Copyright © Magdalena Knedler-Zając, 2017

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

Redaktor prowadząca: Sylwia Smoluch

Redakcja: Kinga Gąska

Korekta: Magdalena Owczarzak

Projekt typograficzny i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Projekt okładki: Magdalena Zawadzka

Fotografie na okładce: lenaer/Shutterstock.com

wallace wainhouse/Shutterstock.com

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2017

ISBN 978-83-7976-633-8

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

CZĘŚĆ I

Powiada się, że nikt nie ma takiej obsesji śmierci, jak wiedeńczycy. Szczególny stosunek do niej jest wyczuwalny na każdym kroku – uwidacznia się w czci, jaką mieszkańcy miasta otaczają krypty i nekropolie, pobrzmiewa w pieśniach śpiewanych w winiarniach przy szklanicach młodego Heuriger: smutnych, wiejących grozą i zarazem pięknych.

Hanne Egghardt, Katharina Kunz

Wiedeń

Śmierć musi być wiedeńczykiem, tak jak miłość jest Francuzką. Któż inny tak punktualnie powiedzie cię do nieba bram?

fragment wiedeńskiej przyśpiewki

W Wiedniu musisz umrzeć, żeby wypito twoje zdrowie. Ale potem żyjesz długo.

Helmut Qualtinger

WIEDEŃ

czerwiec 2014

Profesor umarł. Przez nią. Oczywiście powinna o tym pomyśleć, zanim uciekła. Widziała przecież, jak wyglądał. Zobaczyła krew, która ciekła z nosa i uszu. A jednak zdobyła się tylko na refleksję, że to dziwne. Ta krew, tak od razu. Wszystko działo się za szybko. Szedł w jej stronę, chciał coś zrobić. Z pewnością nic dobrego. Widziała tę plamę na podłodze, na czarnych, lśniących jak lustra, pięknych kaflach. Podobały jej się. Optycznie powiększały kuchnię. Ale na nich była kałuża – wody, później krwi. Nie mogła się skupić. Nie wiedziała, na co patrzeć. Na kafle czy na jego dłonie? Wstrętne paluchy, które wyciągał przed siebie. Przyszło jej jeszcze do głowy, że zachowywał się dziwnie cicho. Powinien zareagować impulsywnie, wrzasnąć na przykład. Zrobić coś, co świadczyłoby o przeżywaniu skrajnych emocji. Ale on tylko syknął, zerwał się z miejsca i… te paluchy, czerwone, pokaleczone. Dłonie rzeźbiarza. Co zamierzał? Czy zdawał sobie sprawę, że ktoś jeszcze przebywa w domu? Czy mimo to chciał ją zabić? Uderzyć? I co później?

Nigdy się tego nie dowiedziała. Profesor jęknął i runął na podłogę. Właśnie na te kafle, które tak się jej spodobały. Ale najpierw zahaczył głową o kant szklanego stolika. Później uderzył nią o podłogę. Wyglądał jak szmaciana kukła, kiedy tak poślizgnął się i nie mógł utrzymać równowagi. Patrzyła na niego i nie była w stanie wykonać żadnego ruchu. Usłyszała głuche uderzenie. Widziała krew. Pękła mu czaszka? Tak po prostu?

Nie znała się na tym. I właściwie – nie żałowała, że to się stało. Zasłużył przecież. Obróciła się na pięcie i ruszyła w stronę drzwi. Wybiegła na zewnątrz, pognała do najbliższej stacji metra i wsiadła do pierwszego lepszego wagonu. Nieważne, w którą stronę jechał. Wiedziała, że z kolejnej stacji bez problemu znajdzie właściwe połączenie. W końcu to Wiedeń. A tutaj było ciepło, tutaj byli ludzie. Tłok dał jej chwilową iluzję bezpieczeństwa. Czy oni wszyscy… przyglądali się jej? Czy wyglądała podejrzanie? Spuściła wzrok. Była brudna? Może na jej ubraniu została plama krwi? Nie, nie zbliżyła się do tego człowieka, nie dotknęła go… To tylko jej wyobraźnia. Czy wszystko stamtąd wzięła? Czy w domu profesora został po niej jakiś ślad? Czy mogli ją jakoś odnaleźć? Powiązać z tym wszystkim?

Oczywiście, że mogli. Przy odpowiednich staraniach. Ale przecież nie powiążą, bo on przeżyje, wreszcie odzyska przytomność i nie wezwie policji. Za wiele ma do stracenia. Sam do niej przyjdzie. Sam… to zrobi. Musiała uciekać. Już, teraz, zaraz. Kupić bilet na samolot, spakować się. Nikomu nic nie mówić.

Na następnej stacji przesiadła się do właściwego wagonu i wróciła do mieszkania, które wynajmowała na Mariahilfer Strasse. Ból rozsadzał jej klatkę piersiową, a w uszach dziwnie dudniło. Drżącą dłonią przekręciła klucz w zamku i weszła do środka. Musiała działać szybko. Walizka. Ubrania. Dokumenty. Wrzucała wszystko do torby i upychała rzeczy na oślep. Bilety… Pobiegła do biurka i chwyciła laptop. Zamówić bilety, teraz, teraz… Waliła w klawisze tak mocno, że rozbolały ją opuszki palców. Brak wolnych miejsc. Nie! Niemożliwe! Coś musi się znaleźć. Inna linia, inna trasa, z przesiadką, może przez…

Pukanie. Przesłyszała się? Nie, ktoś naprawdę pukał. Dochodziła północ. Nikt nigdy nie przychodził do niej o tej porze. Wszyscy wiedzieli, że wcześnie kładła się spać. A poza tym przed złożeniem wizyty każdy najpierw dzwonił. Pukanie to był zły znak.

Ruszyła do przedpokoju. Zerknęła przez wizjer. Znała tę twarz. Niestety, znała. Widziała go kilkakrotnie. I on ją również. A czy zobaczył ją także dziś? Niedawno? Musiał. Dlatego właśnie przyszedł. Nie istniały zbiegi okoliczności. Nie takie. Wiedział, że jest w domu, pukał coraz natarczywiej. Oparła się o ścianę i łapczywie zassała powietrze. Położyła dłoń na klamce.

Niewiele pamiętała z tego, co było dalej. Mówił do niej. „On umarł” – to było pierwsze. A potem, że wszystko w porządku, że rozumie. I jest po jej stronie. Ciągle to powtarzał i nadal powtarza. Teraz też. Jest po jej stronie. Ma dla niej zadanie. I tylko tyle. Kiedy je wykona, wszystko będzie dobrze. Wszystko się skończy.

Jak skończy? Nie wiedziała. Tamten umarł, a ten czegoś chciał. Musiała to zrobić. Potarła dłonie, żeby odrobinę je rozgrzać. Nie mogła pracować byle jak. Tutaj potrzebny był ogromny wysiłek. Tylko dzięki znakomitym, oszałamiającym efektom mogła jeszcze mieć jakąś szansę. Jedną, jedyną.

Inaczej nie pozostanie nic oprócz śmierci.

***

Stał przy drzwiach i nasłuchiwał. Dziewczyna przestała chlipać. Dobrze, bardzo dobrze. Nie znosił, kiedy tak chlipała. Czuł się jak ostatnia kanalia. A przecież nie on zawinił, tylko tamten. On był po jej stronie, wszystko świetnie rozumiał. Nie zdziwił się. Pomógł jej. Teraz ona musiała pomóc jemu. Ale źle się do tego zabrał, po amatorsku, nie myślał za wiele. Po prostu zdarzyła się ta sytuacja i postanowił z niej skorzystać. Już by się przecież nie powtórzyła, to jasne. Teraz miał wreszcie możliwość działać, zrobić coś, o czym marzył od dawna. Musiał ją skłonić do współpracy, skutecznie i… na długo. Co stanie się później? To będzie już zależało od niej.

A co najpierw? Miejsce. Nie mógł trzymać jej tutaj. W końcu zrozumie więcej i zacznie wrzeszczeć. Wszystko trzeba dobrze przemyśleć, każdy kolejny krok. Na razie zgodziła się współpracować, ale wciąż nie wie, co ją czeka. Musiał mieć odpowiednie argumenty, środki, sprzęt, zabezpieczenia, wyciszone ściany. A zanim to przygotuje – coś odurzającego, żeby się nie stawiała. Sąsiedzi przecież… Tylko patrzeć, jak któryś zacznie węszyć i nasłuchiwać. Trzeba ją stąd przenieść. Nawet wiedział gdzie. Musiał się tylko uspokoić i zacząć zachowywać racjonalnie.

Złapał się za głowę i jęknął. Nie lubił działać spontanicznie. Z początku wszystko wyglądało nieźle, czuł euforię, radość, rozpierającą go energię. Później sprawy zaczynały się komplikować. I oczywiście – nigdy wcześniej nie zrobił czegoś takiego, jak teraz. To było jego najtrudniejsze zadanie. Opanować się. Uspokoić. Zacząć myśleć logicznie. Zacząć działać.

Co to? Wali w drzwi? Dlaczego? Przecież zgodziła się współpracować, do cholery! Tylko nie to. Rozejrzał się w popłochu po pokoju. Firanka… Zerwał ją z karnisza i podarł na szerokie pasy. To żenujące, jak słabo był przygotowany. Przekręcił klucz w zamku i otworzył drzwi. Dziewczyna rzuciła się w jego stronę. Nie miał jeszcze niczego, co mógłby jej zaaplikować. Dopiero później… Teraz musiał zrobić to, czego bardzo nie lubił. Zacisnął dłoń w pięść. Nawet nie wiedział, kiedy wyprowadził cios. Dziewczyna umilkła od razu. Złapała się za nos, a przez jej palce kapała krew. Głupia. Przecież był po jej stronie! Wszystko rozumiał.

Złapał dziewczynę za umazane krwią ręce i związał je podartą na pasy firanką. Teraz nie mogła pracować, ale na razie chodziło o to, by przestała się rzucać. A pracować w końcu zacznie, nie ma wyjścia.

Okropnie jej spuchł ten nos…

WIEDEŃ – HEL

czerwiec 2015

Rozdział 1

Ulrike Seinfeld przybiegła na przystanek i odprowadziła wzrokiem odjeżdżający tramwaj. Zaklęła. Nic jej dzisiaj nie wychodziło. Po raz pierwszy w życiu spaliła piernik – ulubione ciasto Ernsta, na które bardzo tego dnia liczył. Jutro przyjeżdżała jego babka, jakaś stara Żydówka z Antwerpii, i od kilku dni nie dało się z nim wytrzymać. Ciągle dzwonił i zadawał głupie pytania. Ulrike miała powoli dość, nie na tyle jednak, by odejść z pracy. Ernst Bauer całkiem nieźle jej płacił i dawał dużą swobodę działania. Nie wtrącał się i nie wymądrzał. Układ był jasny od samego początku. Ona sprzątała mu w domu i w pracowni rzeźbiarskiej, gotowała obiady i piekła ciasta, on co miesiąc przelewał jej godziwą sumkę na konto i nie narzekał. To ostatnie było chyba jeszcze ważniejsze niż pieniądze. Poprzedni pracodawca zrzędził na okrągło: „Ulrike, mówiłem ci, płyn miał być o zapachu cytryny, nie cytrusów, cytrusy to nazwa ogólna, a cytryna – konkretna”; „Znowu za słabo wykręciłaś mop i podłoga wolno schnie”; „Jakich użyłaś ściereczek, że zostały takie mazy na szybie?”. Mazy! Jedna smuga! To według niego były „mazy”. Poprzedni pracodawca oglądał wszystko przez lupę i zawsze coś musiał znaleźć. Obniżał jej później pensję, gnida… A Ernst Bauer tylko kiwał głową i był szczęśliwy, że na dywanie nie zalega mu sterta nieupranych skarpet. W pracowni to samo. Ulrike zawsze wiedziała, że nie wolno ruszać „terenu” wokół rzeźby i omijała go łukiem. Efekt był taki, że na czyściutkiej podłodze zostawała wyspa śmieci, ścinek, obierków, zaschniętej gliny, drewnianych wiórów, kleju i przeróżnej maści narzędzi tortur, jak w duchu nazywała dłuta i rzeźbiarskie piły. Ernst bardzo ją za to doceniał.

A teraz? Teraz zachowywał się jak osoba cierpiąca na nerwicę natręctw. I wszystko przez babcię. Kto by pomyślał? Tyle biegania z obłędem w oczach po mieście, sprzątania, pieczenia, zacierania śladów licznych romansów, romansików i innych bzdurnych tematów, dlatego jedynie, że w odwiedziny przyjeżdża jakaś stara kobieta? Jest antwerpską cesarzową albo coś w tym stylu? Ulrike pokręciła z dezaprobatą głową i zerknęła na przyklejony do szyby plakat Conchity Wurst. Conchita utkwiła w niej nieruchome spojrzenie.

– No i co się gapisz? – mruknęła pod nosem.

– Szowinistka! – zawołał ktoś po lewej.

Jakaś panna w kusej różowej sukienczynie i mocnym makijażu pokazała jej środkowy palec. Ulrike zamurowało. Świetnie. Ona, największa fanka Conchity, która po raz trzeci z rzędu zaczytywała się w jej biografii, została wyzwana od szowinistek. I dlaczego właściwie szowinistek? A nie… homo-, kseno- i innych fobów? Za pomocą jakiego terminu można najlepiej oddać ewentualną niechęć do kobiety z brodą? Ulrike chciała coś odpyskować różowej pannie, ale właśnie przyjechał tramwaj, więc z tego zrezygnowała i wskoczyła na stopień. Dzień zaczął się wspaniale.

Przez całą drogę na Neubaugasse myślała o tym, jak wytłumaczyć Ernstowi ten spalony piernik. Nie będzie szczęśliwy, to pewne. Ale ostatecznie jego babka przyjeżdżała jutro, więc jeszcze nie wszystko stracone. Tyle że dziś w pracowni zapowiadało się więcej pracy niż zwykle. Szef zamierzał nadzorować wszelkie działania osobiście i chyba nawet planował trochę pomóc. Obiecał pojechać na Neubaugasse z samego rana i tam na nią poczekać. Choć przecież mieszkał na drugim końcu miasta. Na dodatek zamierzał przywieźć śniadanie. Świat się kończył. A ona nie dość, że się spóźni, to jeszcze nie przyniesie obiecanego ciasta. Pięknie.

Wysiadła z tramwaju i stanęła przed bladożółtą kamienicą. Denerwowała się, po raz pierwszy chyba, odkąd zaczęła pracować u Ernsta. Na krótką chwilę przymknęła oczy i policzyła do piętnastu, po czym weszła na klatkę schodową. Drzwi do mieszkania na pierwszym piętrze były niedomknięte. Przez szparę przesączało się mdłe światło i Ulrike zrozumiała, że Ernst nie zwinął jeszcze rolet. Poczuła dziwny niepokój. Delikatnie pchnęła drzwi i znalazła się w przedpokoju. W nozdrza uderzył ją osobliwy, metaliczny zapach. Niezbyt przyjemny i jakby… trochę znajomy. Kiedy sobie to uświadomiła, zrobiło jej się zimno. Taki sam zapach zawsze unosił się tam, skąd uciekła zaraz po skończeniu osiemnastu lat. W domu i przylegającym do niego zakładzie, który prowadzili jej rodzice. W rzeźni. To krew tak pachniała. Słodko, metalicznie. Ulrike poczuła mdłości.

– Ernst! – zawołała, zanim zdążyła pomyśleć. – Ernst! Jesteś tu?!

Usłyszała stłumione chrząknięcie i szloch. Opanowała drżenie nóg i ruszyła do największego pokoju, w którym zawsze rzeźbił. W progu stanęła jak wryta. Krzyknęła, po czym przycisnęła dłonie do ust. Na środku pomieszczenia klęczał jej szef. Kołysał się i szlochał jak dziecko. A przed nim znajdowała się… Ulrike również opadła na kolana. Przed Ernstem, na stercie rzeźbiarskich odpadów, leżała kobieta. Była naga. Ułożono ją na prawym boku, z głową opartą na prawej dłoni i lekko ugiętymi kolanami. Wyglądała tak, jak gdyby pozowała do aktu. Odważnie, bez żadnych zahamowań. Poza ubraniem jeszcze czegoś jej brakowało. Ulrike dźwignęła się z kolan i podeszła bliżej. Tak, tej tutaj brakowało jeszcze… krwi. Na nadgarstkach zmarłej widniały szkarłatne pionowe kreski, a wszystko wokół tonęło w czerwonej mazi. Ulrike podeszła do okna, otworzyła je i wzięła głęboki wdech, by powstrzymać kolejną falę mdłości. Znała tę dziewczynę. I Ernst również ją znał.

***

Mewy. Ich skrzek wydał się Annie przyjemny jak dawno niesłyszana melodia. Otworzyła oczy, obróciła się w stronę okna i skupiła na dźwiękach. We Florencji nie było mew albo też ona, skoncentrowana na innych zjawiskach, ludziach i obiektach, nie zwracała na nie uwagi. Tutaj, w Helu, zawsze dostrzegała detale i wsłuchiwała się w odgłosy otaczającej ją przestrzeni. Tutaj, w Helu, było dziwnie. Czuła, że źle zrobiła, przyjeżdżając, a jednocześnie nie rozumiała, dlaczego nagle ogarnął ją spokój. Po wielu dramatycznych wydarzeniach, które rozegrały się ubiegłej jesieni i zimy, Hel był pusty i milczący. Podarował jej ciszę. Jeszcze nie wiedziała, co powinna z nią zrobić.

Kiedy zadzwonił notariusz matki, akurat znajdowała się w Ystad. Pojechała tam, żeby sprzedać dom. Nie miała sprecyzowanych planów na przyszłość, ale w miejscu, w którym kiedyś mieszkała ze swoim nieżyjącym już mężem, nie potrafiła dłużej przebywać. Oczywiście ogarniał ją smutek na myśl o tym, że na zawsze opuści tę dobrze znaną i oswojoną przestrzeń. W dniu, w którym podpisała stosowne papiery i dom przestał być jej własnością, długo chodziła po plaży i lesie, wystawiała twarz na wiatr i spoglądała na zielone wody Bałtyku. Zrobiła to. Zmierzyła się z własną przeszłością i uznała, że może iść dalej. Postanowiła więc zacząć wszystko od nowa. Gdzie? Może w Sztokholmie? A może we Florencji? Spodobało jej się tam. A może jeszcze gdzie indziej? W miejscu, które byłoby nowe zarówno dla niej, jak i dla Antonia? Świadomość, że miała z kim porozmawiać o przyszłości, wydawała się bardzo krzepiąca.

Telefon od notariusza matki odebrała na plaży. Szum morza i wycie wiatru utrudniały rozmowę, która i tak nie była łatwa. Notariusz miał do przekazania informację o tym, że matka Anny wyjechała z Helu i prosiła, by jej nie szukać. Przygotowała akt darowizny i chciała przekazać starszej córce całą swoją własność, czyli dom-pensjonat na Rybackiej. To właśnie w nim rozegrał się wielki dramat. Anna wolałaby o wszystkim zapomnieć i nigdy już tam nie wracać. Z początku tak właśnie chciała zrobić. Rozłączyć się. Nie słuchać przemowy notariusza o akcie darowizny. A jednak nie potrafiła. Może matka wreszcie coś poczuła? Coś zrozumiała? Może się zmieniła albo próbowała zmienić, skoro postanowiła wyjechać? Anna nie zamierzała jej szukać, bawić się w przeprosiny, wybaczanie i udawanie, że przeszłość zupełnie się nie liczy. Ale dom… Czy mogłaby go tak zwyczajnie porzucić? Uznała, że nie. W niewielkim budynku na Rybackiej spędziła przecież całe swoje dzieciństwo i powinna chociaż przekazać go w dobre ręce. Tym się ostatnio zajmowała. Oddawaniem swoich dawnych mieszkań innym ludziom.

Do Helu przyjechała razem z Antoniem i Lempi, która nieszczęśliwie zakochała się w tancerzu z Ystad. Zapisała się na salsę, bo uznała, że zawsze lubiła oglądać w telewizji turnieje tańca latynoamerykańskiego. Chciała wreszcie spełnić jedno ze swoich najskrytszych marzeń. No i spełniła. Do salsy miała prawdziwy talent, ale instruktor dał jej kosza już po trzeciej randce. Wciąż nie mogła o nim zapomnieć i postanowiła, że nie będzie dłużej mieszkać w Ystad, zwłaszcza sama, bez „pani Lindholm”. Co było robić? Anna nie miała zbyt wielkiego wyboru. Czuła się za Lempi odpowiedzialna. A w Helu, o dziwo, fińska gosposia zadomowiła się całkiem szybko, mimo złych wspomnień, które również u niej wywoływało to miejsce. Nadal nienawidziła wszystkich mężczyzn na świecie, ale zaraz wzięła się do pracy. Wysprzątała każdy kąt, pokryła ściany świeżą farbą i zasadziła nowe kwiatki w doniczkach. Uznała, że skoro pani Malwina jeszcze przed swoim zniknięciem zdążyła wynająć pokoje na kilka najbliższych miesięcy, to szkoda z tego rezygnować. A Antonio zaskakująco szybko przyznał jej rację. Anna zupełnie nie wiedziała, o co im chodzi, ale chwilowo nie miała siły polemizować z tą dwójką. Chciała wreszcie odpocząć. I właśnie, razem z Lempi i Antoniem, spędzała już w Helu trzeci miesiąc. A teraz, jak codziennie o poranku, słuchała mew.

Często zadawała sobie pytanie, czy postępuje właściwie, i czy nie powinna raczej być na siebie zła o tę znieczulicę. O prześlizgiwanie się nad wspomnieniami związanymi z własną rodziną – matką i siostrą oraz Brunonem, jej mężem-mordercą. Bo to on przecież zniszczył Annie ważny fragment życia i na zawsze zmienił rzeczywistość, w której się poruszała. Ją samą zmienił. Wciąż nie mogła się pogodzić z tym, co zaszło. Z faktem, że jej siostra Lidka okazała się morderczynią, a Vidar zginął bezsensownie i niepotrzebnie. A jednak… przecież ruszyła z miejsca. Poukładała wiele spraw. Była nawet w stanie po raz kolejny się zakochać, przebić przez warstwę nieufności, zgorzknienia i cynizmu, którymi – jak myślała – przesiąkła na dobre. Antonio Valli, do niedawna komisarz weneckiej policji miejskiej, przyjechał z nią aż tutaj. Jeszcze nie miał jej dość.

Obróciła się na drugi bok i naciągnęła kołdrę pod brodę. Antonio spał na plecach, z jedną dłonią wsuniętą pod głowę. Chyba służyło mu porzucenie przesyconej wilgocią Wenecji. Wyglądał zdrowiej, a poziome bruzdy na jego czole nie były już tak głębokie. Oddychał spokojnie, dobrze sypiał. Życie z nim uznała za łatwe i bezproblemowe. A kiedy się poznali, wyglądał na szorstkiego w obyciu i złośliwego człowieka. W weneckim komisariacie, delikatnie mówiąc, nie był najbardziej lubianą postacią. A jednak w stosunku do Anny od samego początku zachowywał się inaczej niż wobec swoich znajomych z pracy. Chwilami czuła wyrzuty sumienia, że wszystko tak gładko i szybko się między nimi ułożyło. Ale przecież… byli jeszcze młodzi. A Antonio dodawał jej sił.

– Gapisz się na mnie – mruknął nagle i oderwał głowę od poduszki.

Anna drgnęła.

– Jak ty to robisz? – prychnęła i wyszarpnęła mu z dłoni róg kołdry.

– Co robię? – Jak zwykle zgrywał niewiniątko.

– Udajesz, że śpisz, i nawet ci powieka nie drgnie.

– Aaaa, to! Mam wrodzony talent. Poza tym to miłe, jak mnie tak w nocy przykrywasz.

– Wiesz o tym?

– A co myślałaś?

Zaniemówiła. Przez chwilę wpatrywała się w niego z mieszaniną niechęci i fascynacji. Chciała mu coś odpowiedzieć, rzucić ciętą ripostą, ale nie zdążyła. Z dołu dobiegł ich odgłos tłuczonego szkła, a tuż po nim seria fińskich przekleństw. Lempi rządziła w kuchni…

Antonio zerwał się z łóżka i zrobił zbolałą minę. Annę ogarnęły złe przeczucia.

– Co zrobiłeś? – zapytała cicho.

– Postawiłem talerze na parapecie. Wczoraj, po kolacji.

– Mówiłam ci, żebyś nie stawiał ich na parapecie. Lempi ma taki zwyczaj, że zawsze zaczyna dzień od…

– Wywietrzenia kuchni. Wiem o tym.

– I nie patrzy na parapet, po prostu otwiera okno.

– O tym też wiem. Mogłaby czasem na ten parapet zerknąć, świat by się nie skończył.

– Mogłaby. A ty mógłbyś nie stawiać na nim talerzy, bo przyznasz, że parapet niekoniecznie do tego służy.

– Jak myślisz – musimy już tam schodzić? Jeśli chwilę odczekamy, to…

– Lepiej pójść i jej pomóc ze sprzątaniem. I tak nie zapomni o całym zajściu, a w dodatku jak posprząta zupełnie sama, to dłużej będzie się dąsać.

Anna podniosła się z łóżka i narzuciła na ramiona szlafrok. Antonio ociągał się przy wkładaniu dżinsów i, jak na niego, bardzo długo dumał nad wyborem odpowiedniego T-shirtu.

– Ten facet od salsy musiał jej nieźle zaleźć za skórę – mruknął pod nosem, kiedy schodzili już na dół. Anna z trudem powstrzymała się od śmiechu.

Lempi stała na środku kuchni. W jednej dłoni dzierżyła miotłę, w drugiej ściskała szufelkę. Kiedy Anna pojawiła się w progu, Finka rzuciła jej nieprzytomne spojrzenie. Zaraz jednak wyprostowała się dumnie i zmrużyła oczy. Nie patrzyła już na swoją pracodawczynię. Świdrowała wzrokiem Antonia, który kręcił się nerwowo, czerwienił i pocił.

– Dzień dobry panu – wycedziła kwadratową angielszczyzną. Akcent wciąż miała śmieszny, ale jeśli chodzi o zasób słów i gramatykę, szybko robiła postępy.

– Wystarczy Antonio. Jak już mówiłem. Wiele razy, zresztą… – szepnął w odpowiedzi i przestąpił z nogi na nogę.

Lempi nie uraczyła go odpowiedzią, tylko wydała z siebie odgłos przypominający kichnięcie. Anna dusiła się od tłumionego chichotu. To było naprawdę ciekawe zjawisko. Lempi potrafiła wzbudzać respekt, a nawet swego rodzaju lęk, w ludziach pokroju Vallego, który zazwyczaj gardził całym światem. Teraz stał przed nią zakłopotany jak brytyjska pensjonarka sprzed ery sufrażystek. Gosposia nic już nie powiedziała, tylko z miną królowej wręczyła mu szufelkę i miotłę. Przechwycił je bez sprzeciwu i zaczął z nienaturalnym zapałem sprzątać odłamki. Finka ominęła Antonia, podniosła ze stołu dzbanek i do dużego kubka nalała Annie świeżo zaparzonej kawy. Następnie chwyciła pracodawczynię za łokieć i wyprowadziła z kuchni. Pokonały tak całą długość korytarza i wyszły przed dom. Zaskoczona Anna czekała na to, co miało nadejść. Bo coś musiało. Lempi zachowywała się w podobny sposób tylko wtedy, kiedy miała do zakomunikowania jakąś ważną życiową prawdę – na przykład, że przed pensjonatem przydałby się większy parking, klienci niekoniecznie chcą jeść fińską owsiankę, a ci, co wywiesili skarpety na balkonie, skarżyli się, bo im je zwiało. I mężczyźni to ogólnie największe świnie w dziejach ludzkości. Aha – i jeszcze, że publiczne wykonywanie tańców latynoamerykańskich powinno być prawnie zabronione we wszystkich krajach na świecie. Na co postawi dziś?

Anna oparła się plecami o balustradę i przez chwilę przyglądała się winorośli oplatającej werandę. Ktoś powinien ją chyba przyciąć?

– Ekhm… Pani Lindholm? Mogę? – Lempi najwyraźniej była już gotowa do wygłoszenia swojej mowy.

– Pewnie – odparła i uśmiechnęła się zachęcająco.

– No bo jest problem. Znaczy – ja zauważyłam problem.

– Tak?

– A właściwie nie zauważyłam problemu, tylko kogoś, kto może sprawiać problemy.

– Lempi…?

Annie zaschło w gardle i czym prędzej upiła łyk kawy. Kto mógł sprawiać kłopoty? Kogo Lempi spotkała tutaj, w Helu? Czyżby matka wróciła? Bo jeśli nie ona, to któż by inny? Fińska gosposia zamachała rękami.

– Tylko pani nie panikuje…

– Lempi?!

Nie panikuje? Cholera! Mogłaby się wreszcie wysłowić. Anna miała ochotę potrząsnąć Finką, ale kobieta była ostatnio bardzo drażliwa, więc wolała z nią nie zadzierać. Ciche dni w wykonaniu Lempi zawsze znosiło się z trudem… A jednak – panikować? Z czyjego powodu? Czyżby jakiś kryminalista? Tutaj, w Helu? Przyjechał za Anną? Ostatecznie – to by nie było nic dziwnego ani nowego. Poznała przecież w życiu wielu kryminalistów.

– Lempi, błagam! – nie wytrzymała wreszcie, kiedy dramatyczna pauza zdawała się przeciągać w nieskończoność.

– No bo przyjechał tutaj. I moim zdaniem nic dobrego z tego nie wyjdzie.

– Kto przyjechał?

Anna zacisnęła palce na kubku. Niech to szlag! Ingvar. Na pewno on. Niby definitywnie się rozstali, nie informowała go o zmianach w swoim życiu, ale długo nie mógł odpuścić. Pisał i pytał, czy wszystko w porządku. Nie miał zaufania do „tego Włocha”. Prosił, by na wszelki wypadek zachowała ostrożność. Uspokoił się dopiero półtora miesiąca temu i wtedy zamilkł na dobre. Myślała, że to już koniec. Był przecież związany z Ester Gustaffson. Koledzy z komisariatu w Ystad, gdzie kiedyś pracowała, mówili nawet, że chyba szykuje się ślub. A zatem czego chciał?

Lempi wykonała na werandzie dziwną pantomimę, po czym wyrzuciła z siebie kilka bliżej niezidentyfikowanych dźwięków. Była autentycznie zażenowana.

– To Ingvar, prawda? – szepnęła Anna. – Jego tutaj spotkałaś?

Finka przestała podrygiwać i zerknęła na swoją pracodawczynię, unosząc ze zdziwieniem brwi.

– Kto?

– No… Ingvar Frisk z…

– Wiem, wiem! Ten od ziółek i makaronu z glonów. A co on miałby tu robić, jeśli mogę spytać? – zainteresowała się.

– Nie wiem, mówiłaś…

– W życiu nic nie mówiłam o żadnym policjancie z obsesją na tle wodorostów!

– On nie ma obsesji na tle…

– Nie, nie. To nie ten.

Nie ten. Annie ścierpła skóra. Jeśli nie ten, to… tamten drugi. Oczywiście. Przecież to było logiczniejsze. Tutaj, w Helu, mieszkali jego rodzice. Miał do kogo przyjechać i wcale nie musiał szukać pretekstu.

– Lempi. Chodzi ci o…?

– Leona. Lajona. Czy jak mu tam! Wczoraj przyjechał, spotkałam go wieczorem na plaży. Zdziwił się na mój widok, ale tak… hm… osobliwie. Niby zaniepokoił. Ale z drugiej strony ucieszył. Ale też i przestraszył. Ja tam go nie rozumiem, wie pani? Taki jakiś smutny. Coś tam o Włoszce jednej mówił. Ponoć Lucrezia, jak od tych Borgiów wyuzdanych i papieża co miał chyba z trójkę dzieci albo i nawet czwórkę. No! Ja mówię, że z tymi południowcami śniadymi to nic dobrego, same kłopoty. Nieważne, chłop czy kobita, jeden diabeł!

Finka trajkotała jeszcze w swoim tempie o złych południowcach i bagnach, w które wpadają niewinni i porządni ludzie, a Anna w milczeniu dopiła kawę. Leon. Lajon. Oczywiście musiał się znaleźć w Helu akurat teraz. Dlaczego nie?

Ciąg dalszy w wersji pełnej