Tytuł oryginału: The Afterlife is Real

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Katarzyna Szajowska

Redaktor prowadzący: Aleksandra Janecka

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Małgorzata Kryszkowska

© 2013 by Theresa Cheung

First published in the English language
by Simon & Schuster UK Ltd, England

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2015

© for the Polish translation by Anna Rajca-Salata

ISBN 978-83-287-0084-0

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2015

Wydanie I

FRAGMENT

WSTĘP

Czy życie po śmierci
naprawdę istnieje?

Czasem przed sądem rozpatrywana jest sprawa, której racji nie sposób udowodnić bez cienia wątpliwości. Chociaż istnieją poszlaki sugerujące, jaka może być prawda, brak wystarczająco mocnych dowodów, aby pozbyć się wszystkich zastrzeżeń. W takiej sytuacji zarówno sędzia, jak i ława przysięgłych muszą polegać na zeznaniach świadków, poszlakach oraz własnym instynkcie i na ich podstawie podjąć ostateczną decyzję – nawet jeśli oznaczać ona będzie brak decyzji i odroczenie bądź oddalenie sprawy. Ja także nie zdołam udowodnić ponad wszelką wątpliwość, że niebiosa naprawdę istnieją, ponieważ w sprawach duchowych nie ma absolutnych i ostatecznych dowodów. Mogę za to przedstawić trudny do odparcia materiał dowodowy. A wy już sami będziecie go musieli starannie rozważyć i podjąć własną decyzję.

Postaram się udowodnić, że życie po śmierci istnieje. W pierwszym rozdziale wyjaśnię, kim jestem, skąd pochodzę i dlaczego uznałam, że muszę napisać tę książkę. Na tym etapie proszę was tylko o zachowanie otwartego umysłu, tak jakbyście byli członkami ławy przysięgłych.

W rozdziale drugim przedstawię sumiennie materiał dowodowy, na który złożą się zeznania świadków, zwykłych ludzi przekonanych, że niebo istnieje, ponieważ sami umarli i je odwiedzili. Przyjrzymy się zdumiewającym doświadczeniom z pogranicza śmierci. W rozdziale trzecim zajmę się problemem wizji przedśmiertnych, podczas których umierający twierdzi, że widzi lub słyszy duchy, a czuwający przy nim krewni, przyjaciele albo opiekunowie doświadczają niezwykłych przeżyć.

W rozdziale czwartym omówię spotkania z duchami zmarłych bliskich, do których doszło nie w chwili śmierci, lecz w codziennym życiu, w rozdziale piątym zaś poruszę kwestię nawiązywania przez duchy kontaktu z żywymi za pomocą telefonu oraz innych urządzeń technicznych. Rozdział szósty będzie poświęcony najczęściej otrzymywanym z tamtego świata znakom i wiadomościom, wspomnę w nim też o dzieciach widujących duchy oraz o życiu pośmiertnym zwierząt.

W ostatnim rozdziale spróbuję wykazać, że śmierć bliskiej osoby może prowadzić do nawiązania z nią nowej duchowej relacji, a także do przebudzenia i umocnienia w wierze. Mam nadzieję, że uda mi się nieco rozjaśnić smutek żałoby.

Wśród zeznań świadków, które przeczytacie podczas przedstawiania materiału dowodowego, znajdziecie opowieści zdumiewające, pocieszające, a także niepokojące. Jednak mimo tak różnej treści łączy je jedno: wszystkie są oparte na faktach, a nie na wyobrażeniach. Tak jak w przypadku każdej napisanej przeze mnie książki jestem głęboko wdzięczna osobom, które pozwoliły, bym podzieliła się z innymi ich przeżyciami. Niekiedy przytaczam ich listy, jednak większość historii odtworzyłam sama na podstawie rozmów lub nadesłanych materiałów, zmieniając na specjalne życzenie nazwiska i bliższe szczegóły. Jestem głęboko wzruszona szczerością i uczciwością wszystkich, którzy mi zaufali. Chcieli, bym umieściła ich opowieść w książce nie dla zysku, lecz by pokazać innym, że – choć nie zawsze je widzimy, czujemy lub w nie wierzymy – niebiosa naprawdę istnieją.

Zatem skoro jesteście gotowi zapoznać się z materiałem dowodowym i raz na zawsze podjąć decyzję, czy życie po śmierci istnieje, zaczynajmy.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

A jeśli…?

A jeśli spałeś? A jeśli wówczas miałeś sen? A jeśli w owym śnie poszedłeś do nieba i zerwałeś piękny kwiat? A jeśli po przebudzeniu trzymałeś go w ręku? Cóż wtedy?[1]

Samuel Taylor Coleridge

Minione dwadzieścia pięć lat poświęciłam głoszeniu prawdy, że życie po śmierci istnieje. Nie żałuję z tego okresu ani sekundy i chociaż po drodze doświadczyłam wielu momentów kryzysowych, chwil strachu i zwątpienia, w głębi serca zawsze wierzyłam w istnienie nieba. Jestem przekonana, że zmarli bliscy patrzą na nas z tamtej strony. Wysyłają nam wiadomości i dają znaki, chcąc nas uspokoić i poprowadzić. Wierzę też, że z chwilą śmierci fizycznej życie się nie kończy. Żyjemy dalej. Nie umieramy, gdyż jądro naszej istoty jest duchowe, a nie fizyczne.

Moje głębokie zainteresowanie kwestią życia po śmierci zaczęło się kształtować przed czterdziestu laty. Najwcześniejsze dotyczące tego wspomnienia wiążą się z postacią mojej ciotecznej babki Rose, niezwykłej damy o łagodnym głosie i intensywnie niebieskich oczach. Rose była medium. Widziała i słyszała duchy. Już jako dziecko – sześcio- czy siedmioletnie – zaczęłam bywać na jej cotygodniowych seansach. Lubiłam je, gdyż szłam wtedy spać później niż zwykle, fascynowało mnie również to, że mogłam siedzieć z tyłu i przyglądać się dorosłym. Wchodząc do pokoju, byli zwykle pełni dystansu, poważni i oficjalni, lecz potem, gdy cioteczna babka zaczynała mówić, bardziej dawali się lubić. Rysy ich twarzy się wygładzały, zaczynali ze sobą rozmawiać, uśmiechać się, a nawet płakać, a te spontaniczne zachowania sprawiały, że wydawali się milsi i mniej surowi. Pamiętam też dokładnie, że wchodząc przed seansem do pokoju, nigdy nie zwracali na mnie uwagi. Dopiero po spotkaniu, gdy zbierali się do wyjścia, nagle zauważali moją obecność. Wtedy stawałam się kimś ważnym. Uśmiechali się do mnie, mrugali, a nawet podchodzili, żeby porozmawiać. Zupełnie jakbym przedtem była niewidzialna, a teraz objawiła się ich oczom. Stawałam się kimś, komu warto poświęcić uwagę, i to wprawiało mnie w dobry nastrój.

Niestety, niewiele pamiętam z tego, co cioteczna babka mówiła podczas seansów. Najbardziej podziwiałam wrażenie, jakie jej słowa wywierały na przybyłych. Mam bardzo wyraźne wspomnienia – może powinnam użyć określenia „migawki” – które na zawsze odcisnęły się w moim sercu i umyśle. Wtedy ich nie pojmowałam. Sprawiały, że dorosłość wydawała mi się bardzo skomplikowana. Teraz jednak, patrząc z perspektywy czasu, bogatsza o doświadczenia, bardzo dobrze rozumiem, dlaczego dorosły mężczyzna rozpłakał się, gdy Rose mu powiedziała, że zmarły ojciec jest z niego dumny, lub czemu młoda kobieta uśmiechnęła się ze łzami w oczach na wiadomość, że jej dziecko w niebie śpi spokojnie.

Rose nie była jedynym medium w mojej rodzinie. Zarówno babka, jak i matka urodziły się z tym darem i rozmowy o wyczuwaniu obecności duchów i kontakcie z nimi były w moim dzieciństwie czymś normalnym. Zdarzały się oczywiście nieprzyjemne momenty – jak wtedy, gdy mama poinformowała jednego z moich nauczycieli, że jego zmarła matka już wie, że on jest gejem, i wcale jej to nie przeszkadza – jednak przyjemnych było dużo więcej.

Skoro urodziłam się w rodzinie spirytualistów, nic dziwnego, że wierzyłam niezachwianie w istnienie życia po śmierci. Można powiedzieć, że takie przekonanie zostało mi wpojone. Jednak moja wiara w życie po śmierci nie oznacza przecież, że musicie ją podzielać. Nie zamierzam was przekonywać, po prostu chcę przedstawić dowody zgromadzone przez dwadzieścia pięć lat badań nad światem duchów, tak byście sami mogli podjąć decyzję. Uważam, że są one całkiem przekonujące. Jednak w ostatecznym rozrachunku to, co myślę lub w co wierzę, nie będzie miało znaczenia. Najważniejsze będzie to, co wy myślicie.

Ponieważ pierwszy rozdział tej książki poświęcony jest głównie moim osobistym doświadczeniom – oraz dowodom, które mogę sama przedstawić – powinnam dodać, że choć wychowałam się w rodzinie spirytualistów, trzeba było niemal czterdziestu długich lat, bym nawiązała osobisty kontakt ze światem duchów i otrzymała dowód na to, że życie po śmierci naprawdę istnieje.

Chciałabym móc powiedzieć, że byłam jednym z dzieci, które widują zmarłych, kimś w rodzaju chłopca z Szóstego zmysłu, wspaniałego filmu z 1999 roku z Bruce’em Willisem. Niestety, prawda jest inna. Choć brałam udział w seansach spirytystycznych i patrzyłam, jak cioteczna babka i matka nawiązują kontakt z zaświatami i przekazują wzruszające wiadomości oczekującym ich ludziom, sama duchów nie widziałam, nie słyszałam ani nie wyczuwałam. Nawet mi się nie śniły. Prawdę mówiąc, byłam zupełnie normalna – o ile to w ogóle możliwe. Wiele słyszałam o duchach od ludzi, których darzyłam miłością i zaufaniem, ale nie miałam żadnych własnych dowodów. Właściwie owe anegdotyczne dowody wystarczały mi aż nadto. Nie mogłam widzieć, wyczuwać ani słyszeć duchów, więc przyjęłam do wiadomości, że nie mam tego „daru”. Jednak fakt, że niebiosa postanowiły nie wykorzystywać mnie w charakterze medium, nie zmniejszył mojej wiary w życie po śmierci. Nadal byłam przekonana, że otacza mnie świat duchów. Ostatecznie od dzieciństwa słyszałam, iż prawdziwa wiara nie potrzebuje dowodów. Więc ich nie wymagałam. Po prostu wiedziałam, jaka jest prawda. Być może podświadomie czułam nawet lekką ulgę, że nie mogę nawiązać bezpośredniego kontaktu z duchami. Chociaż ich świat mnie fascynował i odgrywał przewodnią rolę w moim życiu, gdzieś w głębi duszy obawiałam się go i wcale nie byłam pewna, czy umiałabym sobie z nim poradzić. Jak wiele osób zainteresowanych duchowością przyjęłam rolę wierzącego obserwatora. Brak doświadczeń z pierwszej ręki wcale mi nie przeszkadzał.

Kiedy skończyłam trzydzieści trzy lata, całe moje zaufanie i akceptacja legły w gruzach. Opowiadałam tę historię wiele razy, lecz zawsze gdy do niej wracam, znajduję jakiś nowy element, który staje się dla mnie inspiracją i wskazówką. Wszystko to wydarzyło się przed wielu laty, jednak wciąż wydaje mi się świeże, nowe i jak gdyby zastygłe w czasie. Stanowi punkt odniesienia dla całego mojego wcześniejszego i późniejszego życia. Głębokie duchowe doznania trudno jest opisać, ponieważ nie ma odpowiednich słów, które mogłyby oddać sprawy w istocie nie z tego świata, postaram się jednak najlepiej, jak umiem, przekazać najistotniejsze szczegóły. Mam nadzieję, że do was przemówią.

To ja, Jane

W drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych, kiedy mieszkałam w Stanach Zjednoczonych, znalazłam się w sytuacji, w której jedynie sekundy dzieliły mnie od śmierci. Spóźniona na spotkanie podjeżdżałam do ruchliwego skrzyżowania, zamierzając skręcić w lewo. Byłam zdenerwowana. Utknęłam za dwiema wielkimi brudnymi żółtymi ciężarówkami dostawczymi, które posuwały się o wiele wolniej, niż sobie życzyłam. Z irytacją spostrzegłam, że obie także chcą skręcić w lewo, co skazywało mnie na wleczenie się za nimi w ślimaczym tempie. I wtedy właśnie usłyszałam głos mojej matki nakazujący mi skręcić w prawo. Pojawił się w mojej głowie, lecz brzmiał jak prawdziwy. Matka umarła przed kilkoma laty. Głos przemawiał tak stanowczo i wyraźnie, że nie mogłam go zignorować i wbrew wszelkiemu rozsądkowi – skręt w prawo oddalał mnie od celu podróży – zrobiłam, co mi kazał. Wtedy nie wiedziałam jeszcze, że gdybym zgodnie z wcześniejszym zamiarem skręciła w lewo, poniosłabym śmierć w karambolu, w którym uczestniczyły bezpański pies, ciężarówka i kilka samochodów. W wypadku zginęły trzy osoby – a jedną z nich byłabym ja, gdyż kierowca auta jadącego tuż za mną stracił życie.

W tamtej chwili oczywiście nie zdawałam sobie sprawy z nieuchronnie nadciągającej katastrofy i moja irracjonalna decyzja najpierw mnie zdumiała, a potem rozzłościła. Musiałam zrobić duży objazd, żeby dotrzeć do celu. Co gorsza, z powodu spóźnienia przepadło mi ważne spotkanie. Jednak w drodze powrotnej, w miarę jak samochody coraz bardziej zwalniały, a ja zbliżałam się do miejsca strasznego wypadku, moje zdziwienie i gniew zmieniły się w szok i przerażenie. Okazało się, że tuż obok skrzyżowania znana mi żółta ciężarówka zjechała z drogi. Kilka jadących za nią samochodów – w ogólnym chaosie nie mogłam ustalić ich liczby – powpadało jeden na drugi. Auto tuż za ciężarówką – to, które znalazło się na miejscu mojego – było zupełnie zmiażdżone, a dwa kolejne wyglądały na uszkodzone i pogięte.

Całymi latami tęskniłam za jakimś znakiem lub sygnałem od matki, lecz zawsze wyobrażałam sobie, że nastąpi to w pięknych i podnoszących na duchu okolicznościach, a nie w tragicznym, przerażającym koszmarze. Oczywiście moją pierwszą instynktowną reakcją była radość. Głos matki nakazujący, bym skręciła w prawo, ocalił mi życie. Nigdy nie przypuszczałam, że otrzymam taki dowód na istnienie zaświatów, lecz tak właśnie się stało. Jednak gdy wieczorem włączyłam telewizor i na ekranie zobaczyłam sceny z wypadku, moja radość powoli zmieniała się w zwątpienie, zagubienie i poczucie winy. Okazało się, że między jedną a drugą ciężarówkę wbiegł jakiś pies. Kierowca drugiej gwałtownie zahamował i spowodował wypadek. Ani jemu, ani psu nic się nie stało, jednak dwóch na razie niezidentyfikowanych pasażerów w samochodzie z tyłu i jeden w następnym zginęło na miejscu.

Kiedy dowiedziałam się o śmierci trojga ludzi – a jednym z nich mogłam być ja – przestałam ufać własnemu doświadczeniu. Ogarnęło mnie zwątpienie. Czy naprawdę słyszałam głos matki? Może po prostu przypomniałam sobie, jak wiele razy mówiła mi, żebym zaufała sercu, które pomoże mi znaleźć w życiu właściwą drogę[2]? Może było to bardzo wyraziste wspomnienie? A może, jako niecierpliwy kierowca, po prostu miałam dość wleczenia się za ciężarówkami, których nie mogłam wyprzedzić?

Potem ogarnęły mnie rozpacz i zdumienie nad przypadkowością katastrofy. Bezpański pies wbiegł na drogę i spowodował tyle cierpienia, ale nie wiedział, co robi. Kierowca ciężarówki doprowadził do wypadku, lecz przecież nie uczynił tego naumyślnie. To zrozumiałe, że instynktownie chciał ocalić psu życie. Pewnie był porządnym, życzliwym człowiekiem, który szedł za głosem serca, nie rozumu. Czy to coś złego? A teraz, chociaż nie zginął w wypadku, do końca życia będzie miał świadomość, że odpowiada za śmierć trojga niewinnych ludzi. A oni? Niczym nie zawinili, po prostu znaleźli się w złym miejscu o niewłaściwej porze. Nie dostrzegałam w tym wypadku żadnych związków przyczynowo-skutkowych ani wyższego celu. Jak często bywa z tragediami – można go było uniknąć. Wydawał się bezsensowny, przypadkowy i niesprawiedliwy. Wypadki zawsze budziły we mnie takie uczucia, a co dopiero ten, w którym o mały włos sama nie zginęłam.

Tamtego wieczoru oglądając wiadomości, myślałam o bliskich ofiar. Głowa i serce bolały mnie, gdy wyobrażałam sobie ich straszny ból i stratę. Nie mogłam przestać płakać, wciąż się zastanawiałam, dlaczego niewini ludzie musieli umrzeć w tak bezsensowny sposób?

Pytałam samą siebie, czemu spotkało to ich, a nie mnie? Targało mną mnóstwo sprzecznych uczuć: radość, że wciąż żyję, ból, że tamci ludzie zginęli zamiast mnie, gniew na bezsens wypadku, a nade wszystko poczucie winy – ja nadal tu jestem, a tamtych trojga już nie ma.

Wyczerpana emocjonalnie położyłam się do łóżka i zapadłam w niespokojny sen. Obudziłam się nad ranem. Byłam spocona, a obie poduszki leżały na podłodze. Rozrzucona pościel zsunęła się z łóżka. Łzy bólu i zdumienia znów popłynęły mi z oczu. Myślałam o tamtych trojgu ludziach i zastanawiałam się, gdzie teraz są. Czy w jakimś lepszym świecie? Co prawda zawsze wierzyłam w życie po śmierci, lecz jak jest teraz? Ostry bezlitosny miecz zwątpienia przeszywał moje serce, niszcząc wyznawane przez całe życie przekonania. Może ateiści mają rację i wszystko, co nam się przydarza, jest nic nieznaczącą, przypadkową kombinacją nicości? Może z chwilą śmierci następuje ostateczny koniec, a nasze ciała stają się częścią ziemi, nie niebios?

Nigdy w życiu nie czułam takiej pustki ani samotności. Bolały mnie oczy i całe ciało. Świadomość tego, że resztę życia mogę spędzić pozbawiona duchowości, która do tej pory inspirowała mnie i wspierała, spowodowała fizyczne i emocjonalne wyczerpanie. Spadłam na dno. Straciłam wiarę. Nie wierzyłam, że wypadek wydarzył się z jakiegoś powodu. Nie umiałam zaakceptować, że mógł mieć wyższy i ważniejszy cel. Moje myśli wypełniały pustka, czerń i nicość. Znów zapadłam w niespokojny, męczący sen.

Nie jestem pewna, czy obudził mnie promień światła, czy głos, lecz gdy otworzyłam oczy, miałam wrażenie, że coś widzę i słyszę. Głos brzmiał tak realnie, że aż usiadłam i zapaliłam światło. Rozejrzałam się po sypialni, ale nikogo w niej nie było. Głos rozległ się znowu. Chwyciłam kołdrę i się nią owinęłam. Może zaczynam wariować? Ostatecznie słyszenie głosów to pierwszy objaw. A mnie przydarzyło się to już po raz drugi tego samego dnia – najpierw przemówiła do mnie matka, a teraz ten ktoś. Chociaż jednak mogłam wytłumaczyć sobie, że głos matki narodził się w mojej głowie, drugi był niemożliwy do zracjonalizowania lub wyjaśnienia. Nie należał do matki ani do mnie. Nie pochodził także z wnętrza głowy. Wydawał się należeć do kogoś, kto przebywa w pokoju. Był to głos młodej kobiety. Brzmiał śpiewnie i wyczuwałam w nim lekki brytyjski akcent, choć przypominał także głos Amerykanki. W pierwszej chwili nie rozróżniałam słów. Wiedziałam tylko, że mówi do mnie, wokół mnie i we mnie. Wreszcie udało mi się rozpoznać poszczególne wyrazy. „To ja, Jane”, powiedziała tajemnicza osoba. A potem wyjaśniła, że nie mam się czego bać. Nic jej nie jest, ona i mąż czują się dobrze i ja też wkrótce się tak poczuję. Wszystko się ułoży.

Potem umilkła. Wołałam, ale jej już nie było. Wymierzyłam sobie mocny policzek. Nie spałam. Naprawdę słyszałam głos. Wstałam z łóżka i zaczęłam krążyć po pokoju. Nie wiadomo po co otwierałam szafki i okna, próbując znaleźć jakieś wyjaśnienie. Nie wiedziałam, czego szukam. Wreszcie, zupełnie już przebudzona, zeszłam na dół i włączyłam telewizor. Postanowiłam obejrzeć wiadomości, w nadziei, że to mnie uspokoi. Nie miałam pojęcia, która jest godzina, i ze zdumieniem stwierdziłam, że dochodzi dziewiąta rano. Była sobota. Przez chwilę siedziałam, tępo wpatrując się w przesuwające się na ekranie obrazy, gdy nagle poczułam nieludzkie zmęczenie. Musiało być reakcją na bezsenną noc. Nie walczyłam z nim. Po prostu położyłam się na kanapie i zasnęłam.

Kiedy się obudziłam, zbliżała się pora lunchu. Pierwsze, co zobaczyłam w telewizji tuż po otwarciu oczu, to pokazywana w lokalnych wiadomościach znajoma, makabryczna scena mego niedoszłego wypadku. Poczułam się tak, jakby ktoś posypał mi solą ranę albo uderzył młotkiem w siniak. Nie mogłam tego znieść. Chciałam wyłączyć telewizor, lecz nie mogłam znaleźć pilota, więc wstałam, żeby zrobić to ręcznie. Idąc w stronę odbiornika, mimowolnie słuchałam, o czym mówią, i doznałam największego wstrząsu w moim życiu.

Ofiary wypadku zostały już oficjalnie zidentyfikowane. Były to: emerytowany pracownik poczty imieniem Sam oraz Jane i Harry, świeżo poślubione brytyjskie małżeństwo mieszkające na Florydzie. Od razu, bez cienia wątpliwości wiedziałam, że głos, który słyszałam rano, należał do Jane – kobiety zabitej w wypadku. Słyszałam, jak mówi do mnie z charakterystycznym brytyjsko-amerykańskim akcentem. Powiedziała, że wszystko się ułoży. Jak to możliwe?

Trudno ocenić, jak wpłynęło na mnie to wydarzenie. Było czymś niesłychanym. Chyba przez dwadzieścia minut stałam przed telewizorem sparaliżowana ze zdumienia i trwogi. Mój umysł nie potrafił wyjaśnić tego, co się stało. Żaden strach, wątpliwości ani niepewność nie mogły tego zmienić. To wydarzyło się naprawdę i zostało ze mną na całe życie. Napełniło mnie pokorą, a jednocześnie dumą: oto Jane jako duch poświęciła czas, żeby mnie odwiedzić i uspokoić. Nie znałam nikogo o tym imieniu i trudno inaczej wyjaśnić, dlaczego ją usłyszałam. Choć o nic nie prosiłam, otrzymałam dowód na istnienie życia po śmierci.

Słyszenie głosów często uważane jest za pierwszą oznakę choroby psychicznej i w następnych latach bałam się opowiadać komukolwiek o tym, co mi się przydarzyło. Mimo to zapewniam, że nie oszalałam. Mam swoje dziwactwa, czasem bywam zbyt rozmarzona i oderwana od rzeczywistości, ale nie jestem bardziej szalona od innych. Nigdy nie pragnęłam takich przeżyć i nigdy więcej nic podobnego mnie nie spotkało. A jednak tamta sytuacja się wydarzyła. Wydarzyła naprawdę.

Słyszałam głos Jane tylko przez kilka chwil, lecz zmieniło to całe moje życie. Poczułam spokój i ogarnęło mnie uczucie zadowolenia, jakiego dotąd nie znałam, choć wydawało mi się dziwnie znajome. Zupełnie jakbym zanurzyła się w ciepłej kąpieli po ciężkim dniu lub wypiła gorącą czekoladę w zimowy wieczór. Tylko tak mogę je opisać. Wstałam, zrobiłam sobie coś do picia, a przepełniające mnie spokój i otucha, że wszystko się ułoży, wciąż otulały mnie jak ciepły koc. Potem, podczas zwykłych codziennych zajęć poczułam, że ciąży na mnie odpowiedzialność i powinnam podjąć jakieś konkretne decyzje. Postanowiłam od tej pory żyć tak, aby osoby, które zginęły zamiast mnie w fatalnym wypadku, były ze mnie dumne.

Wciąż nie rozumiem, dlaczego tamtego dnia cudem uszłam z życiem, a Jane musiała zginąć, jednak w głębi duszy wiem, że ona i inne ofiary wypadku są szczęśliwe. Przeszły do kolejnego etapu swojej duchowej podróży. Początkowo nie byłam pewna, czy mam ochotę opowiedzieć innym, co mi się przydarzyło. Bałam się ośmieszenia. W miarę upływu lat zaczęła jednak we mnie narastać chęć, by to zrobić – podzielić się osobistym dowodem na to, że życie po śmierci istnieje, z jak największą liczbą ludzi. Właśnie dlatego napisałam książki poświęcone zjawiskom paranormalnym. Najpierw przygotowywałam kompendia i encyklopedie, a potem, w 2007 roku, odważyłam się opublikować pierwszy z kilku zbiorów historii o aniołach i przeżyciach duchowych. Ta książka różni się od nich, gdyż koncentruje się tylko na przeżyciach związanych z życiem po śmierci.

***

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

[1] Wszystkie cytaty w przekładzie tłumaczki (przyp. red.).

[2] W oryginale right path, gra słów; right w j. ang. to „prawy”, a także „dobry, słuszny, właściwy” (przyp. tłum.).

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz