Tytuł oryginału
Knight’s Shadow

First published in Great Britain in 2015 by
Jo Fletcher Books
an imprint of Quercus Editions Ltd.

Copyright © 2015 Sebastien De Castell
Mapa © 2014 Morag Hood
Zdjęcie autora © Pink Monkey Studios

All rights reserved.

Przekład
Joanna Grabarek

Redakcja
Piotr Mocniak

Redakcja i korekta
Tomasz Porębski, Julia Diduch, Marcin Piątek

Konsultacja językowa
Antonina Mocniak

Skład i układ polskiej okładki
Tomasz Brzozowski

Oryginalny projekt okładki
bürosüd° | www.buerosued.de

Copyright © for this edition
Insignis Media, Kraków 2018. Wszelkie prawa zastrzeżone.

ISBN 978-83-66071-00-1

Insignis Media
ul. Lubicz 17D/21–22, 31-503 Kraków
tel. +48 (12) 636 01 90
biuro@insignis.pl, www.insignis.pl

facebook.com/Wydawnictwo.Insignis

twitter.com/insignis_media (@insignis_media)

instagram.com/insignis_media (@insignis_media)

Snapchat: insignis_media

Dla mojego ojca, Gustave’a de Castella.

Znałem go bardziej z opowiadań niż z życia,
ale jakież to były cudowne historie…

PROLOG

Jeżeli w pewną zimową noc znajdziesz, drogi podróżniku, schronienie w jednej z gospód przy kupieckich traktach Tristii, to siedząc przy ogniu, popijając coś, co zapewne będzie rozwodnionym piwem, i starając się nie wchodzić w drogę miejscowym zawadiakom, może uda ci się dostrzec Wielkiego Płaszcza. Rozpoznasz go lub ją po długim skórzanym okryciu, poczerniałym już od zużycia, z prześwitującą miejscami ciemną czerwienią, zielenią, czasem błękitem.

Wielkie Płaszcze zrobią wszystko, by wtopić się w tłum. Są w tym naprawdę doskonali. Na przykład teraz, jeżeli spojrzysz w lewo, ujrzysz kryjącego się w cieniu drugiego z nich. Ten pierwszy, przy drzwiach, zaraz się pewnie przyłączy do swojego przyjaciela.

Jeżeli zakradniesz się do nich chyłkiem – ostrożnie, teraz! – i zaczniesz się przysłuchiwać ich rozmowie, usłyszysz strzępki opowieści o sprawach, które niegdyś rozsądzali w miastach, miasteczkach i wiejskich osadach całego kraju. Opowiedzą o tym księciu czy owym lordzie i o zbrodniach, których ci dopuścili się na swoich podwładnych. Poznasz szczegóły każdego rozstrzygnięcia i dowiesz się, czy Wielki Płaszcz musiał stoczyć pojedynek, aby utrzymać swój wyrok w mocy.

Obserwuj ich wystarczająco długo, a zobaczysz, że co jakiś czas lustrują zajazd, oceniając pozostałych gości i wypatrując ewentualnych kłopotów. Przyjrzyj się uważniej ich okryciom, a dostrzeżesz delikatny wzór: tworzą go wszyte w podszewkę kościane płytki. Są dostatecznie twarde, aby zatrzymać strzałę, ostrze czy bełt, a mimo to peleryna jest niesamowicie lekka i miękka, zupełnie jak odzienie, które sam nosisz. Jeżeli kiedyś dane ci będzie sięgnąć pod spód tego płaszcza, znajdziesz tam dziesiątki – a niektórzy twierdzą, że nawet setkę – kieszonek wypełnionych najprzeróżniejszymi akcesoriami: użytecznymi drobiazgami i pułapkami, tajemniczymi pigułkami i proszkami stworzonymi po to, aby dodać Wielkim Płaszczom siły i animuszu do walki – czy to z jednym człowiekiem, czy z całą zgrają. A chociaż ukryte pod płaszczami rapiery nie wyglądają może na wyszukane, to są porządnie naoliwione, dobrze zaostrzone i wystarczająco szpiczaste, żeby załatwić sprawę.

Legenda głosi, że na początku Wielkie Płaszcze były specjalistami od pojedynków i najemnymi zabójcami, aż wreszcie któryś dobry król lub królowa wzięli ich na służbę monarchii, żeby pilnowały przestrzegania dawnych praw we wszystkich dziewięciu księstwach Tristii. Książęta, co zupełnie zrozumiałe, odpowiedzieli na to wtrącanie się w ich rządy, obmyślając najbardziej przykre rodzaje śmierci dla tych wszystkich Wielkich Płaszczy, których rycerze zdołali pokonać w walce. Problem w tym, że na miejsce każdego zabitego pojawiał się nowy, który przejmował urząd i kontynuował misję, wędrując po kraju jak długi i szeroki, działając na nerwy arystokracji – ponieważ egzekwował prawa, które bardzo nie pasowały rozbestwionym książętom. I tak się działo jeszcze jakieś sto lat temu, kiedy to grupa najbogatszych i najbardziej zdeterminowanych książąt wynajęła dashinich – zakon asasynów, którzy nigdy nie zawodzili w zadawaniu śmierci, nawet w miejscu tak zdeprawowanym jak Tristia. Dashini przynieśli książętom dużo lepszy sposób na zniechęcenie ich nieprzyjaciół. Nazwali go Lamentem Wielkich Płaszczy.

Nie będę cię zanudzał szczegółami, łagodny podróżniku, bo i tak nie nadają się do rozmowy między dobrze wychowanymi ludźmi. Wystarczy powiedzieć, że po tym jak dashini zakończyli Lament nad ostatnim z pochwyconych Wielkich Płaszczy, nikt więcej nie odważył się podjąć tej misji… A przynajmniej tak było nieomal przez stulecie, dopóki nazbyt idealistyczny młody król Paelis i szalony prowincjusz Falcio nie postanowili przeciwstawić się nurtowi dziejów i odnowić tradycję Wielkich Płaszczy.

Ale to już przeszłość. Król Paelis nie żyje, a Wielkie Płaszcze zostały rozwiązane pięć czy może więcej lat temu. Ci dwaj, którym się przyglądasz, ryzykują śmierć, albo jeszcze coś gorszego, za każdym razem, gdy wypełniają swoje obowiązki. Dlatego dziś po prostu dokończą picie, zapłacą karczmarzowi i odejdą w noc. Być może uda ci się uchwycić cień ich uśmiechów, gdy będą się wzajemnie pokrzepiać zapewnieniem, że Lament Wielkich Płaszczy to tylko jedna z tych historii opowiadanych przez podróżnych grzejących się przy ognisku w zimną noc. Nawet jeśli kiedyś istniał, nikt z dziś żyjących ludzi nie miałby pojęcia, jak go użyć. Jednak i oni, i ty, drogi podróżniku, jesteście w błędzie. Wiem z dobrego źródła, że Lament Wielkich Płaszczy istnieje i jest boleśniejszy i straszniejszy niż w najbardziej przerażających historiach. Powiedziałbym ci więcej, tyle że niestety, wspomnianym „dobrym źródłem” jestem ja sam.

Nazywam się Falcio val Mond i jestem jednym z ostatnich królewskich Wielkich Płaszczy. Jeśli dobrze się wsłuchasz, może zdołasz usłyszeć mój krzyk.

ROZDZIAŁ 1

GRA NA PRZECZEKANIE

Na palcach jednej ręki potrafię policzyć chwile w moim dorosłym życiu, gdy budziłem się szczęśliwy i spokojny, bez uczucia trwogi, bez lęku przed rychłą śmiercią i bez rozdrażnienia, które wywoływało u mnie mordercze instynkty. Poranek, cztery tygodnie po tym, jak Patriana, księżna Hervoru, poczęstowała mnie trucizną, nie był jedną z tych chwil.

– Umarł.

Pomimo mgły spowijającej mój umysł i tłumiącej dźwięki w uszach, rozpoznałem głos Brastiego.

– Nie umarł – odezwał się inny, niższy głos. Ten należał do Kesta.

Początkowo lekkie łup-łup kroków Brastiego po drewnianej podłodze chałupy stało się głośniejsze.

– Normalnie powinien już z tego wychodzić. Mówię ci, tym razem nie żyje. Zobacz: ledwo oddycha – palec wbił się w moją pierś, w policzek i wreszcie w oko.

Zapewne zastanawiacie się, dlaczego zwyczajnie nie dźgnąłem Brastiego i nie wróciłem do snu. Po pierwsze, moje rapiery leżały jakieś dziesięć stóp ode mnie, na ławie obok drzwi małej chaty, którą zajmowaliśmy. Po drugie, nie mogłem się poruszyć.

– Przestań go szturchać – powiedział Kest. – Ledwo oddycha, czyli jeszcze żyje.

– No właśnie – odparł Brasti. – Podobno neatha jest śmiertelna w skutkach – wyobraziłem sobie, jak groźnie kiwa palcem. – Cieszymy się, że przeżyłeś, Falcio, ale to wylegiwanie się każdego poranka jest bardzo kłopotliwe. Można by nawet powiedzieć, że egoistyczne.

Pomimo wielokrotnych prób moje ręce odmawiały współpracy: nie chciały się wyciągnąć w górę i zacisnąć na gardle Brastiego.

Pierwszego tygodnia po otruciu poczułem nieznaczną słabość w kończynach. Byłem powolniejszy niż zwykle. Czasem, gdy chciałem poruszyć ręką, mijała długa chwila, zanim ta posłuchała. Zamiast ulegać poprawie, mój stan się pogarszał i każdego dnia po przebudzeniu na coraz dłuższy czas stawałem się więźniem własnego ciała.

Brasti napierał na mnie, przyciskając dłoń do mojej piersi.

– Ale chyba się jednak ze mną zgodzisz, Kest, że Falcio jest wyraźnie martwy?

Zapadła cisza i wiedziałem, że Kest rozważa zagadnienie. Problem z Brastim polegał na tym, że był idiotą. Przystojnym i czarującym, w strzelaniu z łuku zdolnym prześcignąć każdego człowieka bez względu na płeć, lecz mimo wszystko idiotą. Oczywiście nie widać tego na pierwszy rzut oka; Brasti ma świetne gadane i lubi wtrącać słowa, które brzmią jak żywcem wyjęte z uczonych rozpraw. Kłopot w tym, że Brasti nie używa ich w odpowiednim kontekście ani nawet we właściwym porządku.

Z kolei problem z Kestem polega na tym, że choć jest błyskotliwy, to według niego „filozofowanie” wymaga zastanawiania się nad każdą bez wyjątku kwestią – nawet całkowicie absurdalną i wypowiedzianą przez wcześniej wspomnianego idiotę.

– Przypuszczam, że masz rację – powiedział wreszcie Kest. – Ale „jeszcze żyje” chyba brzmi lepiej – zrehabilitował się odrobinę w moich oczach.

Chwila ciszy.

Czy wspomniałem już, że ci dwaj głupcy są moimi najlepszymi przyjaciółmi, braćmi z Zakonu Wielkich Płaszczy i ludźmi, na których ochronę liczyłem w przypadku, gdyby pani Trin wybrała dokładnie ten moment na posłanie za nami swoich rycerzy?

Pewnie powinienem się przyzwyczaić do nazywania jej „księżną” Trin. W końcu zabiłem jej matkę, Patrianę (owszem, tę samą, która mnie otruła). Na swoją obronę zaznaczę, że zrobiłem to, by ochronić następcę tronu. Podejrzewam, że to właśnie jest prawdziwym źródłem żalu Trin do mnie. Istnienie legalnego monarchy przeszkadza jej w planach objęcia tronu.

– Dalej się nie rusza – powiedział Brasti. – Naprawdę myślę, że tym razem może być martwy. – Poczułem, jak jego dłoń przesuwa się po raczej intymnej części mojego ciała i zdałem sobie sprawę, że ten gałgan sprawdza mi kieszenie, szukając pieniędzy. Kolejny dowód na to, że zatrudnienie byłego kłusownika na stanowisku wędrownego trybuna niekoniecznie było najlepszym z pomysłów króla.

– Tak przy okazji, nie mamy jedzenia – ciągnął Brasti. – Myślałem, że ci cholerni wieśniacy mieli nam dostarczać żarcie.

– Ciesz się, że w ogóle pozwolili się nam tutaj schronić – powiedział łagodnie Kest. – Wykarmienie ponad stu Wielkich Płaszczy to duże obciążenie dla takiej małej wioski. Poza tym kilka minut temu przynieśli prowiant z zimowych składów w górach. Krawcowa zajmuje się podziałem.

– No to dlaczego nie słyszę biegających po wsi bachorów, wydzierających się i denerwujących nas, pytających czy mogą pożyczyć nasze miecze albo co gorsza, pobawić się moimi łukami?

– Może dotarły do nich twoje narzekania? Dzisiaj wieśniacy zostawili swoje rodziny w górach.

– No cóż, zawsze to coś.

Poczułem, jak palce Brastiego podciągają do góry moją prawą powiekę i oślepiło mnie jaskrawe światło. Potem palce odsunęły się, a wraz z nimi zniknął blask.

– Jak długo jeszcze Falcio pozostanie na wpół żywy i zupełnie bezużyteczny? Co będzie, jeśli rycerze Trin się o tym dowiedzą? Albo dashini? I w ogóle ktokolwiek? – W głosie Brastiego słychać było coraz większą obawę. – Wymień dowolną grupę ludzi potrafiących w okrutny sposób zadawać śmierć, a ja założę się z tobą o dobre złoto, że Falcio zdołał uczynić sobie z nich wrogów. A teraz każdy z nich mógłby…

Czułem, jak moje serce coraz bardziej przyspiesza. Starałem się spowolnić oddech, ale panika zaczynała stopniowo brać nade mną górę.

– Przestań paplać, Brasti, bo od tego tylko mu się pogarsza.

– Przyjdą po niego, Kest. Wiesz dobrze, że to prawda. Może nawet już tu są. Zamierzasz zabić ich wszystkich?

– Jeżeli zajdzie taka potrzeba… – Kiedy Kest mówi takie rzeczy, w jego głosie czuje się chłód.

– Nawet jeśli jesteś teraz Świętym od Mieczy, to jesteś tylko pojedynczym człowiekiem i nie możesz pokonać całej armii. A co, jeżeli stan Falcia się pogorszy i przestanie oddychać? Co, jeśli nas tutaj nie będzie i…?

Usłyszałem odgłosy szamotaniny i poczułem lekkie drgnięcie łóżka, kiedy ktoś został pchnięty na ścianę.

– Zabieraj te swoje cholerne łapska, Kest! Święty czy nie…

– Ja też się o niego martwię, Brasti – powiedział Kest. – Wszyscy się martwimy.

– Falcio… Na wszystkie draki, przez które przeszliśmy, to on powinien być tym bystrym! Jakim cudem, na lewy cycek Świętej Lainy, pozwolił się znowu otruć?

– Żeby ją ocalić – odparł Kest. – Ocalić Aline.

Zapadła cisza i po raz pierwszy tego poranka nie potrafiłem sobie wyobrazić twarzy Kesta ani Brastiego. Zaniepokoiło mnie to i pomyślałem, że być może również słuch odmówił mi posłuszeństwa. Na szczęście milczenie jest stanem, w którym Brasti nie potrafi pozostać zbyt długo.

– A teraz kolejna sprawa – zaczął. – Skoro jest taki błyskotliwy, to dlaczego wszystko, czego trzeba, żeby naraził życie dla jakiejś obcej dziewczynki, której nigdy wcześniej nie spotkał, to dać jej imię na cześć jego zmarłej żony?

– Ta dziewczynka jest dziedziczką tronu, Brasti, a jeżeli jeszcze raz poruszysz temat żony Falcia, przekonasz się, że są rzeczy dużo gorsze niż paraliż.

– Zaryzykowałbym, gdybym tylko wiedział, że przywróci to Falcia do stanu używalności – odparł Brasti. – A niech to, Kest! Przecież to on jest z nas najsprytniejszy. Trin ma za sobą armie, asasynów i cholernych książąt, a my nikogo. Jakim cudem mamy osadzić trzynastoletnią panienkę na tronie, kiedy Falcio jest w takim stanie?

Poczułem, że powieki zaczynają mi drgać nieco częściej, a jednolita szarość zaczęła, raz po raz, na mgnienie oka, zmieniać się w jaskrawą biel. Efekt był dość nieprzyjemny.

– W takim razie będziemy musieli próbować być nieco bystrzejsi – powiedział Kest.

– Jak mamy się do tego zabrać? Co proponujesz?

– No… a jak Falcio to robi?

Nastąpiła długa przerwa.

– On… – zaczął Brasti – zawsze wszystko rozumie, co nie? Wiesz, o czym mówię. Może się toczyć sześć różnych spraw jednocześnie i pozornie żadna z nich nie jest ważna, a tu nagle Falcio zrywa się i oznajmia, że nadciągają asasyni, że Lord Karawan przekupił miejskiego konstabla, lub coś w ten deseń.

– W takim razie my powinniśmy zrobić to samo – odparł Kest. – Zacząć wszystko rozumieć, zanim cokolwiek się wydarzy.

– Jak?

– Cóż… na przykład co się dzieje w tej chwili?

Brasti prychnął.

– Skoro już pytasz, to Trin ma po swojej stronie pięć tysięcy żołnierzy oraz poparcie co najmniej dwóch potężnych księstw. My zaś mamy około stu Wielkich Płaszczy oraz wątpliwe wsparcie zgrzybiałego ze starości księcia Pulnamu. W tej chwili Trin najprawdopodobniej raczy się pysznym śniadankiem i rozważa plany przejęcia tronu, a my przymieramy głodem w tej dziurze, podziwiając Falcia z wdziękiem udającego trupa. Ja naprawdę jestem głodny!

Znów zapadła cisza. Usiłowałem poruszyć palcem. Nie sądzę, żeby mi się to udało, ale teraz zacząłem czuć pod opuszkiem szorstką wełnę pledu. To był dobry znak.

– Przynajmniej nie musisz znosić rozwrzeszczanych bachorów – powiedział Kest.

– Faktycznie.

Usłyszałem zbliżające się kroki Kesta i poczułem jego dłoń na ramieniu.

– Jak myślisz, co Falcio by z tego wywnioskował? Co to wszystko znaczy?

– To znaczy… – Brasti zamilkł na bardzo długi czas. – Nic – skonkludował wreszcie. – To tylko garść niepowiązanych ze sobą szczegółów. Żaden z nich nie ma nic do pozostałych. Nie sądzisz, że może Falcio tylko udaje tę swoją mądrość, tyle że nikt tego jeszcze nie załapał?

Chciałem się roześmiać z frustracji Brastiego i nagle poczułem lekkie drganie mięśni wokół kącików ust. Bogowie, wychodzę z tego! „Ruszaj się”, powiedziałem sobie. „Wyłaź z łóżka i pomóż Krawcowej pokonać armię Trin. Wprowadź Aline na tron i wycofaj się w końcu z politykowania i wojaczki. Wróć do rozsądzania sporów o ziemię i o to, czyja krowa pierdnęła na czyim polu oraz, czasami, do ścigania panoszących się rycerzy”.

Bolesny skurcz w dołku uświadomił mi, jak bardzo jestem głodny, i zdałem sobie sprawę, że nie tylko Brasti jest gotowy na solidne śniadanie. „Najpierw jedzenie”, pomyślałem. „Potem wymyślę, jak ocalić świat”. Byłem zadowolony, że nie będę musiał tego robić w towarzystwie rozwrzeszczanych wiejskich bachorów, które koniecznie chciały się bawić w Wielkie Płaszcze, domagały się naszych mieczy i wystawiały naszą cierpliwość na ciężką próbę.

A swoją drogą, to było dziwne. Dlaczego wieśniacy nie przyprowadzili swoich dzieci? Wiosce raczej nic nie groziło. Krawcowa wysłała zwiadowców i żaden z nich nie przyniósł wieści o niczym więcej poza kilkoma zaledwie grupkami ludzi Trin – zbyt małymi, żeby sprawić nam kłopot. A skoro już o tym mowa, ciekawe, gdzie podziała się reszta armii Trin. Może zostali rozesłani na poszukiwania, chociaż z pewnością ściągnięto by ich tu zaraz po ustaleniu miejsca naszego pobytu. A dzieci…

– Miecze! – wrzasnąłem.

Cóż, „wrzasnąłem” było może określeniem nieco na wyrost, ponieważ język nadal stał mi kołkiem i ledwie mogłem poruszyć ustami. Udało mi się jednak rozchylić powieki, co niewątpliwie było sukcesem.

Brasti podbiegł do mnie.

– Dziewczę? O czym ty bredzisz?

– Sądzisz, że ma na myśli tę prostytutkę z Rijou? Tę, która ocaliła mu życie?

– Może i racja – Brasti niezgrabnie pogładził mnie po czole. – Nie martw się, Falcio. Znajdziemy ci jakąś inną, gdy tylko…

– Miecze, wy cholerni głupcy – wymamrotałem. – Miecze!

– Pomóż mu wstać – powiedział Brasti. – Zdaje mi się, że powiedział „siecze”. Może ktoś zamierza nas usiec?

Kest objął mnie za ramiona i pomógł mi się dźwignąć z łóżka. Stanąłem na chwiejnych nogach. A niech to! Ruszałem się jak starzec.

Brasti podniósł moje rapiery z ławy i mi je podał.

– Proszę. Pewnie lepiej, żebyś miał swoje miecze w gotowości, w razie gdyby wywiązała się jakaś walka, nie sądzisz?

Zabiłbym ich obu gdyby nie pewność, że ktoś inny zamierza mnie w tym wyręczyć.

ROZDZIAŁ 2

NOCNA MGŁA

Wytoczyłem się niezgrabnie z chaty, ledwie mogąc utrzymać rapiery. Słoneczny blask drażnił moje oczy i przemienił rząd zbudowanych z suszonej cegły domków w czerwono-brązową mgłę w kolorze zaschłej krwi.

– Co się dzieje, Falcio? – spytał Kest.

– Dzieci – odparłem niemal składnie.

– Nie ma ich tu, nie słyszałeś? – powiedział Brasti.

– W tym rzecz. Wieśniacy zostawili swoje dzieci w górach. Po co mieliby to robić? No chyba że by wiedzieli o jakimś niebezpieczeństwie… Zaraz zostaniemy zaatakowani.

Trafiłem stopą na mały kamień i straciłem równowagę, ale dłoń Kesta na moim ramieniu powstrzymała mnie przed upadkiem.

– Powinieneś wrócić do środka, Falcio. Pozwól Brastiemu i m…

Po lewej jakiś wieśniak dłubał w swoim małym ogródku przed chatą.

– Gdzie jest Krawcowa? – spytałem. Usta ciągle miałem lekko odrętwiałe po paraliżu i pewnie brzmiałem jak skrzyżowanie prostaka z szaleńcem.

Mężczyzna spojrzał na mnie zdezorientowany i przestraszony.

– Ten człowiek pyta cię, gdzie jest Krawcowa – przetłumaczył Kest.

Wieśniak podniósł się i wskazał drżącą dłonią na budynek znajdujący się jakieś pięćdziesiąt jardów dalej.

– Tam. Nie wychodziła stamtąd przez ostatnie dzień i noc. Jest z dziewczyną i dwoma Wielkimi Płaszczami.

– Zbierz swoich ludzi – nakazałem. – Uciekajcie stąd.

– To wy już dawno temu powinniście stąd odejść – odparł z mieszaniną urazy i strachu w głosie. Gdybym miał czas się nad tym zastanowić, tobym się zdziwił. – Będzie źle, jak się zwiedzą, że udzieliliśmy schronienia Wielkim Płaszczom.

– Gdzie są wasze dzieci? – spytałem.

– Bezpieczne.

Odepchnąłem wieśniaka i ruszyłem biegiem w kierunku chaty Krawcowej. Udało mi się zrobić trzy kroki, zanim upadłem jak długi na twarz. Kest i Brasti uklękli przy mnie, żeby mi pomóc, ale ja tylko wrzasnąłem:

– Do cholery, zostawcie mnie i idźcie do Aline!

Odebrali to dosłownie, rzucając mnie z powrotem na ziemię i pędząc dróżką prowadzącą do chaty Krawcowej. Kiedy wreszcie udało mi się stanąć na nogi, rozejrzałem się, spodziewając się widoku wroga otaczającego nas ze wszystkich stron. Zamiast tego dostrzegłem wyłącznie znanych mi wieśniaków oraz tu i ówdzie Wielkie Płaszcze Krawcowej. Czy kryli się wśród nich wrogowie? Większość mieszkańców wioski zajmowała się swoimi ogrodami, tak jak każdego dnia po powrocie z gór.

Pokuśtykałem niezgrabnie za Kestem i Brastim. Przybyłem w samą porę, aby zobaczyć, jak Krawcowa wybiega z chaty z rozwianymi siwymi włosami. Na jej pobrużdżonej twarzy widać było wściekłość. Zupełnie nie wyglądała na matkę króla – przypuszczam, że dzięki temu właśnie udało jej się zachować ten sekret przez tak wiele lat, nawet po śmierci Paelisa.

– Na świętą Birgid Co Wypłakuje Rzeki, co ty wyprawiasz, Falcio? Planujemy wielką bitwę.

Poczułem chwilową irytację na wieść, że wykluczyła nas ze swoich narad strategicznych. Zostawiłem to jednak na później.

– Dzieci – wysapałem. – Wieśniacy nie przyprowadzili z powrotem swoich dzieci…

– I? Może mieli dość tego, że Brasti uczył je przeklinać.

– Twoi zwiadowcy – wskazałem na dwoje stojących w pobliżu Wielkich Płaszczy. – Powiedziałaś mi, że nie napotkali żadnych zbrojnych sił Trin w promieniu pięćdziesięciu mil.

Krawcowa uśmiechnęła się nieprzyjemnie.

Ta mała dziwka uważa się za wilczycę, ale dobrze wie, że nie powinna nas tu atakować. Przegnaliśmy ją, i depczemy jej po piętach przy każdej okazji. Nie odważy się nas zaatakować, chyba że ma ochotę zobaczyć więcej swoich ludzi zalegających pokotem na ziemi.

– Święci! Nie pojmujesz? O to właśnie chodzi. To coś innego. Wieśniacy nas zdradzili!

Krawcowa zrobiła kwaśną minę.

– Uważaj, co gadasz, chłopcze. Znam ludzi z Phan od ponad dwudziestu lat. Są po naszej stronie.

– A czy podczas owych dwudziestu lat widziałaś kiedykolwiek, żeby zostawiali dzieci w górach, gdy nie groziło im niebezpieczeństwo?

Gniew na twarzy Krawcowej zmienił się w podejrzliwość. Rozejrzała się, a potem zawołała do jednego z mężczyzn – w średnim wieku, łysiejącego, z brązową grzywką i krótką brodą – pracującego w ogródku.

– Ty tam, Cragthen! Co robisz?

– Doglądam moich bulw – odparł.

Krawcowa ruszyła w jego kierunku, wyciągając nóż z płaszcza.

– W takim razie co tam zakopujesz w ziemi, Cragthen, kiedyśmy są tak blisko zbiorów?

Mężczyzna wstał, spoglądając to na nas, to na pozostałych wieśniaków, którzy zaczęli się gromadzić wkoło.

– Nie powinniście się tu zatrzymywać na tak długo. To nasza wioska, niech cię szlag, nie wasza! Musimy myśleć o swoich rodzinach. Księżna Trin…

Krawcowa sięgnęła lewą ręką i złapała Cragthena za koszulę.

– Co za głupotę zrobiłeś? Myślisz, że boisz się Trin? Zdradź mnie, a będziesz się bał znacznie bardziej niż tej osiemnastoletniej dziwki, która sypia z wujem dla jego armii i uważa się za królową.

Na początku Cragthen wyglądał na zastraszonego przez Krawcową, ale potem udało mu się wyrwać.

– Mamy dzieci, niech cię szlag! – krzyknął, a potem odwrócił się i zaczął uciekać na drugi koniec wioski.

– Zatrzymać go! – wrzasnęła Krawcowa.

Dwójce jej Wielkich Płaszczy zajęło zaledwie kilka chwil, żeby zrównać się z Cragthenem.

– Puśćcie mnie! – błagał, gdy ciągnęli go z powrotem. Mówił cicho, lecz jego głos był pełen przerażenia. – Proszę, proszę, nie! Jeżeli zobaczą, że z wami rozmawiam, zabiją ją!

Krawcowa pochyliła się, sprawdzając, co takiego Cragthen sadził. Przyłączyłem się do niej.

– Do diabła! – stęknęła, przyglądając się czarnej ziemi wymieszanej z żółtozielonym proszkiem.

– Co to? – spytałem.

– Nocna mgła. Cholerny głupiec szykował nocną mgłę!

Spojrzałem na pozostałych wieśniaków zajętych pracą w ogrodzie i dostrzegłem, że niektórzy wracali ze studni, dźwigając wiadra wypełnione po brzegi wodą, która rozlewała się przy każdym kroku.

– Nie pozwólcie im wylać wody na ziemię w ogrodzie – krzyknąłem, ale wieśniacy, gdy tylko zobaczyli zbliżających się do nich zbrojnych, czym prędzej opróżnili wiadra, wylewając wodę na świeżo skopaną ziemię.

– Za późno – westchnęła Krawcowa, gdy pierwsze krople zetknęły się z nocną mgłą. Powietrze zaczął wypełniać ciemnoszary dym, gęsty niczym bagienna woda. Nawet garstka mikstury z siarki, żółtych łupków i święci tylko wiedzą, z czego jeszcze, potrafi zasnuć setki jardów dymem tak gęstym, że człowiek nie widzi w nim dłoni tuż przed swoją twarzą. Wieśniacy użyli całych wiader.

Spoglądam na Krawcową.

– Powiedz mi, gdzie jest Aline. Szybko!

– Wybrała się do tego swojego przeklętego przerośniętego konia – wskazała palcem na dróżkę. – Nie stój tak i nie trząś się, tylko biegnij!

Kest i Brasti ruszyli najpierw, a ja za nimi, słysząc ciężkie stąpanie maszerującej piechoty i głośny szczęk stali uderzającej o stal.

Gdybyśmy odgadli, co się dzieje chociaż kilka minut wcześniej, zdołalibyśmy się jakoś przygotować. Zamiast tego strawiłem ten czas, leżąc sparaliżowany w łóżku, niczym niedołężny starzec. A teraz nasi wrogowie szykowali się do ataku, który mógł mieć tylko jeden cel: uśmiercenie córki mojego króla.

Kłębiąca się czarna mgła dogoniła mnie, zanim zdołałem uczynić dziesięć kroków. Chociaż słońce nadal świeciło nade mną, a niebo pozostało błękitne i bezchmurne, ziemię pochłonęły cienie wymalowane na cieniach.

Wysunąłem rapiery przed siebie i zacząłem nimi machać niczym mrówka czułkami. Kreśliłem szybkie łuki wysoko i nisko, tak cicho, jak tylko mogłem. Musiałem odnaleźć moich nieprzyjaciół, zanim oni dostaną mnie i zanim dorwą Aline. Chciałem ją zawołać, usłyszeć jej głos, upewnić się, że żyje, i znaleźć drogę do niej, ale gdybym to zrobił, uczyniłbym ją jedynie łatwym celem dla ludzi Trin.

W wiosce panował oniryczny chaos: w jednej chwili nocna mgła przerzedzała się na tyle, że można było dostrzec sylwetki ludzi, walczących i umierających – w drugiej zaś ciemna kurtyna zamykała się nade mną, przyduszając mnie, i tylko od czasu do czasu przedzierały się przez nią błyski stali zwierających się ze sobą gdzieś mieczy. Przypominało to robaczki świętojańskie tańczące na tle czarnej zasłony nocy.

Nie cierpię magii.

– Falcio! – krzyknął Brasti.

Jego głos słychać było jakby z oddali, ale przebiegłem ledwie kilka kroków, nim zobaczyłem go walczącego z dwoma mężczyznami odzianymi w czerń. Ich twarze zasłonięte były maskami. W pierwszym odruchu zamarłem, myśląc: „Dashini! Trin wysłała po nas dashinich!”. Natychmiast wyobraziłem sobie setki mrocznych asasynów, walczących w parach i zabijających nas jednego po drugim. Ledwie przeżyłem, stając naprzeciw dwóch z nich w Rijou, więc jeśli Trin udało się…

– Może byś mi pomógł? – krzyknął Brasti, przełamując zaklęcie. Dotarłem do niego w chwili, gdy jeden z jego przeciwników wyprowadził cios swoim mieczem, tnąc brutalnie po łuku, tak że pozbawiłby Brastiego głowy, gdybym nie skrzyżował nad nią rapierów i nie zablokował ataku. Moje nadal osłabione nogi poczuły impet uderzenia. Brasti zanurkował i przetoczył się na bok, schodząc mi z drogi – niebezpieczny manewr, jeżeli trzyma się w dłoni miecz. Wyprowadził przy tym kopnięcie, trafiając w kolana jednego z mężczyzn, który padł na ziemię.

Drugi odwrócił się do mnie i przyzwał mnie żartobliwie swoim orężem.

– Dalej, trattari – jego głos w oparach mgły był gruby i donośny. – Niech rozbawią mnie te sztuczki Wielkich Płaszczy, zanim cię zabiję. Jeszcze lepiej gdybyś wskazał mi tego, który zwie się Świętym od Mieczy. Z rozkoszą odbiorę mu ten tytuł.

Taka fanfaronada była dość nietypowa dla dashinich. Zazwyczaj mówią rzeczy przyprawiające o gęsią skórkę, w stylu „jesteś zmęczony… powieki ci się zamykają… pozwól ogarnąć się spokojowi…” – tego rodzaju rzeczy. A poza tym rycerski miecz? Nie, oni walczyli raczej długimi sztyletami. „A zatem to nie dashini, tylko ktoś inny”.

Zrobiłem krok do przodu i wykonałem szybkie pchnięcie rapierem w jego twarz. Przeciwnik nie usiłował sparować ciosu, lecz zamiast tego odepchnął ostrze na bok przedramieniem. Usłyszałem szczęk stali uderzającej o stal. „Aha. To stalowy karwasz. Pod tym swoim ciemnoszarym przebraniem nosisz zbroję”.

– Czy nie powinieneś się przedstawić, panie rycerzu? – spytałem.

W odpowiedzi zamachnął się na mnie swoim wielkim mieczem. Nadal poruszałem się zbyt wolno i ledwie udało mi się uchylić na czas. Obserwowałem ostrze miecza przepływające obok, a kiedy spróbowałem pchnięcia pod jego prawą pachę, pomyliłem się o dobry cal, trafiając w pancerz zamiast w ciało. Zdecydowanie nie udało mi się jeszcze otrząsnąć całkowicie po moim chwilowym paraliżu. Gdyby był tu Kest, przypomniałby mi o tym – na swój własny sposób – że dobry szermierz potrafi zignorować sztywność mięśni.

W walce z rycerzami problemem jest to, że zazwyczaj noszą na sobie sporo żelastwa, co oznacza, iż trzeba ich zatłuc na śmierć – a to jest dość trudne do wykonania z pomocą rapiera – albo znaleźć szczeliny w zbroi i tam właśnie celować. Ciemnoszary strój noszony przez mojego przeciwnika utrudniał znalezienie owych miejsc, a i nocna mgła również tego nie ułatwiała. Brasti i jego przeciwnik zdążyli mi już zniknąć z pola widzenia.

– A to niesportowe zachowanie – powiedziałem, prowokując rycerza. Zacząłem okrążać go zgodnie z ruchem wskazówek zegara, licząc na to, że jego płytowa zbroja utrudni mu zgrabny obrót.

– Czy rycerze księcia nie powinni nosić tabardów i demonstrować swoich barw w walce?

– Chcesz mnie pouczać w sprawie honoru, trattari? – spytał drwiąco rycerz, jednocześnie usiłując wbić sztych miecza w mój brzuch. Przesunąłem się lekko i ostrze przeszło obok mnie po lewej. Uderzyłem głowicą rapiera w płaz ostrza, kierując jego sztych w ziemię. Rycerz odsunął się, zanim zdołałem wykorzystać ten chwilowy brak zasłony.

– Cóż, ja nie przechwalam się honorem – odparłem. – Powinienem jednak zaznaczyć, że to nie ja skradam się pod osłoną nocnej mgły po to, aby zamordować trzynastoletnią dziewczynkę. W ciemności. Jak asasyn. Jak tchórz.

Pomyślałem, że te słowa wywołają w nim wściekłość. Zazwyczaj jestem dość dobry w prowokowaniu u rycerzy żądzy natychmiastowego pozbawienia mnie życia. Ten jednak tylko się roześmiał.

– Widzisz? I właśnie dlatego wy, Wielkie Płaszcze, nigdy nie zostaniecie rycerzami.

– Dlatego że nie zabijamy dzieci? – znów pchnąłem ostrzem rapiera w jego kierunku, ale on tylko odepchnął sztych na bok dłonią.

– Dlatego że sądzicie, iż honor bierze się z uczynków. To tak jakby powiedzieć, że koń, który na widok trzech jabłek stuknie trzy razy kopytami, jest uczony – zaczął mnie atakować szybkimi, bezwzględnymi cięciami, z każdym kolejnym uderzeniem coraz gwałtowniejszymi. Ja zaś odskakiwałem do tyłu i na boki, unikając ciosów. Zataczając się lekko, modliłem się do Świętej Werty Która Chodzi po Falach, żebym nie trafił na żaden kamień lub korzeń drzewa i nie przewrócił się. Już dawno porzuciłem nadzieję dożycia sędziwego wieku, ale nadal aspirowałem do śmierci nieco godniejszej niż dekapitacja za pomocą rycerskiego miecza, gdy będę siedział na ziemi, z tyłkiem w błocie.

– Honor jest nam darowany przez bogów i przez panów, którym służymy – odparł rycerz, kontynuując atak, podobnie jak swój wykład. – Nie można na niego zasłużyć, ucząc się na pamięć jakiejś litanii dziecięcych rymów. To, co jest dla ciebie grzechem, dla mnie jest cnotą, trattari – jego miecz spadł pod nieoczekiwanym kątem i musiałem go związać obydwoma rapierami. Siła ciosu niemal wytrąciła je z moich dłoni. – Nic nie przyjdzie nawet z najszlachetniejszego aktu twojego krótkiego życia, ale ja zostanę pobłogosławiony przez bogów, gdy wycisnę życie z tej małej dziwki… z… tej… dzi… – przestał mówić, być może dlatego, że sztych mojego rapiera odnalazł jego otwarte usta pod maską. Napierałem ostrzem, dopóki nie przebiłem potylicy i dopóki ostrze mojej broni nie zatrzymało się na stali jego hełmu. Rycerz osunął się na kolana, a jego ciałem wstrząsnęły drgawki: jeszcze nie martwy, ale na najlepszej drodze.

Kest czasem żartuje sobie ze mnie, że zbyt dużo gadam podczas pojedynków, ale w przeciwieństwie do co poniektórych, miałem tyle doświadczenia, żeby jednocześnie utrzymywać koncentrację.

Wyciągnąłem ostrze z głowy rycerza i kiedy ten osunął się na ziemię, odetchnąłem kilka razy, żeby nieco odpocząć. Jedynie tristiański rycerz mógłby argumentować, że honor nie wymaga honorowego postępowania i że zabicie młodej dziewczyny jest uzasadnione, jeżeli żąda tego twój pan. Ale tak to jest. To właśnie kraina, w której się urodziłem i której broniłem przez większość mojego życia. Jeżeli oznaczało to, że po drodze musiałem ukatrupić kilku rycerzy, to trudno, jakoś to przeżyję. Odetchnąłem głęboko jeszcze kilka razy, usiłując spowolnić rytm serca.

– Brasti? – krzyknąłem.

Nikt nie odpowiedział i bałem się, że mój przyjaciel został pokonany. Szedł z obnażonym mieczem, a nie był najlepszy w szermierce, nawet w bezpośredniej walce, jak ta. Musiałem dotrzeć do niego i do Kesta, a potem razem z nimi odnaleźć Aline. Zbyt dużo czasu straciłem na walkę z rycerzem…

Do licha! Nie powinniśmy w ogóle zatrzymywać się w wiosce. Wiem, że wszyscy, łącznie ze mną, mieli nadzieję, iż mi się polepszy, a nie pogorszy, ale nie trzeba być wybitnym strategiem, żeby wiedzieć, że jeśli się walczy z pięćdziesięciokrotnie liczniejszym wrogiem, nie należy pozostawać zbyt długo w jednym miejscu.

Ruszyłem biegiem przez mgłę, czując narastające gniew i frustrację. Potknąłem się o ciało leżące na ziemi. Kiedy złapałem równowagę, zerknąłem w dół i poprzez dym dostrzegłem ciągle krwawiące zwłoki młodej dziewczyny w jasnoniebieskiej sukni. Ramionami przesłoniła twarz, jakby nadal usiłowała ochronić się przed ciosem, który ją zabił.

ROZDZIAŁ 3

MARTWA DZIEWCZYNA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 4

FORTEL

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 5

JENIEC

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 6

ZDRADA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 7

MASKA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 8

DROGA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 9

KSIĄŻĘ

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 10

TRUBADURZY

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 11

WIOSKA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 12

ROZPRAWA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 13

GORĄCZKA ŚWIĘTEGO

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 14

ZDRADA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 15

NIEELEGANCKI TRUP

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 16

DOCHODZENIE

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 17

KRAWCOWA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 18

OSTATNI TOAST

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 19

BARDATTI

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 20

KSIĄŻĘ LUTH

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 21

RAMIĘ KRÓLA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 22

ŻONA KSIĘCIA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 23

CAREFAL

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ANTRAKT

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 24

ŚWIĘTA OD MIŁOSIERDZIA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 25

GARNIOL

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 26

WYJAZD

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 27

POWRÓT DO DOMU

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 28

NIEZWYKŁY SOJUSZ

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 29

CZARNE DRZWI

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 30

OTCHŁAŃ

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 31

GŁĘBOKIE LOCHY

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 32

PRZESŁUCHANIE

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 33

PORYWACZE

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 34

DZIELNI LUDZIE

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 35

DASHINI

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 36

KLASZTOR

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 37

WINA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 38

LAMENT

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 39

ÓSMA ŚMIERĆ

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 40

CIERPLIWOŚĆ KRÓLA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 41

FRAGMENTY

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 42

POCIESZENIE

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 43

OSTATNIA PODRÓŻ

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 44

ZAMEK ARAMOR

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 45

CZARNY TABARD

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 46

POJEDYNEK

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 47

WOJNA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ 48

RADA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

EPILOG

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Kolejne przygody Falcia, Kesta, Brastiego
i Wielkich Płaszczy
znajdziecie w Krwi świętego.

PODZIĘKOWANIA

WIELKIE PŁASZCZE
Z CIENIA RYCERZA

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

Spis treści

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Prolog

1. Gra na przeczekanie

2. Nocna mgła

3. Martwa dziewczyna

4. Fortel

5. Jeniec

6. Zdrada

7. Maska

8. Droga

9. Książę

10. Trubadurzy

11. Wioska

12. Rozprawa

13. Gorączka Świętego

14. Zdrada

15. Nieelegancki trup

16. Dochodzenie

17. Krawcowa

18. Ostatni toast

19. Bardatti

20. Książę Luth

21. Ramię króla

22. Żona księcia

23. Carefal

Antrakt

24. Święta od Miłosierdzia

25. Garniol

26. Wyjazd

27. Powrót do domu

28. Niezwykły sojusz

29. Czarne drzwi

30. Otchłań

31. Głębokie lochy

32. Przesłuchanie

33. Porywacze

34. Dzielni ludzie

35. Dashini

36. Klasztor

37. Wina

38. Lament

39. Ósma śmierć

40. Cierpliwość króla

41. Fragmenty

42. Pocieszenie

43. Ostatnia podróż

44. Zamek Aramor

45. Czarny Tabard

46. Pojedynek

47. Wojna

48. Rada

Epilog

Podziękowania