Dla Lii i Sadie

Przeżyjcie swoje życia, jak chcecie.

Dla Paula

Za opiekę nad dziećmi.

Dla Stacey

Prawdziwej agentki pisarza.

PROLOG

Odchodzę.

Zostawiam głosy, krzyki, rozczarowania.

Zostawiam złudzenia, błędy i żale.

Zostawiam wszystko, czym powinnam być i to, czym być nie mogę.

Wszystko to jest kłamstwem.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

ZBYT IDEALNA

Czerwiec

– Livie, uważam, że jesteś popieprzona.

Drobinki sernika wylatują mi z ust i rozpryskują się na szybie tarasu, gdy krztuszę się kawałkiem, który mam na widelcu. Moja siostra ma pokręcone poczucie humoru. Właśnie na jego karb zrzucam tę uwagę.

– To nie jest śmieszne, Kacey.

– Masz rację. Pewnie, że nie jest.

Sposób, w jaki to mówi – spokojnie i łagodnie – sprawia, że lekko kurczy mi się żołądek. Ocierając usta z resztek sernika, odwracam się, by przyjrzeć się jej twarzy, szukając podpowiedzi – czegoś, co obnaży jej grę. I nic nie dostrzegam.

– Jesteś poważna, prawda?

– Jak zawał serca.

Panika podchodzi mi do gardła.

– Znowu ćpasz?

Odpowiada mi spojrzeniem przymrużonych oczu.

Nie wierzę jej jednak. Pochylam się, by się zbliżyć i poszukać w jej oczach oznak – rozszerzonych źrenic, przekrwionych białek – wskazówek, które nauczyłam się rozpoznawać, gdy miałam dwanaście lat.

Nic. Nic, tylko kryształowo czyste, niebieskie spojrzenie wbite we mnie. Pozwalam sobie na niewielkie westchnienie ulgi. Przynajmniej nie wracamy do punku wyjścia.

Nie wiem, co odpowiedzieć, więc nerwowo chichoczę, biorąc do ust kolejny kawałek ciasta.

Tyle że tym razem jego smak jest gorzki, a konsystencja ziemista. Zmuszam się do przełknięcia.

– Jesteś zbyt idealna, Livie. Wszystko, co robisz, co mówisz, takie jest. Nie pozostawiasz sobie miejsca na błędy. Gdyby ktoś uderzył cię w twarz, przeprosiłabyś go. I nie wkurzasz się za to, co mówię. To tak jakbyś nie była zdolna do złości. Mogłabyś być ukochanym dzieckiem Matki Teresy i Gandhiego. Jesteś… – Kacey milknie, szukając właściwego słowa. Znajduje je natychmiast: – Popieprzenie zbyt idealna!

Krzywię się. Kacey rzuca wulgaryzmami jak niektórzy uśmiechami. Już dawno przywykłam do tego, jednak teraz każde brzydkie słowo uderza we mnie jak cios w nos.

– Uważam, że pewnego dnia się załamiesz i zmienisz w Amelię Dyer.

– Kogo? – Marszczę brwi w zdziwieniu, jednocześnie przeżuwając ostatni kęs ciasta.

Kacey lekceważąco macha ręką.

– Och, ta babka w Londynie, która zamordowała setki dzieci…

– Kacey! – Posyłam jej śmiercionośne spojrzenie.

Przewraca oczami i marudzi pod nosem:

– Nie o to chodzi. Właściwie to chciałam ci powiedzieć, że Stayner zgodził się z tobą porozmawiać.

To się robi coraz bardziej niedorzeczne.

– Co? Ale… ja… ale… doktor Stayner? – prycham. Jej terapeuta zespołu stresu pourazowego? Ręce zaczynają mi się trząść. Odkładam talerzyk na stół, nim go upuszczę. Kiedy Kacey poczęstowała mnie ciastem i zaproponowała, abyśmy wspólnie obejrzały z tarasu zachód słońca nad plażą Miami, myślałam, że będzie uroczo. Teraz widzę, że wykombinowała sposób, by przekazać mi swój szalony pomysł, którego nie potrzebuję. – Kacey, ja nie cierpię na ZSP.

– Nie powiedziałam, że cierpisz.

– Cóż, więc po co to wszystko?

Kacey nie ujawnia mi powodu. Za to wozi się na moich wyrzutach sumienia.

– Jesteś mi to winna, Livie – mówi płaskim głosem. – Kiedy trzy lata temu prosiłaś, bym poddała się leczeniu, zrobiłam to. Dla ciebie. Nie chciałam, ale…

– Potrzebowałaś tego! Byłaś wrakiem. – To niedomówienie. Wypadek samochodowy spowodowany przez pijanego kierowcę, w którym zginęli nasi rodzice, sprawił, że Kacey upadła na samo dno, kończąc na narkotykach, jednorazowych przygodach seksualnych i przemocy. Niestety, trzy lata temu okazało się, że można spaść jeszcze niżej i myślałam, że ją straciłam.

Jednak doktor Stayner sprawił, że ją odzyskałam.

– Tak, potrzebowałam – mówi, zagryzając zęby. – I nie mówię, byś poddawała się takiej samej ambulatoryjnej terapii. Proszę cię tylko o to, byś odebrała, gdy zadzwoni doktor Stayner. To wszystko. Zrób to dla mnie, Livie. – To kompletnie irracjonalny, wręcz szalony pomysł, mimo to, po tym jak Kacey zaciska dłonie w pięści, jak przygryza wargę, wnoszę, że nie żartuje. Naprawdę się o mnie martwi. Gryzę się w język i bezmyślnie spoglądam na fale, na których tańczą ostatnie promienie zachodzącego słońca. I rozmyślam.

Co do diabła mógłby chcieć mi powiedzieć doktor Stayner? Jestem piątkową uczennicą na drodze do Princeton, mam zamiar iść na medycynę. Kocham dzieci, zwierzęta i starszych ludzi. Nigdy nie wyrywałam muchom skrzydełek ani nie przypalałam lupą mrówek. Z pewnością nie jestem ciekawym przypadkiem. I obficie pocę się w obecności przystojniaków. Z pewnością dostanę udaru na pierwszej randce. No, chyba że najpierw roztopię się w kałużę potu, zanim ktoś będzie miał szansę mnie zaprosić.

Wszystko to sprawia, że jestem dwa kroki od stania się kolejnym psychopatycznym seryjnym mordercą. Mimo to lubię i szanuję doktora Staynera, pomimo jego osobliwości. Rozmowa z nim nie będzie nieprzyjemna. Z pewnością będzie to szybka konwersacja…

– Telefon mnie chyba nie zabije – mamroczę pod nosem, po chwili dodaję: – A potem będziemy musiały porozmawiać o tym etapie w karierze psychologa, nad którym pracujesz. Jeśli widzisz nad moją głową powiewające czerwone chorągiewki, to nie wróży to dobrze twojej długoterminowej, owocnej karierze w tym zawodzie.

Kacey relaksuje się odrobinę i opiera wygodnie na leżaku, a uśmiech zadowolenia maluje się na jej ustach.

I wiem, że dokonałam właściwego wyboru.

* * *

Wrzesień

Czasami w życiu podejmujesz decyzję, a potem wątpisz w jej słuszność. Bardzo. Nie żałujesz, bo wiesz, że dokonałeś właściwego wyboru, i że tak prawdopodobnie jest lepiej. Za to spędzasz mnóstwo czasu zastanawiając się, co, u diabła, robisz.

Ja nadal zastanawiam się, dlaczego zgodziłam się odebrać ten telefon. Codziennie nad tym rozmyślam. I teraz też to robię.

– Nie sugeruję, że masz odtwarzać scenariusz filmu Girls Gone Wild, Livie. – Doktor zdążył włączyć łagodny i gładki ton głosu, którego używa, by kogoś do czegoś zmusić.

– A skąd mam wiedzieć? Trzy miesiące temu sugerował pan, że mam rozmawiać z orangutanem.

To prawda.

– Minęły trzy miesiące, jak się miewa stary Jimmy?

Gryzę się w język i biorę głęboki oddech, zanim powiem coś niestosownego.

– To nie jest dobra chwila, doktorze Stayner. – I tak jest. Naprawdę. Słońce grzeje, powietrze jest parne, a ja taszczę różową walizkę i kaktus przez malowniczą okolicę wprost do akademika, w pochodzie wraz z tysiącem innych studentów i ich wzburzonych rodziców. To dzień, w którym wszyscy się wprowadzają, a mnie nadal jest niedobrze po podróży samolotem, podczas której przeżyliśmy turbulencje. Jedna z partyzanckich rozmów z doktorem Staynerem to nie to, czego w tej chwili pragnę.

Mimo to rozmawiamy.

– Nie, Livie. Prawdopodobnie nie. Być może, wiedząc, że dzisiejszy ranek spędzisz w samolocie lecącym do New Jersey, powinnaś przełożyć naszą sesję terapeutyczną. Ale tego nie zrobiłaś – wytyka mi doktor Stayner.

Rozglądam się wokół siebie, czy nikt nie podsłuchuje, po czym i tak szepczę:

– Nie przełożyłam, bo nie miałam czego przekładać. Nie jestem na terapii.

Dobra. To nie do końca prawda.

To nie może być prawda, od kiedy w pewien przyjemny, czerwcowy wieczór siostra poczęstowała mnie sernikiem. Doktor Stayner zadzwonił do mnie następnego ranka. Zgodnie ze standardowym protokołem nie przywitał się ze mną, mówiąc „cześć” czy „miło znów cię słyszeć”. Nie, on po prostu powiedział: „Słyszałem, że jesteś tykającą bombą”.

Reszta rozmowy przebiegła gładko. Rozmawialiśmy o mojej nieskazitelnej karierze akademickiej, o moim braku życia miłosnego, o nadziejach i marzeniach, i planach na przyszłość. Trochę czasu mówiliśmy o rodzicach, ale na to nie naciskał.

Pamiętam, że odłożyłam słuchawkę i uśmiechnęłam się, ponieważ z pewnością powinien przekazać Kacey, że ze mną wszystko dobrze, że się trzymam, i że swoje polowanie na niestabilne psychicznie czarownice może prowadzić gdzie indziej.

Gdy ten sam chicagowski numer pojawił się na wyświetlaczu mojego telefonu w kolejną sobotę punktualnie o dziewiątej rano, byłam bardziej niż zaskoczona. Jednak odebrałam. Od tamtej pory odbieram w każdą sobotę o dziewiątej. Nigdy nie widziałam rachunku lub kartoteki ani też gabinetu psychiatry. Oboje z doktorem omijamy słowo „terapia” i on nigdy wcześniej go nie używał. Być może dlatego odmawiam tytułowania doktora tym, kim dla mnie jest.

Moim terapeutą.

– Dobrze, Livie, idź. Porozmawiamy w kolejną sobotę.

Przewracam oczami, ale nic nie mówię. Nie ma sensu. To tak jakbym rzucała grochem o ścianę.

– Do tego czasu wypij kieliszek tequili. Zatańcz. Cokolwiek wy młodzi robicie podczas pierwszego tygodnia studiów. To ci dobrze zrobi.

– Zaleca mi pan odurzenie i wykonywanie ruchów zagrażających mojemu dobremu samopoczuciu? – Po drugiej rozmowie telefonicznej stało się jasne, że doktor Stayner podjął się „leczenia” mojej nadmiernej nieśmiałości za pomocą tygodnia absurdów, żenujących sytuacji oraz w miarę nieszkodliwych zadań. Nigdy nie przyznał się do tego, co robi, nigdy nie wyjaśnił po co. Oczekiwał tylko, że je wykonam.

I zawsze to robię.

Być może dlatego powinnam uczestniczyć w terapii.

Zaskakujące jest to, że to działa. Trzy miesiące idiotycznych zadań naprawdę pomogły ukoić moje zdenerwowanie spowodowane przebywaniem w tłumie, uwolniły moje głęboko skrywane myśli i wzmocniły pewność siebie, więc teraz, gdy atrakcyjny mężczyzna wchodzi do pomieszczenia, nie pocę się każdym porem skóry.

– Sugerowałem tequilę, Livie, nie metamfetaminę. I nie, nie zalecam tequili, masz tylko osiemnaście lat, a ja jestem lekarzem. To by było wysoce nieprofesjonalne. Poleciłem ci, byś poszła się zabawić!

Wzdycham z rezygnacją, po czym się uśmiecham i mówię:

– Wie pan, że byłam normalna. Chyba zmienił mnie pan w świruskę.

Słyszę wybuch śmiechu.

– Normalność jest nudna. Tequila, Livie, pozwala nieśmiałym rozwinąć skrzydła. Być może nawet poznasz… – zatrzymuje oddech dla lepszego efektu  – … chłopaka!

– Naprawdę muszę już iść – mówię, czując, że się rumienię, wspinając się po schodach do holu oszałamiającej rezydencji w stylu Hogwartu.

– Idź. Zdobądź wspomnienia. To twój szczęśliwy dzień. Twoje zwycięstwo. – Rozbawiony głos doktora nagle traci lekkość i staje się szorstki. – Powinnaś być dumna.

Uśmiecham się do telefonu, szczęśliwa z powodu tej poważnej chwili.

– Jestem, doktorze Stayner. Jednak… dziękuję.

Doktor nie wypowiada słów, ale i tak je słyszę. Ojciec byłby z ciebie dumny.

– I pamiętaj… – Wraca wesołość.

Przewracam oczami.

– Wiem, wiem, umiarkowana spontaniczność. Zrobię, co w mojej mocy. – Gdy kończę połączenie, słyszę, że doktor się śmieje.

ROZDZIAŁ DRUGI

GALARETKOWE SHOTY

Właśnie tak musiał czuć się Kopciuszek.

Gdyby tylko, zamiast tańczyć z wdziękiem w balowej sali, był przyciśnięty do ściany na imprezie w studenckim domu, otoczony ze wszystkich stron przez pijanych ludzi. I, jeśli zamiast olśniewającej, szyfonowej sukni, miałby na sobie togę, którą ukradkiem naciągałby, pilnując, by istotne części ciała pozostawały zakryte. I, gdyby zamiast matki chrzestnej spełniającej każde jego życzenie, miałby nieznośną, starszą siostrę, która wmuszałaby w niego galaretkowe shoty, pakując mu je wprost do gardła.

Jestem Kopciuszkiem.

– Umowa to umowa! – wrzeszczy Kacey, przekrzykując DJ-a i podając mi maleńki kubeczek. Bez słowa wyjmuję go z jej dłoni, wychylam jego zawartość, pozwalając, by śliska pomarańczowa substancja spłynęła mi do gardła. Właściwie podoba mi się to. Bardzo. Oczywiście nie przyznam się siostrze. Nadal mam jej za złe, że szantażowała mnie, by moja pierwsza noc na uczelni była również nocą, podczas której się upiję. Po raz pierwszy. Miałam do wyboru to lub pozwolenie jej, by weszła do holu akademika w koszulce z moim zdjęciem i napisem: „Uwolnić Libido Livie”. I była poważna. Dała to draństwo do druku.

– Przestań być takim ponurakiem, Livie. Przyznaj, że jest fajnie – krzyczy Kacey, podając mi dwa kolejne kubeczki z galaretką. – Nawet, jeśli jesteśmy ubrane w prześcieradła. Na serio, no kto w dzisiejszych czasach urządza imprezy z togami?

Mówi coś dalej, ale jej nie słucham, za to jedna po drugiej wychylam galaretki. Nie wiem, ile ich wypiłam w ciągu ostatniej godziny. Czuję się dobrze. Nawet jestem zrelaksowana. Jednak nigdy wcześniej nie byłam pijana, więc skąd mam wiedzieć, jak mam się czuć? Galaretki nie mogą być za mocne. To przecież nie tequila.

Dobra. Właściwie to mogę być pijana.

Niska postać z wieloma krągłościami przeciska się w moim kierunku, machając do mnie, co natychmiast wywołuje u mnie uśmiech. To Reagan, moja współlokatorka i jedyna osoba tutaj, oprócz mojej siostry, z którą rozmawiam. Każdego roku studenci uczestniczą w losowaniu i otrzymują przydzielone akademiki. Pierwszaki dostają dość losowych współlokatorów. I, chociaż poznałyśmy się dzisiaj, już myślę, że pokocham Reagan. Żyje intensywnie, lubi imprezować i w kółko gada. Jest też uzdolniona. Gdy się wprowadziłyśmy, na drzwiach wykaligrafowała nasze imiona, otoczone kwiatami, buźkami i całuskami. Myślę, że to urocze. Kacey uważa, że świadczy to, iż w tym pokoju mieszkają lesbijki.

Gdy weszłyśmy na dzisiejszą imprezę, Reagan natychmiast zniknęła, dołączając do chłopaków. Biorąc pod uwagę fakt, że jest tu nowa, muszę stwierdzić, że zna wielu ludzi. Głównie płci męskiej. To ona wymyśliła, byśmy tu dzisiaj przyszły, w przeciwnym wypadku mogłyśmy skończyć na jednym z wielu spotkań organizowanych przez kampus, na które się wybierałam, póki Kacey nie popsuła moich planów. Najwyraźniej studenci Princeton mieszkający poza kampusem to rzadkość, dlatego impreza w tym domu nie powinna zostać przez nas pominięta.

– Dobra, księżniczko, wypij to – mówi Kacey, podając mi butelkę wody. – Nie chcę, żebyś w nocy wymiotowała.

Chwytam butelkę i piję, a świeża, zimna woda zwilża mi usta. Wyobrażam sobie, jak całą kolację zwracam na Kacey. To powinno ją spotkać za karę.

– Och, Livie! Przestań się na mnie złościć! – Głos Kacey podnosi się nieznacznie, co oznacza, że naprawdę jej przykro. Zaczynam mieć wyrzuty sumienia, z powodu jej poczucia winy…

Wzdycham.

– Nie jestem zła. Tylko nie rozumiem, dlaczego chcesz mnie upić. – Pijany kierowca zabił naszych rodziców. To chyba dlatego unikałam wszystkiego, co zawiera alkohol. Kacey też ledwo go używa. Choć wydaje się, że dzisiaj sobie odpuszcza.

– Mam misję: upewnić się, że się dobrze bawisz i poznajesz ludzi. To imprezowy tydzień w twoim pierwszym roku na studiach. To coś, co dzieje się tylko raz w życiu. Powinien zawierać morze alkoholu i przynajmniej jeden poranek z głową w kiblu. – W odpowiedzi przewracam oczami, ale to jej nie zniechęca. Staje naprzeciw mnie i opiera ręce na moich ramionach. – Livie, jesteś moją siostrzyczką i cię kocham. Przez ostatnie siedem lat nic w twoim życiu nie było normalne. Dzisiaj będziesz się zachowywać jak normalna, nieodpowiedzialna osiemnastolatka.

Oblizuję wargi, rozważając to.

– Nie wolno pić osiemnastolatkom. – Wiem, że przy siostrze ten argument nic nie da, ale i tak mam to gdzieś.

– Ach tak, masz rację. – Wsuwa rękę pod togę, by z kieszonki spodenek wyciągnąć coś, co wygląda jak prawo jazdy. – I właśnie dlatego, gdyby zjawiły się gliny, jesteś dwudziestojednoletnią Patricią z Oklahomy.

Powinnam była wiedzieć, że siostra ma wszystko zaplanowane.

Muzyka zaczyna przyspieszać, moje nogi same zaczynają poruszać się w jej rytmie.

– Niedługo ze mną zatańczysz! – krzyczy Kacey i podaje mi jeszcze dwie galaretki. Ile to już? Straciłam rachubę i czuję, że język mi się plącze. Siostra obejmuje mnie ramieniem i ciągnie do siebie, więc stykamy się policzkami. – Gotowa? – pyta, wyciągając telefon. – Uśmiech! – Strzela lampa błyskowa. – Dla doktora Staynera!

Aha, dowód.

– Zdrówko! – Kacey stuka kubeczkiem o mój, po czym wychyla jego zawartość, przełyka i szybko sięga po drugi. – Och, niebieskie! Zaraz wracam! –Jak pies za kotem, Kacey biegnie za gościem, który dźwiga wielką tacę, kompletnie ignorując odwracające się za nią ludzkie głowy. Moja siostra ma rude włosy, olśniewającą twarz i muskularne ciało, więc zawsze ściąga spojrzenia. Wątpię jednak, by w ogóle zwracała na to uwagę. Z pewnością nie czuje się źle z powodu tych spojrzeń.

Przyglądając się jej, wzdycham. Wiem, co robi. Oczywiście oprócz próby upicia mnie. Chce odciągnąć moją uwagę od smutnej strony dzisiejszego dnia. Nie ma dzisiaj ze mną taty. W dniu, kiedy zaczynam naukę w Princeton. Przecież marzył o tym. Był dumnym absolwentem tej uczelni i chciał, aby obie jego córki tutaj uczęszczały. Kacey po wypadku opuściła się w nauce, więc ten obowiązek spadł na mnie. Zatem żyję marzeniem taty – i swoim też – a jego tu nie ma i nie może w tym uczestniczyć.

Biorę głęboki oddech i akceptuję cokolwiek los – i mam tu na myśli galaretkowe shoty – ma dla mnie dzisiaj w planach. Na pewno mniej się denerwuję niż wtedy, gdy przestępowałam próg. A atmosfera panująca na imprezie jest całkiem fajna. Jestem na mojej pierwszej uczelnianej imprezce. Przypominam sobie, że nie ma w niej nic złego ani w tym, że tu jestem i cieszę się tym.

Trzymając kubeczek pełny galaretki, zamykam oczy i pozwalam sobie na odczuwanie rytmu muzyki. „Odpuść i baw się” – to właśnie ciągle powtarza mi doktor Stayner. Odchylam głowę w tył, ściskam dno kubeczka, by galaretka wyciekła do moich ust, prześlizgnęła się po języku i utworzyła niezwykłe zjawisko smakowe przy przełykaniu. Czuję się jak ekspert.

Z wyjątkiem jednego amatorskiego błędu – zamknięcia oczu.

Gdybym tego nie zrobiła, nie wyglądałabym jak łatwa, podpita panienka. I zobaczyłabym, że on się zbliża.

Ostry pomarańczowy posmak ledwo dotyka moich warg, wtem silne, męskie ramię obejmuje mnie w talii i odciąga od bezpiecznej ściany. Otwieram oczy, kiedy plecami zderzam się z czyjąś klatką piersiową, podczas gdy muskularne ramię nadal mnie trzyma. W ciągu kolejnego uderzenia serca – nie mojego, ponieważ moje w ogóle przestało bić – dłoń łapie za mój podbródek i kubeczek, który mam przy ustach, odchyla mi głowę w tył, więc patrzę w górę pod kątem. W tej samej chwili dochodzi mnie piżmowy zapach wody po goleniu, a wtedy chłopak pochyla się i wkłada mi język do ust, obraca nim delikatnie, po czym wysysa mi galaretkę. Wszystko dzieje się tak szybko, że nie mam czasu pomyśleć czy zareagować. Czy odgryźć mu język.

W ciągu kolejnej sekundy chłopak zostawia mnie bez galaretki, bez tchu i muszę złapać się ściany, ponieważ drżą mi kolana. Przez kilka kolejnych chwil staram się odzyskać spokój, a kiedy już dochodzę do siebie, mój umysł rejestruje głośny pomruk zadowolenia dochodzący zza moich pleców. Odwracam się i widzę grupkę wysokich, dobrze zbudowanych facetów – wszyscy noszą togi przewiązane w taki sposób, by widać było ich muskularne klatki piersiowe – dopingujących i poklepujących jednego z nich po plecach, jakby gratulowali mu wygranego wyścigu. Nie mogę dostrzec jego twarzy. Wszystko, co widzę to burza ciemnobrązowych – prawie czarnych – włosów i szerokie ramiona.

Nie wiem, ile czasu stoję i gapię się z otwartą buzią, ale jeden gość z grupy w końcu to zauważa. Rzuca ukradkowe spojrzenie „Galaretkowemu Rabusiowi”, po czym wskazuje na mnie ręką.

Co, do diabła, mam powiedzieć? Delikatnie rozglądam się za rudą głową siostry. Gdzie się podziała? Zniknęła i zostawiła mnie, bym poradziła sobie z tymi… Brakuje mi tchu, gdy widzę, że „Galaretkowy Rabuś” odwraca się wolno, by po chwili stanąć ze mną twarzą w twarz.

Język tego faceta był w moich ustach? Ten gość… ten wysoki, przystojny Adonis z ciemnymi, pofalowanymi włosami, opaloną skórą i ciałem zbudowanym tak, że skusiłoby ślepą zakonnicę… wsadził mi język w usta.

O Boże! Znów zaczynam się pocić! Wszystkie te tygodnie szybkich randek na nic! Czuję jak strużki – wiele strużek – potu spływają mi po plecach, gdy jego kawowe spojrzenie mierzy moją sylwetkę z góry na dół, nim powraca do mojej twarzy. Po czym widzę, jak unosi jeden kącik ust, obdarowując mnie zarozumiałym uśmieszkiem.

– Niezła.

Nadal nie wiem, co powinnam mu powiedzieć, ale wtedy pojmuję, jak mnie określił i widzę ten pyszałkowaty uśmieszek…

Zatem biorę zamach i uderzam go w twarz.

Wcześniej uderzyłam tylko jedną osobę. Chłopaka mojej siostry, Trenta, i tylko dlatego, że złamał jej serce. Po tym potrzeba było tygodni, by ręka przestała mnie boleć. Wtedy Trent nauczył mnie, jak wyprowadzać cios, poinstruował, że kciuk powinien być na zewnątrz zwiniętych palców, a nadgarstek przekrzywiony w dół.

W tej chwili naprawdę uwielbiam Trenta.

Śmiech wybucha wokół nas, gdy „Galaretkowy Rabuś” pociera szczękę i rusza nią na boki, by sprawdzić, czy działa. Widząc to, wnioskuję, że musi boleć. Gdybym nie była wstrząśnięta faktem, że ten gość właśnie siłą wymusił na mnie pocałunek z języczkiem, prawdopodobnie miałabym teraz ogromny uśmiech na twarzy. Zasłużył sobie na cios. Nie tylko ukradł mi galaretkę. Skradł mi pierwszy pocałunek.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZECI

BESTIA

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZWARTY

ŻAL

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ PIĄTY

DIAGNOZA

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SZÓSTY

„KIEDY” KONTRA „CZY”

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SIÓDMY

JAKI TEN ŚWIAT MAŁY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ ÓSMY

ŻIGOLAK

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

ROZGRYWKI

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

ZAZDROŚĆ

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ JEDENASTY

PRZYCIĄGANIE

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUNASTY

TĘSKNOTA ZA DOMEM

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

ZAKOCHIWANIE

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

WYRZUĆ Z SIEBIE MYŚLI

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

OGIER

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SZESNASTY

MIERNOTA

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

31 PAŹDZIERNIKA

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

ODPUSZCZANIE

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

WYBORY

Dostępne w wersji pełnej

EPILOG

Dostępne w wersji pełnej

PODZIĘKOWANIA

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału: One Tiny Lie

Copyright © by Kathleen Tucker, 2014

Copyright for the Polish Edition © 2014 by Wydawnictwo Termedia

Atria Paperback A Division of Simon & Schuster, Inc.

1230 Avenue of the Americans

New York, NY 10020

First Atria Paperback Edition January 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany

w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy.

Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania

za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2014

Zdjęcie na okładce: © Sasha Bell/Getty Images

Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek

Redakcja: Justyna Bidas, Editio

Korekta: Ewelina Kwas, Editio

eISBN: 978-83-7988-280-9

Wydawnictwo Filia

grupa Termedia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 8

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres:

czytelnicy@wydawnictwofilia.pl

Dołącz do nas na Facebooku!

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

DARKHART

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl