Tytuł oryginału: The Nightmare Factory

Przekład: Patryk Dobrowolski

Redaktor prowadzący: Sylwia Burdek

Redakcja: Teresa Lachowska

Korekta: Agnieszka Skórzewska

Projekt okładki: Motoko-Agencja Ilustratorsko-Reklamowa

Opracowanie graficzne okładki: Bernard Ptaszyński

DTP: Bernard Ptaszyński

ISBN 978-83-7895-499-6

All rights reserved.

Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów tej książki możliwe jest tylko na podstawie zgody wydawcy.

Zawarte w książce nazwy, imiona, wydarzenia, bohaterowie są fikcyjne i są wytworem twórczej pracy autorki. Jakakolwiek zbieżność z rzeczywistością jest przypadkowa.

Text © L.A. Jones 2012

Copyright © for the Polish edition by

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o., Warszawa 2013

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

00-807 Warszawa, Al. Jerozolimskie 96

tel. 22-576-25-50, fax 22-576-25-51

www.zielonasowa.pl

Dla moich rodziców: Gill i Dave’a

L.A. Jones

PROLOG

Andrew biegł wzdłuż alejki, a serce wyrywało mu się z piersi. Słyszał pulsującą w głowie krew i z trudem łapał oddech. W gardle czuł ból i suchość. Przystanął na moment, położył rękę na boku, w którym poczuł kłucie, i wykorzystał tę chwilę, aby przyjrzeć się lepiej goniącemu go mężczyźnie.

Był to starszy, wychudzony człowiek, miał pomarszczoną skórę, a jego kruche ciało okrywała peleryna z cienia. Blada twarz mężczyzny oraz długie, potargane włosy odbijały jasne światło księżyca, lecz jego czarne, głodne oczy były tak samo mroczne jak zawsze i wpatrywały się z pożądliwością w Andrew.

– Kim jesteś? – krzyknął Andrew. – Czego ode mnie chcesz?

Tajemnicza postać nie odpowiedziała. Usta nieznajomego otworzyły się w przerażającym uśmiechu, obnażając rząd zepsutych zębów. Z mroku wyłoniło się więcej niewyraźnych postaci nadchodzących ze wszystkich stron. Zbliżały się do chłopca, otaczając go jak rozwijający się czarny dywan. Andrew wpatrywał się w ich zakapturzone twarze, przypominające gołe czaszki, oraz żółtawe kościste ręce. Nagła fala przeraźliwego zimna przyprawiła go o dreszcze.

Gdy starzec wszedł w krąg światła rzucany przez księżyc, oczom Andrew ukazały się wszystkie najdrobniejsze zmarszczki na jego skórze. Był bardzo wysoki. Górował nad chłopcem niczym pomnik. Miał na sobie staromodny garnitur i cylinder, a w ręku trzymał laskę zakończoną małą ludzką czaszką. Powolnym ruchem wyciągnął przed siebie blade dłonie.

Chwycił Andrew za nadgarstek, a chłopiec poczuł, jak krew ścina mu się w żyłach.

– Nareszcie – wychrypiał mężczyzna.

Po chwili jednak puścił chłopca. Uniósł dłonie i zakrył nimi uszy, gdy w alejce ze wszystkich stron rozległo się głośne dzwonienie. Dźwięk miał tak wysoką częstotliwość, że przecinał powietrze jak świst ostrza. Zakapturzone postaci z powrotem wycofały się w ciemność i rozmyły w cieniu równie szybko, jak z niego wcześniej wyszły. Z wolna wszystko wokół Andrew zaczęło odpływać coraz dalej.

Minęło. Na razie.

Dziwaczne stworzenia chciały jednak czegoś od Andrew. Pytanie tylko: kiedy po to wrócą?

ROZDZIAŁ 1

Kiedy Andrew się obudził, nie mógł złapać oddechu, a w uszach rozbrzmiewał mu nieprzerwanie sygnał budzika.

Przycisnął ręce do głowy, w której kotłowały mu się myśli. Może to tylko sen? Rozejrzał się po pokoju. Ale dlaczego wydawał się taki prawdziwy?

Chłopiec zauważył, że na nadgarstku ma czerwony ślad po dłoni, wyglądający tak, jakby został w jakiś sposób wypalony na jego skórze. Andrew zatoczył się do tyłu i przeszedł go dreszcz, gdy powiódł palcami po znamieniu. Wyglądało jak prawdziwe oparzenie, dlaczego więc było lodowate w dotyku?

Jak to możliwe, że coś, co zdarzyło się we śnie, przeniosło się do rzeczywistości? Chyba że… Chyba że jakimś cudem sam sobie to zrobił przez sen. To jedyne wyjaśnienie…

…ale czy na pewno?

Drzwi otworzyły się gwałtownie, co spowodowało, że Andrew aż podskoczył. Do pokoju weszła szybkim krokiem mama i uciszyła ciągle dzwoniący budzik.

– Nie masz zamiaru go wyłączać? – powiedziała przy tym.

– Wyjdź z mojego pokoju! – krzyknął chłopiec, zrywając się z łóżka. Wypchnął mamę ze swojej sypialni i kopnięciem zatrzasnął za nią drzwi.

Usiadł z powrotem, głęboko oddychając.

– W porządku, po prostu się uspokój – powiedział do siebie. – Zachowuj się normalnie, a wszystko będzie dobrze. Szybko założył dżinsy i koszulkę z długim rękawem, po czym zbiegł na dół po schodach.

Mama siedziała przy kuchennym stole ubrana w szlafrok i kapcie i przeglądała poranną gazetę. Jego siostra bliźniaczka, Poppy, usiadła obok i zaczęła jeść tosta.

– Hej, braciszku – uśmiechnęła się na jego widok.

– Dzieńdoberek – przywitał się, po czym zwrócił się do mamy. – Przepraszam za tamto. Kiepsko spałem.

Popatrzyła na niego, leniwie gładząc swoje siwiejące włosy, i uśmiechnęła się.

– Nie przejmuj się, skarbie. Usiądź i zjedz śniadanie.

– Co to za zapach? – spytał, wciągając powietrze nosem. Mówiąc to, zakrył twarz dłonią. Od czasu pożaru zapach spalenizny wywoływał u niego odruch wymiotny.

– Przepraszam, przypaliłam tosta – mama aż się skuliła. Po chwili podała mu kubek z herbatą. – Co tu robisz tak wcześnie? Zwykle muszę cię zwlekać z łóżka siłą.

– Tak, ale tylko w czasie roku szkolnego – Poppy uśmiechnęła się szeroko. – Zapomniałaś, że są wakacje? – Racja – mówiąc to, mama uderzyła się ręką w czoło. – Jak mogłam o tym zapomnieć? Możesz podać mi portfel?

Andrew popatrzył na nią ze zdziwieniem, po czym wręczył jej to, o co prosiła. Mama wyjęła z portfela dwa wymięte banknoty dwudziestofuntowe.

– Macie i pobawcie się w końcu jak należy – oznajmiła. Poppy przestała jeść i podniosła wzrok.

– Dobrze się czujesz, mamo? – spytał z uśmiechem Andrew.

– Tak! Bierzcie, zanim się rozmyślę.

– Ojej, dzięki!– rzekła Poppy i wzięła jeden banknot, po czym zwróciła się do brata. – Chodź, Andrew! Kupimy coś sobie.

Oboje wybiegli z domu, a kiedy byli już na końcu ulicy, przy której mieszkali, Andrew wziął siostrę na stronę. – Poppy, posłuchaj. Muszę ci coś powiedzieć. – O co chodzi? – Poppy zatrzymała się, marszcząc brwi. Brat pokazał jej dziwne znamię na ręce i opowiedział o swoim śnie.

– Hmm, niesamowite – rzekła Poppy, obejrzawszy ślad po dłoni. – Musiałeś sam to sobie zrobić przez sen. Może spałeś niespokojnie i zaatakowałeś sam siebie?

– Masz rację – przytaknął Andrew z ulgą. – Też tak pomyślałem. A teraz chodźmy do miasta.

Nad Londynem unosiło się parne powietrze, a miejscowe targowisko pękało w szwach. Brukowany plac wypełniały rzędy kramów, w których można było kupić wszystko: od przecenionych torebek po antyki. Poppy pospieszyła ku stoisku z używanymi książkami, podczas gdy Andrew udał się w kierunku półek z grami komputerowymi i płytami DVD. Właśnie płacił za nowy horror, kiedy usłyszał zduszony krzyk i szybko się odwrócił. Przemknął wzrokiem po tłumie zabieganych ludzi. Zauważył wysokiego umięśnionego chłopaka o szerokich ramionach, który przyparł Poppy do rogu za stoiskiem z rybami.

– Puszczaj! – krzyknęła Poppy.

– Nie puszczę, dopóki nie oddasz mi tej dwudziestki – odparł chłopak, uśmiechając się złośliwie. Cały czas trzymał ją za ramię.

Andrew poczuł narastającą złość i zaczął przepychać się przez tłum w kierunku siostry.

– Nie ma mowy. Zostaw mnie, przerośnięty idioto! – Poppy nie ustępowała i próbowała wyrwać się z uścisku napastnika.

– Jesteś zadziorna jak na dziewczynkę! Jeśli nie oddasz mi pieniędzy, będę musiał sam je sobie wziąć – to mówiąc, wyrwał banknot z dłoni Poppy.

– Ej, ty! Oddaj jej to! – zawołał do niego Andrew.

– Tak? A jeśli nie, to co?

Andrew wyrwał mu z ręki dwudziestofuntowy banknot i chowając go do kieszeni, rzekł:

– To.

Chłopak wbił wzrok w Andrew, a jego policzki trzęsły się ze złości. Następnie parsknął sarkastycznym śmiechem.

– To nie było zbyt mądre, palancie – to mówiąc, chwycił Andrew za kołnierz. Chłopiec z trudem złapał oddech. Wokół zaczął zbierać się tłumek gapiów. Napastnik przystawił do twarzy Andrew zaciśniętą pięść. Chłopiec przygotował się na ból.

Wtedy stało się coś naprawdę przedziwnego. Pięść zbliżała się do głowy Andrew w zwolnionym tempie. Chłopiec zerknął na ściśnięte strachem twarze zebranych wokół ludzi. Czas zdawał się płynąć nienaturalnie wolno, a słowa wychodzące z ust łobuza brzmiały jak długi, niezrozumiały ryk.

Co się dzieje?

W oczach Andrew każdy najdrobniejszy ruch składał się z milionów elementów. Chłopiec nie miał pojęcia, co jest tego powodem, ale nie mógł przepuścić takiej okazji. Chwycił rękę chłopaka i wykręcił mu ją za plecami. Następnie mocno pchnął go w klatkę piersiową.

Czas znowu biegł normalnie, a Andrew z niedowierzaniem patrzył, jak chłopak przelatuje przez plac. Przerażenie na twarzach gapiów ustąpiło miejsca zdumieniu. Wśród tłumu rozległo się kilka stłumionych okrzyków zdziwienia, ale najgłośniejszy wydał z siebie sam Andrew.

„Jak ja to zrobiłem?”.

Przyglądał się, jak jego przeciwnik z trudem podnosi się z brudnej kałuży i chwyta ręką obolałą kostkę. Jego policzki płonęły z zakłopotania. Zerknął na Andrew oczami wąskimi niczym u jaszczurki, a w jego spojrzeniu strach mieszał się z nienawiścią.

Wszyscy gapili się na Andrew. Kilku handlarzy zaczęło nawet klaskać w dłonie i wiwatować. Poppy stała bez ruchu ze zmarszczonym czołem. Odgarnęła pasmo brązowych włosów za uszy i chwyciła brata za rękę.

– Co się stało przed chwilą? – wyszeptała.

– Nie… nie mam pojęcia – wyjąkał Andrew. – Tylko go lekko popchnąłem.

– Nie powiedziałabym, że lekko – Poppy zmarszczyła brwi. – Poleciał prawie na drugą stronę ulicy. Jak ty to zrobiłeś?

„Nie mam pojęcia” – pomyślał Andrew. Nigdy wcześniej nie przydarzyło mu się nic podobnego.

– Może to był…

Uciął w pół zdania, zauważywszy obok młodą kobietę. Mogła mieć ze dwadzieścia parę lat, ale między jej czarnymi włosami widniały siwe pasemka. Mimo upału była ubrana na czarno od stóp do głów. Choć Andrew był stałym bywalcem targowiska, nigdy wcześniej jej tam nie widział.

– E… Mogę w czymś pomóc? – spytał.

– Niezły masz refleks – odparła z uśmiechem kobieta.

– Nie wyglądasz na tak silnego – zmierzyła wzrokiem jego chudą posturę – muszę przyznać, że popisałeś się nie lada odwagą, stając w szranki z takim łobuzem. Można by powiedzieć, że jesteś… nieustraszony.

– Bo to prawda – wtrąciła się Poppy. – Wszyscy w szkole o tym wiedzą. Mój brat niczego się nie boi.

– Przestań, Poppy! – upomniał siostrę Andrew, szturchając ją łokciem w bok. Poczuł, że jego twarz oblała się rumieńcem.

Pokryte czerwoną szminką usta kobiety ułożyły się w uśmiech.

– Naprawdę? Zatem zapraszam do mojego stoiska. Jest tam ktoś, kogo chciałabym ci przedstawić.

– Ma pani tutaj stoisko? – zdziwiła się Poppy. – Dlaczego nigdy wcześniej pani nie widzieliśmy? – Jestem tu nowa – kobieta znów się uśmiechnęła. – To mój pierwszy tydzień na targowisku. Chodźcie za mną.

Andrew otworzył usta, żeby odmówić, ale kobieta już zmierzała szybkim krokiem do swojego kramu, a on czuł dziwną pokusę, by za nią podążyć.

Jego oczom ukazał się stolik pełen kart tarota i świeczek na sprzedaż. Za nim stał cygański wóz na czterech złotych kołach, wysokich prawie na metr. Główna część wozu była wykonana z dębowego drewna, w którym wyryto fascynujące wizerunki elfów i wróżek. Andrew uznał, że to wszystko sprawia magiczne wrażenie. Wzdłuż górnej krawędzi wozu zamocowany był drewniany drążek, na którym wisiały dziwnie wyglądające okrągłe przedmioty z wikliny. Okręgi były z sobą splecione w środku i tworzyły niezbyt ścisłą sieć. Przystrajały je pióra i koraliki. Andrew dotknął kilku z nich, zastanawiając się, do czego mogą służyć.

– Kogo chciała nam pani przedstawić? – spytała Poppy, przypominając kobiecie, w jakim celu za nią podążyli.

– Starego przyjaciela – odparła nieznajoma. Odwróciła się, po czym zapukała trzykrotnie w drzwi wozu.

– Wyjdzie do nas za minutkę. Nazywam się Tiffany Grey – przedstawiła się, wyciągając dłoń. Andrew już miał ją uścisnąć, gdy nagle wóz zaczął drgać, jakby przeszło pod nim trzęsienie ziemi. Po chwili ze środka wygramolił się mężczyzna z długimi siwymi włosami, a wychodząc, uderzył głową o dach. Potem stanął nad Andrew i potarł czubek swej głowy. Mierzył grubo ponad dwa metry, miał długie białe włosy i kilkudniowy zarost.

Gdy Andrew popatrzył na stojącego przed nim człowieka, ogarnęło go niepokojące uczucie. Przypomniał mu się jego sen i nie miał wątpliwości, skąd zna olbrzyma.

ROZDZIAŁ 2

Andrew przełknął ślinę i zrobił krok w tył.

– Co się stało? – spytał mężczyzna. Miał na sobie jaskrawozielony garnitur, a na głowie nosił purpurowy cylinder w żółte gwiazdy. Kilku sprzedawców z targowiska zerkało na niego z zaciekawieniem.

– Widziałem pana w moich koszmarach! – zawołał Andrew, wskazując na niego palcem.

Tiffany Grey i starszy mężczyzna wymienili zatroskane spojrzenia.

– W twoich koszmarach? Co chcesz przez to powiedzieć? – spytał olbrzym. Andrew ciągle wpatrywał się w jego twarz.

– Był pan w moim śnie – wyjaśnił, przysuwając się bliżej. – Próbuje mnie pan złapać.

– Przecież nigdy w życiu nie spotkałeś tego człowieka

– powiedziała Poppy. – Jesteś pewien, że to on?

– Tak, to on! Nie mam wątpliwości!

Mężczyzna zrobił niezadowoloną minę, a twarz Tiffany Grey, która już wcześniej była blada, stała się teraz biała jak u porcelanowej lalki.

– Czy tamten człowiek wyglądał dokładnie tak jak ja?

– spytał wielkolud.

W jego głosie Andrew usłyszał zaniepokojenie i zawahał się, zaskoczony taką reakcją. Spojrzał w kryształowoniebieskie oczy mężczyzny, które emanowały szczerością, i w myślach chłopca pojawiły się wątpliwości.

– Cóż, chyba tak… Tylko że …

– Tylko że co? – ponagliła Tiffany, podchodząc bliżej.

– Ten facet jest z mojego snu… Jego oczy były czarne, a nie niebieskie, jak u pana – wyjaśnił Andrew. Popatrzył na jaskrawy garnitur i purpurowy kapelusz, po czym dodał: – I nie miał takiego zwariowanego stylu ubierania. Nosił płaszcz i cylinder, a w ręku trzymał dziwną laskę z czaszką na szczycie.

Tiffany westchnęła, zdumiona, i odwróciła się w kierunku starszego mężczyzny.

– A nie mówiłam, Oranie? Andrew jest chłopcem z przepowiedni! Nie ma co do tego wątpliwości. – Przepraszam… jakiej przepowiedni? – spytał Andrew. Oran zignorował go. Posmutniał.

– Obawiam się, że możesz mieć rację – rzekł do Tiffany.

– Ale jeśli Andrew rzeczywiście jest Wyzwolicielem, może uda nam się powstrzymać Wezuwiusza, zanim zdoła go porwać. Możemy…

– O czym wy rozmawiacie? – wtrącił się poirytowany Andrew. – Jaka przepowiednia? Jaki Wyzwoliciel? I czy pan jest człowiekiem z mojego koszmaru, czy nie?

– Nie – Oran pokręcił głową.

– Więc kim…?

– Tym się nie martw – mężczyzna westchnął głęboko, gładząc brodę. – Proszę, weź któryś – to mówiąc, wziął do ręki jeden z dziwnych okrągłych przedmiotów i wręczył go Andrew. Chłopiec badawczo przyjrzał się prezentowi. Do okręgu były przytroczone kawałki sznurka z nawleczonymi koralikami i purpurowymi piórami. – Nic ci nie grozi, pod warunkiem, że będziesz tego używał.

– Co miałoby mi grozić? – spytał Andrew. – To wszystko było bez sensu…

– Co to jest? – zainteresowała się Poppy.

– To łapacz snów – oznajmił Oran. – Dzięki niemu nie będziesz miał już koszmarów. Powieś go nad łóżkiem. On przepuści przez sieć tylko dobre sny i wyłapie wszystkie koszmary.

– Taa, pewnie – Andrew wybuchnął śmiechem. – Niezły chwyt marketingowy, ale mnie na to nie stać – zwrócił mężczyźnie łapacz snów i skrzyżował ręce na piersi. – Zresztą, nie boję się strasznych snów. – Starał się zachowywać normalnie, ale był świadomy, że wypowiadając to zdanie, głos mu się załamał. To wszystko było czystym szaleństwem: koszmary, ci dziwni ludzie, łapacze snów. Wszystko. Pomału Andrew zaczął tracić cierpliwość.

– Właśnie to mnie niepokoi – Oran zmrużył oczy i przeniósł wzrok na torbę, którą Andrew trzymał w dłoniach.

– Co tam masz? Mogę? – spytał, zaglądając do środka. Andrew zrobił krok w tył i schował torbę za plecy, ale wyślizgnęła mu się i upadła na ziemię.

Schylił się, żeby ją podnieść, lecz Oran był szybszy. Wziął do ręki DVD i przyjrzał się okładce.

– Powrót z grobu 2 – przeczytał. Andrew potwierdził.

– Tak, ten film został wycofany w piętnastu krajach. Musi być doskonały.

– Rozumiem. Naprawdę niczego się nie boisz? – Oran znowu pogładził brodę, po czym zmarszczył brwi, spojrzał na Tiffany i schował film do torby razem z dwoma łapaczami snów z kramu.

– Proszę, weźcie je. Są za darmo – powiedział do rodzeństwa. Andrew odebrał od niego torbę.

– Za darmo? Nie rozumiem. Dlaczego? – dziwił się chłopiec.

– Ponieważ koniecznie musicie z nich skorzystać – odparła Tiffany, podnosząc głos. – Pomyślcie, że to taki prezent. Powieście je nad łóżkami, kiedy tylko wrócicie do domu. Nie zwlekajcie ani chwili. Zrozumieliście?

Andrew, zakłopotany, tylko pokiwał głową. Nie rozumiał jednak, dlaczego miałby używać łapaczy snów i dlaczego nieznajomi byli tacy natarczywi.

– Chodźmy już, Andrew – rzekła Poppy, dając bratu kuksańca w bok. – Musimy wracać. Zapomniałeś?

– O czym? – spytał. Siostra szturchnęła go mocniej. – Au! Aha, no pewnie. No więc… dziękujemy za te łapacze

– to mówiąc, obrócił się na pięcie.

– Pamiętaj o moim ostrzeżeniu, Andrew! – zawołał za nim Oran. – Użyjesz łapaczy snów, prawda?

– Aha, pewnie – chłopiec wzruszył ramionami. Wydawało mu się, że zgodziłby się na wszystko, gdyby tylko oznaczało to uwolnienie się od tajemniczej pary.

– To dobrze. Jeśli tego nie zrobisz, grozi ci wielkie niebezpieczeństwo.

„Niebezpieczeństwo?” – pomyślał Andrew. Tylko dlatego, że nie powiesi nad łóżkiem kilku dziwacznych pióropuszy? To było śmieszne. Chwycił Poppy za ramię i oddalili się prędko. Gdy byli już na skraju targowiska, Poppy zatrzymała się i spytała brata:

– Andrew, co, u licha, to wszystko miało znaczyć?

– Nie mam pojęcia – przyznał. – Dziwne, prawda? Facet wyglądał tak jak ten z moich koszmarów, tylko… trochę zmieniony.

– Dziwne? Użyłabym mocniejszego słowa. Ten wielkolud sprawiał wrażenie kompletnego świra, a kobieta… No cóż, ubierać się na czarno w środku lata? To chyba nie jest normalne, co? – westchnęła. – Nie ufam im. Nie podobał mi się sposób, w jaki zareagowali na twój koszmar… Jakby coś ukrywali.

Andrew przytaknął, bo i on odniósł takie wrażenie. Niewątpliwie Tiffany i Oran coś przed nim ukrywali. Poppy wyjęła łapacze snów i przyjrzała im się dokładnie.

– Myślisz, że są przeklęte?

– Jakim cudem? – zaśmiał się Andrew. – To tylko stare

rupiecie. Poppy dotknęła palcami ust.

– Pewnie masz rację – stwierdziła. – Ale nie zabierajmy ich do domu. Przerażają mnie – z tymi słowami podeszła do stojącego na rogu kosza na śmieci i wyrzuciła oba przedmioty, po czym otrzepała ręce, zadowolona, że się ich pozbyła.

Andrew nie widział powodu, by próbować ją powstrzymać. To tylko kilka gałązek i piór. Jednak gdy wracał do domu, zaświtała mu w głowie niepokojąca myśl. Chłopiec nie przedstawił się przecież mężczyźnie, a ten już na wstępie zwrócił się do niego po imieniu…

Później tego wieczoru nadciągnęła gwałtowna burza. Wiatr łomotał okiennicami w pokoju Andrew niczym niewidzialna bestia próbująca wtargnąć do środka. Chłopak zdjął ubranie i kątem oka dostrzegł na plecach blizny po pożarze. Przełknął głośno ślinę i poczuł silne wyrzuty sumienia. Odwrócił się od lustra. Za każdym razem, gdy patrzył na te ślady, w bolesny sposób przypominały mu one o nocy, której nie przeżył jego ojciec. Chłopiec westchnął i przebrał się w pidżamę. Nie był w stanie dłużej myśleć o tym, co się wydarzyło.

Wsunął płytę z nowym horrorem do odtwarzacza DVD i zgasił światło. Wygodnie ułożył się na łóżku i skupił się na oglądaniu, gdy nagle w telewizorze coś zatrzeszczało, a na ekranie pojawiło się czarno-białe śnieżenie.

– Głupi, tani telewizor – wymamrotał pod nosem Andrew, uderzając w jego obudowę.

Niewyraźne czarne i białe plamki uformowały się w twarz postaci z długimi białymi włosami, martwymi oczami oraz dziurawymi zębami.

Andrew zamrugał, gdyż był pewien, że to przywidzenie.

– Idę po ciebie, Andrew. Nie ukryjesz się przede mną. W końcu będziesz musiał zasnąć, a wtedy będę już na ciebie czekał – mężczyzna głośno dyszał, a jego głos był chrapliwy.

Andrew aż się wyprostował i nie mógł oderwać wzroku od ekranu.

– Co takiego? – wyszeptał w ciemną pustkę pokoju.

Za oknem rozległ się trzask pioruna. Ekran telewizora zaczął migotać, aż w końcu zgasł całkowicie. Andrew przetarł oczy ze zdumieniem.

W pokoju rozległ się przeciągły złowieszczy śmiech.

– Kto tu jest?! – zawołał głośno Andrew. Zastanawiał się, czy mógł być to mężczyzna z targowiska. Czyżby śledził go aż do domu?

Odpowiedź nie padła. Na zewnątrz padał deszcz, wył wiatr, ale w domu panowała grobowa cisza. Andrew podniósł się, by sprawdzić, czy okno jest zamknięte, a przy okazji wyłączył film. Wskoczył z powrotem do łóżka i okrył się kołdrą pod samą szyję.

Gdy zamknął oczy, myśli zaczęły krążyć w jego głowie. Nie miał pewności, czy tylko to sobie wyobraził, czy nie, ale wcześniej wydawało mu się, że czas zwolnił. Zdołał też rzucić przez cały plac targowy dwa razy większym od siebie chłopakiem. Później pojawili się na targowisku ci dziwni ludzie i ich łapacze snów. Do tego jeszcze Oran tak bardzo przypominał mężczyznę z koszmarów. Chłopiec nie mógł pozbyć się wrażenia, że wszystkie te rzeczy były jakoś z sobą powiązane. Tylko jak? I dlaczego? Nic do siebie nie pasowało.

Andrew ziewnął. Nie potrafił zwalczyć senności. Po chwili jego powieki zrobiły się ciężkie i odpłynął w niespokojny sen, wciągnięty z wolna pod płaszcz sennego świata.

Gdy już spał głęboko, przyśniło mu się, że gra na plaży w piłkę z kolegami. Właśnie strzelił gola. Wzburzone morze uderzało o skały niczym w aplauzie. W słonym powietrzu rozbrzmiewały krzyki mew, a Andrew znów biegł w kierunku bramki. Gorący piasek przyklejał mu się do stóp, a chłopiec przygotował się do kolejnego strzału.

Nagle otoczyła go ciemność, jak gdyby ktoś wyłączył w jego głowie światło, a on kompletnie oślepł. Powietrze zrobiło się lodowato zimne, więc Andrew otulił się własnymi rękami.

Z ciemności wyłonił się mężczyzna, którego chłopiec znał ze snu. Kroczył powoli ku niemu i śmiał się nikczemnie, ale oprócz niego był tam ktoś jeszcze… Oran.

– Dlaczego nie użyłeś łapacza snów? – krzyknął Oran, usiłując powstrzymać drugiego mężczyznę.

Andrew wpatrywał się w nich obu i zastanawiał się, jak to możliwe, że sen jest tak rzeczywisty. Nie mógł także zrozumieć, dlaczego dwaj mężczyźni byli do siebie tak bardzo podobni.

Cień rozstąpił się i oczom Andrew ukazało się pięć ciemnych pełzających postaci. Ich upiorne twarze były jedynymi obiektami widocznymi w bladej poświacie księżyca wylewającej się znad horyzontu.

Potwory pełzły w kierunku chłopca i wpatrywały się w niego wielkimi czarnymi oczami o dzikich czerwonych źrenicach. Ciało każdego z nich wyglądało jak szkielet ubrany w czarny płaszcz z kapturem. Postaci sprawiały wrażenie uwitych z dymu. Unosiły się kilka centymetrów nad ziemią i z każdym oddechem oziębiały powietrze wokół.

– Andrew – szeptały straszliwymi, rechoczącymi głosami. – Chodź z nami.

– Szybko, Andrew, uciekaj stąd! – krzyknął Oran, którego twarz pobladła ze strachu. – Musisz się obudzić. – Przytrzymywał człowieka w czerni, ale z coraz mniejszą siłą.

Andrew wzdrygnął się i spróbował biec, lecz zimno było paraliżujące. Jego nogi zrobiły się sztywne jak z drewna i odmówiły posłuszeństwa. Stary człowiek ze snu wydał z siebie przerażający piskliwy krzyk, a stworzenia zbliżyły się jeszcze bardziej do chłopca.

– Taak! – krzyknął, a jego oczy zaświeciły się jak czarne szklane kulki. – Łapcie go, łapcie! I przyprowadźcie do mnie.

Andrew próbował się obudzić, ale nie potrafił. Gdy w końcu się poddał, poczuł, jak otaczają go kościste ramiona potworów, a później…

…Nastała ciemność.

Spis treści

PROLOG

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35