Okładka

Strona tytułowa

Marybeth Whalen, Elizabeth Wiseman Mackey, Debra Clopton

Panny młode

Lato

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału:

Summer Brides

Autor:

Elizabeth Wiseman Mackey

Debra Clopton

Marybeth Whalen

Tłumaczenie z języka angielskiego:

Joanna Olejarczyk

Redakcja:

Natalia Lechoszest

Korekta:

Dominika Wilk

Skład:

Alicja Malinka

ISBN 978-83-65843-70-8

© 2015 Marybeth Whalen, Elizabeth Wiseman Mackey, Debra Clopton

© 2018 for the Polish edition by Dreams Wydawnictwo

Dreams Wydawnictwo Lidia Miś-Nowak

ul. Unii Lubelskiej 6A, 35-310 Rzeszów

www.dreamswydawnictwo.pl

Rzeszów 2018, wydanie I

Druk: Drukarnia Zapolex

Książkę wydrukowano na papierze Ecco Book 2.0 80g dostarczonym przez Antalis Poland Sp. z o.o.

Wszystkie cytaty z Pisma Świętego podano za Biblią Tysiąclecia.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych, przekazywana w jakiejkolwiek mechanicznej, elektronicznej lub innej formie zapisu bez pisemnej zgody wydawcy.

Marybeth Whalen

Czerwcowa panna młoda

Dla Oblubieńca. Jesteś wszystkim, czego nam potrzeba.

14 lutego 2009

Wynne stoi na werandzie, z której roztacza się widok na piękny, odkryty kompleks basenowy: akweny bez krawędzi, wodospady lejące się do nienaturalnie błękitnej wody, miękkie leżaki oraz barki, do których można podpłynąć po napoje. Wyproszono stąd wszystkich gapiów i zapalono niezliczone pochodnie tiki, nad którymi tańczą w powietrzu smugi dymu. W oddali za basenami widać fale oceanu, raz po raz rozbijające się o brzeg. Wynne bierze głęboki wdech i wstrzymuje go na chwilę, uspokaja się i skupia myśli na obecnej chwili, wyrzucając z głowy wszystkie inne. Ekipa wokół niej pracuje miarowo i dyskretnie.

– Udawaj, że nas tu nie ma – mówią.

Lecz za każdym razem, gdy ktoś układa jej kolejny kosmyk włosów lub dokłada pudru na twarz, jego obecność jest niezaprzeczalna. Wynne słyszy, jak jeden z członków ekipy dzieli się jakąś uwagą z kolegą, który wybucha śmiechem. Dziewczyna, chcąc nie chcąc, podejrzewa, że nabijają się z tego, co ma się wydarzyć, zakładając się o to, kogo za chwilę wybierze.

Sama się nad tym zastanawiała.

Za moment pojawi się przed nią grupa mężczyzn w smokingach, jeden przystojniejszy od drugiego. Staną z nią twarzą w twarz z wyczekującymi spojrzeniami i skórą lśniącą od samoopalacza, którym wysmarowano ich tak samo, jak ją. W ciemnościach ich zęby wydadzą się jeszcze bielsze. Nadzieję wypisaną na ich twarzach zobaczą miliony widzów. Każdy z nich chce zostać przez nią wybrany. To wciąż wydaje jej się nierzeczywiste. I wtedy właśnie zakrada się ta myśl, którą Wynne starała się przegonić z umysłu.

Przypomina sobie dziewczynę, którą kiedyś była, a także chłopaka, z którym ta dziewczyna się umawiała. Widzi jego twarz: bez sztucznej opalenizny i nienaturalnie białych zębów. Myśli o jego koślawym uśmiechu, jego pewności siebie, która nie ma nic wspólnego ze statystykami oglądalności i kamerami – która zrodziła się z głębokiej samoświadomości. Ta pewność siebie była dla Wynne zaraźliwa, kiedy spędzała z nim czas. Serce ściska się w jej piersi na myśl o tym, że on mógłby to oglądać. Czy zamierza? Czy chciałaby tego?

– Za chwilę wprowadzimy chłopaków i idziemy na żywo, Wynne. Gotowa? – pyta spokojnym i wyważonym głosem producentka Donna.

Wynne kiwa głową i patrzy na wchodzących mężczyzn, którzy wyglądają dokładnie tak, jak się spodziewała. Ściska w dłoni wielki złoty klucz, który dzisiaj wręczy swojemu wybrankowi. Patrzy na niego, jak wchodzi, trzeci od końca. Dziewczyna usiłuje wymazać z twarzy wszelkie oznaki mogące cokolwiek zdradzić widzom. Wzmacnia uścisk, aż krawędzie rekwizytu wbijają się jej w skórę. To klucz do jej serca, tak zachwalany od tygodni w ogólnokrajowej telewizji. Lecz kiedy Wynne przygląda się grupie mężczyzn – z którymi przez ostatnie zwariowane tygodnie uczyła się surfować, wspinała się po górach, spacerowała, trzymając się za ręce, a nawet całowała – nie dostrzega wśród nich twarzy, którą najbardziej chciałaby zobaczyć.

Brakuje koślawego uśmiechu, nierównych zębów, pożółkłych od zamiłowania do mrożonej herbaty. Właśnie tę twarz w tej chwili pragnie zobaczyć Wynne.

Wciąż wolałaby oddać klucz do swojego serca osobie, która już wcale go nie chce. Ostatni raz przygląda się znajdującym się przed nią twarzom, ale nie znajduje tej, za którą tęskni.

1

Trzy miesiące później

– Panie i panowie, serdecznie witamy w wydaniu specjalnym Charlotte na żywo! Mamy dla was nie lada gratkę. Wywiad na wyłączność! Nie uwierzycie, kto dzisiaj zaszczycił nas swoją obecnością w studiu. Dziewczyny z naszego miasta, które zdobyły sławę na cały kraj! – Karen Dodd, żywiołowa, sympatyczna kobieta z południa, prowadząca Charlotte na żywo, zrobiła minę, która chyba miała wyrażać zaskoczenie, ale według Wynne przypominała raczej grymas wywołany problemami gastrycznymi.

Zdusiła śmiech, przypominając sobie, że za chwilę skierują się na nią kamery. Była wdzięczna, że nie miała takiej pracy jak Karen Dodd, która codziennie stawała przed nimi punktualnie o 11.30, tuż przed południowym serwisem informacyjnym. Wynne miała dość kamer do końca życia. Niestety, kamery nie miały jeszcze dość jej. Musiała jeszcze przetrwać produkcję programu pod tytułem Wesele, a potem zostawią ją w spokoju i skierują swoją żarłoczną uwagę na inną biedną, niczego niepodejrzewającą i niewinną istotę, która uwierzyła, że to wszystko będzie „dobrą zabawą”. Przekręciła brylant na palcu lewej dłoni, myśląc o Andym i odliczając dni do chwili, w której powiedzą sobie sakramentalne „tak”. Gdy kamery się od niej odwrócą, będzie mogła skupić się na małżeńskim życiu, złapać oddech i zająć się domem, w którym zamieszka ze swoim wybrankiem.

Kiedy Karen skończyła wstępny monolog, zwróciła się do kobiety siedzącej obok Wynne. Zdążyły się poznać przelotnie tego ranka w tak zwanej garderobie (był to pokój z dwoma składanymi krzesłami i wyblakłymi, beżowymi ścianami. Znajdował się w nim też dzbanek kawy, którą chyba zaparzono z samego rana i pozostawiono tak na wiele godzin). Gdy gnieździły się w tej klitce, Wynne już po dwóch sekundach wiedziała, że z Meredith nie łączyło ją nic oprócz rodzinnego miasta i sukcesu w telewizyjnym reality show.

Teraz Meredith Welsh wydawała się wibrować od ledwie powstrzymywanego odruchu wkroczenia do akcji. Jej oczy tańczyły, natomiast twarz promieniała, gdy chłonęła długie wprowadzenie Karen, w którym dziennikarka przedstawiała ją widzom i wymieniała jej sukcesy. Wyświetlały się też zdjęcia Meredith we wszystkich licznych wcieleniach: żony, matki, aktywistki, sportsmenki uzależnionej od adrenaliny, a ostatnio również gwiazdy reality show. Kiedy kamera zwróciła się ku niej, Meredith pochyliła się do obiektywu. Uśmiechnęła się jeszcze szerzej, gdy Karen zaprezentowała ją jako zwyciężczynię popularnego programu telewizyjnego Mama Maratonka, w którym supermamy wykonywały superzadania wymagające nadludzkich umiejętności, walcząc o tytuł Mamy Maratonki.

Meredith prawdopodobnie skorzystała z tej samej procedury wybielania zębów co faceci, którzy zabiegali o względy Wynne – dziewczynie przynajmniej tak się wydawało, bo miała ochotę zasłonić oczy dłońmi przed tym oślepiającym blaskiem. Zamiast tego, wetknęła ręce pod kolana, kiedy Karen zwróciła się do niej i zaczęła swoje wprowadzenie. Wynne poczuła, jak po jej policzkach wspina się znajoma czerwień, gdy odtworzono ograne i męczące video, które stało się hitem Internetu i zapewniło jej udział w Jej drugiej szansie – randkowym reality show, w którym kobieta porzucona niedawno przez mężczyznę szukała nowego partnera pośród zastępu wolnych facetów.

W materiale filmowym Wynne opowiadała szczerą, wzruszającą historię rozstania z narzeczonym, z którym spotykała się od czasów szkoły średniej. Była przy tym zbyt wrażliwa i zbyt otwarta, wykorzystując kamerę trzymaną przez przyjaciółkę – Picky – jako swego rodzaju konfesjonał. W chwili spektakularnej słabości pozwoliła Picky zgłosić film do programu. Nikt nie był bardziej zaskoczony niż ona, kiedy okazało się, że nagranie spodobało się kobietom w całym kraju, które w jej wirtualnych łzach widziały odbicie własnych, prawdziwych trosk. Najbardziej żenujący moment jej życia został utrwalony na zawsze, a potem rozdmuchany, gdy Wynne dostała się do show i tym samym otrzymała „drugą szansę na miłość”, jak oznajmiał slogan promujący program.

Prawdę powiedziawszy, bez względu na towarzyszące całej sytuacji korzyści, Wynne żałowała, że nie może odnaleźć tego filmu i zniszczyć każdej jego formy, by całkowicie go wyplenić. Oglądanie swojego złamanego serca rozbryzganego na ekranie nigdy nie stało się dla niej łatwe, nigdy nie przywykła do widoku siebie samej wylewającej żale i wycierającej nos. Ponieważ w głębi serca, pomimo sławy, bonusów i „drugiej szansy na miłość”, wciąż była tamtą cierpiącą, zapłakaną dziewczyną z ekranu.

Kiedy video się skończyło, a publiczność na żywo wydała z siebie westchnienia, jęki oraz hasło: „dobra robota! Pokazałaś mu!”, które wszystkich rozśmieszyło, Karen zwróciła twarz w stronę Meredith i Wynne. Spędziła kilka minut, rozpływając się nad niewiarygodnym szczęściem, jakiego zaznało ich miasto w postaci nie jednej, a dwóch rodzimych gwiazd reality shows, po czym rozpoczął się typowy grad pytań. Za każdym razem, gdy któreś było skierowane do Wynne, dziewczyna czuła się tak, jakby ktoś rzucił w nią kamykiem: nie dość mocno, by ją uszkodzić, ale dość mocno, by ją zabolało.

Męczyło ją już nieustanne bycie obrzucaną kamykami przez chciwą, ciekawską publikę. Usiłowała się skupić, kiedy Meredith radośnie rozmawiała z Karen. Jak to możliwe, że szczerze cieszyła się z tego, że maglują ją ludzie, którzy jej nie znali, którzy zapomną o niej do czasu następnych pomiarów oglądalności? Wynne czekało jeszcze kilka tygodni zanim ten cyrk zwinie namiot i odjedzie. Może mogłaby się czegoś nauczyć od Meredith.

Karen zwróciła się do Wynne – na twarzy prezenterki malowała się szczerość i otwartość, jednak Wynne dostrzegła, że jej oczy wyrażały coś innego. Zauważyła w nich coś, co przypominało zazdrość. Nietrudno było spostrzec, że prowadząca lokalny talk-show mylnie oceniła nagłą sławę i fortunę Wynne za bardziej znaczącą od jej własnych sukcesów. Dziewczyna bardzo chciała powiedzieć całą prawdę – właśnie tu i teraz. Sprowadzić tę kobietę i całą publiczność do pionu. Oznajmić światu, że owszem, to była dobra zabawa i z początku to wszystko wydawało się surrealistyczne, ale wraz ze wzrostem popularności coraz gorzej się bawiła. Pomyślała o swoim kontrakcie, o rodzinie, o najlepszej przyjaciółce – Picky – i o Andym. Mimo to milczała, zmuszając się do tego, by upodobnić swój wyraz twarzy do miny Karen. Wiedziała, że również i ją zdradzały oczy.

– Wszyscy są wniebowzięci, że na miejsce ślubu wybrałaś Sunset Beach w Karolinie Północnej. – Prowadząca zrobiła pauzę, żeby pozwolić publiczności wydać obowiązkowy okrzyk na dźwięk nazwy ich rodzinnego stanu. – Będziesz miała wesele w najlepszym ze stanów! – dodała z uśmiechem prosto do kamery i rozległ się kolejny wiwat.

Wynne wyczytała w notce biograficznej, że Karen tak naprawdę pochodziła z małego miasta w Tennessee, więc wątpiła, czy kobieta mówiła szczerze. Ale nie miała zamiaru poruszać tego tematu.

– Dlaczego akurat Sunset Beach? – spytała Karen.

Wynne nie powiedziała, że kiedyś planowali z Callumem pobrać się właśnie tam, na plaży. Nie powiedziała, że pewnego pamiętnego, romantycznego popołudnia, kiedy wydawało jej się, że scenariusze jak z bajki przytrafiają się prawdziwym ludziom, wybrali się na wycieczkę na Bird Island i wrzucili wypisane na karteczkach obietnice do znajdującej się tam legendarnej skrzynki na listy. Nie powiedziała, że pierwszym, co przyszło jej do głowy, gdy producenci pytali ją o romantyczne miejsca, było oczywiście Sunset Beach. Nie powiedziała, że to ostatecznie właśnie producenci programu wszystko zaplanowali, łącznie z datą ślubu, wysyłając wiadomości prasowe, jeszcze zanim zdążyła wyrazić swoją zgodę. Nie powiedziała, że choć brzmiało to śmiesznie, to czuła się, jakby zdradziła Calluma i wspomnienie tego, co kiedyś ich łączyło.

Zwierzyła się z tej prawdy tylko Picky – a w odpowiedzi otrzymała kazanie.

– Umawiał się z tobą przez całe liceum i studia, a potem cię rzucił, gdy przyszedł czas na ślub! Jak, do stu piorunów, możesz czuć, że to ty zdradziłaś jego?

Zamiast tego, Wynne przywołała na twarz wyuczony, błogi uśmiech i odpowiedziała Karen i widzom:

– To moje najukochańsze miejsce na świecie. Kiedy dorastałam, spędzałam tam każde wakacje i... to właśnie tam zamieszkało moje serce.

Ile razy udzielała tej samej odpowiedzi, wypowiadała tę samą, wyuczoną kwestię z tą samą miną? Na pewno ktoś już się zorientował. Callum. Jeśli w ogóle o wszystkim wiedział, na pewno coś zauważył. Wypchnęła z umysłu obraz jego twarzy, wymieniając go na twarz Andy’ego. Człowieka, który ją kochał.

– Ten ważny dzień zbliża się wielkimi krokami! – Karen dodała rozmowie nutki entuzjazmu. – Będziesz czerwcową panną młodą. – Odwróciła się do kamery i spojrzała prosto w obiektyw, by zwrócić się do widzów przed telewizorami. – Czyż to nie przyprawia was o zawroty głowy? Zapowiada się wspaniale!

Publiczność w studiu przytaknęła brawami.

– Słyszałam też, że ślub ma być filmowany i pokazany w telewizji?

– Tak. Ponieważ ja i Andy jesteśmy jedną z pierwszych par Jej drugiej szansy, które dotarły przed ołtarz, producenci chcą świętować razem z nami i dać na to szansę również naszym fanom. – Kolejna wyświechtana, wyuczona kwestia.

Czuła, jak w powietrzu unosi się jakaś energia emitowana przez siedzącą obok niej Meredith, która najwyraźniej w to wszystko uwierzyła. Była tak podekscytowana, jak tłum w studiu. Wynne podejrzewała, że gdyby spytała, Meredith bez zastanowienia zgodziłaby się zostać jej druhną honorową.

Ale Wynne miała już druhnę honorową. Picky mianowała się nią chwilę po emisji ostatniego odcinka, w którym Andy dał Wynne pierścionek, błyszczący teraz na palcu jej lewej ręki. Przyjaciółka nie dawała jej spokoju, chcąc mieć pewność, że kluczowy uczestnik spośród tych, którzy odpadli, dostanie VIP-owskie zaproszenie na wesele. Picky wciąż nie mogła uwierzyć, że Wynne nie wybrała Devina.

– Nie obchodzi mnie, że jest bezosobowy – powiedziała. – Mogłabyś się na niego gapić przez resztę życia!

Wynne rozejrzała się po publiczności, żałując, że nie ma wśród niej Picky. Tej, która stale ją rozśmieszała, która znała ją od zawsze i kochała mimo wszystko, która wpędziła ją w to bagno, powtarzając zza kamery to swoje: „Co ci szkodzi! Zaryzykuj! Będzie dobra zabawa!”.

Teraz to Meredith wyciągnęła dłoń do Wynne i chwyciła ją mocno, prezentując pierścionek przed obiektywem kamery ku zachwytowi publiczności.

– Patrzcie na ten kamień! – wykrzyknęła, a odpowiedział jej śmiech.

Wynne spuściła wzrok na swoją dłoń. Wcześniej zasugerowała Andy’emu, by oświadczył się jej ponownie, na osobności, prosto z serca, poza zasięgiem kamer, z dala od ekipy i widzów. Za pierwszym razem prawie nie dosłyszała wypowiadanych przez niego słów – była tak pochłonięta tym, jak wyglądała, i tym, czy uda jej się utrzymać oświadczyny w tajemnicy do czasu emisji odcinka... oraz tym, czy powinna powiedzieć: „tak”. Andy zgodził się, że prywatne zaręczyny to dobry pomysł, ale w gorączce przygotowań do wesela ta chwila nigdy się nie zmaterializowała.

Wynne zastanawiała się czasem, czy przyjęłaby oświadczyny, gdyby Andy ponownie poprosił ją o rękę?

– Tak, cudowny, prawda? – powiedziała teraz do Karen i do kamery.

Gdy to mówiła, wzrok Wynne spoczął na kiwającej zdecydowanie głową kobiecie z publiczności, która wyglądała na samotną. Nawet bez pytania Wynne wiedziała, że nieznajoma stawiała ją na piedestale i chciałaby sama przeżywać tę bajkę, w której dziewczyna zdawała się brać udział. Czy ta kobieta zdziwiłaby się, gdyby miała świadomość, że Wynne ogarniało coraz więcej wątpliwości, w miarę jak zbliżała się data ślubu?

Przełknęła ślinę, przykleiła na twarz najszerszy uśmiech i powiedziała światu, że już nie może się doczekać tego, aż wyjdzie za mąż, tym samym dając widzom impuls do oglądania odcinka specjalnego, w którym miały zostać pokazane najważniejsze momenty wesela, materiał z miesiąca miodowego i wywiady na wyłączność. Udało jej się przynajmniej przekonać producentów, by nie transmitowali ceremonii na żywo.

Karen szybko i zwięźle zakończyła odcinek programu, po czym pomachała do widzów gestem, który przypominał skrzyżowanie przybijania piątki z całusem posyłanym niegdyś przez prowadzących Randkę w ciemno. (Picky zauważyła kiedyś, że Randkę w ciemno i Jej drugą szansę łączyło wiele podobieństw i wyszukała na dowód kilka filmów na YouTubie).

Światła i kamery wyłączono, a publiczność zaczęła opuszczać studio. Do Wynne i Meredith podeszła spiesznie asystentka, żeby zaprowadzić je do garderoby, skąd mogły zabrać swoje rzeczy. Wynne spojrzała na zegarek, kiedy szły w ciszy wzdłuż korytarza. Do spotkania z pastorem zostało jej jeszcze trochę czasu. Jedynym, co w organizacji wesela należało wyłącznie do niej, był wybór właśnie tego człowieka. Kiedyś prowadził ją w dziecięcym chórze i zanurzał w wodzie do chrztu, a teraz miał udzielać jej ślubu. Naprawdę nie mogła się już doczekać ich dzisiejszego spotkania, na którym planowali omówić przebieg ceremonii. Najpierw jednak musiała zjeść lunch.

Zabrała torebkę i książkę, którą przyniosła ze sobą do czytania – poradnik dla panien młodych podarowany przez mamę. Jeszcze nawet jej nie otworzyła, bo nie potrzebowała dodatkowych rad – członkowie ekipy i liczni widzowie udzielali jej ich nieproszeni, sami od siebie. Czasami nie potrafiła wejść na swój profil na Facebooku, bo miała już dość rozmów o Weselu. Dlaczego po prostu nie uciekli gdzieś z Andym, pozostawiając analizowanie tej sytuacji gadającym głowom w telewizji śniadaniowej?

– Nie potrzebujesz tej książki – odezwała się Meredith, zaskakując ją.

Wynne schowała egzemplarz do torebki i spojrzała na nią, zakładając pasek na ramię.

– Nie? – spytała.

Z dala od świateł jupiterów ta kobieta wyglądała na zdecydowanie normalniejszą i mniej naelektryzowaną, a nawet nieco zmęczoną, jeśli Wynne nie mylił wzrok. Dziewczyna wiedziała, że Meredith miała czworo dzieci, trzymała ostry reżim treningowy i prowadziła firmę z branży public relations, nie wspominając już o tym, że była mężatką i musiała dbać o dom. Jeżeli dodać do tego udział w reality show, podczas którego musiała pokonywać trudne, cotygodniowe wyzwania, to Wynne miałaby na jej miejscu dość. Dziewczyna nie śledziła dokładnie jej programu – kto ma na to czas? – ale w odcinku, który akurat obejrzała, Meredith musiała ugotować wykwintny posiłek dla rodzin podopiecznych Fundacji Ronalda McDonalda i zrobić dla nich pranie, po czym wrócić do domu i powtórzyć to wszystko (choć na mniejszą skalę) dla własnej rodziny. Wynne miała ochotę zapłakać nad jej losem, kiedy kobieta kucała nad stertą dziecięcych ubrań, podczas gdy reszta domowników już dawno spała, a za oknami panowała ciemność. Jednym z powodów, dla których Meredith zwyciężyła, było jej radosne usposobienie, bez względu na to, jakiemu wyzwaniu musiała stawić czoła. Mimo to, stojąc w nijakiej, beżowej garderobie, kobieta nie wyglądała na specjalnie radosną.

– Umieram z głodu. Masz czas na lunch? – Chmura uniosła się i twarz Meredith na chwilę się rozjaśniła. – Mogę ci udzielić wielu przydatnych porad małżeńskich.

– Ekhm... Jasne. I tak miałam iść na lunch, więc... będzie mi miło.

Co prawda Wynne miała zamiar podjechać do okienka drive-through i zjeść w samochodzie, czytając książkę, po czym udać się na planowane spotkanie.

– Jestem dziś umówiona z moim pastorem, więc niestety nie mam zbyt wiele czasu – dodała.

– Z pastorem? – spytała Meredith.

– Tak, w moim Kościele pary przygotowujące się do ślubu chodzą na kilka sesji porad małżeńskich, zanim złożą sobie przysięgi.

– W życiu o czymś takim nie słyszałam – rzekła Meredith, a potem wymamrotała coś sama do siebie.

Zrównały się krokiem, idąc w stronę parkingu, aż doszły do rzędu, w którym obie zaparkowały kilka godzin temu.

– Dobra, znam taką jedną spelunkę, do której mogłybyśmy pójść. Nikt nie będzie robił zamieszania. Nie wiem, co ty na to, ale jak dla mnie brzmi super.

Wynne nie mogła powstrzymać uśmiechu.

– Jak najbardziej. Jestem gotowa pozostać anonimowa.

– Dobra, w takim razie jedź za mną, zaprowadzę nas tam. A potem będziesz mogła pojechać na to twoje... spotkanie.

Wynne pomachała delikatnie dłonią i wsiadła do auta. Czekając, aż Meredith wsiądzie do swojego i wycofa, napisała szybką wiadomość do Andy’ego.

WYNNE: JUŻ PO WYWIADZIE, NA CAŁE SZCZĘŚCIE. TERAZ JADĘ NA LUNCH Z MEREDITH WELSH Z MAMY MARATONKI.

Odpowiedź od narzeczonego czekała na nią, kiedy zjechała na parking pod restauracją. Tak, jak wspominała jej nowa koleżanka, miejsce to wyglądało na spelunę: niski, nijaki budynek z białej cegły, bez żadnego oznakowania, ze żwirowym parkingiem. Zaparkowała i przeczytała SMS.

ANDY: WOW! NIE SPODZIEWAŁEM SIĘ. CZY NA ŻYWO JEST TAKĄ SAMĄ TYGRYSICĄ JAK W TV?

Wynne wyszczerzyła się i odpisała.

WYNNE: TAKA Z NIEJ TYGRYSICA, JAK ZE MNIE SŁODKA SKROMNISIA.

Producenci zrobili z Wynne skrzywdzoną, słodką, wrażliwą piękność z południa potrzebującą ratunku. Jednak Andy zauważył, że pod jej słodką powierzchownością kryło się coś, co lubiła nazywać wnętrzem twardzielki: upór i determinacja, których nie uchwyciły kamery. Wydawało się, że Andy był jedynym facetem spośród walczących o nią konkurentów, który nie tylko dostrzegł tę stronę jej osobowości, ale do niej dotarł, okazując przyszłej narzeczonej swoją wiarę w jej możliwości i dodając otuchy zawsze, kiedy przebywali razem. Wynne doskonale to pamiętała i to właśnie dlatego go wybrała.

Andy szybko odpisał.

ANDY: TRAFIŁAŚ W PUNKT! SĄ W LUDZIACH TAKIE RZECZY, KTÓRYCH MOŻESZ SIĘ DOWIEDZIEĆ DOPIERO WTEDY, GDY SPĘDZISZ Z NIMI TROCHĘ CZASU. DO ZOBACZENIA NA SPOTKANIU!

Wysłała mu uśmiechnięty emotikon. Niecierpliwie wyczekiwała tego spotkania, choć niepokoiła się, jakich odpowiedzi udzieli Andy na pytania zadawane przez pastora Stantona. Wydawało jej się, że z każdą rozmową dowiaduje się czegoś więcej o mężczyźnie, którego ma poślubić. Chyba o to właśnie w tym wszystkim chodziło, ale czasem czuła się tak, jakby byli oceniani z tego, jak dobrze do siebie pasują.

Martwiła się, czy pastor Stanton nie zdradza potajemnie jej rodzicom jakiejś punktacji. Pokręciła głową i wysiadła z samochodu, kiedy pewnym krokiem podeszła do niego Meredith. Wynne poczuła się głupio z powodu swoich obaw dotyczących zbliżającego się coraz szybciej wesela. Wiedziała, co myśleli jej przyjaciele i rodzina i bardzo pragnęła im udowodnić, że się mylili. W weekend mama posunęła się do tego, że wzięła Wynne na stronę w kuchni, podczas gdy Andy stał z jej ojcem na zewnątrz przy grillu.

– Nie musisz tego robić, kochanie – powiedziała mama. – Nie obchodzi mnie, co mówią ci ludzie z telewizji. Tu nie chodzi o ich życie i o ich przyszłość.

Czyżby mama dostrzegała w Andym coś niepokojącego? Nawet teraz Wynne zastanawiała się, czy może powinna zadać wtedy mamie to pytanie, zamiast zbywać ją wzruszeniem ramion, chwycić talerz na mięso i wyjść na zewnątrz, do ojca i Andy’ego. Przytuliła narzeczonego bez wyraźnego powodu i pocałowała go w policzek.

– Wszystko okej? – spytał, a ona powiedziała sobie, że to, jaką wyrozumiałość i wnikliwość okazał jej w tamtej chwili, tylko potwierdzało, że był dla niej tym jedynym.

– Wszystko świetnie – odpowiedziała, ale została na zewnątrz przy grillu, zamiast wracać do kuchni, by pomóc mamie.

Meredith zajęła im miejsca przy stoliku z tyłu. Zgodnie z jej przewidywaniami kilkoro gości w knajpie nawet się nie obejrzało, kiedy szły do stolika i przyjęły od kelnerki zatłuszczone, plastikowe menu.

– Nie wiem, jak ty, ale ja zamawiam największego i najbardziej tłustego cheeseburgera, jakiego tylko się da. – Meredith pochyliła się do przodu i szepnęła konspiracyjnie. – Z bekonem – dodała, chichocząc.

Wynne jęknęła.

– Ty nie musisz za kilka tygodni zmieścić się w suknię ślubną. – Położyła dłoń na swoim płaskim brzuchu, jakby chciała, by taki pozostał.

Jej towarzyszka machnęła ręką w powietrzu.

– Wyglądasz świetnie. Jeden cheeseburger tego nie zmieni.

Kiedy podeszła kelnerka, Wynne zamówiła jednak najzdrowszą rzecz, jaką znalazła w menu – tortillę z grillowanym kurczakiem, a do tego sałatkę i wodę.

Meredith poprosiła o schłodzone piwo korzenne, frytki i obiecanego cheeseburgera z dodatkowym bekonem.

– To taka moja tradycja po każdym działaniu promocyjnym. Nagradzam się czymś, czego absolutnie nie powinnam jeść – wyznała, gdy kelnerka zniknęła.

– Naprawdę? We wszystkich wywiadach, jakie widziałam, zawsze wydawałaś się taka wyluzowana i opanowana – odparła Wynne, nie kłopocząc się na tyle, by ukryć zdziwienie w głosie.

– Tak, bo wiem, że po wszystkim dostanę coś takiego! – Zaśmiały się obie, a Wynne zorientowała się, że w ciepłym, koleżeńskim towarzystwie tej kobiety poczuła się zrelaksowana. Kto jak kto, ale ona doskonale rozumiała specyfikę osobliwych okoliczności, w których znalazła się Wynne. – Oczywiście dziś popołudniu będę spalała na siłowni każdą zjedzoną kalorię.

Wynne w odpowiedzi tylko westchnęła. Brzemię bycia idealnym – i idealnego wyglądu – było częścią tego interesu. Choć zawsze starała się trzymać figurę, kiedy chodziła z Callumem, to nigdy nie musiała do tego stopnia się pilnować.

– Opowiedz mi o weselu – powiedziała Meredith. Wzięła duży łyk piwa korzennego i przeszyła towarzyszkę wzrokiem swoich bursztynowych oczu.

Wynne wolałaby sama zadawać jej pytania. A pierwsze z nich brzmiałoby: „Jak ty to wszystko robisz? Na dodatek tak dobrze?”.

– Cóż, odbędzie się na Sunset Beach – zaczęła Wynne, czując to samo ukłucie, co zawsze, gdy o tym mówiła: ukłucie winy i żalu, że wychodzi za Andy’ego w miejscu, w którym zamierzała poślubić Calluma. W tej sytuacji znalazła się przez swój długi język i teraz nie mogła już tego zmienić. Twórcy programu zatrudnili cały sztab ludzi do doglądania wstępnych szczegółów, zanim Wynne i Andy pojawią się na samym ślubie. Z tego, co się dowiedziała, niewielka wyspa przechodziła całkowitą metamorfozę, przewracano na niej każdy kamień i była oblegana przez śmietankę Hollywood. Wynne nie wiedziała, czy jej mieszkańcy wyściskają ją, czy skopią jej tyłek za to, że ich wysepka stała się sławna.

Opowiedziała Meredith o „żeglarskim” motywie przewodnim, który wybrała podczas zaskakująco krótkiego spotkania ze stylistką zatrudnioną przez producentów. Opisała też wylewnie śmiałe, granatowo-białe paski na torcie i dekoracje przejścia między miejscami dla gości. Wspomniała o węzłach żeglarskich, w których zostaną umieszczone wizytówki na stołach i o limonkowo-zielonych akcentach, które stylistka postanowiła gdzieniegdzie, by wzbogacić kolorystykę. Napomknęła Meredith także o symbolu kotwicy, który chcieli wykorzystać podczas ceremonii. Mało brakowało, a wypaplałaby wszystko o cudownej sukni, którą wybrała, ale przyrzekła nie pisnąć o niej ani słowa aż do wesela. Przed oczami stanęła jej kreacja z bawełny, która zupełnie odstawała od tego, co sobie wyobrażała, a jednak lekki, przewiewny materiał idealnie pasował do plażowej scenerii. Nigdy by nie pomyślała, że suknia ślubna może być wygodna i że krocząc w stronę swojego pana młodego będzie mogła, naprawdę poczuć się sobą.

– Pobieramy się na plaży, a przyjęcie odbędzie się w takim wspaniałym domu niedaleko Bird Island. Jest tam taki nieskalany kawałek wybrzeża, który wprost zapiera dech. Przetańczymy więc całą noc, ciesząc się cudownym widokiem. – Westchnęła. – Będzie idealnie.

Może na Sunset Beach planowała poślubić Calluma, ale gdyby to za niego miała wyjść, nigdy nie miałaby takiego wesela. Wtedy tego typu rzeczy jej nie obchodziły, jednak teraz, kiedy mogła je mieć, zamierzała w pełni się nimi nacieszyć.

Telefon zabuczał jej w torebce.

– Przepraszam, mogę zerknąć na komórkę? Muszę się upewnić, że Andy nie nawali i zjawi się na naszym spotkaniu. W nowej pracy ma urwanie głowy, a poza nią masę innych spraw.

Andy chętnie przeprowadził się do jej rodzinnego miasta, żeby mogła być w pobliżu rodziny, przyjaciół, kościoła, który kochała, i życia, które znała. Szybko znalazł pracę i był bliski ustatkowania się na całe życie.

Niestety, jego mama wciąż komentowała decyzję syna o przeprowadzce tak daleko od domu.

– Wydaje mi się, że bardziej dyplomatycznym rozwiązaniem byłoby znalezienie jakiegoś miejsca gdzieś w połowie drogi pomiędzy naszymi miastami – marudziła, kiedy Wynne ostatnio ją widziała. Choć przyszła teściowa nigdy nie powiedziała tego na głos, chyba uważała, że to wszystko zaszło stanowczo za daleko i było wręcz niedorzeczne. Dziewczyna podejrzewała ją o to dlatego, że jej własna mama uważała dokładnie tak samo i przypominała jej o tym za każdym razem, gdy udało jej się nakłonić Wynne do rozmowy.

– Jasne, jasne. Ja na pewno też muszę odpisać na kilka wiadomości. – Meredith się uśmiechnęła i zajęła telefonem, podczas gdy Wynne wyjmowała swój z torebki.

Dobrze, że Meredith nie patrzyła, bo mogłaby zauważyć szok malujący się na twarzy towarzyszki, kiedy zobaczyła, od kogo tak naprawdę dostała SMS.

Wydawało jej się, że wykasowała ten kontakt ze smartfona pewnej wyjątkowo bolesnej, bezsennej nocy. Tak czy inaczej, jego imię pojawiło się na ekranie, a urządzenie pamiętało to, co ona tak bardzo starała się zapomnieć.

Otworzyła wiadomość z walącym sercem i utkwiła oczy w słowach, które skierował do niej pierwszy raz od ponad roku.

CALLUM: WIDZIAŁEM WŁAŚNIE TWÓJ WYWIAD. WYGLĄDASZ DOBRZE, ALE NIE SPRAWIASZ WRAŻENIA SZCZĘŚLIWEJ. NO I SUNSET BEACH? SERIO? MUSIMY POGADAĆ.

Przełknęła z trudem ślinę, po czym cisnęła telefon z powrotem do torebki tak, jakby mogła tym samym odrzucić tę wiadomość.

– Złe wieści? – spytała Meredith.

– Och, nie. Takie tam weselne sprawy. Wiesz, jest tyle szczegółów do dopracowania. – To nie było stuprocentowe kłamstwo. Pojawił się nowy szczegół, którym będzie musiała się zająć: jej były węszący w pobliżu, kiedy do wypowiedzenia sakramentalnego „tak”, na dodatek w telewizji, zostało jej zaledwie kilka tygodni. Serce Wynne wciąż waliło jak oszalałe i dziewczyna zastanawiała się, czy rozmówczyni je słyszy. Sięgnęła po szklankę wody i dopiła resztę, a potem zaczęła chrupać kostki lodu.

– Doskonale to pamiętam – przyznała kobieta. – Dobrze, że nie muszę być na twoim miejscu, tyle ci powiem.

Wynne właśnie miała zamiar zapytać Meredith o jej wesele i spróbować dowiedzieć się czegoś o jej mężu i dzieciach, kiedy podeszła kelnerka i podała im rachunek. Meredith oznajmiła, że weźmie go na siebie.

– Ja stawiam – nalegała. – Potraktuj to jako mały prezent ślubny. – Puściła oko, po czym doliczyła napiwek i podpisała rachunek. – Teraz chyba musisz pojechać na to spotkanie, tak? – zapytała.

– Tak. Dobrze, że mój kościół jest niedaleko.

– Mnie i mojemu mężowi ślubu udzielił sędzia pokoju [1]. Nie wyobrażałam sobie przechodzić przez te wszystkie religijne ceregiele – odparła.

– Ależ ja lubię spotkania z naszym pastorem. – Zapędziła się. – To znaczy z moim pastorem. W każdym razie wydaje mi się, że po ślubie będzie też pastorem Andy’ego. – Zaśmiała się i machnęła ręką. – Właściwie to jakie to ma znaczenie? Dowiaduję się wielu rzeczy o małżeństwie i to dobrze. Chcę być przygotowana.

Meredith wstała i zawiesiła swoją wielką, skórzaną torebkę na ramieniu.

– Skarbie, nic nie jest w stanie przygotować cię na małżeństwo. – Zaśmiała się gorzko, a następnie położyła dłoń na ramieniu Wynne i posłała jej spojrzenie, które dziewczyna opisałaby jako pełne współczucia. – Ale życzę wam wszystkiego najlepszego. – Posłała jej ten sam megawatowy uśmiech, który kierowała do kamer. – Nie zatrzymuję cię dłużej.

– Dziękuję za lunch, Meredith. Miło mi było cię poznać. Może... mogłybyśmy to kiedyś powtórzyć? Po ślubie?

Ta kobieta mogła okazać się dobrą przyjaciółką – była typem osoby, której nie dało się nie lubić.

– Podaj mi swój numer. – Meredith wyciągnęła telefon. – Zadzwonię do ciebie.

Wynne przedyktowała go jej posłusznie, po czym zapisała sobie też kontakt do niej. Na całe szczęście nie dostała więcej wiadomości od Calluma, ale na myśl o jego SMS-ie jej serce znowu przyspieszyło.

– Daj znać, jeśli będziesz czegoś potrzebować – powiedziała Meredith. – Jestem dobra w radzeniu sobie z większością nagłych wypadków. – Pomachała delikatnie dłonią. – Bo niby jak inaczej wygrałabym Mamę Maratonkę? – Puściła oko i pewnym krokiem wyszła z restauracji, zostawiając Wynne z komórką w dłoni, usiłującą odeprzeć chęć ponownego przeczytania wiadomości od byłego narzeczonego.

– Nie wiem, co zatrzymało Andy’ego – rzekła Wynne przepraszającym tonem, kiedy pastor Stanton złączył czubki palców dłoni, tworząc z nich trójkąt, i przygwoździł ją spojrzeniem.

– W porządku, Wynne – powiedział. – Cóż, przynajmniej mamy chwilę, żeby pogadać. Na pewno zaraz przyjedzie.

Obejrzała się za siebie, jak gdyby Andy mógł zakraść się przez drzwi, a potem znowu spojrzała na pastora.

– Rozmawiałam z nim tuż przed lunchem i powiedział, że się zjawi.

– Tak, jak powiedziałem, na pewno zaraz przyjedzie. Nie martw się tak.

Zaśmiał się i pogroził jej żartobliwie palcem. Zarumieniła się i spuściła wzrok na kolana. Przeżyła dzień pełen wrażeń i zaczynała czuć się wyczerpana. Wciąż miała do załatwienia kilka weselnych spraw. Mama prosiła, żeby Wynne wpadła do rodzinnego domu i zobaczyła kupione przez nią naszyjniki z muszelek, które jej zdaniem idealnie nadawałyby się na „uuurooocze” prezenty dla druhen. Ciekawe, co powiedziałaby mama, gdyby Wynne wykręciła się od odwiedzin, pojechała do domu i wczołgała do łóżka. Raczej nie byłoby to: „Śmiało, córeczko!”.

Może jednak mama ugotowała na kolację coś dobrego. Andy miał dzisiaj umówioną przymiarkę smokingu, więc jeśli nikt nie zainterweniuje, Wynne będzie w porze kolacji patrzyła na płatki śniadaniowe z zimnym mlekiem. Liczyła, że Andy nie żywił nadziei, iż po ślubie zrobi się z niej świetna kucharka. Chyba powinna poruszyć ten temat z pastorem. Zerknęła w dół na swoją torebkę, w której tkwił jej milczący telefon. Brak wiadomości od Andy’ego wyjaśniającej powód jego spóźnienia. Brak kolejnych SMS-ów od Calluma. Uniosła wzrok na pastora.

– Może już zaczniemy? – Wiedziała, że wyłapał niepewność w jej głosie.

– Myślę, że możemy – odparł, posyłając jej pełen otuchy uśmiech. – Czy chciałabyś coś przedyskutować, póki mamy chwilę na osobności?

Wzruszyła ramionami.

– Raczej nie. Jestem po prostu gotowa, aby się z tym zmierzyć.

– Nie masz żadnych obaw ani zastrzeżeń? Wiem, że twoja mama wyrażała...

Uniosła dłoń.

– Moja mama za dużo się martwi. Ślub z Andym to najlepsza decyzja, jaką mogłam podjąć. Nie mam co do tego absolutnie żadnych wątpliwości.

Cieszyła się, że nie była podpięta do wykrywacza kłamstw, bo poniosłaby spektakularną porażkę. Zanim otrzymała wiadomość od Calluma, rzeczywiście nie miała żadnych wątpliwości, ale teraz zaczynała się wahać. Tyle że to nie było coś, co można omówić z pastorem, prawda?

– Miło mi to słyszeć. Czasami ludzie, którzy nie znają się długo przed ślubem, miewają chwile niepewności.

Wynne już chciała zacząć się kłócić, ale uniósł dłoń.

– Chcę ci tylko powiedzieć, że jeśli ty też doświadczasz takich momentów, to normalne. – Zaśmiał się. – To nawet normalne w przypadku par, które są razem od zawsze.

Razem. Od zawsze. Na zawsze. Właśnie tych słów ludzie używali mówiąc o niej i Callumie. Byli ze sobą, odkąd mieli po kilkanaście lat, i wszyscy – łącznie z nią samą – myśleli, że tak już zostanie do końca życia. Być może Wynne przestała wierzyć w „razem na zawsze”, kiedy Callum z nią zerwał. Widocznie teraz było ją stać jedynie na wiarę w „razem w tej chwili”. Nie miała jednak zamiaru mówić o tym pastorowi. Mógłby odmówić poprowadzenia ceremonii i wysłać ją na jakieś zajęcia wyrównawcze z miłości.

Sekretarka – znajoma jej mamy – zajrzała przez drzwi.

– Może pastor odebrać telefon? – Zerknęła przepraszająco na Wynne. – To bardzo pilne. – Zniżyła głos do teatralnego szeptu. – Bill Lauer. Nagła operacja.

Wynne wstała i podniosła swoją komórkę.

– Proszę odebrać, a ja w tym czasie spróbuję skontaktować się z Andym.

Pastor kiwnął głową i sięgnął po słuchawkę, a ona z ulgą opuściła pokój. Miała już dość tej jałowej rozmowy. Chciała znaleźć narzeczonego i kontynuować realizację weselnych planów. Opadła na krzesło, wzdychając ciężko. Tak bardzo czekała na dzisiejsze spotkanie, delektowała się myślą o tym, że zaplanują na nim całą ceremonię. Wraz z Andym chcieli napisać własne teksty przysięgi małżeńskiej. Była podekscytowana tym, że Andy pozna jej duchownego – i zrobi na nim dobre wrażenie. Pragnęła, by pastor zapewnił jej rodzinę, że przyszły mąż ich bliskiej osoby jest dobrym człowiekiem, kimś, komu można powierzyć jej przyszłość.

Wynne wcisnęła ikonę automatycznego wybierania numeru Andy’ego i słuchała kilku sygnałów, zanim połączenie zostało przekierowane na pocztę głosową. Usiłowała się nie martwić i nie denerwować, ale nie mogła uciec od myśli, że jej narzeczony mógł mieć wypadek. Albo uciec gdzie pieprz rośnie. Co, jeśli jakimś cudem dowiedział się o wiadomości od Calluma i uznał, że takie szopki nie są dla niego?

To jakaś paranoja. Andy nie mógł się o tym dowiedzieć. To przepełnione winą sumienie przejmowało nad nią kontrolę. Tylko czy miała powód, by czuć się winna? Nie odzywała się do Calluma i nawet mu nie odpisała. Jeszcze. To słowo wdarło się do jej umysłu zanim zdążyła je przegnać. Callum był jej obsesją i stąd brało się jej poczucie winy. Skłamałaby, gdyby powiedziała, że nie chciała go znowu zobaczyć. Tylko jeden raz, zanim skoczy na głęboką wodę. Spotka się z nim, by zamknąć sprawę raz na zawsze, by znaleźć odpowiedzi na pytania, które dręczyły ją od ich ostatniej koszmarnej rozmowy telefonicznej. To nic złego, prawda? Każda kobieta oczekiwałaby takiego ostatecznego rozstrzygnięcia od człowieka, z którym kiedyś planowała ślub, którego kiedyś kochała.

Ponownie otworzyła wiadomość od Calluma, unosząc palec nad guzikiem „Odpowiedz”. Jedno stuknięcie i Wynne wprawi w ruch coś, co trudno będzie powstrzymać, coś, co mogło jej się wymknąć spod kontroli i zmienić wszystkie ostrożnie poczynione plany. Jej rodzina uważała, że zgoda na udział w programie, a potem zgoda na ślub z Andym były najbardziej szalonymi rzeczami, jakie zrobiła w życiu. A jednak odpisanie byłemu narzeczonemu wydawało jej się jeszcze bardziej szalone.

Wzięła głęboki oddech i pozwoliła, by jej palec wylądował na przycisku, po czym szybko wpisała odpowiedź, zanim zdążyła się dwa razy zastanowić nad tym, co robiła. Ograniczyła się do kilku słów i zacisnęła mocno powieki, klikając: „Wyślij”.

Wynne zamarła, kiedy późnym wieczorem zadzwonił telefon. Żołądek podskoczył jej do piersi, jak za każdym razem na dźwięk tłuczonego szkła oznajmiającego nadejście nowej wiadomości albo tej głupiej piosenki, którą Picky ustawiła jej dla żartu jako dzwonek. The Dixie Cups śpiewały: „Going to the chapel and we’re gonna get married” [2], kiedy Wynne spojrzała na ekran i zobaczyła na nim imię Meredith.

Callum jej nie odpisał, a Andy odnalazł się cały i zdrowy. Zadzwonił do niej z wylewnymi przeprosinami za opuszczenie spotkania z pastorem Stantonem. Nowy szef zawołał go do siebie, gdy właśnie miał wyjść z pracy, a ponieważ Andy był zatrudniony od niedawna, nie potrafił mu odmówić, ani też zadzwonić lub napisać do narzeczonej, kiedy przełożony nawijał bez końca. Wynne była przeszczęśliwa, że mogła ofiarować mu przebaczenie, bo sama go potrzebowała. Chciała powiedzieć Andy’emu o SMS-ie od Calluma, ale gdy podczas rozmowy nadarzyła się ku temu okazja, milczała.

Odebrała połączenie od Meredith z ostrożnym:

– Halo?

Dziwnie było rozmawiać z nią przez telefon niedługo po zaimprowizowanym lunchu. Wynne pomyślała o spędzonych wspólnie z nią chwilach, kiedy pogodna i opanowana Meredith wydała się jej przygaszona i zmęczona. Może potrzebowała przyjaciela?

– Cześć, Meredith! Co słychać? – przywitała się.

– Och, cóż. Niewiele. Dzwonię tylko, żeby spytać jak tam twoje dzisiejsze spotkanie. – Zaśmiała się. – Było tak fajnie, jak się spodziewałaś? Czy raczej pastor zafundował ci coś w stylu leczenia kanałowego, jakiego ja się spodziewałam?

– Właściwie to mojemu pastorowi wypadła nagła sprawa do załatwienia, więc musieliśmy przełożyć spotkanie.

To nie było kłamstwo. Po telefonie od zaniepokojonej żony Billa Lauera pastor Stanton przeprosił ją i popędził do szpitala. Jeszcze nie ustalili nowej daty spotkania, jednakże Wynne wierzyła, że niedługo to zrobią. Co z tego, że z powodu zbliżającej się ceremonii miała coraz więcej roboty i coraz mniej czasu. Co z tego, że już wcisnęła duchownego do swojego kalendarza między niekończące się wywiady, przygotowania do ślubu i nowy grafik godzinowy pracy Andy’ego. Co z tego, że nie znalazła jeszcze dogodnej chwili na to, żeby zgłębić poglądy narzeczonego na temat wiary, Kościoła i Boga. Wydawało jej się, że w pewnym momencie o tym porozmawiają, ale pospieszne zaręczyny i gorączka weselnych przygotowań sprawiły, że zawsze były ważniejsze tematy do przedyskutowania.

Szczerze mówiąc, Wynne bała się teraz, że Andy powie jej coś, czego nie chciała usłyszeć. Zaskakująco łatwo pozwoliła na to, by życie niosło ją z prądem – nie kołysała łodzią z obawy, że mogłaby się roztrzaskać. Za każdym razem, gdy Andy kierował rozmowę na inne tory, omijając temat Boga i Kościoła, Wynne pozwalała mu na to, ignorując sygnały ostrzegawcze, które wysyłało jej serce.

– W takim razie wygląda na to, że nieprzyjemności odłożyłaś na potem. – Chociaż Meredith chodziło o coś zupełnie innego, jej słowa przejmująco odzwierciedlały myśli Wynne. – Wszystko się ułoży, zobaczysz – dodała.

Wynne zauważyła, że jej głos się zmienił. Zniknął ostry ton i teraz wydawało się, jakby kobieta unosiła się na lagunie spokoju, gotowa zaraz zasnąć.

– To co będziesz dziś robić? – spytała Wynne. Wciąż nie umiała się domyślić, dlaczego Meredith do niej zadzwoniła.

– Nic szczególnego. Gary wyjechał razem z dziećmi, więc mogę się cieszyć wyczekaną przerwą od macierzyństwa.

– Brzmi nieźle. – Wynne nie miała jeszcze pojęcia, przez co przechodziły żony i matki, ale wyobrażała sobie, że było tego wiele. Z tego co wiedziała, Meredith miała na głowie o wiele więcej niż przeciętna matka. – Czyli masz cały wieczór dla siebie? Na pewno nieczęsto ci się to zdarza. Rola żony i na dodatek mamy musi oznaczać bardzo intensywne życie. Chyba sama niedługo się tego dowiem! – Zaśmiała się lekko, ale Meredith nie odpowiedziała tym samym.

– Mmm – mruknęła, robiąc głośny łyk czegoś do picia, po czym kontynuowała. – Chciałam odezwać się do ciebie po naszym lunchu i potwierdzić, że mówiłam poważnie o tym, że mogę ci pomóc. Cały czas mam przed sobą twój wyraz twarzy, gdy opowiadałaś o tym wszystkim, czego musisz dopilnować przez następne tygodnie. Wyglądałaś na przytłoczoną. – Kobieta zrobiła pauzę, po czym dodała: – A jeśli na czymś się znam, to na robieniu kilku rzeczy naraz.

We fragmencie Mamy Maratonki wyświetlanym w dzisiejszym talk-show Meredith żonglowała. Dosłownie. Przyprowadzono profesjonalnego żonglera, który uczył tej trudnej sztuki matki biorące udział w programie. Potem uczestniczki miały rywalizować w różnych konkurencjach: żonglowanie jak najdłużej bez upuszczenia żadnego przedmiotu, żonglowanie jak największą ilością rzeczy, żonglowanie najbardziej niebezpiecznymi rekwizytami i tym podobne. W materiale filmowym Meredith z łatwością rzucała krążkami, łapiąc kolejne, dodawane przez instruktora, i żonglując nimi zręcznie i z determinacją. Nawet jej konkurentki, zazwyczaj złośliwe, przystanęły, by przyglądać się jej płynnym ruchom i skupionemu, lecz uśmiechniętemu wyrazowi twarzy.

– Właśnie wtedy – powiedziała tego ranka prowadząca, Karen – wiedziałam, że wygrasz. – A publiczność zaczęła bić brawo.

– Tak, słyszałam – odparła teraz Wynne i się zaśmiała.

– To jak? – spytała Meredith. – Przychodzi ci do głowy coś, w czym mogłabym ci pomóc? Mogę przyjechać do ciebie jutro z samego rana. Po zakończeniu programu i promocji nie bardzo mam co ze sobą zrobić. – W słuchawce coś stuknęło. – Że tak powiem.

Wynne przez moment rozmyślała nad tym, jak będzie wyglądało jej życie, kiedy skończy się ten cały cyrk wokół niej i Andy’ego. Czy dadzą radę prowadzić normalne życie? Czy będą ze sobą szczęśliwi, gdy kamery przestaną ich wszędzie śledzić? Czy będą mieli o czym rozmawiać, kiedy nie będą już musieli omawiać programu i wesela? Postanowiła to zapamiętać, by poruszyć ten temat na kolejnym spotkaniu z pastorem.

Nie martw się tak. Te słowa wróciły do niej jak refren. Może takie sprawy miały to do siebie, że układały się same.

Obiecała pomyśleć nad tym, co Meredith mogłaby zrobić, zanim przyjedzie do niej następnego ranka.

– Przywiozę śniadanie! – rzekła śpiewnie rozmówczyni, zanim się rozłączyły.

Wynne przymknęła oczy, po czym podciągnęła kołdrę pod podbródek. Poczuła, że jej mózg zaczyna pracować na najwyższych obrotach, myśląc, myśląc, myśląc – jak zawsze, gdy miała chwilę spokoju. Rozmyślała o naszyjnikach, które zdaniem mamy powinna zamówić dla druhen, o ostatniej przymiarce sukni ślubnej, o menu od firmy cateringowej, które musiała poprawić, o zamówionej na potrzeby programu sesji zdjęciowej, którą mieli odbyć z Andym. Pomyślała o swojej obietnicy, by spędzić z Picky trochę czasu sam na sam, zanim wyjedzie do Sunset Beach i zostanie, jak to żartobliwie ujęła przyjaciółka, starą mężatką. Rozmyślała o spotkaniu, które obiecała odbyć z przedstawicielem firmy rejsowej, która „zasponsorowała” ich poślubny rejs. Wciąż tego nie dopilnowała.

Czy Meredith mogłaby się zająć częścią tych spraw, czy wszystkie wymagały jej osobistej uwagi? Gdyby mogła zrzucić na kogoś choć część szczegółów, poczułaby wielką ulgę. Przewróciła się na bok i zacisnęła powieki, jak wtedy, gdy była mała i próbowała przywołać sen.

W cichym pokoju rozległo się buczenie telefonu na stoliku nocnym. Otworzyła gwałtownie oczy, ale nie musiała nawet zerkać na ekran, by wiedzieć, kto dzwonił. Była 11.11 w nocy, ich stara tradycja. Choćby nie wiem co, zawsze rozmawiali o 11.11 przed południem i o 11.11 w nocy. Na dzień dobry i na dobranoc. Nie mogła zaprzeczyć, że przeszedł ją dreszczyk, że Callum o tym pamiętał. Myślała, że zapomniał o tych wszystkich wyjątkowych rzeczach, które kiedyś ich łączyły.

Sięgnęła po komórkę, ignorując poczucie winy kłujące ją od środka, i odebrała. Powtarzała sobie, że nie zdradzała w ten sposób Andy’ego. Tylko próbowała doprowadzić sprawę do końca, udzielić Callumowi wyjaśnienia, dlaczego wybrała Sunset Beach jako miejsce ślubu. Była mu to winna, a jedna krótka rozmowa telefoniczna nie zmieni ani wesela, do którego się zobowiązała, ani życia, które planowała spędzić z Andym.

Meredith zjawiła się następnego ranka z muffinkami i termosem wrzącej kawy. Z oczami opuchniętymi z niewyspania Wynne sięgnęła po babeczkę, choć raz nie myśląc o swojej figurze. Zamiast tego, delektowała się chrupiącymi orzeszkami i słodkim cukrem cynamonowym na języku. Popiła kęs muffinki łykiem czarnej kawy, goryczą przeganiając słodycz, tak jak lubiła najbardziej.

– Dziękuję ci bardzo, że przyszłaś. Od wczoraj nie mogłam przestać myśleć o twojej ofercie pomocy i naprawdę nie mamy czasu do stracenia – zwróciła się do nowej przyjaciółki pomiędzy kolejnymi kęsami.

– Bardzo się cieszę. Tak się nudzę w domu bez Gary’ego i dzieci.

Wynne przestała żuć i spojrzała na Meredith.

– Kiedy powiedziałaś, że ich nie ma, myślałam, że wyszli tylko na jeden wieczór. Wyjechali?

Meredith wywróciła oczami.

– Z wizytą do rodziców mojego męża. Jego ojciec miał mały wypadek w domu w zeszłym tygodniu i Gary chciał zabrać do niego dzieci, sprawdzić, czy wszystko gra, i zająć jego myśli czymś innym. Wnuki zawsze poprawiają mu humor.

Wynne w tym momencie pomyślała o matce Andy’ego i jej braku aprobaty dla ich pospiesznego ślubu – miała nadzieję, że z czasem jej przejdzie i że będzie dobrą babcią dla ich potencjalnych dzieci. Andy będzie wspaniałym ojcem. Wynne była tego pewna.

Wypiła kolejny łyk kawy i usiłowała nie myśleć o tym wszystkim, co się wydarzyło, odkąd wczoraj w nocy o 11.11 powiedziała: „halo”. Skupiła się na swoim gościu i planach weselnych.

– Myślisz, że wciąż będziesz miała czas na to, by mi pomagać, gdy wrócą z wycieczki? – spytała z nadzieją w głosie. Teraz, kiedy przemyślała już, w czym Meredith mogłaby jej pomóc, bardzo nie chciałaby jej stracić.

– Ależ oczywiście – odrzekła, kiwając głową w charakterystyczny dla niej sposób. – Dzisiaj rano rozmawiałam z Garym przez telefon. Powiedział, że skoro dzieci i tak nie chodzą już do szkoły, zostanie tam przez jakiś czas. Mieszkają na wspaniałej farmie, mają wielki ogród. To istny raj dla dzieciaków.

– Jesteś pewna, że nie chcesz do nich dołączyć? – spytała Wynne.

– Tak – odpowiedziała Meredith. – Wolę zostać i pomóc tobie. Oni mnie tam nie potrzebują. – Ugryzła muffinkę i długo popijała ją kawą. – Tak więc jestem do twojej dyspozycji! Mów, czego potrzebujesz!

Wynne wzruszyła ramionami, rozmyślając o swoim planie dnia. Obiecała mamie, że ją dzisiaj odwiedzi, ponieważ nie wstąpiła do niej poprzedniego wieczoru.

– Rano muszę zobaczyć naszyjniki, które według mojej mamy nadadzą się na upominki dla druhen i...

– Pojadę z tobą! – wtrąciła Meredith, zrywając się na równe nogi.

Wynne czuła się dziwnie, zabierając obcą osobę do domu rodziców, ale nie miała serca jej odmówić. Na twarzy kobiety malowało się coś takiego... Jakaś tęsknota, której Wynne nie potrafiła nazwać. Pomyślała o tym, jak Meredith starała się z nią zaprzyjaźnić, jak wyznała, że czuła się samotna z powodu wyjazdu rodziny. Co za ironia, że pomimo sławy Meredith czuła się osamotniona. Wynne wiedziała, że koleżanka liczyła na jej zrozumienie, i postanowiła je jej okazać.

Odwzajemniła uśmiech rozmówczyni i posłusznie wykonała jej polecenie, by pójść się ubrać.

– Ja tu trochę posprzątam! – zawołała za nią Meredith.

Pół godziny później siedziały w aucie Wynne i zmierzały do domu jej rodziców. Starsza towarzyszka paplała przez całą krótką drogę. Gadała i gadała, ale tak naprawdę niewiele mówiła. Wynne lawirowała pomiędzy próbą podążania za wątkiem Meredith i wspomnieniem ubiegłej nocy i tajemnicy, którą teraz chowała przed wszystkimi.

Wjechała na podjazd pod domem rodziców, wdzięczna za obecność Meredith, która posłuży jej do odwrócenia uwagi. Gdyby przyjechała sama, mama skupiłaby się tylko na niej i może zauważyłaby, że coś się święciło. Ale Wynne nie zamierzała się wygadać, zwłaszcza mamie. Kiedy ostatnio rozmawiały, mama wyrzucała jej, że nie czekała dość długo, aż Callum „zmądrzeje”, i że jej reality show stanął na drodze do ich szczęścia.

– Stchórzył – stwierdziła tamtego dnia mama. – Jak wielu mężczyzn.

Jeśli Wynne miała być szczera, musiała przyznać, że te słowa wciąż ją prześladowały, a po ostatniej nocy rozbrzmiewały w niej, współgrając z rytmem jej serca. Co, jeżeli mama miała rację i to wszystko było jedną wielką pomyłką?

Zaprowadziła Meredith do domu, wołając mamę i siląc się na pogodny ton głosu. Zdała sobie sprawę, że przyklejonym do twarzy uśmiechem naśladowała swoją nową koleżankę. Mama wyszła zza rogu i znalazła je obie w kuchni.

– Mamo, to Meredith – powiedziała.

Reakcja kobiety była bezcenna. Śledziła Mamę Maratonkę prawie tak dokładnie, jak Jej drugą szansę i widziała wczorajszy wywiad w telewizji.

– Doskonale wiem, kim pani jest! – Zignorowała wyciągniętą dłoń Meredith i podeszła, by ją uściskać. – Tak mi miło panią poznać! – Puściła ją i szturchnęła żartobliwie Wynne. – Nie powiedziałaś mi, że przyprowadzisz celebrytkę! – Zatrzepotała dłońmi przy włosach, a potem przy poplamionym T-shircie upamiętniającym jakieś dawne kościelne wydarzenie. – Jak ja wyglądam!

Meredith zachichotała i machnęła ręką, odganiając jej skargę.

– Wygląda pani pięknie, pani Hardy. Tak samo, jak pani córka. – Spojrzała na nie.

Mama była zauroczona.

– Meredith pomaga mi w weselnych przygotowaniach – poinformowała Wynne. – Przyjechałam zobaczyć naszyjnik, ale nie mam zbyt wiele czasu.

Mama przeniosła spojrzenie na Meredith.

– Wynne i to jej ciągłe poganianie. – Pokręciła głową. – Może z pani pomocą uda jej się trochę zwolnić. Jest pani taka efektywna. Na pewno bardzo pani pomoże. – Podziw dla Mamy Maratonki w jej głosie był ewidentny.

Zaprowadziła je do sąsiedniego pokoju i zaczęła szukać torby.

– Zachowałam paragon, więc bądźcie szczere, bo mogę go zwrócić – powiedziała i wyciągnęła prostą, złotą muszelkę z perłą w samym środku.

Serce Wynne zaczęło bić jak oszalałe, kiedy gapiła się nie na naszyjnik, ale na twarz mamy i jej bezmyślny wyraz. Czy naprawdę nie pamiętała?

– Wynne? – Poczuła na ramieniu dłoń Meredith. – Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.

Zmusiła się do śmiechu z nadzieją, że wymaże on to, co zauważyła koleżanka.

– Ten wisiorek... – Nie mogła powiedzieć prawdy. Nie mogła ubrać w słowa tego, co widok naszyjnika dyndającego w dłoni mamy wywołał w jej wnętrzu, wywracając żołądek. Dlatego skłamała: – Wygląda jak coś, co nosiłam jako nastolatka.

Mama zaczęła protestować, wciąż niczego nie pojmując, jednak Meredith jej przerwała.

– Wiesz, nie chciałam nic mówić, ale pomyślałam to samo. Wygląda... zbyt smarkato. – Puściła do Wynne oko i zaczęła rozpływać się nad przesłodkimi pomysłami na upominki dla druhen, które widziała wczoraj na Pintereście.

Wynne po cichu podziękowała Panu Bogu za obecność Meredith i słuchała, jak koleżanka wyprowadza mamę z tej głupiej sytuacji, niepostrzeżenie kierując rozmowę na inny tor. Teraz wiedziała, jak to się stało, że ta kobieta wygrała Mamę Maratonkę: była dobra w zdobywaniu serc. Wynne patrzyła, jak naszyjnik został zapakowany, a paragon odnaleziony. Kiedy wychodziły za kolejnymi sprawunkami, mama była już online, odkrywając zalety serwisu Pinterest i wydając głośne okrzyki niekierowane do nikogo szczególnego.

– To ją zajmie na kilka godzin – powiedziała Meredith, gdy zamknęły drzwi. – A my pojedziemy poszukać takich upominków dla druhen, do których nie będziesz miała zastrzeżeń.

Uśmiechnęła się do Wynne w taki sposób, że dziewczyna jej uwierzyła. Sama obecność Meredith dawała jej poczucie, że wszystko się uda: że jej wesele odbędzie się tak, jak chciała, i że będzie idealne.

Wynne i Meredith skierowały się z powrotem do mieszkania dziewczyny, obie wyraźnie wyczerpane, ale w dobrych nastrojach. Meredith podgłośniła radio i zaczęła przebierać nogami, i wiercić się na siedzeniu w takt muzyki, rozśmieszając towarzyszkę.

– Umieram z głodu – powiedziała z przesadnym dramatyzmem i dość głośno, by przekrzyczeć piosenkę.

– Ja też – przyznała się Wynne. Nie jadły lunchu, zadowalając się szybką latte.

– Domyślam się, że na dzisiejszy wieczór masz już plany z Andym? – spytała Meredith z nutką nadziei w głosie.

– Prawdę mówiąc, nie. Jestem potwornie zajęta, a on bardzo dużo pracuje, bo chce wziąć wolne na wesele i miesiąc miodowy. Chyba nie będzie miał nic przeciwko temu, jeśli coś sobie zaplanuję. Chciałaś zamówić pizzę?

Koleżanka posłała jej spojrzenie mówiące: „Czyś ty oszalała?”.

– To żarcie dla dzieciaków. Myślałam o jakimś miejscu, w którym będziemy mogły usiąść i nas obsłużą. Co ty na to?

Wynne pokiwała głową i włączyła kierunkowskaz, by skręcić w stronę pobliskich restauracji. Meredith wydała okrzyk radości i wróciła do tańca na siedzeniu.

– Ale super – powiedziała i otworzyła okno, żeby wystawić za nie dłoń i pozwolić, by smagał ją prąd powietrza.

Wynne czuła się wolna i szczęśliwa i prawie nie myślała o Callumie. Ale kiedy tylko dostały stolik w restauracji, jej telefon zawibrował. Nie musiała patrzeć, żeby wiedzieć, od kogo dostała wiadomość. Były narzeczony z pewnością chciał się upewnić, że Wynne dotrzyma obietnicy i spotka się z nim. Spojrzała na Meredith i zdała sobie sprawę, że koleżanka bezwiednie dała jej świetną wymówkę: Andy z pewnością uwierzy, że spędziły razem cały wieczór. Wynne nie musiała nawet wymyślać alibi. Odpisała szybko na SMS, dając Callumowi znać, że dotrzyma słowa i zobaczą się później.

Gdy Meredith spytała, czy wiadomość była od Andy’ego, uśmiechnęła się i przytaknęła. Ta kobieta też wydawała się mieć swoje tajemnice. Cóż więc złego w tym, że Wynne miała własne? Potrzebowała zobaczyć się z Callumem ostatni raz i nie zrobi tym nikomu krzywdy. Jeden, ostatni raz – ostatnie pożegnanie, żeby zamknąć temat. Potem wyjdzie za Andy’ego i nie będzie oglądała się wstecz.

Przypisy

[1] W Stanach Zjednoczonych ślubów cywilnych udziela sędzia pokoju, czyli sędzia najwyższej instancji [Jeśli nie zaznaczono inaczej, wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza].

[2] Dosłownie: „Jedziemy do kaplicy i weźmiemy ślub”. Pierwszy werset piosenki Chapel of Love z 1964 roku.