Wydanie elektroniczne

O książce

Gala, na której Mike Wingate ma przyjąć z rąk gubernatora nagrodę za budowę ekologicznego osiedla, zapowiada się na doniosłe wydarzenie w jego życiu. Staje się jednak początkiem horroru, kiedy na uroczystości pojawia się nieznajomy, podejrzanie wyglądający mężczyzna, który o Mike’u wie wszystko.

Od tej chwili Mike nie czuje się bezpiecznie, nawet we własnym domu. Nie ma pojęcia, z jakiego powodu stał się celem brutalnych ataków, ale nie traci czasu na dociekania. Żeby ochronić przed śmiertelnym zagrożeniem siebie, żonę i córkę, musi wraz z nimi uciekać, bo prześladowcy już udowodnili, że potrafią zabijać. Policja nie kwapi się z pomocą, więc Mike bierze sprawy w swoje ręce, a jedyną osobą, która może mu pomóc, jest człowiek z jego przeszłości, równie bezwzględny jak ci, którzy go ścigają.

GREGG HURWITZ

Pisarz i scenarzysta amerykański, absolwent uniwersytetów Harvard i Oksford, wielokrotnie nominowany przez International Thriller Writers i Crime Writers Association w kategorii „najlepszej powieści kryminalnej”. Współpracuje z największymi amerykańskimi studiami filmowymi, jak Paramount, MGM i Warner Bros. Wykładowca „kreatywnego pisania” na University of Southern California. Autor jedenastu wysoko ocenionych thrillerów, m.in. The Tower, Do No Harm, The Kill Clause, Amnezja, Nie ufaj nikomu, Labirynt śmierci i Będziesz następny przełożonych na 17 języków. Na swoim koncie ma też kilkadziesiąt komiksów, napisanych dla Marvel Comics. Lubi grać w piłkę nożną, jest zapalonym nurkiem.

www.gregghurwitz.net

Tego autora

AMNEZJA

NIE UFAJ NIKOMU

LABIRYNT ŚMIERCI

BĘDZIESZ NASTĘPNY

OSTRY DYŻUR

Tytuł oryginału:

YOU’RE NEXT

Copyright © Gregg Hurwitz 2011

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2014

Polish translation copyright © Ewa Wojtczak 2014

Redakcja: Marta Bogacka

Zdjęcia na okładce: alexsvirid/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7985-035-8

WYDAWCA

Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c.

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Rosie — za to,
że uświadomiła mi moją dorosłość.

I Natalie — za to,
że dzięki niej wszystko ma sens.

Nie będę samotny.

Glasvegas, Daddy’s Gone

Prolog

Czteroletni chłopiec wierci się na tylnym siedzeniu kombi. Leży pod kocem i boli go biodro — w miejscu, gdzie wbija się klamra pasa bezpieczeństwa.

Nagle siada prosto, przeciera oczy w porannym świetle i rozgląda się zdezorientowany.

Samochód zatrzymał się na krawężniku, obok płotu z drucianej siatki. Ojciec mocno ściska kierownicę, a jego ramiona drżą. Pot ścieka mu po zaczerwienionym karku.

Chłopiec przełyka ślinę, żeby zwilżyć suche gardło.

— Gdzie jest… Gdzie mama?

Ojciec ze świstem nabiera powietrza i częściowo odwraca się do syna. Na jego policzku ciemnieje dwudniowy zarost.

— Mama… nie może… Nie ma jej tutaj.

Pochyla głowę i zaczyna płakać. Szlocha i oddycha gwałtownie, jak ktoś, kto nie przywykł do płaczu.

Za płotem po popękanym asfalcie biegają dzieci, niektóre ustawiły się w kolejce przy zardzewiałych huśtawkach. Na płocie wisi tablica:

W AMERYCE ZNÓW ZAŚWIECIŁO SŁOŃCE: RONALD REAGAN NA PREZYDENTA

Chłopcu jest gorąco. Spogląda w dół i ocenia swój strój. Ma na sobie dżinsy i podkoszulek z długimi rękawami, a nie pidżamę, w której kładł się do łóżka. Próbuje zrozumieć sens słów ojca, odgadnąć, co oznacza ta nieznajoma ulica i koc splątany na kolanach, jednak nie potrafi skupić się na niczym poza szumem w uszach i pustką w brzuchu.

— To nie twoja wina, mistrzu. — Ojciec mówi wysokim, łamiącym się głosem. — Rozumiesz mnie? Zapamiętaj jedną rzecz… Musisz pamiętać, że nic, co się stało, nie jest twoją winą.

Przesuwa dłonie na kierownicy, ściska ją tak mocno, że jego kłykcie bieleją. Na mankiecie jego koszuli jest czarna plama.

Dobiega ich śmiech. Dzieci zwisają z drążków i wspinają się po drabinkach.

— Co ja zrobiłem? — pyta chłopiec.

— Twoja matka i ja bardzo cię kochamy. Najbardziej na całym świecie.

Ręce ojca stale poruszają się na kierownicy. Przesuwają się i ściskają, przesuwają i ściskają. Światło pada na mankiet jego koszuli i chłopiec widzi, że plama wcale nie jest czarna.

Jest krwiście czerwona.

Ojciec garbi się nad kierownicą, barki jakby mu ciążą, lecz nic nie mówi. Po chwili z widocznym wysiłkiem prostuje plecy.

— Idź się pobawić — mówi.

Chłopiec patrzy przez okno na obcy dziedziniec i obce dzieci, które biegają i krzyczą.

— Gdzie jestem? — pyta.

— Wrócę za kilka godzin.

— Obiecujesz?

Ojciec nadal nie odwraca się do niego. Podnosi jednak wzrok do wstecznego lusterka i po raz pierwszy patrzy synowi w oczy. Usta ojca wyglądają jak prosta kreska, a w jasnoniebieskich oczach są pewność i stanowczość.

— Obiecuję — odpowiada. Chłopiec jednak wciąż siedzi bez ruchu. Ojciec dziwnie oddycha.

— Idź — powtarza. — Pobaw się.

Mały ześlizguje się z siedzenia i wysiada z auta. Przechodzi przez bramę, a kiedy przystaje i spogląda za siebie, kombi ojca już nie ma.

Dzieci huśtają się albo zjeżdżają po rurze strażackiej. Najwidoczniej wiedzą co i jak.

Jedno z nich podbiega do chłopca i klepie go w ramię.

— Gonisz! — krzyczy.

Chłopiec bawi się z innymi w berka. Później wspina się na drabinki i pełza w tunelu z żółtego plastiku, potrącany przez większe dzieci. Sam też próbuje się przepychać. W pobliskim budynku rozlega się dzwonek, dzieci porzucają plac zabaw i znikają w środku.

Chłopiec wychodzi z tunelu. Został na dziedzińcu zupełnie sam. Wiatr podnosi się, przesuwa zeschłe liście, które przypominają paznokcie drapiące asfalt. Mały nie wie, co ze sobą zrobić, więc siada na ławce i czeka na ojca. Słońce zasnuwa chmura, a on nie ma kurtki. Rozkopuje liście zgarnięte obok ławki. Nad jego głową gromadzi się coraz więcej chmur. Siedzi, aż zaczynają go boleć pośladki.

W końcu przez dwuskrzydłowe drzwi wychodzi kobieta o siwiejących brązowych włosach. Dołącza do niego na ławce i kładzie sobie ręce na kolanach.

— Hej tam — zagaja.

Chłopiec tylko patrzy na własne uda.

— Okay — mówi kobieta. — W porządku. — Patrzy na pusty plac zabaw, później dalej, za druciany płot; obrzuca wzrokiem puste miejsca parkingowe przy krawężniku. — Powiesz mi, czyj jesteś?

TERAZ

1

Mike leżał w ciemnościach, wzrok skupił na elektronicznej niani na nocnym stoliku. Wiedział, że musi wstać za trzy godziny, ale sen nie przychodził ani trochę łatwiej niż zwykle. Pod sufitem sypialni krążyła mucha, sunąc zrywami, nierówno, jak gdyby chciała uniemożliwić Mike’owi sen. Jego matka mawiała, że mucha plujka w domu oznacza zło zagrażające rodzinie — była to jedna z niewielu rzeczy, jakie pamiętał w związku z matką.

Potrzebował dłuższej chwili, żeby przywołać mniej niepokojące wspomnienia z dzieciństwa. Te nieliczne, które zachował, były zaledwie przebłyskami doznań. Zapach szałwiowego kadzidła w kuchni wyłożonej żółtymi kafelkami. Jego matka kąpiąca go. Jej skóra, która zawsze wydawała się opalona. Jej zapach, jakby cynamonu…

Czerwone światełka na monitorze elektronicznej niani migały. Rozległ się trzask. A może to Kat zakaszlała?

Ściszył urządzenie, bo nie chciał obudzić Annabel, ale ona przesunęła się pod kołdrą i odezwała ochrypłym głosem:

— Kochanie, elektroniczna niania jest dla bobasów.

— Wiem. Przepraszam. Wydawało mi się, że coś słyszę.

— Ona ma osiem lat. Czasem bywa dojrzalsza od nas. Jak będzie czegoś potrzebowała, wmaszeruje tu i nam powie.

Toczyli ten spór od dawna, a Mike wiedział, że Annabel ma rację. W końcu zupełnie ściszył dźwięk i leżał bez ruchu, posępnie gapiąc się na ten cholerny przedmiot, którego nie był w stanie wyłączyć. Małe plastikowe urządzenie skrywało najgorsze lęki rodziców. Zadławienie. Chorobę. Wtargnięcie włamywaczy.

Zwykle słyszał tylko zakłócenia, które przebijały się z innych częstotliwości — wyładowania elektryczne albo sapanie przeziębionego dziecka sąsiadów. Czasami w równomiernym płaskim szumie Mike słyszał głosy. Mógłby przysiąc, że to duchy. Pomruki z przeszłości. Ten szum był jak portal do na wpół świadomego umysłu; w urojonym szepcie można było dosłyszeć wszystko, co tylko się chciało.

A jeśli wyłączy nianię i właśnie tej nocy Kat naprawdę będzie ich potrzebowała? Co, jeśli obudzi się z jakiegoś koszmaru przerażona i zdezorientowana, jeśli ogarnie ją nagły paraliż, a mucha rzuci na nią zły urok? Godzinami będzie leżała sama, uwięziona z własnymi lękami. Jak wybrać tę pierwszą noc, w której podejmie ryzyko?

Wydawało się, że późną nocą logika i rozsądek zasypiały wcześniej niż on. Wszystko, co najgorsze, było wtedy możliwe.

Właśnie zapadał w sen, gdy mucha wykonała kolejne okrążenie wokół nocnej lampki, a chwilę później na ekranie niemego urządzenia znów zapłonęły czerwone światełka.

Kat mnie woła? — pomyślał.

Usiadł i potarł twarz.

— Nic jej nie jest — jęknęła Annabel.

— Wiem, wiem.

Wstał jednak i cicho poszedł korytarzem.

Dziewczynka mocno spała, jednym szczupłym ramieniem obejmowała pluszowego białego misia; usta miała uchylone. Kasztanowe włosy okalały poważną buzię. Tak jak matka miała szeroko rozstawione oczy, zadarty nos i wydatną dolną wargę; biorąc pod uwagę jej wygląd i wrodzoną bystrość, czasami trudno było stwierdzić, czy to Kat jest ośmioletnią wersją Annabel, czy raczej Annabel jest trzydziestosześcioletnią wersją Kat. Cecha, którą dziewczynka odziedziczyła po Mike’u, była oczywista — jedno oko miała brązowe, drugie w kolorze bursztynu. Nazywają to heterochromią. A co do loków, kto wie, po kim je odziedziczyła.

Pochylił się nad córką i przez chwilę wsłuchiwał w jej równy oddech. Potem zajął fotel na biegunach w kącie pokoju i obserwował ją stamtąd. Był dumny z dzieciństwa, które jej zapewnili, z poczucia bezpieczeństwa, które pozwalało jej tak mocno spać.

— Kochanie.

Żona stała w wejściu i odgarniała z czoła proste włosy. Miała na sobie podkoszulek Gap i bokserki Mike’a. Wyglądała tak samo dobrze jak dziesięć lat temu, podczas ich miesiąca miodowego.

— Chodź do łóżka. Jutro twój wielki dzień.

— Wrócę za chwilę.

Podeszła do niego i pocałowali się cicho. Potem odwróciła się i powoli ruszyła z powrotem do łóżka.

Ruch fotela działał hipnotycznie, ale Mike wciąż wracał myślami do nierozwikłanej sprawy związanej z nadchodzącym dniem. Po jakimś czasie zrozumiał, że nie zdoła już zasnąć, więc poszedł do kuchni i zaparzył dzbanek kawy. Wrócił na fotel i sącząc z zadowoleniem kawę z kubka, patrzył na jasnożółte ściany, rząd lalek na wiszącej półce i na śpiącą jak anioł córkę. Tylko czasem ciszę przerywało brzęczenie muchy, która tu za nim przyleciała.

2

Kat gwałtownie wbiegła do kuchni. Jej kucyk był luźny i przekrzywiony. Annabel odwróciła się od patelni, na której smażyła omlety, i przyjrzała się niedbale związanym lokom.

— Ojciec ci zrobił kitę, prawda?

Kat wcisnęła do plecaka pluszowego misia polarnego i wspięła się na stołek przy blacie tuż obok Mike’a. Annabel zsunęła omlet na talerz córki, a potem pochyliła się nad nią i kilkoma wprawnymi ruchami poprawiła jej kucyk. Włożyła patelnię do wody z płynem, papierowym ręcznikiem wytarła wyciek pod zlewem i dokończyła drugie śniadanie dla Kat — odcięła skórkę z kanapki z masłem orzechowym, ale bez dżemu.

Siorbiąc trzeci kubek kawy i obserwując żonę, Mike poczuł, jakby poruszał się w zwolnionym tempie.

— Uszczelnię ten zlew dziś wieczorem — obiecał, a Annabel podniosła kciuk na znak aprobaty. Mike zauważył puszystą białą łapkę sterczącą z plecaka córki. — Mogę zapytać, dlaczego spakowałaś do szkoły misia?

— Mam dziś prezentację.

— Kolejną? Nie jesteś przypadkiem w trzeciej klasie?

— To na dodatkowe zajęcia. Będę mówić o globalnym ociepleniu…

— Nie żartuj — wtrąciła sarkastycznie Annabel.

— … a to nie jest zwyczajny miś polarny. Mike uniósł brew.

— Nie?

Kat wyjęła misia z plecaka i pokazała go teatralnym gestem.

— To już nie jest Śnieżka, mój ulubiony pluszak. To… to jest Śnieżka, ostatni przedstawiciel ginącego gatunku niedźwiedzi polarnych. — Wyjęła z etui okulary i założyła je. Okrągłe czerwone oprawki dodały jej minie powagi. Nie żeby potrzebowała w tym względzie pomocy. — Wiedzieliście — spytała — że do czasu, kiedy dorosnę, misie polarne prawdopodobnie zupełnie wymrą?

— Tak — odparł Mike. — Z filmu Ala Gore’a. Bo pokrywy lodowe topnieją i niedźwiedzie polarne toną. Płakałaś po tym filmie przez dwa dni.

— Jedz omlet — upomniała Annabel.

Kat jadła, lecz bez apetytu. Mike położył dłoń na jej karku.

— Chcesz, żebym odprowadził cię na zajęcia?

— Tato, mam osiem lat.

— I ciągle mi o tym przypominasz. — Wyjął z kieszeni solidną komórkę i wcisnął przycisk ponownego wybierania. Po kilku dzwonkach odebrał dyrektor oddziału bankowego. — Tu znowu Mike Wingate. Czy przelew już dotarł?

— Chwileczkę, panie Wingate.

Przez moment słychać było stukanie klawiatury.

Podczas gdy Annabel negocjowała z Kat, ile kęsów ta musi jeszcze zjeść, Mike czekał, bębniąc nerwowo palcami o blat.

Potrzebował trzynastu lat, by z najemnego robotnika, a potem stolarza, stać się brygadzistą, w końcu zaś przedsiębiorcą budowlanym. A teraz był o krok od realizacji pierwszego projektu jako deweloper. Musiał jednak podjąć przyprawiające o wrzody ryzyko, zastawić dom i zaciągnąć kilka kredytów, aż kupił część niezagospodarowanego kanionu na obrzeżach miasta. Osada Valley, położona w Lost Hills, około pięćdziesięciu kilometrów na północny zachód od centrum Los Angeles, miała wiele zalet. Główną była cena nieruchomości, zaledwie wysoka, a nie ekscentryczna. Mike podzielił teren na czterdzieści dużych działek i zbudował osiedle domów ekologicznych, które nazwał może niezbyt odkrywczo Green Valley, czyli Zieloną Doliną. Nie żeby miał fioła na punkcie ekologii. Zauważył jednak, że Kat interesuje się środowiskiem; musiał też przyznać, że i jego cholernie przerażały futurystyczne obrazy Manhattanu zalanego przez morze.

Oferta ekologicznej dotacji od władz stanowych pomogła szybko sprzedać domy. Mike czekał na przelew od firmy weryfikującej tytuły własności, który miał nadejść właśnie dzisiejszego ranka. Dzięki tym pieniądzom wreszcie — po trzech i pół roku — wyjdzie z długów i razem z Annabel nie będą musieli sprawdzać konta za każdym razem, gdy postanowią zjeść na mieście.

Dyrektor wrócił na linię, a stukanie ustało.

— Ciągle nic, panie Wingate.

Mike podziękował, zamknął komórkę i nasadą dłoni otarł pot z czoła. Cichy nieznośny głosik wrócił i prześladował go w myślach: „Co, jeśli mimo ogromnej pracy, którą w to wszystko włożył, okaże się, że coś poszło źle?”.

Poczuł spojrzenie żony.

— Nie trzeba było na razie kupować tego głupiego wielkiego pick-upa — bąknął.

— A co chciałeś zrobić? — odparła Annabel. — Skleić taśmą skrzynię biegów swojej zdezelowanej półciężarówki? Damy radę. Pieniądze przecież dotrą. Ciężko na to pracowałeś… Bardzo ciężko. Masz prawo teraz cieszyć się zyskami.

— Ale na pewno nie musiałem wyrzucać ośmiu stów na nowy garnitur — zrzędził.

— Kochanie, masz sesję zdjęciową z gubernatorem. Nie możesz się pokazać w podartych dżinsach. Poza tym możesz znowu włożyć garnitur na wręczenie nagród. A to mi o czymś przypomina. — Strzeliła palcami. — Po porannych zajęciach muszę odebrać twój garnitur od krawca. A Kat ma dzisiaj badania kontrolne. Zawieziesz ją po drodze do szkoły? I spotkamy się tutaj na lunch?

W ostatnim roku musieli w ten sposób ustalać coraz więcej spraw. Kiedy stało się jasne, że Kat świetnie daje sobie radę w trzeciej klasie, Annabel zdecydowała, że czas wrócić do Northridge University i zdobyć uprawnienia pedagogiczne. Mogła studiować, o ile tu i tam nagną budżet.

Mike spojrzał na ekran komórki, na wypadek gdyby jakimś cudem przegapił telefon z banku z dobrymi nowinami. Pomasował sobie spięty kark. Nieustannie towarzyszył mu stres.

— Nie wiem, co jest złego w mojej starej sportowej marynarce.

— Chyba już nikt nie nosi kraciastych marynarek, tato — wtrąciła córka.

— Nie jest w kratę, tylko w kwadraty — upierał się. Annabel skinęła głową Kat i powiedziała bezgłośnie: „W kratę”. Mike nie mógł powstrzymać uśmiechu. Wziął głęboki wdech i spróbował zrobić powolny, spokojny wydech. Pieniądze były już przecież na koncie firmy weryfikującej tytuły własności. Co mogło pójść nie tak?

Annabel skończyła zmywać naczynia, zdjęła pierścionki i wtarła balsam w dłonie. Pierścionek zaręczynowy z kropelką jasnożółtego brylantu — kiedyś Mike wydał na niego dwie pensje — zalśnił przyćmionym blaskiem. Uwielbiał ten pierścionek, podobnie jak ich miły mały domek. Amerykański sen w postaci dwóch sypialni i stu czterdziestu metrów kwadratowych. Świetnie byłoby mieć większe pieniądze, ale Mike wiedział, że powinien być wdzięczny za to, co już mieli, że powinien doceniać, jakie mieli szczęście.

Żona wyciągnęła do niego dłonie.

— Chodź tutaj, mam za dużo balsamu.

Słońce wpadające przez okno oświetliło jej ramiona i nadało ciemnym włosom odcień spiżu; oczy Annabel przejęły zimny błękit jej bluzki i wydawały się półprzezroczyste.

Mike bezwiednie chwycił telefon i zrobił jej zdjęcie.

— Co znowu? — spytała.

— Twoje włosy. Twoje oczy. Annabel ujęła jego dłonie.

— O Boże — mruknęła Kat. — Po prostu się pocałujcie i skończcie już z tymi głupotami.

■ ■ ■

Ford F-450 połyskiwał w garażu niczym wypolerowany czołg. Czterotonowy pick-up pożerał tak dużo ropy i tak bardzo szkodził środowisku, że osiedle Green Valley bez wątpienia nie rekompensowało tych strat. Ale toyotą prius Mike nie mógłby przewozić sprzętu na plac budowy. Wielki pick-up był dowodem rozrzutności — może nawet lekkomyślności — ale Mike musiał przyznać, że kiedy wczoraj odjeżdżał nim spod salonu dealera, poczuł tak wielką radość, że rozsądek przestał go interesować.

Kat wskoczyła na tylne siedzenie i wsadziła nos w książkę, jak zwykle rano.

Wycofując samochód z podjazdu, Mike wskazał na zwisający z sufitu ekran z odtwarzaczem DVD.

— Daj sobie spokój z czytaniem i zobacz, co tu mamy. Są do niego słuchawki bezprzewodowe. Z redukcją szumów.

Mówił tonem osoby, która recytuje prospekt reklamowy, ale nie mógł się powstrzymać. Zapach nowego auta wręcz uderzał mu do głowy.

Dziewczynka założyła słuchawki i zaczęła przeskakiwać pilotem po kanałach.

— Super! — zakrzyknęła z powodu słuchawek i podniecenia. — Hannah Montana.

Mike mijał ciche podmiejskie ulice, poprawiał daszek przeciwsłoneczny i myślał, jaki jest zdenerwowany i przejęty sesją zdjęciową z gubernatorem. Gdy przejeżdżali obok jubilera, popatrzył na przedmioty migoczące w witrynie i pomyślał, że jak dostanie przelew, podjedzie tu i sprawi Annabel niespodziankę.

Kiedy zbliżali się do gabinetu doktor Obuchi, Kat sposępniała i zerwała z uszu słuchawki.

— Żadnych zastrzyków — ostrzegła.

— Żadnych zastrzyków. Tylko badanie. Nie wściekaj się.

— Nie będę się wściekać, jak nie będzie żadnych igieł. — Wyciągnęła rękę w patetyczny sposób zupełnie niepasujący do jej wieku. — Umowa stoi?

Mike na wpół się odwrócił i z całą powagą uścisnęli sobie dłonie.

— Stoi.

— Nie wierzę ci — mruknęła.

— Czy kiedykolwiek złamałem daną obietnicę?

— Nie — przyznała. — Ale zawsze może być ten pierwszy raz.

— Cieszę się, że masz do mnie takie zaufanie — odparował. W drodze do gabinetu usta Kat pozostały mocno zaciśnięte. Na miejscu, kiedy doktor Obuchi badała jej odruchy, przesuwała się w tył i w przód na kozetce wyłożonej marszczącym się papierem. Lekarka skończyła badanie i przejrzała kartę Kat.

— Och! Nie dostała drugiej szczepionki MMR, bo Annabel chciała, żebym rozłożyła zastrzyki w czasie. — Pociągnęła dziewczynkę za lok błyszczących ciemnych włosów. — Musimy to nadrobić.

Przetrząsnęła szufladę, szukając fiolki i strzykawki. Kat wybałuszyła oczy. Jej ciało zesztywniało na kozetce, posłała ojcu błagalne spojrzenie.

— Tato, obiecałeś.

— Woli wcześniej przygotować się do zastrzyku — bąknął Mike. — Psychicznie. Potrzebuje trochę więcej czasu. Może wrócimy za kilka dni, jeszcze w tym tygodniu?

— Jest wrzesień. Zaczęła się szkoła. Domyślasz się, jak wygląda mój dzień. — Doktor Obuchi zauważyła piorunujące spojrzenie Kat. — No cóż — mruknęła — może znajdę okienko w piątek rano.

Mike zacisnął zęby, sfrustrowany. Kat bacznie go obserwowała. Położył ręce na jej chudych kolanach.

— Kochanie, w piątek przez cały dzień mam spotkanie za spotkaniem, a mama wykłady. To mój najgorszy dzień. Zróbmy zastrzyk teraz i miejmy to za sobą.

Kat się zarumieniła.

— To tylko ukłucie — zapewniła ją doktor Obuchi. — Nawet nie zauważysz.

Dziewczynka oderwała wzrok od ojca i zagapiła się w ścianę. Jej oddech przyspieszył, a wyciągnięte ramię stało się prawie tak białe jak lateksowa rękawiczka, która je ściskała. Doktor Obuchi przetarła biceps Kat spirytusem i przygotowała igłę.

Mike obserwował córkę z rosnącym zakłopotaniem. Nadal nie odrywała wzroku od ściany.

Kiedy kobieta zaczęła opuszczać koniuszek igły, Mike wyciągnął rękę i łagodnie jej przerwał.

— Umówmy się jednak na piątek — poprosił.

■ ■ ■

Jechał, żując juicy fruit i powstrzymując się przed kolejnym, czwartym tego ranka telefonem do banku. Kiedy podjeżdżali pod szkołę, opuścił okno i wypluł gumę pod wiatr.

— Tato!

— Co takiego?

— To nie było dobre dla środowiska.

— Bo bielik amerykański złapie ją w locie i się udławi? Dziewczynka rzuciła mu gniewne spojrzenie.

— No dobrze, już dobrze — stwierdził. — Nie będę więcej wypluwał gum przez okno.

— Śnieżka, ostatni żyjący niedźwiedź polarny, bardzo ci za to dziękuje. — Zatrzymał się przed szkołą, ale Kat nadal tkwiła na tylnym siedzeniu, obracając w palcach bezprzewodowe słuchawki, które leżały na jej podołku. — Dostajesz jakąś nagrodę za te ekologiczne domy, prawda? — spytała w końcu. — Od gubernatora?

— Tak, docenili moją pracę.

— Wiem, że dbasz o przyrodę i takie tam, ale aż tak bardzo cię to nie interesuje, prawda? Więc dlaczego zbudowałeś te wszystkie zielone domy?

— Naprawdę nie wiesz?

Ustawił wsteczne lusterko, żeby dokładniej widzieć w nim twarz córki.

Pokręciła głową.

— Dla ciebie — odparł.

Lekko otworzyła usta, a później odwróciła wzrok, uśmiechając się pod noskiem. Pospiesznie przesunęła się do przeciwległych drzwi i wysiadła; nawet gdy była w połowie placu zabaw, Mike widział na jej twarzy rumieniec radości.

Mimo wiatru pozostawił opuszczone okno i przypatrywał się otoczeniu. Kilkoro nauczycieli nadzorowało podwórze. Rodzice gromadzili się pomiędzy zaparkowanymi samochodami, ustalali daty wspólnych zabaw i kto kiedy podwiezie czyje dziecko, planowali wycieczki edukacyjne. Uczniowie wydawali okrzyki radości, biegali albo siłowali się na trawie.

To właśnie było życie, o jakim Mike zawsze marzył. Jeszcze niedawno nie wierzył, że mógłby je wieść. A jednak, wbrew wszystkiemu, nieoczekiwanie stało się jego udziałem.

Wybrał numer i podniósł do ucha telefon. Dyrektor wydał mu się nieco zniecierpliwiony.

— Tak, panie Wingate. Właśnie miałem do pana dzwonić — powiedział. — Cieszę się, że mogę pana o tym poinformować, przed chwilą dotarł przelew.

Na moment Mike oniemiał. Trzymając w dłoni mokrą od potu słuchawkę, spytał o kwotę i poprosił dyrektora, żeby powtórzył, ot tak, dla pewności.

— Więc pożyczka została spłacona, tak? — dodał, chociaż wiedział, że właśnie otrzymał sumę wystarczającą na pięciokrotne pokrycie kredytu. — W pełni spłacona?

Usłyszał w głosie mężczyzny nutę rozbawienia.

— Wobec nas jest pan całkowicie rozliczony, panie Wingate. Poczuł ucisk w gardle, więc szybko podziękował i się rozłączył.

Zakrył twarz dłonią i przez moment tylko oddychał. Bał się, że się rozklei, tutaj, na środku parkingu przed podstawówką w Lost Hills. To tylko pieniądze, tak, pewnie, że tak, ale chodziło o coś więcej, o dużo więcej — ulgę, dumę i świadomość, że podjął ryzyko i poświęcił projektowi niemal cztery lata, a jego wysiłek się opłaci. Żona i córka już nigdy nie będą musiały martwić się o dach nad głową, jedzenie w lodówce i zaległe rachunki za studia, które do tej pory leżały na biurku, wsunięte pod podkładkę.

Po drugiej stronie placu zabaw Kat — którą widział przez płot z drucianej siatki — wspięła się na szczyt rury strażackiej i uderzyła pięścią w górną belkę. Na ten widok poczuł ucisk w sercu. Ten jej bezpieczny mały świat, złożony z dziecięcych wyzwań, otwartych horyzontów i bezgranicznej miłości.

Choć był już spóźniony do pracy, jeszcze przez jakiś czas siedział i obserwował bawiącą się córkę.

3

Pracownicy zebrali się wokół wielkiego pick-upa Mike’a, gdy tylko zatrzymał się na placu budowy.

— Fiu, fiu! No, no, no!

— Szef ma nowy wózek.

— Ile to maleństwo kosztowało?

Mike wysiadł, ignorując ich pytania, bo tylko w ten sposób potrafił ukryć skrępowanie. Nie przywykł jeszcze do funkcji szefa i tęsknił za swobodnym koleżeństwem, które łączyło go z tymi facetami kiedyś, w czasach gdy razem pracowali.

— Nie tak dużo, jak myślicie.

Jimmy oparł się o maskę obiema dłońmi, chociaż w jednej trzymał śrubokręt.

— Uważaj na lakier — wyrwało się Mike’owi i natychmiast pożałował, że w ogóle otworzył usta.

Jimmy uniósł ręce, jakby ktoś celował do niego z broni. Pozostali mężczyźni się roześmiali.

— Dobra już, dobra — mruknął Mike. — Zasłużyłem sobie. Gdzie Andrés?

Jego drażliwy brygadzista podchodził powoli, noga za nogą, mieszając stalową rurką w naczyniu z tykwy. Wewnątrz była yerba mate, a rurka, zwana bombillą, miała dziurki i zatrzymywała fusy. Andrés bez plucia mógł sączyć cierpki napar przez cały dzień.

Teraz przegonił robotników.

— Hej, na co czekacie? — warknął. — Mogliście się obijać, póki nie było szefa.

Mężczyźni rozproszyli się, a Andrés postawił tykwę z mate na zderzaku pick-upa.

— Ech — westchnął obojętnie.

— Co takiego?

— Dziś jest Narodowy Dzień Pirackiej Mowy. Co za kraj. Wszystkie te wasze święta. Dzień „zabierz dzieciaka do pracy”. Dzień Martina Juthera Kinga.

Przybyły z Urugwaju Andrés jakiś czas temu wystąpił o amerykańskie obywatelstwo i od tamtej chwili stał się chodzącą skarbnicą wiedzy na temat amerykańskich dziwactw.

— Podobno nazywali go Martin Luther King — wtrącił Mike.

— Tak powiedziałem, chłopie.

Skierowali się na wzniesienie w samym sercu nowego osiedla. Czterdzieści domów zbudowano wokół dużego parkowego trawnika w zagłębieniu kanionu; domy ciągnęły się na obu stokach, a wraz z wysokością rosła cena działki. Na pierwszy rzut oka budynki wyglądały zwyczajnie, dało się jednak zauważyć rowy wykopane w poprzek spadku terenu, które miały spowolnić spływ wody. Na dachach były ogniwa fotowoltaiczne; posadzone rośliny dostarczały tlen, a rury kanalizacyjne wykonano z witryfikowanej gliny — zamiast z niedegradowalnego polichlorku winylu, który przepuszcza toksyny. Mimo to osiedle z trudem otrzymało upragniony certyfikat LEED dla „Liderów ekologii, zużycia energii i ochrony środowiska”. Na szczęście się udało i teraz praca była niemal ukończona — pozostało jedynie kilka kwestii elektrycznych, wykończeniowych i parę kosmetycznych ozdobników.

Dotarli na wzniesienie i zeszli do parku. Tę część Green Valley Mike lubił najbardziej. Leżała pośrodku kanionu, w miejscu widocznym z kuchennych okien; rodzice będą mogli obserwować bawiące się dzieci. Można by tu postawić domy, a jednak Mike nie mógł się zmusić do zabudowania terenu.

Kierowali się do niezasypanego otworu na skraju parku, gdzie lada chwila powinny zostać wylane fundamenty.

— Na co czekamy? — spytał Mike.

— Ten głupi ekologiczny beton wiąże się dłużej — mruknął Andrés. — Ale wiesz, mój stuknięty szef nie pozwala mi wylewać normalnego.

Tak zazwyczaj rozmawiali — jak stare małżeństwo, rozgoryczone i stale rozdrażnione. A jednak bezwarunkowo sobie ufali i wspierali się w każdej sytuacji.

— Certyfikat LEED narzuca duże ograniczenia. — Mike się skrzywił. — Nie mamy pola manewru. — Przesunął ręką po twarzy. — Jezu, kto wiedział, że to będzie takie upierdliwe?

Andrés wciągnął kolejny łyk mate przez bombillę.

— Co budujemy po tych domach?

— Może dla odmiany kopalnię węgla.

Andrés zachichotał, po czym wcisnął stalową rurkę głębiej w tykwę.

— Mówię ci, gdybyśmy dali sobie spokój z tą ekologią, moglibyśmy zarobić o dwadzieścia procent więcej. A wtedy wszyscy byśmy jeździli nowymi pickupami.

Kiedy dotarli do otworu, Jimmy pomachał im i zaczął się przymierzać do wylewania betonu. Andrés pospiesznie uniósł rękę a bombilla wyskoczyła z tykwy i wylądowała w dole. Popatrzył za nią z marsową miną, sugerującą, że to kolejne tego dnia rozczarowanie.

— Zapomnij o niej. Kupię ci nową.

Wpatrując się w cienką jak trzcina stalową rurkę wbitą w ziemię, Mike usłyszał w głowie głos córki szczebioczącej o czasie potrzebnym na rozkład metali i innych śmieci. Poczuł irytujące wyrzuty sumienia.

Jimmy już miał wylewać beton, kiedy Mike krzyknął do niego i wskazał słomkę. Jimmy przewrócił oczami i odszedł na papierosa, a Mike wskoczył do dołu. Miał około półtora metra głębokości; jego ściany były pionowe. Pogłębiali go wcześniej dla rur gazowych. Kiedy Mike kucnął, żeby podnieść bombillę Andrésa, dostrzegł kolanko rury wystające ze ścianki rowu ziemnego. Główny przewód wodociągowy.

Aż go zmroziło i ścisnął mu się żołądek.

Metalowa rurka wypadła mu z ręki.

Uderzył go smród omszałej, wilgotnej ziemi i korzeni. Duszny, dławiący.

Najpierw pomyślał, że może się pomylił, ale potem obmacał kruszącą się ziemię i zamiast szoku pojawił się zwykły strach.

Rura nie była zrobiona z przyjaznej dla środowiska, ekologicznej witryfikowanej gliny, za którą Mike zapłacił fortunę.

To było zwykłe PCW!

■ ■ ■

— Ile tego użyto?

Mike stał na krawędzi dołu z Andrésem, tłumiąc głos paniki. Pozostałych robotników odesłał.

— Nie wiem — odparł Andrés.

— Ściągnij tu furgonetkę — polecił Mike. — Chcę wprowadzić kamerę w instalację kanalizacyjną i magistralę spływową.

— Dzienna taryfa za furgonetkę…

— Nie obchodzi mnie to!

Mike złapał łopatę z pobliskiego kopca ozdobnych kamieni, wskoczył do dołu i zaczął uderzać w ścianę. Nadal miał ciało robotnika budowlanego — umięśnione przedramiona, mocne ręce, barczyste plecy, na których opinał się każdy podkoszulek — zrobił imponujący postęp, ale ubita ziemia nie ustępowała pod łopatą tak łatwo jak jeszcze kilka lat temu. Andrées zadzwonił po furgonetkę, a później stanął z ramionami założonymi na piersi i zagryzając policzek, przyglądał się pracy szefa. Spowodowane wysiłkiem chrząknięcia Mike’a niosły się po okolicy.

Po kilku chwilach Andrées podniósł drugą łopatę i dołączył do szefa w rowie.

■ ■ ■

Furgonetka hydrauliczna stała pośrodku ulicy na jałowym biegu, wijący się przewód z kamerą wychodził z otwartych tylnych drzwi wozu i sięgał dołu w ziemi. Wszyscy robotnicy poza Jimmym zostali odesłani do domów. Osiedle tonęło w ciszy i bezruchu, czasem tylko przeleciał ptak. Szeregi błyszczących nowych domów pod późnoporannym słońcem przypominały atrapę miasta oczekującego na próbny wybuch bomby atomowej.

Mike i Andrés siedzieli w furgonetce, wciśnięci obok bębna do nawijania przewodu; ubrania mieli ubłocone, na twarzach smugi ziemi. Na małym czarno-białym ekranie obserwowali przekaz na żywo — ziarnisty, endoskopowy widok czarnej rury. Obok ich głów bęben obracał się z cichym szumem, a kamera kontynuowała podziemną wędrówkę i przekazywała obraz tak spójny, że wydawał się wielokrotnie powieloną jedną fotografią. A jednak nie, metr po metrze rury z polichlorku winylu ciągnęły się pod zboczem wzgórza, pod uliczkami, pod betonowymi płytami domów.

Na twarzach mężczyzn odbijało się migoczące światło z ekranu. Obaj mieli tak samo ponure miny.

Jimmy, którego ciemna skóra lśniła od potu, wygramolił się z dziury w ziemi i zajrzał do furgonetki.

— Skończyliśmy? — spytał.

Mike kiwnął głową, patrząc gdzieś w dal. Pytanie dotarło do niego jakby zza ściany.

— Dzięki, Jimmy — zmusił się do odpowiedzi. — Możesz już iść.

Jimmy wzruszył ramionami i odszedł. Chwilę później rozległ się znajomy warkot silnika jego auta, starej półciężarówki szefa. Mike i Andrés przez moment słuchali odjeżdżającego z klekotem pojazdu.

— PCW jest najgorsze ze wszystkiego. — Kiedy Mike w końcu przemówił, głos mu się łamał ze zmartwienia. — Chemikalia przenikają do gleby. Całe to gówno się przemieszcza. Później można je znaleźć w tłuszczu wielorybim. I w mleku eskimoskich kobiet, kurwa mać!

Andrés odchylił się do tyłu i oparł głowę o bok furgonetki.

— Ile to by kosztowało? — spytał Mike.

— Żartujesz, co?

— Ile by kosztowało zastąpienie PCW ceramiką?

— Przecież te rury są nie tylko pod ulicami. Są też pod fundamentami. Pod domami!

— Wiem, gdzie kładliśmy rury!

Andrés cmoknął z niezadowolenia i zagapił się gdzieś przed siebie.

Mike poczuł tępy ból w szczęce i zdał sobie sprawę, jak mocno zaciskał zęby. Kopanie pod budynkami byłoby koszmarem. Wiele rodzin sprzedało już swoje stare domy, by zamieszkać tutaj. Byli to średniozamożni ludzie bez funduszy na wynajęcie lokalu albo długi pobyt w hotelu. Do diabła, właśnie to było ważne w całym przedsięwzięciu — budowa osiedla miała pomóc takim rodzinom w zdobyciu ładnych i zdrowych domów. Wiele nieruchomości sprzedał nie tym, którzy chcieli zapłacić więcej, ale potrzebującym — samotnym matkom, robotnikom, rodzinom, które pragnęły przestrzeni.

— Jak to możliwe, że tego nie zauważyłeś? — jęknął.

— Ja? — obruszył się Andrées. — Ty wybrałeś podwykonawcę. Vica Manhana. Facet przywiózł tu ze trzydziestu pracowników, którzy położyli rury w przerwie świątecznej. Pamiętasz? Byłeś zachwycony.

Mike zagapił się na swojego forda ze złością i oburzeniem. Pick-up kosztował pięćdziesiąt pięć tysięcy dolarów.

Co ja sobie, do cholery, wyobrażałem? — pomyślał. Czy dealer przyjmie go z powrotem?

Jego gniew rósł i Mike czuł, że lada chwila wpadnie w szał.

— Masz numer Manhana? — spytał.

Andrées sprawdził kontakty w telefonie, kliknął „Połącz” i wręczył komórkę szefowi.

Mike przesunął brudną ręką po spoconych włosach. Próbował uspokoić oddech.

— Oby ten dupek miał porządną polisę ubezpieczeniową. Gówno mnie obchodzi, jakie będą koszty. Wytoczę mu tyle procesów, ile zdołam…

— Wybrany numer jest nieaktualny. Jeśli uważasz, że zaszła pomyłka…

Serce szaleńczo załomotało Mike’owi w piersi. Rozłączył się i wrócił do menu. Tym razem wybrał numer komórki Manhana.

— Abonent sieci Nextel, z którym próbujesz się połączyć, nie jest już…

Mike cisnął telefonem obok furgonetki. Andrés popatrzył na niego bez słowa, a potem pochylił się powoli, podniósł komórkę i przyglądał się ekranowi, niepewny, czy telefon wciąż działa.

Przez chwilę Mike ciężko oddychał.

— Sam sprawdziłem jego pieprzoną licencję.

— To lepiej sprawdź jeszcze raz — powiedział Andrés. Czując, jak przepocona koszula klei mu się do ciała, Mike odbył szereg rozmów telefonicznych. Każdy nowo zdobyty numer zapisywał na tyle jakiejś koperty. Sprawa szybko się wyjaśniła. Vic Manhan rzeczywiście zdobył kiedyś licencję na usługi, które mu wyświadczył, ale straciła ona ważność pięć miesięcy temu, krótko po tym, jak Manhan zakończył pracę dla Mike’a. Ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej też nie przedłużył, więc kiedy kładł rury z PCW, w ogóle nie miał żadnej polisy. Dokumenty od ubezpieczyciela, które okazał wtedy Mike’owi, były sfałszowane. Co oznaczało — wedle wszelkiego prawdopodobieństwa — że nie było żadnych pieniędzy na pokrycie szkód.

Po raz pierwszy od długiego czasu Mike miał ochotę dopuścić się przemocy, niemal poczuł, jak pięść trafia na nos, i pomyślał: Jak szybko wracamy do starych przyzwyczajeń. Opuścił tylko głowę, chwycił się za włosy i zacisnął dłonie, aż zabolało. Sapnął ciężko i własny gorący oddech uderzył go w policzki.

— Nie możesz być aż tak zaskoczony — mruknął Andrés. — Że znalazłeś te rury PCW.

— Co ty wygadujesz? Jasne, że jestem zaskoczony.

— Daj spokój. Rury ceramiczne są cięższe niż żelazne. Ich wykonanie jest droższe, transport jest droższy, trudniej je zainstalować. Czemu twoim zdaniem oferta Manhana była o trzydzieści procent tańsza niż każda inna? — Andrées zmarszczył śniade czoło. — Może nie chciałeś wiedzieć.

Mike nie odpowiedział, spuścił tylko wzrok i patrzył na swoje brudne ręce.

— Do tych domów ma się wprowadzić czterdzieści rodzin — kontynuował Andrées. — Wszystkie w tym tygodniu. Nawet gdybyś chciał wydać wszystkie pieniądze na wymianę tych rur, jak to sobie wyobrażasz? Weźmiesz wiertarkę udarową i zryjesz te budynki, jeden po drugim? Te ulice?

— Tak.

Andrées uniósł brew.

— Żeby zastąpić jeden komplet rur innym?

— Podpisałem zobowiązania, kontrakty — upierał się Mike. — Zapewniałem, że rury są ceramiczne, a nie z PCW. Gwarantowałem własnym nazwiskiem.

— Nie zrobiłeś nic złego. To ten facet nas wyrolował.

— Ale te domy zostały zbudowane na kłamstwie — odparł Mike ochryple.

Andrées ze znużeniem wzruszył ramionami, po czym z jękiem wysiadł z furgonetki. Chwilę później Mike podążył za nim, mięśnie miał napięte i obolałe.

Stanęli naprzeciwko siebie pośrodku ulicy, mrugając pod wpływem światła niczym noworodki. Kanion rozciągał się przed nimi, piękny, stromy, porośnięty bylicą. Powietrze, rześkie i ostre, pachniało eukaliptusem. Zieleń dachów współgrała z odcieniem górskich sumaków na zboczach, a kiedy Mike zmrużył oczy, cała roślinność zlała mu się w jedno.

— Nikt się nie dowie — kusił Andrées.

Skinął głową, raz, jak gdyby dla potwierdzenia, i ruszył do swojego samochodu.

— Ja będę wiedział — odburknął Mike.

4

Mike siedział w sypialni na płycie kominka. Plecami oparł się o ścianę i bił się z myślami, patrząc na bezprzewodowy telefon, który ułożył sobie na kolanach. W końcu wystukał znajomy numer.

— Hank Danville, prywatny detektyw — odezwał się mocny, chropawy głos starszego mężczyzny.

— Mówi Mike. Mike Wingate.

— Nie wiem, co jeszcze mogę ci powiedzieć. Obiecałem, że zadzwonię, jak tylko czegoś się dowiem, ale nie wiem, gdzie jeszcze miałbym szukać…

— Nie, chodzi o coś nowego. Jest jeden facet, którego muszę wytropić.

— Mam nadzieję, że tym razem to sprawa, w której zdołam zrobić jakieś postępy — burknął detektyw.

— To przedsiębiorca budowlany, podwykonawca, który mnie oszukał. — Mike szybko streścił całą historię. Słyszał w słuchawce oddech notującego Hanka. — Muszę wiedzieć, gdzie jest. Jeśli powiem, że to pilne, to będzie wielkie niedopowiedzenie.

— Ile zainwestowałeś? — spytał Hank. Mike wymienił sumę.

Hank gwizdnął.

— Zobaczę, co da się zrobić — odparł i się rozłączył.

Mike przywykł do poszukiwania informacji, których raczej nie chciał znać, ale to wcale nie ułatwiało mu czekania. Wszedł pod prysznic i oparł się o kafelki. Puścił strumień gorącej wody i próbował zmyć z siebie napięcie. Kiedy się wycierał, zadzwonił telefon. Owinął się ręcznikiem, odebrał, usiadł na łóżku i przygotował się na złe nowiny.

— Ostatnio Vica Manhana widziano na wyspie Saint Croix — oznajmił Hank. — Dwa miesiące temu próbował zapłacić czekiem bez pokrycia. Bóg jeden wie, gdzie jest teraz. Żona go zostawiła, facet ma za sobą kosztowny rozwód. To w sumie wszystko, co odkryłem. Pewnie tę robotę dla ciebie zaplanował sobie jako ostatnie zlecenie, a potem wziął forsę i zwiał. Nie wiem, jak spreparował dokumenty ubezpieczeniowe i sfałszował bazy danych, ale kiedy dla ciebie pracował, nie miał żadnej polisy!

Mike zamknął oczy. Odetchnął ciężko.

— Nie potrafisz ustalić, gdzie jest teraz?

— Ucieka przed policją i przed prawnikami żony. Pewnie prysnął na Haiti. Nie da się go znaleźć.

— Daj spokój. — W głosie Mike’a była gorycz. — Przecież to nie żaden Jason Bourne.

— Możesz zatrudnić kogoś innego, niech spróbuje. Sądziłem, że jak na piętnaście minut poszukiwań sprawiłem się całkiem nieźle.

— To kolejna ślepa uliczka, Hank. Najwyraźniej stale w nich kończymy.

— Och, znowu do tego wracamy? — W głosie detektywa zabrzmiało oburzenie. — Gdy po raz pierwszy do mnie przyszedłeś, powiedziałem ci, że prawdopodobnie prosisz o niemożliwe. Nigdy nie obiecywałem ci wyników.

— Nie, na pewno nie.

— Prawda może ci nie odpowiadać, ale nie podważaj moich kompetencji, bo jestem na to za stary. Przyjdź do biura i zabierz swoje papiery. Już dla ciebie nie pracuję.

Mike wciąż trzymał telefon przy uchu, aż z zadumy wyrwał go ciągły sygnał. Poczuł żal i wyrzuty sumienia. Zachował się jak dupek, szukający kogoś, żeby go obwinić, a Hankowi był raczej winien podziękowania i przeprosiny. Zanim zdążył ponownie wybrać numer, usłyszał, że drzwi do garażu się otwierają. Annabel przeszła przez kuchnię. Ledwie Mike rzucił telefon na łóżko, zjawiła się w sypialni z garniturem przewieszonym przez ramię.

— Wybacz spóźnienie. Facet źle wyprasował spodnie, wyglądały jak dockersy. Chodź tutaj. Łap koszulę. Włóż ją. — Przesuwała zegarek na nadgarstku, aż tarcza stała się widoczna. — Nadal możemy zdążyć na czas.

Sesja zdjęciowa, przypomniał sobie Mike, no tak.

Wypełniał polecenia Annabel, jak gdyby działał na autopilocie. Nie mógł wymyślić, jak ją zatrzymać i opowiedzieć o wszystkim, co się zdarzyło.

Kręciła się wokół niego, obciągając klapy, prostując rękawy.

— Nie, nie ten krawat. Coś ciemniejszego.

— Kiedyś sam wybierałem krawaty — mruknął. — Od kiedy stałem się taki bezużyteczny?

— Zawsze byłeś bezużyteczny, kochany. Tyle że nie było mnie w pobliżu, więc nie mogłam ci tego wytknąć. — Stanęła na czubkach palców i pocałowała go lekko w policzek. — Wyglądasz wprost niewiarygodnie — dodała. — Gubernator będzie pod wrażeniem. Może cię nawet podrywać. Może wybuchnie skandal. — Odeszła o krok i oceniła jego wygląd. — Nie ma porównania z marynarką w kratę.

— W kwadraty — poprawił ją Mike słabym głosem. — Słuchaj…

— Boże! — Dostrzegła jego roboczy strój, który rzucił na podłogę w łazience. — Co robiłeś, czołgałeś się w kanale ściekowym?

Podeszła i podniosła brudne ubrania. Z kieszeni dżinsów wypadło małe brązowe pudełko, podskoczyło na linoleum, otworzyło się i ujawniło pierścionek z dwukaratowym brylantem — Mike wybrał go u jubilera po odwiezieniu Kat do szkoły. Całkiem o nim zapomniał.

Annabel podniosła rękę do ust. Kucnęła w nabożnym skupieniu i wyjęła pierścionek. W jej oczach zamigotały łzy.

— Więc dobiłeś targu! — Roześmiała się, podbiegła i objęła Mike’a. — Mówiłam ci, że wszystko się uda. A pierścionek? Nie do wiary!

Wsunęła go na palec prawej dłoni, po czym rozczapierzyła palce, żeby podziwiać kamień. Zachwyt na jej twarzy był tak absolutny, że na samą myśl o zepsuciu tej chwili Mike poczuł ucisk w gardle i odebrało mu dech.

Łagodnie położył ręce na jej ramionach. Miała takie delikatne kości, wydawały się bardzo kruche.

Annabel podniosła głowę i spojrzała na niego uważniej.

— Co się stało? — spytała.

Przez chwilę się nie ruszał — facet w małej garderobie, ubrany w marynarkę i koszulę, ale bez spodni.

— Rury kanalizacyjne… Pamiętasz rury?

— No tak, ceramiczne, z witryfikowanej gliny. Kosztowały kupę forsy. Pewnie, że pamiętam.

— Podwykonawca nas oszukał, a potem zwiał. Dzisiaj się dowiedziałem. Wszystkie rury widoczne na powierzchni są ceramiczne. Dlatego ludzie z kontroli zaakceptowali projekt. — Oblizał wargi. — Ale wszystkie rury zakopane pod ziemią są z PCW, z polichlorku winylu.

Na twarzy Annabel natychmiast pojawił się błysk zrozumienia.

— Ile…? Ile trzeba wydać, żeby to naprawić?

— Więcej niż możemy zdobyć.

Annabel zrobiła krok w tył i usiadła na łóżku. Splotła dłonie i przyglądała się okazałemu brylantowi, który lśnił nawet w słabym świetle sypialni. Przez chwilę oboje tylko oddychali w milczeniu.

— I tak kocham mój stary pierścionek — powiedziała w końcu. — Miałam go, kiedy mnie poślubiłeś.

Kolejne ukłucie w piersi i Mike, chociaż miał tylko trzydzieści pięć lat, poczuł się nagle dużo, dużo starszy.

— Jesteśmy tylko ty i ja — ciągnęła. — I Kat. Nie potrzebujemy więcej pieniędzy. Mogę skończyć studia później, a teraz znajdę sobie pracę. Tylko na jakiś czas. Znajdziemy oszczędności w budżecie. Kat nie musi chodzić na te kosztowne zajęcia po szkole. Zamieszkamy w bloku. Nie dbam o takie sprawy.

Mike powoli założył spodnie, nogi miał dziwnie ciężkie i zdrętwiałe, jakby bez czucia. Jak gdyby nie należały do niego.

Nie potrafił spojrzeć Annabel w oczy, bo bał się emocji, jakie wywoła jej spojrzenie.

— Zawsze byłeś uczciwy — dodała. Zdjęła pierścionek z dwukaratowym kamieniem, położyła go na kołdrze i zmusiła się do uśmiechu. — Napraw ten problem. Zrób wszystko, co trzeba.

■ ■ ■

Apartament w hotelu Beverly Hills był największym, jaki Mike w życiu widział. Bill Garner siedział przy antycznym sekretarzyku i rozmyślał w skórzanym fotelu, który wydawał się zaprojektowany właśnie na takie chwile zadumy. Mężczyzna studiował wydruk komputerowy, przedstawiający rurę PCW wystającą z rowu.

Przez otwarte drzwi do salonu dobiegały odgłosy śmiechu, fragmenty rozmów; od czasu do czasu migały tam błyski flesza. Laureaci nagrody „liderów społeczności” pstrykali sobie zdjęcia, żeby promować się w mediach przed oficjalną ceremonią. Mike przybył jako przedostatni — przed gubernatorem, który, sądząc po chórze hałaśliwych pozdrowień, właśnie nadszedł swoim typowym krokiem.

Garner wstał, przeszedł przez pokój i wsunął głowę do sąsiedniego pomieszczenia.

— Wszystko gotowe? Okay, dajcie nam jeszcze minutkę. — Zamknął drzwi i znówu siadł przy sekretarzyku. Wyraz jego twarzy, gładkiej jak u nastolatka, nie zmienił się, nadal był uprzejmie optymistyczny, tak jak wcześniej, kiedy Mike wyjaśniał problem. W końcu mężczyzna splótł palce i spytał: — Zamierzasz zapłacić za wymianę?

— Jestem na to przygotowany.

— Te rury z PCW. Dokąd twoim zdaniem trafią, jak je wykopiesz?

— Nie zastanawiałem się nad tym — wyznał Mike.

— Przypuszczam, że na wysypisko. Więc chcesz wygrzebać rury z ziemi, żeby rzucić je na ziemię w innym miejscu? I użyjesz do tego celu maszynerii, która pożera mnóstwo benzyny? — Uśmiechnął się życzliwie. — Brzmi to trochę głupawo, nie sądzisz?

Mike nagle przypomniał sobie cenę swojego nowego garnituru.

— Owszem. Ale tak byłoby uczciwie.

— Domy, które zbudowałeś, są ekologiczne w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach. Masz powody do dumy.

Mike przez moment przypatrywał się rozmówcy, próbując zinterpretować wyraz jego twarzy.

— Nie mam takiego wrażenia. — Przesunął się w luksusowym fotelu. Nie czuł się zbyt komfortowo w wyjściowym stroju. — Nie jestem pewny, czy nadążam za naszą rozmową.

— Gubernator uwierzył w ten projekt, Mike. Wiesz, jak wielką wagę zawsze przywiązywał do spraw środowiska. Twoje osiedle z naszym pilotażowym programem subwencji pokazuje, że „zielony model” może się sprawdzić nie tylko dla bogatych dupków, ale też zwykłych ludzi pracy. Green Valley jest dzieckiem naszego gubernatora. Od miesięcy gawędzi o tym projekcie z prasą.

— Rozumiem, że sytuacja jest kłopotliwa — jęknął Mike. — Przykro mi.

— Te subwencje to nowość, rzecz w najlepszym razie niepewna. Gubernator jest pod ostrzałem krytyki ze wszystkich stron. Jeśli nie pokażemy społeczeństwu korzyści z tego rodzaju energii, wkrótce cofną nam dotacje. Masz świadomość, że wybory są już za miesiąc? Gubernator przedstawił wiele inicjatyw społecznych, dla wielu naprawdę nadstawił karku. Właśnie dlatego zaplanowaliśmy na niedzielę spotkanie z prasą, sesję fotograficzną i ceremonię wręczenia nagród. — Wydął wargi. — Ile czasu zajęłaby ci wymiana tych rur?

Pod wpływem stresu Mike’a rozbolał żołądek, a później poczuł grudę w gardle.

— Kilka miesięcy.

— A twoja nagroda dla wybitnego członka społeczności…

— Oczywiście musicie ją cofnąć.

— Widzisz — odparł Garner — w tym problem. Brak uroczystości oznacza brak prasy. Brak prasy to brak wsparcia obywatelskiego. A brak wsparcia to zero stanowych dotacji dla osób, które kupiły te domy.

Mike’owi zaschło w ustach.

— Jak duże są subwencje? — kontynuował Garner. — Trzysta tysięcy na rodzinę?

— Dwieście siedemdziesiąt pięć — jęknął Mike cicho.

— I chodzi o przedstawicieli klasy średniej. Takie rodziny miały tam zamieszkać. A teraz zamierzasz powiedzieć tym ludziom, że nie tylko przez kilka miesięcy nie mogą się wprowadzić do swoich nowych domów, ale w dodatku nie otrzymają bezzwrotnych pożyczek, na których opierali swoje plany finansowe? — Uśmiechnął się ze smutkiem. — Że będą musieli zdobyć jeszcze trzysta tysięcy? A może i te straty chciałbyś pokryć osobiście?

Mike przełknął ślinę, żeby zwilżyć suche gardło.

— Nigdy nie zdobędę takiej kwoty.

— Więc jesteś pewny, że chcesz obciążyć tymi kosztami rodziny?

Po raz pierwszy Mike nie miał gotowej odpowiedzi. Garner dotknął fotografii wypielęgnowanym palcem i przesunął ją powoli po blacie sekretarzyka. Mike wpatrywał się w zdjęcie.

Rozległo się niecierpliwe stukanie do drzwi i do pokoju zajrzał młody asystent.

— Potrzebujemy go — powiedział. — Fotograf się niepokoi, a ja muszę odwieźć gubernatora na samolot do Sacramento.

Za nim Mike widział gubernatora, który opowiadał dowcip z austriacką intonacją: mówił twardo i akcentował samogłoski. Garner podniósł palec. Asystent westchnął, oznajmił: „Macie trzydzieści sekund”, i się wycofał.

Dwaj mężczyźni mierzyli się wzrokiem, a ciszę przerywały jedynie tykanie antycznego zegara i stłumione rozmowy dochodzące z salonu.

— No i co powiesz? — Garner pochylił się do przodu i oparł o blat. Rozcięcie w rękawie koszuli ukazało skórę. — Dla dobra tych czterdziestu rodzin… Myślisz, że dasz radę uśmiechnąć się do kilku kamer?

Wskazał palcem ku drzwiom, a złota spinka od mankietu błysnęła.

■ ■ ■

Mike klęczał, wpatrując się w migoczący ogień. Bijąca z kominka pomarańczowa łuna oświetlała jego twarz, a także dywan i białą kołdrę na łóżku. Rękę zaciskał na zdjęciu kolanka z PCW. Uderzyła go absurdalna myśl, że bezwiednie przybrał postawę samuraja, który stracił twarz.

Annabel stanęła za nim i przyglądała mu się w milczeniu. Kat, na szczęście, była w swoim pokoju, za zamkniętymi drzwiami, pochłonięta pracą domową.

Annabel nie odezwała się ani razu, odkąd Mike przywlókł się do domu, zdarł z siebie marynarkę i zajął miejsce na podłodze. Nie musiała pytać. Wiedziała, co się zdarzyło, więc spokojnie czekała, aż mąż przekaże jej szczegóły.

— Nie chcieli opóźnienia — jęknął. — Potrzebują prasy na ceremonii. Grozili, że zostaną cofnięte dotacje dla rodzin.

— W takim razie powinniśmy pokryć te koszty — oznajmiła Annabel. — Ile tego będzie? Oprócz ceny za wymianę rur?

— Jedenaście milionów.

Usłyszał, że z zaskoczenia aż sapnęła.

— Więc… co zrobimy? — spytała.

Zamiast odpowiedzieć, wyciągnął rękę i wrzucił zdjęcie w płomienie. Papier fotograficzny od razu zwinął się i poczerniał.

— W porządku — mruknęła. Jej głos był słaby, zawiedziony. — Wobec tego kupię sobie nową sukienkę.

Drzwi łazienki zamknęły się za nią z trzaskiem. Mike wpatrywał się w ogień, dumając, jakie jeszcze konsekwencje pociągnie za sobą to kłamstwo.

5

Bulgoczący płacz niemowlęcia rozdarł nocne powietrze. Wydobywał się z koszyka na frontowej werandzie. Pleciona słoma kryła fałdy puszystego niebieskiego kocyka. Wokół trwał bezruch, tylko komary krążyły w żółtej smudze światła z werandy. Pachniało kwitnącym jaśminem, który wspinał się po treliażu. Połyskiwały zderzaki zaparkowanych na ulicy terenówek. Co trzeci dom był w przebudowie, a kontenery na gruz mówiły o dostatku dzielnicy tyle samo, co dwuosobowe roadstery porsche drzemiące pod pokrowcami.

Przerywany płacz zmienił się w głośne zawodzenie. W końcu z budynku dobiegły odgłosy kroków, a później kliknięcie wyłączanego alarmu. Drzwi uchyliły się na szerokość łańcucha i w szczelinie pojawiła się zaspana twarz. Kobieta spojrzała w dół i westchnęła gwałtownie. Zamknęła drzwi, odpięła łańcuch i wyszła na werandę. Była po pięćdziesiątce, lecz zadbana; otulona niebieskim płaszczem kąpielowym, którego poły ściągnęła przy szyi. Wyglądała na oszołomioną. Pospiesznie kucnęła i drżącymi rękami chwyciła koszyk.

Koc był niedbale narzucony. Kiedy szaleńczo, ale i łagodnie, szarpała za fałdy, płacz wcale nie cichł, wręcz przeciwnie — stał się głośniejszy; gdy wreszcie rozsunęła ostatnią fałdę materiału, osłupiała.

To był dyktafon kasetowy.

Świeciło się czerwone światełko „Play”, a płacz dziecka dobywał się z maleńkich głośników.

Z ciemnego trawnika przed domem dobiegł szelest zwiędłych liści, a w świetle z werandy pojawił się masywny mężczyzna. Okryta rękawiczką pięść rozmiaru hantli trafiła kobietę w twarz, gruchocząc jej oczodół i ciskając ją plecami w drzwi. Te otworzyły się tak mocno, że klamka wbiła się w gipsową ścianę wewnątrz domu.

Przez chwilę panował spokój. Nawet świerszcze zamilkły, strwożone.

Mężczyzna stanął na skraju werandy, wydychając powietrze, które z powodu zimna wydobywało się z jego ust w postaci obłoków pary; ramiona zwiesił. Sama jego postawa była niczym zniewaga dla cichej podmiejskiej ulicy. Jego prosta, zwyczajna twarz była dziwnie gładka, niemal pospolita, jak gdyby obciągnięto ją lateksem. W ręce trzymał czarny worek marynarski.

Rozległy się kolejne kroki stłumione na wilgotnym trawniku i światło ujawniło drugiego mężczyznę. Był chudy, przeciętnego wzrostu, lecz przy swoim kompanie wydawał się wręcz maleńki. Powłóczył nogami, bo jedną stopę miał nieznacznie skrzywioną do środka, przegub prawej dłoni był wykręcony pod osobliwym kątem. Kiedy zerwał czarne rękawiczki, jego ramiona lekko drżały, jakby z powodu jakiejś choroby.

Ellen Rogers chrząknęła na podłodze holu, tam, gdzie upadła. Jedno oko miała nieodwracalnie uszkodzone, kość policzka zmiażdżoną, widać było wgłębienie skryte pod obwisłą skórą. Jej nos pękł i wyglądał, jakby wzdłuż grzbietu biegł błyszczący czarny szew. Jedna noga leżała na kaflowej podłodze i poruszała się jak przy pływaniu. Oddychała płytko niczym zwierzę.

Mężczyźni weszli do domu, zamknęli za sobą drzwi i zapatrzyli się na Ellen. Chudy, imieniem William, powiedział łagodnie:

— Wiem, kochanie, wiem. Dodge w każdy cios wkłada zbyt dużo siły. Przepraszam za buzię. Nie myśl, że takiego efektu chcieliśmy, na pewno nie bardziej niż ty.

Kobieta pisnęła, z jej ust na kafelki popłynęła krew.

Kiedy Dodge rzucił worek, rozległ się brzęk metalu. Mężczyzna wsunął sobie do ust dwa papierosy, przekrzywił głowę, zapalił oba tanią plastikową zapalniczką, którą wyjął z kieszeni koszuli, potem jednego papierosa podał towarzyszowi. William zaciągnął się, szczerząc pożółkłe zęby, zamknął oczy i powoli wypuścił dym z rozchylonych ust.

— Panie Rogers! — zawołał w głąb domu. — Możemy zamienić słowo?

■ ■ ■

Tylko stłumione światło lampy od Tiffany’ego rozjaśniało ciemności. Butelkowozielone ściany gabinetu skrywał mrok. Równie dobrze mogłoby ich w ogóle nie być. Ponad krawędzią biurka nagle rozjarzył się wygaszacz ekranu ze wskaźnikami giełdowymi. Fotografia na stoliku pod ścianą pokazywała rodzinę sprzed kilku lat — byli na tarasie za domem, dumni rodzice pochylali się nad rozpromienionymi nastolatkami, synem i córką, wszyscy się uśmiechali i mieli na sobie pastelowe koszulki polo. Gabinet urządzono w stylu żeglarskim — stał tu wypolerowany mosiężny kompas i teleskop w kolorze złota, antyczna lupa pełniła funkcję przycisku do papieru na pergaminowych kartkach oprawionego w skórę atlasu. To musiał być gabinet mężczyzny, który uważa się za kapitana własnego losu.

Tyle że William i Dodge nie wybrali tego pokoju ze względu na wystrój.

Wybrali go, ponieważ był dźwiękoszczelny.

Ted Rogers usadził żonę na kanapie ze sztucznie postarzonej skóry. Wcześniej Dodge okrył mebel wielką plastikową plandeką. Teda cechowała delikatność stosowna u mężczyzny w jego wieku i odpowiednia do okoliczności. Miał nieduży brzuszek, okulary podkreślające okrągłą twarz i króciutko przyciętą siwobiałą brodę. Na jego twarzy widać było troskę i przerażenie. Kiedy William zaprosił go do gabinetu, Ted raz tylko zerknął na Dodge’a i natychmiast postanowił spełniać wszystkie polecenia.

Ellen drżała w ramionach męża, mamrocząc coś niezrozumiale. Głowa stale jej opadała, więc Ted starał się ją podtrzymywać pulchnymi ramionami.

— Boss Man jest niezadowolony. — William podrapał się powoli po niedogolonej szyi. — Twoje posunięcie okazuje się dla niego zbyt kosztowne.

Meble były przesiąknięte starym dymem z cygar, słodkim i błogim.

— Ja… proszę, przekażcie mu moje przeprosiny — bąknął Ted. — Rozumiem powagę…

William podniósł palec.

— Co powiedział ci Boss Man?

— Mogę zwrócić wszystko nawet jutro rano. Przysięgam.

— Co… powiedział ci… Boss. Man…?

Ted zrobił potężny wdech i jego pierś pod szlafrokiem wyraźnie się poruszyła.

— Że jeśli zawiodę jego zaufanie, zabije mnie.

William podniósł dłoń i zrobił nią okrężny ruch, który miał zachęcić Teda, aby mówił dalej. Dym z papierosa Williama utworzył spiralę.

— Jak by cię zabił?

Ted pochylił się do przodu, zakrztusił się, po czym wytarł usta.

— W sposób bolesny — odparł głosem nienaturalnie wysokim. Szybko uniósł rękę i rozczapierzył grube palce jak ktoś przyzwyczajony do rozstrzygania konfliktów, do kompromisów, wychodzenia innym naprzeciw, znajdowania sensownych rozwiązań. — Posłuchajcie… —przewrócił oczami i znów spojrzał na Williama — możecie zabrać stąd wszystko. Cokolwiek go kosztowałem, wszystko zwrócę. Chcę powiedzieć… To niemożliwe, żeby wolał… — Zacharczał i zgasł niczym silnik starego auta.

William i Dodge patrzyli na niego bez słowa. Ted przycisnął język do wnętrza dolnej wargi, pod wpływem tego ruchu jego ładnie przystrzyżona bródka zafalowała.

— Miałem kłopoty i podjąłem jedną głupią decyzję. Ale mogę ją cofnąć. Pokryję wszystkie koszty, jakie się pojawią. Wystąpię o trzeci kredyt hipoteczny, zastawię dom. Mam udziały w kapitale… — Siedząca obok niego żona osunęła się na bok i zatopiła posiniaczoną twarz w poduszce. Ted zaczął płakać. — Popatrzcie na nią. Trzeba ją zawieźć do szpitala. Pozwólcie, że zadzwonię po karetkę. Nie zdradzę, co jej się przytrafiło. Wciąż jest dość czasu. Można jeszcze wszystko załatwić.

William odwrócił papierosa żarem do siebie i przez chwilę go studiował, a potem rozgniótł sobie o przedni ząb. Niedopałek starannie umieścił w torebce foliowej, którą wyjął z kieszeni, a potem znów ją schował.

— Mój wujek zawsze mi powtarzał: „Wszystko, co mamy, to nasze słowo. Wszystko, co mamy, to obietnice, które składamy” — podjął wcześniejszą myśl, jak gdyby Ted nic nie powiedział. — Nasz pracodawca jest człowiekiem słownym i honorowym. Podobnie jak ja. Etyka, rozumiesz? Widzisz, znaleźliśmy się w kłopotliwym położeniu. Nie lubimy krzywdzić ludzi, naprawdę, ale musimy dotrzymać obietnicy. Musimy wykonywać rozkazy, jak w wojsku, w przeciwnym razie ta cholerna organizacja padnie. Smutna sprawa, ale tak właśnie musi się stać. — Jego blisko osadzone oczy ani na chwilę nie złagodniały. Szorstki, długi wąs w jasnorudym kolorze zwisał nad podbródkiem, kontrastując z ziemistą cerą. Zapach bijący od Williama był kwaśny, chorobliwy. — W naszym biznesie należy pilnować, żeby ludzie dotrzymywali obietnic. Jeśli ich nie dotrzymują, trzeba stworzyć precedens. Ty, Ted, jesteś naszym precedensem.

Ted uniósł powiekę Ellen. Pojawiła się źrenica, ciemna, rozszerzona.

— Zabierzecie, proszę, proszę… — zacisnął dłoń w pięść —…zabierzecie ją do szpitala? Nie miała z tym wszystkim nic wspólnego. O niczym nie wiedziała…

Na odgłos stłumionego wystrzału usiadł prosto na kanapie. Głowa jego żony osobliwie podskoczyła, a później przez świeże rozdarcie w poszewce wyleciało pojedyncze piórko, poplamione karmazynowymi kroplami. Ted doznał szoku — jego oczy stały się szkliste, wargi się rozchyliły, a mięśnie mimowolnie zadrgały, jak u konia, którego boki kąsają muchy. Z jego ust wyrwał się cichy nieokreślony odgłos z wydłużoną samogłoską.

Dodge pochylił się, sięgnął do worka marynarskiego i poszperał wewnątrz. Przedmioty zabrzęczały.

— Musimy robić zdjęcia — wyjaśnił Tedowi William. — Na różnych etapach. Żeby pokazać je następnemu facetowi, rozumiesz, takiemu, który sądzi, że może oszukać Boss Mana.

Kiedy Dodge wyjął z worka dłoń w rękawiczce, trzymał w niej młotek z kulistą główką.

Ted cicho jęczał.

— Chcę, żebyś tutaj usiadł — polecił William. — Tak, żebyśmy mieli dość miejsca. Chodzi o odpowiedni kąt. Nie, nie tutaj, tam. O tak, dziękuję ci. — Ted, wstrząśnięty, podporządkował się od razu. William zrobił krok do tyłu i podziwiał widok. — Dodge się niecierpliwi — dodał — więc nie będziemy zwlekać. Dodge, mój drogi, od czego chcesz zacząć?

Olbrzym zważył w dłoni młotek, po czym poklepał nim o drugą dłoń w skórzanej rękawiczce.

— Od stawów — odrzekł.

■ ■ ■

Biała furgonetka grzechotała na drodze gruntowej. Kolebała się z boku na bok na szerokim, zaśmieconym odpadkami, wijącym się zakosami szlaku. Dalej na szczęście droga biegła równo i reflektory sunęły obok niekończącego się płotu z metalowej siatki, który strzegł starego złomowiska samochodów. Pojazdy sprasowane w zgrabne prostokątne warstwy blachy tworzyły stosy wysokie jak drzewa; nieoświetlone przejścia biegły wśród nich, długie i równe jak przedziałki pomiędzy warkoczykami na dziewczęcej głowie. Na drucie kolczastym powiewały opakowania, które tu utknęły, i plastikowe reklamówki. Rdza, która wsączyła się we wzgórze, zabarwiła ziemię na kasztanowo.

Przy złomowisku, za solidnym pasem uschniętego zielska, stał dwupiętrowy szalowany dom z wejściem od zachodu, wystawiony na wiatr. Obok z brązowej ziemi wyrastał dąb korkowy, wyglądał jak z obrazu.

Furgonetka zatrzymała się przed budynkiem, wzniecając tumany kurzu. Wiatr podniósł się do słabego zawodzenia. Z samochodu wyskoczył Dodge, zatrzasnął za sobą drzwi, przeciągnął się. Wokół panował wczesnoporanny mrok, wzgórze wydawało się niegościnne jak opuszczona kopalnia.

Na piętrze domu zapłonęło światło.

William wysiadał trochę wolniej. Krzywiąc się, wygrzebał z kieszeni tabletkę i połknął ją bez popijania, po czym potarł sobie tył nóg. Wrzucił do ust garść ziaren słonecznika i jego szczęki przez moment poruszały się z precyzją maszyny, potem wypluł na ziemię kilka łupinek. Jako jedenastolatek zaczął żuć tytoń, ale kilka lat temu ktoś mu pokazał nagranie przedstawiające ludzi z otworami w wargach i policzkach. Wtedy przerzucił się na ziarna słonecznika. Miał dość problemów zdrowotnych i nie potrzebował sita zamiast ust.

Obszedł furgonetkę, dotykając dłonią miejsca, w którym odpryskiwał biały lakier, i otworzył tylne drzwi. Ted zaczął osuwać się na ziemię, krzycząc straszliwie, choć niezrozumiale, bo słowa tłumiła poszewka poduszki, którą obwiązano mu głowę. William uchylił się, ciągnąc w bok niesprawną nogę, która niemal się pod nim ugięła, wtedy ciało Teda bez przeszkód osunęło się po tylnym zderzaku i upadło w błoto. Rogers krzyknął, jego ramiona klapnęły na boki, jakby były z gumy, bo kości połamano mu w łokciach i barkach.

Nieszczęśnik wsparł się na podbródku, usiłując się podnieść. Potem szurając nogami i chrząkając jak ranione zwierzę, rzucił się na oślep do ucieczki. Poszewkę na jego głowie znaczyły czerwone plamy w okolicy ust — tam, gdzie William wbił nóż, żeby Ted mógł oddychać. Cóż, William wiedział, jak trudno dokładnie wcelować, gdy ofiara się opiera.

Jakieś dwadzieścia metrów dalej Ted potknął się i upadł. Podniósł się jednak i znów ruszył przed siebie.

Przez frontowe drzwi wyszedł brat Williama, Hanley. Zatrzymał się na rozchybotanej werandzie i zapatrzył na daleką Sacramento Valley. Słońce wschodziło, na horyzoncie pojawił się cienki złoty pas. Hanley pokiwał głową, witając poranek, zszedł po schodach i zajrzał na tył furgonetki. Leżało tam ciało schludnie owinięte plastikową plandeką, jedna skórzana poduszka z kanapy osmalona od pocisku i szmaty nasączone środkiem dezynfekującym, tak silnym, że od jego zapachu szczypały oczy. Kiedy Hanley trącił skórzaną poduszkę, żeby zbadać otwór po kuli, przypadkiem włączył dyktafon, z którego popłynął dziecięcy wrzask, aż po chwili znów ucichł.

Wielkie frontowe podwórze było nierówne, bo susły wciąż pracowały pod gęstwiną chwastów. Ted przebiegł parę metrów, potknął się, upadł, wstał i znów pobiegł. Poruszał się szaleńczo, wytyczając kręty, bezładny szlak, i mimo wysiłku niewiele się oddalał. Trzej mężczyźni w ogóle nie zwracali na niego uwagi.

Hanley potarł dłonią usta, jego kilkudniowy zarost zachrobotał. Rodzinne podobieństwo było oczywiste, ale Hanley bez wątpienia stanowił znacznie zdrowszą wersję starszego brata. Miał wyraźnie zarysowane muskuły, skórę gładką i jasną, posturę i kończyny bez skrzywień.

— Dobra robota, bracie — oszacował. — Dodge wykonał swoje zadanie?

W jego głosie pojawiło się podniecenie. To było dla niego nowe przeżycie i całkiem ekscytujące.

— Owszem, wykonał — potwierdził William.

Dodge znów rył w worku marynarskim. Wcześniej założył gumowy fartuch rzeźnika i ochronne okulary używane przez pracowników rzeźni. Fartuch, ciasno związany na masywnej piersi, nosił już ślady poprzednich „zadań”. Nagle Dodge oderwał się od narzędzi i stanął prosto, górując co najmniej o głowę nad dachem furgonetki. Twarz miał pozbawioną wyrazu jak u manekina, pustą niczym ekran wyłączonego telewizora.

Ted właśnie wpadł na pień dębu, osunął się ciężko, z chrząknięciem, znikając wśród falujących na wietrze kłosów traw. Zdołał się znów podnieść i potykając się, ruszył przed siebie.

William kiwnął głową, zaciskając usta.

— Przygotujemy piwnicę — oświadczył.

Bracia ruszyli ku domowi, Hanley pomógł Williamowi wejść po schodach.

Tedowi udało się pokonać całe podwórze. Jego urywany oddech niósł się na wietrze. Szlochał i wydawał niezrozumiałe odgłosy, jakby próbował wydobyć z siebie słowa.

Dodge zarzucił na ramię worek i spokojnie ruszył za Tedem.

Wspierając się ciężko na ramieniu brata, William wciągał po schodach chromą nogę, stopień po stopniu. Dotarli na werandę, a wtedy William spojrzał w dół, na owinięte w plastik wydanie gazety „Sacramento Bee”. Gwałtownie się zatrzymał.

— Co, bracie? — spytał Hanley. — Wszystko w porządku? William szarpnął głową w bok, policzek mu zadrżał, a ostre zęby pojawiły się wśród gęstego zarostu. Wskazał fotografię na pierwszej stronie lokalnego dziennika.

— Ta twarz — powiedział. Hanley zerknął w dół. Osłupiał.

— To niemożliwe — jęknął. — To nie może być.

William patrzył przed siebie zimnym wzrokiem. Po chwili wypluł ziarnka na czarno-białą stronę gazety.

— Cholera, wygląda na to, że jednak możliwe. Sprawdzimy. Upewnimy się…

— A co wtedy?

Za sobą w dole usłyszeli, jak Dodge szarpie Teda. Dotarł do nich chrzęst kości i ścięgien, a potem słaby drżący krzyk. Później chrząknięcie, gdy Dodge zarzucił sobie Teda na ramię, plaskanie połamanych rąk ofiary o plecy kata.

— Idę! — zawołał Dodge.

WTEDY

6

— Jak się nazywasz? Czy on w ogóle słyszy? Słucha nas? Halo! Hej tam! Jak masz na imię?

— Michael.

— Okay, dzieciaku, świetnie. A nazwisko? Powiesz, jak masz na nazwisko?

— Jest w szoku.

— Nie znasz swojego nazwiska? A jak ma na imię twój tata? Znasz imię swojego taty?

— John.

— Dobrze, bardzo dobrze. A mama? Pamiętasz imię swojej mamy? Hej! Jak ma na imię twoja mama?

— Mama.

— Okay, okay, świetnie. John i mama. To już jakiś początek, prawda?

— Nie pojmuję, jak sarkazm ma tu pomóc. Michael, kochanie, ile masz lat?

— Cztery. Cztery i jedną czwartą.

— Dobrze, mały, bardzo dobrze. Musimy teraz wymyślić, jak odwieźć cię do domu. Rozumiesz?

— Myślę, że powinniśmy dać mu trochę więcej czasu.

— W tej sprawie liczy się właśnie czas, proszę pani. Synu, mieszkasz w pobliżu? Znasz…? Hej, dzieciaku, skup się. Popatrz na mnie.

— Naprawdę sądzę, że powinnam dokończyć ocenę, zanim pan…

— Z jakiego jesteś miasta? Michael? Michael? Znasz nazwę miasta, w którym mieszkasz?

— Tak, Stany Zjednoczone.

— Jezu.

7

Pierwszy rok mija szybko, choć Michael niewiele z niego pamięta; tylko pojedyncze zdarzenia. Słowa. Głosy. Rozmowy. Takie jak ta:

— A ulica? No, dalej, pomóż nam, dzieciaku! Musisz sobie przypomnieć nazwę ulicy. Charakterystyczny znak. Cokolwiek.

Rozłożyli przed nim układankę alfabetyczną, a on wskazał na literę „X”.

— Ta.

— Hej, Joe, znasz nazwy ulic, które zaczynają się na „X”?

— A co z pieprzonym Xanadu?

— Myślę, że Pieprzone Xanadu zaczyna się od „P”. Albo jak ta:

— Mój tato wróci.

— Pewnie, głupku. Moja mama też wróci. Wszyscy nasi rodzice wrócą… Najemy się razem w Święto Dziękczynienia, a później zaśniemy przy kominku.

Wśród wspomnień Mike’a są też różne przebłyski — światło i ruch, fotografie, które można by połączyć w całość, tworząc dziwaczne, urywane fabuły. Jest opowieść pod tytułem „Droga do szpitala” — Mike trzęsie się w sterylnym białym korytarzu, przerażony, że uśpią go tu jak dobermana sąsiada, który pogryzł mechanika z Searsa. (Którego sąsiada? — myśli. Dlaczego pamiętam mechanika z Searsa, a nie mogę sobie przypomnieć imienia własnej matki?). Przychodzi lekarz, pochyla się nad nim (władczy, pachnie mu z ust płynem Listerine) i prowadzi go do maleńkiego pokoju. Mike idzie posłusznie jak na śmierć. Liczą mu zęby, wysoko oceniają jego zdolności motoryczne, prześwietlają mu lewą rękę i przegub, chcą sprawdzić, jak rozwijają się jego kości. Potem dostaje prezent urodzinowy. A tydzień później otrzymuje nazwisko.

Doe.

Przypadkowy przydział od anonimowego urzędnika z biura, którego nawet nie odwiedził. Takie nazwisko jest jak pieprzone piętno, które — jeśli przylgnie do niego na zawsze — stanie się kropką nad „i”, wyrokiem za zbrodnię, której nie popełnił. Michael Doe. Przeciętniak. Narodzony po raz drugi, przechrzczony i pozostawiony samemu sobie, żeby zbudował swój świat od zera.

Podczas następnych miesięcy dzieją się różne rzeczy — jedne zapamiętał, drugie zmienił w myślach, inne częściowo zapominał z powodu wstrząsu, który te zdarzenia poprzedzał albo po nich nastąpił. Do dziś kompilował opowieść, polerując ją niczym woda rzeki leżący na jej dnie kamień, tworząc zarysy, odkrywając nowe szczegóły w wielokrotnie już przekopanym kamieniołomie wspomnień, aż to, co pozostało, to, co ujrzał, może zatraciło już pierwotny kształt… aż wydobył inną rzeźbę z tej samej bryły marmuru. Tyle że nie miał niczego innego — niczego poza tą zniekształconą syntezą przeszłości i przyszłości. Jego niedoskonała historia. Jedyna, jaką ma.

A później nie ma już nic poza zamiecią w jego głowie.

Gdy ta ustaje, Mike jest już sześciolatkiem.

Zrujnowany budynek na końcu ocienionej przez drzewa alejki. Mike klęczy przed wykuszowym oknem z nosem przy szybie, łokcie trzyma na parapecie, pięści przyciśnięte do policzków. Czeka. Żółta kraciasta poduszka, na której klęczy, śmierdzi kocimi sikami. Mike czeka. Jakiś samochód zatrzymuje się i radość sięga zenitu, ale auto rusza dalej, aż znika mu z oczu. Mike czeka.

Dziewczęcy głos za jego plecami:

— Głupek ciągle myśli, że jego tato wróci.

Mike nie powiedział nikomu o matce. Podejrzewa, że ona nie żyje. Skojarzenia pojawiają się i odchodzą, jak motyl wśród kwiatów trujących roślin, podlatują i pospiesznie umykają. Ojciec zabił jego matkę? Użył noża? To jego krwawe dziedzictwo?

Mike nie odwraca się od okna, ale myśli o dzieciakach, które się za nim gromadzą. Tenisówki szurają na przetartym dywanie. Jeden głos wznosi się ponad inne, po chłopięcemu okrutny, piskliwy jak u kastrata.