Copyright © for the text by Urszula Jaksik

Copyright for this edition © Wydawnictwo Pascal.
Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, przechowywanie lub wprowadzanie do systemu wyszukiwania, dystrybucja w jakiejkolwiek formie lub za pomocą jakichkolwiek środków (elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych) bez wcześniejszej pisemnej zgody wydawcy jest zabronione.

Tytuł: Dom nad brzegiem oceanu

Autor: Urszula Jaksik

Redakcja: Ewa Kosiba

Korekta: Katarzyna Zioła-Zemczak

Redaktor prowadząca: Zuzanna Klim

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Projekt graficzny okładki: Ilona i Dominik Trzebińscy Du Châteaux

Zdjęcie na okładce: Dreamstime.com/Crazya88

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2015

ISBN 978-83-7642-529-0

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

Podziękowanie

Pragnę podziękować wspaniałym ludziom, których spotkałam na swojej drodze i dzięki którym powstała ta książka. To oni mnie inspirowali, wspierali swoimi radami, dopingowali do jej pisania.

Edwardowi Świtalskiemu za to, że zawsze był gotowy, by rozmawiać ze mną – czasem bardzo szczegółowo – na tematy związane z życiem codziennym na Islandii. Okazał się również cierpliwym i życzliwym słuchaczem.

Moim przyjaciółkom: Hani i Małgosi za to, że były skrupulatnymi recenzentkami tej książki i dostarczyły mi cennych sugestii.

Tym, których najtrudniej kochać.

Rozdział 1

Konrad rozsiadł się w fotelu. Stewardesa podała napoje. Wracał do Warszawy. Czuł się bardzo zmęczony i przegrany. Bolały go mięśnie i mocno dawała mu się we znaki nieprzespana noc. Najchętniej zapadłby w głęboki sen, by zapomnieć o wszystkim, lecz wiedział, że w samolocie nigdy mu się to nie udawało. Nie chciał analizować tego, co przeżywał przez miniony weekend. Sącząc drinka, sięgnął po czasopismo leżące na stoliku.

– No i jaka złośliwość losu! – zirytował się. Otworzył je na zupełnie przypadkowej stronie i przeleciawszy wzrokiem, natknął się na tekst Światowej Organizacji Zdrowia, jedyny temat, w który nie miał ochoty wnikać.

Wracał z Afryki, rozczarowany do granic możliwości. Zuluski czarownik w Suazi po całonocnym, bardzo ekspresyjnym rytualnym tańcu nakazał mu uciekać, pożegnać się z dotychczasowym życiem i zmienić tożsamość. Miał spalić wszystkie swoje ubrania, unikać miejsc, w których dotąd bywał, porzucić wszystko, z czym się czuł związany: dom, rodzinę, a zwłaszcza swoje imię. Powinien niezwłocznie zatrzeć wszelkie ślady łączące go z Konradem Kostrzewskim. Jeśli tego nie zrobi – umrze, bo jego ciałem zawładnęła Zła Moc.

Nie po to poleciał do dżungli, by jakiś prymitywny gość straszył go, że umrze. O tym już dawno wiedział. Potrzebował jego nadprzyrodzonej mocy, by zwyciężyć to cholerstwo, które zatruwało mu życie. Jaki był naiwny! Jeszcze jakieś trzy lata temu nie przyszłoby mu do głowy korzystać z takich usług, ale teraz… Przymknął oczy i natychmiast zawładnęły nim przeżycia sprzed kilkunastu godzin.

O świcie kapłan złożył ofiarę z byka, czarnej świni i dziesięciu kurczaków. Z ofiarnego mięsa przygotowywano przez resztę dnia pokarmy dla bogów. Miało być ich tyle, ilu bogów zostanie przywołanych. Jego danina była hojna, więc zaproszono wielu.

Właściwa część obrzędu rozpoczęła się po zachodzie słońca. Rozpalono dwa duże ogniska. Iskry strzelały wysoko w górę. Zaczęto walić w bębny, które wzywały bóstwa na ceremonię. Na ten sygnał pojawili się pierwsi tancerze, nasilały się rytmiczne uderzenia w bębny. Krąg tańczących stale się powiększał. Z różnych stron dochodziły kolejne grupki ludzi. Bose stopy wzniecały rudawy pył, który unosił się i przyklejał do spoconych ciał. Jak mu wyjaśniono, pieśni i tańce wykonywane przez uczestników ilustrowały epizody z życia bogów. Po godzinie tancerze przyśpieszyli, wirowali wokół ognisk, wydając z siebie rytmiczne gardłowe dźwięki. Nagle z tej plątaniny spoconych ciał i dymu wyłonił się szaman i zbliżył do niego. Ukryty za maską o straszliwym wyglądzie, namaszczał go palcami ociekającymi krwią kurczaka, tańczył wokół niego, chuchał słodkawym dymem w twarz.

Konrad przez otwory w masce widział przekrwione oczy uzdrowiciela. Bardzo chciał oddać się temu poruszającemu się w głębokim transie człowiekowi, starał się uwierzyć, że szaman rzeczywiście łączył się z jakąś Mocą, która go uleczy. Ale nie potrafił. Przeciwnie, z coraz większym dystansem oglądał spektakl przygotowany specjalnie dla niego.

Po wykonaniu tańca odsyłającego bogów uczestnicy obrzędu zasiedli do uczty. Wtedy szaman wręczył mu zioła. Tłumacz zaś poinformował go, że trzeba je po odrobinie dodawać do każdego pokarmu i zakończyć spożywanie przed pełnią księżyca. Czarownik, machając rękami, podskakując wysoko i momentami wyjąc jak dzikie zwierzę, przekonywał go o konieczności ucieczki od dotychczasowego życia. Na koniec dał mu talizman – woreczek z czerwonej szmatki, a w nim magiczny kamyk owinięty papierem, na którym umieszczono jakieś tajemne znaki. „To silny amulet, pomoże ci przetrwać drogę, którą musisz uciekać” – tłumacz przekazał mu słowa szamana. Dodał też, że nie może się z nim rozstawać i stale musi go nosić w prawej kieszeni spodni. W końcu czarownik ścisnął mu dłońmi głowę, w sekundę później odskoczył od niego jak poparzony i gwałtownie potrząsając dłońmi, wycofał się i zniknął w ciemnościach.

Wiedział, że nie powinien tego potraktować dosłownie. Ale ta idea zmiany imienia, tożsamości, ucieczki nie była mu obca. Już gdzieś czytał na ten temat, i chyba nie dotyczyło to Afryki. Musi dotrzeć do tych wiadomości, rozszyfrować je.

Popatrzył z niechęcią na czasopismo – czy los musi być aż tak złośliwy? Za dużo tych przypadków. Jeszcze raz zerknął na znaleziony fragment:

Najkrócej na Ziemi, bo przeciętnie 36 lat, żyją mieszkańcy Zimbabwe. Czterdziestki nie dane jest dożyć również większości obywateli Suazi i Sierra Leone. Wskaźniki te w ostatnim czasie pogorszyły się dramatycznie. Przyczynił się do tego stan gospodarki państwa, a także wielka liczba zakażeń HIV.

I dalej:

Najdłużej żyją Japończycy i mieszkańcy Księstwa Monako (82 lata) oraz Australijczycy, Islandczycy, Włosi, Szwedzi i Szwajcarzy (81 lat)… Polacy (75 lat).

– No proszę, nasz kraj ma się dobrze, tylko ja niedługo zepsuję statystykę – żachnął się i zamknął czasopismo.

Wrócił do kwestii imienia. Chyba nie za bardzo zastanawiamy się nad tym, jakie imię dajemy swoim dzieciom. A może tylko on nie przywiązywał do tego wagi? To Magda wybierała imiona dla ich dzieci. Akceptował je bez zastrzeżeń, bo… właściwie nie wie dlaczego. Sara, Piotr – po prostu ładnie brzmią. Nie są dziedziczone po przodkach, ani w jego rodzinie… i chyba w rodzinie Magdy również nie. Ciekawe, dlaczego wybrała takie? Musi ją o to zapytać. W większości przypadków to kwestia mody albo jakiejś fascynacji któregoś z rodziców. Z pewnością im dalej od cywilizacji, tym większą wagę przywiązywano do nadawanego imienia – to istotna część człowieka. Ktoś bez imienia to po prostu Nikt. Za to z nazwiskiem jest chyba dokładnie na odwrót – zastanawiał się. W krajach wysoko rozwiniętych to ono miało zasadnicze znaczenie.

Lubił swoje, Kostrzewski, takie polskie, mocne, trudne dla obcokrajowców. Współczuł tym, którzy muszą podpisywać się Kot, Baran czy Ogórek. Miałby zmienić swoje nazwisko? Absurdalna myśl. Całe swoje dotychczasowe życie walczył o to, by właśnie ono coś znaczyło, było symbolem sukcesu, otwierało drzwi, stanowiło jego wizytówkę. Przebył już niezły kawałek życiowej drogi i chociaż prognozy nie były dla niego korzystne, nie potrafiłby przekreślić wszystkiego, co do tej pory osiągnął. To jakby unicestwił samego siebie.

Konrad! Dlaczego dostał właśnie to imię? Nigdy się już nie dowie. Wie tylko, że był jedynym chłopcem noszącym to imię w szkole i na podwórku.

No dobrze, mała symulacja zdarzeń. Od jutra znika. Wyjeżdża… do małego miasteczka w górach. Wynajmuje pokój u jakiejś biednej gaździny. Melduje się jako Rafał Jak-kto-chce. Zapuszcza brodę i wąsy, ubiera się jak traper. Unika garniturów, krawatów. Nie ma komórki, laptopa, czyta gazety, ale nie te, co zwykle, jakieś lokalne. Nikogo nie zna i nikt go nie rozpoznaje.

Po tygodniu wszyscy go szukają. Nie skorzysta już z konta w banku. Po miesiącu nie ma już dla niego miejsca w firmie. Któryś z młodych przejmie kontakty, poprowadzi rozmowy i… świetnie sobie poradzi, niestety.

A rodzina? Nie wpływają pieniądze na konto, Magda musi pomyśleć o pracy, Sara ląduje w hospicjum. Po roku będzie dla wszystkich wspomnieniem.

Czy w zamian śmierć o nim zapomni? Bzdura! Zmęczył się tą wizją.

Przede wszystkim nie wierzy, by śmierć była taka głupia i dała się oszukać. Nie takie mózgi próbowały z nią wygrać – co najwyżej przesunęli trochę datę. I na tym właśnie musiał się skupić, o to powalczyć. Marzył o dziesięciu latach. Potrzebował ich dla Piotrusia. Tyle chciałby mu dać, dojrzał wreszcie do roli ojca. Cholera! Właśnie teraz mógłby być ojcem, o jakim marzą mali chłopcy. Jakiego on sam nigdy nie miał.

Walka, stawianie czoła wyzwaniom to było jego powołanie, jego natura. Z kostuchą też wynegocjuje najlepsze warunki, nie podaruje jej ani minuty swojego życia. Wyjazdy do szamanów to tylko strata czasu. Próbował. Poniósł klęskę na tym polu, ale to tylko przegrana bitwa, wojna nadal trwa.

Podciągnął się w fotelu, założył nogę na nogę, dopił drinka. Dopiero teraz zauważył uśmiechniętą twarz Tomka. Oj, niedobrze z nim, zupełnie stracił czujność. A dzisiaj w biznes klasie był wyjątkowy luz. Odwzajemnił uśmiech. Znali się od kilku lat, od kilku starć przy stołach negocjacyjnych, taka czysto służbowa znajomość, ale facet był okej. Skinął mu głową, tamten wstał i przysiadł się.

– Oj, Konrad. Obserwuję cię od Frankfurtu, dałbym złotego dukata za twoje myśli.

– Nie warto, stary.

– Jakoś ci nie wierzę. – Roześmiał się szczerze. – Trochę cię znam, wyraźnie podjąłeś jakąś decyzję.

– Zmyłka. Wracam z weekendu. Niewielkie safari.

– Serio? Tylko polowanko?

– I to bezkrwawe, jak wiesz.

– Popatrz, dałbym głowę, że coś mocno kombinujesz. Chyba się starzeję. Co fajnego czytasz? – zmienił szybko temat. Kontynuacja poprzedniego nie miała sensu, za dobrze znał Konrada i jemu podobnych. Niczego już z niego nie wyciśnie. Szkoda, był pewien, że Kostrzewski nie lata do Afryki dla relaksu. Zerknął na czasopismo. Tego „Newsweeka” już miał w ręce, nic interesującego w nim nie znalazł. Musi go przejrzeć jeszcze raz.

– Nic ciekawego, możesz popatrzeć. – Konrad rzucił mu go na kolana.

Podeszła stewardesa, odebrała im puste szklanki.

– Proszę się przygotować, zapiąć pasy, pod nami Warszawa.

Rozdział 2

Michał złapał ją w ostatnim momencie. Zachwiała się i upadłaby na metalowy stojak na kroplówki, gdyby jej mocno nie przytrzymał. Na szczęście nie osunęła się, nie zemdlała. Stali tak przez moment mocno objęci. Na papierowo białą twarz kobiety powoli powracały kolory, jej wzrok stawał się przytomniejszy. Skinęła mu głową. Rozluźnił uścisk, w końcu opuścił ramiona. Wskazał jej krzesło pod ścianą i odwrócił się w stronę wyjścia z sali, by wezwać pielęgniarkę.

W drzwiach stała Kinga. Patrzyła na niego wściekłym wzrokiem, a po chwili bez słowa odwróciła się i wybiegła. Michał poczuł się przez moment kompletnie zdezorientowany. Nagle uświadomił sobie, o co go posądzała. Absurd! Kinga posunęła się za daleko. Miał tego dosyć, jej zazdrość stawała się patologiczna. Chyba czas zakończyć ten romans, robił się męczący. Jeszcze dziś jej to powie.

Kilka minut temu zmarła pięcioletnia Oliwia. Rak mózgu rozwinął się błyskawicznie. Gdy dziewczynka do nich przyjechała, miała już przerzuty do innych narządów. Oni, lekarze, nie mogli nic zrobić. Kobieta, którą przed chwilą uchronił od upadku, to matka małej. Samotnie wychowująca, samotnie siedząca od kilku dni przy łóżku, samotnie cierpiąca. Coraz częściej był świadkiem takich scen. Samotność stawała się powszechna. Było to szczególnie przykre w takim miejscu jak to. Bardzo jej współczuł. Była ładną, zgrabną kobietą. Miała dwadzieścia dziewięć lat i duże szanse, że jeszcze ułoży sobie życie, urodzi kolejne dziecko. Musi tylko przetrwać ten czas żałoby – szkoda, że samotnie.

Zapisał na karcie pacjentki czas zgonu i wrócił do dyżurki lekarskiej. Nie potrafił zobojętnieć – to kolejna śmierć w tym tygodniu. Najgorsze było poczucie bezradności. Dobrze, że brakowało czasu na roztkliwianie się, bo następni pacjenci już czekali i liczyli na to, że zaradzi ich nieszczęściu. I mieli do tego prawo. Na dzisiaj już skończył pracę. Chciał stąd wyjść jak najszybciej.

Ta śmierć go nie zaskoczyła, wiedział, że mała nie miała najmniejszych szans, ale gdzieś w najdalszym zakamarku duszy liczył na cud. Zawsze tak było, wbrew wiedzy i doświadczeniu. Spakował do torby swój laptop. Przebierając się, układał program na resztę dnia. Wpadnie na salę gimnastyczną, pobiega i powrzuca piłkę do kosza, aż wypoci z siebie tę bezradność i wściekłość, poczuje pod prysznicem zmęczenie i spokój.

Przypomniał sobie o Kindze. Czas na poważną rozmowę. Ich romans trwał jakieś pół roku. Było im świetnie, dopóki dotrzymywali umowy i wspólnie ustalonych reguł: a więc po pierwsze, żadnego afiszowania się. Zdawali sobie sprawę, że utrzymanie stuprocentowej tajemnicy w szpitalu było bardzo trudne, a może nawet niemożliwe, ale wyjątkowo dbali o to, by w pracy zachowywać dystans. To głównie jej zależało na dyskrecji.

Po drugie, żadnych zobowiązań. Kinga miała syna i nieuregulowaną do końca sytuację małżeńską. Rozstała się z mężem, zamieszkała u matki, ale oficjalnie byli jeszcze małżeństwem.

No i żadnych wspólnych planów, wybiegania w przyszłość. Spotykali się wtedy, gdy oboje tego potrzebowali. Oczywiście seks był ważny, ale nie tylko. Głównie chodziło o wspólne przebywanie, rozmowę, przytulenie. Wyjeżdżali do hoteli, poza miasto, ponieważ potrzebowali zmiany środowiska. Codzienne przebywanie w bliskim kontakcie z cierpieniem i śmiercią wymagało odreagowania. Gdy czasu było mało, wpadali do jego kawalerki.

Ostatnio jednak Kinga przekraczała te wspólne ustalenia. Chciała znacznie częściej się spotykać, bez przerwy pisała do niego SMS-y lub dzwoniła. Dąsała się, gdy natychmiast nie oddzwaniał. Chciała „po prostu usłyszeć jego głos” i jeszcze, by mówił jej, jak bardzo jest ważna w jego życiu, że ją kocha. Drażniło go to. Czuł, że wymusza to na nim, że jest to coraz mniej spontaniczne. I jeszcze zaczęły się te nieuzasadnione posądzenia o zdradę. Wszędzie wietrzyła rywalki. Dzisiaj przekroczyła granicę jego akceptacji. Nie było sensu ciągnąć tego dalej.

Wychodząc, wstąpił do pokoju pielęgniarek, ale Kingi już nie zastał. Trudno, pewnie znowu była obrażona i czekała na jego tłumaczenie się. Miał tego dosyć! Dlaczego kobiety lubiły komplikować to, co było przecież dobre i sprawdzone?

Na korytarzu wpadł na Daniela, który też już skończył na dzisiaj. Razem wyszli na parking.

– O, masz kobietę przy samochodzie. – Daniel pierwszy ją zauważył. – Jesteście razem?

– Nie, skądże. Jej kuzyn choruje, konsultowałem jego przypadek. Musiało się coś stać, bo nie umawialiśmy się – okłamywał go.

– Współczuję. Nie lubię rozmów o chorobach po pracy. To do jutra.

– Do jutra.

Na szczęście Daniel znacznie bliżej zaparkował swój samochód. Michał zwolnił, by dać sobie więcej czasu. Kinga stała oparta o karoserię. Wyglądała bardzo atrakcyjnie w minisukience, szpilkach i rozpiętym letnim płaszczyku. Miała śliczne, długie nogi. Gdy tylko podszedł do niej, usłyszał:

– No i co mi powiesz? Jak tym razem będziesz się tłumaczył?

– Nie będę się tłumaczył, bo nie mam z czego – odparował. Ale już miękł na jej widok i miał ochotę o wszystkim zapomnieć. Kiedy był tak blisko niej, problemy znikały, traciły znaczenie, wygrywało jej ciało.

– No tak, nie masz z czego? Biedaczek! To przecież nie twoja wina, że ręce ci latają, gdy tylko jakaś laska stanie obok ciebie – prychnęła pogardliwie.

– Przesadziłaś! – Zwiesił głos. – Mam ci jednak coś do powiedzenia. – Patrzył w jej ironiczne, zmrużone, wypełnione złością oczy, które bardzo ułatwiały mu zadanie, i kontynuował: – Kończymy z tym wszystkim. Poszukaj sobie kogoś, kto wytrzyma te twoje humorki i gierki.

– I tego się po tobie spodziewałam! – odgryzła się. – Doktorek się znudził. Pół roku to norma, prawda? A miało być inaczej, tak uczciwie, przyjaźnie i szczerze! – nieomal krzyczała. – Dobrze, poszukam sobie innego. Bez problemu. Nie jesteś nikim wyjątkowym, okazałeś się tuzinkowym fiutem! Cześć!

Odwróciła się do niego plecami i zaczęła nieśpiesznie się oddalać. Zdumiony patrzył, jak zgrabnie minęła kolejny samochód i za chwilę znikła za zakrętem. Był totalnie zaskoczony przebiegiem rozmowy. To nie tak miało być. Jeszcze dwa dni temu kochali się namiętnie, a ona szeptała mu do ucha tyle czułych słów.

Wsiadł do samochodu i nie bardzo wiedział, co ma dalej robić. „Tuzinkowy fiut!”? Był naprawdę wytrącony z równowagi. Za kogo ona się uważała? Nigdy nie była dla niego kimś szczególnie ważnym, ale nie traktował jej jak dupy do łóżka. Narastało w nim poczucie krzywdy. Nie zrobił nic złego, ciężko pracował i potrzebował tylko odrobiny ciepła i zrozumienia. Oboje tego chcieli. Był naprawdę okej, to nie fair z jej strony. W sumie dobrze, że tak to się skończyło, powinien być zadowolony, ale nie odczuwał ulgi. Zadzwoniła komórka. Czyżby się rozmyśliła?

– Dzień dobry, panie doktorze. Przepraszam, że niepokoję, ale u Sary pojawiła się nietypowa wysypka i temperatura trzydzieści siedem i osiem. Czy znajdzie pan chwilę, by wpaść do nas?

– Dzień dobry, pani Magdo. Przyjadę oczywiście, tylko nie wiem o której. – Zastanowił się. – Może wieczorem? Albo nie, wpadnę do was od razu, później mogę nie mieć czasu. Będę za jakieś piętnaście minut.

– Dziękuję, czekamy na pana.

– Do zobaczenia.

No, teraz przynajmniej wiedział, co ma dalej robić. Bardzo polubił panią Kostrzewską i jej córeczkę. To był zupełnie inny świat i inna kobieta. Kontakt z takim bezgranicznym oddaniem, poświęceniem, miłością przywracał mu wiarę w kobietę, matkę… Westchnął. A Kinga? To też kobieta i matka, ale jakże inne emocje w nim wzbudzała. Drażniła go i pociągała. Drapieżna i nieprzewidywalna, budziła w nim myśliwego. Tak – uśmiechnął się. Na widok takiego ciała… Znów westchnął. Nie czas na to, włączył silnik i wyjechał na ulicę.

***

Kinga stała w bramie kamienicy naprzeciw szpitala. Widziała, jak Michał odebrał telefon, uśmiechnął się i szybko odjechał w kierunku przeciwnym, niż mieszkał. Nie myliła się, instynkt trafnie jej podpowiadał – miał kogoś! Dobrze zrobiła, że pierwsza go rzuciła. Tyle przynajmniej miała satysfakcji. Faceci już tacy są – jak tylko kobieta się zaangażuje w związek, natychmiast zwijają żagle. Od jakiegoś czasu spodziewała się takiego zakończenia. Michał wyraźnie ostygł w adorowaniu jej, stale chodził rozdrażniony. Rzadziej do niej dzwonił, przestał aranżować „niespodziewane” spotkania. To raczej ona o to zabiegała. Dobrze, skoro tak chce, niech będzie koniec. Tylko żadnych przyjacielskich rozmów, zero kontaktów. „Będzie dla mnie powietrzem!” – obiecywała sobie. Sytuację trochę utrudniał fakt, że pracowali w jednym szpitalu, ale nie da mu tej satysfakcji, nie pokaże, jak bardzo ją zranił. Obojętność – to najbardziej go zaboli. Wiedziała coś o tym, Witek był w tym mistrzem…

Doktor Michał to ścisła czołówka w szpitalnym rankingu, bardzo atrakcyjny singiel. Szkoda, że na początku upierała się, by zachować ich związek w tajemnicy. Jak on za nią szalał! Pewnie nikt by nie uwierzył, że to ona jego rzuciła. Trudno, musi jej wystarczyć, że on sam był tego świadomy. Ciekawe, kim była jej następczyni? Oby nie któraś ze szpitala. Nic nie zauważyła, chociaż była bardzo czujna. Widać doktorek umiał być dyskretny! Życzyła mu, by trafił wreszcie na taką, która usidli go na dobre. Niech przestanie być cholernym motylkiem… Czas na małżeńskie kajdanki – pomyślała mściwie. Małżeństwo to już zupełnie inna bajka, wiedziała coś o tym…

Musi się dzisiaj upić. Na trzeźwo nie przełknie tego wszystkiego. Drań! Gdzie są ci wierni, odpowiedzialni mężczyźni? Westchnęła. A jednak szkoda. Takie ciacho! Fajnie było mieć go u boku, gdy schodzili na drinka do hotelowej restauracji… Nie, przeciwnie, bardzo dobrze, że tak szybko się ewakuowała, niewiele brakowało, by dziś znowu mu uległa. Te jego cholernie błękitne oczy… On i tak spadnie na cztery łapy, chętnych, by go pocieszyć, nie zabraknie. Nie utrzymałaby go dłużej, był zbyt atrakcyjny.

I co dalej? Kolejny facet? Wokół niej wszyscy tacy sami – single, coraz młodsze roczniki, albo żonaci, żaden wybór. Każdy następny i tak będzie tylko zamiast… Jej facetem był Witek, to jego chciała. Był jej pierwszą miłością i największą porażką życia. Urodziła mu syna, stworzyła ciepły dom, a on ją porzucił dla młodszej. I po co tyle starań? W czym była gorsza? Przecież trzydzieści pięć lat to nie starość… Kochała go, a on zidiociał na punkcie dwudziestopięciolatki, świata poza nią nie widzi. Nawet dla Szymusia coraz mniej ma czasu, bo tamta niedawno urodziła mu bliźniaki. Drugi raz nie pozwoli się porzucić. Pierwsza zada cios. Tak jak dzisiaj. Dosyć! Koniec z tym wszystkim, faceci to… Podniosła wysoko głowę i wystukując obcasami rytm, z pasją wypluwała z siebie wszystkie obraźliwe słowa, jakie tylko mogła sobie przypomnieć. Zadzwoni wieczorem do Oli, też samotnej, stale poszukującej tej prawdziwej miłości. Ona doskonale ją zrozumie, już nieraz się wzajemnie wspierały.

Rozdział 3

Mamo, mamo, znowu mi się to śniło, boję się! – Piotruś wbiegł do jej pokoju i wtulił się w nią.

– To tylko zły sen, syneczku – uspokajała go zmęczonym głosem. Przytuliła mocno i kołysała w ramionach. Powieki chłopca z wolna opadały, gęste rzęsy rzucały cień na zaróżowione policzki, a jego ciałko wiotczało. Po chwili usłyszała równy oddech. Odgarnęła mu z czoła niesforny loczek. Westchnęła. Synek był takim nieskomplikowanym dzieckiem, dawał tylko radość. Rósł, rozwijał się prawidłowo, bez jej wielkiego zaangażowania. Czyżby macierzyństwo mogło być takie proste? Nie, z pewnością takie nie było, to jej wina, tak się ułożyło jej życie, że całą uwagę skupiała na córce. Czuła, że tak trzeba, później mu wszystko wynagrodzi.

Z trudem wstała i zaniosła synka do jego pokoju, okryła go kołdrą i popatrzyła na rysunki przyklejone nad łóżkiem.

Piotruś od zawsze lubił rysować i wykazywał w tym niemały talent. W przedszkolu już to zauważono. Niepokoiło ją tylko jedno – od jakiegoś czasu na każdym rysunku, niezależnie od tematu, umieszczał rakietę kosmiczną. Niesamowity, ciemny twór na tle kolorowych obrazków. Upierał się, że jego „rocket” – Piotruś uczył się angielskiego w przedszkolu –musi tam być, bo jest teraz najważniejsza. To rakieta z jego snów, a właściwie koszmarów.

W tym powtarzającym się od czasu do czasu śnie błądził po ulicach miasteczka, w którym nigdy nie był, i szukał rakiety. Dokuczało mu wyjątkowe zimno i bał się, bo obok niego nie było innych ludzi. Wszystkie domy miały zamknięte drzwi i ciemne okna, jakby nikt w nich nie mieszkał. Zaglądał w jakieś bramy i na opuszczone podwórka. Wiedział, że ona gdzieś stoi, czeka na niego, musi ją tylko odnaleźć. Niestety, miał coraz mniej czasu. Śpieszył się, by polecieć do nieba, tam, gdzie mieszka Bóg, o którym opowiadała siostra Ludwika w przedszkolu. To on jest najpotężniejszy na świecie i ma największą moc. Większą nawet niż Superman.

Chce mu opowiedzieć o tym, jak bardzo Sara jest chora. Dostaje tyle zastrzyków i w ogóle nie może chodzić, a ostatnio już nawet siedzieć nie potrafi. I wtedy ten Bóg wyleczy Sarę. Wystarczy tylko bardzo poprosić, tak mówiła siostra Ludwika.

Podziwiała fantazję synka i cieszyła się, że sześciolatek potrafił sobie jakoś radzić z tą bardzo trudną sytuacją w ich domu. Piotruś często zaskakiwał ją swoimi dojrzałymi, mądrymi zachowaniami. Był nad wiek poważny, a jednocześnie sprawiał, że ich dom tętnił życiem – głównie dzięki niemu atmosfera w mieszkaniu była jak w innych rodzinach. Wybuchy śmiechu, głośna muzyka i ten jego głosik stale o coś pytający, opowiadający, wykłócający się. Wszystko zamierało, gdy on zasypiał.

Spojrzała na zegar wiszący na ścianie, za dziesięć minut musi podłączyć Sarze kroplówkę. Od kilku lat w każdym pomieszczeniu ich mieszkania wisiały duże zegary, nawet w łazience. Odmierzały czas od zabiegu do zabiegu. Dzieliły jej życie na regularne kawałki, narzucały rygorystycznie swój rytm.

Czas Sary był policzony. Lekarze nie dawali już żadnej nadziei. Choroba nic sobie nie robiła z tych wszystkich zabiegów, lekarstw, modlitw. Jedyne, co jeszcze można było robić, to dbać o to, by jak najmniej cierpiała.

Cicho zabrzęczał telefon.

– Madziu, chyba cię nie obudziłam?

– Nie, skądże – zaprzeczyła. – Cieszę się, że dzwonisz. – Lubiła Adę, swoją przyjaciółkę i sąsiadkę.

– Przepraszam, że o tej porze, ale późno wróciłam dzisiaj z pracy i dopiero teraz przygotowuję się na jutro. Zapomniałam ci powiedzieć, że dzieciaki jadą na basen. Piotruś coś wspomniał, że zgubił swoje klapki, jak nie znajdziesz, to poszukam jakieś od Moniki.

– Dobrze, muszę sprawdzić.

– Wiesz, dzisiaj z przedszkola odebrał dzieciaki Bartek, bo mój szef znowu w ostatniej chwili przypomniał sobie, że na jutro musi mieć wzory zaproszeń. Dałam mu jakieś dziesięć dni temu kilka propozycji, dzisiaj okazało się, że żadna mu nie odpowiada. On ciągle robi takie numery, a później ma wiele powodów, by się wyżywać na ludziach.

– To musi być denerwujące. Współczuję ci. Szkoda, że on nie ma gromadki dzieci na głowie, musiałby być lepiej zorganizowany.

– Całe szczęście dla tych dzieci. – Ada roześmiała się. – Ostatnio jego ulubionymi słówkami są: dyspozycyjność i kreatywność.

– Podziwiam cię – westchnęła Magda. – Ja przy takim szefie bez przerwy bym panikowała.

– Co ty opowiadasz? To ciebie wszyscy podziwiają… Jak się dzisiaj czuje Sara?

– Lepiej, wszystko się chwilowo uspokoiło. Wczoraj źle to wyglądało, ale ten doktor Michał jest po prostu cudowny, przyjechał natychmiast. Wiesz, sama jego obecność dobrze wpływa na Sarę, i na mnie też. Czuję się przy nim o wiele spokojniejsza. Wyobraź sobie, był z nami do czwartej nad ranem, a potem musiał iść normalnie do pracy, do szpitala.

– Siedział do rana? Kochana, myślę, że takich lekarzy jest niewielu – podkreśliła Ada.

– Tak – zgodziła się Magda – ale dobrze, że w ogóle są. Muszę kończyć, kochana, Sara czeka. Wpadniesz jutro na kawę?

– Chętnie, chyba że mój szef znowu coś wymyśli. Ucałuj ode mnie małą.

– Dzięki, no to do jutra.

Magda od dwóch miesięcy ani na moment nie opuściła tego mieszkania. Hania, przyjaciółka jeszcze z liceum, robiła jej wszystkie zakupy, płaciła rachunki, a Ada, sąsiadka mieszkająca piętro niżej, matka sześcioletniej Moniki, zajmowała się Piotrusiem. Odprowadzała codziennie dzieci do przedszkola, zabierała na spacery, do kina czy McDonalda. Bez ich pomocy Magda nie poradziłaby sobie.

Podziwiała je. Obydwie miały mężów i dzieci, pracowały zawodowo, były bardzo aktywne. Radziły sobie z masą problemów, zawrotnym tempem życia, a przy tym potrafiły być uśmiechnięte i zadowolone. Giganty. Ją coraz częściej gnębiły myśli, że im nie dorównuje, stoi na bocznym torze, podczas gdy życie pędzi ekspresem. Bała się myśleć o tym, co zrobi potem, gdy Sary już nie będzie… Zastanawiała się też, gdzie byłaby, co robiłaby, gdyby Sara się nie urodziła? Po co to teoretyzowanie, na najważniejsze pytania i tak nie ma odpowiedzi, tego nauczyło ją życie.

No a Konrad? Co robił jej mąż, ojciec Sary?! On przysyłał pieniądze. Spore kwoty wpływały na jej konto, wystarczały na wszystko. Całkowicie poświęcił się pracy. Wyprowadził się do Warszawy, miał służbowe mieszkanie, często bywał za granicą. Był przykładem nowoczesnego podejścia do życia, robił błyskawiczną karierę, odnosił sukces za sukcesem. Chłopiec z plakatu: zdolny błyskotliwy pracoholik. Przepaść między nimi była już nie do pokonania. Żyli w różnych światach. Przerwała te myśli, wstała i poszła do pokoju córki.

– Moja maleńka, czas na kolację. – Uśmiechnęła się do córeczki. – Co oglądasz?

Oczy dziewczynki ożywiły się.

– Tajemnice australijskiej rafy koralowej. Coś pięknego. To jeden z tych filmów, które dostałam od taty. A wiesz, że parę lat temu sam nurkował, jak był w Australii?

– Wiem, córeczko. Wasz tata zwiedził już kawał świata.

– Jest taki odważny, niczego się nie boi. Pływa i nurkuje, jeździ na koniach i szybkimi samochodami… A ty, mamusiu, musisz ciągle być tu w domu, z nami.

– Nie, kochanie, nie muszę. Ja bardzo chcę być razem z wami. Wy jesteście całym moim światem, najlepszym, nie pragnę innego. Już ci to tłumaczyłam. Każdy człowiek jest inny, ja nie mam w sobie duszy podróżnika, ja lubię dom i bardzo kocham swoje dzieci.

– Tata nas tak nie kocha…

– Kocha, oczywiście, że kocha, tylko inaczej, bo jest innym człowiekiem.

Magda sprawdziła pampersa, poprawiła prześcieradło i ułożyła dziecko wygodniej. Na koniec podłączyła kroplówkę. Usiadła na krześle, wzięła dłoń Sary w obie ręce i delikatnie ją masując, zaczęła nucić jej ulubioną piosenkę o króliczku, który wędrował po lesie i łąkach w poszukiwaniu przyjaciół, by wybrać się z nimi w daleką podróż statkiem. Sara lubiła słuchać wieczorem tych prostych dziecięcych kołysanek. Odprężała się i zasypiała. Magda nuciła coraz ciszej. Za dwadzieścia minut odłączy kroplówkę i będzie mogła się położyć. Przypomniała sobie o telefonie Ady. Odszukała w szafce klapki Piotrusia, przygotowała mu wszystko na jutrzejszy basen. Zaparzyła sobie herbatę i usiadła w fotelu. Lubiła ten nocny czas. Dzieci spały, wszystko było zrobione. Wieżowiec kładł się do snu. Cichły rozmowy za ścianą, gasły światła w oknach naprzeciwko.

Pomyślała o Konradzie. Ciekawe, jak on spędza tę noc. Z pewnością jeszcze nie śpi, prowadzi takie aktywne życie. Wrócił niedawno z Afryki, przesłał Piotrusiowi dużo zdjęć. Bardzo kochał swojego syna. Tak, nie ulegało wątpliwości, że miłość ojcowską obudził w nim Piotruś, nie Sara. Nie potrafiła się z tym pogodzić. Momentami żal, który się w niej gromadził przez lata, dławił ją tak mocno, że miała ochotę krzyczeć z całych sił. Ale nie mogła, bo zakłóciłaby spokój innym.

Jakiś rok temu zaproponował, że…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej