Dla Ali K.

1

Dziewczynka przypominała lalkę z delikatnej, starej porcelany.

Miała na sobie skromną, lecz bez wątpienia odświętną sukienkę z popeliny w szaro-granatową kratkę, lekko marszczoną w pasie i bez żadnych falbanek, bo być może wtedy sukienka byłaby nieco strojniejsza. Wydawała się też na nią lekko za duża, chociaż sięgała jej tylko do kolan. Być może przez to, że oprócz łydek niewiele odsłaniała. Mankiety długich rękawów były ciasno zapięte tuż przy nadgarstkach na cztery małe guziczki. Piąty, pod brodą, zaciskał pod delikatną szyją okrągły kołnierzyk. Wiotką talię dziewczynki już nieco swobodniej opasywała matowa wstążka zawiązana z tyłu na zwyczajny węzeł zamiast kokardy. Prosto i bez finezji.

Cały strój nie był zbyt wyszukany, nie miał też w sobie żadnej subtelności, wdzięku, zwiewności czy powabu. Wyglądał absurdalnie siermiężnie. Tkanina, z której go uszyto, grube białe rajstopy oraz skórzane trzewiki, w które ktoś obuł miniaturowe dziecięce stópki, podobnie zresztą jak sukienka, nie były odpowiednie ani na obecną porę roku, ani dla tak małego dziecka.

Całość prezentowała się też osobliwie staromodnie. Podobnie jak mocno już wysłużona walizka – mała, tekturowa, z metalowymi okuciami. Przywodziła na myśl dawne kufry podróżne. Albo płaskie pudła w stylu vintage do przechowywania drobiazgów. W nowoczesnej, industrialnej hali przylotów, pośród setek świateł odbijających się w lśniącej posadzce i w tłumie pędzących gdzieś ludzi, wydawała się zagubionym elementem scenografii z całkiem innej historii. Zdecydowanie nie tej, która toczyła się tu i teraz.

Właściwie nic, co dziewczynka miała przy sobie, nie pasowało ani do obecnego czasu, ani tym bardziej do sytuacji. Również ona sama.

Jakby przeniosła się z innej epoki.

Nawet jej uczesanie przywodziło na myśl osobliwe fryzury dziewcząt ze starych sepiowych fotografii. Długie, misternie ułożone, staroświeckie fale spływały miękko na wyprostowane sztywno ramiona i plecy. Złociste pukle okalały śliczną twarzyczkę; dzięki nim dziewczynka przypominałaby słodkiego aniołka, gdyby nie otaczający ją nimb powagi i chłodu. Na dziwnie obojętnej buzi ani na chwilę nie zagościł uśmiech, nawet taki spowodowany zakłopotaniem lub onieśmieleniem.

Dziewczynka z pewnością nie była onieśmielona ani zakłopotana. Nie wyrażała też innych oczywistych w takiej sytuacji emocji, a przynajmniej takie sprawiała wrażenie. Nie przejawiała najmniejszego zainteresowania najbliższym otoczeniem. Jakby to, co działo się obok, jej nie dotyczyło. Pozostawała kompletnie obojętna. Jej czoło było gładkie, usta nieruchome, a ciemne rzęsy rzucały na policzki długie, lekko drżące cienie tylko wtedy, gdy na chwilę opuszczała powieki.

Jedynie w wielkich szmaragdowych oczach czaiła się niepokojąca, bo zdecydowanie zbyt dojrzała jak na jej wiek przenikliwość, która dziwnie hipnotyzowała i powodowała dreszcz zapewne u każdego, kto odważył się w nich zatonąć na dłużej niż kilka sekund.

– Alicjo?

Głos kobiety towarzyszącej dziecku brzmiał uprzejmie, lecz chłodno, z ledwie wyczuwalną nutą zniecierpliwienia. Alicja, wciąż zapatrzona w obwiedzione zielenią źrenice, wzdrygnęła się nieznacznie.

– Tak? – odparła z roztargnieniem, niechętnie odrywając wzrok od niezwykłej istotki, która na dobrych parę chwil całkowicie przykuła jej uwagę.

Spojrzała na znacznie starszą od siebie kobietę, sztywno i trochę nienaturalnie wyprostowaną, jakby zapomniała wyjąć drewniany wieszak z żakietu, zanim się w niego ubrała. Albo uwierała ją jakaś metka – wskazywała na to jej lekko skwaszona mina. Spoglądała na Alicję wymownie, opierając dłoń na ramieniu małej podopiecznej – bardziej we władczym niż opiekuńczym geście.

Panna Emma Parker, bo tak się przedstawiła, nie powiedziała o sobie wiele, ani słowem nie wspomniawszy także o tym, jaka jest jej rola w historii, której mimowolną bohaterką stała się również Alicja. Najwyraźniej uznała to za zbędne lub w tym momencie nieistotne. Podobnie jak parę innych spraw, o które Alicja natarczywie dopytywała, za każdym razem bez skutku. Najbardziej interesował ją rzeczywisty powód, dla którego ją tu ściągnięto, i w dodatku w takim pośpiechu. Bo ten, który jej podano, wydawał się zbyt absurdalny, by w niego uwierzyć czy tym bardziej potraktować poważnie.

Pozostawała nadzieja, że już za chwilę wszystko się wyjaśni. Niestety nadal niewiele na to wskazywało. Mimo wielu próśb.

Towarzyszka dziewczynki od pierwszej chwili zachowywała się zbyt wyniośle, by można było oczekiwać, że przychyli się do czyichkolwiek nalegań czy nawet błagań (powodowana desperacją Alicja była już tego bliska), mimo że przez cały czas usiłowała emanować łaskawą dobrodusznością. Niespecjalnie jej to jednak wychodziło. Być może za mało się starała, była kiepską aktorką albo przeszkadzała jej w tym nadmierna pewność siebie. Lub wszystko na raz. Od początku usiłowała zachować pozory uprzejmości i przy pomocy oklepanych sztuczek socjotechnicznych zjednać sobie rozmówczynię, lecz działało to raczej na odwrót. Wręcz odpychająco i banalnie.

Dyplomatyczny uśmiech wydawał się trwale przyklejony do kamiennej twarzy i zamiast przełamywać, zwiększał dystans. Podobnie jak ogólny wizerunek nieznajomej – jej perfekcyjny makijaż, doskonała fryzura i biurowy strój. Całość mocno kontrastowała z wyglądem towarzyszącego jej dziecka ubranego prosto i skromnie, i wydawała się zbyt formalna na tak… zwyczajną okazję.

Jej ubiór nie był też odpowiedni na podróż, jaką miała za sobą. W zapiętej pod samą szyję bluzce, dopasowanym żakiecie, wąskiej ołówkowej spódnicy i w niebotycznie wysokich szpilkach musiało jej być niewygodnie. Chociaż, o dziwo, po tylu godzinach lotu nic nie było wymięte, rozmazane ani potargane. Emma Parker wyglądała perfekcyjnie, na jej twarzy i w postawie nie widać było nawet śladu udręczenia niewygodą. Mimo to jednak Alicja i tak na jej miejscu wybrałaby spodnie, koszulkę i bawełnianą rozpinaną bluzę, którą mogłaby zdjąć, gdyby zrobiło się za gorąco. Dokładnie jak w tej właśnie chwili, gdy nerwowo gniotła w palcach koszulę. Mimo odsłoniętych ramion z każdą minutą pociła się coraz bardziej. I wcale nie za sprawą wysokiej temperatury, bo hala była klimatyzowana i panował w niej przyjemny chłód, ale z powodu wrażenia, jakiego doznała na widok kobiety i dziewczynki.

Czuła się w ich obecności nieswojo i dziwnie niezręcznie, co dodatkowo wytrącało ją z równowagi. A takie coś prawie nigdy jej się nie zdarzało, dlatego zastanawiała się, gdzie popełniła błąd, bo raczej nie chodziło o to, że w ogóle zdecydowała się przyjść. Nie mogła postąpić inaczej. Przez chwilę tylko pożałowała, że nie przygotowała się lepiej na spotkanie i nie ubrała się w coś bardziej szykownego niż dżinsy do kolan, top, koszula i tenisówki. Bo gdyby na przykład włożyła sukienkę i sandałki na obcasach, zadbała o fryzurę, zamiast byle jak i prawie w biegu zebrać włosy w kitkę, być może poczułaby się teraz chociaż trochę pewniej.

Lub też wcale nie, skwitowała w myślach. Bo jeśliby nawet zdążyła staranniej się wystroić, zapewne niewiele by to zmieniło. Kobieta w eleganckiej i bez wątpienia kosztownej garsonce prezentowała typ osoby, przy której inne zwykle tracą rezon. Bez względu na to, co akurat mają na sobie i w co ubrana jest ona.

Tak też właśnie czuła się Alicja – zbita z tropu – a zwykle w najtrudniejszych sytuacjach nie brakowało jej hartu ducha i tupetu. Niekiedy bywała wręcz nazbyt przebojowa i nie bała się wyzwań, także tych najbardziej dziwacznych i skomplikowanych.

To jednak zdecydowanie ją przerosło.

Nigdy wcześniej tak się nie czuła, dlatego teraz zupełnie nie wiedziała, jak się zachować. Całkiem wbrew sobie, jak mała zagubiona dziewczynka, przestępowała z nogi na nogę, skubała nerwowo pasek od torebki, mięła koszulę i zastanawiała się gorączkowo, co powiedzieć, by nie poczuć się po tym jeszcze gorzej. Mimo że jeszcze kilka minut wcześniej doskonale wiedziała, co musi zrobić. To było jednak, zanim je zobaczyła – kobietę o surowym obliczu i towarzyszące jej dziecko. To ono było powodem, dla którego się tu znalazła.

– Alicjo…

Stanowczy i teraz jeszcze bardziej lodowaty ton sprawił, że wróciła do rzeczywistości. I o dziwo odblokował nagle bezsensowny stupor, w jaki mimowolnie popadła.

– To musi być jakaś pomyłka, pani Parker – oświadczyła równie zdecydowanie i przybrała obronną pozę, krzyżując ramiona.

– Panno Parker – poprawiła ją tamta i uniosła dumnie podbródek.

– Panno Parker – powtórzyła Alicja z niecierpliwym i celowo demonstracyjnym westchnieniem. – Tłumaczyłam już, że nie mam i nigdy nie miałam krewnych w USA. Przykro mi z powodu tego, co się stało… – mówiąc to, spojrzała ze współczuciem na dziewczynkę, ale ta nadal nie okazywała jej zainteresowania. Dokładnie tak jak w chwili, gdy zjawiła się wraz z opiekunką w zatłoczonej hali przylotów. Wtedy też nie odezwała się ani słowem, ani nie zareagowała na powitanie. – Obawiam się, że w niczym nie pomogę. – Alicja rozłożyła ręce w geście bezradności. – Nie jestem osobą, której pani szuka.

– A jednak przyszłaś? – Kobieta uśmiechnęła się i nieznacznie uniosła brwi.

Mówiła po polsku z wyraźnym amerykańskim akcentem, nonszalancją i naturalną pewnością siebie, przez którą Alicji nawet nie przeszło przez myśl, by również zrezygnować z grzecznościowej formy. Zwracanie się do kobiety per „ty” wydało się jej wręcz niestosowne, podczas gdy sama nie odebrała tego jako afrontu w stosunku do siebie.

– Ponieważ rozłączyła się pani zbyt szybko – odparła z pozornym spokojem. – Nie pozwoliła mi pani dokończyć ani nie odpowiedziała na…

– Przecież wszystko zostało wyjaśnione – przerwała jej kobieta tonem nieznoszącym sprzeciwu.

Identycznym jak wtedy, gdy rozmawiały po raz pierwszy, poprzedniego dnia. I kolejny raz przed dwiema godzinami, gdy wyrwana ze snu Alicja otrzymała polecenie natychmiastowego stawienia się na lotnisku. Nie prośbę, ale właśnie polecenie, prawie wojskowy rozkaz. Zbyt zaskoczona i oszołomiona, nie zdążyła nawet zastanowić się dobrze nad tym, co robi i czemu ulega. Ubrała się w niespełna kilka minut i prawie potykając się o własne nogi, wybiegła z domu.

Dlatego dopiero gdy w pełni do niej dotarło, co się stało i do czego właściwie została zmuszona, ogarnęła ją złość. Bo przecież wcale nie musiała nikogo słuchać. Ani tu przychodzić. Zrobiła to dobrowolnie, głównie ze względu na to biedne dziecko, które i tak zbyt wiele przeszło. Alicja postanowiła osobiście wyjaśnić owo kuriozalne nieporozumienie, ponieważ nie pozwolono jej tego zrobić przez telefon. Niestety, najwyraźniej nadal było to niemożliwe. Ta kobieta w ogóle nie chciała jej słuchać!

Pozostanie w domu też pewnie niewiele by zmieniło. Emma Parker, kimkolwiek była, wydawała się zdeterminowana i pewna swego, więc można się było spodziewać, że w końcu i tak znalazłaby sposób, by osiągnąć swój cel. I zapewne jeszcze tego samego dnia zapukałaby do drzwi mieszkania Alicji.

Właśnie to sugerowała jej zacięta mina.

– Sądziłam, że się zrozumiałyśmy – oświadczyła Emma niczym pewny swojej racji belfer.

– Nie. W ogóle się nie zrozumiałyśmy. A przede wszystkim to pani niczego nie rozumie. Nadal – odparła hardo Alicja. – Gdybym została wysłuchana do końca, nie musiałabym się tu w ogóle fatygować. Zaoszczędziłoby to czasu i kłopotu nam obu, ponieważ być może do tej pory odnalazłaby się prawdziwa rodzina tej małej. Bo ja nią niestety nie jestem. Przykro mi, naprawdę. – Ostatnie słowa wypowiedziane już znacznie łagodniej skierowała do dziewczynki. Oczywiście znów nie doczekała się najmniejszej nawet reakcji z jej strony.

Niestety, jej rozmówczyni nie wyglądała na przekonaną. Wręcz przeciwnie, sprawiała wrażenie jeszcze bardziej pewnej swych racji, jakiekolwiek one były. Bo na pewno chodziło o coś więcej niż to, co dotąd wyjawiła, i musiało to być dla niej niezmiernie ważne. Świadczyła o tym malująca się na jej obliczu powaga wojskowego służbisty.

– Ależ oczywiście, że jesteś jej rodziną, Alicjo – orzekła protekcjonalnie. – Nie ma co do tego wątpliwości. Sprawdziliśmy wszystko dokładnie – dodała, nie wyjaśniając, co właściwie oznacza zaimek „my” i tym samym, kogo reprezentuje. – Jesteś najbliższą krewną tego dziecka. Obecnie jedyną, jaką ono ma. – Postarała się, by ostatnie słowa zabrzmiały dramatycznie i ckliwie, lecz wypadło sztucznie. Zapewne dlatego, że czułostkowość również nie leżała w jej naturze i niespecjalnie pasowała do osobowości oraz charakteru góry lodowej, jaką bez wątpienia była.

– I mamy kolejny dowód na to, że się pani myli. – Alicja triumfowała, nie kryjąc zadowolenia. – Bo gdyby nawet to dziecko jakimś cudem okazało się ze mną spokrewnione, nie byłabym jedyna. Tak się składa, że jest jeszcze…

– Twoja ciotka? – Emma Parker znów przerwała jej bezceremonialnie. Prychnęła lekko i uśmiechnęła się pobłażliwie. – Przypominam ci, że miała już swoje lata, kiedy zaopiekowała się tobą. I tak jak ty teraz, wcale nie musiała. Podjęła się tego dobrowolnie, z czystej dobroci serca. – Znów zagrała na sentymentalnej nucie, tym razem dużo bardziej udanym akordem. Lub też Alicja przymknęła oko na drobny fałsz, zbyt przejęta jego treścią. – Była tylko daleką, nieznaną ci wcześniej krewną, w zasadzie obcą osobą – kontynuowała panna Parker, jakby doskonale wiedziała, że uderzyła w czułą strunę. – A mimo to ocaliła cię przed tułaczką po domach dziecka i innych bezdusznych instytucjach. Zajęła się tobą jak własną córką, otoczyła opieką i obdarzyła prawdziwą matczyną miłością. – W nadal lodowaty ton znów wkradł się przesadny, sztuczny patos. – Ale chyba nie sądzisz, że miałaby dość siły, by porwać się na coś takiego raz jeszcze? – Obok patosu pojawiła się już całkiem jawna drwina. – I zająć się ponownie tak małym dzieckiem? W tym wieku sama pewnie może niebawem potrzebować troski.

– Skąd…? – Alicja w oszołomieniu tylko tyle zdołała wykrztusić.

Skąd ta okropna kobieta tyle o niej wiedziała?! O ciotce Anieli i o tym, co zdarzyło się przed dwudziestoma laty? I co najważniejsze, ile jeszcze wie? O Alicji, jej obecnym życiu… O wszystkim!

Dlaczego za wszelką cenę usiłowała wplątać ją w coś, co jej nie dotyczyło? Podobieństwo do tego, co niegdyś dotknęło Alicję, wtedy, gdy nagle została sierotą, nie miało w tym przypadku żadnego znaczenia. Alicja nie była krewną tej ślicznej dziewczynki, nie miała co do tego wątpliwości. A właśnie to usiłowano jej wmówić, bez przedstawienia konkretnych dowodów. Bo choć ciągle o nie pytała, tajemnicza kobieta nie wyjaśniła jej, jaki stopień pokrewieństwa miałby ją łączyć ze zmarłą matką małej. Upierała się jedynie, że są ze sobą spokrewnione.

– Nieważne, skąd wiem – oświadczyła chłodno Emma, ale widać było, że jest zadowolona z efektu, jaki wywarły na Alicji jej słowa. – Aniela Kruk zajęła się tobą, chociaż wcale nie musiała – powtórzyła z satysfakcją. – Wcześniej nawet nie wiedziałaś o jej istnieniu. Dzięki niej nie trafiłaś w jakieś straszne miejsce dla sierot. Teraz możesz zrobić to samo dla tego oto dziecka. – Wykonała rękami zamaszysty gest, jak gdyby prezentowała dziewczynkę na jakiejś wystawie, po czym rzuciła małej krótkie, znaczące spojrzenie, jakby spodziewała się od niej wsparcia. Ta jednak nie zwróciła na to uwagi, wciąż pozornie nieobecna. – Tylko ty – podkreśliła panna Parker, patrząc już tylko na Alicję. – Bo tak jak ty wtedy, to biedactwo nie ma nikogo innego. Pamiętaj o tym, kiedy znów zaczniesz się wzbraniać przed swoim moralnym obowiązkiem. Proszę, tam są jej rzeczy osobiste – dodała z lekkim znużeniem, jak ktoś, kto stracił zbyt wiele cennego czasu na bezsensowne tłumaczenia, i wskazała staromodną walizkę. – A tu są niezbędne dokumenty. Na razie musi ci to wystarczyć, resztą zajmiemy się później. Nie masz jeszcze pełnych praw do opieki, dlatego musisz być ostrożna. Nic nikomu nie rozgłaszaj, zachowaj możliwie największą dyskrecję, niech jak najmniej osób o tym wie. I przede wszystkim – uzupełniła z naciskiem, wbijając w Alicję ostre jak koniec szpilki spojrzenie – uważaj na małą!

Podała jej cienką skórzaną teczkę, którą dotąd trzymała pod pachą w tak dyskretny i subtelny sposób, że Alicja w ogóle nie zwróciła na nią uwagi. I zapewne też dlatego, zbyt zaintrygowana, bezwolnie wyciągnęła rękę.

Dopiero gdy już trzymała teczkę, uświadomiła sobie, że nie powinna była jej w ogóle dotykać!

– Proszę to zabrać!

Za wszelką cenę i w lekkiej panice usiłowała naprawić swój błąd.

– W porządku – odparła tamta niespodziewanie, ale nie odebrała teczki. – Muszę tylko… coś sprawdzić. – Dotknęła ramienia dziewczynki i spojrzała na nią wymownie, z dziwną surowością i nakazem w oczach. – Przypilnuj jej, proszę, to bardzo ważne – zwróciła się do Alicji identycznym jak wcześniej, stanowczym tonem, choć teraz nie było do końca jasne, czy chodzi jej o dziecko, czy o teczkę. Być może o jedno i drugie, ponieważ zarówno do jednego, jak i drugiego wydawała się mieć identyczny stosunek emocjonalny.

– Proszę zaczekać! – Alicja szarpnęła się nerwowo. – Przecież nie można tak po prostu zostawiać dziecka… No dobrze, ale tylko chwilę! – krzyknęła za nią, gdy już wiedziała, że nie uda jej się zatrzymać panny Parker i że popełniła katastrofalny błąd, nie łapiąc w porę za mankiet lub choćby nawet połę eleganckiego żakietu.

Nigdy też wcześniej nie widziała, by ktoś tak sprawnie, z gracją, a przede wszystkim w tak imponującym tempie przemieszczał się w naprawdę wysokich szpilkach, w dodatku po śliskiej posadzce. I uważnie odprowadzany wzrokiem tak błyskawicznie wtapiał się w tłum, choć zaledwie chwilę wcześniej bardzo się z niego wyróżniał.

A to niestety nie wróżyło niczego dobrego.

2

– Jasna cholera – mruknęła pod nosem, pełna najgorszych przeczuć, bo coś jej podpowiadało, że to jeszcze nie koniec kłopotów, a zaledwie ich początek. Zaraz jednak spojrzała z lękiem na dziewczynkę i zakryła sobie usta. – Przepraszam, nie powinnam tak mówić – wymamrotała zakłopotana. Jednocześnie uświadomiła sobie, że nie ma pojęcia, w jakim języku powinna się zwracać do małej.

Nie spytała o to, podobnie jak o parę innych istotnych rzeczy, nie sądziła, że będzie jej to potrzebne. Była zbyt zajęta przekonywaniem Emmy Parker, że nie jest tą osobą, za którą tamta ją brała, i próbą sprostowania fatalnej pomyłki. Oraz zbyt oszołomiona tym, co usłyszała o sobie i o swojej przeszłości. Tylko kilkorgu najbliższym znajomym opowiedziała o swoim dzieciństwie, tymczasem jakimś cudem jej historia dotarła do kogoś zupełnie obcego. Kto w dodatku usiłował to wykorzystać w jakimś dziwnym celu, którego Alicja nie potrafiła zrozumieć.

Pozostawała nadzieja, że może dziewczynka coś wyjaśni i dzięki temu przynajmniej częściowo Alicji uda się rozwikłać zagadkę. Najpierw jednak należało jakoś do małej dotrzeć. I cokolwiek z niej wydobyć. A to mogło być bardzo trudne; jej ciągły brak zainteresowania otoczeniem nie wróżył szybkiego sukcesu.

Emma Parker w obecności Alicji nie zwróciła się bezpośrednio do dziecka ani razu, natomiast w rozmowie przez cały czas używała nienagannej polszczyzny zabarwionej jedynie obcym akcentem. Twierdziła, że matka małej była z pochodzenia Polką. Ale skoro mieszkały w Stanach Zjednoczonych, dziewczynka musiała posługiwać się raczej językiem angielskim.

– What’s your name, honey?[1] – spytała Alicja łagodnie, również po to, by od czegoś zacząć.

Panna Parker bez wątpienia wymieniała imię i nazwisko zarówno dziecka, jak i jego matki, Alicja była jednak zbyt zaaferowana tą przedziwną sytuacją, by je zapamiętać. Nie widziała też powodu, dla którego miałaby to robić. Jak się okazywało, niesłusznie, i teraz wyrzucała sobie, że nie była bardziej uważna.

Dziewczynka tymczasem obrzuciła ją pobieżnym i beznamiętnym spojrzeniem. Stała wciąż w tej samej pozycji, ze zwieszonymi ramionami, nieruchoma i pozornie nieobecna.

– Jak masz na imię? – Alicja ponowiła pytanie po polsku, lecz dziecko nie zareagowało. – Poczekaj momencik, dobrze? – dodała, jakby to mogło coś zmienić, w dodatku odruchowo znów w ojczystym języku.

Wyjęła z torebki telefon i wybrała numer panny Parker. Na szczęście przezornie go zapisała.

Odetchnęła z niewyobrażalną ulgą, gdy usłyszała lekko niecierpliwe: „Słucham?”.

– Gdzie się pani podziewa? – spytała nerwowo, ledwie powstrzymując się przed uzmysłowieniem kobiecie wprost, co myśli o jej zachowaniu.

– Jestem niedaleko – usłyszała. – I proszę, nie panikuj! Jesteś już duża i wbrew pozorom całkiem rozgarnięta. Na pewno sobie poradzisz.

– Jeżeli za chwilę pani nie wróci, będę musiała komuś to zgłosić.

– Prosiłam cię, żebyś tego nie robiła. W ten sposób możesz bardzo zaszkodzić sobie i dziecku.

– Chyba raczej pomóc! Są odpowiednie służby, instytucje…

– Naprawdę chcesz narażać to nieszczęsne maleństwo na taki stres? – Kobieta przerwała jej gwałtownie. Była wyraźnie zdenerwowana. – Oddasz je, ot tak, obcym ludziom? Bo chyba pamiętasz, jak sama czułaś się pośród tylu nieznanych ci osób, bez wsparcia kogokolwiek bliskiego po tak traumatycznym zdarzeniu, zanim ciotka zabrała cię do siebie? Podobno takich rzeczy nie zapomina się nigdy.

Alicja poczuła bolesne ukłucie w okolicach serca. To nie było fair. Podobnie jak to, że panna Parker mimo jadu, jaki sączył się z jej słów, znów miała rację. Nic nie było w stanie wymazać z pamięci Alicji tamtego strasznego dnia, mimo że mając zaledwie siedem lat, nie do końca zdawała sobie sprawę z tego, co się wówczas wokół niej działo. Wiedziała tylko, że jej rodzice nie żyją. Że zginęli w wypadku, z którego ona sama jakimś cudem wyszła prawie bez szwanku. Tylko że nagle została całkiem sama.

Zupełnie jak ta mała teraz, pomyślała bezwiednie, wciąż z telefonem przy uchu, zerkając na dziewczynkę.

– Owszem, pamiętam – odparła po długiej chwili. Słyszała niespokojny oddech panny Parker, więc wiedziała, że kobieta nadal tam jest. Alicja znów popatrzyła na dziewczynkę i obróciła się do niej bokiem, zasłaniając usta. – I pewnie podobnie czuje się ta mała właśnie teraz, po tym, jak ją tu pani zostawiła z obcą dla niej osobą – wyszeptała dramatycznie.

Kłamała, bo dziewczynka wcale nie wyglądała na przestraszoną. Była tak samo apatyczna i zblazowana jak wcześniej, a nagłe zniknięcie opiekunki nie zrobiło na niej najmniejszego wrażenia. Jakby jej to w ogóle nie obeszło. Ale równie dobrze mogła to być jednak jakaś reakcja obronna, co Alicja uświadomiła sobie dopiero teraz. W końcu dzieci różnie reagują na stres, niekiedy w niezrozumiały dla dorosłych sposób. A w tej dziewczynce mogło dziać się wiele. I właśnie to można było uznać za powód jej dziwnego otępienia.

– Zaręczam, że znacznie lepiej odnajdzie się w twoim towarzystwie niż w moim. Jestem dla niej bardziej obca. Prawie mnie nie zna, a z tobą łączą ją przynajmniej więzy krwi – odparła Emma, a Alicja nagle zdała sobie sprawę, że w tle rozmowy prócz stukotu jej obcasów słychać warkot silnika samochodu. A zaraz potem trzaśnięcie drzwiami.

Poczuła, jak robi jej się słabo, gdy zrozumiała, co to może oznaczać. Emma Parker prawdopodobnie właśnie gdzieś odjeżdżała!

– Nie powiedziała mi pani, w jakim języku mała się porozumiewa. Jak mam się do nie zwracać? – Niemal krzyknęła z desperacją.

– Och, po prostu mów tak, jak ci wygodniej.

– Ale jak to: wygodniej?

Nie otrzymała odpowiedzi. Ani na to, ani na kolejne wyrzucane nerwowo pytania, ponieważ połączenie zostało przerwane.

Próbowała dzwonić znów, ale bez skutku. Telefon Emmy Parker był wyłączony. Alicja zastanawiała się gorączkowo, co robić. Ogarniała ją coraz większa panika; przestawała racjonalnie myśleć.

– Mia – usłyszała nagle cichutki, dźwięczny głosik.

Zaskoczenie spowodowało, że w lot się opamiętała i częściowo odzyskała panowanie nad sobą. Przykucnęła obok dziewczynki i delikatnie dotknęła jej maleńkiej, bardzo zimnej dłoni.

– Masz na imię Mia? – spytała bezwiednie po polsku.

Dziewczynka miała minę, jakby głęboko się nad czymś zastanawiała, ale w końcu skinęła głową.

– Czy wiesz może… – Alicja umilkła na moment, zastanawiając się, jak powinna zadać to pytanie, by nie przestraszyć małej i nie zarazić jej własnym niepokojem. Wzięła kilka głębokich wdechów i uśmiechnęła się przyjaźnie. – Czy wiesz, dokąd mogła pójść panna Parker?

Dla pewności powtórzyła pytanie również po angielsku, ale nie otrzymała odpowiedzi. Nie było też żadnej innej reakcji, nawet potrząśnięcia głową czy wzruszenia ramionami.

– Pójdziemy jej poszukać, dobrze?

Próbowała wziąć dziewczynkę za rękę, ale ona wówczas schowała je za siebie.

– Nie mogę zostawić cię tu samej. Musimy razem poszukać twojej opiekunki. Albo przynajmniej kogoś powiadomić, że tu jesteś… – Zawahała się, ponieważ nie bardzo wiedziała, do kogo powinna się zwrócić, gdyby panna Parker ostatecznie się nie odnalazła. Do obsługi lotniska? Policji?

Nim zdążyła podjąć decyzję, dziewczynka sama chwyciła ją za rękę i ścisnęła mocno. Nie ruszyła się jednak z miejsca, jakby wrosła w ziemię. Za to w jej oczach pojawiła się niema prośba.

– Dobrze, wobec tego pójdziemy sobie na razie o tam. – Alicja postanowiła nie robić niczego wbrew jej woli, dlatego wskazała widoczne w oddali szare krzesła. – Usiądziemy i poczekamy, aż wróci twoja opiekunka – wypowiedziała te słowa tak, jakby sama w nie wierzyła.

Dziewczynka bez słowa ruszyła we wskazanym kierunku, ciągnąc za sobą staromodną walizkę. Pozwoliła, by Alicja jej pomogła, a potem posłusznie wspięła się na jedno z połączonych w rząd krzeseł, położyła ręce na kolanach i zapatrzyła się przed siebie.

Alicja spojrzała w tamtą stronę z nikłą nadzieją, że Mia dojrzała gdzieś pannę Parker. Szybko jednak pojęła, że dziewczynka nie patrzy na nic; znów zapadła w stan przypominający odrętwienie. Dokładnie tak jak wcześniej.

Westchnęła zrezygnowana i usiadła obok. Dopiero wtedy przypomniała sobie, że wciąż ściska w rękach skórzaną teczkę.

Otworzyła ją i zaczęła przeglądać zawartość. Na wierzchu znalazła amerykański paszport.

– Mia Mor. – Spojrzała na dziewczynkę i się uśmiechnęła. – Tak się nazywasz. I masz sześć lat – dodała w zamyśleniu, raczej do siebie niż do dziecka.

Pod paszportem znajdował się skrócony odpis aktu urodzenia dziecka. Bardzo skrócony, bo widniały na nim tylko podstawowe informacje. Imię i nazwisko matki nic Alicji nie mówiło. Julie Mor. Ojciec… nieznany. Miejsce urodzenia…

– Singapur? – zdziwiła się głośno. – Really? Have you been born in Singapore?

Wydawało jej się, że dziewczynka nieznacznie przewróciła oczami.

No tak. To było rzeczywiście idiotyczne pytanie. Jakby nie można było urodzić się w Singapurze. Może nie jest to najpopularniejsze miejsce, w którym Amerykanka polskiego pochodzenia mogłaby urodzić dziecko, ale czemu by nie? Alicja uśmiechnęła się przepraszająco, lecz i tym razem nie doczekała się reakcji.

Spoglądając raz po raz na dziewczynkę, przejrzała pobieżnie pozostałe papiery.

Ubezpieczenie, zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia, szczepieniach i… Na chwilę zabrakło jej tchu.

– Przecież to bez sensu! – wydukała, gdy tylko odzyskała mowę.

W rękach trzymała potwierdzony notarialnie dokument upoważniający ją do opieki nad Mią Mor, jako najbliższą krewną wskazaną przez matkę dziecka.

– Skąd w ogóle wiedziała o moim istnieniu? Jak można było przekazać opiekę nad tak małym dzieckiem obcej osobie? W innym kraju. W dodatku bez żadnej konsultacji, zgody, dokumentów… Niczego! – Kompletnie nie wiedziała, co o tym myśleć. – To niewiarygodne – mamrotała do siebie coraz bardziej oszołomiona, nerwowo przewracając papiery. – Chyba że… – zamarła z otwartymi ustami.

Chyba że dokumenty są fałszywe, przemknęło jej przez myśl. Może nawet wszystkie, a dziewczynka miała za sobą zupełnie inną historię niż ta, którą wmówiono Alicji? Jeżeli tak, to tym bardziej należało to gdzieś zgłosić! Dziecko mogło zostać porwane, ktoś mógł go szukać! Z drugiej strony, gdyby chodziło na przykład o handel dziećmi… dlaczego podrzucono by je Alicji, w dodatku wraz z kompletem… dokumentów? Jak przedmiot lub niechciane zwierzę. Brakowało tylko transportera i smyczy. Zresztą, niezależnie od przyczyny, cała sytuacja nie mogła być podyktowana dobrem dziecka!

Zamroczona własnymi podejrzeniami, Alicja z roztargnieniem podniosła wzrok znad papierów i zdrętwiała, ujrzawszy wpatrzoną w siebie parę szmaragdowych oczu. Znów dostrzegła w nich niemą prośbę. A raczej… przeraźliwe błaganie. Tym razem Alicja nie miała wątpliwości, o co chodzi.

– Nie mogę się tobą zaopiekować, nawet tylko przez chwilę. – Rozejrzała się bezradnie, szukając pomocy. – To byłoby niewłaściwe, ja…

Urwała, ponieważ dziewczynka nieoczekiwanie poderwała się i wtuliła w nią z niesłychaną siłą i prawie desperacją. Alicja z wrażenia prawie przestała oddychać. Niewiele myśląc, objęła dziecko, delikatnie, ale zdecydowanie. Dokładnie tak, jak przed prawie dwudziestoma laty zrobiła to ciotka Aniela, wtedy zupełnie jej obca, a jednocześnie bliższa niż ktokolwiek. Alicja przypomniała sobie uczucie ulgi, jakie znalazła w jej ramionach, i mimowolnie zapragnęła, by z Mią było tak samo. A potem jeszcze bardziej przestraszyła się tej myśli. Mimo to nie uwolniła dziewczynki z objęć. Przez kilka dobrych minut trwały w uścisku.

W końcu Alicja odważyła się łagodnie oderwać od siebie dziecko.

– Mia – wyszeptała, głaszcząc blady policzek, delikatny jak płatek lilii. – Nie bój się, słonko. Przecież nie zostawię cię tutaj… samej – dodała po chwili, ledwie wierząc w to, co mówi.

Nie mogła przecież tak po prostu ją stąd zabrać i nikogo o tym nie poinformować! Z drugiej strony… nic innego nie umiała teraz wymyślić. Lub też nie chciała. Bo z pewnością nie byłoby to nic dobrego. Przede wszystkim dla Mii.

Sytuacja była zbyt skomplikowana i za trudna, by kierować się wyłącznie impulsem spowodowanym emocjami. A wszystko, co przychodziło teraz Alicji do głowy, powodowały emocje. Tymczasem ona potrzebowała rozważnej i mądrej decyzji. Nim jednak zdążyła się skupić i cokolwiek postanowić, dziewczynka niespodziewanie uśmiechnęła się – nieznacznie, bo zaledwie jednym kącikiem ust, i skinęła wolno głową. Zaraz potem złapała Alicję za rękę, a drugą położyła na uchwycie walizki, wyraźnie gotowa do drogi.

– No dobrze. – W tej sytuacji Alicja nie widziała innego wyjścia, jak poddać się tej niemej sugestii. – Pojedziemy teraz do mnie. A potem razem zastanowimy się, co dalej.

Pocieszała się w myślach, że jeżeli Emma Parker w końcu się opamięta i wróci po dziecko, to ma jej telefon, adres i inne dane. Widniały w dokumentach z aktówki. Istniała też nadzieja, że papiery, o ile nie okażą się fałszywe, w razie czego ocalą Alicję przed oskarżeniem o międzynarodowe uprowadzenie dziecka.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

[1] (ang.) Jak masz na imię, kochanie?

Copyright © by Renata Kosin, 2018

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2019

Zdjęcia na okładce: © Rob Buttle/Getty Images

Redakcja: Malwina Błażejczak

Korekta: Karolina Hamkało

Skład i łamanie: Dariusz Nowacki

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-655-7

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl