Olrik

Zabawa w doktora

Lust

Zabawa w doktora

Przełożyła

Adrianna Kowalska

tutuł oryginał

Doktorleg

Copyright © 2018, 2019 Olrik i LUST

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726076448

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Zabawa w doktora

– Podałabyś mi sól? Bianca? Halo, podaj mi sól, proszę!

– Kurczę, wyluzuj! Masz – podniosłam solniczkę ze stołu i z hukiem postawiłam ją przed Miriam.

– Dżizas! – powiedziała zaskoczona.

– Przepraszam, tak mi się powiedziało. Po prostu się zamyśliłam – odparłam pojednawczo.

Prawdę mówiąc, słyszałam, że parokrotnie prosiła o sól, i to ja pod wieloma względami naruszyłam reguły miłego spotkania towarzyskiego podczas przerwy na lunch, ale naprawdę miałam za dużo na głowie.

– Wszystko w porządku? – spytała Miriam, wysypując pół solniczki na przyniesione z domu awokado i jajka na twardo. Pomyślałam sobie, że nadmierne spożycie soli może być jedną z przyczyn jej trudności z chudnięciem, ale zachowałam to dla siebie. Za to jeszcze raz przeprosiłam za swoje zachowanie. To przecież nie wina Miriam, że jestem taka podenerwowana.

– Wiesz, po prostu… sprawy w domu. Wczoraj wieczorem się pokłóciliśmy.

– Martin już wrócił? – spytał Poul, mój bezpośredni szef i dawny kolega ze szkoły Martina, który nagle wpadł na to, że skoro pracujemy razem, to może się zakumplować na śmierć i życie z Martinem, choć w podstawówce nie byli ze sobą zbyt blisko.

– Nie, wraca jutro wieczorem – zauważyłam, że brwi Poula podskoczyły, jakby przyszedł mu do głowy jakiś pomysł, więc szybko dodałam: – Późno! Bardzo późno.

– Okej, to zajrzę do was w weekend – Poul skinął do siebie głową.

– Nie ma nas w domu – dodałam. – Już w piątek jedziemy do jego babci pomóc jej urządzić przyjęcie urodzinowe.

– Ach – powiedziała Miriam. – To już rozumiem twoje podenerwowanie. Nie ma go przez trzy tygodnie i od razu musicie gdzieś jechać – uśmiechnęła się, po czym zaczęła pałaszować kopalnię soli na swoim talerzu.

Spojrzałam na nią ze zdumieniem. W kwestiach międzyludzkich wykazywała się przenikliwością. Owszem, właśnie to było powodem naszej kłótni przez telefon.

– Powiedz mu, że zadzwonię w przyszłym tygodniu – rzekł Poul, opuszczając naszą małą stołówkę, a ja kiwnęłam głową z zadowoleniem i podniosłam kciuk w górę.

Miriam zachichotała, jak już był za drzwiami: – Naprawdę go nie lubisz, co?

Wzruszyłam ramionami: – Nie, czemu. Nie o to chodzi. On jest po prostu… Hm.

– Martin – podpowiedziała wszechwiedząca Miriam.

Potwierdziłam.

– Tak, trudno się wyplątać z tej sytuacji – mruknęła z ustami pełnymi jedzenia.

Rzeczywiście było trudno. Od blisko dwóch lat pracowałam w niewielkiej firmie producenckiej i wszystko grało. Normalnie jest nas dziesięcioro zatrudnionych na stałe

i kilkoro wolnych strzelców, ale firmie trafiła się spora fucha dotycząca duńskich emigrantów w Nowej Zelandii, więc wszyscy pojechali na nagrania. Oprócz Miriam, Poula i mnie. Problem z Poulem pojawił się pół roku temu podczas wigilii firmowej. Mads Emil, nasz główny szef, zaprosił nas wraz z partnerami na niesamowicie wystawną kolację, podczas której Poul odkrył, że mój mąż to jego dawny kolega

z podstawówki. „Kolega” to za dużo powiedziane, bo, jak mówiłam, wówczas w ogóle się ze sobą nie zadawali, jako że Poul, zdaniem Martina, był mocno rąbniętym dziwakiem. Ale Poul potraktował to jako znak z niebios, że znów natknął się na Martina, a do tego był kimś w rodzaju szefa jego żony. Od tej pory wręcz prześladował dawnego kolegę. Zarówno przeze mnie, nieustannie wypytując, gdzie Martin przebywa, ale też ciągle przychodząc do nas do domu, zupełnie bez zapowiedzi.

Z czasem stało się to nie do zniesienia. Szczególnie dla Martina, który chwilowo pracował w Norwegii – trzy tygodnie z rzędu, a potem ma 10–14 dni wolnego. Jednocześnie Poul podkreślał bezustannie, że jesteśmy superkumplami, bo jestem żoną jego najlepszego przyjaciela.

Nie sądzę, by przed tamtą wigilią w ogóle wiedział, jak się nazywam. Jest naszym szefem IT, a ja prowadzę rachunki, więc jest moim bezpośrednim przełożonym, bo odpowiada za to, co dzieje się w naszej sieci, włączając budżet. Ale zawsze byłam dla niego po prostu osobą sprawującą określoną funkcję i dopóki ją wykonywałam, nie interesował się mną. Odpowiadało mi to, bo nie należy do ludzi, z którymi chciałabym się przyjaźnić, nie mam nawet o czym z nim rozmawiać, oczywiście poza budżetami i kwestiami finansowymi.

Ale teraz czuję niemal fizycznie, że non stop mnie obserwuje, pewnie wiedząc doskonale, że jestem dla niego biletem wstępu do wymyślonej przez niego samego przyjaźni z Martinem.

Dwa tygodnie temu szukałam innej pracy. Zasadniczo takiej samej, jaką wykonuję teraz, tyle że w innej spółce producenckiej. Nie dostałam jej, ale wyczułam z rozmowy, na której byłam, że mogłabym bez problemu dostać podobną pracę w naszej branży, tyle że akurat ta spółka miała kandydata pracującego już w ich firmie.

Jakimś sposobem, pewnie dlatego, że to mała branża, Poul dowiedział się, że chcę odejeść.

Oczywista katastrofa dla jego „Martinowych” planów.

W miniony poniedziałek wezwał mnie do swego gabinetu, by zapytać, czy jestem z czegoś niezadowolona. Nie mogłam mu tego wyjaśnić, nie raniąc go boleśnie, więc wydukałam, że chcę spróbować czegoś nowego. Jednak Poul w ogóle mnie nie słuchał, widocznie miał własne plany wobec naszej rozmowy, bez względu na moje wyjaśnienia. Zrozumiał to mianowicie tak, że moim zdaniem zbyt mało u nich zarabiam. Dlatego postanowił mnie docenić, dając mi podwyżkę w wysokości 2000 koron miesięcznie!

To było bardzo stresujące. Z jednej strony świetna sprawa z tymi pieniędzmi, ale jak mam teraz zmienić pracę?