David Weber

Na znak tryumfu

Przełożył Robert J. Szmidt

Dom Wydawniczy REBIS

W cyklu SCHRONIENIE dotychczas ukazały się:

Rafa Armagedonu

Schizmą rozdarci

Herezją naznaczeni

Potężna forteca

Fundamenty wiary

Trud i cierpienie

Niczym potężna armia

Fundamenty piekła drżą

Na znak tryumfu

Dla ks. George’a Ansona Clarke’a.

Naprawdę słuchałem przed półwieczem,
i ksiądz miał rację!

Wszystkie mapy Schronienia można znaleźć pod linkiem:

http://www.davidweber.net/downloads/index/recent/series:6/key:maps

PAŹDZIERNIK

ROKU PAŃSKIEGO 897

.I.

Siedziba hrabiego Thirsku

Gorath

Dohlar

Wybacz najście, mój panie, ale musimy porozmawiać.

Hrabia Thirsku wpatrzył się w czarnowłosego, szafirowookiego gwardzistę, który znienacka pojawił się w jego gabinecie. Mieszanina szoku i niedowierzania sprawiła, że zamarł bez ruchu na krześle, zapominając na moment o nieżyjących bliskich. Znał tego człowieka i wiedział, że żadną miarą nie może się on tutaj znajdować. Nie w Gorath. Przebywał przecież ze swoim cesarzem w Siddarze, prawie trzy i pół tysiąca mil od tego miejsca. Wszyscy o tym wiedzieli. A nawet gdyby jakimś cudem się przemieścił na taką odległość, nie było sposobu, aby osoba w liberii Ahrmahków dostała się do serca stolicy Dohlaru niezauważona i niezatrzymana.

Jakkolwiek było, Merlin Athrawes stał jakby nigdy nic w progu gabinetu hrabiego Thirsku, który w końcu sięgnął ręką do pasa, gdzie jednak namacał pustkę zamiast oczekiwanego sztyletu.

– Zapewniam cię, panie, że nie mam złych zamiarów względem nikogo z obecnych pod tym dachem – zapewnił niespodziewany gość. – Niemniej byłbym ci wdzięczny, gdybyś nie narobił rabanu. – Pogładził wąsa i uśmiechnął się przelotnie. – W przeciwnym razie powstanie chaos, wśród którego może ucierpieć niejeden człowiek.

Krople deszczu uderzały o szyby, strumyki ściekały z dachówek i wirowały w rynnach, zalewając brukowane ulice bądź wpadając kaskadami do studzienek odpływowych. Gdzieś w gęstych chmurach na nocnym niebie zalśniła błyskawica, której towarzyszył odległy grzmot. Widoczność na ulicach Gorath była kiepska nawet przy dobrej pogodzie, jako że nieliczne latarnie dawały tylko mdły blask, który teraz, podczas ulewy, nie mógł przebić wszechobecnego mroku. Może to tłumaczyło, jak Athrawesowi udało się dostać aż tutaj niepostrzeżenie. Ledwie hrabia Thirsku to pomyślał, uświadomił sobie, że czarna zbroja gościa i wystająca spod niej równie ciemna tunika, jak również krucze włosy są całkowicie suche. To zrodziło nowe pytania, nad którymi hrabia wolał się nie zastanawiać. Cóż znaczy taki drobiazg jak suche włosy i odzienie, skoro doszło do niemożliwego?

Głos, który usłyszał we własnej głowie, zabrzmiał wyjątkowo trzeźwo, biorąc pod uwagę ilość whiskey spożytą przez niego tego wieczoru.

Athrawes zamknął za sobą drzwi i przeciął pomieszczenie na wskroś w zupełnej ciszy, gdyż stąpnięcia jego – suchych oczywiście – butów tłumił miękki dywan. Zatrzymał się kilka kroków od hrabiego Thirsku, który wciągnął ze świstem powietrze, dostrzegłszy w świetle lampy rewolwery w kaburach na obu biodrach, jak również zakrzywione ostrze wystające znad ramienia seijina. Bóg Jedyny raczył wiedzieć, ilu ludzi unicestwiła ta broń. Hrabia Thirsku poczuł jeszcze większy chłód na myśl, jak Inkwizycja wyjaśniłaby tajemnicze pojawienie się przybocznego cesarza Imperium Charisu w tym miejscu i o tej porze.

– Czy twoje zapewnienie dotyczy także mojej osoby? – zapytał słabo hrabia Thirsku. O dziwo, jego głos sprawiał równie naturalne wrażenie jak głos Athrawesa. – Bo nie sądzę, abyś miał w tym mieście więcej celów.

– O, możesz mi wierzyć, mój panie – odparł Athrawes z uśmieszkiem – że celów mi nie brakuje. Co nie znaczy – uśmiech zniknął w mgnieniu oka – że Charis nie ma i z tobą na pieńku.

– Tak, wiem. – Hrabia Thirsku poprawił się na krześle i zaraz sięgnął zdrową ręką do drugiego ramienia, które przeszył nagły ból. – Nie winiłbym Cayleba, gdyby przysłał cię tu po to, byś wymierzył mi taką samą karę, jaka spotkała inkwizytorów na polu bitwy. Nie miałbym też nic przeciwko temu, jeśli chcesz znać prawdę. Już mi wszystko jedno. – Wargi mu drgnęły w parodii uśmiechu. – Wierzę, że rozprawiłbyś się ze mną szybko, seijinie, bez względu na to, czy jesteś demonem czy nie. To znacznie więcej, niż mógłbym oczekiwać od większości znanych mi osób. Tak czy owak wyświadczyłbyś mi swego rodzaju przysługę.

W miarę jak szok mijał, brał go w posiadanie ból silniejszy od jakiegokolwiek fizycznego cierpienia; hrabia Thirsku czuł, jak pazury niczym z ognia i lodu szarpią jego serce udręczone śmiercią najbliższych.

– Rozumiem, skąd u ciebie takie podejście, mój panie.

W głosie Athrawesa nie było cienia gniewu. Jeśli już, przebijało z niego współczucie, co tylko się przyczyniło do wzmożenia bólu dręczącego hrabiego Thirsku. Arystokrata wiedział, że nie zasłużył na litość żadnego Charisjanina, skoro pozwolił na to, aby ludzi, którzy poddali się jego marynarzom, spotkał taki straszny los. W dodatku w głowie dźwięczały mu słowa z Księgi Bédard: „Okaż dobroć tym, którzy tobą gardzą, i odpłać uśmiechem tym, którzy cię szkalują, gdyż tym sposobem węgle żarzące zgromadzisz na ich głowę”. Słyszał je przez całe swoje życie, lecz dopiero teraz zrozumiał ich przesłanie. Słysząc współczucie w głosie Athrawesa, widząc litość osoby, która miała wszelkie powody, aby go nienawidzić, hrabia Thirsku załamał się pod poczuciem winy, świadom, że Athrawes powinien raczej go nienawidzić. Miał takie wrażenie, jakby jego duszę miażdżył młot Shan-wei.

– Naprawdę to rozumiem – powtórzył Merlin. – Uważam jednak, że zbyt wcześnie na ten krok. Masz jeszcze wiele do zrobienia, mój panie.

– Jestem bezsilny, seijinie! – Hrabia Thirsku nieoczekiwanie wybuchnął, powodowany żalem i winą. – Ten drań z Syjonu już się o to postarał!

– Może nie do końca – wtrącił Athrawes.

Hrabia Thirsku wbił w niego wzrok. Gwardzista Cayleba musiał wiedzieć, co stało się z jego rodziną – cały świat o tym wiedział! Poczerwieniały na twarzy arystokrata już otwierał usta, aby rzucić jakąś kąśliwą ripostę, lecz Merlin powstrzymał go uniesieniem dłoni.

– Dziś jestem posłańcem nie tylko Cayleba i Sharleyan, mój panie. Przynoszę również wiadomość od kogoś innego.

– Ciekawe kogo – zareagował ostro hrabia Thirsku.

– Od twych córek – odpowiedział cicho Athrawes.

– Jak śmiesz przychodzić do mnie i twierdzić…?! – Tylko tyle zdołał z siebie wyrzucić, zanim poderwał się z krzesła, nie bacząc na ból rozdzierający mu ramię.

Moment później stał w wyzywającej pozie przed uzbrojonym po zęby i przewyższającym go o dwie głowy seijinem, wyposażony zaledwie we własną wściekłość.

– Mój panie, twoje córki żyją – oznajmił niewzruszony Athrawes. – To samo dotyczy twych wnuków i zięciów.

Lywys Gardynyr uniósł zaciśniętą pięść, gotów przypuścić atak na górującego nad nim Charisjanina, który śmiał natrząsać się z jego straty. Athrawes nie uczynił żadnego ruchu, aby uniknąć uderzenia. Stał dalej jakby nigdy nic z rękami skrzyżowanymi na piersi. Sam jego wzrok wystarczył jednak, aby pięść arystokraty zamarła w pół ruchu.

Hrabia Thirsku zdążył pomyśleć, że oczy seijina są bardzo ciemne, zgoła czarne w blasku lampy, choć – jak wiedział – były szafirowe. Bez względu na kolor wpijały się w arystokratę, nie przejawiając śladu kpiny czy okrucieństwa. To właśnie sprawiło, że hrabia Thirsku przemyślał swoje zachowanie i odstąpił od skazanego na porażkę ataku.

Równocześnie nie miał wątpliwości, że słowa Athrawesa to pułapka, i to najgorsza z możliwych.Wiadomość, którą hrabia Thirsku przed chwilą usłyszał, otwierała drzwi upragnionej ewentualności, groziła rozszczelnieniem zbroi akceptacji, zmiękczała jego serce i pozwalała mu mieć nadzieję…

– Chcesz mi powiedzieć, że Imperium Charisu posiadło zdolność przywracania ludzi do życia? – zapytał gorzko, po tym jak już stłumił rodzącą się otuchę. – Nawet sam Langhorne tego nie potrafił! Ale nie na darmo Shan-wei nazywa się Matką Kłamstwa…

– Nie na darmo – potwierdził Athrawes z powagą. – Nie mogę cię winić za ten sceptycyzm, mój panie. Jednakże wiedz, że twoja rodzina nie przebywała na pokładzie Świętego Frydhelma, gdy doszło do wybuchu. Płynęli szkunerem w towarzystwie moich dwóch… przyjaciół.

Hrabia Thirsku zamrugał. Przez chwilę stał bez ruchu, zanim w końcu potrząsnął głową niczym stary, zdumiony niedźwiedź.

– Co takiego?

To krótkie pytanie zostało wypowiedziane głosem spokojnym. Zbyt spokojnym. Jasno wskazywało na szok nawet większy niż ten, który zrodziło nagłe pojawienie się seijina w gabinecie. Zarazem można było mieć pewność, że mężczyzna, który je wypowiedział, robi wszystko co w jego mocy, aby nie uwierzyć w to, co przed chwilą usłyszał.

Merlin sięgnął do mieszka noszonego przy pasie. Gdy wyciągnął dłoń ze środka, arystokrata sapnął z wrażenia na widok lśnienia złota leżącego na pokrytej odciskami dłoni gwardzisty. Znowu niedowierzanie, ale tym razem także strach sprawiły, że hrabia Thirsku zamienił się w nieruchomy głaz. Słysząc w tle szum deszczu i trzaskanie drewna płonącego w kominku, nie spuszczał wzroku z medalionu, którego, jak sądził, już nigdy nie zobaczy. Nie był w stanie zmusić się, aby go dotknąć, przez dobre dziesięć sekund. W końcu jednak wyciągnął przed siebie drżącą dłoń, a Athrawes obrócił rękę, aby przekazać mu medalion wraz z cienkim złotym łańcuszkiem.

Hrabia Thirsku trzymał w palcach medalion i spoglądał na twarz szarookiej, złotowłosej młodej kobiety przez naprawdę długą chwilę. Wreszcie podniósł spojrzenie na Merlina Athrawesa, z którego oczu wyzierało to samo współczucie, jakie wcześniej dało się słyszeć w jego głosie.

– Mój panie, nie wątpię, że przedmiot ten mógłby trafić w moje ręce na wiele różnych sposobów, z których praktycznie żaden nie byłby wiele lepszy od tego, co twoim zdaniem spotkało lady Mahkzwail. Nie sądzisz chyba jednak, że wydobyłbym go z dna Zatoki Dohlariańskiej, co?

Hrabia Thirsku odwrócił medalion w dłoni, aby przyjrzeć się splecionym inicjałom na jego tylnej stronie. Choć sprawiło mu to trudność przy tylko jednej sprawnej ręce, umieścił paznokieć kciuka w wąskiej szczelinie i naparł nim, dzięki czemu medalion z przeszklonym frontem otwarł się, ukazując drugi wizerunek. Teraz patrzyła na niego jego własna podobizna, równie młoda jak podobizna ukochanej Kahrmyncetah.

Wpatrywał się długo w tę zamierzchłą wersję Lywysa Gardynyra, a w końcu zatrzasnął medalion i oplótł go mocno palcami. Nie wykluczał, że ktoś w Imperium Charisu dowiedział się, że jego córka Stefyny nosiła tę błyskotkę na szyi w dzień i w nocy. Istniała nawet możliwość, że inicjały zdobiące tylną stronę medalionu przestały być tajemnicą. Mało prawdopodobne jednak było, aby zwykły śmiertelnik zdołał stworzyć równie idealną kopię. Zatem jeśli Cayleb i Sharleyan jednak nie służyli demonom…

– Jak? – Nogi odmówiły mu nagle posłuszeństwa. Runął z powrotem na siedzisko krzesła, nie zwracając najmniejszej uwagi na przenikliwy ból ramienia. – Jak?!

– Mój panie, Cayleb i Sharleyan od lat wiedzieli, że Grupa Czworga szantażuje cię, grożąc ci śmiercią twoich bliskich. Clyntahn jest zdolny do najgorszych okropieństw, o czym przekonało się już na własnej skórze wiele osób. Gdyby wielki inkwizytor był w stanie inspirować wiernych choćby w części równie skutecznie, jak ich przeraża, Kościół Matka być może nie przegrywałby świętej wojny. Strach jednak to niepewna broń: gdy nagle znika zagrożenie, dotychczasowy oprawca pozostaje bezradny. To chyba zrozumiałe, że Cayleb i Sharleyan postarali się wytrącić broń z ręki Clyntahna, skoro było to w ich mocy.

– Ale…

– Mój panie, z pewnością zauważyłeś, że nasi szpiedzy nie mają sobie równych. – Uśmiech Athrawesa stał się na mgnienie oka łajdacki. – Dzięki temu wiedzieliśmy o planach Clyntahna, aby przenieść twoich bliskich do Syjonu, na długo przed tym, zanim ty się o tym dowiedziałeś. Trochę czasu zajęło nam odkrycie, jak zamierza ich tam przetransportować, jednakże gdy stało się to dla nas jasne, bez trudu opanowaliśmy Świętego Frydhelma. Pogoda nam sprzyjała, a zdobycie pokładu przez moich przyjaciół poszło jak z płatka…

Mimo że hrabia Thirsku od dłuższej chwili był bombardowany niespodziankami, nie zatracił ducha marynarza, którym był przez ponad pół wieku. Dlatego też zrobił zdumioną minę, co z kolei wywołało prychnięcie Athrawesa.

– Wszyscy uparli się nazywać mnie seijinem – podjął Merlin. – To chyba normalne, że ja i moi przyjaciele od czasu do czasu zachowujemy się tak, jak na prawdziwych seijinów przystało. Nie należy także zapominać o Irys i Daivynie. Skromność każe mi zauważyć, że Gwyliwr i Cleddyf nie mieli trudniejszego zadania niż ja wtedy. A już na pewno uporali się z nim szybciej! Tak czy owak, ratowanie ludzi zaczyna nam wchodzić w krew. Niewykluczone, że gdy wojna dobiegnie końca, przekwalifikujemy się właśnie w ten sposób. Żeby nie wyjść z wprawy.

Arystokrata ponownie zamrugał – tym razem z rodzącej się w nim wściekłości, że Athrawes pozwala sobie na żarciki w takiej chwili! Zamiast jednak wybuchnąć, hrabia Thirsku zaczerpnął głęboko tchu dla uspokojenia się.

– Pojmuję, seijinie. Pojmuję. – Skinął głową. – Niemniej nie należy zapominać o załodze galeonu wojennego. Ktoś musiał się nią chyba zająć?

– Oczywiście. – Rozbawienie zniknęło z twarzy Merlina, który spoważniał w jednej chwili. – Seijin Gwyliwr postarał się, aby twoi bliscy trafili na łódź rybacką, gdzie… pozwól, że dodam… twoi zięciowie i młodzi Ahlyxzandyr i Gyffry także mieli swój udział w sukcesie. Tymczasem seijin Cleddyf upewnił się, że załoga galeonu nie wejdzie im w paradę.

Hrabia Thirsku zmierzył poważnego Athrawesa przeciągłym spojrzeniem, po czym skinął wolno głową. Przypomniały mu się opowieści o tym, jak Merlin Athrawes wyciął w pień załogę aż trzech corisandzkich galer. I jak przedarł się przez ścianę mieczy i włóczni, biegnąc na pomoc królowi Haarahldowi, ówczesnemu władcy Charisu. Jak sam jeden obronił pokład okrętu flagowego przed co najmniej dwiema setkami przeciwników, podczas gdy jego śmiertelnie ranny władca oddawał ostatnie tchnienie w ramionach zwykłego marynarza. Wszystko to nie mieściło się w głowie zwykłemu człowiekowi, lecz mimo to takie historie były podawane z ust do ust przy piwie i przy whiskey, ilekroć w pobliżu nie było żadnego inkwizytora. Hrabia Thirsku, który brał udział w niejednej bitwie, nie wierzył w nie… aż do dzisiaj.

– Ci marynarze zasługiwali na lepszy los – dodał Athrawes schrypniętym głosem. – Jednakże Clyntahn wydał na nich wyrok śmierci, z chwilą gdy umieścił twoich bliskich na pokładzie tego okrętu.

– Wysadziliście go, czy tak? – zapytał arystokrata, chociaż znał odpowiedź.

– Tak – potwierdził Merlin. Nozdrza mu się nadęły, ale nie odwrócił wzroku. – Nie mieliśmy wyboru. – Gdyby Clyntahn choćby podejrzewał, że twoi bliscy żyją, nie wspominając o tym, że pozostają w rękach Charisjan, raczej byśmy teraz nie rozmawiali. Wiesz o tym równie dobrze jak ja.

– To prawda. – Hrabia Thirsku odezwał się ledwie słyszalnie, kiwając głową. – Szczera prawda.

Po tych słowach zapadła cisza, wzmagana jeszcze przez dudnienie deszczu. Trwała kilka dobrych sekund, zanim arystokrata poprawił się na krześle, nadal nie wypuszczając z zaciśniętej dłoni medalionu.

– Domyślam się – podjął – że teraz to ty będziesz mnie szantażował. Właściwie nie mogę cię winić. Bóg Jedyny świadkiem, że twój cesarz ma wszelkie powody mnie nienawidzić. Na jego miejscu nigdy bym nie zapomniał łaski, którą okazał na Rafie Armagedonu, i tego, co spotkało z dohlariańskich rąk jego własnych ludzi.

– Cóż, nie będę ukrywał, mój panie, że zarówno cesarz z cesarzową, jak i ja mamy to wyryte w pamięci na zawsze. Poznałeś jednak Cayleba. Jak możesz sądzić, że wykorzysta twoje dzieci i wnuki w charakterze broni na tej wojnie? Wolałby umrzeć, niż zamienić się w Zhaspahra Clyntahna!

Szafirowe oczy przepełniła wściekłość, na co Lywys Gardynyr poczuł wstyd, gdyż istotnie poznał Cayleba i znał człowieka, który ukrywał się za legendą cesarza Imperium Charisu. Z drugiej strony jednak miał świadomość, czym jest wojna i jakie środki się na niej wykorzystuje.

– Seijinie, nawet gdybym żył dwakroć dłużej niż do tej pory, nie zdołałbym wyrazić wdzięczności, którą teraz czuję. Razem z Caylebem przywróciliście w moich oczach życie moim bliskim, a zrobiliście to, jak wierzę, ponieważ waszym zdaniem był to właściwy postępek. – Potrząsnął głową ze zdumienia, że tak właśnie przedstawia się prawda. – Jednakże Cayleb jest cesarzem, który w dodatku prowadzi wojnę z Kościołem Matką. Z pewnością dostrzega możliwość, ba, nawet coś więcej niż możliwość, konieczność zgoła, by skłonić mnie do zachowania, które byłoby po jego myśli. W przeciwnym razie nie byłby godny miana władcy jakiegokolwiek imperium. Ale Cayleb nie musi grozić moim bliskim, aby osiągnąć swój cel!

– Oczywiście, że nie – przytaknął Merlin. – Wystarczy, że świat dowie się o dobrym samopoczuciu twoich bliskich, jak również o fakcie przetrzymywania ich przez Charisjan. Naturalnie Clyntahn wszystkiemu zaprzeczy, gdyż taka wiadomość gryzie się mocno z wizją, którą od dawna roztacza. Rzecz jasna, wielki inkwizytor zda sobie sprawę, jak niebezpiecznym narzędziem się stałeś w rękach Imperium Charisu; narzędziem, które nagle sam przestał kontrolować. Jego reakcję łatwo sobie wyobrazić. Na nieszczęście dla niego jednak Cayleb i Sharleyan wolą, abyś pozostał przy życiu i nie przedzierzgnął się w męczennika.

– Domyślam się, że z czystej dobroci serca – wtrącił sucho hrabia Thirsku.

– Możesz nie wierzyć, mój panie, ale oni naprawdę mają dobre serca. Chociaż masz rację, w tym wypadku w grę wchodzą także ich zobowiązania, których są świadomi w równym stopniu, jak ty jesteś świadom swoich obowiązków. Tak czy owak nie stanowią zagrożenia dla twojej rodziny. Na pewno nie wyjawią światu faktu ocalenia twych dzieci i wnuków. Obawiam się jednak, że nie uczynią też tego, o co poprosiła nas lady Stefyny.

– A co takiego Ste… – zaczął Lywys Gardynyr, ale zaraz przerwał i pokręcił głową. – No tak. Już wiem. Stefyny pragnęła, abym i ja został „ocalony”.

– Lady Stefyny bardzo cię kocha – powiedział Athrawes, a hrabia Thirsku uśmiechnął się na tę dwuznaczność. – Aczkolwiek nie z jej powodu tu jestem, niestety – dodał seijin, nie tając zawodu w swoim głosie. – Przynoszę ci to. – Wydobył z mieszka przy pasie grubą kopertę, zapieczętowaną woskiem. – List jest krótszy, niżby sobie życzyła, a to dlatego, że wiedziała, iż posłaniec nie zabawi w Gorath zbyt długo, a przecież chciała, abyś zdążył napisać odpowiedź. Właściwie powinienem już się zbierać, ale dam ci około kwadransa na lekturę i napisanie paru słów. Poza tym – dorzucił, wyciągając przed siebie rękę z kopertą – muszę cię poprosić, abyś spalił ten list zaraz po przeczytaniu. Lepiej, aby nie wpadł w łapy Inkwizycji.

Hrabia Thirsku obrzucił wzrokiem kopertę, po czym praktycznie wyrwał ją z dłoni Athrawesa, jak tylko rozpoznał charakter pisma córki.

– Przypuszczam, mój panie, że w środku znajdziesz jej wersję wydarzeń. Seijin Cleddyf obiecał, że dostarczę ten list nieprzeczytany, co też uczyniłem, i choć nie mogę być pewien, sądzę, że spisana wersja wydarzeń nie będzie się różnić znacząco od tej, którą ci przedstawiłem ustnie. Nie spodziewam się jednak, aby całkowicie się pokrywały. W końcu perspektywa tych dwojga nie jest taka sama. – Merlin uśmiechnął się przelotnie. – Moim zadaniem jest przekazanie ci wiadomości od Cayleba.

– Mianowicie?

– Wiadomość jest prosta. Nadmienię, że niegdyś zasiadaliście naprzeciwko siebie przy stole, a musisz wiedzieć, że Cayleb ma niebywałą zdolność przeniknięcia drugiego człowieka na wskroś. Tak też się stało z tobą. Cesarz żywi więc pewność, że nie wszystko z tego, co robi Kościół Matka, ci się podoba. Zważ, że powiedziałem „Kościół Matka”, a nie „Bóg Jedyny”. To duża różnica, którą bez wątpienia zdążyłeś już pojąć.

– Nie będę udawał, że nie rozumiem twoich słów. Jednakże nikczemność i zepsucie Clyntahna nie znaczy jeszcze, że Cayleb Ahrmahk i Maikel Staynair mają prawo sprzeciwić się woli Boga i Jego Kościoła.

– Bynajmniej nie wierzysz, że ci dwaj dostojnicy sprzeciwiają się woli Boga – posłał szybką ripostę Athrawes. – I zapewne nigdy w to nie wierzyłeś. A nawet jeśli tak było, zmieniłeś zdanie już dawno temu.

Słowa seijina zawisły w powietrzu niczym wyzwanie, którego jednak hrabia Thirsku nie zdecydował się podjąć. Patrzył tylko twardo na rozmówcę w pełnym milczeniu, ani nie potakując, ani nie zaprzeczając.

– Mój panie, jak już wspomniałem, czas mnie nagli. Ciebie czeka lektura listu i napisanie odpowiedzi na niego, a przede mną długa droga. Dlatego będę się streszczał. Cayleb i Sharleyan nie żądają niczego w zamian za zapewnienie twoim bliskim bezpieczeństwa. Poza tym w pełni rozumieją, że zostałeś wychowany w wierze w Boga Jedynego jako wierny syn Kościoła Matki, no i że masz swoje zobowiązania wobec Dohlaru i wobec floty, którą dowodzisz. Człowiek honoru, taki jak ty, właściwie nie ma wyboru, no chyba że ktoś wykorzysta przeciwko niemu argument dobrostanu najbliższych. Cayleb i Sharleyan jednak nigdy by tego nie zrobili. Nie spodziewają się po tobie zdrady ani jej na tobie nie wymuszą. Gdyby to uczynili, okazaliby się nie lepsi od Grupy Czworga, a że tego nie chcą z całych sił, przysłali mnie do ciebie z najokrutniejszym darem na świecie. – Obdarzył hrabiego Thirsku uważnym spojrzeniem. – Mowa o wolności, mój panie. Oto, co daruje ci Charis. Jesteś wolny i możesz postępować wedle własnego uznania, czyniąc to, co twoim zdaniem słuszne… bez względu na konsekwencje.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: At the Sign of Triumph

Text Copyright © 2016 by David Weber

Published by arrangement with Tom Doherty Associates, LLC.

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2016

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Julianna Kowal

Mapa: Ellisa Mitchell

Projekt i opracowanie graficzne serii i okładki: AFISZ Jacek Pietrzyński

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Na znak tryumfu, wyd. I, Poznań 2018)

ISBN 978-83-8062-917-2

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08

fax: 61 867 37 74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer