Dla Anity

Już wcześniej tutaj bywałem,

Lecz nie wiem kiedy i jak.

Znam dobrze tę trawę za drzwiami,

Ten mocny, słodki zapach.

Sudden Light,

Dante Gabriel Rossetti

Część pierwsza

Wolne Państwo

W pomieszczeniu znajdowało się sporo sprzętu medycznego i urządzeń elektrycznych. Z sufitu zwisała podwieszana lampa zabiegowa. Poniżej stał przedmiot nakryty płótnem – gdy je zdjęto, okazało się, że to fotel ginekologiczny. Detektyw odnalazł też specjalny pas służący do przypinania do fotela. Wśród przedmiotów znajdujących się w pokoju był także pojemnik na środki odkażające wypełniony wacikami. W biurze natrafiono na pudełko zawierające środki antykoncepcyjne oraz rewolwer.

„The Irish Times”

1
Phoenix Park

Dublin, czerwiec 1932

Rzeka Liffey płynęła cicho przez Dublin, zmierzając w stronę morza. Jaśniejący wysoko nad nią księżyc odbijał się w wodzie srebrnymi i złotymi cętkami, które raz po raz połyskiwały między wysokimi wałami kanału biegnącego między ulicami miasta. Za dnia rzeka była szara i płynęła ospale; nawet w słonecznym blasku wydawała się ciemniejsza od otaczających ją ścian, nudniejsza niż chaotyczna gmatwanina budynków stojących po obu stronach Quays. Już dawno zapomniała o swoich dzikich wypływających z gór Wicklow źródłach, gdy powoli sunęła naprzód, uwięziona w ciasnym kaftanie kamiennego kanału i posłuszna miastu, któremu kiedyś dała początek. To nie była rzeka, której ktokolwiek chciałby się dłużej przyglądać. Nie była ani magiczna, ani majestatyczna. Jej duch został okiełznany, nawet jeśli samo miasto wciąż się opierało. Można było przejść wzdłuż niej od Arran Quay do Bachelors Walk na jednym brzegu i od Ushers Quay do Aston Quay na drugim, a ona sączyła się w dole jak gigantyczny bury ściek. I gdy się na nią spoglądało, przechodząc z południa na północ przez Gratton Bridge, Halfpenny Bridge czy O’Connel Bridge, to nie Liffey przyciągała wzrok, lecz łagodne światło na horyzoncie, jaśniejące w punkcie, gdzie rzeka uciekała spomiędzy ciasnych kamiennych i betonowych ścian prosto do morza. Mimo to czasami, gdy księżyc wisiał nisko nad miastem, Liffey zdawała się przypominać sobie światło tamtego księżyca i tamtych gwiazd w górach, i tamte noce, gdy jedynym dobiegającym dźwiękiem był szum jej nurtu.

O trzeciej nad ranem Vincent Walsh szedł wzdłuż prowadzącego na wschód Ormond Quay. Na niebie wciąż nie było widać oznak nadchodzącego świtu. Mężczyzna nie miał powodu podejrzewać, że to ostatni dzień jego dwudziestotrzyletniego życia. Dostrzegł połyskujące na wodzie odbicie księżyca. Widział Liffey każdego dnia, ale nigdy wcześniej tego nie zauważył – dziś jednak rzeka zdawała mu się kolorowa i pełna życia. To coś więcej niż dobry znak, to prawdziwe błogosławieństwo przebijające się blaskiem przez zasłonę ciemności odbierającą mu siły. Bez wątpienia to była dobra noc, a dzień, który miał nadejść, będzie równie udany. Skręcając za róg, widział już mrowie świateł; rozjaśniały ściany budynków lśniących wzdłuż Quays dzięki latarniom ulicznym, oświetlały każdy sklep i każdy bar. Porozsuwano zasłony, więc lampy i świece były widoczne w oknach mijanych domów. Wokół robiło się tłoczno. Jeszcze piętnaście minut wcześniej, gdy Walsh ruszał z Red Cow Lane, ulice świeciły pustkami, ale nagle w mroku pojawili się ludzie, z każdą chwilą było ich coraz więcej. Nadchodzili przez mosty z południowego brzegu rzeki. Wszyscy podążali w tym samym kierunku – na zachód.

Tłum dublińczyków szedł równo z Vincentem, unosząc się pod prąd Liffey, i rósł przy każdym mijanym skrzyżowaniu Quays. Idące samotnie kobiety i dzieci, ciche i skupione; pary, młode i stare, milczące lub rozgadane, jedne trzymały się za ręce jak kochankowie, inne szły obok, nie zwracając na siebie uwagi; rodzice pchający wózki albo ciągnący uparte dzieciaki; i młodzieńcy w różnym wieku ścigający się na zatłoczonych ulicach z rosnącą ekscytacją. Młodzi mężczyźni maszerowali w cichych poważnych grupach, niektórzy ściskali różańce, inni z kolei szli, pokrzykując, w znakomitych humorach; kobiety i dziewczyny, ramię w ramię, wędrowały całą szerokością ulicy, plotkując i chichocząc, drocząc się ze sobą – z ich ust wypływał niekończący się potok słów. Niekiedy do tłumu ludzi zmierzających w kierunku Phoenix Park dołączały grupy mieszkańców bocznych uliczek udekorowanych kwiatami i sztandarami. Vincent Walsh obejrzał się i dostrzegł na skraju nieba pierwsze odcienie różu. Nadchodził nowy dzień. Wydawało się, że ta myśl dotarła nagle do wszystkich; kroki, w których kryło się entuzjastyczne wyczekiwanie, przyspieszyły, pełne jeszcze większej determinacji, z dodatkową werwą parły naprzód, ku bramom parku.

Hałas wzmógł się. Wszyscy dyskutowali. Świadomość, że jest się częścią tego wszystkiego, i poczucie przynależności, bycia wchłoniętym w ten gigantyczny ludzki strumień, były wręcz nieodparte. Zresztą Vincent i tak nie miał zamiaru się temu opierać. Chociaż jego twarz rozjaśniał uśmiech mający stanowić odpowiedź na otaczającą go radość, z trudem powstrzymywał łzy. Tak właśnie pragnął się czuć, a gdy ten dzień się skończył, Vincent wiedział, że już nigdy nie poczuje się tak samo. Przeszli przez bramy parku i na chwilę zrobiło się cicho. Noc uniosła wreszcie swoją czarną kurtynę. Dublin, zawsze tak skupiony na sobie, przepadł gdzieś w oddali. Pozostał jedynie rytm tysięcy stóp kroczących po trawie i żwirze i widok tysięcy cieni przemykających wśród drzew Phoenix Park.

Gdy wreszcie zrobiło się jasno, tupot i zgiełk głosów stały się jeszcze donośniejsze. Vincent próbował wcześniej zasnąć, ale tak naprawdę wcale nie chciał. Jego serce – jak serca wszystkich innych – biło w rytm tych kroków i – jak pozostali – Walsh nie był w stanie oderwać wzroku od nadciągających tłumów. Zmieniając się ze strumyka w rwący potok, łącząc się z innymi, fala ludzi przekształciła się w prawdziwy ocean. Koło ósmej zaczęły nadjeżdżać samochody i autobusy z różnych zakątków Irlandii. Ktoś powiedział, że musi ich już być milion, milion ludzi będących świadkami obecności Chrystusa w eucharystii. Ktoś inny dodał, że kongres eucharystyczny stanowi ostateczne zwycięstwo Irlandii po wiekach, gdy wiara musiała wzrastać w cieniu prześladowań, ucieczek i głodu. Ktoś stwierdził, że w pewnym sensie wszyscy, którzy sądzili, że nie ma demokracji, tu mogli znaleźć jej tyle, by wystarczyło na naprawę całego obróconego w ruinę świata. Ktoś stwierdził, że nawet anioły patrzące z niebios są w stanie dostrzec to zgromadzenie. Inny, że oto powstał największy megafon świata, mający średnicę piętnastu mil – od parku aż do miasta. Ktoś dodał, że nawet anioły ich usłyszą. A przed tłumem, niedaleko miejsca, gdzie siedział Vincent, znajdował się ołtarz główny, który tego dnia przyciągał wzrok miliona gorliwych wiernych. Lśnił w promieniach porannego słońca, rażąc bielą kontrastującą z ciemnymi zastępami wiernych wsparty na ogromnych kolumnach przypominających te z placu Świętego Piotra w Rzymie, obejmując w szczęśliwym uścisku cały milion wiernych.

Nie miał żadnego planu. Wiedział tylko, w którym miejscu ksiądz będzie udzielał komunii. Rozmawiali o tym już kilka tygodni wcześniej – gdy byli ze sobą po raz ostatni. Tamtej nocy dyskutowali o wszystkim, co miało dla nich znaczenie, o wszystkim, co wywoływało w nich jakieś emocje, o wszystkim, o czym zawsze śnili. Vincent nigdy nie czuł z nikim takiej bliskości. Nigdy nie czuł aż tak mocno, że właśnie tu jest jego miejsce. Nigdy nie doświadczył równie wszechogarniającej miłości. Ksiądz nie spotkał się z nim nazajutrz ani następnego dnia. Obiecał, że będzie czekał na niego w swoim samochodzie, w dzielnicy Smithfield, ale się nie pojawił. Nie przysłał też kolejnych listów. Ale to było zrozumiałe. Kongres Eucharystyczny dla każdego księdza oznaczał mnóstwo pracy. Dziś jednak Vincent znów go zobaczy. Będzie obecny na mszy pontyfikalnej. Ksiądz był taki dumny i podekscytowany, że będzie służył blisko głównego ołtarza. A Vincent go odnajdzie. Tak właśnie się stanie. Bez względu na bilety, przepustki, porządkowych czy rozmieszczenie krzeseł, to i tak się wydarzy. W Phoenix Park będzie milion wiernych, milion osób przepełnionych nadzieją. A żadna nadzieja nie była tego dnia silniejsza od nadziei Vincenta. Jeśli miał jakiekolwiek wątpliwości, porzucił je w ciemnościach przed nadejściem poranka, wchłaniając w siebie zaraźliwą wiarę, która napływała ze wszystkich stron i przez którą sam też został pochłonięty.

Vincent obserwował grupę porządkowych i robotników starających się rozładować stojącą przed głównym ołtarzem przyczepę z ciężkimi ławami. Ludzi odsyłano już stąd na tyły, tu było miejsce wyłącznie dla największych i najlepszych. Ci nie musieli przybywać przed wschodem słońca i potem czekać przez cały ranek. Nawiązał rozmowę z wysokim mężczyzną, który z radością tym wszystkim dowodził.

– Czy mogę jakoś pomóc?

– Trzeba przenieść jeszcze kilka ławek. Nie możemy pozwolić, by ważniacy musieli stać, skoro już przytaszczyli tu swoje wielkie dupska i chcą na nich usiąść.

Poranek poświęcił więc na pracę, nosząc ławki i krzesła, ustawiając je w rzędach. Zanosił kwiaty do kolumnad ołtarza głównego. Przynosił czajniki z herbatą porządkowym i pracownikom, zbierał ich śmieci. Im ciężej pracował, tym bardziej pochłaniało go poczucie przynależności, które wcześniej było mu zupełnie obce. Kongres Eucharystyczny jeszcze tydzień temu zdawał mu się czymś odległym, mimo że wszyscy mówili wyłącznie o nim. Wypełnił cały Dublin, całą Irlandię, tak jak serca i umysły wszystkich jej mieszkańców. Ale do tej pory nie miało to z Vincentem nic wspólnego, stanowiło jedynie mglistą szansę na odnalezienie mężczyzny, którego pokochał. Teraz czuł się inaczej. Ani na chwilę nie zapominał, czemu tu jest, ale nie spodziewał się, że będzie tym wszystkim aż tak zaabsorbowany. Nagle to był też jego dzień. Niesamowicie się zaangażował. I gdy skończył już pracę, a Phoenix Park wypełniło się milczącym oczekiwaniem, podszedł do niego porządkowy, z którym rozmawiał na początku, i poklepał go po plecach.

– Możesz zostać na przodzie, kolego. Odwaliłeś kawał dobrej roboty.

Najpierw nadeszła kawaleria z wysoko uniesionymi lancami, eskortująca powozy i samochody wiozące do głównego ołtarza kardynałów, biskupów i arcybiskupów. Za nimi podążali politycy i ambasadorzy, w cylindrach i we frakach, biznesmeni oraz przywódcy związków zawodowych niosący sztandary niemal każdego ugrupowania, stowarzyszenia czy klubu w Irlandii mającego jakikolwiek powód, by się tutaj zjawić. Przewodził im pozdrawiający tłumy Eamon de Valera. Przed dziesięcioma laty wyruszył na wojnę, dzięki której Irlandia mogła uwolnić się od brytyjskich rządów, wcześniej dławiących jej niezależność. Potem, gdyby tylko pojmali go pewni Irlandczycy, z którymi wcześniej walczył ramię w ramię przeciw siłom brytyjskim, zostałby zastrzelony. Podczas wojny domowej, mającej miejsce tuż po wojnie o niepodległość, gdy dawni towarzysze zabijali się między sobą, ponieważ sześć hrabstw nadal pozostawało pod rządami Brytyjczyków i związane były przysięgą wobec króla Anglii, na którą nikt, nawet w Londynie, nie zwracał najmniejszej uwagi, de Valera został ekskomunikowany. Ale teraz Dev triumfalnie powrócił z politycznego niebytu. Obecnie piastował urząd prezydenta Wolnego Państwa, którym tak pogardzał.

Szkarłatno-purpurowy orszak dostojników kościelnych przedzierał się przez tłum tysięcy stojących przed ołtarzem, odzianych w czerń księży. Na moment zrobiło się tak cicho, że można było usłyszeć śpiewające na drzewach ptaki, a nawet krzyk samotnej mewy unoszącej się nad głowami zebranych. Kardynał Lauri, legat papieski, czytał tłumowi orędzie:

– Udaj się w moim imieniu do Irlandii i powiedz zgromadzonym tam dobrym ludziom, że Ojciec Święty kocha Irlandię i wysyła jej mieszkańcom nie zwykłe apostolskie błogosławieństwo, lecz błogosławieństwo wszechogarniające – i gdy rozpoczęła się msza, Vincent po prostu poszedł tam, gdzie miał zamiar stanąć.

– Introibo ad altare deo. – Wstąpię do ołtarza Bożego.

Odpowiedział na kardynalskie wezwanie słowami, których nie wypowiadał od wielu lat.

– Ad Deum qui laetificat iuventutem meam. – Do Boga, który rozwesela młodość moją.

Po wymówieniu tych zdań znów stał się zwykłym ministrantem. Ale powoli, boleśnie, z początku nie rozumiejąc, uświadomił sobie, że słowa, które znał na pamięć, brzmią jak słowa kogoś innego. Nie mogły już należeć do niego, a co gorsza on nie mógł przynależeć do nich. Jednak dziś znów je odzyskał. Trzymał je blisko serca, jak przyjaciół z dzieciństwa. Nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo pragnął znów tak się poczuć.

Podczas mszy zdarzały się chwile, gdy czuł dziecięcą wręcz radość, której pozbawiła go świadomość tego, kim się stał. Czy naprawdę powrót do tego stanu był niemożliwy? Nagle dotarło do niego, że już nadszedł czas. Kardynał uniósł hostię, a ta ożywiła obecność Chrystusa w życiu każdego z miliona obecnych tu mężczyzn, kobiet i dzieci, którzy w jednej chwili padli na kolana. Trzy tysiące księży ruszyło w tłum, niosąc eucharystię. I po raz pierwszy tego dnia Vincenta ogarnęły wątpliwości. Nadal go nie widział. Rozglądał się wszędzie wokół, mając nadzieję i mocno wierząc. Teraz czuł jedynie strach, coraz większy strach, że mimo wszystko jego księdza tutaj nie ma, że coś się stało, przepadł gdzieś w tłumie stanowiącym w końcu aż jedną czwartą populacji całej Irlandii.

Ale wtedy go zobaczył, niesamowicie blisko. Zbliżał się z mszalnym kielichem, krocząc wzdłuż linii klęczących, gdy pełen pasji głos Johna McCormacka niósł się z ołtarza głównego, przy którym stał w czerwieni, złocie i czerni aksamitnej tuniki. Papieski wysłannik. „Panis Angelicus”. Chleb Anielski. Chleb Anielski, który staje się chlebem człowieka. Cud cudów. Ksiądz był zbyt zaabsorbowany udzielaniem komunii, zbyt przejęty świętością tej chwili, by zobaczyć, komu daje hostię. Wszyscy na kolanach, dłonie złożone do modlitwy, języki wystawione, by przyjąć chleb anielski. I gdy był już obok, Vincent wyjął z kieszeni karteczkę: „Będę na ciebie czekał po mszy. Vincent”. Początkowo pisał więcej, znacznie więcej, ale za każdym razem wyrzucał swój liścik. Będzie jeszcze czas, by powiedzieć to wszystko osobiście. A zresztą są sposoby, by niektóre rzeczy przekazać bez słów. Kiedy ksiądz stanął przed nim, zadrżał.

– O res mirabilis!

Gdy tylko hostia opuściła dłoń kochanka i spoczęła na języku Vincenta, ten podał księdzu zwinięty liścik. Mężczyzna spuścił wzrok. Z początku sprawiał wrażenie, jakby coś go zdekoncentrowało, lecz potem na jego twarzy pojawiła się konsternacja, a w końcu i przerażenie.

Klęcząca postać spojrzała na niego, a na jej twarzy malował się wyraz niemal anielskiego oddania. Trwało to ledwie kilka sekund, lecz obydwu mężczyznom wydawało się, że minęło znacznie więcej czasu. Vincentowi wydawało się, że ten milion osób w parku nagle gdzieś zniknął. Duchowny z kolei poczuł, jakby miliony oczu wejrzało nagle w jego duszę i zlękły się tego, co tam dostrzegły. Nerwowo ruszył ku kolejnemu wiernemu, by udzielić mu sakramentu komunii. Vincent zamknął oczy i zmówił dziękczynną modlitwę. Na twarzy kochanka nie dostrzegł ani zmieszania, ani lęku. Nie widział, jak świstek papieru zostaje zwinięty w kulkę i spada pod nogi zebranych, nieprzeczytany. Gdy msza się zakończyła i tłum odszedł w pokoju, Vincent Walsh po prostu siedział i obserwował, jak ludzie, samochody, powozy, politycy, księża prałaci oddalają się. Obserwował oddalających się porządkowych, żołnierzy i policjantów. Czekał długo, aż w końcu zrozumiał, że tego dnia jego marzenia się nie spełnią, a wtedy cała nadzieja, którą wcześniej dzielił z milionem wiernych, zupełnie z niego uleciała.

Niebo zasnuły ciemności. Policjant już od ponad godziny przyglądał się bacznie Vincentowi. W końcu podszedł do niego, wyraźnie zdegustowany.

– Już pora, byś się oddalił.

– Czekam na kogoś.

– Nie widzę, na kogo mógłbyś jeszcze czekać. Słyszałeś, co powiedziałem. Jazda.

– On nadal może…

Vincent zamilkł. Świat, o którym zapomniał we wczesnych godzinach porannych, spoglądając na odbijające blask księżyca wody Liffey, świat, w którym żył naprawdę, świat, w którym nieustannie był tylko obcym, niechcianym elementem, znów pojawił się przed nim. Nawet słowa: „On nadal może…” wypowiedziane w ten sposób, w jaki je wypowiedział, wystarczyły. Strażnik, którego nigdy wcześniej nie widział, dobrze go znał. Widoczne na jego twarzy pogarda i zniesmaczenie były niczym cios i przywodziły na myśl prawdziwe ciosy spadające na Vincenta wraz z takimi spojrzeniami. To nie pierwszy raz, kiedy funkcjonariusz policji Garda Síochána * patrzył na niego w taki sposób.

– Jeśli chcesz dostać po ryju, ja i koledzy nie mamy nic przeciwko. O to ci chodzi?

Każde słowo Vincenta mogło wywołać bijatykę. Dobrze o tym wiedział. Nieopodal stała grupa Gardaí, palili papierosy. Oni też go obserwowali. Rzucali mu takie same spojrzenia. Wstał bez słowa i odwrócił się. Ruszył w drogę powrotną przez park, ku rzece, znów idąc wzdłuż Quays. Wszędzie wokół otaczali go ludzie. Nadal krążyli po ulicach, a im bliżej centrum miasta, tym było ich więcej, parady i procesje trwały tu przez całe popołudnie. Miasto wypełniali ludzie, którzy świętowali w ten dzień jak jeszcze w żaden inny. Ale dla Vincenta Walsha to znów był dzień jak co dzień.

Wszedł do Carolan’s Bar. W odpowiedzi na powitanie skinął tylko głową, lecz za uśmiechem, do którego się zmusił, nic się nie kryło. Stanął za barem. Przez chwilę Billy Donnelly nawet się nie odzywał. Potem podniósł butelkę Bushmills i nalał pół szklanki. Wsunął ją w dłoń Vincenta. Billy nie oczekiwał wyjaśnień. Od początku wiedział, jak to się skończy.

– A co sobie myślałeś? Przecież ci mówiłem.

– Jesteś cholernym jasnowidzem, Billy.

Vincent uniósł szklankę do ust. Nie miał ochoty, ale i tak się napił.

– Jezus zapłakał, Vinnie. Gdybym dostawał funta od każdego kolesia, którego jakiś ksiądz najpierw wydymał, a potem już nigdy się z nim nie spotkał, byłbym najbogatszym gościem w Irlandii.

– Nic o nim nie wiesz.

– Widywałem takich typów w każdym zaułku Dublina. Wszyscy ich znają.

– Jesteś zwykłym idiotą.

– Owszem, i nie rozpoznałbym anioła, nawet jakby wlazł mi w dupę. Właśnie dlatego nie pójdę do nieba. Ale słuchaj, dziś możesz zapomnieć o robocie. Urwij się i odwiedź kumpli. Albo bierz flachę na górę i wyj do księżyca.

– Wolę się czymś zająć, nawet jeśli ma to być słuchanie bzdur przez cały wieczór.

Billy uśmiechnął się szeroko. Złapał za butelkę i dolał im Bushmilla. Vincent opróżnił szklankę jednym haustem. Teraz już nabrał ochoty na więcej. Odwrócił się do baru, chwycił jedną ze szklanek i pchnął ją w stronę kolegi.

– Pora na dolewkę, skoro nie ma nic lepszego.

– Chcesz pić ze szklanki, czy mam ci to wlać prosto w tę twoją rozdziawioną gębę?

– Jeśli już proponujesz, to później napiję się jeszcze piwka.

Vincent śmiał się razem z innymi klientami. Zatłoczony bar w Carolan’s śmierdział wygazowanym piwskiem, potem i tanią wodą kolońską. Niekiedy Billy Donnelly dochodził do wniosku, że trzeba wysprzątać lokal i przez kolejny tydzień mocno śmierdziało tu płynem Jeyes Fluid, więc gdy woń wygazowanego piwska, potu i wody kolońskiej powracała, była niczym wiosenny powiew. Vincent rozglądał się po hałaśliwym tłumie stałych klientów: piszczące cioty z różem na policzkach, zarozumialcy chichoczący z irytującą częstotliwością, wąsate kolosy z potężnymi mięśniami i wielkimi brzuchalami, palacze fajek w tweedowych marynarkach, którzy chowali po kieszeniach swoje obrączki ślubne i podskakiwali za każdym razem, gdy tylko otworzyły się drzwi. W miejscu takim jak to nikt nie czuł się jak u siebie, ale przynajmniej było tu bezpiecznie. Świat zewnętrzny, w którym kwestie przynależności do mniejszości były absolutnie poza dyskusją, nie miał tu wstępu. Strażnicy wiedzieli, czym jest Carolan’s, i z reguły się nie wtrącali. Ale nie robili tego za darmo. Wpadali tutaj od czasu do czasu, popijali whiskey Billy’ego i przypominali mu, że on i jego klienci są od nich całkowicie zależni. A jeśli domagali się jakichś informacji, zawsze je dostawali. Wiszący za barem szyld głosił: „Niczego nie mówcie głośno, Billy to jebany nieopłacany kapuś”.

Tej nocy Vincent Walsh nie przestawał się śmiać. Nie przestawał też pić, a wypił już stanowczo za dużo, lecz Billy Donnelly pozwalał mu na to bez mrugnięcia okiem. Homoseksualistę mogło spotkać wiele przykrości. Zakochanie znajdowało się na szczycie listy. Miłość, która nie chciała dać ci spokoju, nawet gdy uprawiałeś już seks z kimś innym, była najgorsza ze wszystkich. Jeśli chciałeś przetrwać, musiałeś się uodpornić i po prostu mieć to gdzieś. Ale Billy dostrzegł, że Vincent, ukrywając to za maską wesołości, wierzy w coś, w co żaden z klientów Carolan’s nie ma prawa wierzyć. W jego oczach wciąż płonęło uczucie. Minie sporo czasu, zanim wreszcie zapomni. Billy dobrze o tym wiedział. Kiedyś przeżył to samo. Przed dwudziestoma laty pewien lekarz zrobił mu płukanie żołądka i w ten sposób ocalił mu życie. Zdarzały się dni, kiedy myślał, że gdyby jeszcze raz spotkał tego kretyńskiego lekarza, sprałby skurwiela do nieprzytomności.

Koniec końców to nie był taki zły wieczór. Carolan’s zapewnił Vincentowi odpowiednią dawkę hałasu i lekceważenia. Głośny śmiech i karmelowo-brązowe znieczulacze sprawiły, że Vincentowi Walshowi aż zdrętwiała głowa, a serce trafiło w bezpieczne miejsce, przynajmniej do rana. W Carolan’s wszyscy bardzo chcieli się śmiać. To był język, w którym każdy wypowiadał się na każdy temat: polityka i ceny chleba, seks i rodzinne niesnaski, sny i wspomnienia, religia i śmieci leżące na ulicach, radość, smutek, pożądanie, gorycz, nadzieja, uraza, miłość, nienawiść, żal, wszystkie te zwyczajne przyjemności i przykrości, których dostarczało życie. Za drzwiami jednak rozmawiali zupełnie inaczej. I językiem kogoś innego. Ostatnich, najbardziej opornych klientów wyproszono, wypchnięto albo wręcz wykopano na ulicę. Vincent zaczął sprzątać ze stołów. Cisza była równie otrzeźwiająca, co myśl o myciu śmierdzących kufli i czyszczeniu popielniczek. Billy zamknął drzwi na zasuwę.

– Bierzmy to, po co przyszliśmy, a szklanki niech umyją się same. Jutro nikt nie kiwnie nawet palcem, więc czemu, do cholery, my mielibyśmy coś robić?

Vincent uśmiechnął się, słysząc pocieszające, choć łatwe do przewidzenia słowa kolegi. Billy Donnelly każdej nocy wynajdował powody, by nie zmywać. Nie trzeba było religijnych świąt i dni wolnych, by to, co miało się zrobić dzisiaj, odłożyć na jutro. Zazwyczaj porządki w Carolan’s zaczynały się dopiero kolejnego popołudnia. Jeśli naprawdę chciałeś mieć czysty kufel na poranne piwko, musiałeś przynieść własny. Ale gdy Billy poszedł do baru, by odkręcić zakrętkę z kolejnego Bushmillsa, Vincent nadal zbierał kufle ze stolików. Owszem, w końcu pójdzie na górę, do swojego pokoju na poddaszu i zmusi się do zaśnięcia. Ale nie teraz. Billy napełnił dwie kolejne szklanki, nucąc fałszywie jakąś melodię – znaczyło to, że nie ma już o czym rozmawiać. Potem od strony drzwi dobiegło ich głośne łomotanie. Billy westchnął. Idąc przez bar, miał na twarzy swój najbardziej posępny grymas.

– Która stara ciota myśli, że mamy jeszcze ochotę na jej towarzystwo?

Odsunął zasuwę i otworzył drzwi.

– Czy nie mówiłem ci, żebyś się…

Zamilkł. W progu stał szczupły, wysoki mężczyzna koło czterdziestki i uśmiechał się przyjaźnie. Wszedł bez słowa, a za nim wmaszerowało trzech innych, nieco młodszych. Spod ich płaszczy i kurtek wystawały błękitne koszule, co znaczyło, że są członkami Związku Towarzyszy Broni, wypuszczonych do cywila żołnierzy Wolnego Państwa i ich kolesi myślących, że w wojnie domowej spuszczą łomot Eamonowi de Valera, który jest teraz prezydentem Irlandii. Goście z Ruchu Błękitnych Koszul wzorowali się na czarnych i brunatnych koszulach Mussoliniego i Hitlera – przynajmniej jeśli chodzi o sam strój. Ich polityczne plany nie sięgały dalej niż bójki z przedstawicielami IRA na ulicach miast, ale skoro nie było żadnych gości z IRA, których można by stłuc, po małej popijawie bicie ciot wydawało się rzeczą oczywistą. Czyż nie szczycili się, że przede wszystkim bronią katolickich wartości w Irlandii? Ale do Billy’ego momentalnie dotarło, że oni wcale nie byli pijani. Tak naprawdę byli absolutnie trzeźwi.

– Chyba nie odmówisz nam drinka, co, Billy? Nie w taką noc, gdy wszyscy powinniśmy padać sobie w ramiona. I gdy na dodatek zaczęło lać.

Billy ich nie znał, więc skąd ta zażyłość? Obejrzał się i zauważył, że ostatni z mężczyzn zamknął za sobą drzwi i przesunął zasuwę, uśmiechając się. Billy znał ten uśmiech – ten wielkolud już się cieszy na myśl o tym, co zaraz zrobi.

Najstarszy z błękitnych przeszedł przez bar. Podniósł jedną ze szklaneczek whiskey, które Billy dopiero co napełnił. Zbliżył się do Vincenta. Dwóch pozostałych ruszyło do baru i również zaczęło częstować się drinkami. Już wkrótce nie będą tacy trzeźwi. Wielkolud jednak nadal stał w tym samym miejscu.

– A ty przecież jesteś tą męską dziwką. Vincent, zgadza się?

– Nie macie tutaj nic do roboty – powiedział stanowczo Billy. Był jednak skonsternowany. Nie miał pojęcia, czemu to się dzieje. Gdyby byli zalani, sytuacja wydawałaby się znacznie prostsza. Z pijakami mógł sobie dać radę, nawet jeśli byli to pijacy, którzy uwielbiali lać pedałów. W dziewięciu przypadkach na dziesięć woleli przecież pić niż prać cioty.

Mężczyzna o pociągłej twarzy znów zwrócił się do Billy’ego. Podszedł bliżej, zmuszając go do zrobienia kroku w tył.

– Byłeś dziś na mszy, Billy?

Billy nie odpowiedział. Ton mężczyzny wkrótce przestanie być taki uprzejmy. Dobrze o tym wiedział. Wiedział, co się będzie działo, gdy tylko tamten skończy mówić.

– Słyszałem, że Vincent był. Pomodliłeś się za Billy’ego, Vincent? Bo za tego starego pederastę trzeba się modlić jak najwięcej. „Quia peccavi nimis cogitatione verbo, et opere: mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa”. No nie? – A przy każdym „mea culpa” uderzał Billy’ego w klatkę piersiową, przyciskając go do drzwi. – Na kolana, Billy. Pora zmówić modlitwę.

Billy zaczął kaszleć. Czuł ból. Vincent ruszył w jego stronę, ale właściciel pubu pokręcił energicznie głową. Błękitny, stojący do tej pory przy drzwiach, podszedł do niego. Położył mu ręce na ramionach i mocno popchnął, aż w końcu Billy musiał ustąpić i klęknąć.

– Gdybyśmy założyli ci białą komżę, wyglądałbyś zupełnie jak ministrant, co, Billy? – Mężczyzna o pociągłej twarzy wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Strażnikom nie spodoba się, że…

– Oni przez większość czasu przymykają oko na ciebie i twój sodomicki klan. Ale to nie znaczy, że gdy jutro rano wyłowią twoje ciało z Liffey, nie dojdą do wniosku, że ktoś przysłużył się Dublinowi. Ludziom trzeba czasami przypominać, o co chodzi w byciu ciotą. Więc czemu nie teraz?

Billy wiedział, tak jak wcześniej wiedział to Vincent, że na tak zadane pytanie nie może dać żadnej odpowiedzi, bo każda wywoła jeszcze większą agresję. Najstarszy z mężczyzn spojrzał na Vincenta, który wciąż stał w tym samym miejscu, trzymając tacę ze szklankami. Odstawił swoją whiskey bardzo powoli, jakby z namaszczeniem. To była prosta czynność, ale precyzja, z jaką odstawił szklankę na stół, była groźna.

– Skalałeś dziś eucharystię. Słyszysz?

Złapał i ścisnął mocno nadgarstek Vincenta.

– To ta ręka?

– Nie wiem, o co ci chodzi.

– W dawnych czasach by ci ją odcięli. I właśnie to mam zamiar zrobić – groził mężczyzna.

Billy próbował wstać z kolan, zdeterminowany, by poświęcić się za przyjaciela, skoro ktoś tak czy siak musiał dziś dostać łomot.

– Jezus Maria, czego wy, skurwiele, od nas chcecie? Wynoście się stąd!

Błękitny stojący obok Billy’ego rąbnął go pięścią w brzuch z taką siłą, że ten aż upadł na podłogę. Mężczyzna postawił mu nogę na klatce piersiowej.

Najstarszy z nich nadal ściskał Vincenta za nadgarstek.

– Świetny dzień na szantaż, co Vincent?

– Mówiłem już, że nie mam bladego pojęcia, o czym bełkoczesz.

Nagle uśmiech mężczyzny zniknął. Trzasnął Vincentem o ścianę, wytrącając mu z rąk tacę ze szklankami. Walsh upadł na podłogę; wszędzie wokół walało się potłuczone szkło. Błękitny schylił się i postawił go na nogi, łapiąc za gardło. Vincent krwawił. Miał pociętą twarz, dłonie… całe ciało. Krew już zaczynała przesiąkać mu przez koszulkę.

– Potrzebuję tylko listów.

Vincent gapił się na niego. Teraz już wszystko wiedział. To nie miało sensu, ale już wiedział.

– Już rozumiesz, o czym bełkoczę, męska kurwo?

Puścił go. Vincent oparł się o stół. Wyprostował się. Błękitny znów się uśmiechnął. Nie, to wcale nie było takie trudne. Podniósł poprzednio odstawioną szklankę whiskey i wypił zawartość jednym haustem.

– Amen!

Odwrócił się do Billy’ego, który wciąż leżał na podłodze, trzymając się za brzuch.

– Musimy coś dostać za naszą fatygę, Billy. No dalej, chłopcy.

Pozostali trzej weszli za bar i zaczęli ściągać butelki z półek, chcieli zabrać je wszystkie. Mężczyzna o pociągłej twarzy znów zwrócił się do Vincenta. Nie zauważył, jak Vincent zaciska pięść na szyjce stłuczonej butelki. Nikt tego nie dostrzegł.

– Gdzie one są? – zażądał odpowiedzi.

Nie spostrzegł też nadlatującej butelki. Vincent użył całej swojej siły, wkładając w nią strach i miłość, jaką miał w sercu, i wbił mu butelkę prosto w twarz. Mężczyzna wrzasnął z bólu, a Vincent rzucił się biegiem przez prowadzące na schody drzwi. Pozostali pospiesznie wybiegli zza baru, który plądrowali, nie dali jednak rady zatrzymać Walsha – zdołał już zamknąć drzwi od drugiej strony. Najstarszy wrzeszczał wniebogłosy, oślepiony przez spływającą mu po twarzy krew. Inni szarpali za drzwi. Nie minie dużo czasu, nim je wyważą. Były tak przegniłe i słabe jak wszystko inne w barze Carolan’s.

Vincent Walsh zdołał już dotrzeć na pierwsze piętro. Nie zatrzymał się. Nadal pędził przed siebie wąskimi kręconymi schodami prowadzącymi na poddasze. Otworzył drzwi niewielkiego pokoju będącego od jakiegoś czasu jego domem. Łóżko z żelazną ramą, koślawa komoda, której brakowało jednej szuflady, wieszak, na którym wisiało ledwie kilka ubrań, umywalka i dzban, piecyk naftowy oraz sterta używanych książek. Drzwi nie miały zamka, ale i tak zatrzasnął je za sobą, a potem przysunął do nich komodę. Podbiegł do łóżka i sięgnął pod materac. Wyciągnął mały pakunek listów – cztery niebieskie koperty.

Przez chwilę się im przyglądał, nie mając pewności, co robić. Wiedział, że na podjęcie decyzji pozostało mu już tylko kilka sekund. Wsunął je do kieszeni. Później wspiął się na łóżko. Spadzisty dach miał niewielkie kwadratowe okienko. Otworzył je, a potem przecisnął się przez otwór i wszedł na dach.

Nad miastem wisiały ciężkie chmury. Zaczął mżyć deszcz. Dachówki pod nogami zrobiły się śliskie, niektóre z nich były widocznie poluzowane. Ale bar Carolan’s wciśnięto w szereg bardziej solidnych georgiańskich budynków. Gdy Vincent gramolił się po dachu, poślizgnął się i zatrzymał dopiero na parapecie sąsiedniego budynku. Zdołał dostać się do kosza dachu na drugiej stronie. Już kiedyś tutaj był. Leżał czasami w tym miejscu podczas gorących letnich nocy, gdy w pokoju robiło się zbyt duszno i nie dało się zasnąć. Słyszał wściekłość błękitnych – dostali się do położonego wyżej pomieszczenia – ale sekundę przed tym, jak jeden z nich pojawił się w oknie, Vincent przebiegł już koszem dachu na tyły georgiańskiego domu. I zniknął.

Lało jak z cebra i to od kilku godzin. Miasto było ciche. Uroczystości przeciągnęły się do późnej nocy, a teraz w końcu odeszły w niepamięć, mimo niechęci, która nie była aż tak trudna do zrozumienia. Jutro znów wszyscy wrócą do normalnego życia. Nawet deszcz zdawał się nieść tę wiadomość. Vincent Walsh przemókł do suchej nitki. Rany na jego ciele już dawno przestały krwawić, a sińce nie wyglądały aż tak tragicznie. W końcu wcześniej zdarzały się znacznie gorsze. Ból i strach nie miały dla niego znaczenia. Ważne było to, że zdołał ocalić listy. A ocalając je, ocalił mężczyznę, którego kochał. Nawet jeśli już nigdy go nie zobaczy, nawet jeśli ksiądz nigdy się o tym nie dowie, Vincent wierzył, że zrobił coś, co było warte tej miłości. To był romantyczny czyn, który dojrzewał w jego głowie, gdy szedł ulicami Dublina, znów odsuwając realny świat gdzieś na boczny tor, tak jak wtedy, dwadzieścia cztery godziny wcześniej, kiedy maszerował wzdłuż Quays w stronę parku. Może tylko tyle mógł uczynić jego umysł, by zatrzymać prawdę, którą skrywał w sercu. Będzie musiał opuścić Dublin, przynajmniej na jakiś czas, lecz wróci tu, gdy tylko sytuacja się uspokoi. Zawsze będzie mógł się zatrzymać u Billy’ego. Tego był pewien. To zresztą nie miało już znaczenia. Bo pewnego dnia… Pewnego dnia znów spotka księdza. Tak, pewnego dnia będzie mógł mu wszystko wyznać.

Szedł, niemal podskakując. Skręcił za róg ulicy wiodącej przez Smithfield Market do Red Cow Lane i Carolan’s. Wciąż starał się zachować ostrożność, mimo że minęły już cztery godziny, odkąd zeskoczył z dachu pubu i uciekł. Teraz nikogo już tam nie będzie, z wyjątkiem właściciela. Był przekonany, że napastnicy nie skrzywdzili Billy’ego, bo przecież to jego chcieli dopaść. A jednak nie był tego tak pewny, jak chciałby być. Przyspieszył kroku. Nieco później, kiedy maszerował przez niosącą echo pustkę Smithfield, zatrzymał się. Dostrzegł samochód, który natychmiast rozpoznał. Wreszcie dotarło do niego, że wszystko, co wydarzyło się, gdy mknął przez noc do Phoenix Park, było prawdą. To przecież samochód księdza. A więc w końcu się zjawił, po tym wszystkim. Czyż tego wieczoru przez O’Connell Street nie miała przejść wielka procesja? Czy w Mansion House nie miało się odbyć wielkie przyjęcie? Przyszedł tak późno, bo dopiero teraz mógł przyjść. Vincent nawet nie drgnął. Uśmiechał się, szczerzył zęby jak głupek. Światła samochodu raziły go po oczach. Kierowca zapalił silnik. Walsh szedł, nie przestając się uśmiechać. Samochód również ruszył, stopniowo nabierając prędkości. Widząc, że jedzie prosto na niego, coraz szybciej, coraz głośniej, Vincent był zaskoczony. Ale dopóki wóz w niego nie uderzył, nie odczuwał strachu.

Lało coraz mocniej. Czuł na swojej twarzy krople deszczu. Gdy samochód w niego uderzył, ból przeszył jego ciało niczym błyskawica i Vincent wciąż go czuł, ale jakby z oddali. Jak ból odczuwany we śnie, który zdawał się nie być jego bólem. Najmocniej czuł krople na policzku, spływające w stronę ust, wlewające się między wargi. Nie wiedział, że to były także jego łzy mieszające się z deszczem. Nie słyszał otwierających się drzwi wozu. Nie słyszał kroków dudniących na bruku. Oczy otworzył ledwie na sekundę. Deszcz zalewał mu twarz. Przez gęste chmury nie przebijał blask księżyca, ale powierzchnia wody odbijała reflektory samochodu. Dostrzegł złote zmarszczki drgające na oleistej, błotnistej kałuży. Czuł się tak, jakby próbował wybudzić się z głębokiego snu i nie mógł tego zrobić. Widział jedynie światła, jedynie wodę i światła. Nie dostrzegł nawet postaci, która pochylała się nad nim, odcinając dopływ złotej poświaty. A potem przestał już cokolwiek widzieć.

* Garda Síochána – policja w Irlandii.

The City of Shadows

Originally published in the English language by
HarperCollins Publishers Ltd.

under the title The City of Shadows

Copyright © Michael Russell 2012

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo SQN 2015

Copyright © for the Polish translation Marcin Kiszela 2015

Redakcja – Sonia Miniewicz

Korekta – Joanna Mika-Orządała, Bartosz Żurawicz / Editor.net.pl

Opracowanie typograficzne i skład – Joanna Pelc

Okładka – Paweł Szczepanik / BookOne.pl

Fotografia na okładce – Thomas Annan

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej cześć nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I, Kraków 2015

ISBN EPUB: 978-83-7924-268-9

ISBN MOBI: 978-83-7924-267-2

Polecamy książki

Szukaj w dobrych księgarniach i na

www.labotiga.pl

www.wsqn.pl

Wydawnictwa SQN!

Szukaj w dobrych księgarniach i na

www.labotiga.pl

www.wsqn.pl