Daniel Zimakoff

FC Mezzi 9

Spadek Do Niższej Ligi

Saga

FC Mezzi 9 - Spadek do niższej ligi
Przełożyła
Agnieszka Imierowicz
Tytuł oryginału
FC Mezzi 9 - Nedrykning truer
Copyright © 2016, 2019 Daniel Zimakoff i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711865828

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

FC MEZZI 9

Grozi nam spadek do niższej ligi

Janek: Kocha grać w piłkę. To jego żywioł. Doskonale wczuwa się w grę, a do tego jest bardzo szybki i wytrzymały. Nie przepada za ciężkimi akcjami ofensywnymi. Jego marzeniem jest zostać zawodowym piłkarzem i grać w drużynie FC Barcelona – tak jak Messi.

EMIL: Doskonały bramkarz. Jego interwencje przeważnie są skuteczne. Wie wszystko o piłce nożnej, zna każdą drużynę i jej taktykę. Jego jedynym problemem jest to, że nienawidzi biegać i szybko dostaje zadyszki.

MIKOŁAJ: Często trenuje z piłką w swoim ogrodzie. Potrafi bardzo mocno strzelać lewą nogą. To optymista, którego towarzystwo gwarantuje dobrą zabawę. Jest silny jak byk, rozpiera go energia. Ma starszego brata − słynnego piłkarza Kingo.

ULA: To jedna z dwóch dziewczyn grających w FC Mezzi. Ta druga dziewczyna ma na imię Ania. Ula to bardzo szybka zawodniczka. Najczęściej gra na prawym skrzydle. Potrafi przeprowadzać skuteczne akcje jako pomocnik, ale nie boi się też ostrych zagrań w ofensywie. Ula jest dziewczyną Janka.

ROZDZIAŁ 1

Milek i ja jechaliśmy na rowerach po Mikołaja. Mieliśmy zagrać czwarty mecz w sezonie na naszym boisku. Gramy przeciwko Holmsgård. Nadal jeżdżę na treningi specjalistyczne do Farum, ale tylko jeden raz w tygodniu, żebym miał dość czasu na trenowanie i grę w FC Mezzi. Do szkoły też trzeba coś przygotować. Nie miałem czasu w nadmiarze, a są przecież jeszcze koledzy i Ula.

− Słyszałeś, że Mads i Magnus nie mogą dzisiaj grać? − zapytał Milek i ominął dużą kałużę.

− Tak, słyszałem. Mają w rodzinie jakieś urodziny, okrągły jubileusz − odpowiedziałem. – Ostatnio, kiedy graliśmy przeciwko Holmsgård, też nie grali, a wtedy wygraliśmy.

− Tak, to było wtedy gdy graliśmy w składzie 8 na 8. Tata Zlatana był trenerem i został wykluczony, a ty strzeliłeś zwycięską bramkę − powiedział Emil.

− Strzał ze szpica − dodałem. − Będzie nas dzisiaj 14?

− Tylko, jeżeli Mikołajowi udało się przekonać Wiolkę, żeby z nami zagrała.

− Jak się czuje Miko? − zapytał Milek.

− Nie było cię wczoraj u niego?

− No, tak. Byłem, ale odnoszę wrażenie, że nie czuje się dobrze − powiedział Emil. − Jego tata się już wyprowadził. Ale on ma nadzieję, że Kingo wkrótce przeprowadzi się z powrotem do domu i zamieszka

z nimi.

− Nic dziwnego, że ma taką nadzieję − powiedziałem. Jakby to było, gdyby to ich rodzice mieli się rozwieść? W wielu rodzinach zdarzały się takie rzeczy, ale z pewnością to nie jest nic przyjemnego. Mikołaj zrobił się milczący.

− Może Kingo znowu będzie naszym trenerem − powiedziałem.

− Mamy przecież Krysię. Emil spojrzał na mnie. − Uważasz, że ona nie jest dostatecznie dobra?

− Ona jest doskonała, ale w Farum mają kilku trenerów. To byłby wypas, gdyby oni oboje...

− Ale tu nie Farum − przerwał Emil sucho. − Jak to jest, gdy się zostanie wytypowanym?

− Właściwie ciężko powiedzieć... To dość trudne, kiedy nie uczestniczy się w treningach tak często jak pozostali.

− Ale za to trenujesz w dwóch miejscach − powiedział Emil.

Skinąłem głową. W Farum zgodzili się, żebym uczestniczył w treningach tylko raz w tygodniu przez resztę sezonu, ale w następnym sezonie to już nie przejdzie. O ile w ogóle będą mnie tam chcieli w następnym sezonie. Było sporo ludzi, którym podziękowano, tak słyszałem.

To nie Mikołaj otworzył nam drzwi... To był Kingo!

− Cześć, chłopaki − powiedział i zaśmiał się

z naszych zdziwionych min. − Przygotowani do dzisiejszego meczu?

− Oczywiście, trenerze − powiedział Emil.

− Cześć, Kingo ‒ powiedziałem. − Wróciłeś?

− W rzeczy samej – wtrącił Mikołaj, który właśnie wszedł. − Wprowadził się i zamierza zobaczyć nasz mecz.

− Super − powiedziałem. Od dawna nie widziałem Mikołaja tak szczęśliwego.

− Tylko musicie mi obiecać, że wygracie – odparł Kingo.

− Obiecujemy − powiedzieliśmy wszyscy trzej chórem i wtedy przypomniałem sobie, jak udało nam się namówić Kingo, żeby został naszym trenerem. Wydawało się, że to było tak dawno temu.

− Kingo dostał pracę w sklepie sportowym − powiedział Miko. − Więc będzie nas stać na to, żeby dalej mieszkać w domu.

Kingo pokiwał głową i poklepał Mikołaja.

− Miko też będzie tam trochę dorabiać, przez parę dni w tygodniu południami, więc pewnie znowu sobą się znudzimy.

− Ja już się znudziłem twoim bredzeniem od rzeczy − powiedział Miko z szerokim uśmiechem.

− A co z...? ‒ zamilkłem. Miko wspominał, że dziewczyna Kingo została w Stanach.

− Nie jesteśmy już ze sobą − powiedział Kingo. − Tak to czasami jest. Z pewnych relacji się wyrasta.

Skinąłem głową. Kingo wydawał się trochę smutny. Czy nie mógłby po prostu zostać chłopakiem Krysi? No w każdym razie łączyłaby ich miłość do piłki nożnej.

Nagle Wiolka wyrosła jak spod ziemi. Ze swoją torbą sportową. Przywitała się z nami.

− No więc, nie jestem jakaś szczególnie dobra − powiedziała. Ale w każdym razie mogę być rezerwową na czarną godzinę.

− Jesteś całkiem niezła − powiedział Miko i się zarumienił.

Pojechaliśmy na rowerach do szkoły

i skierowaliśmy się do szatni. Wiola poszła z Anką

i Ulą, żeby się przebrać.

Po rozgrzewce Krysia zwołała nas na zbiórkę. Stała z iPadem. Chciała ogarnąć cały zespół i mieć pewność, że wszystko jest jasne, oraz uzgodnić ustawienie.

− Powiedzcie: „Gotowy”, jeżeli jesteście obecni

i przygotowani na zwycięstwo − powiedziała.

Wszyscy byli przygotowani na zwycięstwo, ale przyjemnie było powiedzieć to głośno.

Razem z Wiolką było nas dokładnie 11 na boisku i troje na ławce. Mieliśmy grać

w ustawieniu 3-4-3. Zdaniem Krysi to najlepsze rozwiązanie, kiedy gramy bez Madsa i Magnusa. Ta drużyna, która wygrywa bitwę o środek boiska, zwykle wygrywa cały mecz.

W meczu przeciwko Holmsgård grają dzisiaj:

Na bramce: Milek.

Na tylnej linii: Niels-Eryk, Marek i Sebastian.

Na środku pola: Ula, Jens, Antek, Anka. W ataku: Miko, Janek, Zlatan.

Na ławce, w rezerwie: Wiolka, Ulryk, Krystian. Mikołaj i ja mieliśmy wspierać środkową linię, gdyby coś poszło nie tak. Zlatan miał być wysunięty najdalej do przodu, tuż przy granicy pozycji spalonej. Boisko było dość mokre po deszczu, który padał w nocy, więc podania będą szybkie i z poślizgiem. Ale za to nie było ani wiatru, ani słońca, które mogłyby przeszkadzać.

Ustawiliśmy się w szeregu i powiedzieliśmy: „Udanego meczu” do zawodników z Holmsgård. W ich drużynie było sporo nowych graczy. Zdarzało im się

wygrywać i przegrywać, byli w środku klasyfikacji.

To była drużyna, z którą raczej powinniśmy wygrać.

Sędzia, Lars, nasz nauczyciel wuefu wezwał kapitanów drużyn na środek boiska. Mieliśmy ciągnąć losy albo o piłkę, albo o połówkę boiska. Orzeł albo reszka. Ja wybrałem orła i wygrałem. Zdecydowałem, że FC Mezzi będzie wybijać piłkę. Na widowni było około 20 widzów. Widziałem mojego tatę, tatę Mikołaja

i Kingo. Wykrzyknęliśmy nasz okrzyk bojowy: „Kim jesteśmy...? Mezzi!”.

I tak mecz się rozpoczął. Drużyna z Holmsgård była naprawdę dobra i znaleźliśmy się

pod ogromną presją. Emil miał kilka doskonałych interwencji, a ja na początku grałem bardziej

w obronie niż w ataku. Antek dobrze sobie radził na środku boiska, on naprawdę się rozwija.

Krysia krzyknęła do mnie, że mam się zdać na mojego obrońcę. W okolicach linii środkowej dostałem piłkę od Antka. Zawodnicy z Holmsgård próbowali wciągnąć nas na pozycję spaloną, na tej pozycji byłby zarówno Zlatan, jak i Miko, gdybym podał do nich... Więc zamiast tego zagrałem indywidualnie. Długa piłka między obrońcami i sam podbiegłem. Ostro ruszyli za mną dwaj przeciwnicy.

Dotarłem do krawędzi pola. Zaraz mnie zaatakują... Zanim oberwałem, wybiłem piłkę nisko w prawo, w stronę Zlatana, który poszedł za mną. Zostałem zaatakowany, runąłem na trawę. Oczywisty rzut wolny, ale Lars zastosował łagodniejsze zasady. Na nasze szczęście. Zlatan zagrał natychmiast

w poprzek do Mikołaja, który kopnął wewnętrzną stroną stopy i trafił!

Nisko, blisko najbliższego słupka. Doskonała bramka. Jak to dobrze, że to właśnie Mikołaj ją strzelił. On naprawdę potrzebował czegoś na poprawę humoru.

Niestety ci z Holmsgård tuż przed przerwą strzelili nam fuksem bramkę. W tym samym czasie Niels-Eryk uległ kontuzji, gry próbował rzucić się w dół do strzału. Naciągnął sobie mięsień dwugłowy uda. Wypadł z gry, a Ulryk zajął jego miejsce.

Gdy Lars odgwizdał koniec pierwszej połowy remisowaliśmy 1:1.

Krysia chwaliła nas, gdy my, dysząc, łykaliśmy wodę.

− Gracie naprawdę dobrze − powiedziała. − Superbramka Spróbujcie teraz grać bardziej na skraju boiska. Nasi skrzydłowi na pewno dadzą radę uciec przed przeciwnikami.

Krysia wprowadziła na boisko Wiolkę i Krystiana. Z boiska zeszli Jens i Ula. Wiolka wyglądała na zdenerwowaną. Miko powiedział jej coś, czego nie dosłyszałem. Na pewno, że ma oszczędzać siły, i że on będzie grał po tej samej stronie boiska, co ona.

Wiolka radziła sobie całkiem dobrze. Jednak mało brakowało, a jej brak prędkości przy podaniu kosztowałby nas bramkę... Napastnik Holmgård był szybki, na szczęście Emil obronił strzał.

Tuż przed końcem meczu nadal remisowaliśmy 1:1. Krysia dała mi znak. Miałem przejść do przodu

i tam zostać. Ostatecznie graliśmy trzema zdecydowanymi napastnikami. Było to ryzykowne, ale zależało nam na wygraniu tego meczu.

Wiolka zagrała piłkę w lewo do Mikołaja, który został zepchnięty lekko w tył boiska. Obrócił się

z piłką, odstawił jednego przeciwnika i zagrał prosto do mnie między dwoma zawodnikami drużyny przeciwnej. Udało mi się przejąć piłkę i jej nie stracić. Zlatan ruszył do biegu. Zagrałem do niego, mijając ich najbardziej wysuniętego do tyłu zawodnika, na granicy pozycji spalonej.

Zlatan był naprawdę szybki, jest być może naszym najszybszym zawodnikiem z piłką. Gdy dotarł do tyłu, miał dość miejsca na strzał z prawej nogi. Mikołaj krzyknął do niego z tyłu pola, ale zamiast podania z prawej

Zlatan podał pod ostrym kątem do mnie.

Podbiegłem prosto do piłki i kopnąłem górną stroną stopy. Pamiętałem, żeby ciężar ciała ułożyć ponad piłką. Bramkarz nie zdążył nawet zareagować. Piłka poszybowała do bramki tuż pod górną poprzeczką, w samo okienko.

Wszyscy mnie natychmiast otoczyli. Słyszałem, jak Kingo krzyczał: „Superstrzał!”.

− Piekielnie dobry strzał − powiedział Mikołaj.

− Piękne podanie − powiedziałem.

Skręciłem do linii bocznej, zmierzając do środka boiska. Tata kiwał do mnie. Wyglądał na dumnego.

Wygraliśmy ten mecz. Jeżeli udałoby nam się wygrać tylko jeszcze jeden z kolejnych meczów, nie bylibyśmy już zagrożeni spadkiem do niższej ligi.

ROZDZIAŁ 2

Po treningu Krysia zawołała nas do klubu. Przebierałem się wolno. Byłem zmęczony. Grałem mecz i miałem w ciągu czterech dni dwa treningi. Ciężko było pokazać się z dobrej strony w Farum. Wszyscy byli tak dobrzy, a ja tam przyjeżdżałem tylko raz w tygodniu, więc nie zwracano na mnie aż takiej uwagi. Thor był bardzo miły i mówił, że dobrze sobie radzę. Jako ostatni dołączyłem do pozostałych.

Kingo też tam był. Czy Krysia chciała nam powiedzieć, że Kingo też będzie naszym trenerem? No, ale Miko na pewno wiedziałby o tym wcześniej.

− No i kapitan już dotarł − powiedział Kingo. − Piękną bramkę strzeliłeś! Jakbym to był ja 10 lat temu.

− Chyba śnisz − powiedział Miko. − Nigdy nie byłeś aż taki dobry.

Wielu się zaśmiało i zebrani zaczęli rozmawiać

o meczu.

− Uspokójcie się na chwilę wszyscy − powiedziała Krysia. − Kingo chciałby wam coś powiedzieć.

− Chciałbym tylko powiedzieć, że rozegraliście w ten weekend naprawdę doskonały mecz − powiedział Kingo i popatrzył na nas. Czy on sobie robi z nas żarty? No chyba nie dlatego zostaliśmy tu wszyscy zwołani?

− Chciałbym też opowiedzieć wam o superkonkursie, który ‒ moim zdaniem ‒ FC Mezzi ma szansę wygrać − powiedział i zrobił małą przerwę.

− Jakim konkursie? − zapytała Ula.

− Duńska Unia Piłkarska chciałaby mieć nowe hasło. Hasło, które mówiłoby o radości z gry

w piłkę nożną. Ta drużyna, która wymyśli najlepsze hasło, jako nagrodę główną wygrywa mecz na stadionie narodowym Parken

w Kopenhadze przeciwko drużynie FCK !

− Przeciwko najlepszej drużynie? − zapytał Zlatan

z szeroko otwartymi ze zdziwienia oczami. − Przeciwko drużynie z ekstraklasy?

− Tak i nie. Przeciwko trampkarzom z FCK.

Szkole talentów, ich zawodnikom z grupy wiekowej U13, ale drużyna FCK z ekstraklasy wystawi swoich czterech zawodników. My dostaniem dwóch zawodników i przeciwnicy ‒ dwóch.

− Ale wypas − powiedział Zlatan. − W takim razie dobrze wiem, kogo mamy wybrać.