Copyright © Karolina Wilczyńska, 2017

Copyright © by Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

Redaktor prowadząca: Sylwia Smoluch

Redakcja: Kinga Gąska

Korekta: Magdalena Owczarzak

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Maciej Majchrzak

Projekt okładki i stron tytułowych: Anna Damasiewicz

Fotografie na okładce: © Volodymyr Nikulin | Depositphotos.com

© Konstantin Kalishko | Depositphotos.com

© Yuliya Koldovska | Depositphotos.com

Fotografia autorki: Studio Manufaktura z Kielc

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2017

eISBN 978-83-7976-657-4

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

DOŚĆ DŁUGI PROLOG…

…czyli jak to się wszystko zaczęło

Szafirowy garbus nie był może najlepszym samochodem do przeprowadzki, ale Malwina nie wybrzydzała. Stary kumpel, zwany Czubem od tak dawna, że nikt już nie pamiętał, jak miał naprawdę na imię, dysponował wyłącznie takim środkiem transportu, więc nie było się nad czym zastanawiać. I tak lepsze to niż miejski holender – pomyślała. – Najwyżej obrócimy jeszcze kilka razy. Żeby tylko reszta ekipy nie zawiodła.

Niepotrzebnie się martwiła, bo gdy tylko „żaba” zaparkowała, spod filarów wyszło trzech mężczyzn, na widok których Malwina nie mogła powstrzymać uśmiechu.

– Pani zamawiała ekipę tragarzy? – zapytał dwumetrowy chudzielec w wytartych dżinsach i spranym T-shircie z napisem: „Na Morskie Oko chodzę piechotą”.

– Cześć, Miszka! – Wspięła się na palce, żeby pocałować go w ramach powitania. – Znowu jakiś ekologiczny protest? – Wskazała głową na koszulkę.

– Ty wiesz, jak oni dręczą te konie? Niech się sam baca zaprzęgnie albo ci leniwi turyści ciągną wozy pod górę…

– Dobra, dobra, potem nam opowiesz – przerwał mu Czub, który dołączył do pozostałych. – Teraz bierzcie się za tobołki, bo do wieczora nie zdążymy.

– A ty nie mogłaś portek założyć na ten event? – Długowłosy brunet z początkami zakoli i pierwszymi pasemkami siwizny, które zdradzały, że etap zbuntowanego nastolatka powinien mieć już za sobą, z ciekawością pomieszaną z rozbawieniem popatrzył na falbaniastą spódnicę Malwiny.

– Mogłam. Nawet chciałam. Ale kiedy przyszło mi to do głowy, wszystkie ciuchy miałam już w pudełkach. No to zostałam w tym, w czym byłam. – Wzruszyła ramionami. – Zresztą, to nie ja będę nosić, prawda Seba?

– Niestety prawda. Takie to wasze równouprawnienie. Jak przychodzi co do czego, to facet musi muskuły napinać.

– Dobrze, że są jeszcze prawdziwi faceci! – Malwina roześmiała się i poklepała Sebastiana po plecach. – Tylko może zdejmij tę skórę, bo się spocisz.

– Nigdy jej nie zdejmuję – oświadczył z godnością Sebastian.

– Nie ma to jak kilka trupów na plecach. – Miszka już był gotów do ideologicznej dyskusji.

– Panowie, a może zamiast gadać jak baby, wzięlibyśmy się do konkretnej roboty? – Między zaczynających stroszyć piórka kolegów wszedł milczący dotąd czwarty towarzysz. Bokserka raczej eksponowała niż ukrywała rozbudowany mięsień kapturowy i bicepsy mające z pół metra w obwodzie. Takie argumenty sprawiały, że nie musiał zbyt wiele mówić, bo ludzie zazwyczaj robili to, czego chciał. I tym razem okazał się doskonałym mediatorem.

– Dobra, dobra, nie tak ostro, Gleba! – Seba wycofał się pierwszy. – To co tam mam tachać na garbie?

Czub zdusił niedopałek czubkiem okutego glana i ruchem głowy wskazał na samochód. Towarzystwo karnie ruszyło w stronę garbusa.

– Najpierw wypakujcie. Malwina zostawi wam klucze i pojedzie ze mną po kolejne graty. A wy będziecie w tym czasie wnosić.

– Które piętro?

– Piąte – odpowiedziała Malwina. Jednak widząc, że Miszka nerwowo targa blond czuprynę, postanowiła nie znęcać się nad kolegami. – Ale jest winda – dodała.

Słysząc zbiorowe westchnienie ulgi, już miała na końcu języka złośliwy komentarz na temat męskości i wspomnianych wcześniej muskułów, jednak resztki instynktu samozachowawczego podpowiedziały jej, że lepiej powstrzymać się do czasu, aż ostatni pakunek znajdzie się w nowym mieszkaniu.

Kiedy kilkanaście różnej wielkości pudeł i pudełeczek utworzyło malowniczą stertę tuż przy wejściu na klatkę schodową, odnalazła w dużym filcowym worku służącym jej za torebkę klucze od nowego domu, po czym podała je Glebie. Sama zajęła miejsce w samochodzie i pomachała kolegom zza szyby.

Odjeżdżając, zmierzyła spojrzeniem blok, w którym od dziś miała zamieszkać. Pokój z kuchnią i łazienką nie był szczytem jej marzeń. Co tu kryć – wolałaby przestronną pracownię z przeszklonym dachem, ewentualnie werandę z widokiem na łąkę. W ogóle mieszkanie w dziesięciopiętrowym developerskim bloku uznawała za mało artystyczne. Prawdę mówiąc, było bardzo mieszczańskie albo lemingowe, albo nie wiadomo jakie, ale z pewnością nie kojarzyło się z bohemą, niezgodą na komercję i z niczym, co grało w duszy Malwiny. Miało jednak jedną zaletę, która rekompensowała, przynajmniej na razie, wszystkie wady – nie przebywali w nim rodzice. Nie, żeby ich nie kochała. Przeciwnie – byli cudowni, choćby dlatego, że dość spokojnie znosili kolejne pomysły córki, a ojciec nawet zbyt często nie wypominał jej ciągłych pożyczek, których nigdy nie oddawała. I wszystko fajnie – myślała Malwina – tylko głupio tak po trzydziestce mieszkać z rodzicami. Niby mogę robić, co chcę, ale kiedy wracam po północy, to czuję się jak nastolatka. To już lepiej tutaj.

„Tutaj” było na razie szarym budynkiem wyglądającym jak zgniecione przez dzieciaka pudełko, wciśniętym pomiędzy trzy wieżowce i trzy czteropiętrowe bloki, postawionym przez developera na miejscu zarośniętego chaszczami skweru, który był ziemią niczyją do czasu, gdy rozeszła się informacja o planowanej budowie. Wtedy, w listach protestacyjnych mieszkańców okolicznych budynków, stała się „placem zabaw dla naszych pociech”, „planowanym parkingiem”, „skwerem wypoczynkowym”, a nawet „jedną z ostatnich wysp zieleni na betonowym osiedlu”. Te pełne emocji zwroty nie stopiły jednak lodowatych serc urzędników, czego dowodem był „budynek mieszkalno-usługowy przy ulicy Kwiatowej”.

I właśnie to miejsce wybrał ojciec Malwiny jako najbardziej odpowiednie dla ukochanej jedynaczki.

– Jeżeli już musisz się wyprowadzać, to szkoda moich pieniędzy na płacenie komuś za wynajem. – Głos ojca był twardy, a ton nieznoszący sprzeciwu. – Bo, moja panno, doskonale wiem, że będę musiał dokładać do tego interesu. Jak do wszystkich twoich pomysłów. Zdecydowałem więc, że wolę spłacać kredyt za mieszkanie, które kiedyś będzie moją własnością. Taka lokata kapitału, rozumiesz?

„Moja panna” rozumiała doskonale. Znała swojego ojca trzydzieści dwa lata i wiedziała, że jest jego oczkiem w głowie. Chociaż za nic by się do tego nie przyznał. Córka chętnie z tego korzystała, chociaż im była starsza, tym bardziej ta ciągła zależność od ojcowskiego portfela zaczynała ją męczyć. Choćby teraz. Gdybym mogła wybierać – rozmyślała, pakując kolejne paczki i torby na tylne siedzenie garbusa – kupiłabym jakieś stare gospodarstwo pod miastem, a nie czterdzieści metrów kwadratowych w betonowym pudełku. Mogłabym wreszcie zająć się poważnie malowaniem.

– A to może zostawisz u nas? – Matka wskazała na sztalugi, które Malwina poprzedniego wieczora zniosła ze strychu. – Tam chyba nie będziesz miała gdzie ich postawić.

– To resztę zostawię, a je zabiorę – odpowiedziała ostro i natychmiast pożałowała swoich słów. Matka nie odpowiedziała, ale wystarczyło jedno spojrzenie, żeby wiedzieć, że jest jej przykro.

Kurczę, niech już będę na swoim! – Malwina zezłościła się w duchu. – Będę mogła robić, co chcę, mówić, co chcę i ustawiać, co chcę i gdzie chcę. Przecież nie mam już szesnastu lat, do cholery!

Podeszła jednak do matki i przepraszająco pogłaskała kobietę po ramieniu.

– Przepraszam, mamo. Jestem taka zdenerwowana tą przeprowadzką…

Przy czwartym kursie przyszedł czas na pożegnanie. Nie chciała bawić się w ceregiele. Czub pojechał z ostatnimi pakunkami, a ona wyprowadziła na podjazd swój czarny rower. Ojciec był w pracy, najwidoczniej także nie chciał brać udziału we łzawych scenach. Matka stała na schodach, przed wejściem.

– To pa, mamuś! – rzuciła i pomachała kobiecie. – Zadzwonię wieczorem!

– Może wpadniesz jutro na obiad?

– Zobaczę. Dam znać.

Nacisnęła pedały i wyjechała na ulicę. Niby tak, jak każdego dnia, a jednak inaczej. Zostawiała miejsce, które do dziś nazywała domem i jechała do miejsca, które tym domem miała nazywać. Poczuła wilgoć pod powiekami i zdziwiła się. Czyżbym była taka uczuciowa – pomyślała. – Nie ma co się mazać, przecież nic wielkiego się nie dzieje. Tyle że będę nocować gdzie indziej, co zresztą i tak dość często mi się zdarzało.

Kiedy dojechała na Kwiatową, okazało się, że chłopcy poradzili sobie doskonale. Na chodniku nie widziała żadnej ze swoich paczek. Chyba że im wszystko ukradli – pomyślała z lekkim niepokojem.

W końcu znała swoich pomocników na tyle długo, żeby wiedzieć, że dziwne historie to ich specjalność. Misza już kilka razy przykuwał się do drzew w ramach akcji ekologów, Glebie zdarzało się zareagować zbyt nerwowo, a Seba nie raz bywał w opałach z powodu kolejnych flirtów i „wielkich miłości” kończących się po tygodniu.

Manewrowała rowerem między kilkoma ciężarówkami z salonów meblowych i pudłami z nazwami firm, które zajmowały się przeprowadzkami. Najwyraźniej inni także postanowili wprowadzić się jak najszybciej.

– A pani gdzie z tym rowerem? – niezbyt grzecznie zaczepił ją człowiek w służbowych ogrodniczkach i koszulce z logo największego sklepu meblowego w mieście.

– Na szczęście nie tam, gdzie pan – odparowała bez namysłu i szybko zajęła miejsce w windzie, zostawiając mężczyznę w hallu. Nacisnęła guzik i otarła czoło skrajem spódnicy. Jak na wrzesień, było naprawdę gorąco.

W mieszkaniu zastała chłopaków raczących się chłodnym piwem. Rozsiedli się wprost na podłodze i wyglądało na to, że czekają na pochwały.

– Jesteście cudni! – Wycałowała każdego z pomocników. – Nie wiem, co bym bez was zrobiła!

Przyjęli jej zachwyt ze spokojem.

– O matko, nie pomyślałam o niczym do jedzenia! Pewnie zgłodnieliście. Moment, dajcie mi pół godziny, zaraz coś zorganizuję. – Próbowała odnaleźć wśród pudeł to, w którym (chyba) były naczynia i sztućce. – Widziałam, że po drugiej stronie ulicy jest sklep. Już biegnę! Macie ochotę na coś konkretnego?

Mężczyźni wymieniali rozbawione spojrzenia. Wreszcie Misza, przyjazna dusza, ulitował się nad koleżanką.

– Już jedliśmy. Twoja mama przysłała pyszne kanapki. A wałówka dla ciebie jest w kuchni.

Malwina opadła na najbliższe pudło, po czym natychmiast podskoczyła jak oparzona. A jeśli tam właśnie są talerze?

– Zaczynasz szaleć – stwierdził Sebastian. – A gdy kobieta zaczyna szaleć, to znak, że mężczyźni powinni jak najszybciej zniknąć z pola widzenia. Do zobaczenia zatem na parapetówce.

Czub popatrzył na kierujących się do wyjścia kolegów, potem na Malwinę.

– To może ja zostanę?

– Nie ma potrzeby. Sama się muszę najpierw w tym odnaleźć.

Mężczyzna, nie zmieniając wyrazu twarzy, wzruszył ramionami.

– Jak chcesz.

Nie mogła stwierdzić, czy jej odmowa w ogóle zrobiła na nim jakiekolwiek wrażenie. Niby byli parą, ale czasami sama Malwina nie mogła się połapać w tej relacji. Zresztą nie próbowała zbyt często się nad tym zastanawiać. Jesteśmy w otwartym związku – mówiła. – Dla nas priorytet to wolność. Szanujemy swoją indywidualność i szczerze wyrażamy potrzeby.

A dziś Malwina chciała być sama, żeby celebrować pierwszą noc w nowym domu. I Czub to uszanował. Nie ma więc nad czym się zastanawiać.

Widok z okna nie powalał na kolana. Skrzyżowanie dwóch ulic, kilka bloków, pomalowany na niebiesko budynek. Jedynie kilka świerków dawało namiastkę zieleni. Będzie się musiała przyzwyczaić. Do tego i do wielu innych rzeczy.

– Gdzie to postawić? – Męski głos wyrwał Różę z zamyślenia. Oderwała wzrok od okna i popatrzyła na szkielet dużego łóżka. Bez słowa wskazała róg pokoju.

Nie miała wielu rzeczy. Zdolność kredytowa nauczycielki języka angielskiego nie pozwalała na szaleństwa, a ze starego mieszkania postanowiła zabrać jedynie swoje osobiste rzeczy i kilka drobiazgów. Nie chciała widzieć niczego, co przypominałoby jej dawne życie. Życie, które się skończyło wraz ze śmiercią mamy.

Mieszkanie sprzedała razem z całym wyposażeniem. Taki postawiła warunek. Nie dlatego, żeby dostać za nie więcej pieniędzy, bo meble i sprzęty sprzed kilkudziesięciu lat nie miały właściwie żadnej wartości. Po prostu chciała pozbyć się problemu z wyrzucaniem tego wszystkiego. Wystarczająco trudne było już przejrzenie papierów, zdjęć i rzeczy osobistych mamy. Kiedy to robiła, miała wrażenie, że serce zaciska się tak mocno, jakby już nie chciało bić. Miała dość i brakowało jej sił na dalsze zmagania z materialnymi pozostałościami czasu, który minął bezpowrotnie.

Pieniędzy ze sprzedaży mieszkania wystarczyło akurat na to niewielkie lokum w nowym bloku. Może i mogłaby utargować więcej, ale zależało jej na czasie. Każdy wieczór w tamtych ścianach był wypełniony bolesnymi wspomnieniami. Wiedziała też, że nowi właściciele będą musieli zrobić generalny remont. Ale tak naprawdę, to nie umiała walczyć o swoje. Nigdy.

I dlatego na nowe meble i wykończenie kawalerki musiała wziąć kredyt. Niewielki, bo bank to nie instytucja charytatywna, wiadomo. Poza tym Róża nie lubiła mieć długów. Mama zawsze powtarzała, że lepiej biedniej, ale bez zobowiązań. Utkwiło jej to w głowie. Zresztą nawet z dochodami z korepetycji nie mogła pozwolić sobie na żadne szaleństwa.

– Coś jeszcze przesunąć?

– Nie, dziękuję. To wszystko.

Dwóch mężczyzn, którzy przywieźli i skręcili meble, stało w progu pokoju. Wyglądali tak, jakby na coś czekali.

– Czy jestem coś panom winna? – zaniepokoiła się Róża.

– Niby nie. Wniesienie i ustawienie jest w cenie – odpowiedział starszy, zsuwając czapeczkę z daszkiem na tył głowy i ocierając pot z czoła. – Ale zwyczajowo ludzie coś tam dają za fatygę.

– Oczywiście, rozumiem. – Poczuła wstyd, że nie pomyślała o tym. Do głowy jej nawet nie przyszło, by zlekceważyć sugestię mężczyzny.

Młodszy z pracowników sklepu meblowego rozejrzał się po niewielkim mieszkaniu.

– Całkiem miło tutaj.

– Dziękuję.

– Jak gospodyni miła, to i w domu widać. – Mężczyzna puścił oczko do Róży. Poczuła, że się rumieni. – Tak sama tu pani chce mieszkać? Nie będzie smutno? – Oparł się o futrynę z miną lwa salonowego.

– Nie będę sama. Mam dwa koty.

Czy ja nie potrafię nic mądrego powiedzieć? – Zganiła się w myślach. – Powinnam w błyskotliwy sposób osadzić tego prymitywnego lowelasa, a tymczasem plotę bzdury.

Podała starszemu banknot dwudziestozłotowy, wciąż czując pieczenie na policzkach. Niechby już poszli!

– Dziękuję panom i do widzenia – wydusiła, nie patrząc na mężczyzn.

– Stara panna z kotami. – Usłyszała jeszcze komentarz młodego, kiedy zamykała drzwi.

– A, chociaż na flaszkę dała – odpowiedział jego towarzysz.

Stara panna z kotami. Doskonale wiedziała, że tak określa ją wiele osób. I chyba mieli rację. Jasne, teraz niby nie było już starych panien. Były singielki. Tyle że singielka to osoba sama z wyboru, pewna siebie, taka, co to ma cel w życiu, stawia na rozwój, karierę. Do tego modnie się ubiera, bywa w klubach, realizuje swoje potrzeby seksualne bez obciążania się bagażem wzajemnych zależności. A do takich Róża z pewnością nie należała. Za to określenie stara panna – jak najbardziej pasowało. Samotna – bo nikt jej nie chce, jedyna droga, jaką chodzi, to ta do pracy, znajomych brak, kluby zna tylko z nazwy, a na samą myśl o seksie czuje się zawstydzona. Taka właśnie była.

Westchnęła głęboko. Nie ma co się użalać – pomyślała. – W końcu wcale nie jest tak źle. Poukładam rzeczy i pojadę po Kapitana i Bosmana. Niech zobaczą swój nowy dom.

Postawiła na minimalizm. Z konieczności, ograniczona niewielkimi finansami, ale i z wyboru. Nie chciała zakamarków, bibelotów, drobiazgów, z których musiałaby co tydzień ścierać kurz, a po jej śmierci i tak wylądowałyby na śmietniku. Największym wydatkiem była ogromna szafa z lustrzanymi drzwiami. Na wymiar, specjalnie zamówiona. Była pierwszą rzeczą, która została zrobiona tylko dla niej i ściśle według jej wskazówek. Poza tym dzięki szafie pokój wydawał się większy. Kiedy jednak popatrzyła na dwie torby podróżne i kilka reklamówek, w których przywiozła wszystkie swoje ubrania, stwierdziła, że nie będzie miała nawet co w niej schować. Kilka klasycznych żakietów i spódnic, kilka bluzek, pięć par butów – to wystarczało, żeby odpowiednio wyglądać w pracy. Do tego dwa płaszcze – jeden ciepły, zimowy, a drugi cieńszy, wiosenna kurtka, trochę bielizny. Tak z pewnością nie wygląda garderoba przebojowej singielki, ale dla Róży jest w sam raz. Była jeszcze paczuszka, zrobiona prawie dziesięć lat wcześniej, a w niej ukryte coś, co miało przypominać najpiękniejszy okres życia, a okazało się jednym z najboleśniejszych wspomnień. Za każdym razem, gdy robiła porządki, chciała ją wyrzucić, ale jakoś nigdy nie wprowadziła tego zamiaru w czyn. I tak paczuszka przyjechała z nią i tutaj. I wylądowała na samym końcu najwyższej półki.

Oprócz szafy Róża zafundowała sobie szerokie łóżko. „Prawdziwe małżeńskie łoże” – powiedziała sprzedawczyni w salonie meblowym. Nie protestowała, nie tłumaczyła. Po co ta młodziutka dziewczyna z tlenionymi włosami i odważnym makijażem ma wiedzieć, że zamierza spać w nim sama? Kupiła je tylko dlatego, że miała dosyć wąskiego tapczanika w panieńskim pokoju. I pomyślała też, że nareszcie przestanie poszturchiwać w nocy Kapitana i Bosmana. Wszyscy będą się lepiej wysypiać.

Resztę mebli wybrała szybko i bez większego namysłu. Biurko, obrotowe krzesło, dwa proste regały na książki, fotel i niewielki stolik. Na ścianie telewizor, na podłodze wieża. Niczego innego nie potrzebowała, zresztą niewiele więcej zmieściłaby w pokoju. Dojdzie jeszcze drapak dla kotów, może kilka kwiatów, chociaż nie miała do nich ręki. Pewnie powinnam hodować kaktusy, jak przystało na starą pannę. – Uśmiechnęła się do swojego odbicia w drzwiach szafy i pokazała mu język. – Pora się zbierać – zdecydowała. Miała dziś przekazać klucze nowym właścicielom dawnego mieszkania.

Dojście zajęło jej niecałe trzy kwadranse. Miała wprawę, prawie wszędzie chodziła piechotą. Traktowała to jako element zdrowego trybu życia, bo żadnej konkretnej aktywności nie uprawiała. Nie miała serca do sportu, zawsze brakowało jej ducha rywalizacji, nie rozumiała radości ze zwycięstwa. Może dlatego, że nigdy nie wygrała? Tak czy inaczej, nawet jeżeli z nutą zazdrości zerkała na rówieśniczki w obcisłych strojach uprawiające jogging czy jeżdżące na rowerach, sama wybierała spacery.

Reszta rzeczy, które miała zabrać, była już przygotowana. W ostatnim momencie wsunęła jeszcze do torebki zdjęcie matki i ojca.

Kapitana znalazła oczywiście zwiniętego w kłębek na starym fotelu. To jego ulubione miejsce. Nie wyszedł się przywitać, dając tym samym do zrozumienia, że jest obrażony za zbyt długą nieobecność Róży.

– Wstawaj, stary draniu – powiedziała pieszczotliwie do grafitowego kocura. – Przeprowadzamy się.

Natychmiast u jej stóp pojawił się zazdrosny Bosman. Mruczeniem dał znać, że chociaż nie rządzi, to jest już gotowy i także zasługuje na pieszczoty. I otrzymał swoją porcję.

Usiadła na kanapie i po raz ostatni rozejrzała się po pokoju nazywanym przez matkę salonem. Kolekcja kryształów na półkach, w oknach wymyślnie udrapowane firanki. Na fotelach poduszki w poszewkach haftowanych przez matkę, na stoliku serweta wydziergana szydełkiem. Bezpieczny świat, jaki stworzyła tu, ponad pięćset kilometrów od morza, które zabrało jej męża. Aż dziw, że nie uciekła jeszcze dalej, do Zakopanego albo w Bieszczady. Z jakichś powodów wybrała Kielce. To właśnie tutaj, w dwóch malutkich pokojach i kuchni bez okna, uwiła wygodne gniazdko dla siebie i córki, którą chroniła, jak mogła, przed niebezpiecznym światem.

– Wiem, że się starałaś, mamo – powiedziała, jakby matka mogła ją usłyszeć. – Tylko zapomniałaś, że świat się zmienia.

Może kiedyś nieśmiałe i ciche kobiety cieszyły się powodzeniem. Pewnie tak było, skoro matka Róży została żoną i niedługo potem urodziła córkę. Dzięki temu nie odeszła w samotności, chociaż nagły i rozległy zawał nie dał jej szans na uświadomienie sobie, że umiera.

– A ja, mamo? – zapytała głośno. – Czy wiesz, że teraz już są niemodne takie kobiety jak ty? I jak ja. Jestem kobietą w stylu vintage.

Z tą tylko różnicą, że ty miałaś chociaż dziecko, a ja nie mam nikogo. I znajdą mnie pewnie, kiedy wrzask głodnych kotów nie da spać sąsiadom. – Tego już nie powiedziała głośno, jakby bojąc się, że matka może ją usłyszeć.

Umieściła koty w transporterach i spojrzała na zegarek. Z satysfakcją stwierdziła, że wszystko idzie zgodnie z planem. Zamówiła taksówkę, wsunęła stopy w pantofle na płaskim obcasie, przewiesiła torebkę przez ramię. Dokładnie w tym momencie zadźwięczał dzwonek.

– Dzień dobry – przywitała postawnego mężczyznę i jego żonę. Państwo Kaczmarscy byli punktualni. Już nie mogli się doczekać, kiedy rozpoczną remont. Ich córka, Mariola, miała rodzić pod koniec października i chcieli, żeby pierwszy wnuk wrócił ze szpitala już do własnego domu.

Róża oddała klucze i nie oglądając się ani razu, wyszła przed blok, gdzie już czekała na nią taksówka. Nie obejrzała się także, gdy odjeżdżali. Po co? Wszystko, co chciała, przewiozła już wcześniej.

Do nowego domu, mimo że koty ważyły swoje, weszła po schodach. Wybrała je jako kolejny element treningu, a poza tym nie lubiła windy. Bała się, że może stanąć i uwięzić ją między piętrami. Trzecie piętro to nie tak wysoko – stwierdziła.

W domu najpierw zdjęła żakiet i starannie powiesiła go w szafie. Dopiero potem otworzyła drzwiczki transporterów.

– No, panowie, wychodzić! Witam w naszym domu. Zaczynamy tu nowe życie. Rozgośćcie się, a ja tymczasem zrobię sobie herbaty.

Kapitan i Bosman nieufnie obchodzili nowe kąty. Nie wyglądali na przekonanych, ale Róża miała nadzieję, że z czasem będzie coraz lepiej. I ta nadzieja dotyczyła nie tylko kotów.

Liliana nie miała tego dnia już nic do roboty. Objechała wszystkie sklepy, odebrała od dziewczyn tygodniowe raporty i dzisiejszy utarg. Miała przed sobą sobotnie popołudnie i całą niedzielę. Idealnie, żeby bez pośpiechu rozgościć się w nowym mieszkaniu.

Lata doświadczenia w prowadzeniu własnego biznesu nauczyły ją dwóch rzeczy. Po pierwsze: trzeba dobrze wszystko zaplanować. Po drugie: nie przywiązywać się do planu zbyt mocno, bo zawsze zdarzy się coś niespodziewanego. Dzięki przestrzeganiu tych zasad udało się jej w ciągu ostatnich ośmiu lat zrealizować większość z tego, co chciała. W tej większości mieściło się piętnaście sklepów działających pod wspólnym szyldem „Kupujesz tanio” – dziesięć w samych Kielcach, pozostałe w największych miastach województwa. Nie zamierzała na tym poprzestać. Od roku weszła też w outlety i zauważyła, że ta nisza ma perspektywę. Doskonale wiedziała, że w mieście o kilkunastoprocentowym bezrobociu ludzie dokładnie oglądają każdy grosz, ale rozumiała też fakt, że kobiety i dziewczyny zawsze chcą mieć coś nowego. Wysnuła z tych spostrzeżeń prosty wniosek: musi być niedrogo i w miarę modnie. Wniosek okazał się słuszny. I była z tego dumna.

Oczywiście, zgodnie z jej zasadami, wydarzyło się także kilka niespodziewanych rzeczy. Najbardziej niespodziewana była młoda dziewczyna w jej sypialni. Po tym widoku reszta okazała się zgodna z przewidywaniami. Z pozornym spokojem przyjęła mętne wykręty męża, potem przetrwała noce, gdy podczas ciągnących się bez końca bezsennych godzin na przemian waliła pięściami w poduszki i zalewała się łzami w poczuciu bezsilności oraz niesprawiedliwości. A kiedy już zabrakło łez, zauważyła, że nie musi martwić się o obiady i czyste koszule, znosić frustracji męża, któremu, w przeciwieństwie do niej, biznesy szły niespecjalnie dobrze, a w związku z tym ma dużo więcej czasu na realizację nowych planów. Które musiała poczynić w związku ze zmianą okoliczności.

Rozwód dostała szybko, zwłaszcza że nie mieli dzieci. Gorzej było z podziałem majątku. Pluła sobie w brodę, że w swej naiwności nie spisała intercyzy czy czegokolwiek innego. Cóż, wtedy jeszcze nie znała drugiej zasady i myślała, że nic nie zakłóci jej planu spokojnego wspólnego życia „dopóki śmierć nas nie rozłączy”. Okazało się, że dużo szybciej rozłączyła ich brunetka z delfinem wytatuowanym na pośladku (co zdążyła zauważyć, gdy panienka przebiegła obok niej w kierunku łazienki). Ogólnie nie miała nic do delfinów, ale tamtego wieczora w bezsilnej złości połamała płytę z relaksacyjnym śpiewem tych miłych ssaków. Nie pomogło. Doszła do wniosku, że byle co nie wynagrodzi jej tego upokorzenia. Walczyła więc jak lwica, wynajęła najlepszego adwokata i po dwóch latach mogła z satysfakcją stwierdzić, że były nie dostał ani grosza ponad to, co mu się prawnie należało. Właściwie musiał się zadowolić sześcioletnim audi i mieszkaniem, które oddała bez żalu, bo i tak nie mogłaby żyć tam, gdzie oni „to” robili. Dodatkową satysfakcją była informacja, że brunetkę nie zadowoliło rozstrzygnięcie sądu i w ramach okazywania tegoż niezadowolenia widywana była ostatnio z kimś zupełnie innym niż były mąż Liliany. O czym doniosły jej koleżanki.

Po uprawomocnieniu się wyroku Liliana najpierw kupiła nową toyotę Rav4 w kolorze starego złota, a potem spokojnie przejrzała oferty developerów. Wybrała budynek na Kwiatowej z kilku powodów. Po pierwsze: blisko centrum, a zarazem w okolicy terenów zielonych. Po drugie: nie jakiś tam pierwszy lepszy blok, ale dziesięciopiętrowy budynek o ciekawej bryle w kształcie łamanego prostopadłościanu. A po trzecie: był w nim wolny lokal na ostatnim piętrze. Nazwała go kameralnym apartamentem. Trzy pokoje, spora łazienka, kuchnia i garderoba, a jako wisienka na torcie – całkiem duży balkon, który można uznać za taras i to z widokiem na dolinę Silnicy. Czegoś takiego szukała. Nie była zwolenniczką wydawania pieniędzy bez potrzeby, a z drugiej strony wiedziała, że jeśli chce uchodzić za odnoszącą sukcesy bizneswoman, powinna móc pochwalić się „kameralnym apartamentem z przytulnym tarasem”. A prawie osiemdziesięciometrowe mieszkanie na Kwiatowej stanowiło doskonały złoty środek.

Nie obeszło się bez nieprzewidzianych wydarzeń, rzecz jasna. Najpierw z powodu jakichś komplikacji prawnych czy technicznych budowę wstrzymano na ponad pół roku. Za każdym razem, kiedy przejeżdżała Nowym Światem i widziała wielką dziurę w ziemi, kiwała głową, bo ta czarna jama była kolejnym potwierdzeniem jej zasad. Jednak po ostatnich doświadczeniach nie zamierzała łatwo się załamywać. Oddała byłemu klucze i przeprowadziła się do wynajętej kawalerki w jednej z kamienic przy głównej ulicy Kielc. Tutaj czekała ją kolejna życiowa niespodzianka, bo wynajmujący, nie dosyć, że mniej więcej w jej wieku, całkiem przystojny i bez obrączki, to jeszcze zaczął okazywać wyraźne zainteresowanie jej osobą.

Liliana podeszła do sprawy spokojnie i stwierdziła, że na fajerwerki uczuciowe to ona sobie już w życiu nie pozwoli. Małżeństwo nie mieści się więc w jej planach, ale partnerski związek może uwzględnić. W końcu miała też spory temperament, z którego była w głębi duszy nawet dumna, a który coraz częściej dawał o sobie znać. Nie chciała, żeby emocje czy chwila słabości popchnęły ją w kolejne nieodpowiedzialne ramiona. Zdecydowała, że Janusz będzie odpowiednim wyborem. Zamieszkali w jego kawalerce przy Sienkiewicza, a dziś wieczorem mieli spędzić pierwszą wspólną noc w jej apartamencie.

Kubuś zaczął popiskiwać, więc Liliana postawiła go na podłodze. York natychmiast rozpoczął energiczne obwąchiwanie wszystkich kątów.

– Tylko pamiętaj, tutaj nie siusiamy – zapowiedziała stanowczo. – Jeśli będziesz niegrzeczny, pani się na ciebie pogniewa!

Kubuś nawet nie zerknął w jej stronę, zajęty próbami wciśnięcia się za nocną szafkę. Liliana uśmiechnęła się czule. Kochała tego psiaka i rozpieszczała go ponad miarę. Właściwie nigdy nie planowała, że stanie się właścicielką zwierzęcia, ale wiadomo… Kubusia dostała w prezencie od koleżanek. Zrobiła takie babskie spotkanie, gdy ostatecznie zakończyła sprawy rozwodowe, a te wariatki przyniosły jej w koszyku potarganą kuleczkę. A kiedy ta kupka sierści wysunęła różowy języczek i polizała ją, zostawiając mokry ślad na policzku, coś w sercu Liliany zatrzepotało, a fala czułości wywołała wilgoć pod powiekami. I pokochała Kubusia. Jeździł z nią wszędzie, stając się przy okazji powiernikiem najgłębszych sekretów. Teraz jednak zdawał się tak zajęty przeszukiwaniem nowego terenu, że nie nadawał się na partnera do rozmowy.

Kobieta zrzuciła szpilki i westchnęła z ulgą. Usiadła na skórzanej kanapie i zaczęła rozmasowywać palce u stóp.

– Nie mógłbyś, Kubusiu, przynieść pani kapci i zrobić kawy?

Jasne, prawdziwy facet – pomyślała. – Kiedy kobieta o coś prosi – udaje, że nie słyszy. Dobra, sama sobie zrobię, ale za moment. Najpierw chwila wytchnienia.

Była z siebie dumna. Widziała ruch przed budynkiem, pokrzykiwania ludzi wnoszących meble i paczki. Przewidziała to i zaplanowała przeprowadzkę tak, żeby nie uczestniczyć w tym wielkim zamieszaniu.

Przede wszystkim wynajęła dekoratora wnętrz i wspólnie z nim już dawno omówiła każdy szczegół. Odpowiednie ekipy fachowców kolejno wykonywały powierzone im zadania, a Liliana dopisała do swojego grafiku codzienne wizyty na Kwiatowej. Prowadzenie własnego biznesu nauczyło ją, że było sporo prawdy w powiedzeniu: ufaj, ale kontroluj. Gdyby nie patrzyła na ręce pracownicom, nigdy nie osiągnęłaby sukcesu. Podejrzewała, że tak samo jest z budowlańcami. W myśl zasady: pańskie oko konia tuczy, każdego wieczora żądała raportu z postępu prac.

Dzięki dobrej organizacji na dwa dni przed oficjalnym zezwoleniem developera na wprowadzanie się wpuściła do mieszkania panią Tereskę. Nie musiała jej pilnować, bo Tereska od lat sprzątała u niej w mieszkaniu, a czasami także w sklepach, więc wiedziała, że może mieć do tej kobiety zaufanie. Sprzątaczka znała wymagania Liliany, a że była sumienna i dokładna, współpraca układała się dobrze. Wczoraj wieczorem Teresa odniosła klucze i zapewniła, że właścicielka może następnego dnia nawet robić znany z telewizji test białej rękawiczki.

Rzeczywiście, apartament lśnił czystością. W błyszczących blatach i białych drzwiczkach kuchennych szafek można było się przeglądać, a na mahoniowych meblach w salonie nie było nawet jednego pyłku.

Spojrzała na zegarek. Za chwilę powinien pojawić się Janusz z resztą ubrań. Obydwoje lubili punktualność, więc była pewna, że w ciągu pięciu minut usłyszy dzwonek do drzwi. Przeszła do kuchni, gdzie włączyła ekspres i zajrzała do lodówki. Wino było na swoim miejscu, pani Tereska nie zawiodła. Jeszcze rzut oka na sypialnię.

Ogromne łóżko, a na nim pościel w bordowych poszewkach. Jedwabna. Taką chciała – chłodną i śliską. Nie jakaś tam kora czy bawełna albo trzeszcząca od krochmalu i sztywna po maglowaniu. Od dzieciństwa tego nie znosiła. Teraz właśnie pościel była jedną z jej słabości i nigdy nie żałowała na nią pieniędzy. Tę, w kolorze czerwonego wina, kupiła specjalnie na pierwszą noc w nowym mieszkaniu. Świetnie wyglądała na tle kremowych ścian. Sypialnia była jedynym pokojem, w którym zamiast drewnianych żaluzji w oknach wisiały zasłony, kolorem dobrane do pościeli. Musiała przyznać, że projektantka dobrze zrozumiała, o co jej chodziło. Hasło: buduar. I wszystko jasne. Antyczna toaletka i doskonale komponujące się z nią tremo stojące w rogu pokoju sprytna dziewczyna wynalazła w składzie mebli przywiezionych z zachodniej Europy i jeszcze wytargowała przystępną cenę. Ścianę za łóżkiem wykleiła tapetą w barokowy wzór. Wszystko razem tworzyło naprawdę niezłe nawiązanie do zadanego tematu, a do tego wcale nie trąciło myszką. Tak, w takiej sypialni będzie się czuła jak Dama Kameliowa, ulubiona książkowa bohaterka. Tu, na ogromnym łóżku, w ramionach Janusza, zapomni o rzeczowej bizneswoman, o rozliczeniach, księgowej, utargu i będzie mogła być wulkanem żądzy, lwicą, demonem seksu.

Z satysfakcją zatrzymała wzrok na swoim odbiciu. Lustereczko powiedz przecie… – Uśmiechnęła się do siebie. Nie mogła narzekać, naprawdę. Dbała o siebie, odwiedzała kosmetyczkę i fryzjera, nie wychodziła z domu bez makijażu. Na regularne uprawianie sportu nie miała dotąd czasu, ale los i geny dały jej niezłą figurę i dobrą przemianę materii. Janusz natomiast co niedziela wymyślał rowerowe wycieczki albo wypady na basen czy choćby spacer w podmiejskich lasach. Dzięki temu mogła pochwalić się szczupłymi nogami, dość twardym brzuchem i nie musiała ukrywać żadnych wałeczków tłuszczu.

Dzwonek do drzwi oderwał ją od radosnej kontemplacji własnego wyglądu. Pogładziła śliską powierzchnię kołdry, strzepnęła niewidzialny pyłek z poduszki i opuściła sypialnię.

– Miało być tylko kilka niezbędnych ciuszków. – Janusz, udając obrażonego, wtaszczył do przedpokoju dwie ogromne walizy. – Zobacz, jak ja się spakowałem. – Wskazał na niewielką torbę podróżną, którą zdjął z ramienia.

– Postaram ci się to jakoś wynagrodzić – odparła i roześmiała się na widok tej bagażowej dysproporcji.

– Najpierw musisz mnie napoić, bo czuję, że wypociłem kilka litrów.

– Kawa? Coś zimnego? A może wino? – zapytała. – A później chłodny prysznic.

Janusz zmierzył wzrokiem stojącą przed nim kobietę. Liliana znała to spojrzenie i poczuła miły dreszczyk wzdłuż kręgosłupa.

– Proponuję inną kolejność. – Mężczyzna nie odrywał od niej wzroku. – Ty idź pod prysznic, a ja otworzę wino i zaraz do ciebie dołączę.

Nie zawiodła się. Wiedział, na co czekała i on chciał tego samego. Powoli zaczęła rozpinać guziki bluzki i z satysfakcją patrzyła na pożądanie w oczach Janusza. Rozpięła spódnicę i pozwoliła jej opaść na podłogę. Wyszła z niej i powoli, kołysząc biodrami, podążyła w kierunku łazienki. W duchu chwaliła samą siebie za pomysł zastąpienia wanny dużą, dwuosobową kabiną prysznicową. Co prawda planowała, że zaczną od sypialni, ale jak wiadomo…

Ciąg dalszy w wersji pełnej

SPIS TREŚCI

DOŚĆ DŁUGI PROLOG…

…czyli jak to się wszystko zaczęło

CZĘŚĆ PIERWSZA

Malwina

CZĘŚĆ DRUGA

Liliana

Wioletta

Róża

Polecamy