ROZDZIAŁ I

Rok 1864, Galicja Zachodnia

Przemoknięty woźnica z trudem zatrzymał rozhukane konie na dziedzińcu. Niechętnie zaryły kopytami w marznącym błocie, ale stanęły. Ich rozgrzane od długiego biegu oddechy parowały w mroźnym, wilgotnym powietrzu nocy.

– Tfu! Diabły nie konie – mruknął gniewnie.

Nie ruszając się z kozła, spojrzał wyczekująco na pogrążony w mroku pałac. Pasażer krytego powozu nie czekał jednak, aż ktoś ze służby wyjdzie, by mu otworzyć. Nacisnął klamkę. W tym samym momencie niespodziewany podmuch wiatru uderzył w powóz z taką siłą, że szarpnięte drzwiczki same odskoczyły z hałasem. Woźnica skulił się i osłonił twarz mokrym kapturem, a podróżny zaklął głośno. Nie zważając na pogodę, zeskoczył ze stopni prosto w kałużę śniegowej brei.

– Niech Józef dopilnuje stajennego, żeby zajął się końmi. Jeno porządnie! – rzucił do stangreta ostrym tonem. – Żebym nie musiał jutro obić tego wałkonia. A to dla Józefa – dodał.

W świetle księżyca błysnęła złota moneta.

– Dziękuję, jaśnie panie! – Zaskoczony woźnica chciał zejść z kozła, by ucałować pańską dłoń, ale niecierpliwy gest dziedzica powstrzymał go.

– Za milczenie. Rozumie Józef?

– Jaśnie pan wie, że we mnie jak w mogiłę…

Mężczyzna nie słuchał dłużej. Sięgnął w głąb powozu, wyciągnął stamtąd niewielki tłumoczek, który częściowo osłonił od wiatru swoim płaszczem, wbiegł między kolumny portyku i załomotał w drzwi, aż zadźwięczała kołatka. Zaskoczony stangret obejrzał się za nim. Wydało mu się, że usłyszał jakieś dziwne popiskiwanie, jakby kocie miauczenie, ale w tej samej chwili drzwi pałacu się otworzyły.

– To jaśnie pan już wrócił? – bąknął zaspany odźwierny.

Mężczyzna odepchnął go bez słowa. Zostawiając za sobą ślady błota na ozdobnej posadzce, wielkimi krokami wbiegł po schodach na piętro. Im bliżej był pokojów żony, tym większe ogarniało go zdenerwowanie. Gdy wreszcie dotarł zdyszany do pogrążonego w półmroku buduaru, zatrzymał się w progu. Z niepokojem spojrzał na wąsatego doktora, którego hałas otwieranych drzwi wyrwał z drzemki.

– Co z Adelą?

– Wszystko w porządku. O ile mogę się tak wyrazić w tej sytuacji. – Doktor bez pośpiechu podniósł się z otomany. – Teraz śpi po lekarstwie, które jej podałem. Była wyczerpana tym…

– Moment! – przerwał mu obcesowo i odwrócił się na pięcie.

Na odgłos szybko oddalających się w korytarzu kroków doktor zareagował jedynie wzruszeniem ramion. Kilka tygodni spędzonych w tym pałacu wystarczyło, by nonszalanckie zachowanie Zarzewskiego przestało go dziwić.

Po krótkiej chwili gdzieś w głębi pogrążonego w ciszy i mroku pałacu rozległo się trzaśnięcie drzwiami.

– A zatem co z moją żoną? – spytał powtórnie Zarzewski, wszedłszy do pokoju już bez wierzchniego okrycia.

Doktor odruchowo spojrzał na zamknięte drzwi sypialni, amfiladowo połączonej z buduarem.

– Trudno powiedzieć. Jestem lekarzem od dwudziestu lat i wiele już widziałem, ale wciąż zdumiewa mnie reakcja pacjentki na…

– Nie interesują mnie pańskie zdumienia. Liczą się fakty. Gdybym nie wierzył w to, że jesteś pan lepszy od poprzedniego konowała nasłanego przez mojego teścia, pana również by tu nie było. Pytam o samopoczucie mojej żony.

Łysiejący, wąsaty lekarz spojrzał z niechęcią na odzianego w czerń mężczyznę. Zarzewski stał tyłem do niego i ogrzewał dłonie przy ogniu trzaskającym w kominku, ostentacyjnie lekceważąc swojego rozmówcę.

– Fizycznie stan pani Adeli znacznie się poprawił, jedynie nad ranem dostała lekkiej gorączki. Zdenerwowała się pana zniknięciem, to zapewne dlatego.

– Uspokoiliście ją?

– Staraliśmy się. Hrabianka była jednak zdezorientowana, popłakiwała, wciąż wzywała pana i dziecko. Chciała iść do dziecięcego pokoju, ale na szczęście po tym wszystkim nie miała siły. Musiałem jednak podać miksturę nasenną, by zatrzymać ją w łóżku. Żadne tłumaczenia nie były w stanie ukoić jej nerwów.

– Mam nadzieję, że zachowaliście milczenie.

– Tak jak pan sobie życzył, czekałem z wyjaśnieniami na pana powrót. Obawiam się jedynie, że informacja o śmierci kolejnego dziecka może dramatycznie pogorszyć stan chorej. To nie jest dobry pomysł. Skoro już raz…

– Zmieniłem zdanie. – Zarzewski swoim zwyczajem przerwał mu, nie chcąc wysłuchiwać po raz kolejny wszystkich argumentów. – Nie ma potrzeby, by cokolwiek Adeli wyjaśniać.

– Nie rozumiem. Coś przecież będziemy musieli jej powiedzieć.

– Pana zadaniem jest leczyć moją żonę, resztę proszę zostawić mnie.

– Właśnie o leczeniu rozmawiamy – odparł doktor urażonym tonem. – Sytuacja jest trudna i niecodzienna. Uważam jednak, że prawda może być dla pani Adeli mniej bolesna niż kłamstwo.

– Mniej bolesna? Chciałby doktor powiedzieć mojej żonie, że jest dziwadłem? Rzadkim przypadkiem medycznym?

– Ależ skąd! Po prostu stan nerwów pani…

– Tak, znam te wasze lekarskie wymówki! Od lat wszyscy powtarzacie to samo: trzeba nad nią czuwać, bo raz będzie lepiej, raz gorzej. Więc skup się pan, do cholery, na tym, żeby wreszcie było lepiej! Chcę w końcu zobaczyć jej uśmiech.

– Robię, co w mojej mocy.

– Doprawdy? A ja odnoszę wrażenie, że za dużo czasu trwonisz pan po okolicznych dworach i brudnych chłopskich zagrodach. Nie po to sprowadzałem lekarza aż z Wiednia, żeby inni korzystali.

– Pozwoli pan, że sam zdecyduję, jak mam prowadzić swoją praktykę – stwierdził doktor z godnością. – Obowiązków wobec pani Adeli nie zaniedbuję. Jeśli jednak moje usługi pana nie satysfakcjonują, to…

– To co? – przerwał mu opryskliwym tonem. – Wyjedziesz pan, doktorze? Nie sądzę. Radzę pamiętać, komu zawdzięcza pan spłatę wszystkich długów i ocalenie przed więzieniem. Jeśli ktoś chce być filantropem, musi najpierw odziedziczyć porządny spadek, a dopiero później pracować za darmo. Pańska żona zapewne nie jest świadoma, ilu miałeś wierzycieli, czyż nie? Więc dopóki nie spłacisz mi pan weksli, radzę się wstrzymać z pakowaniem kufrów – ironizował.

W tym momencie z korytarza dobiegło ich echo stłumionego płaczu niemowlęcia. Brwi doktora uniosły się do góry.

– Co to?

Dziedzic wzruszył ramionami.

– Zapewne dziecko jest głodne. Poleciłem mamce, żeby je nakarmiła, zanim przyniesie je tutaj.

Z obojętną miną stanął przed lustrem i zaczął przygładzać surdut oraz potargane przez wiatr włosy, których głęboki czarny kolor nadawał jego ptasiej twarzy jeszcze ostrzejszego wyrazu.

Zaskoczony doktor przez chwilę patrzył na niego z niedowierzaniem.

– Jakie dziecko?

– Jak to: jakie? Moje, nasze. Skoro Adela czuje się lepiej, najwyższy czas pokazać jej nasze dziecko.

– Pokazać jej…? – Zdumionemu lekarzowi aż zabrakło słów.

Zarzewski roześmiał się, widząc jego minę.

– Ależ spokojnie, doktorze! Wbrew temu, co mówią o moim rodzie, nie spiskujemy z siłami nieczystymi. Wręcz przeciwnie. Jako zrozpaczony mąż z pokorą zapaliłem w kościele i świeczkę, i ogarek za szczęśliwy poród mojej żony – kpił. – Jak widać, grzesznik też bywa czasem wysłuchany.

– Wysłuchany? Czy pan się dobrze czuje?

– Oczywiście – stwierdził chłodno, patrząc mu prosto w oczy. – Obawialiśmy się komplikacji, ale na szczęście pomyliłeś się, doktorze. Adela sobie poradziła, a dziecko jest silniejsze, niż się nam wydawało. To w końcu krew z mojej krwi, z rodu Zarzewskich. My się nigdy nie poddajemy, walczymy do końca.

Osłupiały lekarz milczał.

– Cóż się doktor tak patrzy?

– Po prostu nie pojmuję, o czym pan mówi.

– I nie musisz pan. Masz tylko zachować tajemnicę zawodową. Chodzi przecież o pańską pacjentkę. Primum non nocere, czyż nie?

– Naturalnie, ale…

– Zatem nie ma czego roztrząsać.

– Jak to: nie ma czego? – spytał zdenerwowany lekarz. – Nie wiem, co pan zrobił, i nie chcę wiedzieć. Obowiązuje mnie jednak uczciwość względem moich pacjentów. Cokolwiek pan wymyślił, nie zamierzam w taki sposób oszukiwać pani…

– Natejko! – warknął Zarzewski i niespodziewanie złapał go za poły marynarki. – Posłuchaj mnie uważnie! Od kiedy zmarła moja droga matka, jedynym celem mojego życia są spokój i szczęście Adeli. Dla niej jestem zdolny do wszystkiego. Do wszyssstkiego! – powtórzył groźnie z lekkim syczeniem, a w jego oczach zamigotało szaleństwo. – Rozumiesz?

– Tak – stęknął lekarz, brutalnie przyparty do ściany przez znacznie szczuplejszego od siebie, a jednak nieludzko silnego mężczyznę.

– Zapamiętaj więc, że wszystko, co się tu wydarzyło, ma pozostać między nami. Okoliczne ziemiaństwo lubi wtykać nos w nie swoje sprawy, a ja nie życzę sobie nawet jednej małej ploteczki. Gdyby jednak ktoś życzliwy doniósł mojemu teściowi o problemach Adeli, bardzo by mnie to rozgniewało. Bardzo. Czy to jasne?

– Nie musi pan tak…

– Nie muszę, ale mogę. Pamiętaj o tym. Dla dobra twojej żony i syna.

– Słucham?! – Oburzony doktor nadaremnie próbował się wydostać z jego uścisku.

– Wierz mi, że jeśli zechcę, potrafię zamienić cudze życie w piekło. Z nikim nie będę się patyczkował i znajdę was nawet na krańcu świata. – Długi nos mężczyzny niemal dotykał policzka doktora. – Na twoje szczęście Adela już dawno nie miała do żadnego medyka takiego zaufania, jak do ciebie, Natejko. Jak do pana, doktorze. – Uścisk rozluźnił się, a ton głosu złagodniał. – Tak długo, jak się to nie zmieni, będziesz pan najlepiej opłacanym lekarzem w tej prowincji. Pańska rodzina także na tym skorzysta, zapewniam. Wymagam jedynie absolutnej dyskrecji i lojalności – wolno cedził wyrazy. – Nic nie może zasmucać mojej żony ani naruszać jej spokoju. Masz pan dbać o nią jak o swoją boginię. Czy wyraziłem się dostatecznie jasno?

– Tak.

– Wspaniale.

Mężczyzna uspokoił się w jednej chwili. Odsunął się o krok i z krzywym uśmiechem poklepał bladego lekarza po ramieniu.

– A zatem ustalone – powiedział takim tonem, jakby nic między nimi nie zaszło. – Zakładam, że wygodnie się wam mieszka w domu po rządcy?

– Owszem – odparł niemrawo doktor, poprawiając ubranie.

– Dobrze. I tak stał pusty, bo musiałem się pozbyć tego obiboka. Teraz sam prowadzę swoje interesy, nie potrzeba mi tu darmozjadów. Czy pańskiej żonie spodobały się nowe meble i powóz?

– Słucham? A… powóz. Tak, spodobał się.

– Jeśli będziecie czegoś jeszcze potrzebowali, niech doktorowa jak zwykle zgłasza to ochmistrzyni. Ale do głównego budynku niech więcej nie przychodzi. Ją i pańskiego syna obowiązują te same zasady, co większość służby.

– Pamiętamy o tym – burknął lekarz. – Wytłumaczyłem Klementynie, że widok obcych ludzi źle wpływa na stan nerwów pani Zarzewskiej.

– Liczę na to, że wkrótce wyleczysz pan Adelę z tych lęków i obie panie będą mogły się poznać. Moja małżonka mimo arystokratycznego pochodzenia nie jest uprzedzona do niższych stanów. – Zaśmiał się rubasznie. – Wierzę w pana, Natejko.

– Dziękuję. – To słowo z trudem przeszło doktorowi przez gardło, bo kilka ostatnich minut uświadomiło mu, że prawdopodobnie popełnił największy błąd swojego życia, przyjmując posadę w tym dziwnym, na wpół opustoszałym pałacu.

– A teraz doprowadź się pan do porządku. Czas zajrzeć do Adeli. Aha, czy Marcelina dopilnowała, by nikt ze służby nie wałęsał się po piętrze?

– Nie wiem. – Kompletnie oszołomiony lekarz z trudem zbierał myśli. – Od dwóch dni właściwie stąd nie wychodzę, ale nikogo nie słyszałem na korytarzu.

– Dobrze. Zejdź pan na dół po dziecko, ja idę do żony.

Nie zdążył jednak nacisnąć klamki, gdy zza drzwi sypialni rozległ się kobiecy krzyk.

– Puść mnie! Muszę iść do mojego synka! Co z nim zrobiliście?! Chcę go zobaczyć!

Zarzewski błyskawicznie znalazł się w środku. Wątła, jasnowłosa kobieta szamotała się niezdarnie ze służącą, która chciała ją zatrzymać w łóżku. Na jego widok znieruchomiała.

– Henryku! Jesteś! – Spojrzała na niego z mieszaniną ulgi i wyrzutu. – Oni nie chcą mi pokazać naszego synka. Marcelina ciągle mówi, że on śpi – poskarżyła się nieco dziecinnie. – Okłamują mnie, zwodzą! Dlaczego zostawiłeś mnie samą? Gdzie byłeś?

– Jestem, najdroższa – odparł zdumiewająco ciepłym, łagodnym głosem.

Przysiadł na brzegu łoża i delikatnie ujął jej dłoń naznaczoną starymi bliznami, które ukrywały się pod rękawem luźnej batystowej koszuli.

– Uprzedzałem cię, że jadę do miasta po lekarstwa dla ciebie. Wróciłem tak szybko, jak tylko się dało.

– Tak? Nie pamiętam – szepnęła rozżalona. – Potrzebne mi znów lekarstwa?

Mężczyzna czułym gestem odgarnął jej z czoła jasny kosmyk włosów, odsłaniając długą nieładną szramę, która szpeciła policzek kobiety i ściągała w dół koniuszek prawej powieki, co czyniło spojrzenie szarych oczu wyraźnie niesymetrycznym.

– Tak, najdroższa. Jesteś słaba, ale Marcelina przyniesie ci zaraz pysznego bulionu. Zażyjesz swoje proszki, wzmocnisz się i poczujesz lepiej.

– Nie chcę jeść! Chcę zobaczyć naszego synka. Dlaczego nikt mi go nie przynosi? Co przede mną ukrywacie?

– Adelo, spokojnie.

– Henryku, ja proszę! – Spojrzała błagalnie na męża. – Muszę znać prawdę! Czy on także umarł, jak nasz Oleś?

– Ależ skąd! Przyrzekłem ci, że tym razem wszystko będzie dobrze, i dotrzymałem słowa. O! Jest doktor. – Odwrócił się i przez otwarte drzwi skinął na mężczyznę czekającego w progu. – Nikt cię nie okłamywał. Byłaś słaba, utrudzona. Zabroniłem cię przemęczać, dlatego dzieckiem zajmowała się mamka. Sama ją przecież wybrałaś, więc można jej zaufać. Spójrz, jest zdrowe i silne.

Wziął z rąk doktora niemowlę i ostrożnie włożył je w ramiona żony.

– Och! – szepnęła z zachwytem. – Jakiż on piękny! Ale dlaczego płakał? Słyszałam jego płacz.

– To nic złego. Po prostu była głodna.

– Kto?

– Nasza córka, Adelo. Urodziłaś mi prześliczną dziewczynkę i jestem ci za to ogromnie wdzięczny. Zawsze marzyłem o córce.

– Córka? – Uśmiech momentalnie znikł z bladej twarzy dziedziczki.

Spojrzała zdumiona najpierw na męża, potem na doktora, który zachował kamienną minę, a wreszcie na ukrytą w ciemnym kącie postawną, barczystą i brzydką służącą w nieokreślonym wieku.

– Jak to, Marcelinko? A mój synek? – szepnęła do niej z lękiem.

Kobieta odchrząknęła niepewnie. Nim jednak zdążyła cokolwiek powiedzieć, ostrzegawcze, lodowate spojrzenie Zarzewskiego uderzyło ją jak biczem. Spuściła wzrok i bez słowa cofnęła się na powrót do kąta.

– Tym razem urodziłaś mi córkę. – Ciepły, uspokajający głos mężczyzny przemawiającego do żony jak do chorego dziecka nie zmienił się nawet o jeden ton. – Nasz Oleś zmarł dwa lata temu, ale teraz urodziłaś zdrową dziewczynkę. Nie pamiętasz?

– Naprawdę? – Z niedowierzaniem przyjrzała się niemowlęciu, które wierciło się w jej ramionach coraz bardziej. – Pamiętam, oczywiście, że pamiętam – stwierdziła z wahaniem, marszcząc czoło. – Mój biedny synek. Miałby teraz siostrzyczkę.

Odsłoniła pieluszki, jakby nie dowierzała słowom męża.

– Dziewczynka – szepnęła zawiedziona, ale uśmiechnęła się z przymusem. – Czy jesteś zadowolony, Henryku?

– Oczywiście, najdroższa. Wysłałem już list do hrabiego z wieścią, że szczęśliwie został dziadkiem.

– Zawiadomiłeś mojego papę? Niepotrzebnie.

– Nie mów tak. Hrabia na pewno będzie zachwycony śliczną wnuczką. Urządzimy huczne chrzciny.

– Skoro tak mówisz…

Maleńkie różowe usta niemowlęcia wykrzywiły się nagle i w sypialni rozległ się wrzask. Matka drgnęła przestraszona. Gwałtownym ruchem odłożyła krzyczące dziecko na kołdrę, z dala od siebie.

– Henryku!

– Wszystko jest w porządku. Marcelino, zanieś jaśnie panienkę na dół do mamki. I poślij po resztę służby. Życie w pałacu może wrócić do normy.

Służka w milczeniu wykonała polecenie. Jasnowłosa dziedziczka przez chwilę nasłuchiwała oddalającego się wrzasku niemowlęcia.

– Dziewczynka – szepnęła powtórnie, rozczarowanym tonem.

– Jeśli pozwolisz, nazwiemy naszą córkę po mojej prababce, Juliannie. Bardzo mi na tym zależy.

– Naturalnie. Tylko że…

– Co takiego, kochana?

– Tak marzyłam, by nadać naszemu synkowi imię po moim papie, Eryku – szepnęła rozkojarzona. – Córka. Trudno.

ROZDZIAŁ II

Czerwiec 1888 roku, Królestwo Polskie

Choć bardzo się starała, nie udało się jej zapanować nad swędzeniem w małym nosku. Kichnęła prosto w pudełko, a wtedy pudrowa mgiełka uniosła się w powietrze. Opadając wolno na toaletkę, jasny pył obsypywał wszystkie kobiece drobiazgi: szpilki do włosów, szczotki, grzebyki, flakony, pilniczki, kolorowe słoiki z tajemniczymi mazidłami, a nawet taflę lustra, które nagle straciło swą wyrazistość.

– Ojej! – szepnęła przestraszona.

Zrobiła coś okropnego! Nie tylko weszła bez pozwolenia do apartamentu maman, lecz także dotykała jej rzeczy i zmarnowała ulubiony puder! Jeśli ktoś się o tym dowie…

Odstawiwszy szybko puderniczkę na miejsce, naciągnęła rękaw szlafroka i potarła nim zaprószone oczy, które zaczęły łzawić.

Nagle serce podskoczyło jej do gardła: w głębi korytarza rozległ się odgłos ciężkich, pospiesznych kroków.

Co teraz będzie?! Jeżeli ją tu przyłapią, czeka ją kara, jakiej sobie nawet wyobrazić nie potrafi! Trzeba się gdzieś schować!

Na wpół oślepiona, rozejrzała się za kryjówką. W pierwszej chwili rzuciła się w kierunku stojącego w kącie parawanu, ale instynkt natychmiast podpowiedział jej, że to zły pomysł. Gdy stukot butów na korytarzu stawał się coraz głośniejszy, w panice wcisnęła się pod szerokie łóżko, z którego zwisała ozdobiona frędzlami narzuta. Rozpłaszczając się na zakurzonym parkiecie z różnokolorowego drewna, odruchowo zacisnęła usta i przykryła je dłońmi, by nie wyrwał się jej żaden dźwięk, nawet przez przypadek.

Może ten ktoś pójdzie dalej? Może to tylko jedna z pokojówek znów wymknęła się z pałacu na spotkanie z narzeczonym? Och, gdyby tylko mieć prawdziwą pelerynę niewidkę, o której opowiadała niania Busia!

Skrzypnęły drzwi, miękki dywan stłumił kroki. Tuż przy krawędzi łóżka mignęły ubrudzone błotem trzewiki i brzeg szarej sukni. Jakaś kobieta weszła do niewielkiej garderoby umiejscowionej obok sypialni.

To nie maman! Ona stąpa leciutko i pachnie fiołkami, a ten ktoś przyniósł ze sobą zapach stajni. Kto to? Czego szuka?

Tych kilka okropnych chwil spędzonych pod łóżkiem wydało się jej wiecznością. Czekając, aż tajemnicza kobieta wyjdzie, zesztywniała ze strachu i zimna. Przez cały czas modliła się gorąco w duchu, by jej nie zauważono. Chciała jak najszybciej uciec z tego pokoju, do którego kilka minut wcześniej zakradła się z niewysłowionym uczuciem szczęścia.

Skrzypienie szaf w pomieszczeniu obok nie trwało długo. Poczuła ulgę, że za chwilę będzie mogła się wymknąć, jednak radość była przedwczesna. Gdy brzeg szarej sukni znów przesuwał się po dywanie, tym razem w kierunku drzwi wyjściowych, coś upadło na podłogę.

Drgnęła i z trudem zdławiła pełne strachu pisknięcie. W tej samej chwili jedno z polan w kominku obsunęło się z hałasem, maskując szelest. Niebezpieczeństwo jednak nie minęło. Obok łóżka, niemal tuż przy jej głowie, leżał elegancki trzewik z ciemnej skórki – ten sam, który widziała niedawno, gdy maman, wsiadając na konia, przypadkowo zbyt wysoko uniosła spódnicę szewiotowej amazonki.

I co teraz?! Jeśli ten ktoś się schyli, by go podnieść, na pewno ją zobaczy! Co robić? Co…?!

Koścista dłoń o zgrubiałych pożółkłych paznokciach, która niespodziewanie pojawiła się przed jej oczyma, przeraziła ją, jakby należała do strzygi lub wampira. Wstrzymała oddech. Mogła tylko patrzeć, jak długie chude palce chwytają trzewik znajomym gestem. Tak samo łapały ją czasem za ramię lub ucho, gdy niani nie było w pobliżu: mocno, boleśnie i zawsze karcąco.

To Marcelina!

Przez chwilę w pokoju słychać było jedynie trzask ognia w kominku i dziwne posapywanie służącej. Nagle materac na łóżku niebezpiecznie ugiął się pod jakimś ciężarem, przygniatając ją do podłogi. Nim zrozumiała, co się dzieje, zaskoczył ją głuchy, rozpaczliwy skowyt.

– To niemożliwe! Dlaczego?! – jęczała garderobiana przytłumionym głosem, jakby ukryła twarz w poduszce. – Jak mogła?!… Nie! To nie ona, to ja. Moja wina! Nie chciałam. Wybacz mi, aniele! Co ja teraz pocznę?!

Zawodzenie ucichło raptem jak ucięte nożem. Łóżko skrzypnęło, gdy kobieta zerwała się na równe nogi.

– Nie! On ma rację. Trzeba działać! Była niewinna, święta! Przysięgam, że nikt się nigdy nie dowie. Nikt! Choćbym się miała smażyć w piekle przez całą wieczność! Jeszcze tylko to.

Brzeg sukni zaszeleścił po dywanie, zatrzymując się obok kominka zaledwie na sekundę. Ogień zasyczał i przygasł, gdy coś wpadło do paleniska. Światłocienie rzucane przez migotliwy płomień zniknęły na chwilę, pogrążając opustoszałą sypialnię niemal w mroku. Nastała cisza.

Poszła! Ta okropna Marcelina naprawdę sobie poszła! Niczego nie zauważyła! Hurra! Można się cichutko wymknąć i wrócić do Busi!

Wygramoliła się spod łóżka i odetchnęła głęboko. Wciąż drżała w środku, nie wierząc we własne szczęście. Ciemność dodawała jej odwagi. Przez chwilę nasłuchiwała, czy z korytarza nie dobiega jakiś dźwięk, po czym trochę niepewnie, na palcach, zaczęła się skradać do wyjścia.

Gdy przemykała obok kominka, płomień strzelił nagle w górę. Podskoczyła przestraszona i odruchowo spojrzała w ogień. Jej wzrok padł na skrawek płonącego materiału, który unosił się przez chwilę w gorącym powietrzu, tuż nad płomieniami. Jak zahipnotyzowana patrzyła na jego dziwny taniec, aż do momentu, gdy sczerniał i łagodnie opadł na blachę obok żelaznej kraty przysłaniającej palenisko. Wtedy to zobaczyła.

W szarym popiele przy samym brzegu leżał nadpalony koronkowy rękaw ozdobiony różową wstążką, a dalej, na ledwie żarzącym się grubym polanie, spoczywała resztka muślinowej tkaniny.

Wiedziała, co to jest. Ta kupka przypalonego materiału była fragmentem ulubionego peniuaru maman. Koronka nie była jednak ani biała, jak zwykle, ani szara od brudnego popiołu.

Zamrugała oczyma. Nagle poczuła, że za gardło chwyta ją niewidzialna dłoń, która odbiera oddech i nie pozwala krzyczeć. Jedyne, co mogła zrobić, to patrzeć, jak leniwie rozpalający się płomień ślizga się po delikatnym materiale, wolno pochłaniając wielką purpurową plamę krwi. Ostry zapach uderzył ją w nozdrza.

– Busiu! Na pomoc! – wrzasnęła i zaczęła biec.

– Ratunku! – Zerwała się z poduszki mokra od potu, z trudem łapiąc oddech.

– Och, panno Julio! Proszę się obudzić!

Tuż obok usłyszała płaczliwy dziewczęcy głos.

– Niech pani tak nie krzyczy, ktoś może usłyszeć. – Zmartwiła się druga dziewczynka.

Obie stały boso przy jej łóżku w koszulach nocnych i szarpały ją za rękę.

– Natalka? Wicia? Co się stało? – spytała zdezorientowana, starając się uspokoić szalone bicie serca.

– Usłyszałyśmy przez ścianę, że pani krzyczy, i przybiegłyśmy.

– Zanim ktoś znowu usłyszy.

– Bo lepiej, żeby mamcia nie wiedziała, że pani ciągle płacze przez sen – paplały na zmianę.

– Czy to znowu koszmar, panno Julio?

– Och, jaka pani biedna!

– Spokojnie, dziewczynki. To nic takiego – przerwała im zmartwionym tonem. – Jesteście kochane, ale nie powinnyście tu przychodzić w środku…

Nie zdążyła dokończyć, ponieważ w progu stanęła kobieta z lichtarzem w dłoni.

– Panienki? A cóż wy robicie o tej porze w sypialni panny Julii? – Tęga niewiasta zdziwiła się niemiło na ich widok, unosząc nieznacznie świecę, by lepiej przyjrzeć się dziwnej scenie.

– Proszę mamy, my tylko…

– Coś takiego! To nie do pomyślenia – przerwała im surowo. – I pani im na to pozwala?

– Ja…

– Proszę mamci, my tu same przyszłyśmy! Chciałyśmy pomóc.

– Natalia, Wiktoria, proszę w tej chwili wracać do swojej sypialni.

– Ależ, proszę mamy!

– Dość. Ani słowa więcej, bo obudzicie ojca albo brata i dopiero będzie skandal. – Głosem nieznoszącym sprzeciwu przerwała dyskusję. – Dziewczęta biegające po domu w samych koszulach i z rozpuszczonymi włosami? Nie do pomyślenia.

Gdy zmartwione córki posłusznie opuściły niewielki pokój, matrona odwróciła się do Julii. Młoda kobieta zdążyła już w tym czasie osłonić się szlafrokiem i poprawić ciemne włosy, które wysunęły się jej spod nocnego czepka.

– Panno Julio, zupełnie nie pojmuję, co tu się ostatnio dzieje. Z przykrością muszę stwierdzić, że jestem zbulwersowana. Starałam się ignorować pewne niestosowne wydarzenia, ale wszystko ma swoje granice. Cóż to za krzyki w środku nocy? To jest przyzwoity dom.

– Przepraszam, ja…

– Może trzeba do pani wezwać doktora? – przerwała jej.

– Dziękuję za troskę, ale to był tylko zły sen.

– Tylko? Doprawdy to oryginalny pogląd. Dobrze wychowane osoby nie miewają koszmarów.

– Nie wydaje mi się, żeby to mogło zależeć od czyjejś woli – wyrwało się dziewczynie, urażonej tonem rozmówczyni.

– Naturalnie, że zależy. Człowiek o czystym sumieniu nie ma powodu, by dręczyły go złe sny. Chyba że jest chory.

Dziewczyna spuściła wzrok i postanowiła przerwać niemiłą wymianę zdań, tym bardziej że z emocji wciąż jeszcze uginały się pod nią nogi.

– Przykro mi z powodu tego zamieszania. Proszę się jednak nie gniewać na dziewczynki, one chciały mi tylko pomóc. Są bardzo wrażliwe.

– Oczywiście, że moje córki są wrażliwe. Tym bardziej uważam za niedopuszczalne narażanie ich na podobne wstrząsy. Pani jako nauczycielka powinna o tym wiedzieć najlepiej.

– Jeszcze raz przepraszam. To się już więcej nie powtórzy, obiecuję.

– W to nie wątpię. Cóż, nie pora teraz na takie rozmowy. Proszę zamknąć sypialnię na klucz i położyć się spać. Mam nadzieję, że tym razem obejdzie się bez niespodzianek.

– Oczywiście.

– Jeszcze jedno…

– Tak?

– Po śniadaniu proszę przyjść do gabinetu mojego męża. Omówimy kilka ważnych spraw.

– A lekcje?

– Jutro nie będzie pani miała lekcji. Mąż wybiera się rano na wieś do kuzyna, więc zabierze dziewczynki ze sobą na kilka dni. Dobrze im zrobi trochę rozrywki po takich emocjach. Pani tym razem nie pojedzie. – Uprzedziła pytanie guwernantki.

– Jak sobie pani życzy – odparła cicho.

Gdy została sama, przekręciła klucz w zamku i podeszła do okna, by odetchnąć świeżym powietrzem. Miała niejasne przeczucie, że jutrzejsza rozmowa nie będzie miła, jednak nie to ją najbardziej niepokoiło w tej chwili. Bała się. Choć ten fakt niezmiernie ją irytował, znów bała się zasnąć.

„ Co się ze mną dzieje? – pomyślała zła na siebie. – Od tylu lat był spokój. Myślałam, że mam to już za sobą, a teraz znowu się zaczęło?”

Mimo że chłód nocy dokuczliwie ją przenikał, nie miała ochoty wracać do łóżka.

„ To niedorzeczne! – zżymała się w duchu. – Gdybym choć zapamiętała dokładnie ten sen! Te obrazy są takie…”. – Przeszedł ją dreszcz.

Pod wpływem impulsu otworzyła pulpit sekretarzyka, sięgnęła po czysty papier i szybkimi ruchami naszkicowała kominek o wyraźnych klasycystycznych cechach. Jej dłoń ściskająca ołówek zdawała się ślizgać po kartce bez udziału woli. Gdy skończyła i spojrzała na rysunek, a zwłaszcza na absurdalnie wysokie płomienie buchające z paleniska, poczuła, że brak jej tchu.

Szybko schowała szkic do teczki, w której znajdowały się już dwa podobne rysunki, i zatrzasnęła pulpit. Dopiero w tym momencie zaczęła się uspokajać, jakby przeniesienie onirycznej wizji na papier uwolniło ją od dojmującego uczucia niepokoju.

„ To tylko sny. Jestem po prostu zmęczona – tłumaczyła sobie w myślach, kładąc się na powrót do łóżka. – Niedługo wyjedziemy z dziewczynkami na wakacje, a wtedy odpocznę i wszystko wróci do normalności”.

Choć zwykle bez narzekania stawiała czoła przeciwnościom, wciąż miała nadzieję, że ten dziwny problem sam się rozwiąże. Nawet przed sobą nie chciała przyznać, że sny, które tak szybko ulatywały po przebudzeniu z jej pamięci, prowadziły ją do miejsca, o którym z wielu powodów wolała nie myśleć – do jej rodzinnego domu.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Text © copyright by Anna Szepielak, 2017

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2018

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcia na okładce: © Elena Alferova / Trevillion Images (postać)

© Jan Włodarczyk (tło)

Redakcja i korekta: SEITON, www.seiton.pl

Skład i łamanie: Graphito, www.graphito.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-453-9

Wydawnictwo Filia

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl