Tytuł oryginału: An Ember in the Ashes

Ilustracje oraz projekt okładki: Tomasz Maroński

Redakcja: Jacek Ring

Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Maria Śleszyńska, Dorota Wojciechowska

Copyright © 2015 Sabaa Tahir

All rights reserved.

© for the Polish translation by MUZA SA, Warszawa 2015

ISBN 978-83-287-0126-7

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2015

Wydanie I

FRAGMENT

Mój duch jest silniejszy

od mojego strachu.

Kashi, dziękuję za tę naukę.

Spis treści

CZĘŚĆ I NOCNY NALOT

I: Laia

II: Elias

III: Laia

IV: Elias

V: Laia

VI: Elias

VII: Laia

VIII: Elias

IX: Laia

X: Elias

XI: Laia

XII: Elias

XIII: Laia

CZĘŚĆ II PRÓBY

XIV: Elias

XV: Laia

XVI: Elias SIEDEM DNI PÓŹNIEJ

XVII: Laia

XVIII: Elias

XIX: Laia

XX: Elias

XXI: Laia

XXII: Elias

XXIII: Laia

XXIV: Elias

XXV: Laia

XXVI: Elias

XXVII: Laia

XXVIII: Elias

XXIX: Laia

XXX: Elias

XXXI: Laia

XXXII: Elias

XXXIII: Laia

XXXIV: Elias

XXXV: Laia

XXXVI: Elias

XXXVII: Laia

XXXVIII: Elias

XXXIX: Laia

XL: Elias

XLI: Laia

XLII: Elias

XLIII: Laia

XLIV: Elias

CZĘŚĆ III CIAŁO I DUSZA

XLV: Laia

XLVI: Elias

XLVII: Laia

XLVIII: Elias

XLIX: Laia

L: Elias

PODZIĘKOWANIA

CZĘŚĆ I

NOCNY NALOT

I: Laia

Mój starszy brat dociera do domu ciemną nocą, kiedy nawet duchy śpią. Śmierdzi żelazem, węglem i kuźnią. Śmierdzi wrogiem.

Przeciska swoje ciało stracha na wróble przez okno, bosą stopą bezgłośnie stąpa po trzcinowej podściółce. Do środka wpada podmuch gorącego pustynnego wiatru, poruszając zasłonami. Szkicownik brata spada na podłogę, on nogą wpycha go pod łóżko, jakby to był wąż.

Gdzie byłeś, Darin? – w myślach mam odwagę zadać to pytanie, a on ufa mi na tyle, by odpowiedzieć. Dlaczego wciąż znikasz? Kiedy dziadek i babcia cię potrzebują? Kiedy ja ciebie potrzebuję?

Co noc od blisko dwóch lat chciałam go o to zapytać. Co noc brakowało mi odwagi. Z rodzeństwa został mi tylko on. Nie chcę, żeby przestał ze mną rozmawiać jak z wszystkimi innymi.

Tej nocy jednak jest inaczej. Wiem, co jest w jego szkicowniku. I wiem, co to oznacza.

– Powinnaś dawno spać. – Jego szept przerywa moje rozmyślania. Po naszej matce Darin odziedziczył szósty zmysł do wykrywania pułapek. Siadam na łóżku, gdy on zapala lampę. Nie ma sensu udawać, że śpię.

– Jest po godzinie policyjnej, przeszły już trzy patrole. Martwiłam się.

– Potrafię unikać patroli, Laio. Mam to przećwiczone. – Opiera brodę na krawędzi łóżka i uśmiecha się słodkim uśmieszkiem mamy. Znam to spojrzenie – posyła mi je, gdy budzę się ze złego snu albo zaczyna brakować nam mąki. Mówi: „Wszystko będzie w porządku”.

Darin sięga po książkę przy mojej poduszce.

– Nocne zgromadzenie – odczytuje tytuł. – Brzmi groźnie. O czym?

– Dopiero ją zaczęłam. Jest o dżinnie, który… – Urywam. Sprytne. Bardzo sprytne. On lubi słuchać tak bardzo, jak ja lubię opowiadać. – Daj spokój. Gdzie byłeś? Dziadek miał dziś kilkunastu pacjentów.

A ja ciebie zastępowałam, bo on w pojedynkę nie da rady obsłużyć tylu osób. Przez co babcia sama musiała pakować do słoików dżemy dla kupca. No i nie zdążyła. Teraz kupiec nam nie zapłaci, w zimie będziemy głodowali… dlaczego ciebie to nie obchodzi?

Dodaję to wszystko w myślach. Uśmiech zniknął już z twarzy Darina.

– Medycyna to nie moja działka – odpowiada. – Dziadek o tym wie.

Chcę ustąpić, ale myślę o zgarbionych plecach dziadka dziś rano. Myślę o szkicowniku.

– Dziadkowie na tobie polegają. Przynajmniej z nimi porozmawiaj. Od miesięcy na to liczą.

Czekam, aż powie mi, że nic nie rozumiem. Że mam zostawić go w spokoju. Ale on tylko kręci głową, kładzie się na łóżku i zamyka oczy na znak, że nie chce mu się odpowiadać.

– Widziałam twoje rysunki – mówię mimowolnie, a Darin podrywa się z nagle sposępniałą twarzą. – Nie szperałam w twoich rzeczach – zapewniam. – Jedna z kartek była luźna i wysunęła się, kiedy zmieniałam podściółkę.

– Powiedziałaś dziadkowi i babci? Widzieli?

– Nie, ale…

– Laia, posłuchaj. – Do diabła, nie chcę tego słuchać. Nie chcę słuchać jego wymówek. – To, co widziałaś, jest niebezpieczne. Nikomu nie wolno ci o tym mówić. Pod żadnym pozorem. Nie chodzi tylko o moje życie. Są inni…

– Czy ty pracujesz dla Imperium, Darinie? Jesteś na ich żołdzie?

Milczy. Wydaje mi się, że dostrzegam odpowiedź w jego oczach, i robi mi się niedobrze. Mój brat zdrajcą? Sługusem Imperium?

Gdyby magazynował zboże, sprzedawał książki albo uczył dzieci czytać, zrozumiałabym. Byłabym dumna, że robi to, na co sama nie mam odwagi. Imperium prześladuje, więzi i zabija ludzi za takie „zbrodnie”, ale w uczeniu sześciolatki liter nie ma nic złego – w każdym razie nie dla nas, Scholarów.

To jednak, co zrobił Darin, jest chore. To zdrada.

– Imperium zamordowało naszych rodziców – szepczę. – Naszą siostrę.

Chcę krzyczeć, ale słowa więzną mi w gardle. Imperium Wojańskie podbiło ziemie Scholarów pięć stuleci temu i od tego czasu nie robią nic poza gnębieniem i uciskaniem nas. Niegdyś Cesarstwo Scholarów szczyciło się najznakomitszymi uniwersytetami i bibliotekami świata. Dzisiaj większość nas nie potrafi odróżnić szkoły od zbrojowni.

– Jak mogłeś przejść na stronę Imperium? Jak mogłeś, Darinie?

– Laio, nie jest tak, jak myślisz. Wszystko ci wytłumaczę, ale…

Urywa nagle, gestem nakazując mi milczenie, gdy proszę o obiecane wyjaśnienie. Wzrokiem wskazuje na okno.

Słyszę chrapanie dziadka, babcię przewracającą się na drugi bok, gruchanie pierwszego gołębia. Znajome, domowe odgłosy.

Ale Darin słyszy coś jeszcze. Krew odpływa mu z twarzy, w jego oczach pojawia się lęk.

– Laia – mówi. – Nalot.

– Ale jeżeli pracujesz dla Imperium… – To dlaczego żołnierze robią nalot na nasz dom? – dodaję w myślach.

– Nie pracuję – odpowiada. Wydaje się spokojny, spokojniejszy ode mnie. – Ukryj szkicownik. To jego szukają. Dlatego tu przyszli.

Potem wybiega z pomieszczenia, a ja zostaję sama. Nogi mam jak z waty, ręce jakby zdrewniałe. Pospiesz się, Laio!

Zwykle naloty przeprowadzane są w dzień. Żołnierze chcą, żeby matki i dzieci wszystko widziały. Żeby ojcowie i bracia patrzyli, jak aresztowani są ich sąsiedzi. Ale nocne naloty są gorsze. To te, przy których Imperium nie chce mieć świadków.

Zastanawiam się, czy to się dzieje naprawdę. Czy może to koszmar senny. To prawda, Laio. Działaj.

Wystawiam rękę za okno i upuszczam szkicownik na żywopłot. Marna to kryjówka, ale nie mam czasu szukać lepszej. Do pokoju, kuśtykając, wkracza babcia. Jej dłonie, tak spokojne, kiedy miesza dżem albo zaplata mi warkocze, teraz trzepoczą niczym ptasie skrzydła, dając mi znaki, bym się pospieszyła.

Wyciąga mnie do przedpokoju. Darin stoi z dziadkiem przy tylnych drzwiach. Siwe włosy dziadka są potargane, a ubranie pomięte, lecz pokryta zmarszczkami twarz jest w pełni przytomna. Mówi coś półgłosem do mojego brata, a potem wręcza mu największy z noży kuchennych babci. Nie wiem, po co to robi. W zetknięciu z serrańskimi klingami żołnierzy jego ostrze trzaśnie jak patyk.

– Ty i Darin wyjdźcie tyłem – mówi babcia, wodząc wzrokiem od okna do okna. – Nie otoczyli jeszcze domu.

Nie. Nie. Nie.

– Babciu – szepczę, potykając się, kiedy popycha mnie ku Darinowi.

– Schowajcie się we wschodniej części dzielnicy… – Urywa nagle, wpatrując się we frontowe okno. Za wytartymi zasłonami dostrzegam błysk płynnej srebrzystej twarzy. Czuję skurcz w żołądku.

– Maska – mówi babcia. – Przyprowadzili Maskę. Uciekaj, Laio. Zanim on tutaj wejdzie.

– A ty? I dziadek?

– My ich zatrzymamy. – Wypycha mnie delikatnie za próg. – Dochowaj tajemnicy, kochanie. Słuchaj Darina. On się tobą zaopiekuje. Idź.

Smukły cień mojego brata pada na mnie, a on chwyta moją dłoń, gdy drzwi zamykają się za nami. Przygarbiony wtapia się w ciepłą noc, stąpając bezgłośnie po piasku ze spokojem, którego mu zazdroszczę. Chociaż mam siedemnaście lat i potrafię panować nad lękiem, to ściskam jego dłoń, jakby to była jedyna solidna rzecz na świecie.

„Nie pracuję dla nich” – powiedział Darin. A więc dla kogo?

W jakiś sposób znalazł się na tyle blisko kuźni Serry, by narysować ze szczegółami proces produkcji najcenniejszego surowca Imperium: niełamliwych zakrzywionych szabel, które potrafią przeciąć trzech ludzi naraz.

Pięćset lat temu Scholarzy ulegli najazdowi Imperium Wojańskiego, bo nasze szable nie wytrzymywały konkurencji z ich wyższej jakości stalą. Od tego czasu nie nauczyliśmy się nic na temat hutnictwa żelaza. Imperium strzeże swoich sekretów tak, jak skąpiec złota. Każdy niepotrafiący wytłumaczyć swojej obecności w pobliżu kuźni – Scholar czy Wojanin – ryzykuje głowę.

Jeżeli Darin nie trzyma z Imperium, jak udało mu się przeniknąć w pobliże kuźni? I jak Imperium dowiedziało się o jego szkicowniku?

Z drugiej strony domu pięść wali w drzwi. Szurają buciory, szczęka stal. Rozglądam się w popłochu, spodziewając się zobaczyć srebrne zbroje i czerwone płaszcze legionistów Imperium, ale na podwórzu panuje spokój. Mimo rześkiego nocnego powietrza pot spływa mi po karku. W oddali słychać grzmot bębnów z Czarnego Klifu, bazy Masek. Dźwięk sprawia, że mój lęk materializuje się w postaci twardego dźgania w żołądku. Imperium nie wysyła tych srebrzystolicych monstrów na byle misję.

Ponownie rozlega się walenie do drzwi.

– W imieniu Imperium – mówi poirytowany głos – żądam otwarcia tych drzwi.

Darin i ja zastygamy nieruchomo.

– To nie brzmi jak głos Maski – szepcze mój brat. Maski mówią cicho, słowami, które tną niczym ostrza. W czasie gdy legionista waliłby do drzwi, Maska byłby już w środku, siekąc na kawałki każdego, kto znalazłby się na jego drodze.

Napotykam wzrok Darina i wiem, że oboje myślimy o tym samym. Jeżeli Maski nie ma z żołnierzami przy frontowych drzwiach, to gdzie jest?

– Nie bój się, Laio – mówi Darin. – Nie pozwolę, żeby coś ci się stało.

Chcę mu wierzyć, ale strach jest jak fala, która podcina nogi i wciąga mnie w otchłań. Myślę o dwójce ludzi, którzy mieszkali po sąsiedzku: trzy tygodnie temu zostali aresztowani po nalocie i sprzedani w niewolę. „Przemytnicy książek” – brzmiał oficjalny zarzut. Pięć dni potem jednemu z najstarszych pacjentów dziadka, dziewięćdziesięciotrzyletniemu panu, który ledwo chodził, poderżnięto gardło we własnym domu. „Współpraca z ruchem oporu”.

Co żołnierze zrobią z dziadkiem i babcią? Uwiężą ich? Oddadzą w niewolę?

Zabiją?

Docieramy do tylnej bramy. Darin wspina się na palce, by podnieść haczyk, kiedy jakiś szmer na ulicy sprawia, że nieruchomieje. Podmuch wiatru podnosi tuman kurzu.

Darin zasłania mnie. Kurczowo zaciska dłoń na rękojeści noża, gdy brama otwiera się, skrzypiąc. Ciarki przebiegają mi po grzbiecie. Wyglądam na ulicę ponad ramieniem brata.

Ale tam nie ma nic poza piaskiem, podmuchami wiatru i pozamykanymi okiennicami w sąsiednich domach.

Oddycham z ulgą i wychodzę przed Darina.

W tym samym momencie Maska wyłania się z ciemności i przechodzi przez bramę.

II: Elias

Dezerter będzie martwy, zanim wstanie dzień.

Szlak jego ucieczki wije się niczym trop rannego jelenia po piaszczystych katakumbach Serry. Tunele go załatwiły. Zbyt tu duszno, zbyt blisko czai się odór zgnilizny i śmierci.

Ślad ma ponad godzinę, gdy nań natrafiam. Strażnicy podchwycili już trop nieszczęśnika. Jeżeli los będzie mu sprzyjał, umrze w trakcie pogoni. W przeciwnym razie…

Nie myśl o tym. Schowaj plecak. I zwijaj się stąd.

Czaszki trzeszczą, kiedy wpycham plecak, w którym mam prowiant, do krypty w ścianie. Helena zmyłaby mi głowę, gdyby wiedziała, jak traktuję umarłych. Z drugiej strony, gdy dowie się, dlaczego właściwie tu jestem, świętokradztwo będzie moim najmniejszym problemem.

Nie dowie się. A potem będzie już za późno. Mam wyrzuty sumienia, ale staram się o nich nie myśleć. Helena jest najsilniejszą osobą, jaką znam. Da sobie radę beze mnie.

Chyba po raz setny oglądam się za siebie. W tunelu panuje spokój. Żołnierze pobiegli za dezerterem. Ale bezpieczeństwo to złudzenie, któremu nigdy nie ulegam. Pospiesznie układam kości z powrotem przed kryptą, by zatrzeć ślad swojej obecności, i nasłuchuję ludzkich odgłosów.

Jeszcze tylko jeden dzień. Jeden dzień paranoi, ukrywania się i kłamstwa. Jeden dzień do ukończenia szkoły. Potem będę wolny.

Gdy układam czaszki, powietrze porusza się, przeciąga, niczym niedźwiedź budzący się ze snu zimowego. Przez cuchnący oddech tunelu przebijają się zapachy trawy i śniegu. Mam dwie sekundy, by odsunąć się od krypty i uklęknąć, udając, że badam jakiś trop. Ona już stoi nade mną.

– Eliasie? Co ty tu robisz?

– Nie słyszałaś? Ścigamy dezertera. – Wpatruję się w piaszczyste podłoże. Moja twarz, ukryta za srebrną maską sięgającą od czoła po szczękę, powinna być niewidoczna, lecz Helena Aquilla i ja spędziliśmy razem niemal każdy dzień z czternastu lat naszej edukacji w Akademii Wojskowej Czarnego Klifu; nie zdziwiłbym się, gdyby potrafiła czytać w moich myślach.

Bezszelestnie staje przede mną i patrzę w jej oczy, jasnoniebieskie jak ciepłe wody wokół wysp południowych. Maska, osobna i obca, skrywa moje oblicze i uczucia. Maska Heleny przylega do jej twarzy niczym druga skóra i widzę, jak dziewczyna lekko marszczy brew, gdy spogląda na mnie. Spokojnie, Eliasie, powtarzam sobie. Po prostu szukasz dezertera.

– Tędy nie szedł – mówi Helena. Przeciąga dłonią po włosach, splecionych jak zawsze w ciasny, przypominający koronę blond kok. – Dex wziął kompanię posiłkową z północnej wieży i ruszyli tunelem Wschodniej Odnogi. Myślisz, że go znajdą?

Posiłkowi, chociaż nie tak dobrze wyszkoleni jak legioniści i niemogący równać się z Maskami, to wciąż bezlitośni tropiciele.

– Jasne, że tak. – Nie udaje mi się ukryć goryczy w głosie i Helena przygląda mi się uważnie. – Cholerny tchórz – dodaję. – A ty dlaczego nie śpisz? Nie miałaś służby dziś rano. – Dopilnowałem tego.

– Te cholerne bębny. – Helena rozgląda się po tunelu. – Wszystkich obudziły.

Bębny. Oczywiście. „Dezerter – zagrzmiały w trakcie psiej wachty. – Alarm dla wszystkich oddziałów”. Helena najwyraźniej postanowiła przyłączyć się do pościgu. Dex, mój dowódca, powiedział jej, w którą stronę poszedłem. Nie widział w tym nic podejrzanego.

– Myślałem, że może dezerter skierował się tutaj. – Odwracam się od ukrytego plecaka i spoglądam w głąb innego tunelu. – Najwyraźniej się myliłem. Powinienem dołączyć do Dexa i reszty.

– Trudno mi to przyznać, ale zwykle się nie mylisz. – Helena patrzy na mnie z ukosa i uśmiecha się. Znowu ogarniają mnie wyrzuty sumienia, czuję nieprzyjemne ssanie w żołądku. Będzie wściekła, kiedy dowie się, co zrobiłem. Nigdy mi nie wybaczy. Nieważne. Stało się. Teraz nie ma już odwrotu.

Helena wprawną ręką bada ślady na piasku.

– Nigdy wcześniej nie byłam w tym tunelu.

Kropla potu spływa mi po karku. Ignoruję ją.

– Gorąco tu i śmierdzi – mówię. – Jak we wszystkich pozostałych. – „Chodźmy” – mam ochotę dodać, ale wiem, że zabrzmiałoby to jak przyznanie się do winy. Zakładam ręce na piersi i w milczeniu opieram się o ścianę katakumby.

„Pole bitwy to moja świątynia” – powtarzam w myślach słowa, których nauczył mnie dziadek, gdy miałem sześć lat. Mówi, że działają na umysł tak jak osełka na klingę. „Czubek miecza jest moim kapłanem. Taniec śmierci moją modlitwą. Kończący cios wyzwoleniem”.

Helena spogląda na ślady moich stóp na piasku, potem na kryptę, gdzie ukryłem plecak, na spiętrzone czaszki. Coś podejrzewa i atmosfera robi się nagle gęsta.

Do diaska.

Muszę odwrócić jej uwagę. Gdy ona spogląda to na kryptę, to na mnie, wiodę leniwym spojrzeniem po jej ciele. Paru cali brakuje jej do sześciu stóp wzrostu – jest o pół głowy niższa ode mnie. W akademii poza nią są sami faceci; szczupła, muskularna, w obcisłym czarnym stroju, który noszą wszyscy uczniowie, zawsze przyciągała spojrzenia. Ale nie moje. Zbyt długo się znamy.

No już, zauważ moje spojrzenie. Zauważ, że obmacuję cię oczami, i zrób z tym coś.

Gdy napotykam jej spojrzenie, bezczelny jak marynarz świeżo po powrocie do portu, ona otwiera usta, jakby chciała wpić się w moje. Potem spogląda z powrotem na kryptę.

Jeżeli widzi plecak i domyśla się, co zamierzam, to już po mnie. Może jej się to nie podobać, ale według prawa Imperium ma obowiązek na mnie donieść, a ona nigdy w życiu nie złamała prawa.

– Eliasie…

Przygotowuję w myślach kłamstwo. „Potrzebowałem paru dni dla siebie. Żeby przemyśleć pewne sprawy. Nie chciałem zawracać ci tym głowy”.

BUM-BUM-bum-BUM.

Bębny.

Mimowolnie rozszyfrowuję wiadomość, jaką przekazują. „Dezerter schwytany. Zbiórka na głównym dziedzińcu”.

Czuję żal. Miałem nikłą nadzieję, że dezerter zdoła przynajmniej wydostać się z miasta.

– To nie trwało długo – mówię. – Chodźmy.

Kieruję się do głównego tunelu. Helena idzie za mną, tak jak się spodziewałem. Prędzej wykłułaby sobie oko, niż nie wykonała bezpośredniego rozkazu. Helena to prawdziwa żołnierka, wierniejsza Imperium niż własnej matce. Jak każda przyszła Maska poważnie traktuje motto akademii: „Obowiązek aż po śmierć”.

Ciekaw jestem, co powiedziałaby, gdyby zorientowała się, co robiłem w tunelach.

Co pomyślałaby o mojej nienawiści do Imperium.

Co zrobiłaby, gdyby dowiedziała się, że jej najbliższy kumpel zamierza zdezerterować.

III: Laia

Maska niespiesznie przechodzi przez bramę, wielkie ręce zwisają mu po bokach. Dziwna metalowa maska, od której wzięło się przezwisko, przylega mu ściśle do twarzy niczym srebrna farba, ujawniając rysy, od cienkich brwi po wystające kości policzkowe. Powleczona miedzią zbroja układa się na mięśniach, podkreślając fizyczną siłę wojownika.

Podmuch wiatru unosi czarny płaszcz i Maska rozgląda się po podwórzu, jakby zjawił się tu na przyjęcie w plenerze. Potem taksuje mnie wzrokiem i gadzio obojętne spojrzenie jego jasnych oczu nieruchomieje na mojej twarzy.

– Ładna jesteś – stwierdza.

Skubię wytarty rąbek nocnej sukienki, żałując, że nie mam na sobie długiej, bezkształtnej spódnicy, którą noszę za dnia. Maska nawet nie drgnie. Jego twarz jest nieprzenikniona. Ale i tak domyślam się, co mu chodzi po głowie.

Darin staje przede mną i spogląda na ogrodzenie, jakby zastanawiał się, czy zdoła wystarczająco szybko do niego doskoczyć.

– Jestem sam, chłopcze. – Maska przemawia do Darina z kompletną obojętnością. – Moi towarzysze są w twoim domu. Możesz uciekać, jeżeli chcesz. – Odsuwa się od bramy. – Ale nalegam, żebyś zostawił dziewczynę.

Darin podnosi nóż.

– Bardzo rycersko – mówi Maska.

Potem uderza, srebrno-miedziany grom bijący z jasnego nieba. Zanim zdążę wypuścić powietrze z płuc, mój brat leży na ziemi, przygwożdżony kolanem. Nóż upada na piasek.

Wydaję okrzyk, samotny w nocnej ciszy. Sekundę później czubek klingi dotyka mojego gardła. Nawet nie zauważyłam, jak dobył szabli.

– Cisza – mówi. – Ręce do góry. I do środka.

Jedną ręką trzyma Darina za kark, drugą, w której dzierży szablę, popycha mnie naprzód. Mój brat utyka, ma krew na twarzy i oszołomiony wzrok. Kiedy wyrywa się niczym ryba na haczyku, Maska ściska go mocniej.

Tylne drzwi otwierają się i staje w nich legionista w czerwonym płaszczu.

– Dom zabezpieczony, dowódco.

Maska popycha ku niemu Darina.

– Zwiąż go. Jest silny.

Potem chwyta mnie za włosy i wykręca, aż krzyczę z bólu.

– Hmm. – Pochyla głowę ku mojemu uchu i przeszywa mnie dreszcz, a przerażenie ściska mi gardło. – Zawsze lubiłem brunetki.

Zastanawiam się, czy ma siostrę, żonę, kobietę. Ale nawet jeśli, to nie ma to znaczenia. Dla niego nie jestem członkiem czyjejś rodziny, ale rzeczą, którą należy ujarzmić, wykorzystać i porzucić. Ciągnie mnie korytarzem do pokoju od frontu, tak jak myśliwy wlecze zdobycz. Walcz, mówię sobie. Walcz. Moje żałosne próby stawienia oporu powodują jednak tylko, że on zaciska uchwyt i ból przeszywa mi czaszkę. Wiotczeję i pozwalam się prowadzić.

We frontowym pokoju legioniści stoją ramię w ramię pośród poprzewracanych mebli i potłuczonych słoików dżemu. Nie będzie pieniędzy od handlarza. Tyle dni spędzonych nad parującymi garnkami, pośród klejącego się do skóry i włosów zapachu moreli i cynamonu. Tyle słoików, sparzonych wrzątkiem, wysuszonych, napełnionych i zamkniętych. Bezużyteczne. Wszystkie bezużyteczne.

Światło jest zapalone, babcia i dziadek klęczą na podłodze z rękami związanymi na plecach. Żołnierz trzymający Darina popycha go na podłogę koło nich.

– Czy mam związać dziewczynę? – pyta inny, dotykając sznura przytroczonego do pasa, ale Maska zostawia mnie między dwoma zwalistymi legionistami.

– Ona nie będzie sprawiać kłopotów – mówi, świdrując mnie wzrokiem. – Prawda? – Potrząsam głową i zapadam się w sobie, nienawidząc własnego tchórzostwa. Dotykam maminej bransoletki, którą noszę na bicepsie, przesuwając palcami po znajomym wzorze, by znaleźć w sobie siłę. Nic z tego. Mama by walczyła. Prędzej zginęłaby, niż zgodziła się na to upokorzenie. Ale nie mogę zmusić się do działania. Paraliżuje mnie strach.

Do pokoju wchodzi legionista, wygląda na zdenerwowanego.

– Nie ma go, dowódco.

Maska spogląda na mojego brata.

– Gdzie szkicownik? – pyta.

Darin patrzy prosto przed siebie, milczy. Oddycha cicho i miarowo i nie wygląda już na oszołomionego. Sprawia wrażenie niemal spokojnego.

Maska wykonuje drobny gest. Jeden z legionistów chwyta babcię za kark i przyciska do ściany. Babcia przygryza wargę, jej oczy lśnią błękitem. Darin chce wstać, ale inny z żołnierzy go przytrzymuje.

Maska podnosi z podłogi odłamek szkła z jednego z roztrzaskanych słoików. Próbuje dżemu, wysuwając język niczym wąż.

– Szkoda, że to wszystko się zmarnuje. – Przeciąga krawędzią odłamka po twarzy babci. – Musiałaś być kiedyś piękna. Takie oczy. – Odwraca się do Darina. – Mam jedno z nich wykłuć?

– Jest pod oknem sypialni. W żywopłocie – mówię szeptem, ale żołnierze słyszą. Maska kiwa głową i jeden z legionistów znika w korytarzu. Darin nie patrzy na mnie, ale wyczuwam jego trwogę. Dlaczego kazałeś mi go ukryć? – chcę krzyczeć. – Dlaczego przyniosłeś to cholerstwo do domu?

Legionista wraca ze szkicownikiem. Sekundy zdają się wlec w nieskończoność, a jedynym odgłosem w pomieszczeniu jest szelest kartek przewracanych przez Maskę. Jeżeli ta, którą ja znalazłam, była reprezentatywna, to wiem, co zobaczy: noże, szable, pochwy, kuźnie, formuły, instrukcje – rzeczy, których żaden Scholar nie powinien wiedzieć, a tym bardziej uwieczniać na papierze.

– Jak dostałeś się do dzielnicy zbrojeniowej, chłopcze? – Maska podnosi wzrok znad szkicownika. – Ruch oporu przekupił jakiegoś robotnika, żeby cię wpuścił?

Tłumię chlipnięcie. Z jednej strony odczuwam ulgę, że Darin nie jest zdrajcą. Z drugiej mam ochotę skrzyczeć go za lekkomyślność. Karą za współpracę z ruchem oporu jest śmierć.

– Sam się tam dostałem – odpowiada mój brat. – Ruch oporu nie miał z tym nic wspólnego.

– Wczoraj po godzinie policyjnej widziano cię wchodzącego do katakumb – Maska mówi niemal znudzonym głosem – w towarzystwie znanych scholarskich buntowników.

– Wczoraj on był w domu przed zgaszeniem latarni – odzywa się dziadek i dziwnie jest słyszeć kłamstwo z jego ust. Ale nie ma to znaczenia. Maska nie spuszcza wzroku z Darina. Bez mrugnięcia okiem czyta z jego twarzy jak z książki.

– Tych buntowników aresztowano dzisiaj rano – ciągnie Maska. – Jeden z nich przed śmiercią podał twoje nazwisko. Co robiłeś w ich towarzystwie?

– Śledzili mnie. – Darin mówi tak spokojnie. Jakby miał to przećwiczone. Jakby w ogóle się nie bał. – Nie znałem ich.

– A jednak wiedzieli o twoim szkicowniku. Powiedzieli mi o nim. Skąd wiedzieli? Czego od ciebie chcieli?

– Nie mam pojęcia.

Maska wbija odłamek w miękką skórę pod okiem babci i jej nozdrza się rozszerzają. Strużka krwi spływa po policzku.

Darin gwałtownie nabiera powietrza, to jedyna oznaka napięcia.

– Chcieli szkicownik. Odmówiłem. Przysięgam.

– A ich kryjówka?

– Nie widziałem. Zawiązali mi oczy. Byliśmy w katakumbach.

– Gdzie w katakumbach?

– Nie widziałem. Zawiązali mi oczy.

Maska przygląda mu się przez długą chwilę. Nie wiem, jak Darin potrafi zachować spokój pod ciężarem tego spojrzenia.

– Jesteś przygotowany. – W jego głosie pojawia się cień zaskoczenia. – Proste plecy. Głęboki oddech. Te same odpowiedzi na różne pytania. Kto cię szkolił, chłopcze?

Kiedy Darin nie odpowiada, Maska wzrusza ramionami.

– Parę tygodni w ciemnicy rozwiąże ci język. – Wymieniamy z babcią zaniepokojone spojrzenia. Jeżeli Darina zamkną w więzieniu, nigdy więcej go nie zobaczymy. Tygodniami będą go przesłuchiwać, a potem sprzedadzą w niewolę albo zabiją.

– To jeszcze dziecko – cedzi powoli dziadek, jakby przemawiał do zdenerwowanego pacjenta. – Proszę…

Błyska stal i dziadek pada jak rażony gromem. Maska porusza się tak szybko, że nie rozumiem, co się stało. Pojmuję dopiero wtedy, kiedy babcia rzuca się naprzód. Z jej ust wydobywa się przenikliwy, wyrażający czysty ból okrzyk, który sprawia, że osuwam się na kolana.

Dziadek. O bogowie, tylko nie dziadek. W myślach składam serię przyrzeczeń. Nigdy więcej nie będę nieposłuszna, nie zrobię nic złego, nie będę narzekać na swoją pracę, jeżeli tylko dziadek przeżyje.

Lecz babcia rwie włosy z głowy i zawodzi, a gdyby dziadek żył, nie pozwoliłby jej tego ciągnąć. Nie zniósłby tego. Spokój Darina pryska, na jego twarzy pojawia się przerażenie, które przenika mnie do szpiku kości.

Babcia wstaje i robi chwiejny krok ku Masce. Ten wyciąga rękę, jakby chciał położyć jej dłoń na ramieniu. Ostatnią rzeczą, jaką widzę w oczach babci, jest lęk. Potem Maska wykonuje pojedynczy ruch nadgarstkiem i na jej szyi pojawia się cienka czerwona linia, grubiejącą i czerwieniejąca, gdy babcia upada.

Jej ciało uderza głucho o podłogę, oczy są wciąż otwarte i lśnią od łez, a krew cieknie po szyi na dywanik, który utkałyśmy razem w zimie.

– Dowódco – mówi jeden z legionistów. – Godzina do świtu.

– Zabierzcie chłopaka. – Maska nie spogląda drugi raz na babcię. – Dom spalić.

Na te słowa zwraca się ku mnie, a ja mam ochotę zniknąć jak cień blaknący na ścianie. Życzę sobie tego mocniej niż czegokolwiek w życiu, choć wiem, jakie to głupie. Żołnierze uśmiechają się porozumiewawczo, gdy Maska robi krok w moją stronę. Patrzy mi prosto w oczy, wyczuwając mój strach niczym kobra paraliżująca wzrokiem ofiarę.

Nie, proszę, nie. Chcę zniknąć.

Maska mruga oczami, cień uczucia przemyka przez jego oblicze, nie wiem, czy to zaskoczenie, czy wstrząs. Nieważne. Bo w tym samym momencie Darin podrywa się z podłogi. Gdy ja tchórzyłam, on zdążył poluzować sobie więzy. Wyciągając przed siebie ręce niczym szpony, naciera na Maskę. Gniew dodaje mu sił i przez sekundę jest uderzająco podobny do naszej matki, z rozwianymi włosami barwy miodu, blaskiem w oczach i ustami wygiętymi w dzikim grymasie.

Maska cofa się w kałużę krwi, jaka zebrała się koło głowy babci, a Darin dopada go, przewraca i zaczyna okładać pięściami. Legioniści najpierw tylko patrzą z niedowierzaniem, potem otrząsają się i postępują naprzód, krzycząc i klnąc. Lecz zanim zdążą go obezwładnić, Darin wyciąga sztylet zza pasa Maski.

– Laio! – woła mój brat. – Uciekaj…

Nie uciekaj, Laio, Pomóż mu. Walcz.

Myślę jednak o zimnym, okrutnym wzroku Maski. „Zawsze lubiłem brunetki”. Zgwałci mnie. A potem zabije.

Wzdrygam się i wycofuję do przedpokoju. Nikt mnie nie zatrzymuje. Nikt nie zauważa.

– Laio! – Pełen pasji krzyk człowieka w potrzasku. Kazał mi uciekać, ale gdybym ja tak krzyknęła, wróciłby po mnie. Nigdy nie zostawiłby mnie samej. Zatrzymuję się.

Pomóż mu, Laio, nakazuje mi głos w głowie. No już.

I drugi głos, bardziej natarczywy, mocniejszy.

Nie zdołasz go ocalić. Rób, co mówi. Uciekaj.

Kątem oka zauważam płomień i czuję zapach dymu. Jeden z legionistów podpalił dom. Ogień pochłonie go w ciągu kilku minut.

– Zwiążcie go porządnie tym razem i do celi z nim. – Maska podnosi się, masując sobie szczękę. Widząc mnie wycofującą się korytarzem, robi się dziwnie spokojny. Z wahaniem patrzę mu w oczy, a on przekrzywia głowę.

– Uciekaj, mała – mówi.

Mój brat wciąż się opiera, a jego krzyki palą mnie do żywego. Wiem, że będę je słyszała o każdej godzinie każdego dnia, dopóki nie umrę albo nie naprawię tego, co się stało. Wiem to.

A jednak uciekam.

***

Ciasne uliczki i piaszczyste placyki dzielnicy scholarskiej nikną, gdy je mijam, niczym sceneria sennego koszmaru. Z każdym krokiem głos w głowie nakazuje mi zawrócić i pomóc Darinowi. Ale z każdym krokiem staje się to mniej prawdopodobne, aż w końcu w ogóle przestaje być możliwe, i jedynym słowem, jakie kołacze mi się po głowie, jest „uciekać”.

Żołnierze ścigają mnie, ale ja wychowałam się pośród tych niskich glinianych budynków i szybko gubię moich prześladowców.

Wstaje świt, zwalniam kroku i już nie biegnę, tylko błąkam się po ulicach. Dokąd iść? Co robić? Potrzebuję planu, ale nie wiem, od czego zacząć. Kto może mi pomóc, pocieszyć mnie? Sąsiedzi, bojąc się o własne życie, odprawią mnie z kwitkiem. Moi bliscy nie żyją albo siedzą w więzieniu. Moja najlepsza przyjaciółka, Zara, zniknęła po nalocie na jej dom w zeszłym roku, a inni moi przyjaciele mają własne problemy.

Jestem sama.

Gdy wstaje słońce, znajduję się w pustym budynku w najstarszej części dzielnicy, wypatroszonej konstrukcji, która przycupnęła niczym ranne zwierzę pośród labiryntu popadających w ruinę domostw. Smród gnijących śmieci unosi się w powietrzu.

Kulę się w rogu pomieszczenia. Warkocz mi się rozplątał i włosy mam w nieładzie. Czerwone ściegi na rąbku sukienki, które babcia naszyła mi na siedemnaste urodziny, są podarte. Chciała wprowadzić trochę koloru do mojej bezbarwnej garderoby. Był to jeden z niewielu prezentów, na jakich ofiarowanie mogła sobie pozwolić.

A teraz nie żyje. Tak jak dziadek. Jak moi rodzice i siostra.

I Darin. Pojmany. Zabrany do więzienia, gdzie kto wie, co mu zrobią.

Życie składa się z wielu momentów, które nic nie znaczą. A potem jednego dnia nadchodzi chwila, która wpływa na wszystkie dalsze wydarzenia. Gdy Darin zawołał – to była taka chwila. Był to sprawdzian odwagi i mocy. A ja go oblałam.

„Laio! Uciekaj!”.

Dlaczego go posłuchałam? Powinnam zostać. Powinnam coś zrobić. Jęczę i łapię się za głowę. Wciąż słyszę jego krzyk. Gdzie on teraz jest? Czy zaczęli go już przesłuchiwać? Będzie się zastanawiał, co się ze mną stało. Będzie się zastanawiał, jak jego siostra mogła go zostawić.

Jakieś poruszenie w półmroku zwraca moją uwagę i włosy na karku stają mi dęba. Szczur? Wrona? Cienie przemieszczają się, a pośrodku dostrzegam parę złowrogich oczu. Wkrótce dołączają do nich kolejne, nienawistne, zwężone w szparki.

„Halucynacje – słyszę w głowie głos dziadka stawiającego diagnozę. – Efekt szoku”.

Czy są to halucynacje, czy nie, cienie wydają się realne. Ich oczy lśnią blaskiem miniaturowych słońc, a one krążą wokół mnie jak hieny, coraz bardziej ośmielone.

„Widziałyśmy – syczą. – Znamy twoją słabość. On umrze przez ciebie”.

– Nie – odpowiadam szeptem. Ale mają rację. Zostawiłam Darina. Porzuciłam go. Nie ma znaczenia, że kazał mi uciekać. Jak mogłam zachować się tak tchórzliwie?

Dotykam bransoletki na ramieniu, ale to tylko pogarsza sprawę. Mama przechytrzyłaby Maskę. Uratowałaby Darina, babcię i dziadka.

Nawet babcia była odważniejsza ode mnie. Babcia, z jej kruchym ciałem i ognistym wzrokiem. Z kręgosłupem ze stali. Po niej ten ogień odziedziczyła mama, a po mamie Darin.

Ale nie ja.

„Uciekaj, mała”.

Cienie są coraz bliżej, więc zaciskam powieki w nadziei, że znikną. Skupiam się na myślach tłukących mi się po głowie, próbując je okiełznać.

W oddali słychać krzyki i tupot butów. Jeżeli żołnierze wciąż mnie szukają, to nie jestem tu bezpieczna.

Może niech mnie znajdą i zrobią, co mają zrobić. Porzuciłam bliskiego członka rodziny. Zasługuję na karę.

Lecz ten sam instynkt, który kazał mi uciekać przed Maską, teraz sprawia, że zrywam się na równe nogi. Wychodzę na ulicę i gubię się w gęstniejącym tłumie. Niektórzy przechodnie przyglądają mi się, jedni nieufnie, inni z sympatią. Większość jednak nie patrzy w ogóle. Zaczynam się zastanawiać, ile razy ja mijałam na ulicy kogoś, kto uciekał, czyj cały świat właśnie się rozpadł.

Zatrzymuję się, by odsapnąć w wąskiej uliczce śliskiej od nieczystości. Na drugim końcu dzielnicy w niebo bije słup czarnego dymu. To płonie mój dom. Dżemy babci, lekarstwa dziadka, rysunki Darina, moje książki. Wszystko, czym jestem.

Nie wszystko, Laio. Jest jeszcze Darin.

Pośrodku uliczki w odległości kilku kroków dostrzegam kratkę ściekową. Jak wszystkie do niej podobne w dzielnicy prowadzi do katakumb Serry: siedziby szkieletów, duchów, szczurów, złodziei… i zapewne scholarskiego ruchu oporu.

Czy Darin dla nich szpiegował? Czy to ruch oporu wysłał go do dzielnicy zbrojeniowej? To jedyne logiczne wytłumaczenie bez względu na to, co Darin powiedział Masce. Chodzą pogłoski, że konspiratorzy działają coraz śmielej, rekrutując nie tylko Scholarów, lecz także mieszkańców leżącego na północy wolnego państwa zwanego Morzą oraz Plemieńców, których pustynne terytorium jest protektoratem Imperium.

Dziadek i babcia nigdy otwarcie nie rozmawiali przy mnie o ruchu oporu. Ale późno w nocy słyszałam, jak szepczą o tym, że rebelianci zaatakowali siły Imperium i uwolnili scholarskich więźniów. O bojownikach atakujących karawany prowadzone przez merkatorów, członków kupieckiej kasty Imperium, albo organizujących zamachy na ilustrian, przedstawicieli imperialnej klasy wyższej. Tylko rebelianci opierają się najeźdźcom. Chociaż trudno uchwytni, są jedyną bronią, jaką ma-my. Jeżeli ktoś jest w stanie przeniknąć do zbrojowni, to oni.

Uświadamiam sobie, że ruch oporu może mi pomóc. Mój dom został spalony, a dziadek i babcia zabici dlatego, że dwaj członkowie podziemia podali nazwisko Darina władzom. Jeżeli trafię do właściwych ludzi i wyjaśnię im, co się stało, mogą pomóc mi uwolnić Darina – nie tylko dlatego, że są mi to winni, lecz także dlatego, że obowiązuje ich izzat, pradawny scholarski kodeks honorowy. Przywódcy ruchu oporu to najlepsi ze Scholarów, najodważniejsi. Rodzice wpoili mi to, kiedy jeszcze żyli. Jeżeli poproszę o pomoc, podziemie nie odmówi.

Podchodzę do kratki.

Nigdy nie byłam w katakumbach Serry. Wiją się pod całym miastem, setki mil tuneli i pieczar, niektóre pełne kości nagromadzonych przez stulecia. Dzisiaj nie grzebie się już tam ludzi, a nawet władze nie znają wszystkich odnóg i rozgałęzień. Jeżeli potężne Imperium nie jest w stanie wytropić rebeliantów, to jak ja ich znajdę?

Będę szukać do skutku. Podnoszę kratkę i wpatruję się w czeluść. Muszę tam zejść. Muszę dotrzeć do członków ruchu oporu. W przeciwnym razie mój brat nie ma szans. Jeżeli ich nie znajdę i nie nakłonię, żeby mi pomogli, nigdy więcej go nie zobaczę.

IV: Elias

Gdy docieramy z Heleną na dziedziniec szkoły, niemal wszyscy z trzech tysięcy uczniów stoją już w szeregu. Do świtu została godzina, ale nikt nie wygląda na zaspanego. Panuje raczej nastrój ożywienia. Ostatnim razem, gdy ktoś zdezerterował, na dziedzińcu leżał śnieg.

Wszyscy wiedzą, co się wydarzy. Mimowolnie zaciskam pięści. Nie chcę tego oglądać. Jak każdy znalazłem się tutaj w wieku sześciu lat i w ciągu czternastu, jakie upłynęły od tego czasu, widziałem niezliczone przykłady wymierzania kary. Moje własne plecy są świadectwem brutalności panujących tu zwyczajów. Ale dezerterzy są zawsze najgorsi.

Jestem cały spięty, ale spuszczam wzrok i przybieram obojętną minę. Nauczyciele, zwani tu centurionami, będą nas obserwować. Zwrócić na siebie ich uwagę, gdy tak niewiele brakuje mi do ucieczki, byłoby niewybaczalnym błędem.

Helena i ja mijamy najmłodszych uczniów, cztery klasy bezmaskich juniorów, którzy będą widzieć wszystko najwyraźniej. Najmłodsi mają zaledwie siedem lat. Najstarsi blisko jedenaście.

Juniorzy spuszczają wzrok, gdy ich mijamy; nie wolno im się nawet odzywać do uczniów wyższych klas. Stoją wyprężeni jak struna, z szablami na plecach pod przepisowym kątem czterdziestu pięciu stopni, w wyglansowanych butach, z kamiennymi twarzami. Nawet najmłodsi z nich zdążyli już zapamiętać najważniejsze przykazanie Czarnego Klifu: słuchaj, podporządkowuj się i trzymaj gębę na kłódkę.

Za juniorami jest wolna przestrzeń na cześć piątaków, którzy nie wrócili. W wieku jedenastu lat piątoklasiści wyrzucani są – bez odzieży, prowiantu czy broni – poza mury szkoły, w dzikie ostępy Imperium, gdzie muszą przeżyć na własną rękę cztery kolejne lata. Ci, którym to się uda, wracają do Czarnego Klifu, otrzymują maski i spędzają kolejne cztery lata jako kadeci, a potem jeszcze dwa jako Czaszki. Helena i ja należymy do starszych Czaszek – kończymy ostatni rok szkolenia.

Centurioni, z biczami w dłoniach, przyglądają się nam spod okalających dziedziniec arkad, oczekując na przybycie komendantki szkoły. Stoją nieruchomo jak posągi, maski już dawno zrosły się z ich twarzami, na których nie widnieją żadne emocje.

Dotykam własnej maski, żałując, że nie mogę ściągnąć jej choćby na minutę. Tak jak koledzy i koleżanki z klasy, dostałem ją w dniu pasowania na kadeta, w wieku czternastu lat. Jednak – ku zdziwieniu Heleny – gładkie płynne srebro nie przyrosło mi do twarzy tak jak pozostałym. Być może dlatego, że zdejmuję to cholerstwo, kiedy tylko nikt nie patrzy.

Nienawidzę maski od dnia, kiedy augur – kapłan Imperium – podał mi ją w wyłożonym aksamitem pudełku. Nienawidzę tego, jak lgnie do mnie niczym jakiś pasożyt. Tego, jak wciska mi się w twarz i klei do skóry.

Jestem jedynym uczniem w szkole, któremu maska jeszcze nie przyrosła – co moi wrogowie lubią podkreślać. Ostatnio jednak przeszła do kontrataku, mikroskopijnymi wypustkami wgryzając mi się w skórę na karku. Dostaję od tego ciarek, czuję, jakbym nie był już sobą. Jakbym nigdy już nie miał być sobą.

– Weturiusie! – woła do mnie Demetrius, chudy, jasnowłosy szef plutonu Heleny, gdy dołączamy do pozostałych starszych Czaszek. – Kto to jest? Kim jest dezerter?

– Nie mam pojęcia. Dex i posiłkowi go schwytali. – Rozglądam się za swoim porucznikiem, ale jeszcze go nie ma.

– Podobno to jeden z juniorów. – Demetrius spogląda na poplamiony krwią pręgierz stojący u podnóża wieży dzwonniczej. – Czwartoklasista.

Wymieniamy z Heleną spojrzenia. Młodszy brat Demetriusa również próbował zdezerterować w czwartej klasie, mając zaledwie dziesięć lat. Zanim legioniści sprowadzili go przed oblicze komendantki, wytrzymał za bramą trzy godziny – nieprzeciętne osiągnięcie.

– Może to był ktoś z Czaszek? – Helena rozgląda się po rzędach starszych uczniów, próbując dostrzec, czy któregoś brakuje.

– Może Markus – mówi ze śmiechem Faris, jasnowłosy dryblas z mojego plutonu. – Albo Zak.

Niestety. Markus, o ciemnej karnacji i żółtych oczach, stoi w pierwszym rzędzie ze swoim bratem bliźniakiem Zakiem; ten ostatni, urodzony jako drugi, jest niższy i szczuplejszy, ale równie złośliwy. „Wąż i Ropucha” – nazywa ich Helena.

Maska Zaka musi jeszcze przyrosnąć wokół oczu, ale Markusowa przylega tak ściśle, że wszystkie rysy jego twarzy – nawet mocno skośne brwi – są pod nią widoczne. Gdyby Markus próbował ją teraz zdjąć, ściągnąłby sobie połowę twarzy. Co wyszłoby mu właściwie na dobre.

Jakby wyczuwając jej wzrok, Markus odwraca się i posyła jej obleśne spojrzenie, które sprawia, że świerzbi mnie, żeby go udusić.

Żadnych gwałtownych ruchów, upominam sam siebie. Nic, co zostałoby zauważone.

Zmuszam się, by patrzeć w inną stronę. Niewątpliwie zwróciłbym na siebie uwagę, gdybym rzucił się na Markusa na oczach całej szkoły.

Helena zauważa spojrzenie Markusa. Jej dłonie zaciskają się w pięści, ale zanim zdąży nauczyć „Węża” moresu, na plac wkracza dyżurny.

– Baczność!

Trzy tysiące ciał wypręża się, trzy tysiące par butów stuka obcasami, trzy tysiące karków prostuje się jakby pociągniętych sznurkiem lalkarza. Panuje taka cisza, że słychać byłoby ziewnięcie muchy.

Nie słyszymy jednak nadejścia komendantki Akademii Wojskowej Czarnego Klifu; wyczuwamy jej kroki, tak jak wyczuwa się nadciągającą burzę. Komendantka stąpa bezszelestnie, wyłaniając się spod arkad niczym ryś z drągowiny. Ubrana jest cała na czarno, od obcisłej kurtki mundurowej po buty ze stalowymi czubkami. Blond włosy związane ma jak zawsze w sztywny węzeł na karku.

Jest jedną żyjącą Maską-kobietą – przynajmniej do jutra, kiedy Helena do niej dołączy. W odróżnieniu jednak od Heleny od komendantki bije śmiertelny chłód, jakby jej szare oczy i szklana twarz zostały wycięte z lodu.

– Wprowadzić oskarżonego – mówi.

Dwóch legionistów wyłania się zza wieży, prowadząc drobną, wiotką postać. Demetrius tężeje. Plotki były prawdziwe – to czwartoklasista, ma nie więcej niż dziesięć lat. Krew spływa mu po twarzy, wsiąkając w czarny kołnierzyk munduru. Gdy żołnierze rzucają go u stóp komendantki, chłopiec się nie porusza.

Komendantka spogląda na dezertera, ale jej srebrna twarz niczego nie zdradza. Zaciska dłoń na wykonanej z twardego drewna sinoczarnej szpicrucie z ćwiekami. Nie wyjmuje jej zza pasa. Jeszcze nie.

– Czwartoklasista Falkonius Barrius. – Jej głos jest miękki, niemal łagodny. – Porzuciłeś przydzielone ci stanowisko bez zamiaru powrotu. Wytłumacz się.

– Nie mam wytłumaczenia, pani komendantko. – Wypowiada słowa, które wszyscy znamy na pamięć, jedyne dopuszczalne w Czarnym Klifie, kiedy spieprzyło się sprawę na amen.

Nie jest mi łatwo zachować kamienną twarz i obojętny wzrok. Barrius ma ponieść karę za przestępstwo, które popełnię w ciągu najbliższych trzydziestu sześciu godzin. Za dwa dni mogę stać na jego miejscu. Zakrwawiony. Złamany.

– Zapytajmy o zdanie twoich kolegów. – Komendantka zwraca spojrzenie na nas i jest to jak podmuch zimnego górskiego wiatru. – Czy uczeń Barrius winien jest zdrady?

– Tak jest! – Wściekle entuzjastyczny okrzyk sprawia, że drżą mury.

– Legioniści – mówi komendantka. – Pod pręgierz z nim.

Ryk tłumu otrzeźwia Barriusa i kiedy legioniści przywiązują go do pręgierza, zaczyna wić się i wyrywać.

Czwartoklasiści, z którymi razem pocił się i cierpiał, tupią obcasami o bruk i wyrzucają pięści w powietrze. W rzędzie przede mną Markus krzyczy, ogarnięty uniesieniem. Wpatruje się w komendantkę jak w boską istotę.

Czuję na sobie czyjś wzrok. Centurion po lewej przygląda mi się. „Nic, co zostałoby zauważone”. Podnoszę lewą dłoń zaciśniętą w pięść i krzyczę razem z pozostałymi, nienawidząc samego siebie.

Komendantka wyciąga szpicrutę zza pasa, głaszcząc ją niczym kochanka. Potem spuszcza ją z impetem na plecy Barriusa. Jego sapnięcie odbija się echem po dziedzińcu i wszyscy uczniowie nagle milkną, zjednoczeni w krótkiej chwili współczucia. Życie w Czarnym Klifie reguluje tyle przepisów, że nie da się ich nie złamać przynajmniej kilka razy. Każdy z nas stał pod tym pręgierzem. Wszyscy znamy ból, jaki zadaje szpicruta komendantki.

Cisza nie trwa długo. Barrius wrzeszczy, a uczniowie wyją, szydząc z niego. Markus jest najgłośniejszy, praktycznie się opluwa. Faris pomrukuje z aprobatą. Nawet Demetrius wydusza z siebie okrzyk czy dwa, chociaż spogląda nieobecnym wzrokiem. Obok mnie Helena skanduje wraz z innymi, ale w jej głosie nie ma radości, jedynie smutek. Reguły Czarnego Klifu wymagają, by potępiła zdradę dezertera. Więc to robi.

Komendantka zdaje się nieświadoma wrzawy, skupiona na tym, co robi. Podnosi i opuszcza rękę z gracją tancerki. Obchodzi Barriusa dookoła, robiąc przerwę po każdym uderzeniu, niewątpliwie zastanawiając się, jak sprawić, żeby następne było jeszcze boleśniejsze.

Po dwudziestu pięciu chlaśnięciach szpicrutą chwyta Barriusa za zwiotczały kark i obraca twarzą do obecnych.

– Spójrz na nich – mówi. – Spójrz na towarzyszy, których zdradziłeś.

Barrius rozgląda się, szukając wzrokiem kogoś, kto choć trochę ulituje się nad nim. Naiwny. Wpatruję się w ziemię.

Tłum wrzeszczy i szpicruta znowu idzie w ruch. I jeszcze raz. Barrius pada na jasne kamienne płyty, wokół niego poszerza się kałuża krwi. Powieki mu drgają. Mam nadzieję, że stracił przytomność. Że już nic nie czuje.

Zmuszam się, by patrzeć. Dlatego właśnie się stąd zabierasz, Eliasie, myślę. Żeby już nigdy więcej nie musieć w tym uczestniczyć.

Z ust Barriusa wydobywa się chrapliwe jęknięcie. Komendantka opuszcza ramię i na dziedzińcu zapada cisza. Widzę, jak niedoszły dezerter oddycha. Wdech. Wydech. A potem nic. Nikt się nie odzywa. Wstaje dzień, promienie słońca rysują niebo nad czarną wieżą niczym zakrwawione palce, nadając wszystkiemu czerwonawy odcień.

Komendantka wyciera szpicrutę o mundur Barriusa i zatyka ją z powrotem za pas.

– Zabierzcie go na wydmy – nakazuje legionistom. – Niech sępy się nim zajmą. – Potem przygląda się nam. – Obowiązek aż po śmierć. Kto zdradzi Imperium, będzie schwytany i ukarany. Rozejść się.

Dziedziniec stopniowo pustoszeje. Dex, który schwytał dezertera, wychodzi bez słowa, ze zbolałą twarzą. Faris spieszy za nim, bez wątpienia po to, by poklepać go po plecach i zaproponować, żeby zapomnieli o smutkach w burdelu. Demetrius jest pogrążony w myślach, wiem, że rozpamiętuje, jak dwa lata temu musiał oglądać egzekucję własnego brata. Przez wiele godzin nie będzie chciał z nikim rozmawiać. Pozostali uczniowie szybko opuszczają dziedziniec, komentując to, co zaszło.

– …tylko trzydzieści uderzeń, co za mięczak…

– …jęczał jak baba…

– Eliasie. – Głos Heleny jest delikatny, podobnie jak dotyk jej dłoni na moim ramieniu. – Chodź. Komendantka cię zobaczy.

Ma rację. Wszyscy wychodzą. Ja też powinienem.

Ale nie mogę.

Nikt nie patrzy na zakrwawione ciało Barriusa. To zdrajca. Jest niczym. Ale ktoś powinien zostać. Ktoś powinien go opłakać, choćby przez chwilę.

– Eliasie – powtarza Helena, tym razem natarczywiej. – Ruszaj się. Zaraz ktoś zauważy.

– To zajmie mi chwilę – odpowiadam. – Idź.

Chce mnie przekonywać, ale jesteśmy na widoku, a ja nie zamierzam ustąpić. Odchodzi, rzucając mi ostatnie spojrzenie. Gdy znika, podnoszę wzrok na obserwującą mnie komendantkę.

Krzyżujemy spojrzenia i po raz setny uderza mnie, jak bardzo się od siebie różnimy. Ja mam czarne włosy, ona blond. Moja skóra jest jasnobrązowa, jej kredowobiała. Jej usta zawsze wygięte są w grymasie dezaprobaty, podczas gdy ja wyglądam na rozbawionego nawet wówczas, gdy wcale mi nie do śmiechu. Ja mam szerokie bary i dobrze ponad sześć stóp wzrostu, podczas gdy ona jest zwodniczo szczupła, drobniejsza od przeciętnej Scholarki.

A jednak każdy, kto na nas spojrzy, pozna, kim dla siebie jesteśmy. Mam po niej wystające kości policzkowe i jasnoszare oczy. Po niej, mojej matce, odziedziczyłem też instynkt i szybkość, które sprawiają, że w ciągu ostatnich dwudziestu lat nikt w Czarnym Klifie nie miał lepszych wyników ode mnie.

„Matka”. To niefortunne określenie. Słowo „matka” sugeruje troskliwość, opiekę, miłość. A nie porzucenie dziecka na pustyni kilka godzin po porodzie. Nie lata milczenia i zawziętej nienawiści.

Moja rodzicielka nauczyła mnie wielu rzeczy. Między innymi samokontroli. Opanowuję wzbierającą we mnie furię i obrzydzenie, wyzbywając się wszelkich emocji. Ona marszczy brwi, wykrzywia wargi w lekkim grymasie i palcami muska dziwny błękitnawy tatuaż, który ma na szyi.

Spodziewam się, że podejdzie i zażąda wyjaśnień, dlaczego wciąż tu jestem i mierzę ją wzrokiem. Ale nie robi tego. Przygląda mi się jeszcze przez chwilę, a potem odwraca się i znika pomiędzy arkadami.

Dzwon na wieży wybija szóstą i huczą werble. „Zbiórka w stołówce”. Legioniści zabierają zwłoki Barriusa.

Dziedziniec jest cichy i pusty, jeżeli nie liczyć mnie wpatrującego się w kałużę czerwieni znaczącą miejsce, gdzie jeszcze niedawno leżał Barrius. Krew w żyłach mrozi mi świadomość, że jeżeli będę nieostrożny, skończę jak on.

***

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz