Tytuł oryginału: The Earl’s Mistress

Projekt okładki: Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

Copyright © 2014 by Susan Woodhouse

Published by arrangement with HarperCollins.
All rights reserved.

Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS 2016

ISBN 978-83-7551-475-9

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22 877-27-05, 22 877-40-33; fax 22 837-10-84

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Epilog

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

ROZDZIAŁ 1

Anglia 1856

Niektórzy w doświadczanej niedoli dopatrują się odpuszczenia win, a niedola, jaka spadła na Northumbrię w lutym, wystarczyłaby, żeby rozgrzeszyć człowieka z morderstwa z premedytacją. Hrabia Hepplewood nie popełnił morderstwa z premedytacją – no, nie całkiem. Niemniej ustawiczne, przeszywające do szpiku kości zimno oraz krupy lodowe raz po raz bębniące w okienne szyby, tak czy owak skazywały go na poniekąd zasłużone odosobnienie.

Jeśli wszakże znalazł się w więzieniu, to nader luksusowym. Z perłą w postaci eleganckiego dworu w stylu palladiańskim, otoczonego osiemdziesięcioma akrami pagórkowatego parku, posiadłość Loughford przywodziła na myśl ekspozycję ozdobnych miniaturowych budowli, fontann oraz ścieżek i jako całość tchnęła pięknem, którego nie przyćmiłaby najpodlejsza nawet pogoda.

Co więcej, elegancji tej nadano połysk dzięki potężnemu zastrzykowi gotówki – konkretnie pieniędzy z fabryk zmarłego teścia hrabiego – tak że dom uchodził obecnie za najwspanialszą rezydencję w promieniu trzystu kilometrów.

Hepplewood siedział na pozór swobodnie w pomieszczeniu, które wszyscy nazywali gabinetem jego dziadka, choć bowiem szósty hrabia nie żył od trzydziestu lat, dom równie dobrze mógłby nadal należeć do niego. Ojciec Hepplewooda nie zawracał sobie głowy posiadłością; żył dla polityki i pozwolił, by Loughford podupadło.

Hepplewood z kolei żył dla grzechu.

Do realizacji jednej i drugiej pasji najlepiej nadawał się Londyn.

Odrzuciwszy na bok przeczytany właśnie list, hrabia uznał, że nie da rady wrócić do miasta dostatecznie szybko. Podniósł lodowato błękitne oczy na swojego sekretarza.

– Zatem nowa guwernantka przedkłada nam referencje od markizy Petershaw? – mruknął z krzywym uśmiechem. – Czy to nie zakrawa na ironię, panie Jervis? List polecający od La Séductrice, damy o najgorszej sławie w Londynie.

Jervis dyskretnie odkaszlnął.

– Nie zawsze można wybierać pracodawców, opierając się na ich moralności, milordzie.

– Nie, zapewne nie. – Hrabia uśmiechnął się szerzej. – W przeciwnym wypadku raczej nie pracowałby pan dla mnie.

Blada twarz Jervisa nabrała koloru. Jakby chcąc przyćmić trafność uwagi swego pracodawcy, sekretarz wskazał leżący na biurku plik papierów.

– Młoda kobieta przyniosła także entuzjastyczną rekomendację od wiejskiego pastora z Sussex.

– Który skądinąd sprawia wrażenie moralizującego nudziarza – rzekł hrabia, podnosząc się leniwie, żeby okrążyć masywne biurko. – No cóż. Miejmy nadzieję, że panna Aldridge nie jest aż tak nijaka, skromna i zindoktrynowana, jak wyżej wzmiankowany, bo trudno jej tu będzie znaleźć kolejnego wikarego na męża. Przyślij ją.

Jervis z ukłonem opuścił gabinet.

Moment później Hepplewoodowi zaparło dech.

Isabella Aldridge z całą pewnością nie była nijaka.

Przeciwnie, okazała się ciemnowłosą, kruchą pięknością; być może najpiękniejszym stworzeniem, jakie kiedykolwiek widział, o porcelanowej twarzy i gęstych atramentowych puklach, których nie mogło zakamuflować najbardziej choćby surowe uczesanie. Kiedy weszła przez drzwi w szarej sukni, zdał sobie sprawę, że jest także wysoka, choć o wiele za chuda jak na jego upodobania.

Wolno wypuścił powietrze z płuc, czując więcej niż drobną ulgę.

Zatrzymała się w pewnej odległości od biurka i dygnęła w sposób zarazem pełen wdzięku i stosownie uległy, a na krwistoczerwonym dywanie jej spódnice wyglądały jak kałuże płynnego srebra.

– Wasza lordowska mość – powiedziała cicho, spoglądając na niego, kiedy się podnosiła.

– Dzień dobry – przywitał się chłodno Hepplewood, arystokratycznie cedząc słowa. Cisnął na bok jej papiery. – Panna Aldridge, jak mniemam?

Skinęła głową, choć nie do końca potakująco.

– Ściśle mówiąc, pani, milordzie – sprostowała cichym, gardłowym głosem. – Pani Aldridge. Jestem wdową.

– Ufam, że bezdzietną? – rzucił cokolwiek szorstko.

W jej oczach pojawiło się wahanie, po czym wbiła wzrok w dywan.

– Nie zostałam pobłogosławiona dziećmi – odparła. – Małżeństwo trwało bardzo krótko. Byłam wtedy bardzo młoda.

Pani Aldridge bynajmniej nie wyglądała na osobę, której młodość przeminęła.

Hepplewood bezczelnie otaksował ją spojrzeniem z góry na dół, zaklinając się, by utrzymać się w ryzach, kiedy gestem zapraszał, żeby zajęła krzesło przed nim. Pomimo posępnego stroju i cichego zachowania wedle jego oceny pani Aldridge nie liczyła sobie wiele ponad dwadzieścia pięć lat – a Hepplewood uchodził za znawcę kobiecych wdzięków.

Stłumił gorzki uśmiech. Jej związek był bez wątpienia krótki i tragiczny. Co za koincydencja.

Jednakże małżeństwo pani Aldridge zostało przypuszczalnie zawarte w okolicznościach bardziej honorowych niż jego własne. Może poślubiła żołnierza? Albo starszego dżentelmena?

Tyle że w tym drugim przypadku wychodzi się za mąż wyłącznie dla pieniędzy – a gdyby pani Aldridge miała choć pensa przy duszy, nie byłoby jej tutaj.

Z pewnością wiedziała, z kim ma do czynienia.

Już choćby lady Petershaw mogła jej to wyłożyć dostatecznie jasno. Hrabia i markiza obracali się w tym samym kręgu towarzyskim; kręgu, który znajdował się jeśli nie na samym skraju wytwornego towarzystwa, to na pewno blisko jego rubieży.

Przy czym socjeta, ta żałosna zbieranina idiotów, wiedziała ledwie o połowie dokonań Hepplewooda pomimo wymienianych z nerwowym chichotem skandalicznych plotek. Prędko nauczył się ukrywać swoje co bardziej mroczne nawyki – przeważnie w małym domu na wsi albo w paryskim burdelu.

Nie, pani Aldridge nie byłaby chyba tak głupia, żeby odpowiedzieć pośrednikowi, ale nie zebrać informacji na temat charakteru przyszłego pracodawcy?

Jednakże usadowiwszy się na krześle, kobieta nadal patrzyła na niego szeroko rozstawionymi, frapującymi oczami. Te oczy wbijały się w pamięć – fiołkowoniebieskie, w oprawie gęstych czarnych rzęs, nie osądzały, nie znać w nich też było strachu.

Nie, biła z nich rezygnacja. Kobieta wyglądała tak, jakby przybyła do jego domu w przekonaniu, że to przedsionek Hadesu, gotowa przetrwać próbę.

Ty, który wchodzisz, żegnaj się z nadzieją…1

No cóż. Ten kwiatuszek łatwo będzie zerwać…

Hepplewood momentalnie zdał sobie sprawę, jakim torem zdążają jego myśli, i zmienił ich bieg.

Wykluczone, żeby Loughford stało się przystanią dla pokus. Miał nadzieję, że nadal posiada dość rozeznania, by zaspokajać swe prymitywne potrzeby z dala od rodzinnego domu.

Z dala od Lissie.

Kobieta zaskoczyła go, zabierając głos:

– Czy mogę spytać, milordzie, o imię i wiek dziecka? Pański pośrednik, pan Gossing, nie udzielił mi za wielu informacji.

– Lady Felicity Chalfont – odparł z arystokratyczną manierą. – Liczy sobie pięć lat.

– Felicity – powtórzyła, jakby rozkoszowała się nowym dla niej brzmieniem. – Jakie piękne imię.

– Nie wybierałem go – rzekł oschle. – Woła się ją Lissie. Felicity to jest, a ściślej mówiąc, było imię jej matki. Rodzina żony zażyczyła sobie, żeby je wykorzystać.

Dlaczego, u diabła, to powiedział?

Pani Aldridge to nie interesowało. Co więcej, w ogóle nie był to jej interes.

Chcąc zatuszować niezręczność, porwał znów z biurka jej podanie i prześlizgnął się po nim nieobecnym wzrokiem. Nie widział sensu, by je czytać, treść nic go nie obchodziła. Nie zamierzał zatrudniać pani Aldridge.

Nadal na pół siedział wsparty biodrem o biurko. Pozycja nie służyła podkreśleniu jego autorytetu, nie odpowiadała też dżentelmeńskiej etykiecie; chciał po prostu dokładnie przyjrzeć się tej kobiecie. Może wręcz lekko ją pobudzić. Znów odezwał się w nim diabeł. Czego potrzeba, żeby te piękne, nawet jeśli odrobinę zapadnięte policzki nabrały koloru?

Pomijając ów szczegół, jej twarz była doskonałością, z delikatnym nosem, wysokimi, lecz łagodnie zarysowanymi kośćmi policzkowymi i tymi wielkimi oczami o nietypowej barwie, co do których nie wiedzieć czemu spodziewał się, że będą brązowe. No i włosy – tak, one, wyobrażał sobie, stanowiły jej główną ozdobę. Uwolnione z surowej fryzury w warkocze opadną niczym ciemny, połyskliwy wodospad, żeby ślizgać się między palcami mężczyzny jak…

Odkaszlnęła.

– Czy chciał pan… o coś mnie zapytać? To znaczy w związku z moimi kwalifikacjami?

– Tak – skłamał. – Jak widzę, ostatnio pracowała pani u lady Petershaw. Czy to ona panią zatrudniła? Przypuszczam, że lord Petershaw od dawna już wtedy nie żył.

– Niestety, tak.

Ten fakt przypuszczalnie tłumaczył, dlaczego niesławna dama zechciała nająć taką piękność. Co jednak z watahą dyszących adoratorów lady Petershaw? Czyżby zamykała panią Aldridge w wieży, żeby jej nie zobaczyli? Czy też znalazła dla dziewczyny konkretne zajęcie?

Gdyby pamiętać o skłonnościach lady Petershaw, kolejna piękna kobieta na podorędziu mogłaby się przydać.

Odchrząknął.

– Petershaw zostawił samych synów, o ile pamiętam.

– Podołam nauczaniu młodej damy, zapewniam pana. – Zauważalnie zesztywniała. – W rzeczy samej, bardziej by mi to odpowiadało.

A Hepplewood pomyślał, że jemu odpowiadałoby nauczanie pani Aldridge. Miał nawet na widoku konkretny przedmiot tego nauczania, choć nie przynosiło mu to chwały. Mało co ją przynosiło. Tak czy owak, wyobrażał sobie panią Aldridge oplecioną czarną skórą, z atramentowymi włosami rozsypanymi na nagich piersiach i pięknymi nadgarstkami przywiązanymi mocno do wezgłowia łóżka.

Jednakże była za chuda. Za krucha. I patrzyła o wiele za bystro.

Upuścił kartkę.

– Zatem młodzieńcy wyruszyli na podbój Eton.

– Tak – odparła. – To bystrzy chłopcy.

– A jak się pani podobała praca w otoczeniu lady Petershaw, pani Aldridge? – spytał, zniżając głos o oktawę. – Czy dała pani pełną… satysfakcję?

Jej twarz minimalnie nabrała kolorów.

– Bardzo lubiłam dzieci, milordzie – odparła cierpko. – Tak, przebywanie z nimi sprawiało mi przyjemność.

– Rozumiem – stwierdził uprzejmiej. – Było to pani pierwsze i jedyne stanowisko, jak wnoszę?

– Tak, ale spędziłam u lady Petershaw sześć lat. – W jej głosie dało się wychwycić nutę irytacji. – Czy podaje pan w wątpliwość moje kwalifikacje, milordzie? Pan Gossing dał do zrozumienia, że otrzymam tę posadę, jeśli tylko wyrażę chęć…

– Chęć na co? – przerwał jej odrobinę sugestywnie.

– Chęć, proszę pana, by odbyć podróż tak daleko na północ w środku paskudnej zimy – odwarknęła.

I oto się doczekał. Jej oczy zapłonęły mrocznym, ametystowym ogniem. Wyczuwał to wcześniej, ową głębię tłamszonych w niej emocji, i teraz ogarnęło go dziwne zadowolenie.

Niestety, nastała pora położyć kres farsie. Mężczyzna powinien starannie wybierać swoje bitwy, a hrabiemu towarzyszyło nad wyraz niekomfortowe przeświadczenie, że piękna pani Aldridge to bitwa, do której lepiej nie stawać. Bitwa, po której mężczyźnie mogą pozostać blizny, i to odrobinę bardziej bolesne niż te po paznokciach, które nieraz przeorały mu plecy.

Tak, niekiedy mężczyzna po prostu wie.

Hepplewood z westchnieniem podniósł jej papiery i przeciągnął dwoma palcami wzdłuż krawędzi ich zgięcia.

– Dziękuję za przybycie, pani Aldridge – rzekł – obawiam się jednak, że się pani nie nada.

Zesztywniała, wbijając w niego wzrok.

Wziął z biurka mosiężny dzwonek i dał nim krótki, głośny sygnał.

Pani Aldridge zwęziła oczy.

– Słucham? – spytała, wstając z krzesła. – Co znaczy, że się nie nadam?

– Znaczy to, że nie takiej guwernantki szukam – wyjaśnił, odrzucając jej papiery na bok – aczkolwiek miło było panią poznać. Ach, Jervis. Jest pan. Proszę łaskawie odwieźć panią Aldridge do wsi i opłacić podróż powrotną do Londynu. Pierwszą klasą, oczywiście, w ramach podziękowań za fatygę.

– Nie. – Dama miała czelność odwrócić się i powstrzymać Jervisa uniesioną dłonią. – Nie, zajmę hrabiemu jeszcze chwilę. Panie Jervis, wybaczy pan.

Ku zaskoczeniu Hepplewooda jego sekretarz zbladł, pokłonił się i wycofał z gabinetu, na powrót zamknąwszy drzwi.

Kobieta popatrzyła na Hepplewooda. Odwzajemnił spojrzenie z krzywym uśmiechem.

– Szanowna pani?

Zbliżyła się o krok.

– Co znaczy, że się nie nadam? – powtórzyła pytanie. – Przejechałam szmat drogi z Londynu, szanowny panie, na prośbę pańskiego pośrednika, w lutym.

Hepplewood zorientował się, że jego oczy także zapłonęły.

– Chyba się pani zapomina, skarbie – przestrzegł.

Na jej policzki wspiął się rumieniec.

– Nie jestem pańskim skarbem – odparowała. – A pan… pan nawet nie przeprowadził ze mną rozmowy! Skąd może pan wiedzieć, co potrafię? Jak może pan ocenić, czy się nadam, czy nie?

Jego emocjonalne pęta puściły. Nachylił się blisko i ujął ją pod brodę.

– Powiem to pani otwarcie, skarbie – rzekł, zacieśniając uścisk, kiedy spróbowała się cofnąć. – Mnie by pani bardzo odpowiadała. Ale mądry mężczyzna unika w swoim domu tego rodzaju ślicznych pokus, a gdyby Petershaw od dawna nie leżał w grobie, jego żona również nigdy by pani nie zatrudniła. Z pewnością pani to wie.

W jej oczach zamigotało potwierdzenie. Ach! Nie po raz pierwszy coś takiego słyszała – lub przynajmniej podejrzewała.

Uwolnił jej brodę i zmusił się, by opuścić rękę, lecz, na Boga, okazało się to trudniejsze, niż powinno.

Pani Aldridge z drżeniem zaczerpnęła tchu, zwieszone wzdłuż jej boków dłonie zacisnęły się w pięści, po czym wolno rozluźniły.

– Proszę, wasza lordowska mość – rzekła ochryple.

Nachylił się ku niej minimalnie.

– Prosi pani o co?

– Proszę tylko… tylko dać mi szansę. – Wbiła znów wzrok w turecki dywan. – Pokonałam taki przerażający szmat drogi. I… i potrzebuję tej posady, proszę pana. Potrzebuję rozpaczliwie.

– Naturalnie, pokryję wszelkie wydatki związane z pani powrotem do Londynu – rzekł.

– Ale ja chcę pracować – powiedziała z naciskiem. – Jestem dobrą guwernantką, milordzie. Wyuczono mnie na damę. Umiejętnie maluję, szyję i rachuję. Mówię trzema językami i mam nawet smykałkę do matematyki, gdyby życzył pan sobie jej nauczania.

– Ach, piękna i bystra – mruknął.

– Z pewnością pan akurat wie, że piękno może być przekleństwem – zauważyła ostro. – Niemniej wspaniale zatroszczę się o lady Felicity i będą ją kochać jak własną córkę. Będę też schodzić panu z drogi. Przysięgam. W rzeczy samej, w ogóle nie musi mnie pan widywać. Możemy… cóż, możemy komunikować się pisemnie.

Parsknął zduszonym śmiechem.

– Zdaje pani sobie naturalnie sprawę, jak niedorzecznie to brzmi? – podsunął.

– Nie. – Jej długa, piękna szyja poruszyła się, kiedy kobieta przełykała ślinę. – Nie. Prawdę mówiąc, sądzę, że takie rozwiązanie doskonale by się sprawdziło w praktyce. Nie bywa pan tutaj zresztą aż tak często. To znaczy, mylę się? Proszę, błagam pana.

Wtedy się roześmiał.

– Jakkolwiek nigdy nie nuży mnie słuchanie błagań pięknej kobiety – rzekł, zniżywszy głos – szczerze pani radzę zabierać się z powrotem do Londynu, pani Aldridge. Niech pani trochę przybierze na wadze, a później znajdzie sobie męża lub, bardziej praktycznie, bogatego opiekuna. – Z rozmysłem wbił wzrok w obiecujący biust, spłaszczony teraz pod warstwami szarego samodziału. – Przy pani atutach nie nastręczy to pani trudności.

– Ale ja tu przyjechałam do pracy – powtórzyła, zaciskając pięści. – Przywiozłam kufry i wszystkie moje książki. Pan Gossing polecił mi, żebym przyjechała gotowa zacząć od razu. Powiedział, że ta posada już jest moja.

Hepplewood nie nawykł do toczenia sporów… ani do powstrzymywania swych żądz.

– Obawiam się, że pan Gossing również zapomniał, gdzie jest jego miejsce – odparował.

Jej oczy się zaokrągliły, upodabniając się do ametystowych sadzawek, kiedy zmusił ją, żeby cofnęła się niemal pod regał.

– Co… co pan robi?

Wiedziony irracjonalną pokusą przeciągnął kciukiem po rozkosznej, drżącej wypukłości jej dolnej wargi.

Ach, Boże. Jakże jej pragnął. Całe jej ciało zdawało się podatne na jego dotyk.

– Niestety, pani Aldridge – mruknął, na pół przymykając oczy – kobiecie o pani wyglądzie mógłbym zaproponować w tym domu tylko jedno stanowisko i znajdowałoby się ono, skarbie, pode mną, w moim łóżku.

Zatchnęła się, spróbowała go odepchnąć.

– Jak pan śmie!

– Śmiem, ponieważ ku mej niegasnącej frustracji pożądam pani – odparł, chwyciwszy ją za ramiona. – Preferuję ogniste kochanki. W istocie, nowe stanowisko może pani objąć natychmiast. – Zbliżył usta do jej warg. – W tym gabinecie, skoro tak władczo odprawiła pani mojego sekretarza, zapewniając nam prywatność. Jak więc będzie? Proszę się zgodzić, gdyż zaczynam odczuwać niejaki dyskomfort w pa…

Nie dokończył zdania.

Pani Aldridge nie wyraziła zgody.

Zamiast tego wzięła zamach i wyrżnęła go pięścią w twarz.

Zaskoczony Hepplewood cofnął się o krok, ostrożnie dotykając kącika ust. Na Boga, ta dzika kotka biła się jak mężczyzna.

– Jak pan śmie! – Oczy pani Aldridge płonęły oburzeniem, kiedy umykała jak najdalej od niego. – Jak pan śmie przypierać mnie do ściany i mówić takie niegodziwości! Zaiste, jest pan tak zepsuty, jak twierdzą!

Żądza dudniła w nim, kiedy Hepplewood zerknął na krew na wierzchniej stronie dłoni.

– W zwykłych okolicznościach, pani Aldridge, za taki postępek przełożyłbym kobietę przez kolano i sprał jej goły tyłek – rzekł. – Ale te pani półprzymknięte powieki? Delikatnie rozchylone wargi? Och, niech się pani cieszy, skarbie, bardzo cieszy, że pani nie zatrudniam, ponieważ ten rozbudzony właśnie ogień sparzyłby nas oboje.

– Łajdak – syknęła.

– Nie przeczę – przyznał – ale potrafię także rozpoznać zaproszenie ze strony kobiety, skarbie, a pani prawie zawędrowała mi do łóżka. Nawiasem mówiąc, jedna pani dłoń wślizgnęła się pod mój surdut i dotarła do połowy pleców, choć niestety nie była to ta, którą mnie pani uderzyła.

– Jest pan dogłębnie zdeprawowany. – Wyminęła go, żeby porwać z biurka swoje papiery. – Proszę łaskawie zapomnieć, milordzie, że w ogóle mnie pan oglądał.

– To chyba oznacza odmowę? – mruknął. – Cóż za koszmarnie niezręczna sytuacja. Pocieszam się wszakże wiedzą, że wchodząc tutaj, była pani świadoma mojej nie w pełni nienagannej reputacji.

Pani Aldridge dygotała na całym ciele.

– Jakże musi pan sobą gardzić, hrabio, by zachowywać się tak rozpustnie – oznajmiła, chwytając za gałkę u drzwi.

– Zdanie godne prawdziwej guwernantki, pani Aldridge – skomentował zjadliwie. – Może chciałaby pani zaprowadzić mnie na górę i ukarać? Odpłacić pięknym za nadobne, hę?

Na jej pięknej twarzy zarysował się szyderczy uśmieszek.

– Niech pan idzie do diabła, hrabio, po stosowną karę – odparła, szarpnięciem otwierając drzwi. – Prędzej piekło zamarznie, niż jakakolwiek szanująca się kobieta ulegnie komuś takiemu jak pan.

Przy tych słowach drzwi otworzyły się szeroko; tak szeroko, że zawiasy zaskrzypiały, a mosiężna gałka huknęła o dębową boazerię.

Co do samej damy, zanurzyła się w cień i zniknęła.

Lord Hepplewood usiadł i zastanowił się w roztargnieniu, czy przypadkiem nie oszalał.

Jak bardzo musi sobą gardzić!

Och, ta kobieta doprawdy nie miała pojęcia…

A teraz powinien zapomnieć, że w ogóle oglądał panią Aldridge i jej nieznacznie rozchylone wargi? Niechże piekło pochłonie tę sukę o fiołkowych oczach!

Hepplewood tak właśnie zrobi.

Znów wstał i kopnął krzesło, aż przeleciało przez pół pokoju.

ROZDZIAŁ 2

Łzy Isabelli wyschły, nim dwa dni później dotarła na dworzec King Cross. Prawdę mówiąc, wyschły, zanim jeszcze opuściła Northumbrię, była bowiem zmuszona spędzić kolejną noc w zawilgoconym zajeździe niedaleko posiadłości hrabiego, skąd rano niezbyt dystyngowanie powlokła się furmanką do Morpeth na dworzec.

To tyle, jeśli chodzi o: „Szlachectwo zobowiązuje” w przypadku lorda Hepplewooda, pomyślała gorzko. Ten człowiek był łajdakiem i brutalem.

Ale nie aż takim kłamcą, zgadza się?

Jego głęboki śmiech nadal dźwięczał Isabelli w uszach. Dobry Boże, czy rzeczywiście byłaby go pocałowała?

Prawda przedstawiała się tak, że Isabella nie pamiętała zbyt dokładnie chwili, kiedy ją chwycił, a jego usta znalazły się tak blisko. Przypominała sobie jedynie przytłaczającą siłę jego uścisku i zalewający ją ciepły zapach męskiego ciała. Kolana uginające się pod nią pod wpływem fali nagłej tęsknoty. Drżenie jego mięśni, kiedy sunęła mu dłonią po plecach.

Głupia, głupia, głupia!

Aż do tamtego momentu mogła jeszcze uratować sytuację. Na pewno by się jej udało, gdyż rozpaczliwie potrzebowała tej pracy.

Wtedy jednak hrabia próbował ją pocałować, a jej przeklęty umysł, zamiast trzymać się w ryzach, zamienił się w papkę! Tym samym dowiodła jego racji – że nie powinna przebywać blisko niego – i straciła swoją szansę. A wszystko z powodu czego? Tęsknoty za żarem męskiego dotyku?

Isabella z trudem przełknęła ślinę i zamknęła oczy. Dobry Boże, czy nie miała dumy?

Niemniej duch pyszny zawsze poprzedza upadek, czyż nie? Jej stary pastor lubił to powtarzać. W trakcie długiej, bezsennej nocy w zbutwiałej pościeli zajazdu Pod Różą i Koroną Isabella miała sporo czasu, żeby rozważać, do czego przywiodła ją duma. I rozpaczać nad tym.

Czy była pyszna? Czy zasłużyła na ten upadek? Upadła tak nisko, że mogła nigdy już się nie podnieść – tym razem ciągnąc za sobą na dno tych, których kochała?

Dobry Boże! Jak do tego doszło?

Kiedy pokazały się przedmieścia Londynu, Isabella wyjrzała przez okno, dumając nad tym pytaniem. W młodości bez wątpienia była głupia. Zawarła małżeństwo pod wpływem impulsu, w chwili desperacji, i jak to zwykle bywa w takich przypadkach, później żałowała decyzji.

Ale pyszna? Miała nadzieję, że nie. Starała się postępować ostrożnie, a po śmierci Richarda dokonywać mądrych wyborów i ciężko pracować. Myśleć raczej o osobach teraz od niej zależnych niż tych, na których niegdyś sama polegała. Ojcu. Macosze. Richardzie, jakże krótko.

I jakimś sposobem dawała radę.

Jednakże kiedy zatłoczony, cuchnący wagon trzeciej klasy ze stukotem wtoczył się na dworzec King Cross, Isabellę dopadła przerażająca pewność, że teraz już sobie nie radzi, że właśnie wyczerpały jej się możliwości. Bliska mdłości ze strachu, wyjęła z torebki wiadomość od właściciela domu i  – jakby nie dość się już dręczyła – przeczytała ją po raz dwudziesty. Nie, tym razem nie zdoła go przekonać. Wyuzdany lord Hepplewood był jej ostatnią nadzieją.

Tak, doskonale wiedziała, z kim ma do czynienia. Utracjusz i kobieciarz. O hrabim w pewnych kręgach mówiono bardzo źle.

Mimo to pojechała wziąć tę pracę, tak daleko sięgała jej desperacja.

Wolno, w kłębach pary pociąg ze zgrzytem zatrzymał się pod sklepionym dachem, a bagażowi popędzili peronami, żeby otworzyć drzwi przedziałów pierwszej klasy. Mężczyzna na długiej ławie obok Isabelli – szewc z Newcastle – wstał pierwszy i łokciem otworzył drzwi. Ktoś z ławki z tyłu trzymał nad jej głową skrzeczącą kurę w klatce z wikliny. Chłopiec z wypełnionym jutowym workiem wydzielającym woń wilgotnej ziemi i pasternaku przepchnął się obok niej.

Od tego odoru Isabelli nagle zebrało się na wymioty. Z dłonią na brzuchu poczekała, aż wszyscy inni wysiądą. Później wstała i dźwignęła swoją walizę, zastanawiając się, czy z resztki pieniędzy otrzymanych od hrabiego na podróż mogłaby wynająć jakiś wehikuł, by zawiózł jej bagaże z powrotem na Munster Lane.

Stała nadal na peronie, szperając w torebce, żeby policzyć monety, kiedy raptem poczuła mrowienie na karku. Obok – niewygodnie blisko – przesunął się jakiś cień, gdy zaś podniosła wzrok, ujrzała swoją ciotkę, lady Meredith, która przyglądała się jej spod ronda kapelusza nasadzonego pod zawadiackim kątem na upięte wysoko nienaturalnie jasne loki.

Isabella przełknęła ciche przekleństwo i spróbowała się uśmiechnąć.

– Isabello, skarbie. – Lady Meredith z udawaną troską dotknęła zacerowanego miejsca na rękawie Isabelli. – Dobre nieba, dziecko… Wyglądasz jak strach na wróble.

Isabella opuściła rękę, a torebka zakołysała się na sznurku na jej łokciu.

– Milady – wymamrotała, dygając sztywno. – Jak się ciocia miewa?

– Lepiej niż ty, obawiam się – oznajmiła ciotka. – Martwią mnie u ciebie te cienie pod oczami. Isabello, czy ty znowu chudniesz?

– Nie wydaje mi się – skłamała Isabella, z niejaką goryczą odnotowując, że lady Meredith bynajmniej nie wygląda na zmartwioną. – Proszę, ciociu, nie spóźnij się na pociąg z mojego powodu.

Ciotka lekceważąco machnęła ręką.

– Mamy mnóstwo czasu – oznajmiła. – A co z tobą? Wyjeżdżasz? Czy przyjechałaś?

– Przyjechałam – odparła Isabella, modląc się, żeby ciotka nie zapytała o szczegóły.

Jednak lady Meredith przeczesywała już wzrokiem peron.

– Zechcesz, oczywiście, złożyć wyrazy uszanowania kuzynowi – rzekła oficjalnie.

Isabellę ogarnął chłód.

– Nigdzie go nie widzę.

– Poszedł po mój sakwojaż. – Ciotka uśmiechnęła się, zadowolona z siebie. – Wybieramy się właśnie do Thornhill. Jak z pewnością pamiętasz, dwór jest taki przytulny o tej porze roku.

– Jest cudowny, to prawda – odparła Isabella.

Niemniej o tej porze roku nie znalazłby się w Anglii zakątek, który można by wyrozumiale opisać jako przytulny, i obie o tym wiedziały. Po prostu kuzyn Everett był teraz lordem Taffordem z Thornhill – niegdyś siedziby ojca Isabelli – i lady Meredith uwielbiała o tym przypominać.

Co do kuzyna Isabelli, on zwyczajnie uwielbiał sprawować kontrolę – nad każdym, kto był od niego mniejszy i słabszy.

Isabella nie była słabsza.

Dowiodła tego dawno, dawno temu – lecz potwornym kosztem.

Lady Meredith nigdy jej nie wybaczyła.

– Szkoda, że nie znalazłaś czasu, by odpowiedzieć na moje listy, Isabello – rzekła dama, w roztargnieniu poprawiając rękawiczki na dłoniach. – Myślałam, jak rozpaczliwie musisz tęsknić za starym rodzinnym majątkiem.

– Rzeczywiście tęsknię – przyznała Isabella. Jaki był bowiem sens zaprzeczać?

Jednakże twarz ciotki nie wyrażała współczucia.

– Mogłabym skłamać, Isabello, i powiedzieć, że mi cię żal, ale chyba wiesz, że tak nie jest – oświadczyła cokolwiek szorstko. – Takie są skutki, kiedy ktoś ma o sobie zbyt wysokie mniemanie. Żywię wszakże nadzieję, że nikt nigdy nie zarzucił mi, że jestem nieprzejednana albo postępuję nie po chrześcijańsku. Może spytałabym Everetta, czy przywiózłby ciebie i dzieci do Thornhill na dzień lub dwa, gdyby miało ci to dodać otuchy?

– Do Thornhill? – powtórzyła Isabella. – Z Everettem?

– Tak, nadal o tobie mówi, a ostatnio również o Jemimie. Widzieliśmy ją w parku w zeszłym tygodniu. Na jaką piękność wyrasta to dziecko! Być może zgodziłabym się zająć jej debiutem towarzyskim, kiedy nadejdzie pora.

– Debiutem… Jemimy? – Chłód w sercu Isabelli bolał jak wbity nóż.

– Och, nie dziękuj mi jeszcze! – przestrzegła ciotka, wyrzucając w górę zwiotczałą dłoń. – Muszę to rozważyć. Ale namówię Everetta, żeby przywiózł waszą trójkę z wizytą.

– Dziękuję – wydukała Isabella – lecz dziewczęta mają szkołę.

Ciotka zmarszczyła nos.

– Tak to nazywasz? – spytała, zniżając głos do strofującego szeptu. – Doprawdy, Isabello, żadną miarą nie uważam za stosowne, że córka zmarłego lorda Tafforda, albo nawet jego pasierbica, upadły tak nisko, iż przestają ze skazanymi na dobroczynność przybłędami. Everett, wyznam ci bez ogródek, jest zdegustowany. A nim zaczniesz się dąsać, przypomnij sobie łaskawie, że twój ojciec powierzył mu kuratelę nad ich majątkiem.

– Kwestia sporna, jak sądzę – odparła z przekąsem Isabella – skoro mojemu ojcu nie zostało nic, co mógłby przekazać w kuratelę. A Bolton School nie jest instytucją dobroczynną. Za naukę płaci się stosownie do posiadanych środków, przyjmowane są tylko najbystrzejsze dzieci w Kensington.

– Wraz z przychówkiem każdego podrzędnego aktorzyny i przymierającego głodem artysty w okolicy – zripostowała ciotka. – Och, Isabello! Jakże mnie boli świadomość, że to wszystko jest zupełnie niepotrzebne!

– Dziękuję za troskę, ciociu, ale…

– Och, mniejsza z tym, oto i Everett. – Ciotka się rozpromieniła. – Odnalazł też wicehrabiego Aberthwooda. Bardzo się zaprzyjaźnili, wicehrabia jedzie więc z nami do Thornhill.

Dżentelmeni zbliżyli się, obaj ubrani zgodnie z najnowszą modą. Wicehrabia wyglądał na młodszego od dwudziestosiedmioletniego Everetta, poza tym jednak byli do siebie podobni jak dwie arystokratyczne krople wody. Najwyraźniej kuzynowi Isabelli udało się wepchnąć do najwytworniejszych kręgów towarzyskich.

– Bello, skarbie – wycedził Everett, schylając się nad jej dłonią. – Aberthwood, znasz panią Aldridge?

– Twoja kuzynka, zgadza się? – Wicehrabia zmierzył Isabellę wzrokiem z góry na dół, rejestrując jej prosty szary płaszcz i znoszone buty, nim wreszcie raczył minimalnie unieść cylinder. – Jak się pani miewa?

– Dobrze, dziękuję.

Właśnie wtedy bagażowy wypchnął kufry Isabelli i spojrzał na nią pytająco.

– Na ulicę, proszę pani? – spytał.

– Tak, dziękuję – odparła Isabella. – I może pan nająć dla mnie jakiś pojazd?

Lady Meredith zbyła jej słowa machnięciem ręki.

– Och, po prostu biegnij z powrotem, Everetcie, i złap naszego stangreta – poleciła. – Brooks nie ma nic lepszego do roboty. Może zawieźć Isabellę i jej kufry do Fulham.

Isabella miała na końcu języka odmowę wraz z sugestią, żeby ciotka poszła do diabła, wlokąc za sobą kuzyna Everetta, rozsądnie jednak powstrzymała te słowa. Posłała już do diabła lorda Hepplewooda, a choć nie życzyła sobie zaciągać długu u ciotki, tym, co zostało z pieniędzy od hrabiego na przejazd pierwszą klasą, zapłaci za kilka dni ciepła. Przy założeniu, że nie zostaną eksmitowane, nim pojawi się handlarz węglem.

Skorzystała zatem ze wspaniałomyślności lady Meredith i przyzwoliła, żeby Everett eskortował ją z dworca na ulicę, nie przyjęła jednak jego ramienia.

Kiedy znaleźli się przy krawężniku, poza tłumem, Everett zatrzymał się i odwrócił do niej z uśmiechem, który nie sięgnął oczu.

– Isabello. – Musnął palcami jej policzek. – Och, dziewczyno kochana, na jaką próbę wystawiasz moją cierpliwość.

– Niczego nie wystawiam na próbę, Everetcie – odparła ze znużeniem. – Nie zaczynaj ze mną.

Jego twarz o niemal kobiecej urodzie wykrzywił brzydki grymas.

– Daj spokój, Bello, oboje wiemy, jak to się skończy – rzekł. – Spójrz na siebie. Spójrz, na co ci przyszło. Pomyśl, co powiedziałby twój ojciec. Pomyśl o dziewczynkach. Wracaj do domu, do Thornhill. Wystarczy, że powiesz „Tak”.

Tyle że Isabella myślała o dziewczynkach.

– Everetcie, już powiedziałam „Nie”, i to kilkakrotnie – przypomniała mu. – A gdyby dzieci naprawdę cokolwiek cię obchodziły, nie czekałbyś, aż cię poślubię. Zrobiłbyś coś, żeby im pomóc.

– Poświęcając asa, którego przez tyle lat trzymam w rękawie? – Zaśmiał się. – Posłuchaj, Bello, nie stajesz się coraz młodsza. Ani ja cierpliwszy.

– Czyli chyba znaleźliśmy się w impasie – stwierdziła spokojnie. – Spójrz, jest Brooks.

– Rzeczywiście.

Jego oczy pociemniały z furii, ale nie zniżyłby się do tego, by zwymyślać Isabellę w obecności dawnego sługi jej ojca. Skłoniwszy się jej po raz ostatni, Everett podniesionym głosem wydał polecenia stangretowi, po czym uchylił cylindra i spokojnie odszedł.

Tak, duch pyszny zaiste poprzedza upadek, pomyślała Isabella, kiedy ładowano jej kufry. W rzeczy samej, zastanawiała się, czy w ogóle została jej jakakolwiek duma, jako że rada lorda Hepplewooda pobrzmiewała jej w uszach przez całą drogę z Morpeth.

„Niech pani wraca do Londynu – zasugerował – i znajdzie sobie męża albo opiekuna”.

Cóż, jednego męża już sobie znalazła, biorąc zaś pod uwagę, jak to się skończyło, raczej nie zdobędzie kolejnego. Chyba że zniżyłaby się do przyjęcia często ponawianych oświadczyn Everetta – w zestawieniu z czym śmierć głodowa wydawała się całkiem akceptowalnym rozwiązaniem.

A to drugie wyjście – opiekun; dobry Boże, żołądek skręcał jej się na samą myśl! Prawda była jednak taka, że kobiety każdego dnia stawały przed tego rodzaju trudnym wyborem. Owa wiedza szarpała ją za serce w trakcie niekończącej się podróży powrotnej do Londynu.

Isabella na moment zamknęła oczy, z trudem przełykając ślinę. Była wdową ubogiego, acz szlachetnego pochodzenia, nie zaś pewnym siebie rajskim ptakiem. Miała jednak pewien wdzięk – oraz urodę, jak często jej mówiono. I chociaż dokonała kilku głupich wyborów, głupia nie była. Takie atuty, przyznawała, mogły dostarczyć sposobu na opłacenie przysłowiowego czynszu. Niektóre kobiety doskonale prosperowały dzięki tego rodzaju układom; kilka nawet bardzo się wzbogaciło.

Znów zbierało jej się na płacz. Odnosiła wrażenie, że lord Hepplewood był jej ostatnią uczciwą szansą – dziewiąta rozmowa o pracę, jaką odbyła, odkąd odeszła z posady u lady Petershaw. Naprawdę nie spodziewała się, że tak trudno przyjdzie jej znaleźć zatrudnienie.

Zdaje się, że wierzyła, iż fakt jej pracy dla skandalizującej La Séductrice zostanie przyćmiony przez okoliczność, że była guwernantką młodego markiza Petershawa. Wierzyła także, że dobre imię jej ojca zachowało pewną wagę. Co gorsza, w swej naiwności wyobrażała sobie, że o jej lekkomyślnie zawartym małżeństwie i nagłym owdowieniu dawno zapomniano.

Jednakże pamięć o jej ojcu nie przetrwała próby czasu, natomiast zła sława lady Petershaw niosła się wszędzie. A co do śmierci Richarda… Jego duch przylgnął do Isabelli niczym całun, którego nigdy nie zdoła zrzucić. Jeśli nie mściwy ojciec Richarda, to jej knująca ciotka z pewnością o to zadbają.

Bagażowy ładował do powozu Everetta ostatni kufer Isabelli. Brooks, dawny stangret jej ojca, ze smutkiem w oczach przytrzymywał dla niej drzwi.

– Fulham, panienko Bello? – nacisnął łagodnie.

– Tak, Munster Lane – odparła. – I dziękuję, panie Brooks. Cudownie zobaczyć drogą mi, znajomą twarz.

– Thornhill bez pani to już nie to samo – rzekł, kiedy wspinała się do powozu.

Jej domek w Fulham stał daleko poza eleganckimi rejonami Belgravii, gdzie mieszkali jej ciotka i kuzyn, i był tak mały, że zmieściłby się w holu głównym Thornhill. Ale teraz uważała go za swój dom – dopóki zdoła opłacać czynsz, z którym spóźniała się już trzy miesiące.

Podobnie jak z uregulowaniem rachunku u rzeźnika, w sklepie warzywnym i każdego innego. Buty Jemimy przetarły się tak, że podeszwy przypominały papier. Georgina donaszała rzeczy po siostrze. Pani Barbour od miesięcy nie otrzymała pensji, chociaż nigdy nie szepnęła słowa skargi. Ale czynsz… Dobre nieba, stracić dach nad głową? Jakże wówczas przeżyją?

Kiedy ostatnim razem Isabella poszła błagać właściciela domu o łaskę, pan Greeley na chwilę przestał dłubać kozikiem w zębach i zaproponował jej prosty sposób zapłaty – miała znaleźć się na kolanach i „wypolerować mu drąga jak się patrzy”. Dla uzupełnienia tej powodowanej chrześcijańskim miłosierdziem oferty mężczyzna pogmerał pod swym brzuszyskiem w sposób na tyle czytelny, żeby przekaz stał się zrozumiały nawet dla takiego tumana jak Isabella.

Dreszcz przeszył ją na samo wspomnienie, ale właśnie wtedy bagażowy okrążył powóz od tyłu.

– Koniec, szefie! – zawołał do Brooksa. – Pan zwolni miejsce.

Pod wpływem impulsu Isabella chwyciła drzwi.

– Chwileczkę, panie Brooks. – Zawahała się i pod kątem wysunęła głowę na zewnątrz. – Nie ma pan teraz nic pilnego do roboty? Naprawdę?

Na serdecznej twarzy stangreta pojawił się uśmiech.

– Wie pani, jak mówią – odparł, mrugając do niej. – Kota nie ma, myszy harcują. Czy mogę wyświadczyć pani jakąś przysługę?

Znajomy ton przekomarzania w jego głosie niemal ją dobił. Isabella zamrugała, aby odegnać cisnące się do oczu gorące łzy.

– Zabierze mnie pan najpierw do lady Petershaw? Mogę tam spędzić dłuższą chwilę.

– Mam do dyspozycji cały czas świata, panno Bello – odparł stangret.

ROZDZIAŁ 3

Markiza Petershaw rezydowała w pałacu barwy kości słoniowej przy zachodnim skraju Park Square, ponieważ lubiła – jak zwykła to ujmować – sąsiedztwo najlepszych sklepów.

A zakupy owa dama robiła z całą pewnością. Isabella rozejrzała się po różowym salonie, przesuwając wzrokiem po nowej, połyskliwej obudowie kominka z pozłacanego brązu i purpurowego marmuru oraz stojącym na niej wysokim zegarze. W pobliżu usadowiła się nowa otomana obita pikowanym różowym aksamitem, która na East Endzie posłużyłaby czteroosobowej rodzinie za wygodne łoże.

Nowe były także porcelana, lampy i dywan axminster utkany z wełny w odcieniach różu, kremowym i burgunda, jak również sześć par powłóczystych zasłon barwy nasyconego różu, które zajęły miejsce swych bladoliliowych poprzedniczek, które Isabella widziała tu zaledwie przed miesiącem.

Zwracając znów spojrzenie ku drzwiom, Isabella wygładziła szarą spódnicę i starała się nie myśleć, ile to wszystko musiało kosztować.

Markiza jak zwykle kazała jej czekać.

La Séductrice z zasady kazała czekać wszystkim – zwłaszcza zaś odwiedzającym ją dżentelmenom. „Ostatecznie, droga pani Aldridge – mawiała często – jeśli komuś dłużej ślinka cieknie, dusza mu szlachetnieje, oui?”.

Markiza podziwiała wszystko co francuskie – słowa, wino, wykwintne krawiectwo i wystrój wnętrz – mimo że jej ojciec był bednarzem z Margate, a związki matki z Paryżem ograniczały się do tego, że sprzedawała pastilles de Vichy, cukierki z minerałami rasowym pijakom zataczającym się po St. James po zamknięciu klubów.

Niemniej markizie jakoś wybaczano te pretensje. Była bogata, czarująca i piękna. Nawet najdostojniejsze damy z towarzystwa, głośno obwieszczające odrazę wobec jej osoby, przypuszczalnie oddałyby najpiękniejszy sznur pereł, byleby na jeden dzień stać się lady Petershaw.

Lub może jedną noc?

Ta myśl wywołała uśmiech na twarzy Isabelli.

Po półgodzinie otworzyły się podwójne drzwi, pchnięte z werwą do środka przez dwóch bliźniaczych lokajów w biało-złotych liberiach.

W takich momentach Isabella zawsze oczekiwała dźwięku trąbek i rozwinięcia czerwonego dywanu. Jednak zamiast fanfar wejściu lady Petershaw towarzyszyło tylko ujadanie miotu miniaturowych pudli, skubiących pięty swej pani, kiedy płynęła przez pokój, rozpościerając ramiona na powitanie.

– Droga pani Aldridge! – zawołała, jakby właśnie spełniło się jej największe życzenie. – Czemuż zawdzięczam tę nieocenioną przyjemność?

Isabella tymczasem wstała i dygnęła z wdziękiem, zbrojąc się wewnętrznie.

– Milady, mam nadzieję, że nie przeszkodziłam – powiedziała.

– Nie, gdyż zabawiałam akurat dżentelmena, który stał się zbyt pewny swego – odparła markiza, a jej oczy połyskiwały rozbawieniem. – Być może afront przypomni mu o wartości moich afektów. Ale te cienie pod pani oczami, one mi przeszkadzają. – Markiza przyłożyła palec do ust. – Ach, przypominam sobie, że dopiero co wybrała się pani na północ. Wnoszę, że wyprawa nie spełniła pani oczekiwań?

– Nie – odparła Isabella, znów podupadając na duchu. – To było… przerażające. Przyjechałam tutaj prosto z dworca.

Zmarszczka na czole markizy się pogłębiła, kiedy dama zaprosiła Isabellę, żeby usiadła, a następnie posłała jednego z bliźniaczych lokajów biegiem po herbatę. Później, posadziwszy sobie na podołku pudla, zaczęła wydobywać od Isabelli szczegóły jej podróży do Northumbrii.

Isabella podzieliła się nimi z oporami – nie wymieniając nazwiska lorda Heppelwooda.

Choć był on mężczyzną dokładnie w typie markizy, ta czarująca dama gustowała bowiem w kochankach szalonych, zepsutych i niebezpiecznych – i potrafiła prowadzić ich na pasku.

Krążyły pogłoski, że w wieku lat trzynastu lady Petershaw została sprzedana z ulicy przez handlującą cukierkami matkę księciu o reputacji miłośnika sztuk zmysłowych. Cena wyniosła dwieście gwinei, nie padły żadne pytania. Matka lady Petershaw odwiesiła na hak drewnianą tacę ulicznej sprzedawczyni i więcej jej nie widziano.

Grzeszny arystokrata ponoć pracowicie edukował swą młodą kochankę zarówno w sypialni, jak i poza nią. Postępy uczennicy tak zadowalały księcia, że zaczął utrzymywać ją w sposób wystawny i coraz bardziej publiczny, zasypując klejnotami i pławiąc się w zazdrości przyjaciół, aż pewnego dnia spadł z łoża, uprzejmie wyzionąwszy ducha z wyczerpania – można by rzec, stał się ofiarą własnych tutorskich talentów.

La Séductrice kolejno zmieniała bogatych patronów, wyrzucając ich, kiedy ją znudzili, a legenda o jej zmysłowej biegłości błyskawicznie narastała, aż wreszcie, w wieku dwudziestu pięciu lat, uwodzicielka zaszła w ciążę z podstarzałym markizem Petershawem. Tak w każdym razie głosiła plotka.

Cokolwiek nim kierowało, owdowiały markiz poślubił młodą kochankę i razem wyruszyli w dwuletnią podróż po Europie, w trakcie której narodziły się dozgonna miłość lady Petershaw do zakupów oraz długo oczekiwany dziedzic lorda Petershawa. Co więcej, jakby chcąc ubiec ewentualne protesty skwaszonych krewniaków Petershawa, nowa markiza wróciła do domu w drugim miesiącu ciąży. Mając już dziedzica oraz jego zastępstwo w drodze, Petershaw oddalił się do lepszego świata, a bogata wdowa mogła na powrót poświęcić się swym zmysłowym i zakupowym pasjom.

Markiza westchnęła teatralnie.

– Ten nasz niegodziwy dżentelmen – rzekła, w zamyśleniu poklepując się po policzku – jakiż to podał powód tak fatalnego zachowania?

W tym punkcie opowieści Isabella spłonęła rumieńcem.

– Powiedział jedynie, że nie odpowiadam jego wymaganiom.

Markiza uniosła brwi.

– Doprawdy? A te wyrafinowane wymagania co takiego obejmowały, précisément?

Isabella zawahała się przelotnie.

– Domyślam się, że chciał, abym była trochę… trochę…

– No niechże to pani wykrztusi – poleciła markiza.

Isabella westchnęła.

– Brzydsza? – podsunęła. – Starsza? Obsypana brodawkami?

Jednakże markiza już się śmiała.

– Ach, wreszcie dotykamy istoty problemu! – oświadczyła. – Dzieło jego żony, może pani być pewna.

– Jest wdowcem – wyznała Isabella.

– Ach tak? – Eleganckie brwi znów się uniosły. – Ciekawi mnie, jak też się zwie ten wzór powściągliwości?

– Chyba nie powinnam mówić, proszę pani.

– Należy się pani pochwała za dyskrecję – stwierdziła markiza, ze znawstwem kiwając głową. – To najcenniejszy przymiot kobiety. Czy jednak nie powtarzałam, droga pani Aldridge, że w końcu do tego dojdzie? Jest pani zbyt egzotyczna i o wiele za piękna na guwernantkę.

Istotnie powtarzała, choć w bardzo delikatny i zawoalowany sposób. Niemniej Isabella nie była głupia. Od razu pojęła, przed czym markiza ją ostrzega – a potem wyrzuciła to z myśli.

La Séductrice wzbudzała w innych kobietach zazdrość, a może nawet strach, owszem. Czyż jednak zubożała, nadmiernie wykształcona i boleśnie naiwna córka wiejskiego barona to nie był zupełnie inny przypadek?

Najwyraźniej nie.

Z twarzą pełną współczucia lady Petershaw nadal przyglądała się jej bacznie ponad tacą z herbatą, której wniesienia Isabella nawet nie zauważyła.

– Droga dziewczyno – odezwała się z powagą markiza – w tym zawodzie nie ma pani przyszłości. Proszę mi wierzyć, że mężczyźni zawsze będą chcieli od pani czegoś zupełnie innego. Jest to, widzi pani, zarazem dar i przekleństwo.

– Ale pani mnie zatrudniła – sprzeciwiła się Isabella. – Czy nie byłam doskonałą guwernantką?

– Wzorcową – zgodziła się z uśmiechem markiza. – Tyle że La Séductrice nie boi się konkurencji.

Widocznie Isabella zrobiła wielkie oczy, gdyż markiza znów się roześmiała.

– Och, droga pani Aldridge! – rzekła. – Sądzi pani, że nie wiem, jak na mnie mówią? Zatrudniłam panią, gdyż pragnęłam dla moich synów tego co najlepsze. I z czasem, tak, niewykluczone, że trafi pani na drugiego takiego pracodawcę. Ale coś mi się zdaje, że czas pani nie sprzyja.

Isabella przygryzła wargę.

– Nigdy bym się nie spodziewała, że tak trudno mi przyjdzie zdobyć kolejną posadę – wymamrotała, zwieszając głowę.

– I obawiam się, że już wkrótce znajdzie się pani w poważnych tarapatach – dodała rzeczowo markiza. – Ma pani siostry na utrzymaniu, czy tak? A dzieci dużo kosztują. Węgiel, chleb i czynsz też dużo kosztują. Nie oddaliłam się aż tak bardzo od moich skromnych korzeni, pani Aldridge, żebym tego nie rozumiała. Jak mogę pomóc?

Isabella podniosła na nią wzrok.

– Tak trudno mi o to prosić – powiedziała cicho.

– Czy mogę udzielić pani pożyczki? – zasugerowała markiza. – Będzie to dla mnie zaszczyt.

Isabella nerwowo oblizała wargi. W zasadzie spodziewała się takiej sugestii – i ogromnie ją kusiło. Ze względu na dzieci.

– Dziękuję pani za tak życzliwą propozycję – rzekła wreszcie. – Jednak na dłuższą metę to nie rozwiąże moich problemów. Georgina ma dopiero sześć lat, Jemima dwanaście. Jeśli nie znajdę dobrze płatnej pracy, będzie mi pani udzielać pożyczek w nieskończoność.

Markiza zmarszczyła brwi.

– Tak, rozumiem – burknęła – ale co myślał sobie lord Tafford, pozostawiając waszą trójkę w biedzie?

Isabella ze znużeniem wzruszyła ramionami.

– Ojciec nigdy nie ogarniał rachunków – mruknęła. – Chyba wierzył, że kuzyn Everett postąpi właściwie. Lub że zrobi to brat matki dziewczynek… ale sir Charlton zawsze był nieczułym kutwą. Jeśli zaś chodzi o mnie, większość ludzi powiedziałaby, że o zabezpieczenie mnie miał obowiązek zadbać mój mąż, nie ojciec.

– Ba, poeta bez pensa przy duszy? – rzuciła lady Petershaw. – Młodszy syn odcięty przez ojca, przez co zapił się na śmierć z rozpaczy? Richard Aldridge, proszę mi wybaczyć te słowa, był romantycznym lekkoduchem całkowicie wyzutym z charakteru.

Ale za to z gęstwiną brązowych loków, przypomniała sobie Isabella, z cudnymi brązowymi oczami i twarzą anioła. Na początku wręcz błyszczał, pełen życia, radości, entuzjazmu, którymi ją zaraził. Potrafił tryskać strumieniami czystej poezji – słowami nie cudzymi, lecz własnego autorstwa.

Krótko mówiąc, Richard Aldridge kochał życie. Natomiast jedynie wyobrażał sobie, że kocha Isabellę, kiedy oświadczał, że oczarowała go na wieczność, i wyrzucał z siebie sonety tudzież ody wychwalające jej urodę. Właśnie uroda przywiodła ją do zguby.

Po zawartym pochopnie ślubie teść Isabelli, skąpy hrabia Fenster, nie złagodniał, o czym wcześniej gładko zapewniał ją Richard. Przeciwnie, zupełnie odciął ich od pieniędzy. Jego syn otrzymał polecenie znalezienia sobie bogatej żony, związek z piękną panienką z zaścianka okazał się nie do zaakceptowania.

Richard, obwieścił lord Fenster, zawsze był marzycielem i lekkoduchem, życie musi więc nauczyć tego głupca rzeczy, których najwyraźniej nie zdołał wpoić mu ojciec.

Życie udzieliło Richardowi szybkiej lekcji. Rozsypał się na kawałki na oczach Isabelli, popadając w apatię tak głęboką, że ruszał się wyłącznie po to, by się napić.

Isabella miała trochę pieniędzy – według kryteriów Richarda bardzo niewiele – które jej dziadek ze strony matki przekazał dla niej na posag, ani chybi z poczucia winy, ponieważ matka dawno temu została wykluczona z rodziny. Ta skromna suma ledwie wystarczyła na pokrycie dotychczasowych długów Richarda.

Niemalże niewypłacalni wrócili do Thornhill błagać jej ojca o zmiłowanie. Kiedy zaś Richard umarł tam przed upływem roku, wiedziony rozpaczą i poczuciem winy lord Fenster oskarżył Isabellę; każdemu, kto chciał słuchać, opowiadał, że wlewała Richardowi alkohol do gardła. Albo nawet gorzej, poślubiła go dla pieniędzy, a później po prostu otruła, żeby uciec przed życiem w biedzie.

Prawnik lorda Tafforda zagroził pozwem o zniesławienie i rodzina Fensterów wreszcie uciszyła hrabiego. Była to ogromna ulga. Koszt pozwu przekraczał możliwości finansowe lorda Tafforda, jako że ów honorowo spłacił resztę rachunków Richarda, co stanowiło jeszcze jeden zamach na świecący pustkami skarbiec majątku.

Kiedy skandal ucichł, nazwisko Isabelli było poważnie zszargane. I to się nie zmieniło.

Spojrzała posępnie na lady Petershaw.

– Popełniłam ogromny błąd, wychodząc młodo za mąż – wyznała cicho. – Byłam wtedy niespełna siedemnastoletnią, zahukaną wiejską myszą.

Markiza wzruszyła ramionami.

– Młodej czy starej, na co kobiecie mężczyzna bez pieniędzy czy charakteru… albo, prawdę mówiąc, wigoru – stwierdziła, posyłając Isabelli przebiegły uśmiech. – Obawiam się, że inaczej nie da się temu zaradzić, droga pani Aldridge. Musi pani znaleźć sobie silnego mężczyznę z grubym portfelem i wyjść ponownie za mąż.

Isabella gwałtownie wciągnęła powietrze.

– Wyjść za mąż? – powtórzyła. – Dobry Boże! Za kogo?

– No cóż, nie za tego pani podłego kuzyna – oznajmiła markiza. – Nie dopuściłaby pani, żeby desperacja pchnęła panią do takiego kroku, prawda? Proszę mnie uspokoić.

– Ależ ledwie go pani zna – zaprotestowała Isabella.

Przez chwilę markiza osobliwie milczała.

– Moja droga, mogę tylko powiedzieć, że kręgi, w których się obracam, częstokroć dają mi wgląd w… hm, moralne skrzywienie części mężczyzn – rzekła. – Obawiam się, że o pani kuzynie krążą plotki, iż przejawia upodobania, które czynią go nieodpowiednim do roli…

Isabella uniosła dłoń.

– Milady, nie musi pani mówić nic więcej – oświadczyła cicho. – Jestem boleśnie świadoma predylekcji Everetta, jako że mieszkałam z nim pod jednym dachem w czasie mojego debiutu.

– Ach, rozumiem. – Markiza ostrożnie splotła dłonie na miniaturowym pudlu. – Obawiałam się, że nie pojmuje pani głębi jego zdeprawowania.

– Nie jestem aż tak naiwna – odparła ponuro Isabella. – Nie powierzyłabym mojemu kuzynowi najbrzydszej pomywaczki, a cóż dopiero tak ślicznych dzieci, jak Jemima i Georgina. Jednakże, milady, nie zamierzam powtórnie wychodzić za mąż.

Markiza rozpostarła ręce.

– Nie wydaje mi się, żeby miała pani inny wybór.

– Mam bardzo niewielki, to prawda. – Isabella wbiła wzrok w podłogę. – Niemniej z pewnością wiadomo pani, że krążyły plotki, iż przyczyniłam się do śmierci Richarda.

– Ba! – Markiza opuściła ręce. – Całkowicie bezpodstawne. Nie, ordynarne kłamstwa. Wyrwałam je z korzeniami, zanim panią zatrudniłam.

– A jeśli lord Fenster znów je przywoła? – spytała cicho Isabella. – Tych kilku dżentelmenów, którzy mnie pamiętają, spogląda na mnie trochę dziwnie, ilekroć mijam ich na ulicy.

– Upłynęło sporo czasu – zaoponowała markiza.

– Czy jednak dostatecznie dużo? – Isabella poderwała na nią spojrzenie. – Proszę odpowiedzieć mi szczerze, milady. Jaki bogaty mężczyzna pojmie za żonę zubożałą wdowę splamioną przez plotki, choćby tylko odrobinę? Zwłaszcza wdowę z dwójką dzieci na utrzymaniu? Nie jestem w stanie zdobyć nawet posady guwernantki. Jak zdołam zawrzeć przyzwoite małżeństwo?

– No cóż, jakiś dżentelmen mógłby…

– Ale czy będzie to dżentelmen zdrowy na umyśle? – przerwała jej natarczywie Isabella. – Czy będzie stateczny i przyzwoity i taki pozostanie? Czy okaże się dobry dla moich sióstr? I czy zostawi mi środki na życie, czy też za pięć lat znajdę się znów w tej samej sytuacji? Nie, milady, nigdy więcej nie zaufam mężczyźnie, że się mną zaopiekuje. Wykluczone. Mąż, och, mąż miałby mnie na własność. Wie pani równie dobrze jak ja, jak stanowi prawo.

Lady Petershaw milczała przez chwilę.

– Nigdy nie uważałam pani za głupią, pani Aldridge – rzekła wreszcie. – Tak, o wiele lepiej jest wykorzystywać mężczyzn i brać od nich garściami, niż oddać się im na stałe, by wykorzystywali panią.

– Zawsze mnie zdumiewało, że w ogóle poślubiła pani Petershawa – wyznała Isabella.

– Dwie bezpłodne żony każdego arystokratę zamienią w gorliwca – stwierdziła z przekąsem markiza. – Przy czym nie byłam tak głupia, moja droga, żeby wejść w ten związek bez dobrego prawnika i pancernego porozumienia. Pani jednakowoż… niestety, pani po prostu brakuje karty przetargowej. Ma pani tylko urodę, która, choć o kolosalnym znaczeniu, zawiedzie przyzwoitą kobietę jedynie do pewnego punktu.

– A gdybym nie była tak przyzwoita? – wypaliła Isabella, wbijając wzrok w drzemiące u ich stóp psy. – Gdybym nie wyszła za mąż, lecz zamiast tego zawarła… pewien układ?

– Układ? – W głosie markizy zagościła ciekawość.

Isabella zmusiła się, by podnieść na nią oczy i wypowiedzieć kolejne słowa.

– A gdybym została kurtyzaną, milady? – spytała zaskakująco silnym głosem. – Nie, raczej utrzymanką: jedną z tych pięknych kobiet, które bogaci mężczyźni przechowują dyskretnie na uboczu dla własnej przyjemności? Pani… cóż, zna pani ludzi prowadzących takie życie… oraz ludzi, którzy pośredniczą przy tego rodzaju ustaleniach. Nieprawdaż?

– No cóż… tak. – Choć raz lady Petershaw wyglądała na zdumioną. – Czym jednak różni się takie życie od tego, które proponował pani ów dżentelmen z Northumbrii?

– On groził, że uwiedzie swoją guwernantkę. – …I prawie mu się to udało, uzupełniła w duchu. – Nie, mówię o… o prywatnym porozumieniu, takim, gdzie miałabym coś do powiedzenia, z dyskretnym dżentelmenem, z dala od wścibskich oczu. Wielu mężczyzn nabywa dla swoich kochanek domki na wsi, czyż nie?

– Tak, zazwyczaj. – Oczy lady Petershaw nadal były okrągłe z niedowierzania. – Ale to nie są rajskie ptaki, o które mężczyźni się biją, kto da więcej… lub, niekiedy, kto okaże się bardziej utalentowanym kochankiem. Większość dżentelmenów chce po prostu piękna, towarzystwa i seksualnej przyjemności, dyskretnie dostarczonych. A do tego celu wolą wdowy lub upadłe damy, zepchnięte na obrzeża socjety.

– Milady, obawiam się, że właśnie opisała pani mnie – zauważyła Isabella. – Przyszło mi pracować na chleb i mieszkać z siostrami w wiejskim domku w Fulham, gdzie za najbliższe sąsiedztwo mamy chlewnię. Ubieram je w używane rzeczy, chodzą pieszo dwie mile do… tak, szkoły dla biedoty. Chyba nawet trudno powiedzieć, że nadal znajdujemy się na tych obrzeżach.

Ostatnie stwierdzenie, ku zawstydzeniu Isabelli, wypadło nieco płaczliwie. Jednak lady Petershaw łaskawie nie skomentowała i spytała jedynie:

– Rozważyła pani, jak to się może odbić na dzieciach?

Isabella pociągnęła nosem.

– Śmiem twierdzić, że wyrządzi im mniejszą krzywdę niż przymieranie głodem – odparła gorzko. – Ale tak, dyskrecja jest dla mnie sprawą nadrzędną. Na ile tylko się da, sprawa nie może wyjść na jaw.

– Zwykle kiedy dama znajdzie się w tego rodzaju położeniu, zaprzyjaźniona osoba o nieco gorszej reputacji, czyli ktoś taki jak ja, dyskretnie rozpuszcza wieść, że wpadła ona w tarapaty i pragnie zawrzeć znajomość z hojnym opiekunem. Jeśli dama jest piękna i zalotna, nieodmiennie zdaje to egzamin. Ale też nieodmiennie szarga jej reputację.

– Dlatego właśnie muszę się znaleźć z dala od Londynu – powiedziała Isabella, która przemyślała zagadnienie w trakcie długiej podróży pociągiem. – Interesuje mnie porozumienie zawarte przez pośrednika. Z mężczyzną nieżonatym lub takim, którego żona nie będzie rozpaczać, jeśli nabierze podejrzeń. Niemniej tak, bogaty, zrównoważony wdowiec byłby idealny.

– Och, nie będzie pani dane wybierać wedle woli – przestrzegła mrocznym tonem markiza. – Są osoby, które organizują takie porozumienia dla dżentelmenów, zapoznają strony, jak to się uprzejmie określa… Tak, na dłuższą metę może się to okazać lukratywne. Jednakże kurtyzana musi dowieść swej determinacji, moja droga. Nie jest to zajęcie dla pań delikatnej natury.

Przynajmniej w tej kwestii Isabella czuła się pewna swego.

– Nie jestem delikatna – oświadczyła. – Przetrwałam wiele w ciągu minionych ośmiu lat. Teraz chcę zawrzeć sojusz z zamożnym… nie, bogatym mężczyzną. Odrażająco bogatym.

– Ach tak? – Markiza się uśmiechnęła.

– Tak – potwierdziła z nieco większym zdecydowaniem Isabella. – W zasadzie nie musi to być nawet dżentelmen. Bankier albo kupiec, albo kapitan statku świetnie się nadadzą. I chcę znaleźć się z dala od Londynu. I zacząć natychmiast. Moje kufry czekają na dole w powozie lady Meredith.

– No, no, ma pani skromne wymagania, czyż nie? – Markiza spoglądała jednak na Isabellę z nowego rodzaju szacunkiem.

– Nie mogę wrócić do domu z niczym – oświadczyła Isabella. – Nie mogę. Dzieci sądzą, że objęłam posadę w Northumbrii. Sądzą… sądzą, że wszystko się ułoży. Ponieważ obiecałam im, że tak się stanie. Rozumie pani? Obiecałam. Jemima jest już dostatecznie duża, żeby pojmować naszą sytuację… i chorować ze zgryzoty.

– Dobrze! – Lady Petershaw uniosła ręce w geście poddania. – Jeśli wszakże mam pani pomóc w tej sprawie, pani Aldridge, od razu uprzedzam, że zawartość pani kufrów się nie nada. Musi się pani ubierać i zachowywać stosownie do nowej roli. I błagam, niech pani nie wyobraża sobie uroczej, obrośniętej różami chatki i szybkiego pompowanka w ciemnościach. Tyle wymaga się od żony. Czy mam pani powiedzieć, jak to dokładnie będzie?

Isabella otworzyła usta, po czym znów je zamknęła.

– Tak – odparła wreszcie. – Tak, chyba pani powinna.

– Musi pani zacząć rozpuszczać włosy i obniżać stanik – rzekła stanowczo markiza. – Musi pani nauczyć się trzepotać rzęsami, flirtować niebezpiecznie i przekonać mężczyznę, któremu zostanie pani przedstawiona, że płonie pani dla niego, nawet jeśli w głębi serca oboje będziecie wiedzieli, że to tylko gra pozorów. Po zawarciu umowy nagnie się pani do jego woli w łóżku i poza nim, i będzie się modlić, żeby nie okazał się okrutny bądź zdeprawowany. Takie są oczekiwania. Tego wymaga się od kochanki, od żony zaś nie. Czy mam być bardziej bezceremonialna?

Isabella umknęła wzrokiem, z trudem przełykając ślinę.

– Tak – szepnęła.

– Doskonale – powiedziała markiza. – Jeśli trafi pani na wyjątkowo okrutnego mężczyznę, jeśli zacznie się pani bać o swoje życie, musi pani zwrócić mu podarki i odejść. Jeśli okaże się tylko odrobinę zdeprawowany, musi się pani nauczyć to tolerować, jak również dopasować się do jego pragnień, czy to stając się stroną dominującą, czy też całkowicie rozbitą i uległą. Niektórzy mężczyźni będą sobie życzyli, żeby pani się opierała, a później pozwoliła wziąć. Ci dziwniejsi zechcą zapleść pani włosy, ubrać panią w białe koronki, po czym przełożyć sobie przez kolano. I zażyczą sobie, żeby pani o to błagała, a pani tak zrobi, droga pani Aldridge. Krótko mówiąc, musi pani stać się ladacznicą. No i proszę, powiedziałam to.

Isabelli krew odpłynęła z twarzy.

– To istotnie mocne słowo.

– I używam go nie bez kozery. – Markiza przekrzywiła na bok głowę, mierząc Isabellę spojrzeniem zwężonych oczu. – Tak, moja droga, będzie pani dziwką, nawet jeśli wysokiej klasy i żyjącą w luksusie. A jeżeli panią przyłapią, tak właśnie zostanie pani nazwana, niewykluczone, że prosto w twarz. Być może będzie pani zmuszona zerwać relacje z siostrami, żeby nie wciągnąć ich w społeczną otchłań.

– Myślałam o tym – przyznała Isabella. – Ale ich pozycja już jest niepewna.

– Żyjemy w czasach o sztywnej moralności – przestrzegła markiza. – Nikt, kto dziś panią przyjmuje, nie będzie skłonny tego robić, jeśli zostanie pani przyłapana. Chyba że poszczęści się pani jak rzadko i dozna pani odkupienia przez nadzwyczajne małżeństwo… a nawet wtedy odkupienie będzie miało swoje granice. Proszę mi wierzyć. Wiem.

– Tak – przyznała cicho Isabella. – Rozumiem.

– No dobrze, czy więc wystarczy pani odwagi? – ciągnęła markiza.

– Czy zyskam w ten sposób zabezpieczenie? – Isabella uniosła brodę.

Markiza zmierzyła ją wzrokiem.

– Z pani urodą? – spytała. – Tak, mnóstwo, choć przypuszczalnie w formie, jak się to taktownie nazywa, podarków: na początek biżuteria i comiesięczna renta, później para koni do zaprzęgu lub, być może, edukacja dla dziewcząt. Aczkolwiek jest pani w tej chwili, jeśli wolno mi zauważyć, odrobinę za chuda.

Była chuda, chuda z boleśnie dobrego powodu. Chleb kosztował, a dzieci musiały jeść. Ostatnio zaś, prawdę mówiąc, apetyt, tak czy owak, jej nie dopisywał.

Markiza przez chwilę nic nie mówiła, a jedynie patrzyła Isabelli w oczy.

– Moja droga, czy nie ma pani w rodzinie absolutnie nikogo, do kogo mogłaby się pani zwrócić?

Isabella pokręciła głową.

– Mój kuzyn pragnie ukarać mnie za to, że nim wzgardziłam – szepnęła. – Dzieci mają wyłącznie brata matki, sir Charltona, który mieszka niedaleko Thornhill. Ale to niegodziwy dusigrosz, od śmierci ojca odmawiał każdej mojej prośbie. Co gorsza, ostatnio zaprzyjaźnił się z kuzynem Everettem.

Na twarzy markizy odmalowała się frustracja. Potem lady Petershaw jakby utwierdziła się w swej decyzji, skinęła głową, wstała i pociągnęła za sznur dzwonka.

– Wezwij pokojówkę – poleciła lokajowi. – A potem wyładujcie kufry pani Aldridge. Zanieście je do mojego apartamentu i podstawcie dla mnie kaleszę^2.

Ukłoniwszy się, lokaj szybko wyszedł.

– Ale co pani zamierza? – spytała na bezdechu Isabella.

Lady Petershaw okręciła się na pięcie.

– Wraca pani na łono rodziny – oznajmiła. – Powie im pani… cokolwiek. Że zdobyła pani jeszcze lepszą posadę. Ja udam się do Covent Garden, żeby wypytać o to i owo starą znajomą, przez uprzejmość nazwijmy ją swatką. Moja pokojówka zdejmie z pani miarę, a następnie przejrzy, bez wątpienia nędzną, zawartość pani bagaży.

– Dz-dziękuję – wydukała Isabella, wstając. – Ale po co?

– Jesteśmy tego samego wzrostu. – Lady Petershaw podeszła do stojącego przy oknie sekretarzyka z palisandru i kluczykiem otworzyła szufladę. – Mam kilka zbędnych sukien. Jutro weźmie pani to – odwróciła się i podała Isabelli rulon banknotów – i pójdzie do madame Foucher na Oxford Street. Zakupi tam pani dla siebie trochę bielizny dziennej i nocnej. Ufam, że nie muszę wyjaśniać, jakiego rodzaju?

Isabella w odrętwieniu wzięła zwitek.

– Nie, proszę pani – odparła. – Ale nie mogę przyjąć od pani pieniędzy.

– Nonsens – ucięła cierpko markiza. – Spłaci mnie pani, jeśli pani nalega. Powinno tam być dość, żeby opłacić pani czynsz do końca kwartału i zapełnić spiżarnię, zanim wyruszy pani w nową podróż w nieznane.

Isabella spojrzała na banknoty.

– Tak, proszę pani, na pewno.

– Doskonale, odwiedzę zatem panią pod koniec tygodnia – oznajmiła markiza. – Niech pani będzie gotowa wyjechać natychmiast, gdyby nadarzyła się sposobność.

Isabella złożyła pieniądze na pół i zacisnęła między dłońmi.

– Dziękuję – szepnęła. – Bardzo dziękuję, milady. Pozostanę pani dozgonnie wdzięczna.

Markiza z westchnieniem zamknęła sekretarzyk.

– Dlaczego zatem, droga pani Aldridge – odezwała się ponuro – czuję się tak, jakbym posyłała jagnię na rzeź?

*

Zaledwie kilka krótkich dni później przy Clarges Street nie tak znów niewinne jagnię wędrowało na rzeź, prowadzone przez o wiele mniej delikatną pasterkę. Anne, lady Keaton, zarzuciła pętlę na szyję kuzyna, nim do zainteresowanego dotarło, że świętość jego domu została naruszona.

Hepplewood obserwował kuzynkę nieufnie, kiedy wtargnęła do jego gabinetu w jedwabiach morskiej barwy, postukując filigranowymi obcasami o marmurową posadzkę.

Fording, kamerdyner, posłał mu zrezygnowane spojrzenie, nim pokłonił się nisko i zamknął drzwi.

Dama wykazała się nie lada przebiegłością; Hepplewood przekradł się z powrotem do Londynu nieco ponad dwa dni temu i z wyjątkiem wypadu w drobnej prywatnej sprawie – bardzo prywatnej – przyczaił się w domu, nikogo nie odwiedzając.

Wierzył jednak, że mężczyzna powinien godnie przyjmować porażki.

– Dzień dobry, kochana – rzekł, wstając. – Jakże promiennie wyglądasz.

– Odpuść sobie, Tony – zgasiła go lady Keaton, zdejmując szal. – Masz pod okiem paskudnego siniaka. Czy wolno mi żywić nadzieję, że ostatnia kochanka pokazała ci, gdzie twoje miejsce?

– Tak się składa, że upadłem – odparł Hepplewood – na jej pięść. I, niestety, nie jest moją kochanką, aczkolwiek wyznam ci, moja droga, że bardzo się starałem.

– Ha! Odmówiła ci! – Lady Keaton rzuciła szal na obitą skórą sofę, w ślad za nim posyłając torebkę. – Rzadkie wydarzenie, jak mniemam. Jednakże któregoś dnia, chłopcze, jakaś dama po królewsku zdepcze ci serce, względnie wzgardzona kochanka dźgnie cię nożem w plecy. Szczerze, zdumiewa mnie, jak udaje ci się spać w nocy.

– Och, tchórz zanim umrze, kona wiele razy, walecznych jedna tylko śmierć spotyka^3 – rzekł Hepplewood, z uwagą oglądając paznokcie, kiedy kuzynka wciskała się w jego ulubiony fotel. – Ufam jednak, Anne, że nie przyszłaś wypytywać mnie o sprawy sercowe?

Lady Keaton bezwstydnie wskazała jego intymne rejony.

– Czy to tam upychasz aktualnie swoje serce, Tony? – spytała ze śmiechem. – Nie? Tak sądziłam. I nie, nie przyszłam omawiać twoich podbojów, a tobie daleko do Cezara, tak przy okazji.

Hepplewood uśmiechnął się i usiadł na sofie. Zerknął znów na leżącą na biurku otwartą wiadomość od Louisy Litner, a wtedy przeszył go nader dziwny dreszcz pożądania.

Anne miała rację, oczywiście. Przy kobietach tracił rozsądek.

– Herbaty? – spytał. – Czy kawy?

– Nie, i nie. Dziękuję.

– Ginu? Szkockiej whisky?

– Nie ma jeszcze wpół do drugiej – rzekła z westchnieniem lady Keaton. – A teraz skup się, Tony. Przyszłam w sprawie Lissie.

– Boże, Anne, nie znowu! – Hepplewood wstał i nalał sobie whisky. Będzie mu potrzebna.

– Za dużo pijesz – skomentowała lady Keaton, obserwując go. – Zapewne z powodu śmierci matki.