Tytuł oryginału: HIMLEN ÄR ALLTID HÖGRE

Redakcja językowa: Agnieszka Niegowska

Projekt okładki: © Anders Trimén

Zdjęcie na okładce: © Anders Trimén, Alamy, Shutterstock

Adaptacja okładki: Magdalena Zawadzka

Korekta: Jolanta Kucharska

Redaktor prowadzący: Małgorzata Głodowska

Copyright © Jonas Moström, 2014 by Agreemen with Grand Agency

Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.

Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-714-9

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Prolog

Wkrótce zacznie padać deszcz, ale ona postanawia zaryzykować. Jeśli pójdzie szybkim krokiem, powinna zdążyć do domu, zanim ciemne chmury, które napłynęły nad dachy, znajdą się nad jej głową. Droga na skróty przez las zajmuje siedem minut.

Przez cały dzień była zamknięta w grubych murach. Czuje, jakby ominęła ją wiosenna eksplozja pąków i liści. Bo kiedy w końcu wyszła, pogoda uległa zmianie, jakby z niej szydziła.

Opatula się kurtką i zaczyna iść. Kurtka wydaje się ciasna, nowe tenisówki uwierają, czuje się nieporadna. Dochodzi do wniosku, że to przez zrzędzenie, które musiała znosić przez cały dzień.

Chmury ocieniają biało-szarą fasadę za jej plecami, słychać bębnienie kropel o blaszany dach.

Kiedy wchodzi na leśną dróżkę, uspokaja się wszystko oprócz drzew, coraz mocniej szarpanych przez wiatr. Wkrótce jest już przy ścieżce rowerowej. Zaledwie trzy minuty od domu. Kiedy o tym myśli, las rozjaśnia mocny błysk. Na sekundę wszystko obok niej robi się wyraźne w białym świetle. Każdy liść, każda igła, każde źdźbło trawy wypalają się na siatkówce oka.

Odruchowo odlicza sekundy. Robiła tak, odkąd była dzieckiem.

Siedem.

Pomruk sunie po ziemi i wprawia ją w drgania.

Z ulgą dostrzega wille i bloki po drugiej stronie lasu. Niebo jest czarne jak węgiel. Pierwsze krople trafiają ją w kark ze zdumiewającą siłą.

Naciąga kaptur na głowę i wciska ręce do kieszeni.

Kolejna błyskawica rozjaśnia świat, w jej głowie wyświetla się jeszcze jedna stop-klatka.

Odlicza.

Trzy sekundy.

Nagle burza dociera nad nią. Krople deszczu uderzają o asfalt jak pociski, w przydomowych ogrodach ludzie w panice zbierają ubrania, poduszki i inne rzeczy, które udaje im się zgarnąć w biegu. Ziemia wrze i się pieni, a woda przesiąka przez ubrania i buty.

Jeszcze dwie minuty, dodaje sobie otuchy, skręcając pomiędzy bloki przy Gustav Kjellbergs väg. Kolejna błyskawica. I deszcz, który pada tak mocno, że widać tylko matowy przebłysk. Stukot deszczu o kaptur zagłusza kolejny pomruk.

Zaczyna biec truchtem i myśli, że gdy tylko dotrze do domu, weźmie gorący prysznic.

Wtedy to zauważa. Biały van stojący na ulicy przed jej domem. Kiedy przechodzi obok, tylne drzwi się otwierają i ze środka wyskakuje dwóch mężczyzn w czerni.

Cień zachodzi ją od tyłu. Zanim zdąży się odwrócić, czuje kawałek materiału w ustach i dłoń chwytającą ją za przedramię. Próbuje krzyczeć, ale słychać tylko głuche wibracje mokrego materiału.

Mężczyźni podchodzą bliżej, ale nie widzi ich twarzy. Chwytają ją, ich ręce są wszędzie.

Próbuje gryźć, kopać, drapać. Trafia kilka razy, lecz nie odsuwają rąk ani o milimetr.

Rzuca się jak opętana, szarpie wszystko, co tylko może złapać. Stara się zaczerpnąć tchu.

Czuje, jak coraz mocniej kręci jej się w głowie, jak całe ciało drętwieje.

Jej stopy odrywają się od chodnika. Traci ciężar, a krople trafiają ją prosto w twarz.

Słychać uderzenie o twardą podłogę. I dwoje zamykających się drzwi.

* * *

Kiedy się budzi, leży na innej podłodze. Huczy jej w głowie i ma mroczki przed oczami. Gdy już odzyskuje ostrość widzenia, dostrzega coś przez szparę w opasce. W szerokiej drewnianej desce widać kształt przypominający czapkę krasnoludka.

Pomału znów zaczyna odczuwać swoje ciało. Leży na boku, ręce ma związane za plecami. Kiedy próbuje nimi poruszyć, w nadgarstkach czuje taki ból, że chce jej się krzyczeć, ale tkwiącej w ustach szmaty nie da się wypluć. Nogi też są związane. Gruby sznur pęta nadgarstki i kolana.

Próbuje podnieść głowę, lecz mięśnie odmawiają posłuszeństwa. Czuje się tak, jakby była nieprzytomna od kilku godzin. Dżinsy i koszulka są mokre, nie ma już na sobie kurtki.

Gdzie ja jestem? – myśli. Kto mnie tu zabrał?

Słychać tylko rytm deszczu, spokojnie uderzającego o blaszany dach.

Nagle otwierają się drzwi. Ktoś zdecydowanym krokiem stąpa po deskach.

Jej oczom ukazuje się para brunatnych butów ze skórzanymi frędzlami. Przystają metr od niej przy krasnoludkowym kształcie. Nogi są szeroko rozstawione, czubki palców skierowane na zewnątrz, lewy but tupie niecierpliwie.

Potem nieruchomieje, a w pomieszczeniu zapada pełna napięcia cisza.

Rozlega się chrzęst. Od człowieka sunie w jej stronę jakiś cień.

Zaczyna jej się kręcić w głowie. Ogarnia ją mrok.

Zdąża jeszcze tylko usłyszeć dzwonek telefonu.

1

Sztokholm
niedziela 27 kwietnia 2014

Nathalie Svensson podziękowała za szampana, zeszła z barowego stołka i zostawiła za sobą hojnego, lecz pozbawionego charyzmy maklera giełdowego, którego imię zdążyła już zapomnieć. Był zbyt nieśmiały i nieporadny. Z pewnością dopiero po kilku tygodniach wyszedłby z inną inicjatywą niż zaproszenie jej na jeszcze jednego drinka. Poza tym założyła, że jest żonaty, choć twierdził coś innego. Kiedy po raz pierwszy uniósł kieliszek, zobaczyła jasny pasek na opalonym serdecznym palcu lewej dłoni.

Idąc do szatni, zachwiała się. Doszła do wniosku, że to nie tylko z powodu butów Diora na wysokich obcasach i kolorowych światełek z obracającej się pod sufitem kuli dyskotekowej. Poza kieliszkiem szampana wypiła wytrawne martini i pół butelki wina do kolacji. Zgodnie ze swoim zwyczajem popijała wodą mineralną, ale widocznie było to więcej, niż mogła znieść.

Wzięła płaszcz i zapytała nieprzyzwoicie ożywionego szatniarza o godzinę. Odpowiedział z uśmiechem:

– Wpół do czwartej. Czy mam zamówić taksówkę?

– Nie, dziękuję, nie trzeba – odparła i wyszła.

Przed Café Opera stało w kolejce kilkanaście osób. Ochroniarze wpuścili dwóch młodych chłopaków wejściem dla VIP-ów. Kojarzyła ich z telewizji i domyślała się, że brali udział w X Factorze, Idolu albo jakimś innym talent show – czasem bezmyślnie patrzyła na nie po całym dniu pracy w klinice.

Czy ludziom nigdy się to nie znudzi? – pomyślała i doszła do wniosku, że sama jest odpowiedzią na to pytanie. Uśmiechnęła się z wdzięcznością do ochroniarza, kiedy uniósł linkę, skupiła się na tym, żeby wyglądać trzeźwo, i ruszyła w stronę deptaku pomiędzy Kungsträdgården a skwerem Karola XII.

Powietrze było chłodne. Na ulicach i placach zalegała przyjemna ciemność. Spacer był jej potrzebny – chciała się rozbudzić, żeby być w jako takiej formie, zanim wsiądzie do pociągu do Uppsali. Miała nadzieję, że da radę zrobić zwyczajową przebieżkę po Djurgården. Nawet jeśli dobrze się trzymała jak na czterdzieści pięć lat, zauważyła, że kiedy się nie rusza, zaraz przybywa jej parę kilogramów. Zawsze była krągła, ale w odpowiednich miejscach, no i uważano ją za ładną. Typowa „plus size model”, jak mówiła Tyra Banks w America’s Next Top Model. Ale nawet krągłości mają swoje granice. Jak tylko przekroczyła idealną dla siebie wagę, czuła się bardziej rozlazła niż seksowna.

Dlatego, choć nienawidziła sportu i zwykle twierdziła, że próby z chórem Ekeby zapewniają jej ruch, którego potrzebuje, kupiła świecące buty do biegania i zmuszała się do treningu trzy razy w tygodniu (z których czasem robiły się dwa albo zero, jeśli mogła się wykręcić pogodą). Treningi były równie nudne co sport w telewizji, ale przynajmniej mogła słuchać Backstreet Boys, One Direction czy innego boysbandu, o którym ani słowem nie wspominała kolegom i przyjaciołom z chóru.

Dziwne, pomyślała i zrobiła unik przed rowerzystą, który jechał chwiejnie ścieżką w stronę opery. Po raz pierwszy, od kiedy zaczęła nowe życie, postanowiła iść do domu sama.

Od pół roku, czyli odkąd zdecydowała się na jednopokojowe mieszkanie przy Artillerigatan, w każdy weekend bez dzieci wyjeżdżała do Sztokholmu, a czasem nawet zdarzało jej się wyjeżdżać wieczorami w ciągu tygodnia na spotkania z mężczyznami poznanymi w sieci albo w knajpie. Po dziewięciu latach małżeństwa z Håkanem, przez które z każdym dniem była coraz bardziej uwięziona i wyczerpana, wreszcie się wyrwała. Spełniła swoje skryte marzenie – sprawdziła, czy jej skrzydła nadal są w stanie ją unieść.

Na początku była ostrożna, lecz osiągane sukcesy i rosnąca pewność siebie sprawiły, że miała odwagę pokonywać coraz dłuższe odcinki. Romantyczne kolacje, szalone wycieczki i ekscytujący seks. Nowe zmysły, nowe ciała, nowe powody do śmiechu. Najwyższy czas.

Aż do separacji zawsze próbowała się dopasować. W szkole była ambitna i zgodna, miała najwyższe oceny ze wszystkich przedmiotów. Po ukończeniu liceum nie wiedziała, kim zostanie. Wiedziała tylko, że chce mieć szanowany zawód i pomagać ludziom. Dlatego stanęło na medycynie. Mimo presji i poczucia, że nigdy nie będzie dość dobra, nie żałowała wyboru. Czego nie dało się powiedzieć o małżeństwie z Håkanem.

Z biegiem lat Håkan sprawił, że coraz głębiej weszła w rolę żony adwokata i matki, która nie ma większych celów niż pokazywanie perfekcyjnej fasady i śpiewanie w ostatnim rzędzie chóru raz w tygodniu. To, że odnosiła sukcesy jako badaczka i psychiatra, nigdy się nie liczyło w zafiksowanym na pieniądzach świecie Håkana. Bezpieczeństwo stało się nudą, a ona się w tym odnalazła.

Aż do wtorkowego wieczoru dwa tygodnie po jej czterdziestych piątych urodzinach, kiedy to włożyła naczynia do zmywarki, równie metodycznie i starannie jak zawsze. Wtedy nagle poczuła się tak, jakby cały utracony czas ją dogonił, a wszystkie stłumione uczucia zebrały się w jedno. Postanowiła, że się wyrwie z więzienia, które sama sobie zbudowała. Choć wtedy o tym nie wiedziała, już przed zamknięciem klapy zmywarki podjęła decyzję, że zostawi Håkana.

Zamierzała odzyskać wszystkie stracone lata, i to z nawiązką. Jej życie miało się zmienić z czarno-białego w kolorowe. Nie zamierzała tracić ani sekundy więcej.

W tajemnicy wymieniła elementy swoich utartych dni z pracą, dziećmi i rolą wymagającej mamy na wolność, glamour i luźne związki. Znów czuła się atrakcyjna i szczęśliwa i wmawiała sobie, że w głębi duszy zawsze taka była. Im bardziej zaś lubiła swoje ciało, tym bardziej lubili je mężczyźni.

Choć często miała wyrzuty sumienia z powodu Tei i Gabriela, udawało jej się je stłumić, kiedy wmawiała sobie, że im też jest lepiej. Gabriel miał mniej objawów ADHD i przez większą część semestru letniego w drugiej klasie radził sobie bez nauczyciela wspomagającego. Cicha i mądra Tea wreszcie zaczęła się bawić z dziećmi z grupy w zerówce, zamiast siedzieć z nosem w książkach i grach komputerowych. Przede wszystkim dzieci dostały żywszą i radośniejszą mamę.

Natomiast problem, wielki problem, był taki, że Håkan żądał wyłącznego prawa do opieki nad dziećmi. Ona oczywiście chciała się nią dzielić po połowie i wiedziała, że on tak naprawdę też tego chce. Nie miał żadnych innych argumentów oprócz tego, że jest skupiona na sobie i nieodpowiedzialna. Adwokat, do którego się zwróciła, twierdził, że Håkan nie ma szans. Spór był dla niego sposobem, żeby ją ukarać. Jeszcze jeden dowód na to, że dobrze zrobiła, zostawiając go.

Czasami miała wrażenie, że Håkan potrafił przejrzeć wszystko, co robiła w Sztokholmie – że wcale nie spała u Louise, że wizyt w teatrze i operze nie było aż tak wiele, jak twierdziła.

Nie, zreflektowała się. Gdyby Håkan wiedział o jej podwójnym życiu, doprowadziłby do konfrontacji. Najgorsze było to, że nie cofnąłby się przed użyciem tego jako karty przetargowej w walce o dzieci.

Najwyższy czas na rozpoczęcie własnego życia, powtarzała sobie. Nawet jeśli zostało jeszcze kilka stopni do szczytu, jeśli chodzi o wiek, upływ lat był bardziej wyczuwalny niż kiedykolwiek wcześniej.

Minęła Blasieholmstorg i szła dalej Arsenalsgatan w stronę Nybroplan. Obcasy stukały o chodnik, a dźwięk odbijał się echem od kamiennych fasad, jakby tylko on istniał w tym uśpionym mieście. Jak zwykle unikała stawania na studzienkach ściekowych z literą A, bo mówiło się, że to ściąga nieszczęście w miłości, z kolei chętnie nadkładała drogi, żeby stanąć na tych z literą K, które według przesądu działały odwrotnie.

Pod domem aukcyjnym Bukowskis nagle przystanęła. Znów to poczuła. Wyraźny dyskomfort, wrażenie, że jest śledzona.

Gwałtownie się odwróciła. Wszędzie panowała cisza, nikogo nie dostrzegła. Wzięła głęboki wdech, rozejrzała się, popatrzyła na bramy, rogi domów i pomnik konia na placu.

Przywidzenie, powiedziała sobie i poszła dalej. Przeklinała samą siebie za przesadną reakcję, choć znała powód. Była nim postać w ciemnozielonej kurtce z kapturem, która ostatnio zdawała się pojawiać w tych samych miejscach co ona. Nathalie zawsze widziała ją z daleka – przed drzwiami nowo wybudowanego szpitala psychiatrycznego, pod Ikeą w Boländerna albo na schodach Biblioteki Uniwersyteckiej. Postać była normalnej budowy, miała dżinsy i zielony kaptur, który uniemożliwiał rozpoznanie twarzy.

Na początku myślała, że to tylko zbieg okoliczności, ale takie sytuacje zdarzały się za często.

Nie miała pojęcia, kto to może być. Oczywiście, leczyła wielu trudnych pacjentów i grożono jej, kiedy nie chciała wypisywać zwolnień albo recept na leki zawierające substancje narkotyczne. Ale nie miała żadnych konkretnych podejrzeń.

Jako lekarka musiała świecić przykładem, zwłaszcza od wiosny, kiedy to otrzymała nagrodę Symbioza dla najlepszego wykładowcy. Studenci medycyny z pewnością byliby zdziwieni, gdyby wiedzieli, czym się zajmowała w wolnym czasie.

Czy to mogło mieć związek z faktem, że jako najwybitniejszy w kraju ekspert w dziedzinie antyspołecznego zaburzenia osobowości była nieoficjalnym członkiem grupy profilerów Krajowej Policji Kryminalnej? Jej doktorat na temat wypartych wspomnień u psychopatów wzbudził duże zainteresowanie, a w Boże Narodzenie pomogła rozwiązać sprawę zabójstwa na tle seksualnym prostytutki z Malmö.

A może to był jeden z mężczyzn, z którymi się spotykała? Neurochirurg, stolarz albo poeta, którego wiersze nie doczekały się publikacji?

Nie. Nawet jeśli niektórzy byli rozczarowani, kiedy im mówiła, że nie chce się już dłużej spotykać, żaden z nich nie miał wyraźnych zaburzeń.

Nathalie rzuciła spojrzenie przez ramię. Ulica była pusta, a niepokój w jej sercu zelżał. Czasami – kiedy Håkan był najbardziej natarczywy – przychodziło jej do głowy, że to może być on. Że urządził sobie idiotyczną zabawę, by ją przestraszyć. Jednak myśl była tak niedorzeczna, że nie wytrzymywała dokładniejszej analizy. Poza tym na weekend wyjechał na konferencję do Oslo.

Zatrzymała się przy Nybrogrillen, zamówiła napój Pucko i zapiekankę kiełbasianą ze wszystkimi dodatkami. Chłopak w budce, zmęczony, pokiwał głową. Po krótkiej chwili dostała swoją wyżerkę. Łapczywie jedząc i pijąc, czuła, że rozjaśnia jej się w głowie.

Kiedy przecięła Birger Jarlsgatan, z kieszeni jej skórzanej kurtki dobiegło brzęczenie. Wyłowiła komórkę i zobaczyła, że przyszedł esemes.

Hej, nie śpisz? Wracam do domu z R. Chcesz się zobaczyć? Rickard

Poczuła ciepło rozchodzące się po ciele i się uśmiechnęła. Prawdopodobnie wracał do domu z restauracji Riche.

Chętnie. Jestem pod twoją pracą ☺

Myśl, że będzie adorowana przez wschodzącą gwiazdę Królewskiego Teatru Dramatycznego w Sztokholmie, jeszcze kilka miesięcy wcześniej śmieszyłaby ją tak samo jak to, że będzie siedziała przy barze w Riche w czarnej sukience z głębokim dekoltem i nonszalancko machała stopami, aż zabłyszczą podeszwy w malinowym kolorze, idealnie dobrane do jej torebki.

Nic nie mogło przebić nocy w jego mieszkaniu sprzed zaledwie kilku tygodni. Na chwilę zamknęła oczy. Pamiętała dotyk jego dłoni, schrypnięty głos i kondycję.

Czekała z telefonem w ręku, ale odpowiedź nie przychodziła. Po minucie stanęła na schodku nad odlaną z brązu głową Strindberga i popatrzyła na wodę. Czerwień świtu zakradała się nad Gröna Lund. Nathalie czuła się równie niepewna i rozżarzona jak to światło.

Jedna z flag nad jej głową załopotała, gwałtownie przywracając ją do rzeczywistości. Flagi reklamowały Hamleta z Rickardem w roli głównej i crossover Don Juan. Przypomniała sobie, że ojciec zaprosił ją i Louise na piątek na wspólne oglądanie efektów tej unikalnej współpracy teatru z Operą Królewską.

Ponownie spojrzała na wyświetlacz. Nadal nie było odpowiedzi. Nie chciała wyjść na zbyt gorliwą, więc postanowiła wrócić do domu. Dokładnie w tej samej chwili telefon zabrzęczał.

Spotkajmy się na Karlaplan za 10 min.

Żeby nie wyjść na zbyt łatwo dostępną, odczekała dziesięć sekund i odpisała:

OK.

Jak zawsze od czasu pewnego wieczoru, kiedy Håkan węszył w jej telefonie, usunęła konwersację i ruszyła w stronę Strandvägen.

Między Artillerigatan a Jungfrugatan minęła klinikę chirurgii plastycznej Louise. Popatrzyła na zdjęcia pięknych mężczyzn i kobiet i zaczęła się zastanawiać nad propozycją Louise, żeby zafundować sobie zabieg podniesienia piersi i odessania tłuszczu z brzucha. „Sama się na to zdecydowałam po rozwodzie z Frankiem i nie żałowałam ani przez chwilę – powiedziała Louise pewnego wieczoru, kiedy popijały drinki w Sturehof. – No i oczywiście dostaniesz korzystną ofertę cenową”.

Czemu nie, pomyślała Nathalie i ścisnęła piersi. Wprawdzie była całkiem zadowolona zarówno z ich rozmiaru, jak i ze sprężystości, ale po co się zadowalać czymś, co może być jeszcze lepsze.

Przed oczami stanął jej Rickard i ruszyła dalej. Na wysokości Djurgårdsbron odwróciła się plecami do czerwieniejącego nieba i wody i skręciła w Narvavägen.

Naprzeciwko Muzeum Historycznego minęła drzwi Franka. Nie odezwał się, więc zaczęła się zastanawiać, czy tej nocy pracuje. Zazwyczaj chciał się spotkać, kiedy była w mieście. Zarówno Frank, jak i Louise odnowili z nią kontakt po rozwodzie. Louise chciała mieć przyjaciółkę do plotek i imprez, a Frank przyjaciela, któremu mógłby się zwierzać.

Rzuciła okiem na zegarek. Od esemesa minęło piętnaście minut. Przyjdę w samą porę, pomyślała.

Już miała przejść przez ulicę na Karlaplan, kiedy zobaczyła Rickarda. Stał kawałek od fontanny, wpatrzony w telefon. Uniosła rękę i chciała krzyknąć, ale powstrzymała się, kiedy spostrzegła, że ktoś gwałtownie zrywa się z ławki przy fontannie. Zdecydowanym krokiem podszedł – a może podeszła? – do odwróconego plecami Rickarda.

W dłoni nieznajomego coś błysnęło, odbijając światło padające od wody.

Nathalie zmrużyła oczy, żeby lepiej widzieć w półmroku.

Rozległo się głuche stuknięcie. To Rickard upadł na ziemię. Nieznajomy wziął go pod ręce, podciągnął do fontanny i wrzucił do wody.

Nathalie nie rozumiała, co widzi. Ścieżki nerwowe łączące zmysły z mózgiem były zablokowane.

Nieznajomy pobiegł do roweru opartego o jeden z wiązów otaczających fontannę. Nathalie poczuła, że krew mrozi jej się w żyłach, kiedy zobaczyła ciemną kurtkę.

Stała jak wmurowana i po prostu się gapiła.

Postać nie miała kaptura, tylko czarną czapkę naciągniętą na głowę. Półmrok świtu i czarny strój sprawiały, że twarz była ukryta w ciemności.

Dopiero kiedy postać odjechała na rowerze w kierunku stacji metra, Nathalie pobiegła do fontanny.

Zbliżała się krok za krokiem i miała wrażenie, że trwa to w nieskończoność.

Kiedy dotarła na miejsce, najpierw zauważyła lustrzaną, krwawą powierzchnię, rosnącą wokół głowy Rickarda niczym aureola.

Leżał na plecach z przymkniętymi oczami, jego ciężkie, czarne buty opierały się o dno fontanny, a szary płaszcz ciemniał i tonął.

Weszła do wody.

– Rickard?

Usłyszała własny głos i zorientowała się, że zabrzmiało to w połowie jak pytanie.

Słowa rozpadały się w szumie fontanny.

Chwyciła go za szyję i wyciągnęła jego głowę z wody. Krew wciąż płynęła. Poczuła na dłoni lepkie ciepło.

Rickard próbował złapać oddech, utkwił w niej wzrok. Z wysiłkiem uniósł rękę i ścisnął jej ramię. Zaczął niewyraźnie charczeć:

– Wi… wi t…

Potem jego spojrzenie straciło ostrość. Broda opadła ku piersi, ciało zrobiło się wiotkie i dwukrotnie cięższe w jej ramionach.

Po głowie krążyły jej dwie myśli.

To się nie dzieje naprawdę.

Adam.

2

Następne pół godziny Nathalie Svensson pamiętała tylko we fragmentach. Wyciągnęła Rickarda Ekengårda z wody i położyła na ziemi przy fontannie. Próbowała powstrzymać krwawienie, przyciskając mu do piersi jego szalik, i jednocześnie dzwoniła na sto dwanaście. Sprawdziła puls i oddychanie i stwierdziła, że Rickard żyje, choć nie reagował na jej pełne rozpaczy okrzyki.

Karetka zahamowała na żwirze pięć metrów od ciała w tej samej chwili, gdy pierwszy radiowóz wjechał przez jedną z luk w otaczającym ich kręgu drzew. Ubrani na zielono sanitariusze działali profesjonalnie, ale niewątpliwie stresowała ich krew, barwiąca ziemię i ubranie na ciemną czerwień. Od razu się zorientowali, że ofiarą jest Rickard Ekengård, lecz tylko stwierdzili ten fakt i kontynuowali wyuczone czynności.

Szybko wynieśli nosze, załadowali na nie zwiotczałe ciało i zapakowali do samochodu. Podłączyli kroplówkę, tlen i założyli opatrunek uciskowy na klatkę piersiową.

Kierowca wyprosił ją z samochodu i zamknął drzwi. Trzy sekundy później szary świt rozjaśniły niebieskie światła. Karetka popędziła wzdłuż Karlavägen, a dźwięk syren odbijał się echem od kamiennych fasad.

Policjanci zarzucili jej koc na ramiona i odprowadzili ją do ławki za niebiesko-białą taśmą. Szybko ogrodzono nią teren fontanny i zejście do metra, w którym morderca zniknął na rowerze.

Policjant i policjantka zadawali jej pytania i rozmawiali przez radio. Wkrótce na miejscu było kilkunastu funkcjonariuszy w mundurach. Słyszała, jak udziela odpowiedzi, ale czuła się tak, jakby głos należał do kogoś innego.

Rickard Ekengård.

Na jej oczach postrzelony i wrzucony do fontanny.

A jednak mogła myśleć tylko o Adamie, miłości jej życia, którą tak brutalnie jej odebrano. Od tamtego dnia minęło dziesięć lat, ale wspomnienie tego, jak został postrzelony w plecy i pozostawiony w fontannie przed dworcem głównym w Uppsali, żeby się wykrwawił, nie wyblakło. Choć nie widziała tego na własne oczy. Nie było dnia, żeby o nim nie myślała. Kiedy na początku miesiąca temat podjął telewizyjny program Nierozwiązane zbrodnie, wspomnienia ożyły jeszcze mocniej.

Teraz sama była świadkiem, jak w podobny sposób zaatakowano Rickarda.

Nie, to nie może być prawda, pomyślała. Obudźcie mnie z tego koszmaru.

Przyjeżdżali kolejni policjanci. Słyszała, jak jeden z nich próbuje się dodzwonić do kogoś, kto mógłby wyłączyć wodę. Trzech ciekawskich młodzieńców zatrzymało się przy ogrodzeniu od strony Narvavägen, rozległ się terkot aparatu, kiedy jakiś fotograf zaczął robić zdjęcia, jedno za drugim. Przyjechał czarny samochód. Wysiedli z niego dwaj mężczyźni, włożyli białe kombinezony, rękawiczki oraz ochraniacze na buty i podeszli do kałuży krwi.

Nathalie zadrżała i szczelniej owinęła się kocem, tyle że nic to nie dało.

Nie wiedziała, jak długo siedzi wpatrzona w kaskady wody. Nagle ktoś usiadł obok i położył rękę na jej ramieniu.

– Cześć, Nahtalie, jak się czujesz?

Frank. Choć jego głosowi brakowało głębokiego metalicznego brzmienia, rozpoznała go od razu. Odwróciła się i popatrzyła w jego szare, głęboko osadzone oczy. Były przekrwione i wpatrywały się w nią z taką intensywnością, że początkowa ulga na jego widok została zastąpiona przez dyskomfort. Siedział blisko, na jego pobrużdżonej, lecz krzepkiej twarzy malowało się zmartwienie. Jak zwykle był ubrany w czarną skórzaną kurtkę, T-shirt i dżinsy. Na brodzie miał ranę, która wyglądała, jakby niedawno przestała krwawić. Jego górna warga wybrzuszyła się, bo trzymał pod nią snus. Zarost w kolorze popiołu był nastroszony, włoski sterczały na wszystkie strony.

– Co ty tu robisz? – zapytała.

– Nathalie, jestem na służbie – odparł, próbując sprawiać wrażenie opanowanego, choć jego głos wciąż brzmiał jakoś inaczej. – Mam dyżur, dziesięć minut temu odebrałem zgłoszenie alarmowe.

Poczuła, jak od nadmiaru wrażeń kręci jej się w głowie i wszystko się miesza w jednym wielkim, nieprzeniknionym bałaganie. Usłyszała swój głos:

– Przed chwilą mijałam twoje drzwi… minutę temu… miałam dziś do ciebie zadzwonić… ale coś mi przeszkodziło i… potem przyszłam tutaj, i… – Głos odmówił jej posłuszeństwa, a do oczu napłynęły łzy.

– Wiem z grubsza, co się stało. – Frank objął ją ramieniem, a wtedy przeszył ją ciepły prąd. – To musiało być straszne…

Pokiwała głową i mu się przyjrzała.

– Co ci się stało w brodę?

– A, nic – odparł. – Po prostu się zaciąłem przy goleniu.

Nie trzeba było być lekarzem, żeby wiedzieć, że kłamie.

– Byłeś w domu? – zapytała.

– Tak – odpowiedział i zabrał rękę z jej ramienia. – Co tu robiłaś?

– Wracałam do domu… z Café Opera… poszłam naokoło, żeby zaczerpnąć świeżego powietrza. – Kłamstwo przyszło samo. Żeby odwrócić jego uwagę, spytała: – Przeżyje?

– Nie wiem – odparł Frank. – Wiozą go na operację. Oczywiście zakładamy, że to była próba zabójstwa. Wszystkie wolne patrole przeszukują miejsce, w którym zniknął – zakończył i kiwnął głową w stronę metra.

Nathalie powędrowała myślami do zabójstwa minister spraw zagranicznych Anny Lindh. Do konferencji prasowej, na której lekarze oznajmili, że jej stan jest stabilny. I do tego, jak kilka godzin później ogłoszono jej śmierć.

– To było straszne – powiedziała i przeniosła wzrok na buty. Były czerwone jak krew.

Usłyszała odgłos kroków na żwirze, a po chwili w jej pole widzenia weszła drobna, chuda postać.

– Cześć, Nathalie – rozległ się głos lekarki medycyny sądowej, Angeliki Hübinette.

Nathalie odwróciła głowę i spojrzała jej w oczy.

– Co ty tu robisz? – spytała Angelica, patrząc to na nią, to na Franka.

Nathalie poznała ją podczas pracy w grupie profilerów. Była sympatyczna, kompetentna i ostra.

– Jest tutaj jako świadek – wyjaśnił Frank.

– Rozumiem – odparła Angelica. – Myślałam, że może zaangażowano już profilerów.

– Nie – odparł Frank. – Jeszcze trochę za wcześnie.

– Prawda – zgodziła się Angelica. – Ja w każdym razie jestem tu służbowo.

Jeszcze raz spojrzała na Nathalie i skinęła głową, co przy odrobinie dobrej woli można było uznać za wyraz empatii.

– Trzymaj się, Nathalie. Do usłyszenia.

Angelica Hübinette ruszyła do kolegów przy fontannie. Frank odwrócił się do Nathalie i znacząco uniósł brwi. Choć sam polecił ją do grupy profilerów, był sceptyczny, kiedy mieszali się do pracy policji kryminalnej.

– Możesz jeszcze raz opisać, co widziałaś? – poprosił i włączył kieszonkowy dyktafon.

Zmusiła się do tego, żeby ponowne omówić wszystko po kolei.

Nie wspomniała tylko o spotkaniu z Rickardem. Frank nie wiedział nic o mężczyznach, z którymi się spotykała, i chciała, żeby tak zostało. Przede wszystkim nie miało to nic wspólnego z atakiem.

Frank przejechał palcem wskazującym po ranie na brodzie.

– Nathalie, wiem, że to musi być bardzo trudne – powiedział.

– Nic z tego nie rozumiem – odparła głosem, który się załamał w połowie zdania.

Świat stał się rozmazany, bo do jej oczu znów napłynęły łzy.

– To już dziesięć lat – wykrztusiła.

– Wiem. Mnie też go brakuje.

Frank umilkł.

Był najlepszym przyjacielem Adama. Nathalie i Louise poznały ich na początku studiów medycznych. Po kilku tygodniach stanowili dwie pary.

– Czy jest coś jeszcze, co według ciebie mogłoby być dla nas ważne? – zapytał Frank po chwili.

Nathalie patrzyła przed siebie i napełniała płuca powietrzem. Krąg wiązów splatał się z białą metasekwoją. Zamknęła oczy. Poczuła, że jej ciało na zimnej ławce robi się ciężkie, usta drętwieją, a dźwięki zamierają.

– Muszę wrócić do domu.

– Załatwię to – odparł Frank. – Kiedy jedziesz do Uppsali?

– Nie wiem. Jak zwykle pojadę kolejką. Muszę być w domu najpóźniej dziś o dziewiętnastej.

– Zadzwoń do mnie, jak tylko się obudzisz.

Frank wstał i polecił jednemu z policjantów, niejakiemu Hanssonowi, żeby ją podrzucił do domu. Choć do mieszkania przy Artillerigatan było tylko pięćset metrów, nie protestowała.

Minutę później otwierała drzwi radiowozu stojącego przy przejściu dla pieszych, na którym zobaczyła napad. Tuż przed ich zamknięciem usłyszała jeszcze okrzyk jednego z ubranych na biało techników stojących obok wiązu – tam, gdzie wcześniej stał rower:

– Frank, znalazłem coś! Musisz na to spojrzeć!

3

Mam z tobą wejść? – zapytał Hansson, kiedy zatrzymali się przy bramie Artillerigatan 32.

Odwróciła się do niego, zobaczyła, że bębni palcami o kierownicę.

– Nie, dziękuję, poradzę sobie – odparła i otworzyła drzwi. – I dzięki za podwiezienie.

Oparła się obcasami o asfalt i wyszła z samochodu. Nie patrząc policjantowi w oczy, uniosła rękę na pożegnanie i odwróciła się do niego plecami. Wzięła głęboki oddech na chłodnym powietrzu i usłyszała, jak dzwony kościoła Jadwigi Eleonory wybijają wpół do szóstej. Na drzewach za metalowym ogrodzeniem cmentarza po drugiej stronie ulicy ćwierkały ptaki. Niebieskie, białe i liliowe cebulice walczyły o przetrwanie na ciemnej ziemi pomiędzy płatami śniegu pokrywającymi te fragmenty, które zawsze zdawały się leżeć w cieniu, za asymetrycznie rozmieszczonymi nagrobkami.

Zanim przeszła przez bramę, zauważyła radiowóz skręcający w prawo w Storgatan. Sprawdziła, czy drzwi się za nią zamykają, i weszła na czwarte piętro. Była nieprawdopodobnie zmęczona, a każda komórka jej ciała wibrowała niepokojem.

W maleńkim przedpokoju, w którym mieściło się pięć haczyków, półka na buty, lustro i drzwi do łazienki, zdjęła płaszcz i buty. Poczuła, jak stopy opadają ciężko na parkiet, jakby wylądowała po długim locie. Spojrzała na starannie ustawione buty do biegania w neonowym kolorze i doszła do wniosku, że w ten weekend nie pobiega po Djurgården. Jakby to miało jakieś znaczenie.

Kiedy zobaczyła w lustrze całą swoją sylwetkę, wzdrygnęła się. Ciemnobrązowe pukle opadały strąkami na ramiona, tusz do rzęs utworzył czarne cienie pod oczami, policzki były spuchnięte, a wargi blade.

Zadrżała i zrobiła kilka kroków do jedynego pokoju w mieszkaniu. Światło świtu wpadało przez okno od strony północno-zachodniej. Przez pączkujące gałęzie wciąż jeszcze można było zobaczyć cmentarz i drogę w dół do Östermalmstorg.

Próbując wziąć się w garść, ogarnęła wzrokiem znajome, starannie umeblowane dwadzieścia dwa metry kwadratowe. Po lewej stronie była półka z wieżą stereo, na której przed pójściem do Café Opera odtwarzała debiutancki krążek Aviciiego. Po prawej szafa, łóżko i wnęka kuchenna. Na ścianach fotokolaże matki, na podłodze orientalny dywan, który dostała od ojca, i fotel projektu Arnego Jacobsena, który kupiła na aukcji internetowej.

Pomiędzy doniczkami z białymi orchideami leżały o wiele za drogie gry komputerowe, które kupiła Gabrielowi i Tei. Na środku pokoju stał pulpit na nuty z pieśniami z tego tygodnia, na którym zawiesiła medal z zeszłorocznego biegu kobiet, jako przypomnienie, że powinna więcej trenować. Starała się, żeby w mieszkaniu było przytulnie.

Teraz jednak coś jej się nie zgadzało. Zwyczajowe poczucie bezpieczeństwa zniknęło, jak ręką odjął. Błądziła wzrokiem i próbowała zrozumieć, dlaczego. Wpatrywała się w kotarę w białe paski, pomiędzy łóżkiem a wnęką kuchenną, która skrywała składzik na środki czystości. Czy materiał nie był inaczej pofałdowany? Czy pół metra nad parkietem nie pojawiło się nowe wybrzuszenie?

Nie mrugając, podeszła i odsunęła kotarę.

Oczywiście nikogo za nią nie było. Tylko przybory do sprzątania i deska do prasowania

Kabel odkurzacza był rozwinięty i wchodził do pokoju.

Głośno wydmuchała powietrze i pokręciła głową na myśl o swoich wymysłach. Ponownie przywołała w wyobraźni wizerunek przestępcy. Widziała, jak zniknął za rogiem, czuła, że zawsze tam był, lecz wciąż poza zasięgiem.

Zdjęła sukienkę i odwiesiła na miejsce wśród innych w szafie. We wnęce kuchennej rozpuściła w szklance wody tabletkę elektrolitów. Szmer kojarzył jej się z fontanną. Z postacią na ławce, błyskawicznym atakiem i krwią, która zabarwiła wodę na czerwono. Z Rickardem chwytającym jej ramię i jego słowami: „Wi… wi t…”.

To była ostatnia sekunda świadomości w jego oczach, jakby zabrał ze sobą jej obraz.

Co chciał powiedzieć?

Witaj?

Będziesz żył? – pytała go w myślach.

Zwalczyła impuls, żeby zadzwonić do szpitala i zapytać. Doszła do wniosku, że nie ma sensu i choć to się wydawało bardzo trudne, musi spróbować zasnąć.

Wróciła do łazienki, przekręciła lusterko na szafce, żeby nie widzieć siebie, i wyjęła z kosmetyczki połówkę sobrilu. Zwykle nie zażywała leków uspokajających, ale to była wyjątkowa sytuacja.

Zamknęła drzwi na haczyk, rozebrała się i weszła pod prysznic. Kręciła kurkiem do momentu, aż woda zaczęła parzyć, a para otoczyła ją przezroczystą chmurą.

Wysoka temperatura i woda na skórze pomogły myślom wyodrębnić się z mętliku uczuć.

To, co się wydarzyło, było równie niepojęte i prawdziwe. Jako lekarka była przyzwyczajona do kursowania pomiędzy empatią a logiką, ale teraz czuła się bezradna jak pacjenci, którzy czasem się przy niej rozklejali.

Była świadkiem próby zabójstwa Rickarda Ekengårda.

Gdybym nie zatamowała krwawienia i nie wezwała tak szybko pomocy, już by nie żył, pomyślała, spłukując pianę z włosów.

Rickard. Dlaczego nagle zachciało mu się z nią spotkać? Czy po prostu był pijany, napalony, wracał z knajpy i postanowił spróbować szczęścia, licząc na to, że pójdzie z nim do domu?

Nathalie przypomniała sobie wieczór w Riche sprzed dwóch tygodni. Siedziała przy barze i piła wino, a on się przysiadł i powiedział „cześć”. Zdziwiło ją to. Wprawdzie widziała, jak posyłał jej spojrzenia od stolika, przy którym siedział z kolegami aktorami, ale nie sądziła, że podejdzie. Rozmowa była zwyczajną wymianą faktów przeplatanych żartami. W przeciwieństwie do wielu innych mężczyzn wydawał się szczerze zainteresowany jej odpowiedziami. Odprężało ją to i cieszyło. Zapytał o jej rodzinę, o pracę psychiatry, o śpiewanie w chórze i o rozwód, o którym zwykle nie wspominała.

Mijały godziny. Kiedy barman powiedział, że będą zamykali, Rickard zaprosił ją do siebie na butelkę dojrzałego amarone, którą dostał od dyrektora Dramaten. Był radosny i ożywiony, mówił o próbach do spektaklu i zbliżających się projektach filmowych.

Kiedy jednak usiedli na dużej, skórzanej sofie i wznieśli toast czerwonym winem, spoważniał. Powiedział, że pisze autobiografię. Zamierzał ujawnić wszystko.

Zanim zdążyła zapytać, co takiego ujawni, nachylił się i ją pocałował. Jego dłoń błądziła coraz wyżej, ona chwyciła go za szyję. Kochali się raz za razem.

Po wszystkim powiedział, że ma w zwyczaju spać sam. Nie mieli więcej kontaktu do czasu, aż wysłał esemes.

Nathalie wyłączyła prysznic. Gorąco i sobril sprawiły, że była zmęczona i odrętwiała. Starannie wytarła się nowym ręcznikiem od Ralpha Laurena, włożyła nocną koszulę z jedwabiu i myła zęby trzy minuty. Pogasiła wszystkie światła i podeszła do okna, żeby zaciągnąć żaluzje. Stanęła i patrzyła na cmentarz. Na jednej ze żwirowych ścieżek podskakiwały trzy wróble. Na moment zakręciło jej się w głowie i wszystkie groby zmieniły się w jeden wielki, szary kamień.

Straszliwa wiadomość o śmierci Adama odbijała się echem w jej wnętrzu. Słowa policjantów obróciły jej życie w drzazgi, a to, co sama przeżyła tamtej nocy, zamieniło się w nieprzenikniony mrok, który od tamtej pory nosiła w sobie.

Śledztwo w sprawie zabójstwa, z Frankiem jako świeżo upieczonym inspektorem, prowadziło donikąd. Wiedzieli tylko, że Adam miał jakąś późną robotę, nie wiadomo jaką. Saab, którym się dzielił z kolegą, stał na Salagatan, przed domem kolegi. Adam korzystał z niego wieczorem i odstawił zgodnie z umową, prawdopodobnie około dwudziestej trzeciej piętnaście. Ponieważ nie miał innych oczywistych opcji, prawdopodobnie szedł do redakcji „Upsala Nya Tidning”. Nikt nie wiedział, co miałby tam robić w środku nocy, ale zachowywał się dziwnie, odkąd tydzień wcześniej w redakcji dostał cynk od anonimowego informatora.

Mimo wysiłków policji nie udało się ustalić, nad czym pracował. Jedynym świadkiem był taksówkarz, który koło północy zrobił sobie przerwę na papierosa i znalazł Adama w fontannie.

Zanim wysiadł z samochodu, zobaczył kogoś pędzącego w kierunku północnym, w stronę parkingu przy ratuszu. Dziesięć sekund później usłyszał gwałtownie ruszający samochód. Nie potrafił powiedzieć nic na temat tego auta ani uciekającego człowieka. Potem podszedł do fontanny i zobaczył Adama leżącego z głową w wodzie.

Wokół niego, niczym czerwona chmura, unosiła się krew. Kiedy przyjechała karetka, ciało było wciąż ciepłe, ale próby reanimacji nie przyniosły skutku.

Mniej więcej w tym samym czasie spotkała ją ta straszna rzecz.

Nowe obrazy, nowe męki. Stała przy oknie, kurczowo trzymając się parapetu.

Teoria policji zakładała, że był to napad rabunkowy, który wymknął się spod kontroli. Adamowi brakowało aparatu i portfela, a w Uppsali grasował brutalny gang ze Wschodu. Nathalie nigdy w to nie wierzyła. I to przekonanie jeszcze się wzmocniło po programie Nierozwiązane zbrodnie. Nie ustalili żadnych konkretów, które obalałyby tę tezę, ale zaproszony do studia profesor uważał, że w sprawie jest wiele niejasności. Po programie weszła na poddasze i wyciągnęła kartonowe pudła z rzeczami Adama. Już miała unieść pokrywę pierwszego, ale się rozmyśliła. Nigdy do nich nie zajrzała. Po zabójstwie była zbyt smutna, a potem, kiedy już potrafiła uporać się z żalem, bała się, że ten ogarnie ją z powrotem. Poza tym wiedziała, że policja dokładnie zbadała zawartość pudeł.

Miała nadzieję, że tym razem będzie lepiej. Może sprawca już został schwytany. Może Rickard przeżyje.

Adam. Rickard.

Dziesięć lat nagle było niczym.

Z wysiłkiem na chwilę zmusiła się do działania. Zaciągnęła żaluzje i powlokła się do łóżka.

Zmusiła się, żeby zamknąć oczy. Odpłynęła i zapadła w głęboką drzemkę.

O wpół do siódmej zabrzęczał telefon na biurku. Wyświetlacz się rozjaśnił i pojawiła się na nim nowa wiadomość.

Miło, że dotarłaś bezpiecznie do domu. Mam nadzieję, że zasnęłaś. Chyba nie zapomniałaś? Twój przyjaciel

Nathalie śniła o Adamie i nic nie słyszała.

4

Uppsala
2004

Kiedy wróciła do wynajmowanego mieszkania przy Gustav Kjellbergs väg, była kompletnie wykończona. Dzienny dyżur na pogotowiu psychiatrycznym był pełen chaosu. Od decyzji o przymusowym leczeniu cierpiącego na psychozę kierowcy ciężarówki, który czekał na nią rano, aż po zapisanie na oddział kobiety z Algierii ze skłonnościami samobójczymi, która otrzymała decyzję o deportacji – a w tym wszystkim nie więcej niż dziesięć minut przerwy. Ponieważ ordynator przebywał na kursie informatycznym, musiała podejmować decyzje znacznie wykraczające poza jej kompetencje lekarza stażysty. Na domiar złego w czasie lunchu zadzwoniła matka i poprosiła o napisane zaproszeń na wernisaż jej zbliżającej się wystawy fotograficznej. Choć Nathalie miała tysiąc powodów, żeby odmówić, zgodziła się. Tłumaczenie, że nie zdąży, zajęłoby dwa razy więcej czasu.

Mam nadzieję, że Adam przygotował kolację, pomyślała, pokonując ostatnie stopnie w drodze do dwupokojowego mieszkania na trzecim piętrze.

Ku jej zdziwieniu drzwi były zamknięte. Czyżby nie przyjechał do domu, jak obiecywał, kiedy rozmawiali przed popołudniowym obchodem?

Rzuciła okiem na zegarek. Osiemnasta pięć. Powinien być w domu od godziny.

Przekręciła klucz w zamku i weszła. Na stole w kuchni stały resztki śniadania. Zmęczenie i niski poziom cukru we krwi sprawiły, że głośno zaklęła. Najbardziej złościło ją straszne bałaganiarstwo Adama.

Przekleństwa dźwięczały jej w uszach, kiedy wybierała jego numer.

Nie było odpowiedzi. Tylko wesołe powitanie i prośba, żeby zadzwonić później albo skontaktować się z redakcją gazety.

Odstawiła naczynia i wrzuciła poplamiony marmoladą obrus do pralki. Pomyślała kwaśno, że pewnie pisze artykuł o ośrodku opiekuńczym dla młodzieży, o którym mówił przez ostatni tydzień. Albo może chodziło o tego urażonego aktora, który mu groził w księgarni Lundequistiska. Prawdopodobnie był to kolejny z jego wciąż nowych pomysłów. Jeden był ważniejszy od drugiego i żadnemu nie mógł nadać priorytetu.

Adam często pracował po godzinach. Ostatnio była to bardziej reguła niż wyjątek. Wciąż kolejne wywiady, pilne artykuły i felietony, które trzeba było napisać. Do tej pory nie protestowała, ale zaczynało jej być przykro. Za godzinę miała się odbyć impreza na komisariacie. Wcześniej była umówiona z Louise, Håkanem i resztą ekipy na rozruchowego drinka u Franka. Jeśli miała zdążyć wziąć prysznic i zrobić się na bóstwo, nie mogła poświęcać czasu na zgrywanie pani od sprzątania i gotowania.

Kiedy pomyślała o Adamie, mimo wszystko nie mogła się nie uśmiechnąć. Był taki ambitny, każdego dnia chciał pokazać, że jest mądry, i ze wszystkich sił walczył o to, by zastępstwo w „Upsala Nya Tidning” zmieniło się jesienią w stałą posadę. Wiedziała, że w głębi duszy dręczył go kompleks, bo pochodziła z „lepszej rodziny”, jak często powtarzał w sposób najbardziej ironiczny z możliwych. Adam wywodził się z klasy robotniczej – jego mama była na rencie po trzydziestu latach pracy jako pielęgniarka, a ojciec pracował w kawiarni Lindvall jako kierowca ciężarówki. Jej rodzice wprawdzie nosili pospolite nazwisko Nilson, ale ojciec Victor był szanowanym przedsiębiorcą, właścicielem kilku hoteli i często wspominano o nim w prasie w związku z działalnością polityczną na rzecz równości. Matka Sonja pochodziła z rodziny szlacheckiej ze sztokholmskiego Östermalmu i myślenie klasowe miała we krwi.

Nathalie weszła od łazienki, wrzuciła ubrania do kosza na pranie. Zdjęła pierścionek zaręczynowy i umyła go płynem dezynfekcyjnym do rąk, który przyniosła z oddziału.

Kiedy poczuła ciepłą wodę na ciele, wróciła myślami do Adama.

Jutro minie dziewięć miesięcy, odkąd się zaręczyliśmy, pomyślała. Nie mogła się doczekać, aż wezmą ślub i będą mieli dzieci. To był dla niej oczywisty cel. Zwykle fantazjowała o tym, jak będą wyglądały jej dzieci, jak będą mówiły i się poruszały. Tęsknota za byciem matką tliła się w niej jak żar, mocniej z każdym dniem.

Zbliżała się do trzydziestego piątego roku życia. Był już najwyższy czas, ale chciała, żeby to Adam zaproponował datę. Może na jesieni, myślała z nadzieją, wmasowując balsam we włosy. Kiedy wyszła spod prysznica, usłyszała w przedpokoju jego głos:

– Nathalie? Halo?

Miała wodę w uszach, ale i tak zwróciła uwagę, że sprawia wrażenie zaganianego.

Szybko owinęła się ręcznikiem i otworzyła drzwi. Spojrzała w jego brązowe oczy i zyskała potwierdzenie swoich przeczuć: coś się stało.

– O co chodzi? – zapytała.

– O nic – odparł i zdjął buty.

– No mów! Przecież widzę, że coś się stało.

– Przepraszam za spóźnienie – powiedział i rzucił okiem na zegarek, który mu kupiła na urodziny.

Położyła mu na policzku mokrą dłoń, pochwyciła jego spojrzenie.

– Opowiadaj! Mamy mało czasu.

Wmaszerował do kuchni. Wypił resztkę soku jabłkowego prosto z kartonu. Odstawił karton na zlewozmywak i spojrzał na nią z powagą.

– Dostałem cynk, dlatego się spóźniłem. Tym razem to może być coś naprawdę wielkiego… – Wytarł usta grzbietem dłoni, zrobił krok w jej stronę i z powagą, jakiej nigdy u niego nie widziała, oznajmił: – Nathalie. To mi może zapewnić wielką nagrodę dziennikarzy.

5

Sztokholm
poniedziałek 28 kwietnia 2014

Białość przeszła w czerwień i Nathalie poczuła ciepło na powiekach. Powoli się budziła ze snu o Adamie. Już od lat nie wydawał jej się tak realny. Słyszała jego głos, przytulała go, czuła jego zapach, smakowała jego pot. Wszystko w nielogicznym pomieszaniu, które sprawiało wrażenie najbardziej naturalnej rzeczy pod słońcem.

W duszy czas nie istnieje, myślała często, kiedy odbierała wrażenia z najróżniejszych okresów swojego życia z tą samą intensywnością jak wtedy, kiedy je czuła po raz pierwszy.

Adam. Próbowała go zatrzymać, ale umykał, zastąpiony przez bolesne obrazy ataku na Rickarda. Nieprzyjemne wrażenie nierzeczywistości, z którym zasypiała, znów ją ogarnęło. Było jak dusząca ciemność, której nie mogła lub nie chciała ująć w słowa.

Popatrzyła w górę na biały sufit i utkwiła wzrok w pęknięciu farby. Miało kształt półksiężyca. Bolała ją głowa, a koszula nocna lepiła się do ciała. Nathalie czuła się jak ogłuszona i miała wrażenie, że już nigdy więcej nie wstanie.

Chcąc pokonać ten paraliż, siłą przerzuciła nogi nad krawędzią łóżka. Spojrzała na radiobudzik na nocnym stoliku. Pięć po dziesiątej.

Poczłapała do wnęki kuchennej i wypiła dwie szklanki soku pomarańczowego. Dało jej to wystarczająco dużo energii, żeby była w stanie podejść do okna i otworzyć je na pięć centymetrów, na które pozwalał regulator. Chłodne, rześkie powietrze owionęło jej ciało, koszula odczepiła się od skóry.

Na Östermalmstorg jak gdyby nigdy nic trwał handel. Pomyślała, że wszystko było tylko złym snem. Wzięła telefon z biurka, żeby poczytać „Aftonbladet”.

Zobaczyła esemes. Przyszedł o szóstej trzydzieści dwie.

Przeczytała. Cztery zdania. Komórka zrobiła się ciężka w dłoni. Adrenalina zaczęła szaleć we krwi i odegnała zmęczenie. Słowa same w sobie były zwyczajne, ale połączone ze sobą i umieszczone w kontekście tworzyły najbardziej nieprzyjemne pozdrowienie, jakie kiedykolwiek dostała.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki