Tytuł oryginału: Star Wars. Sanctuary. A Bad Batch Novel

Projekt graficzny: Elizabeth A.D. Eno

Redakcja i korekta: Magdalena Kozłowska

Konsultacja: Jacek Drewnowski

DTP: Marzena Andziak

© & TM 2026 Lucasfilm Ltd. All rights reserved.

ISBN 978-83-8385-572-1

Książka dostępna także jako e‑book.

Wydawca: Wydawnictwo Olesiejuk, an imprint of Dressler Dublin sp. z o.o.

Dane do kontaktu:

Wydawnictwo Olesiejuk

ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Mazowiecki

tel. (+48 22) 733 50 00

e-mail: wydawnictwo@dressler.com.pl

www.wydawnictwo-olesiejuk.pl

Dystrybucja:

Dressler Dublin sp. z o.o.

ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Mazowiecki

tel. (+48 22) 733 50 31/32

e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl

www.dressler.com.pl

Druk: Abedik SA

Star Wars. Sanktuarium. Parszywa Zgraja to fikcja literacka. Wszystkie nazwy, miejsca i zdarzenia są fikcyjne i powstały w wyobraźni autora, a jakiekolwiek podobieństwo do miejsc, zdarzeń i osób, żywych czy zmarłych, jest całkowicie przypadkowe.

Dla Adrienne i Melanie, królowej i księżniczki mojej galaktyki.

Chronologia Star Wars

Dawno, dawno temu w odległej galaktyce….

Wprowadzenie

Minął ponad rok, odkąd Imperator Palpatine obwołał Jedi zdrajcami i obrócił przeciwko nim żołnierzy-klonów, u boku których walczyli. W następstwie tych wydarzeń Imperium w asyście rządzącego żelazną pięścią Imperialnego Biura Bezpieczeństwa stłumiło wszelkie zagrożenia dla jego rządów i ogłosiło nastanie epoki „pokoju i harmonii” dla wszystkich, którzy poddadzą się woli Imperatora.

Jednostka Klon 99 (zwana też Parszywą Zgrają) nie wypełniła rozkazu 66 i od tamtej pory ucieka przed sprawiedliwością. W pogrążającej się w chaosie galaktyce członkowie oddziału wiodą życie najemników. Pozbawieni zleceń od chwili, gdy rozeszli się w dość wrogich stosunkach z dwulicową najemniczką Cid Scaleback, Hunter, Tech, Wrecker i Omega schronili się na Pabu, w niewielkiej osadzie na wyspie. Niedawno ogromne tsunami, zdarzające się raz na pokolenie, pozostawiło miasto w ruinach.

Wykorzystując swoje kontakty w galaktycznym półświatku, sojuszniczka oddziału i piratka Phee Genoa opracowała dwie intrygi, by pomóc lokalnym mieszkańcom w szeroko zakrojonej odbudowie. Do pomocy w tym przedsięwzięciu wynajmuje Parszywą Zgraję, ale nie wszystko jest takie, jakim się zdaje…

Rozdział pierwszy. Dom aukcyjny Piproo, Hosnian Prime

ROZDZIAŁ PIERWSZY

DOM AUKCYJNY PIPROO, HOSNIAN PRIME

Członkowie Jednostki Klon 99 byli za pan brat z wymagającymi misjami. Zostali stworzeni z myślą o żmudnej, uciążliwej służbie. Jednocześnie nawet po tylu latach walk w błocie i gnoju, gdy nieraz wychodzili bez szwanku z beznadziejnych sytuacji, Hunter nie przypominał sobie drugiego takiego zestawienia czynników, którego nienawidziłby na równi z obecnym. Ale misja to misja. Każdy miał swoją rolę do odegrania. Porażka nie wchodziła w grę.

– Ktoś źle obrał jogany – oznajmił natrętny wieloręki droid kuchenny.

Hunter zwrócił się w stronę „przełożonego” i za pomocą lichego noża do obierania odciął ostatni kawałek skórki z soczystej kuli, barwiącej mu ręce na fioletowo. Dorzucił owoc do tuzina pozostałych w koszyku. Pracował nad nimi, odkąd zaczął działać pod przykrywką jako nisko postawiony pomocnik kuchenny.

– Miały nie mieć skórki. Więc nie mają. Co niby zrobiłem nie tak?

W obliczu takiej krnąbrności droid aż zesztywniał. A przecież Hunter miał wrażenie, że jego nastawienie jest zgodne z radą Phee Genoi, odnoszącą się do tego rodzaju uciążliwych forteli – „Zawrzyj nieco siebie w roli. Będziesz bardziej wiarygodny!” – a przynajmniej tak sobie wmawiał.

Nigdy nie reagował dobrze na nagany, choćby i zasłużone. A na tę konkretną przecież nie zasłużył. „Obrałem te cholerne jogany!” Powierzone mu zadanie – a raczej zadanie powierzone pomocnikowi kuchennemu, którego obezwładnił i pod którego teraz się podszywał – było jednym z wielu w przegrzanej, pełnej zgiełku kuchni domu aukcyjnego.

Wprawdzie droid krytykował jego umiejętności posługiwania się nożem – coś, czego do tej pory nie kwestionował nikt, kto by przeżył – ale jakimś cudem przegapił o wiele bardziej poważne przewiny, których inni dopuścili się tego wieczora, a które na pewno przepaliłyby mu zwoje. Jak tego pomywacza rasy Volpai, bez ustanku dłubiącego sobie w uchu krótkimi, grubymi palcami lewej dolnej dłoni – blech! Albo tego ikkrukkiańskiego cukiernika, który popróbował kilku słodkich tart i zafajdał próg drzwi lukrem.

A mimo to droid kucharz typu COO, o wielu rękach i takiej samej liczbie rzeczy, które go denerwowały, miał czelność traktować Huntera tak, jakby to był problemem.

– Poprawna obierka – ciągnęła belferskim tonem maszyna – nie przekroczyłaby grubości czterech i pół milimetra, a skórkę najlepiej usunąć w postaci nieprzerwanej spiralnej wstęgi, by zachować ją w charakterze estetycznej dekoracji…

Uciążliwy wykład trwał w najlepsze, ale Hunter skupił się na pełnym szumów audio, dochodzącym z mikrokomlinka w uchu.

– Nie demontuj go – podkreślił przez urządzenie Tech. – Z tą właściwą techniką dekorowania talerza z joganami to akurat ma rację.

Z komlinka dobiegł drugi głos i natychmiast ostudził mordercze zamiary Huntera.

– Fajnie obrałeś, Hunter – stwierdziła Omega.

Klon spojrzał droidowi kuchennemu przez ramię i zobaczył Omegę ze świeżo napełnioną tacą. Przechodziła z kuchni do sali bankietowej, gdzie snuła się śmietanka galaktyki (kryminaliści). Dziewczynka miała na sobie czarne spodnie w kant i pasującą do nich koszulę kelnerki. Jej ciemna peruka skrywała blond loki, podobnie jak odrobina makijażu maskowała tego dnia tatuaż na twarzy Huntera. Omegę, najniższą osobę spośród ekipy kelnerskiej, łatwo było rozpoznać pośród bogatych gości aukcji, ubranych w powiewające szaty i wypolerowane ceremonialne zbroje.

Trzymała tacę z daruvviańskim szampanem i spoglądała Hunterowi w oczy. Klon skinął głową na znak, że wszystko gra i że nie zamierza rozszarpać droida na kawałki, więc Omega może się zająć swoimi sprawami i nie musi się demaskować. Dziewczynka podała drinka najbliższemu gościowi, a ten przyjął go łapczywie. Drzwi od kuchni się zasunęły. Te istoty wszystko przyjmowały łapczywie, nawet wtedy, gdy nie miały do czegoś prawa. I stąd w ogóle ta misja.

Droid kuchenny nawijał do znudzenia o właściwych technikach obierania, pozycji dłoni, nacisku i tak dalej. Hunter puszczał to wszystko mimo uszu. Wiedział, co potrafi zrobić dowolnym nożem, czy to ostrym, czy tępym. Nagle droid zamilkł, jakby wyczuł, że wykład trafia w próżnię.

– Po przemyśleniu sprawy stwierdzam, że dam ci narzędzie lepiej dostosowane do poziomu twoich umiejętności.

Droid wyciągnął Hunterowi z dłoni nóż i zaprezentował nowe ustrojstwo: obieraczkę z systemem zabezpieczającym, odpowiednią dla dziecka, które po raz pierwszy wpuszczono do kuchni.

„Łudź się, łudź, droidzie, że to ty jesteś tu ekspertem” – wycedził w duchu Hunter. Sięgnął po obieraczkę. „Ostatni raz pozwalam cokolwiek planować Phee. Ostatni!”

SALA SKARBÓW, PABU
Cztery dni wcześniej…

Skóra Phee Genoi, zazwyczaj koloru palonej umbry, nabrała fioletowego odcienia w zamglonym blasku holograficznego rozkładu pomieszczeń, wokół którego krążyła piratka, gdy próbowała przekonać oddział do swojego planu. Mówiła z werwą, wymachując z pasją rękoma.

– …a wtedy po prostu wyjdziemy. Bez zbędnych ceregieli.

Hunter wstał z założonymi ramionami i gniewnym spojrzeniem.

– A czemu niby ja mam robić w kuchni?

Zamiast stwierdzić oczywisty fakt – że usposobienie Huntera czyni z niego osobę, która nie poradzi sobie ze społecznymi aspektami przekrętu – Phee zdecydowała się na bardziej dyplomatyczne podejście i przypomniała mu o innej opcji.

– Zawsze możesz zaczekać na statku z Mel.

MEL-222, cylindryczna i pełna werwy droidka zasilająca Phee, została niedawno przebudowana z kawałków złomu, a jej pamięć odtworzono z banku danych, po tym jak podczas niefortunnej misji na Skarze Nal jej ciało zostało rozerwane na kawałki. Podjechała do Huntera na gąsienicach nie do pary, świergocząc z entuzjazmem na myśl o potencjalnej współpracy.

– Reszta bierze udział, to i ja – podkreślił Hunter, odrzucając propozycję i sprawiając, że MEL-222 zapikała z rozczarowaniem.

Ale to nie tak, że wszyscy pozostali będą przebywać w budynku. Taki Wrecker zostanie na zewnątrz jako parkingowy, by mieć oko na okolicę domu aukcyjnego oraz zatroszczyć się o transport i drogę ucieczki, gdyby wszystko się pokiełbasiło. Hunter jednak nie miał na myśli wszystkich. Chodziło mu o Omegę.

Dziewczynka była spostrzegawcza. Chłonęła każdy szczegół, a entuzjazmem kipiała w takim stopniu, że zdawała się drżeć.

– Będę się przechadzać wśród tłumu – zaczęła na znak, że rozumie własną rolę – z autoslicerem przyczepionym do nadgarstka. Zbliżę się do każdego licytującego…

– …a slicer załaduje na ich datapady toporny kod MEL-222, który pobierze umiarkowaną sumę kredytów z ich kont w domu aukcyjnym i przeleje je na nasze – dokończył zadowolony z pomysłu Tech.

MEL-222 wydała z siebie usatysfakcjonowane trele.

– Ej tam, spokojnie! – skomentowała Phee.

– Ja tam napisałbym o wiele bardziej elegancki program – skwitował Tech. – A do tego niezawodny.

Droidka skomentowała jego przechwałki wiązanką pisków i treli.

– Cii, nie miał na myśli nic złego – uspokoiła ją Phee, mijając się z prawdą, a potem rzuciła do Techa: – Może i podszedłbyś do tego inaczej, ale musisz przyznać, że to zadziała.

– Zważywszy na dostępne nam informacje i o ile nie dojdzie do żadnych odstępstw? Powinno. Ale…

– Ale nic – ucięła temat Phee. – Każdy zrobi, co do niego należy. W tym i ty. Powtórzysz?

Tech westchnął głęboko.

– Ty i ja udajemy małżeństwo, które dorobiło się sporej fortuny na dystrybucji napojów – a na boku przemycało blastery. Mam sprawiać miłe wrażenie.

– Dla ciebie pikuś, Brązowooki – skwitowała Phee.

Wrecker z uniesioną w głębokim skupieniu brwią odezwał się po raz pierwszy od godziny.

– Może to ja powinienem trafić do kuchni. Bo tam jest żarcie.

– Parkingowy! – odparła Phee nieznoszącym sprzeciwu tonem.

Wrecker opuścił ramiona, ale nie zaprotestował.

– Słuchajcie, wiem, że to nie wasza typowa robota – przyznała Phee, próbując załagodzić opór. – O wiele mniej piu, piu! – Udała, że strzela z palców. – I bum, bum! – Rozłożyła nad głową ramiona po szerokim łuku w udawanej eksplozji, na co Wrecker wyszczerzył zęby. – Ale Pabu tego potrzebuje.

Jakby w odpowiedzi na jej słowa podłoga zadrżała lekko. Wstrząs wtórny po wyjątkowo rzadkim trzęsieniu ziemi, które przed miesiącem zalało wyspę ścianą wody, przeniknął ich kości. Z krokwi dachowych poleciał pył. Choć obecnie wstrząsy były już łagodniejsze niż w pierwszych dniach po wielkiej fali, odbudowa wyspy odbywała się wolno i niepewnie. Jasne, mieszkańcy połączyli swoje zasoby i wspólnym wysiłkiem poczynili niesamowite postępy we wszystkim, od inżynierii po stolarstwo, ale i tak zmagali się z rzeczywistością po takiej katastrofie naturalnej i ze świadomością, że Pabu być może już nigdy nie będzie takie samo.

Szczególnie jeśli nie zdobędą materiałów i kredytów z myślą o daleko idących pracach remontowych i budowie grobli, by przeciwdziałać katastrofalnym skutkom przyszłych trzęsień.

Kolejne drżenia zachwiały Salą Skarbów i strąciły ze stołu holowyświetlacz Phee. Gdy spadał, plany przekręciły się na bok. Omega zwinnym ruchem rzuciła się do przodu i złapała dysk, nim ten uderzył o ziemię. Wcisnęła przycisk i hologram zafalował i zniknął.

Wstrząsy trwały kilka kolejnych chwil. Gdy wreszcie ustały, Phee powiedziała:

– Zróbmy sobie przerwę.

Wrecker podniósł rękę.

Phee odpowiedziała, nim jeszcze zadał pytanie.

– Tak, możesz iść coś zjeść.

Wybiegł z sali i tyle go widzieli.

Hunter odprowadził wzrokiem brata, po czym spojrzał z niepokojem na piratkę.

– Chyba wszystkim przyda się nieco świeżego powietrza. Przejdziemy się we dwoje?

Między nimi wyrosła Omega.

– Mogę iść z wami?

Phee wyczuła, że Hunterowi chodzi o rozmowę na osobności.

– A możesz pomóc Techowi i Mel opracować trasy ewakuacyjne? Potem ci opowiem, jak któregoś razu zinfiltrowałam gang na Jedzie i zostałam jego przywódczynią na całe dziewięć dni.

– Dobra! – odparła dziewczynka i dosiadła się do Techa, kłócącego się z MEL-222 na temat języków programowania.

Phee i Hunter opuścili Salę Skarbów i natychmiast uderzyła w nich słona bryza z atolu Pabu. Kilka metrów przed budynkiem grupa wyspiarskich młodzieńców grała piłką w głupiego Jawę z Gonkym, czasami – bo niezbyt często – przydatnym droidem zasilającym Jednostki 99. Pudełkowaty, mrukliwy droid został nieoficjalną maskotką dzieciaków – kto wie, czy podnoszenie morale nie było aby jego prawdziwym powołaniem. Jedno z dzieci nie trafiło i uderzyło piłką w bok korpusu droida. Ten skrzeknął i się przewrócił. Młócił powietrze nogami. Dzieci zarechotały ze śmiechu. Tak, Gonky był do tego stworzony.

Phee i Hunter ruszyli w dalszą drogę. Połączenie roślinności z architekturą, naturalnego ze sztucznym, sprawiało wrażenie zatrzymanej w czasie harmonii. Miejsce to bez wątpienia było jednym z najpiękniejszych, jakie Hunter widział. Mimo to zastanawiał się, czy taka ocena nie jest względna. Podczas niezliczonych bitew toczonych ramię w ramię z braćmi, a teraz i z Omegą, widywał straszne rzeczy. W porównaniu z wojną wszystko wydawało się piękne.

Może i miał wypaczoną perspektywę, ale Pabu było dobrym miejscem. Zasługującym na ratunek. I stąd ich misje – w liczbie mnogiej – które trafiły do Phee za sprawą jej kontaktów z różnych zakątków galaktyki.

Przekręt z domem aukcyjnym był bowiem połową równania, które według Phee powinno rozwiązać problemy Pabu. Wśród przedmiotów wystawionych na sprzedaż w trakcie ekskluzywnego (i nielegalnego) zgromadzenia znajdowały się rozmaite artefakty zagrabione podczas wojen klonów. Licytujący, którzy mieli przybyć na miejsce na specjalne zaproszenie, byli jednymi z najbardziej zatwardziałych kryminalistów w galaktyce, takimi, którzy zlecali brutalność na odległość, którzy byli milczącymi partnerami w szemranych interesach, którzy skrywali prawdziwą naturę za zasłoną pozornie legalnego biznesu (jak dystrybucja napojów), by nie brudzić sobie rąk. W istocie osoby te handlowały bólem i cierpieniem.

Choć nie czuł się dobrze na myśl, że będzie musiał wcielić się w kogoś innego, Hunter musiał przyznać, iż czuje satysfakcję, że takie wyglancowane, snobistyczne męty wrócą do domu z lżejszymi kabzami. Mimo wszystko jednak nadal miał opory.

– Powtórz, proszę, od kogo masz te informacje?

Jeśli Phee irytowała się, że znów zadaje jej te same pytania, nie dała tego po sobie poznać, choć próbowała zmienić temat.

– Nie chcesz zaczekać, aż wrócimy do reszty? Dzięki temu…

– Nie. Tutaj. Teraz.

Nigdy nie myślało mu się dobrze podczas odpraw. Wolał pozostawać w ruchu, wśród natury, gdzie mógł się skupić.

– Dobrze. Znajomy o imieniu Ven Alman.

– Tamten balosarski pirat?

– Tak. Wykonał fuchę dla przedsiębiorcy sponsorującego nam robotę.

– Wyjątkowo pobożnego Caridanina powiązanego ze spółką budowlaną.

Hunter zamknął oczy. Szedł przed siebie i nasłuchiwał, bez trudu omijając donice, biegnące dzieci i nowo powstałe pęknięcia w chodniku, przez które można było sobie skręcić kostkę. Rozpoznawanie bezpośrednich przeszkód na drodze nie wymagało żadnego wysiłku – ba, miał wrażenie, że to zaledwie cienka płachta, przesłaniająca to, co wyczuwał pod oczywistością. Energia generowana w elektrowni Pabu biegła przewodami do każdej struktury na wyspie, co Hunter odbierał w postaci systemu korzennego zbudowanego z błyskawic. Zapach dziennego połowu z doków oddalonych o setki metrów rozchodził się w powietrzu niczym język znany tylko nosowi Huntera. Miał tak czuły zmysł powonienia, że gdyby tylko znał nazwy poszczególnych ryb, mógłby rozpoznać każdy gatunek. Uszami rejestrował głos Phee, ale jeśli skupiłby się na czymś innym, wychwyciłby szczegóły paru pobliskich rozmów. Jego wzmocnione zmysły stanowiły część jego tak zwanego „defektu”, który czynił go CT-99. Oznaczenie to zostało nadane jemu i braciom ze względu na to, jak dalece różnili się od Regsów – regularnych żołnierzy-klonów.

Hunter i Phee spacerowali krętą ścieżką z kocich łbów, prowadzącą w dół pod rusztowaniami wzniesionymi w ramach prac naprawczych – prac, które wkrótce będą niemożliwe do sfinalizowania, bo kończyły się tak zasoby, jak i kredyty. Mimo wszystko pracownicy stukali młotami, piłowali i lutowali w nadziei, że wszystko ułoży się po ich myśli. Tacy już byli mieszkańcy Pabu.

Hunter wraz z rodziną miotali się bez celu, gdy Phee sprowadziła ich do tego wyspiarskiego miasta. Na wojnie rzadko kiedy zdarzały się dobre momenty, ale Hunter zastanawiał się, czy najgorszym nadal nie był tamten surrealistyczny dzień, gdy najwyższy kanclerz Palpatine rozkazał klonom, by bezzwłocznie zlikwidowały każdego Jedi, u którego boku walczyli od lat.

Utrata braci wskutek wymiany ognia z blasterów, detonatorów termicznych czy torped protonowych to coś, czego oczekiwali. Strata z powodu nieodpartego przymusu, by zdradzić druhów z pola bitwy, nie była czymś, na co mógł się przygotować. Choć nawet to nie wydawało się tak załamujące, jak ich brat Crosshair, który zdradził towarzyszy z własnej woli, by postąpić jak na przykładnego żołnierza przystało.

Reszta o tym nie wiedziała, ale Huntera w snach zbyt często nawiedzali Crosshair i polegli Jedi.

Przez jakiś czas radzili sobie, podejmując się bardzo ryzykownych zadań za niskie stawki, podsuwanych im przez pozbawioną skrupułów Trandoshankę Cid Scaleback za pośrednictwem galaktycznego półświatka. Mieli co do gęby włożyć, ale z czasem ich relacje się pogorszyły, w miarę jak zlecenia Cid stawały się coraz dziwniejsze i bardziej niebezpieczne. W końcu Hunter i reszta nie mieli innego wyboru, jak się od niej odciąć.

To, że tyle razy o włos uniknęli śmierci na szemranych misjach od Cid, miało tę jedną zaletę, że Hunter stał się o wiele bardziej wybredny. Los najemnika dawał mu więcej wolności, by kwestionować niepewne parametry misji, niż w dniach spędzonych na walkach dla Nowej Republiki pod hasłem „Posłuszni żołnierze wykonują rozkazy” – nie żeby i wtedy był w tym specjalnie dobry. Mimo wszystko…

– Podejrzanie wygodne – powiedział do Phee. Otworzył oczy i przerwał przedłużającą się ciszę. – Wyznawca tej całej wiary w Świętą Łupinę i Skałę, tak pobożny, że w zamian za pojedynczą relikwię zamierza przekazać niestworzoną ilość materiałów budowlanych, gdy akurat najbardziej ich potrzebujemy?

– Pewnie ci powie, że to wcale nie wygodne, a uświęcone!

– Pewnie tak – odparł Hunter, choć nie powiedział, że by w to nie uwierzył. – Czemu to coś…

– Moździerz – doprecyzowała Phee.

– Czemu niby ten moździerz jest taki ważny?

Hunter przyjrzał się artefaktowi, gdy Phee po raz pierwszy wspomniała o planie. Dla niego była to po prostu zwykła kamienna misa.

– Wiem tyle, że jest prastary i święty. Wysoko postawieni kapłani stosowali go podczas ceremonii. Mieszali w nim mikstury, które miały zapewnić wyznawcom drogę do wyższych stanów świadomości. Czy to rozumiem? Nie. Nigdy specjalnie nie interesowały mnie jakieś „siły wyższe”. Ale nie muszę niczego rozumieć, by to szanować.

Hunter przytaknął. Mądrze powiedziane. Galaktyka była tak rozległa, że nie sposób było pojąć każdego cudu czy wierzenia. Jednocześnie miał prawo kwestionować logistykę zadania, którego zamierzali się podjąć.

– Gdy już wyzwolimy artefakt z aukcji, zajmiemy się tym drugim zleceniem?

– Tak. Zresztą tak łatwym, że szkoda do tego wracać.

– Jeszcze nigdy nie widziałem, by taki szmal przychodził łatwo.

– To Republika wam nie płaciła?

Hunter łypnął na nią z niedowierzaniem.

– Tak myślałam. Więc masz na myśli ryzyko związane z pracą dla Cid. Ale działanie na własną rękę to coś zupełnie innego. Zobaczysz.

Właśnie tego się obawiał. „Coś innego” nie musiało wcale oznaczać, że to coś lepszego. Choć żołnierski fach pozostawiał wiele do życzenia, Hunter doskonale wiedział, że nawet najlepsze plany potrafią wziąć w łeb.

Przyłapał Phee na tym, że się na niego gapi.

– No co?

– Snujesz katastroficzne wizje, co?

– Ja… Nie.

– Będzie dobrze, Hunter. Zobaczysz, po aukcji mi podziękujesz.

– Za co?

– Sam wspomniałeś, że taka okazja nadarza się w naszej największej potrzebie. Zaczyna ci się podobać na Pabu. Wkrótce przekonasz się do tego miejsca na dobre. Wiedziałam, że tak będzie.

Hunter się skrzywił. Phee była zbyt pewna siebie. Wcale nie czuł się do niczego przekonany. Ani do tej misji, ani do samego Pabu. Ale zrobi, co do niego należy.

Phee zauważyła jego minę.

– Wiesz co? – dodała. – Nie ma na co czekać. Nie ma za co.

Rozdział drugi. Dom aukcyjny Piproo, Hosnian Prime Teraz

ROZDZIAŁ DRUGI

DOM AUKCYJNY PIPROO, HOSNIAN PRIME
Teraz

Formalne – i niewygodne – przebranie było dla Techa próbą wytrzymałości. Miał na sobie dopasowane ciemnoniebieskie spodnie oraz marynarkę w odcieniu ciemnego szkarłatu, a jej kołnierz sięgał tak wysoko, że klon musiał się powstrzymywać, by za niego nie szarpać. Wcielał się w jednego ze zgromadzonych tu kryminalistów i powinien czuć się swobodnie zarówno w takim stroju, jak i miejscu. Nie zamierzał jednak już nigdy się godzić na takie role, chyba że przebranie zostanie zmodyfikowane według jego konkretnych wytycznych, a lista potencjalnych ulepszeń rosła z każdą chwilą. Wychylił się ku Phee i podzielił się z nią głównym zażaleniem.

– Swędzi mnie.

– Nie swędzi – odparła charakterystycznym już, pewnym siebie tonem. – Czujesz się nagi bez zbroi. Choć muszę przyznać, że tak znacznie bardziej ci do twarzy.

Zebrani komplementowali suknię Phee, mieniącą się drobniuteńkimi elektrodami, zmieniającymi gradient zgodnie z paletą barw Techa.

– Pasujemy tu, a co ważniejsze, wyglądamy olśniewająco – ucięła temat. – Weź to na klatę, Brązowooki.

Tech nie brał rzeczy „na klatę”. Przez całe życie działał według zmieniającej się hierarchii algorytmicznych równań, by podejmować optymalne decyzje. Dane zapewniały opcje. Prawdopodobieństwo dawało wybory. Wybór determinował działanie. Proste.

„Na klatę. Phi”. Rzuciła to tak od niechcenia, że gdyby słowa te nie padły z jej ust, byłyby obraźliwe. Podczas pracy z Phee Tech luzował parametry – choćby tylko po to, by zachować zdrowe zmysły. Zresztą pozostawał czynnik X. Lubił działać w pobliżu Phee. Nie do końca rozumiał dlaczego, co działało mu na nerwy. Nie potrafił rozwiązać równania z dwoma niewiadomymi: sobą i nią. Zamierzał jednak próbować.

Spacerowali ramię w ramię po przepastnej sali bankietowej. Mijali odzianych w garnitury strażników, pochodzących z różnych gatunków, i przechodzili od jednego wymyślnie udekorowanego piedestału do kolejnego. Na każdej platformie – prócz jednej – spoczywał przedmiot, który tego wieczora zostanie wystawiony na aukcji. Rodzinne klejnoty jakiegoś upadłego rodu, miecz świetlny o wypolerowanej drewnianej rękojeści, pokryty czymś, co w ocenie Techa było zakrzepłą krwią, i caridański moździerz, z którego powodu się tu znaleźli – niepozorna misa z szarawoczarnego kamienia, o krawędzi zdobionej złocistymi grawerami, oświetlona i wystawiona powabnie z myślą o potencjalnych kupujących. Spoczywała za laserową tarczą, skwierczącą w ramach niewypowiedzianego ostrzeżenia: „Patrz, ale nie dotykaj”.

Gdy stanęli przed moździerzem, Tech powiedział:

– Większość współczesnych religii na Caridzie dzieli się na trzy wyznania, a żadna nie stosuje praktyk, które wymagałyby takiego moździerza. Sekty spod znaku Świętej Łupiny i Skały uważane są za bierne, jeśli nie wymarłe.

– Odrobiłeś lekcję – uznała Phee.

– Łatwo było pozyskać te informacje. Moździerz byłby sporą gratką dla muzealników. Rzadki, choć nie bezcenny.

– To dobrze, bo został wyceniony na określoną kwotę przez naszego zleceniodawcę.

– Rzadko się zdarza, by mieszkaniec Caridy wyznawał tę wiarę.

Phee zacisnęła szczękę.

– Gadałeś z Hunterem, co?

– Wiem, że nie jest przekonany do klienta, ale to nie dlatego o tym wspominam. Chciałem ci pokazać, że w ramach wsparcia twojego planu i uwiarygodnienia przykrywki skompilowałem bazę danych na całe godziny gadania o niczym.

Phee wyszczerzyła zęby.

– Nienawidzisz gadania o niczym.

– Porządne przygotowania przed misją, choć często niemiłe, są standardem. – Odchrząknął. – Ale łatwiej mi idzie, gdy szanuję osobę stojącą za misją.

– Teraz to już mnie przedrzeźniasz – odparła zadowolona. – Chodź, idziemy dalej.

Na piedestałach spoczywało jedenaście przedmiotów. Tylko jeden nie wymagał osłony: migoczący hologram przedstawiający solidny czarny sześcian. Na ekranie za obiektem widniały słowa: TAJEMNICZY PRZEDMIOT.

Obok przeszła para wysokich i przystojnych Falleenów. Ten gadzi gatunek nosił się wręcz po królewsku. Ta konkretna para ceniła sobie jednobarwną paletę odcieni. Obaj mieli na sobie długie szmaragdowe szaty o ton jaśniejsze od zielonej skóry. Rysy twarzy i kręgosłupy zostały zaakcentowane przez błyszczące klejnoty. Jeden z nich ostentacyjnie podziwiał suknię Phee.

– Cudowna! Klasyczny wygląd – powiedział.

Phee przyjęła komplement z pełnym gracji ukłonem. Na pewno przekaże go krawcowej z garderoby teatralnej na Pabu, która uszyła stroje dla całego zespołu.

Drugi Falleen nie był pod wrażeniem wyglądu Techa, a już na pewno nie jego wizjera.

– Widziałeś tę nową sezonową linię wizjerów od A/KT Fashions? – spytał nieproszony z ledwie skrywanym jadem. – To dopiero gadżeciki. Na każdą okazję.

– Nie miałem sposobności.

Tech taksował wzrokiem nieco niemiłego Falleena przez podrapane, porysowane gogle, na których polegał od lat. Od niechcenia zapoznawał się z danymi przelatującymi po wewnętrznych wyświetlaczach soczewek, widocznymi tylko dla niego.

IMIONA: Kime i Trast Trod

ŚWIAT POCHODZENIA: Falleen

LEGALNA DZIAŁALNOŚĆ: Włókiennictwo

NIELEGALNA DZIAŁALNOŚĆ: Obrót błyszczostymem

SZACOWANY MAJĄTEK: 200 milionów kredytów

Informacje pochodziły z datakarty wypełnionej po brzegi szczegółami na temat każdego z gości, przesłanymi za pośrednictwem zaszyfrowanych kanałów przez znajomego Phee, Vena Almana. Komputer na przedramieniu, umieszczony pod rękawem kurtki, przekazywał informacje na wyświetlacz. Tech dysponował podobnymi danymi na temat każdej osoby, na której skupił wzrok – poza jedną.

Stojący osobno Muun nakładał sobie na malutki talerzyk treściwe przystawki ze stołu bufetowego. Był niższy od reszty przedstawicieli tego gatunku, z którymi Tech miał do czynienia. Jego bulwiastą głowę zdobił modny złoty łańcuch. Matowa szara skóra wokół ust czerwieniała, gdy się posilał. Gdy spoczął na nim wzrok Techa, to, co pojawiło się na HUD-zie, było nieco niepokojące.

IMIĘ: ?

ŚWIAT POCHODZENIA: ?

LEGALNA DZIAŁALNOŚĆ: ?

NIELEGALNA DZIAŁALNOŚĆ: ?

SZACOWANY MAJĄTEK: ?

– Wybacz, kochanie – rzucił Tech, wtrącając się do rozmowy Phee z dwójką Falleenów. – Mogę na słówko?

Phee wykonała społecznie akceptowany gest na znak, że raczej już nie wznowi rozmowy. Następnie wycofali się w najbliższy kąt, tak by szeleszczący tłum utworzył naturalną barierę między nimi a kimkolwiek, kto chciałby ich podsłuchać.

– Komplikacje? – zainteresowała się Phee.

Stuknęła palcem w miejsce za uchem i przełączyła komunikator na szerokie pasmo, by usłyszała ją cała ekipa.

– Niekoniecznie – zaprzeczył Tech, choć zmarszczone brwi sygnalizowały co innego. – Otrzymałaś wyczerpujące dossier na temat wszystkich gości, ale jest wśród nich Muun, o którym datakarta milczy. Obecnie zajada się szaszłykami z tip-yipów.

Phee spojrzała Techowi nad ramieniem i zauważyła istotę, która go tak zaniepokoiła.

– I co z tego?

– Kod wyprowadzający – odparł beznamiętnym tonem Tech, co samo w sobie nadało wagi jego wypowiedzi.

MEL-222 prychnęła z rozdrażnieniem przez komunikator.

Phee przewróciła oczyma.

– Znów to samo? To nie powinno mieć znaczenia.

– Kod został napisany w założeniu, że znamy wszystkich obstawiających. – Tech nie dawał za wygraną. – Że mniej więcej wiemy, co obstawią i ile wynosi ich szacunkowy majątek. Każdy z tych czynników wpływa na równanie określające to, ile kredytów możemy potencjalnie wyprowadzić z rachunków depozytowych. Jeśli do kodu Mel wkradnie się wystarczająco duże odchylenie…

MEL-222 zapiszczała.

– Wiemy, że to mało prawdopodobne – próbowała ją pocieszyć Phee.

– Ale nie niemożliwe – nalegał Tech.

Z dalekiego krańca sali dobiegło wysokie pim, pim, pim, gdy licytator, postawny, niebieskoskóry Pantoranin, zastukał w kieliszek od szampana szalenie modnym długim paznokciem.

– Proszę o uwagę! Wybaczcie, że przerywam poczęstunek, ale wkrótce na podium trafi pierwszy przedmiot naszej aukcji. Proszę dokończyć transfery środków na rachunki depozytowe i udać się do przypisanych państwu lóż w sali aukcyjnej. Nie będziecie chcieli przegapić tych rzadkich antyków. I jestem pewien, że część z państwa zauważyła naszą zapowiedź tajemniczego przedmiotu. Nie mogę ujawnić szczegółów, ale napomknę, że to nie lada gratka dla kolekcjonerów egzotycznych i nietypowych zwierząt – a wiem, że wśród państwa jest kilkoro takich osób!

Istoty, które, jak zakładał Tech, były adresatami wypowiedzi, zareagowały entuzjastycznie i uniosły kieliszki z szampanem.

– A to jak wpływa na nasze szanse? – spytał przez komunikator Hunter do wtóru brzdęków z kuchni.

– Szansa powodzenia nadal wynosi osiemdziesiąt dwa procent – odparł Tech.

– Omego, melduj się – poprosił Hunter.

– Załadowałam kod na wszystkie osobiste datapady.

– Dobra robota – odparł Hunter. – Wrecker, milczysz coś. Melduj się.

Ze stanowiska parkingowego dobiegł głos Wreckera.

– Te wypasione śmigacze są maciupcie!

– Podaj status misji! – doprecyzował Hunter.

– Wszystko gra. Nie powinniśmy mieć problemów z ucieczką.

– To się dopiero okaże – skwitował Hunter.

Goście przechodzili z sali bankietowej do lóż aukcyjnych w sąsiednim pomieszczeniu, prowadzeni przez znudzonych strażników. Tech pracował na komputerze umieszczonym na nadgarstku przez rękaw. Znał urządzenie tak dobrze, że nie musiał na nie patrzeć.

– Włamuję się do databanków domu aukcyjnego, by dowiedzieć się czegoś o tamtym Muunie. Pewnie nie ma dla nas znaczenia, ale i tak mnie to zaciekawiło.

– Lubisz być skrupulatny, co, Brązowooki? – spytała ze szczerym zainteresowaniem Phee.

– Próbuję.

– Informuj nas, Tech – odezwał się Hunter. – Kończmy to, ekipo.

W tle usłyszeli jeszcze głos zaniepokojonego droida kuchennego.

– Tniesz je na kliny czy plasterki?

Hunter jęknął i się rozłączył.

– Pewnie mnie teraz kocha – stwierdziła Phee.

– Przeżyje – odparł Tech, po czym się skrzywił. – Choć podejrzewam, że jeszcze się nasłuchamy.

Tuż przed aukcją współpracownicy Omegi pozwolili sobie na krótką przerwę, nim zaczną sprzątać salę bankietową i uzupełniać bufet. Większość udała się na zewnątrz, by odbyć holorozmowę czy zapalić cigarrę, Omega natomiast zaobserwowała, że kompromitująco rozproszeni strażnicy gawędzą ze sobą. Trafiła się jej szansa, by podążyć za niskimi droidami roboczymi o przypominających kowadła głowach, gdy te przenosiły artefakty z piedestałów na miejsce sprzedaży. Maszyny udawały się tam bezpośrednio, Omega zaś przechodziła z cienia w cień zgodnie z planem domu aukcyjnego, pokonując tylne korytarze z wyjątkową pewnością siebie. Hunter raz napomknął, że Omega ma w głowie kompas, który zawsze wskazuje niebezpieczeństwo.

Dziewczynka znalazła się w pomieszczeniu technicznym pod centralnym podestem. Tam przedmioty spoczęły na taśmociągu prowadzącym na kolumnę, która miała je wynosić przez podłogę podczas aukcji. Droidy wyłączyły osłonę laserową – która wyraźnie była tylko elementem dekoracyjnym, skoro tu, na tyłach, jakby brakowało środków bezpieczeństwa – i zaczęły układać fanty we właściwej kolejności. Przyklejały im numery porządkowe do zeskanowania, aż na taśmociągu znalazło się ich dwanaście. Spoczywające na modrych poduchach posążki, obrazy, wazony i klejnoty były podświetlane punktowo. Caridański ceremonialny moździerz, po który przybyła ekipa Omegi, czekał siódmy w kolejce.

Wśród artefaktów najbardziej rzucała się w oczy niepozorna skrzynia, ostatnia na taśmie – z pewnością zawierająca tajemniczy przedmiot. W sali bankietowej została przedstawiona w postaci hologramu, ale tu spoczywała naprawdę, gotowa, by przyjrzeć jej się z bliska. Zdawało się, że jest wykonana z półprzezroczystego szkła, ale nie wyróżniała się pod żadnym względem. Gdy Omega wyściubiła głowę z kryjówki w cieniu, wydało jej się, że ze środka dobiegło skamlenie.

– Witajcie, zaprzyjaźnieni dostawcy niesamowitości! – Po gmachu poniósł się głos licytatora. – Nazywam się Shimrin Rugard i tego wieczora będę państwa gospodarzem. Przygotowaliśmy piękne eksponaty z myślą o państwa rozkwitających kolekcjach.

Omega przybliżyła się, bez trudu unikając zajętych droidów. Zajęła pozycję tuż na lewo od wzniesienia, skąd wszystko lepiej widziała. Sala aukcyjna przypominała nieco arenę czy wnętrze innego imponującego gmachu, który niedawno odwiedziła – rotundę Senatu Galaktycznego na Coruscant. Ma się rozumieć, że to pomieszczenie miało ułamek rozmiarów tego ostatniego. Pojedyncze loże dla kilkudziesięciu licytujących nie mogły się równać z gondolami przeznaczonymi dla tysięcy. Mimo wszystko tutejsze stanowiska były zdecydowanie bardziej wystawne. Siedziska wyłożono pluszem, a zasłony opadały z wysokiego sufitu aż po podłogę. Omega zmrużyła oczy. Próbowała wypatrzyć lożę Techa i Phee, ale tylko podest został oświetlony, a poza tym wszyscy byli skryci w cieniach.

– Omego, gdzie cię wcięło? – odezwał się przez komlink Hunter.

– Jestem za kulisami – wyszeptała. – Zaczyna się aukcja.

– Opuściłaś pozycję. Powinnaś czekać wraz z personelem, blisko twojej drogi ucieczki.

– Wrócę, gdy skończymy.

– Wiesz, że nie tak działają nasze misje.

„A od kiedy nasze misje w ogóle działają?” – miała spytać, ale uświadomiła sobie, że mówiłaby źle o tej obecnej, a do tej pory szło im niezgorzej. Hunter chyba zapomniał, że niemal zawsze przychodził taki moment, gdy musieli improwizować. Może dzięki temu zapewniała sobie przewagę!

– Licytację zaczniemy od artefaktu nieznanego pochodzenia, pozyskanego z układu Quarzite – oznajmił prowadzący. – Nasi historycy sądzą, że to zapewne bożek płodności.

Taśmociąg ruszył i osadził przedmiot na kolumnie. Ta zaczęła się powoli unosić, aż wreszcie stała się widoczna dla licytujących. Niektórzy westchnęli z podziwu. Oczom zebranych objawił się złoty totem o przesadzonych humanoidalnych cechach. Istota kucała, a jej powiększona głowa kierowała się ku niebu. Usta wykrzywione były w wiecznym cichym wrzasku.

– Zaczniemy od kwoty stu tysięcy kredytów! – oznajmił licytator.

Na jednej z wyższych lóż zaświeciło się zielone światełko.

– A może ktoś da sto dwadzieścia pięć?

W ciemnościach pojawiło się kolejne zielone światełko.

Na oczach Omegi kwota stopniowo rosła. Dziewczynka uznała, że aukcje są nudne. Wycofała się za kulisy i ponownie zainteresowała się czarną skrzynią. Po wykonaniu swojej pracy droidy wycofały się na dobre, więc Omega bez przeszkód podeszła do przedmiotu. I tak, im była bliżej, tym głośniej z wnętrza dobiegały jęki. W ramę skrzyni wbudowany był panel kontrolny. Pod jednym z przycisków widniał napis „przejrzystość”. Czarne szkło nagle stało się klarowne. Omega wybałuszyła oczy na widok tego, co skrywało.

– No hej! – powiedziała.

Mieszkaniec skrzyni zawarczał i uderzył pięściami w ściankę.

Omega patrzyła na gundarka wielkości filiżanki do herbaty.

Istota miała może dwadzieścia pięć centymetrów wysokości, cztery ramiona – dwa długie i dwa krótkie – i szesnaście pazurów. A do tego czerwoną skórę, szerokie szczęki wypełnione połyskującymi kłami i szpiczaste uszy, zapewniające doskonały słuch. Drapała najdłuższymi pazurami po wnętrzu klatki w agresywnym pokazie, który sugerował, że nie zdaje sobie sprawy ze swoich mikrych rozmiarów.

W Omedze zachwyt mieszał się z ledwie skrywaną wściekłością. Na Kamino, gdzie nie brakowało biologicznych eksperymentów z pogranicza nauki, była świadkiem prób na małą skalę, w toku których powstały zminiaturyzowane wersje najbardziej drapieżnych istot w galaktyce. Rankory wielkości filiżanek, malutkie smoki krayt i tak dalej. Wszystkie miały służyć za oswojone trofea dla lekkomyślnych bogatych sponsorów. Działalność była niszowa, traktowana bardziej jak hobby niż ekonomiczny napęd planety, bo tym drugim było klonowanie. Okrutna praktyka, bo większość zminiaturyzowanych zwierząt nie potrafiłaby przeżyć poza laboratorium – małe rozmiary sprawiały, że z drapieżników stawały się ofiarami.

Gundark wydawał się silniejszy od miniaturek, które widziała wcześniej. Gundarki normalnych rozmiarów były istotami o dużych zdolnościach przystosowawczych. Omega miała nadzieję, że nikt nie usunął malcowi tej cechy z kodu genetycznego.

Gundark znów zamachnął się gwałtownie na szkło, po czym chyba się zmęczył próbami zdominowania Omegi. Zniechęcony usiadł na tylnych łapach.

Omega nie mogła się pogodzić z bezbronnością emanującą od tej istoty. Sięgnęła po ciastko, który capnęła z kuchni. Chciała się nim podzielić po misji z Wreckerem, ale wyciągnęła go przed skrzynię. Zaciekawiony gundark poruszył uszami.

– Mogę na ciebie wołać Teacup? – spytała Omega.

Gundark warknął obojętnie.

– Głodny jesteś, co? – Odnalazła przycisk otwierający klatkę. – Obiecaj, że będziesz cicho, a dostaniesz to.

Ma się rozumieć, że zwierzątko nie rozumiało, co do niego mówiła, ale w doświadczeniu Omegi nie było istoty, która nie znałaby pojęcia życzliwości. Otworzyła klatkę.

Gundark stanął dęba, zdenerwowany i płochliwy. Omega włożyła ciastko do klatki.

– Jest twoje.

Zwierzątko zawahało się, po czym skoczyło przed siebie. Złapało przysmak i wycofało się w daleki kąt klatki, gdzie zachłannie pochłonęło podarek.

– Smaczne, co?

Gundark warknął na zgodę.

Omega usłyszała, że licytacja pierwszego przedmiotu dobiegła końca.

– Lepiej się stąd zbierajmy. Idziesz ze mną?

Zwierzątko wyskoczyło z klatki na podłogę, a następnie skłoniło głowę w geście, które Omega wzięła za pełen wdzięczności pokłon. Wtedy jednak pobiegło ku cieniom. Postanowiło samo odnaleźć drogę. Bo to kolejna cecha gundarków – są niezależne. To pocieszyło Omegę.

– Poradzisz sobie.

Phee wychyliła się w loży, kładąc ręce na jej zewnętrznej krawędzi, równie zaangażowana w aukcję, co fan szokboksu podczas walki o tytuł mistrza. Mruczała coś niewyraźnie pod nosem.

– Co ty wyprawiasz? – spytał Tech.

– Robię mentalne notatki. Tamta para wygadanych Falleenów właśnie zdobyła bożka płodności – oznajmiła zamyślona Phee. – Dopiszę ich do listy przyszłych wyzwoleń.

Loże zapewniały stosunkową prywatność. Znajdowali się poza zasięgiem słuchu licytujących po obu stronach, więc Tech nie przejmował się otwartymi planami pirackimi Phee. Cały czas jednak niepokoił się kwestią tamtego Muuna, którego nadal nie odnalazł na najbardziej aktualnej liście gości domu aukcyjnego. Przeprowadził rozszerzony skan przyciemnionej sali, wiedział więc, gdzie obcy siedzi – dwie loże dalej w pionie i trzy w poziomie. Tajemnicza istota chciała wydać 250 tysięcy kredytów na bożka, którego Phee zamierzała ukraść nabywcom w niedalekiej przyszłości, ale poza tym był zagadką.

– Następny… – ogłosił prowadzący, wskazując drugi przedmiot i rozpoczynając licytację. Ten obiekt doprowadził do zaognionej bitwy między czterema gośćmi, zakończonej niebagatelną sumą 725 tysięcy kredytów. I tym razem Muun dokonał pojedynczej wczesnej przebitki na kwotę 400 tysięcy kredytów, ale wycofał się, gdy cena wzrosła.

Ekscytacja i rywalizacja przybrały na sile podczas trzeciej i czwartej licytacji o jakieś rodowe klejnoty i tamten zakrwawiony miecz świetlny. Muun przebijał cenę, ilekroć gasł entuzjazm gości. Intuicja Techa wyraźnie go ostrzegała.

Piąty przedmiot, abstrakcyjna rzeźba, z początku nie spotkał się z dużym zainteresowaniem, ale koniec końców poszedł za 500 tysięcy kredytów – i tym razem Muun zalicytował na zachętę.

Do tej pory pod młotek poszło pięć fantów. Nie było między nimi wielu podobieństw. Każdy przyciągał inną grupę licytujących – z wyjątkiem stałej w postaci Muuna. Małe prawdopodobieństwo takiego zdarzenia sprawiło, że Techowi zapaliła się w głowie lampka ostrzegawcza.

Wcisnął kilka klawiszy i przerwał przeszukiwanie listy gości domu aukcyjnego. Przełączył na dokumentację personelu.

Prowadzący rozpoczął szóstą licytację, ale Tech nie śledził szczegółów, bo znał już wzorzec. Gdy przedmiot został sprzedany, na kolumnie wzniósł się ten, po który się tu zjawili. W tej samej chwili Tech ustalił tożsamość Muuna.

– Relikwia pochodzi z Caridy i była używana w ceremoniach religijnych przez wieki, nim została nabyta przez nas. Jest to nie lada gratka dla pobożnych wśród was… – Na te słowa licytator zachichotał.

Tech ścisnął ramię Phee i rzucił przez komunikator:

– Muun nie jest gościem. To pracownik domu aukcyjnego, kontrahent odpowiedzialny za zapewnienie jakości.

– Że niby kto? – spytali jednocześnie Phee i Hunter.

– Podbijacz – wyjaśnił Tech. – Sztucznie podbija stawki na korzyść domu aukcyjnego. Im wyższa stawka, tym większa działka organizatorów.

Licytator rozpływał się w pochwałach na temat caridańskiego moździerza jak pierwszorzędny sprzedawca. Hunter poprosił Techa o więcej informacji.

– A jak to zmienia naszą sytuację?

Widok smutnej miny na twarzy Phee świadczył o tym, że kobieta już wie, ale wyjaśnił na potrzeby reszty.

– Będziemy konkurować o nasz przedmiot. Muun już się o to zatroszczy. Kredyty, które capnęliśmy reszcie gości, mogą nie starczyć, by zapewnić nam wygraną.

– No dobrze – skwitował Hunter. Miało się wrażenie, że trochę mu ulżyło. – Skoro nie możemy wylicytować moździerza, opuścimy dom aukcyjny i odbierzemy przedmiot temu, kto go zdobędzie. To od początku była nasza najlepsza opcja.

– To od początku był plan awaryjny – upomniała go Phee – ale niech będzie. Przekonajmy się, czy uda nam się jeszcze uratować Plan A. Jeśli nie, zacznijcie opuszczać gmach. Ja i Tech zostaniemy do końca, by nie wzbudzać podejrzeń.

Więc wszystko ustalone. Tech przygotował się na nudę, gdy licytator ogłosił cenę wywoławczą za przedmiot, który później pewnie będą musieli ukraść.

– Zaczynamy licytację caridańskiego ceremonialnego moździerza od kwoty stu dwudziestu pięciu tysięcy kredytów.

Takiej kwoty się spodziewali. I ktoś zareagował natychmiast: Phee.

A przynajmniej zrobił to jej datapad. Bo ona go nie dotknęła.

Tech i Phee usiedli prosto w fotelach, gdy pad zaświecił na zielono w tym samym czasie, co światełko na przodzie loży na znak, że wchodzą do gry.

– Mam sto dwadzieścia pięć. Kto da sto pięćdziesiąt?

Muun zrobił, co do niego należało, i podbił stawkę do stu pięćdziesięciu. Niemal natychmiast datapad Phee zamigał na zielono i podniósł kwotę do stu siedemdziesięciu pięciu – i to mimo że ani Phee, ani Tech go nie dotknęli.

Tech rozmasował skronie, jakby chciał pozbyć się migreny.

– Mel, uzupełniłaś program o procedurę automatyzującą po tym, jak go przejrzałem. – To nie było pytanie.

MEL-222 zabuczała przeciągle, ze wstydem.

Phee zacisnęła usta w cienką kreskę. Możliwe, że też czuła się zakłopotana w imieniu droidki.

– Oooj, rozpętała się nam bitwa! – prowokował licytator. – To kto da dwieście?

Do gry wkroczył trzeci gość. Prawdopodobnie dał się ponieść emocjom, ale datapad Phee w okamgnieniu podniósł kwotę do 250 tysięcy.

– Szybko poszło – skwitował z uniesioną brwią prowadzący.

Bo poszło. Tak szybko, jak szybko MEL-222 napisała wadliwy fragment kodu.

Phee dotknęła komlinka.

– Mel, wyłącz to.

Droidka zaśmiała się nerwowo.

– Ale jak to nie możesz? – zdziwiła się Phee.

Tech odsłonił komputer na przedramieniu, chwycił datapad i włamał się do niego.

– Co się dzieje? – spytał Hunter.

– Convor właśnie obsrał karoserię AV-15. Właściciel się wkurzy – wtrącił Wrecker.

– Nie ty! Tech?

Tech przełączał się między ekranami i wpisywał komendy, jednocześnie zdając raport z sytuacji, która nagle stała się niebezpieczna.

– Kod Mel zawierał kilka podprogramów napisanych z myślą o wyciąganiu kredytów z kont naszych nieświadomych dobrodziejów, tak żebyśmy mogli ich przelicytować, na wypadek gdyby o przedmiot walczyli znani nam goście. Zdaje się, że nieobecność podbijacza w pierwotnych założeniach ujawniła błąd w programie.

– Jakiego rodzaju?

– Boję się zgadywać – oznajmił nieszczerze Tech.

Nie widział sensu w drażnieniu Huntera czymś, co było nieuniknione. Doskonale wiedział, dokąd to wszystko zmierza, a choć poczynił wszelkie starania, by wykasować niezdarny kod droidki z systemu domu aukcyjnego, wiedział, że mają tylko 4 procent szans na to, by uniknąć tego, co się za chwilę wydarzy.

Muun podbił stawkę do 300 tysięcy. Brakowało zaledwie 50 do ich ustalonego limitu.

– Miejcie oczy dookoła głowy – rzucił Tech. – Zaraz zrobi się niewesoło.

Hunter przeklął.

Z ciemności nadciągnęła kwota 325 tysięcy, a potem kod MEL-222 – teraz już kompletnie pokiełbaszony – podbił stawkę do 450. Zdecydowanie ponad ich stary limit 400 tysięcy, choć mieściła się w nowym, bo jednocześnie kod wyciągnął właśnie kolejne 350 tysięcy z różnych rachunków depozytowych.

Kilka lóż zaczęło migać czerwienią na znak, że nie może uczestniczyć w dalszej walce, bo obecna kwota przewyższa środki na rachunkach. Zebrani głośno jęczeli na znak, że musiało dojść do jakiejś pomyłki ze strony samego domu aukcyjnego, bo przecież przelali na konta więcej kredytów, niż wynikało to z datapadów.

Muun ponowił zagranie i podniósł stawkę do 500 tysięcy. Wtedy kompletnie oszalały kod MEL-222 rzucił kwotą miliona kredytów – po tym jak ściągnął jeszcze więcej pieniędzy od pozostałych gości, co objawiło się następnymi migającymi na czerwono światłami, gdy kolejne rachunki ni stąd, ni zowąd zostały wyzerowane.

Muun i licytator zorientowali się, że ktoś ich kantuje. Liczni goście głośno protestowali przeciwko utracie funduszy. Nikt nie próbował przelicytować datapada Phee. A mimo to… kod znów podbił stawkę do pięciu milionów kredytów, czym opróżnił do szczętu resztę rachunków. Teraz w przyciemnionej sali wszystkie loże migotały na czerwono prócz tej Phee i Techa. Po jej zewnętrznej stronie świeciło zdrowo zielone światełko.

Wszystkie oczy zwróciły się w ich stronę.

Tech nie mógł się powstrzymać.

– Mogłem sam wklepać ten kod.

MEL-222 taktownie milczała.

Phee westchnęła.

– Omego, nadal jesteś za kulisami? – spytała.

– Pewnie!

– Dobrze. Weź wszystko, co wpadnie ci w ręce, gdy my będziemy przejmować moździerz. Dzięki!

Uszczęśliwiona dziewczynka nie potrafiła opanować ekscytacji.

– Tak jest! Plan C!

Rozdział trzeci. Dom aukcyjny Piproo, Hosnian Prime

ROZDZIAŁ TRZECI

DOM AUKCYJNY PIPROO, HOSNIAN PRIME

Na zewnątrz zmierzchało. Ożyło miejskie oświetlenie, roztaczające iluzję pomniejszych gwiazdozbiorów, budzących się na elewacjach gmachów, tak niskich, jak i strzelistych, aż po widnokrąg. Gdy ciemniało, Wrecker wydał spóźnionej parze kod odbioru śmigacza, po czym zasiadł za sterami ich smukłego C-B7 Interceptora i popędził ku ustalonemu mniejszemu lądowisku na tyłach domu aukcyjnego.

Wrecker przyglądał się panoramie z fotela pilota przymałego śmigacza sportowego. Zachwyt jednak szybko przeszedł w wąskie, celowe skupienie, gdy wzmożona rozmowa w słuchawce zakończyła się słowami Omegi:

– Tak jest! Plan C!

Wyskoczył ze śmigacza, a że ten stał się lżejszy, repulsor uniósł go nagle o kilka centymetrów. V-ka, kanciasty, paliwożerny model cywilny wojskowego V-kołowca, którym przybyli tu Tech i Phee, zaparkowany był trzy rzędy dalej. Wśród smukłych luksusowych jednostek na parkingu odstawał jak piaskoczołg. I z tego właśnie powodu misja wymagała kogoś w rodzaju parkingowego – by nie wzbudzało to pytań, a maszyna była gotowa do odlotu, na wypadek gdyby zrobiło się gorąco.

Wrecker zmierzał ku V-ce, przeskakując po śmigaczach. Niektórym jednostkom dopisało szczęście i klon odbił się ogromnym buciorem od fotela. Reszta dostała piętą w karoserię. Wrecker pozostawiał po sobie drogie do usunięcia wgniecenia, z których potem trudno się będzie wytłumaczyć prawdziwym parkingowym. Bywa.

Dotarł do V-ki i zasiadł za sterami jednostki, by przygotować się do krótkiego lotu do punktu zbornego przy tylnym wyjściu z domu aukcyjnego, gdy drugi parkingowy – smukły, nieokrzesany humanoid o brązowych jak brud włosach i uszkodzonej od słońca skórze – wbił się na tor lotu Wreckera przed V-kę i zaparkował zbyt blisko przedniego zderzaka, blokując drogę. Wyskoczył z maszyny. Gwizdał pod nosem, wolny od wszelkich trosk.

Wrecker wychylił się od strony pilota.

– Ej, daj mi nieco miejsca, żebym mógł wylecieć.

– Po co? – zdziwił się parkingowy, gdy spojrzał na datapad. – Nie widzę kodu odbioru?

– Muszę przeparkować kilka śmigaczy. Zwolnić nieco miejsca.

– Gdzie tam! Nie ruszamy śmigaczy, gdy już stoją, chyba że spłynie kod odbioru od właściciela. To twój pierwszy dzień w robocie?

Wrecker się skrzywił.

– Można tak powiedzieć.

– Pozwól, że cię uspokoję. Tej jednostce dobrze tam, gdzie jest.

Parkingowy ruszył w drogę. W przeciwieństwie do Wreckera.

Wywołał ekipę.

– Dajcie znać, gdy będziecie przy wyjściu. I dajcie mi dwadzieścia sekund.

– Zgoda – potwierdził Hunter między jękami wysiłku.

W tle rozbrzmiewało coś, co brzmiało jak przerażone krzyki.

– Tak jest! Plan C!

Hunter zerwał fartuch, zadowolony, że to koniec tej szopki. Gdy droid kuchenny próbował go skarcić, klon zarzucił mu na głowę poplamiony joganami strój i przykrył układ optyczny. Droid zaczął wymachiwać wieloma ramionami, by się uwolnić, a jednocześnie zbliżał się w stronę Huntera. Co normalnie nie byłoby problemem, tyle że w tamtej chwili wirujące ramiona droida trzymały różne ostre przedmioty.

Hunter uchylił się w bok przed nadlatującym od góry tasakiem, po czym przykucnął, by uniknąć horyzontalnego zamachu nożem. I w tej pozycji wcisnął palce między gąsienice droida, podniósł go i wrzucił do beczki z obierkami joganów, gdzie nieszczęśnik zaczął się rzucać z jękiem. Hunter czym prędzej opuścił kuchnię do wtóru oklasków ze strony volpaiskiego pomywacza, ikkrukkiańskiego cukiernika i wszystkich pozostałych pracowników, którzy mieli dość pretensji maszyny.

W drodze przez salę bankietową i tylne korytarze Hunter uruchomił komunikator.

– Omego, gdzie jesteś?

– Opuszczam kulisy – zameldowała pełnym wysiłku głosem.

Znając Omegę, pewnie wzięła do siebie prośbę Phee i chwyciła dosłownie wszystko, co mogła.

– Znajdę cię.

Korytarze w głębi domu aukcyjnego nie były skomplikowane, szczególnie dla kogoś obdarzonego takimi talentami jak Hunter. Odnalazł Omegę, gdy dziewczynka wycofywała się szerokimi drzwiami, ciągnąc za sobą ciężką skrzynię z transpastali, wypełnioną niezliczonymi błyskotkami. Jej czarna peruka była przekrzywiona, więc musiała ciągle dmuchać, by włosy nie wpadały jej do oczu. Gdy zauważyła Huntera, zerwała perukę i cisnęła nią w kierunku, z którego przybyła.

– Pomożesz?

Klon zatrzymał się i otaksował wzrokiem zebrane przez nią fanty: medalion, coś na kształt pradawnego pergaminu oraz posążek z kamienia i metalu, który zdawał się być najcięższą rzeczą w skrzyni. Dla Omegi było to sporo, ale Hunter bez trudu sobie poradził – zapakował pojemnik na ramię. Dopiero wtedy zauważył szereg wykonanych laserowo otworów.

– Klatka? – spytał.

– Tak.

– Chcę wiedzieć?

Omega wzruszyła ramionami, a potem przed nimi wyrosła para kotowatych strażników rasy Cathar, o złośliwie napiętych ciałach. Mieli na sobie granatowo-czarne stroje. Warczeli przez zaciśnięte zęby, a w zakończonych pazurami dłoniach dzierżyli elektropałki. Zważywszy na dziwne wybrzuszenia pod ubiorem, mieli przy sobie też podręczne blastery.

– Stać! – zawołał jeden.

Niedobrze. Ciasne korytarze, brak zbroi. Catharowie byli zawziętymi wojownikami, szybkimi i silnymi. Hunter domyślał się, że mógłby ich pokonać, ale nie przyszłoby mu to wcale łatwo – ani szybko. A teraz nie mieli chwili do stracenia. Ciągle ten sam szajs.

Hunter przygotował się, by zaszarżować na strażników, korzystając ze skrzyni z artefaktami w charakterze zaimprowizowanego tarana, gdy z okolicy jego kostek dobiegł cichy, choć drapieżny warkot. Spojrzał w dół i mignęła mu czerwona skóra.

– Teacup! – zawołała Omega. – Uważaj!

Maciupeńka istota zaszarżowała na najbliższego Cathara, wybiła się w powietrze na dużą odległość i czterema umięśnionymi ramionami uczepiła się kolana przeciwnika w geście, który na pierwszy rzut oka sprawiał wrażenie delikatnego przytulasa.

Hunter jako pierwszy usłyszał chrupiącą kość – może z wyjątkiem wrzeszczącego Cathara, który nagle nawiązał niezwykle intymną relację z… gundarkiem miniaturką?

„To ci dopiero…” – skwitował w duchu Hunter, który wiele już widział, ale czegoś takiego jednak nie.

Drugi strażnik zamachnął się na gundarka elektropałką, ale zwierzę uniknęło ciosu. Elektropałka wyemitowała swój ładunek w rannego strażnika i ten natychmiast stracił przytomność – co w tej sytuacji było dla niego zbawienne.

Gundark ponownie skoczył, tym razem ku twarzy stojącego przeciwnika. Hunter obrócił się i zmusił Omegę, by poszła w jego ślady, bo nie chciał, aby dziewczynka widziała tę scenę.

– Chodź, tędy!

Więc pobiegli alternatywną trasą wiodącą ku punktowi zbornemu. Hunter wyjątkowo był zadowolony, że on i ten mały gundark mają wspólnego wroga – przynajmniej dzisiaj.

– Tak jest! Plan C!

Tech ściągnął ograniczający mobilność strój, podczas gdy Phee dobyła niewielkiego ostrza spod rąbka sukni. Przecięła ją od uda po kostki, odsłaniając noszone pod spodem legginsy i zapewniając sobie większą swobodę ruchów. Zacisnęła zęby na ostrzu i zaczęła splatać warkocze w bardziej praktyczny wysoki kok.

– Idziemy? – spytał Tech.

– Idziemy – potwierdziła.

Zeskoczyli z loży do kolejnej, jeden poziom niżej. Repulsor zafalował, reagując na nagłą zmianę ciężaru, ale wrócił do równowagi, gdy Tech i Phee znów skoczyli w dół.

Po kilku takich ruchach znaleźli się na podeście, skąpani w blasku czerwonych świateł, godnym małej galaktyki. Z tła dobiegały szepty zezłoszczonych gości, teraz już świadomych, że zostali obrabowani.

Licytator był zbulwersowany.

– Co wy najlepszego ro…

– I w tym miejscu panu przerwę – oświadczyła Phee, a jej głos został wzmocniony przez mikrofon w klapie jego marynarki. – Nikt z was nie ma praw do artefaktów wystawionych na aukcji. Dlatego zamierzam zdjąć z was ten niewątpliwie duży ciężar wyrzutów sumienia, nim poczujecie winę, że ograbiliście inne kultury z ich skarbów. Nie ma za co.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki