Tytuł oryginału:
ICE TWINS

Redakcja:
Grażyna Mastalerz

Cover layout design © HarperCollins Publishers
Photographs © S. K. Tremayne

Adaptacja okładki:
Magdalena Zawadzka

Zdjęcia na okładce:
© Alan Clarke / Archangel Images (dziewczynki)
© Shutterstock (pozostałe zdjęcia)

Korekta:
Maciej Korbasiński
Piotr Królak

Copyright © S. K. Tremayne 2015
First published by HarperCollins Publishers 2015
S. K. Tremayne asserts the moral right to be identified as the author of this work.
Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca,

ISBN 978-83-7554-941-6

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Moim córkom

1

Nasze krzesła stoją dokładnie dwa metry od siebie. Oba przodem do wielkiego biurka, jakbyśmy byli parą na terapii małżeńskiej; uczucie, które znam aż za dobrze. W pokoju dominują dwa wysokie, osiemnastowieczne przesuwne okna bez zasłon: bliźniacze portrety ciemnego, zamglonego nieba nad Londynem.

– Moglibyśmy włączyć światło? – pyta mój mąż, a młody adwokat, Andy Walker, podnosi wzrok znad papierów, może lekko zirytowany.

– Oczywiście – mówi. – Przepraszam. – Sięga do przełącznika, który ma za plecami, i dwie wysokie stojące lampy zalewają pokój żółtym światłem, a imponujące okna czernieją.

Widzę teraz swoje odbicie w szybie: opanowana, bierna, kolana razem. Kim jest ta kobieta?

Nie jest taka, jak była kiedyś. Jej oczy są niebieskie jak zawsze, ale smutniejsze. Twarz lekko zaokrąglona i blada, szczuplejsza niż dawniej. Wciąż jest dość ładną blondynką – ale spłowiałą i jakby skurczoną; trzydziestotrzyletnia kobieta, w której nie pozostało nic z dziewczyny.

A jej ubranie?

Dżinsy, które były modne rok temu. Buty, które były modne rok temu. Fioletowy sweterek z kaszmiru, całkiem ładny, ale znoszony: widać, że przeszedł o jedno pranie za dużo. Krzywię się na widok swojego odbicia. Powinnam się była ubrać bardziej elegancko. Ale po co miałabym to robić? Spotykamy się tylko z prawnikiem. I całkowicie zmieniamy swoje życie.

Na zewnątrz szmer ulicznego ruchu, jak głęboki, ale niespokojny oddech śpiącego partnera. Zastanawiam się, czy będę tęsknić za londyńskim ruchem, za tym nieustannym, podnoszącym na duchu szmerem: jak te aplikacje na telefon, które pomagają zasnąć, naśladując nieprzerwany szum krwi w łonie matki, odległe bicie jej serca.

Moje bliźnięta na pewno słyszały ten odgłos, gdy pocierały się we mnie noskami. Pamiętam, jak widziałam je na USG. Wyglądały jak dwa heraldyczne symbole w herbie, identyczne i przeciwstawne. Jednorożec i jednorożec.

Testator. Wykonawca testamentu. Zgodne z prawem. Uwierzytelniony odpis…

Andrew Walker zwraca się do nas, jakbyśmy byli na sali wykładowej i jakby był trochę rozczarowanym swoimi studentami profesorem.

Zapis w testamencie. Zmarła. Spadkobierca. Żyjące dzieci.

Mój mąż Angus wzdycha, tłumi zniecierpliwienie; znam to westchnienie. Jest znudzony, pewnie rozdrażniony. I rozumiem to, ale żal mi też adwokata. Dla Walkera to nie może być łatwe. Musi stawić czoło wojowniczemu ojcu i wciąż pogrążonej w żałobie matce i poradzić sobie z problematycznym testamentem: musimy być dla niego trudnymi klientami. A więc jego staranna, powolna, precyzyjna wymowa może być sposobem, by się od tego wszystkiego zdystansować. Poradzić sobie z trudną materią. Może to prawny odpowiednik terminologii medycznej. Krwiaki dwunastnicy i uszkodzenie błony surowiczej prowadzące do zapalenia otrzewnej u dziecka i do jego zgonu.

Ostry głos przecina powietrze.

– Już to wszystko przerabialiśmy.

Czy Angus coś pił? W jego tonie słychać niemal złość. Jest zły, odkąd to się stało. I dużo pije. Ale dziś wydaje się dość przytomny i prawdopodobnie jest trzeźwy.

– Chcielibyśmy to załatwić, zanim na Ziemi zmieni się klimat, wie pan?

– Panie Moorcroft, jak już mówiłem, Peter Kenwood wyjechał na urlop. Możemy poczekać na jego powrót, jeśli wolałby pan…

Angus kręci głową.

– Nie, chcemy to załatwić teraz.

– W takim razie muszę jeszcze raz przejrzeć dokumenty i wszystko, co ma związek z tą sprawą. Dla mojego spokoju. Poza tym Peter uważa… no cóż…

Obserwuję ich. Adwokat się waha, w jego kolejnych słowach słychać napięcie. Są jeszcze staranniej wyważone:

– Jak zapewne zdaje pan sobie sprawę, panie Moorcroft, Peter uważa się za starego przyjaciela rodziny. Nie tylko za doradcę prawnego. Zna okoliczności. Bardzo dobrze znał zmarłą panią Carnan, pańską babkę. Dlatego prosił mnie, bym się jeszcze raz upewnił, czy oboje państwo wiecie, w co się pakujecie.

– Wiemy, co robimy.

– Musicie sobie państwo zdawać sprawę, że wyspa ledwie się nadaje do zamieszkania. – Walker wzrusza ramionami. Widać, że czuje się nieswojo, jakby ten upadek był w jakiś sposób winą jego kancelarii. Ale on zrobi wszystko, by uniknąć pozwu. – Obawiam się, że chatę latarnika zostawiono na pastwę żywiołów. Nikt tam nie był od lat. Ale jest zabytkiem, więc nie możecie państwo jej całkowicie zburzyć i zacząć od nowa.

– Tak. Wiem to wszystko. Często tam jeździłem jako dzieciak. Bawiłem się w basenach pływowych.

– Ale czy na pewno zdaje pan sobie sprawę, jakie to wyzwanie, panie Moorcroft? To naprawdę ogromne przedsięwzięcie. Są problemy z dostępnością, przypływy, błoto, i oczywiście poważne problemy z instalacją wodno-kanalizacyjną, ogrzewaniem i instalacją elektryczną. Poza tym w testamencie nie ma żadnego zapisu o pieniądzach, o niczym, co mogłoby…

– Świetnie zdajemy sobie sprawę z tego wszystkiego.

Chwila milczenia. Walker zerka na mnie, potem znów na Angusa.

– Rozumiem, że sprzedajecie państwo dom w Londynie?

Angus wpatruje się w niego. Uniesiony podbródek. Wyzywające spojrzenie.

– Słucham? A co to ma do rzeczy?

Adwokat kręci głową.

– Peter się martwi. Bo… no cóż… Biorąc pod uwagę państwa tragiczną stratę w ostatnim czasie… chciałby mieć całkowitą pewność.

Angus zerka na mnie. Wzruszam ramionami, nie jestem pewna. Angus pochyla się do przodu.

– Dobra. Mniejsza z tym. Tak. Sprzedajemy dom w Camden.

– I ta sprzedaż oznacza, że będą państwo mieli wystarczający kapitał, by przeprowadzić remont na Ell… – Walker marszczy czoło. Wpatruje się w to, co ma przeczytać. – Nie jestem w stanie tego wymówić. Ell…?

– Eilean Torran. To po gaelicku. To znaczy Wyspa Pioruna. Wyspa Torran.

– Tak. Oczywiście. Na wyspie Torran. A więc macie państwo nadzieję uzyskać dostateczne fundusze ze sprzedaży swojego obecnego domu, żeby odnowić chatę latarnika na wyspie Torran?

Czuję, że powinnam coś powiedzieć. Na pewno muszę coś powiedzieć. Angus odwala całą robotę. A jednak moje milczenie jest pocieszające, jest jak kokon. Otula mnie moja cisza. Jak zawsze. Taka jestem. Zawsze byłam cicha, o ile nie pełna rezerwy. Angusa drażni to od lat. O czym myślisz? Powiedz mi. Czemu zawsze to ja muszę mówić? I kiedy to mówi, zwykle wzruszam ramionami i się odwracam, bo czasem milczenie mówi wszystko.

I oto znów milczę. Słucham swojego męża.

– Mamy już dwie hipoteki obciążające dom w Camden. Straciłem pracę, nie jest nam lekko. Ale tak, mam nadzieję, że zarobimy na tym parę funtów.

– Macie państwo nabywcę?

– Aż się pali, żeby wypisać czek. – Angus w oczywisty sposób tłumi złość, ale ciągnie dalej: – Niech pan posłucha: moja babka zapisała w testamencie tę wyspę mnie i mojemu bratu, zgadza się?

– Oczywiście.

– I mój brat bardzo wspaniałomyślnie twierdzi, że jej nie chce. Zgadza się? Moja matka jest w domu opieki. Tak? A więc wyspa należy do mnie, do mojej żony i mojej córki. Zgadza się?

Córki. Liczba pojedyncza.

– W rzeczy samej…

– I to by było na tyle. Prawda? Chcemy się wprowadzić. Naprawdę chcemy. Tak, dom jest w ruinie. Tak, wali się. Ale sobie poradzimy. Bądź co bądź – odchyla się do tyłu – przeżyliśmy gorsze rzeczy.

Patrzę w skupieniu na swojego męża.

Gdybym go teraz poznała, wciąż wydawałby mi się bardzo atrakcyjny. Wysoki, bystry facet po trzydziestce, z miłym dla oka trzydniowym zarostem. Ciemnooki, męski, zaradny.

Miał leciutki zarost, kiedy się poznaliśmy, i spodobało mi się to. Podkreślało to linię jego szczęki. Gdy siedział w tym dużym, głośnym barze tapas w Covent Garden, wydawał mi się jednym z tych niewielu mężczyzn, o których powiedzieć, że są przystojni, to za mało.

Siedział z grupką przyjaciół przy wielkim stole i śmiał się głośno: wszyscy mieli po dwadzieścia kilka lat. Ja i moje przyjaciółki siedziałyśmy przy sąsiednim stoliku. Trochę młodsze, ale równie wesołe. Wszyscy pili dużo wina rioja.

I tak to się stało. Któryś z nich rzucił do nas jakiś żart. Któraś mu dowcipnie odpowiedziała. A potem zestawiliśmy stoły: siedzieliśmy ciasno, śmialiśmy się i żartowaliśmy, i zaczęliśmy się sobie przedstawiać: to jest Zoe, to jest Sacha, Alex, Imogen, Meredith…

A to jest Angus Moorcroft, a to jest Sarah Milverton. Angus jest ze Szkocji i ma dwadzieścia sześć lat. Ona jest pół Angielką, pół Amerykanką i ma dwadzieścia trzy lata. A teraz spędzicie razem resztę życia.

Na zewnątrz godziny szczytu. Ruch staje się coraz głośniejszy. Wyrywa mnie z zadumy. Andrew Walker podsuwa Angusowi do podpisania kolejne dokumenty. Świetnie znam tę procedurę: w tym roku podpisaliśmy tak wiele dokumentów. Papiery, które zawsze towarzyszą katastrofie.

Angus pochyla się nad biurkiem, składa podpis. Pióro wydaje się w jego ręce zbyt małe. Odwracam się, wpatruję się w obraz. Old London Bridge na pomalowanej na żółto ścianie. Chcę jeszcze trochę powspominać, zająć czymś myśli. Chcę myśleć o Angusie i o sobie: o tym pierwszym wieczorze.

Pamiętam wszystko bardzo wyraźnie. Od muzyki – meksykańska salsa – aż po bardzo przeciętne tapas. Jaskrawo czerwone patatas bravas, cierpkie białe szparagi. Pamiętam, jak pozostali zaczęli się rozchodzić – zdążyć na ostatnie metro, trochę się przespać – jakby wszyscy wyczuli, że do siebie pasujemy, że to coś ważniejszego niż zwykły piątkowy flirt.

Jak wszystko się łatwo zmienia. Jak by teraz wyglądało moje życie, gdybyśmy wybrały inny stolik, poszły do innego baru. Ale wybrałyśmy tamten bar, tamten wieczór i tamten stolik. I przed północą siedziałam sama z tym wysokim facetem: Angusem Moorcroftem. Powiedział mi, że jest architektem. Powiedział mi, że jest Szkotem i singlem. A później opowiedział mi inteligentny dowcip i zdałam sobie sprawę, że to dowcip, dopiero minutę później. Gdy się śmiałam, zauważyłam, że na mnie patrzy: w skupieniu, z pytaniem w oczach.

Więc ja też na niego popatrzyłam. Jego oczy były brązowe, ciemne i poważne; włosy kręcone, gęste i bardzo czarne; zęby lśniły bielą na tle czerwieni ust i ciemnego zarostu, i znałam już odpowiedź. Tak.

Dwie godziny później skradliśmy sobie pierwszy pijany pocałunek pod patrzącym na nas z aprobatą księżycem na placu w Covent Garden. Pamiętam lśniący od deszczu bruk, gdy się obejmowaliśmy: chłodna słodycz wieczornego powietrza. Spaliśmy ze sobą jeszcze tej samej nocy.

Niecały rok później byliśmy małżeństwem. Po niespełna dwóch latach urodziły się dziewczynki: bliźniaczki jednojajowe. A teraz została tylko jedna.

Wzbiera we mnie ból: muszę przycisnąć rękę do ust, by stłumić dreszcz. Kiedy przeminie? Może nigdy? Jest jak wojenna rana, jak szrapnel tkwiący w ciele, przez lata wychodzący na powierzchnię.

Więc może muszę coś powiedzieć. By stłumić ból, by uciszyć myśli. Siedzę tu od pół godziny, potulna i cicha jak jakaś purytańska żona. Zbyt często zdaję się na to, że Angus wszystko powie za nas oboje; że uzupełni mnie w tym, czego mi brakuje. Ale na razie mam dosyć swojego milczenia.

– Jeśli doprowadzimy wyspę do dobrego stanu, może być warta nawet milion.

Obaj odwracają się do mnie. Gwałtownie. Ona mówi!

– Sam widok na cieśninę Sound of Sleat – mówię – jest wart z milion. W stronę Knoydart.

Bardzo się staram wymówić to poprawnie. Odrobiłam lekcje. Bez końca szukałam materiałów, wyszukiwałam w Google zdjęcia i historie.

Andrew uśmiecha się uprzejmie.

– I była tam pani, pani Moorcroft?

Rumienię się, ale się tym nie przejmuję.

– Nie. Ale widziałam zdjęcia, czytałam książki. To jeden z najsłynniejszych widoków w Szkocji, a my będziemy mieli swoją własną wyspę.

– Zgadza się. Tak. Ale…

– Był taki dom we wsi Ornsay na stałym lądzie, kilometr od Torran… – Zerkam na notatkę w telefonie, choć świetnie wszystko pamiętam. – Sprzedał się za siedemset pięćdziesiąt tysięcy, piętnastego stycznia tego roku. Dom z czterema pokojami, ładnym ogródkiem i tarasem. Bardzo ładny, choć trudno byłoby to nazwać rezydencją. Ale miał spektakularny widok na cieśninę, i za to właśnie ludzie płacą. Siedemset pięćdziesiąt tysięcy.

Angus patrzy na mnie i kiwa głową, by mi dodać odwagi. Potem do mnie dołącza:

– Zgadza się. I jeśli zrobimy remont, możemy mieć pięć pokoi i ogródek. Chata jest na to dość duża. Bez problemu może być warta milion.

– No cóż, tak, panie Moorcroft. W tej chwili jest warta ledwie pięćdziesiąt tysięcy, ale potwierdzam, ma taki potencjał.

Uśmiecha się. To fałszywy uśmiech. Narasta we mnie ciekawość: dlaczego tak bardzo nie chce, żebyśmy się przeprowadzili na Torran? Co takiego wie? Dlaczego naprawdę zaangażował się w to Peter Kenwood? Może sami zamierzali złożyć ofertę? To by miało sens: Kenwood od lat znał Torran, znał babkę Angusa i mógł w pełni zdawać sobie sprawę z potencjalnej wartości wyspy.

Tak to sobie zaplanowali? Jeśli tak, to byłoby to urzekająco proste. Wystarczyło odczekać, aż umrze babka Angusa. Potem przycisnąć wnuki, a zwłaszcza pogrążoną w żałobie, wciąż oszołomioną parę. Wstrząśniętą śmiercią dziecka, w niepewnej sytuacji finansowej po tym, co się stało. Zaproponować im sto tysięcy, dwukrotnie więcej, niż potrzebują, być wspaniałomyślnym i pełnym współczucia, ciepło i smutno się uśmiechać. To na pewno bardzo trudne, ale możemy pomóc, możemy zdjąć z państwa barków ten ciężar. Proszę tylko podpisać tutaj…

A potem: spacerek. Wystarczy wysłać na Skye autobus pełen polskich robotników budowlanych. Zainwestować dwieście tysięcy, poczekać rok, aż robota będzie skończona.

Ta przepiękna posiadłość, położona na wyspie nad słynną cieśniną Sound of Sleat, jest na sprzedaż za milion dwieście pięćdziesiąt tysięcy funtów, cena do negocjacji…

Taki mieli plan? Walker wpatruje się we mnie i zaczynam się czuć winna. Pewnie jestem strasznie niesprawiedliwa dla Kenwood & Partners. Ale bez względu na to, jaką mają motywację, nie ma mowy, żebym zrezygnowała z tej wyspy: to moje wyjście awaryjne, ucieczka przed żałobą i wspomnieniami… i przed długami i wątpliwościami.

Zbyt długo była moim marzeniem. Wpatrywałam się w zdjęcia lśniące na ekranie mojego laptopa, w kuchni o trzeciej nad ranem. Kiedy Kirstie śpi w swoim pokoju, a Angus leży w łóżku, zamroczony szkocką, wpatruję się w krystaliczne piękno. Eilean Torran. Nad Sound of Sleat. Otoczona pięknem Hebrydów Wewnętrznych. Urocza posiadłość położona na osobnej wyspie.

– A więc dobrze. Potrzebuję jeszcze tylko kilku podpisów – mówi Walker.

– I sprawa będzie załatwiona?

Znacząca chwila milczenia.

– Tak.

Piętnaście minut później Angus i ja opuszczamy pomalowany na żółto gabinet, idziemy pomalowanym na czerwono korytarzem i wychodzimy na zewnątrz. Jest wilgotny październikowy wieczór. Na Bedford Square, w Bloomsbury.

Angus ma w plecaku dokumenty. Wszystko skończone. Stało się. Patrzę na inny świat i mój nastrój się poprawia.

Wielkie czerwone autobusy toczą się Gower Street, z obu pięter spoglądają puste twarze.

Angus kładzie mi dłoń na ramieniu.

– Dobra robota.

– Co takiego?

– To, że się wtrąciłaś. Nieźle wybrałaś moment. Już się martwiłem, że będę musiał mu przyłożyć.

– Ja też. – Spoglądamy na siebie. Porozumiewawczo i ze smutkiem. – Ale udało nam się. Prawda?

Angus się uśmiecha.

– Udało nam się, kochanie. Wszystko nam się udało. – Stawia kołnierz płaszcza, by się osłonić przed deszczem. – Ale, Saro… muszę cię zapytać jeszcze raz: jesteś absolutnie pewna?

Krzywię się. Angus dodaje szybko:

– Wiem, wiem. Tak. Ale wciąż myślisz, że to słuszna decyzja? Naprawdę chcesz… – Szerokim gestem wskazuje na żółte światła londyńskich taksówek lśniące w mżawce. – …naprawdę chcesz to wszystko zostawić? Zrezygnować z tego? Skye to takie odludzie.

– Kiedy człowiek jest zmęczony Londynem – mówię – to znaczy, że ma dosyć deszczu.

Angus się śmieje. Pochyla się nade mną. Jego brązowe oczy wpatrują się w moje, może jego usta szukają moich ust. Delikatnie głaszczę go po podbródku i całuję w szorstki policzek, wdycham jego zapach – nie pachnie whisky. Pachnie Angusem. Mydłem i męskością. Czysty i zaradny, mężczyzna, którego kochałam. Kocham. Zawsze będę kochać.

Może dziś prześpimy się ze sobą, po raz pierwszy od wielu tygodni. Może przez to przebrniemy. Ale czy w ogóle można kiedyś przez to przebrnąć?

Idziemy obok siebie ulicą. Angus ściska mocniej moją dłoń. W tym roku często trzymał mnie za rękę: gdy leżałam w łóżku i płakałam, bezgłośnie i bez końca, noc za nocą. Trzymał mnie za rękę od początku do końca potwornego pogrzebu Lydii, od Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem aż po Z nami wszystkimi na wieki wieków.

Amen.

– Metro czy autobus?

– Metro – odpowiadam. – Będzie szybciej. Chcę przekazać Kirstie dobrą wiadomość.

– Mam nadzieję, że tak to odbierze.

Patrzę na niego. Nie.

Nie mogę sobie pozwolić na wątpliwości. Jeśli zacznę się zastanawiać, ogarną mnie złe przeczucia i utkniemy na zawsze.

Zapewniam go szybko:

– Oczywiście, że tak, Angus. Przecież musi tak to odebrać. Będziemy mieli własną latarnię, całe to świeże powietrze, jelenie, delfiny…

– Tak, ale pamiętaj, że widziałaś głównie zdjęcia robione latem. W słońcu. Nie zawsze tak jest. Zimą jest ciemno.

– No to zimą… jak to się mówi? Przyczaimy się i będziemy się bronić. To będzie przygoda.

Jesteśmy już prawie przy metrze. Czarny strumień ludzi wracających z pracy znika na schodach: rzeka połykana przez londyńskie metro. Odwracam się na chwilę i patrzę na zamgloną New Oxford Street. Jesienne mgły w Bloomsbury są jakby duchem – albo widocznym wspomnieniem – średniowiecznych bagien Bloomsbury. Czytałam gdzieś o tym.

Dużo czytam.

– No chodź.

Tym razem łapię go za rękę i ze splecionymi palcami schodzimy do metra. Wytrzymujemy trzy przystanki w tłoku godzin szczytu, przyciśnięci do siebie. Potem wpychamy się do stukającej windy na Mornington Crescent i kiedy wynurzamy się na powierzchnię, właściwie biegniemy.

– Hej! – Angus się śmieje. – To jakaś olimpiada czy co?

– Chcę powiedzieć naszej córce!

I chcę, bardzo chcę. Chcę przekazać mojej żyjącej córce jakąś dobrą wiadomość, choć raz powiedzieć jej coś miłego. Coś, w czym jest szczęście i nadzieja. Dziś mija trzynaście miesięcy od śmierci jej siostry Lydii – nienawidzę tego, że wciąż tak dokładnie pamiętam datę, że z taką łatwością odmierzam czas – i ma za sobą ponad rok udręki, której nie potrafię pojąć. Straciła siostrę bliźniaczkę, swoją drugą duszę. Odizolowała się we własnej otchłani, zamknęła się w niej na trzynaście miesięcy. Ale teraz mogę ją uwolnić.

Świeże powietrze, góry, nadmorskie fiordy. I widok przez cieśninę na Knoydart.

Biegnę do drzwi wielkiego białego domu, którego nigdy nie powinniśmy byli kupować. Domu, na który już nas nie stać.

W drzwiach stoi Imogen. Dom pachnie jedzeniem dla dziecka, praniem i świeżą kawą. Jest jasny. Będzie mi go brakowało. Może.

– Immy, dziękuję, że się nią zajęłaś.

– Och, proszę cię! Daj spokój. Ale powiedz, wszystko się udało?

– Tak, mamy ją. Przeprowadzamy się!

Imogen z zachwytem klaszcze w dłonie. Moja bystra, ciemnowłosa, elegancka przyjaciółka, która trwa przy mnie od czasów college’u. Pochyla się i obejmuje mnie, ale z uśmiechem odsuwam ją od siebie.

– Muszę jej powiedzieć. Ona nic nie wie.

Imogen uśmiecha się szeroko.

– Jest w swoim pokoju z Cwaniaczkiem.

– Co?

– Czyta tę książkę!

Przemierzam przedpokój, wchodzę na górę i przystaję przy drzwiach, na których jest napisane: „Tu mieszka Kirstie” i „Najpierw zapukaj”.

Niezdarnie wycięte nożyczkami z błyszczącego papieru litery. Zgodnie z instrukcją pukam.

Słyszę ciche: mmm-mmm. „Proszę” w wykonaniu mojej córki.

Otwieram drzwi i widzę moją siedmioletnią dziewczynkę. Siedzi po turecku na podłodze, w szkolnym mundurku: czarne spodnie, biała koszulka polo. Jej piegowaty nosek pochyla się nad książką: obraz niewinności, ale też samotności. Pulsuje we mnie miłość i smutek. Tak bardzo chcę, by jej życie stało się lepsze, by znów cała mogła być sobą.

– Kirstie…

Nie odpowiada. Nie przestaje czytać. Czasem tak robi. Gra w tę grę: „mmmNIE chcę rozmawiać”. Od roku robi to coraz częściej.

– Kirstie. Muminku. Kirstusiu.

Teraz patrzy na mnie tymi niebieskimi oczami, które ma po mnie. Tyle że są bardziej niebieskie niż moje. Błękit Hebrydów. Jej blond włosy wydają się niemal białe.

– Mamusiu.

– Mam dobrą wiadomość, Kirstie. Dobrą wiadomość. Wspaniałą wiadomość.

Siadam obok niej na podłodze, między zabawkami – jej pingwinkami, pluszowym lamparcikiem, Jednoręką Lalką – i mówię jej o wszystkim. Szybko, prawie jednym tchem. O tym, że przeprowadzamy się w szczególne miejsce, w nowe miejsce, gdzie zaczniemy od początku, piękne, wspaniałe i świeże, na naszą własną wyspę.

Kirstie cały czas na mnie patrzy. Prawie nie mruga oczami. Chłonie to wszystko. Nic nie mówi, nic nie robi, jakby była w transie, oddaje mi moje własne chwile milczenia. Kiwa głową i uśmiecha się blado. Może jest zaintrygowana. W pokoju zapada cisza. Skończyły mi się słowa.

– No więc – mówię – co o tym sądzisz? Wyprowadzimy się na naszą własną wyspę. Nie uważasz, że będzie fajnie?

Powoli kiwa głową. Spogląda na książkę, zamyka ją, potem znów na mnie patrzy i mówi:

– Mamusiu, dlaczego ciągle mówisz do mnie Kirstie?

Nie odzywam się. Cisza dzwoni mi w uszach.

– Przepraszam, kochanie – mówię. – Co takiego?

– Dlaczego ciągle nazywasz mnie Kirstie, mamusiu? Kirstie nie żyje. To K i r s t i e umarła. Ja jestem Lydia.

2

Wpatruję się w Kirstie. Próbuję się uśmiechnąć. Próbuję nie okazać, że jestem głęboko zaniepokojona.

Pewnie w rozwijającym się umyśle Kirstie znów wynurza się na powierzchnię ten drzemiący w niej smutek, jakieś poczucie zagubienia, typowe dla bliźniąt, które stracą brata lub siostrę, i jestem przyzwyczajona do tego, że moje córki… że moja córka jest inna.

Od czasu gdy moja matka w samym środku zimy po raz pierwszy przyjechała z Devon do naszego mieszkanka, do Holloway, od chwili gdy spojrzała na bliźniaczki ułożone obok siebie w łóżeczku, dwoje identycznych maleńkich maluchów ssących sobie nawzajem kciuki, od chwili gdy moja matka, oczarowana i oszołomiona, wybuchnęła śmiechem, a jej oczy rozszerzyły się w szczerym zachwycie, wiedziałam, że urodzenie bliźniąt to coś jeszcze bardziej imponującego niż zwykły cud zostania rodzicem. Rodząc bliźnięta – zwłaszcza jednojajowe – daje się życie genetycznym celebrytom. Ludziom, którzy są niezwykli tylko dlatego, że istnieją.

Niezwykli i bardzo inni.

Mój tata wymyślił im nawet ksywkę – bliźnięta z lodu. Bo urodziły się w najzimniejszy, najmroźniejszy dzień roku i miały lodowobłękitne oczy i włosy jasne jak śnieg. Wydawała mi się trochę melancholijna, więc nigdy się tak naprawdę nie przyjęła. A jednak nie mogłam zaprzeczyć, że w jakiś sposób to do nich pasowało. Tacie udało się uchwycić ich niesamowitość.

I właśnie tak szczególne potrafią być bliźnięta: miały nawet specjalne imię, które ze sobą dzieliły.

A teraz przeszywająco spokojne stwierdzenie Kirstie: Mamusiu, ja jestem Lydia, to K i r s t ie umarła, mogło być po prostu kolejnym przykładem tej bliźnięcości, kolejnym objawem ich unikalności. A mimo to usiłuję nie panikować, nie wybuchnąć płaczem. Bo Kirstie przypomina mi Lydię. I martwię się o nią.

Jakie potworne złudzenie ją dręczy, że mówi coś tak strasznego? Mamusiu, ja jestem Lydia, to Kirstie umarła. Dlaczego ciągle nazywasz mnie Kirstie?

– Kochanie – mówię do niej z umyślnie fałszywym spokojem. – Niedługo powinnaś iść do łóżka.

Spogląda na mnie tymi łagodnymi niebieskimi oczami, identycznymi jak oczy jej siostry. Wypadł jej mleczak u góry. Kolejny na dole się kiwa. To coś nowego. Do śmierci Lydii obie miały idealne uśmiechy. Obie tak samo późno traciły mleczne zęby.

Kirstie unosi trochę książkę i mówi:

– Ale ten rozdział ma jeszcze tylko trzy strony. Wiedziałaś o tym?

– Naprawdę?

– Tak, popatrz, mamusiu, kończy się tutaj.

– No dobrze, to możemy przeczytać jeszcze te trzy strony, do końca rozdziału. Przeczytasz mi je?

Kirstie kiwa głową i pochyla się nad książką. Zaczyna czytać na głos.

– Musiałem się owinąć papierem toaletowym, żeby nie dostać hipo… hi… po…

Pochylam się nad nią, wskazuję palcem słowo i próbuję pomóc.

– Hipot…

– Nie, mamusiu. – Kirstie śmieje się cicho. – Nie. Znam to. Umiem to powiedzieć!

– Dobrze.

Przymyka oczy. Robi to zawsze, kiedy intensywnie myśli, a potem znów je otwiera i czyta:

– Żeby nie dostać hi-po-termii.

Udało jej się. Dosyć trudne słowo. Ale nie dziwi mnie to. Od całkiem niedawna czyta znacznie lepiej. Co oznacza…

Odsuwam od siebie tę myśl.

Słychać tylko głos czytającej Kirstie, poza tym w pokoju jest cicho. Zakładam, że Angus jest na dole z Imogen, gdzieś daleko w kuchni. Może otwierają butelkę wina, żeby uczcić dobre wieści. Czemu nie? Od trzynastu miesięcy przeżyliśmy zbyt wiele złych dni, zbyt wiele złych wieści.

– Tak spędziłem spory kawałek wa-kacji…

Kirstie czyta, a ja wtulam się w jej ramionka i całuję jej miękkie jasne włoski. I czuję, że coś małego i ostrego wbija mi się w udo. Próbuję nie przeszkadzać Kirstie, nie myśleć o tym, co powiedziała, i sięgam po to.

To mała zabawka: miniaturowy plastikowy smok, którego kupiliśmy w londyńskim zoo. Ale kupiliśmy go dla Lydii. Uwielbiała smoki i aligatory, wszystkie straszne gady i potworki. Kirstie wolała – woli – lwy i lamparty, puszyste, zwinne, ładne stworzenia. To była jedna z rzeczy, które jedną od drugiej odróżniały.

– Gdy przyszedłem dziś do szkoły… wszy-scy zachowywali się dziwnie.

Oglądam plastikowego smoka, obracam go w dłoni. Dlaczego jest tutaj, dlaczego leży na podłodze? Kilka miesięcy po tym, co się stało, Angus i ja starannie pochowaliśmy wszystkie zabawki Lydii do pudełek. Nie byliśmy w stanie ich wyrzucić. To by było zbyt ostateczne, zbyt prymitywne. Więc wynieśliśmy wszystko – zabawki i ubranka, wszystko, co miało związek wyłącznie z Lydią – na strych. Psychologicznie pochowaliśmy to w przestrzeni nad nami.

– Prob-lem z Serowym Dotykiem polega na tym, że go masz… do-póki nie przekażesz go ko-muś innemu…

Lydia uwielbiała tego plastikowego smoka. Pamiętam to popołudnie, kiedy go kupiliśmy. Pamiętam, jak skakała na Regent’s Park Road, wymachiwała nim w powietrzu. Marzyła o prawdziwym własnym smoczku. I wszyscy się uśmiechaliśmy. To wspomnienie przepełnia mnie smutkiem, więc dyskretnie wsuwam smoka do kieszeni dżinsów i uspokajam się. Jeszcze przez kilka minut słucham Kirstie, póki nie skończy rozdziału. Niechętnie zamyka książkę i spogląda na mnie: niewinnie, z oczekiwaniem.

– No dobrze, kochanie. Najwyższa pora iść do łóżka.

– Ale mamusiu!

– Żadnych „ale mamusiu”. No chodź, Kirstie.

Chwila milczenia. Po raz pierwszy, odkąd powiedziała to, co powiedziała, użyłam jej imienia. Spogląda na mnie zdziwiona i marszczy brwi. Znów wypowie te straszne słowa?

Mamusiu, ja jestem Lydia, to Kirstie umarła. Dlaczego ciągle nazywasz mnie Kirstie?

Moja córka kręci głową, jakbym popełniała jakiś bardzo podstawowy błąd. A potem mówi:

– Dobrze, idziemy do łóżka.

Idziemy? I d z ie my? Co chce przez to powiedzieć? W ciszy czuję przerażający niepokój, ale nie chcę się martwić. Martwię się. Ale martwię się o nic.

Idziemy?

– Dobrze. Dobranoc, kochanie.

Do jutra to wszystko zniknie. Na pewno. Musi tylko położyć się spać i obudzić się rano, i wtedy to przykre poczucie zagubienia zniknie, odejdzie razem z jej snami.

– W porządku, mamusiu. Możemy same włożyć piżamy.

Uśmiecham się. Staram się, by moje słowa brzmiały neutralnie. Jeśli zauważę, że jest zagubiona, mogę wszystko tylko pogorszyć.

– Niech będzie, ale musimy się pośpieszyć. Jest już bardzo późno, a ty masz jutro szkołę.

Z powagą kiwa głową. Patrzy na mnie.

Szkoła.

S z k o ła.

Kolejny powód do smutku.

Wiem – i to boli, i czuję się przez to winna – że Kirstie nie lubi swojej szkoły. Już nie. Uwielbiała ją, gdy chodziła do niej z siostrą. Wtedy bliźnięta z lodu były Psotnymi Siostrami. Codziennie rano przypinałam je pasami na tylnym siedzeniu, ubrane w jednokolorowe mundurki, i jadąc Kentish Town Road pod bramę St. Luke’s, obserwowałam je w lusterku: szeptały i dawały sobie znaki, wskazywały na ludzi za oknem i nagle wybuchały śmiechem z jakichś własnych dowcipów, bliźnięcych dowcipów, których nigdy nie potrafiłam pojąć.

Za każdym razem, kiedy to robiłyśmy – co rano – byłam dumna, czułam, że je kocham, i czasem byłam skonsternowana, bo były tak kompletnie sobą pochłonięte. Rozmawiały we własnym bliźnięcym języku.

Trudno było nie czuć się trochę wykluczoną, mniej ważną w ich życiu niż ten ktoś identyczny i przeciwstawny, z kim codziennie spędzały każdą minutę. Uwielbiałam je. Ubóstwiałam.

A teraz wszystko się skończyło: teraz Kirstie chodzi do szkoły sama, i robi to w milczeniu. Siedzi na tylnym siedzeniu. Nie odzywa się. Wpatruje się jak w transie w smutniejszy świat. Wciąż ma w tej szkole przyjaciół, ale nie zastąpili jej Lydii. Nic nigdy nawet się do tego nie zbliży, nie zastąpi jej Lydii. Może to kolejny dobry powód, by opuścić Londyn: nowa szkoła, nowi przyjaciele, plac zabaw nienawiedzany przez ducha jej siostry bliźniaczki, który chichocze i ją przedrzeźnia.

– Myłaś zęby?

– Immyjen mi myła po podwieczorku.

– W takim razie wskakuj do łóżka. Chcesz, żebym cię przytuliła?

– Nie. Mmm… Tak…

Przestała mówić m y. Czyżby to niemądre, ale niepokojące poczucie zagubienia minęło? Wpełza do łóżka, kładzie głowę na poduszce i wydaje się bardzo malutka. Jakby znów była o kilka lat młodsza.

Opadają jej powieki, przyciska do piersi Lamparcika – i pochylam się, by sprawdzić światło przy łóżku.

Robię to niemal co wieczór od sześciu lat.

Od samego początku strasznie się bały całkowitej ciemności: przerażała je i wydawały dziwne okrzyki. Mniej więcej po roku zdaliśmy sobie sprawę dlaczego: bo w ciemności się nie widziały. I dlatego Angus i ja zawsze z nabożną starannością zostawialiśmy im jakieś światło. Zawsze miały pod ręką jakieś lampki. Nawet gdy dostały osobne pokoje, wciąż chciały, by w nocy paliło się światło, jakby się widziały przez ściany. Dopóki nie miały dość światła.

Oczywiście zastanawiam się, czy z czasem ta fobia zaniknie – teraz jedna z bliźniaczek odeszła na zawsze i Kirstie już nigdy jej nie zobaczy. Ale na razie trwa to dalej. Jak choroba, która powinna się już skończyć.

Światło w nocy jest w porządku.

Stawiam lampkę na stoliku przy łóżku i odwracam się, żeby wyjść. Ale Kirstie nagle otwiera oczy i wpatruje się we mnie. Oskarżycielsko. Ze złością? Nie. Nie ze złością. Ale z niepokojem.

– O co chodzi? – pytam. – Co się stało? Kochanie, musisz już spać.

– Ale mamusiu.

– Co się stało?

– Beany!

Pies. Sawney Bean. Nasz wielki spaniel. Uwielbia go.

– Czy Beany pojedzie z nami do Szkocji?

– Kochanie, nie bądź głuptaskiem. Oczywiście! – zapewniam. – Przecież byśmy go nie zostawili! Oczywiście, że jedzie z nami!

Kirstie, udobruchana, kiwa głową. Potem jej oczy się zamykają i mocniej przytula Lamparcika. Całuję ją jeszcze raz, nie mogę się powstrzymać. Teraz robię to bez przerwy: o wiele częściej niż kiedyś. Przedtem to Angus je przytulał i całował, a ja byłam organizatorką, praktyczną matką. Wyrażałam miłość, karmiąc je i ubierając. A teraz całuję swoją żyjącą córkę, jakby to było jakieś żarliwe, zabobonne zaklęcie: sposób na odwrócenie przyszłych nieszczęść.

Piegi na bladej skórze Kirstie są jak odrobina cynamonu wysypanego na mleko. Gdy ją całuję, chłonę jej zapach: woń pasty do zębów, może cukrowej kukurydzy, którą jadła na kolację. Pachnie Kirstie. Ale to oznacza również, że pachnie Lydią. Zawsze pachniały identycznie. Bez względu na to, co robiły, zawsze pachniały identycznie.

Trzeci pocałunek zapewnia, że jest bezpieczna. Szepczę cicho dobranoc. Ostrożnie wychodzę z pokoju, w którym mruga lampka. Ale gdy cicho zamykam za sobą drzwi, zaczyna mnie dręczyć inna myśl. Pies.

Beany.

O co mi chodzi? Coś w tym psie nie daje mi spokoju. Ale nie jestem pewna co. Ani dlaczego.

Stoję sama na półpiętrze i zastanawiam się nad tym. Próbuję się skupić.

Kupiliśmy Beany’ego trzy lata temu: pełnego życia springer spaniela. Wtedy mogliśmy sobie pozwolić na rodowodowego szczeniaka.

To był pomysł Angusa: pies w naszym pierwszym porządnym ogrodzie. Pies pasujący do tego, że mieszkamy w pobliżu Regent’s Park. Nazwaliśmy go Sawney Bean, po tym szkockim kanibalu, bo zjadał wszystko, zwłaszcza krzesła. Angus uwielbiał Beany’ego, bliźniaczki uwielbiały Beany’ego – a ja uwielbiałam to, że tak wspaniale się razem bawią. Kochałam też – wiem, że to płytkie – to, jak wyglądali: dwie identyczne małe blondyneczki uganiające się po Queen Mary’s Rose Garden ze szczęśliwym, zdyszanym, brązowym jak mahoń spanielem.

Turyści pokazywali ich sobie palcami i robili zdjęcia. Byłam matką małych gwiazd. Och, to ona ma te śliczne bliźniaczki. I tego pięknego psa. No wiesz.

Opieram się o ścianę, przymykam oczy i próbuję myśleć jasno. Słyszę odgłosy dobiegające z dołu, z kuchni: brzęk sztućców na stole, a może ktoś właśnie chowa korkociąg do szuflady.

Co takiego w Beanym mi nie pasuje? Zdecydowanie kołacze mi się po głowie jakaś udręczona myśl, i zdecydowanie chodzi o psa – a jednak nie potrafię jej namierzyć, wyśledzić na manowcach wspomnień i żałoby.

Na dole zatrzaskują się frontowe drzwi. Ten odgłos przełamuje zaklęcie.

– Saro Moorcroft – mówię do siebie, otwierając oczy. – Weź się w garść.

Muszę zejść na dół, porozmawiać z Immy, wypić kieliszek wina, a potem pójść spać. A jutro Kirstie – K ir s t i e – pójdzie do szkoły ze swoim czerwonym tornistrem, ubrana w czarny wełniany sweter. Ten z napisem na metce: Kirstie Moorcroft.

Wchodzę do kuchni. Imogen siedzi przy blacie. Uśmiecha się, jest trochę podchmielona. Tanina z czerwonego wina zabarwiła lekko jej ładne białe zęby.

– Gus wyskoczył do sklepu.

– Tak?

– Tak. Dostał małego ataku paniki, że skończy się alkohol. Macie tylko… – odwraca się i patrzy na stojak z winami przy lodówce – …sześć butelek. Poszedł do Sainsbury’s coś dokupić. Zabrał Beany’ego.

Uśmiecham się uprzejmie i wysuwam sobie stołek.

– Tak. To do niego podobne.

Nalewam sobie pół kieliszka czerwonego wina z otwartej butelki stojącej na blacie i zerkam na etykietkę. Tani chilijski merlot. Kiedyś pijaliśmy wytworne Barossa Shiraz. Nie dbam o to.

Imogen obserwuje mnie. Pyta:

– Wciąż pije trochę… no wiesz, za dużo?

– Ładnie to ujęłaś, Immy: trochę za dużo. Stracił pracę, bo upił się tak, że przyłożył szefowi. Znokautował go.

Imogen kiwa głową.

– Tak. Przepraszam. Nic nie poradzę na to, że ciągle używam eufemizmów. Skrzywienie zawodowe. – Przechyla głowę i uśmiecha się. – Ale jego szef był dupkiem, prawda?

– Tak. Był absolutnie obrzydliwy, ale to i tak niefajnie, prawda? Złamać nos najbogatszemu architektowi w Londynie.

– Mhm… Jasne… – Imogen uśmiecha się przebiegle. – Ale wiesz, nie jest tak źle. To znaczy… przynajmniej potrafi przywalić. Jak prawdziwy facet. Pamiętasz tego Irlandczyka, z którym byłam w zeszłym roku? Chodził w spodniach do jogi.

Uśmiecha się do mnie krzywo. Zmuszam się do półuśmiechu.

Jest dziennikarką, tak jak ja, ale odnosi o wiele więcej sukcesów. Jest zastępcą redaktora w czasopiśmie plotkarskim dla kobiet, któremu jakimś cudem rośnie nakład. Ja ledwie coś dorabiam jako freelancerka. Mogłabym być o to zazdrosna, ale naszą przyjaźń równoważy, albo raczej równoważyło, to, że ja wyszłam za mąż i urodziłam dzieci. Ona jest singielką i nie ma dzieci. Kiedyś porównywałyśmy swoje notatki: jakie mogłoby być moje życie.

Opieram się wygodniej, trzymam nonszalancko kieliszek z winem: próbuję się odprężyć.

– Właściwie to nie pije już tyle co kiedyś.

– To dobrze.

– Ale i tak jest za późno. Żeby zrobił karierę w Kimberley.

Imogen ze współczuciem kiwa głową i wypija łyk. Sączę wino. Wzdycham, jakbym chciała powiedzieć: i co można na to poradzić? I rozglądam się po naszej wielkiej jasnej kuchni, patrzę na te wszystkie granitowe blaty i lśniącą stal, na ekspres do kawy, czarny z pozłacanymi elementami. Wszystko to aż krzyczy: to kuchnia zamożnej pary z klasy średniej!

I wszystko to jest kłamstwem.

Byliśmy przez jakiś czas zamożną parą z klasy średniej; Angus trzy razy awansował – w ciągu trzech lat. Długo wszystko wyglądało nieskazitelnie optymistycznie: Angus miał coraz większe szanse, by zostać wspólnikiem i naprawdę dobrze zarabiać, ja zaś byłam szczęśliwa ze świadomością, że to on utrzymuje rodzinę, bo to pozwalało mi łączyć dziennikarstwo z porządną opieką nad dziećmi. Mogłam odwozić je do szkoły, robić im zdrowe śniadania i ekologiczne pesto z bazylii, kiedy bawiły się jednym z naszych iPadów. Przez pięć lat niemal nieustannie byliśmy idealną rodziną z Camden.

A potem zginęła Lydia. Spadła z balkonu w domu moich rodziców w Devon, i to było tak, jakby ktoś zrzucił Angusa z dużej wysokości. Sto tysięcy kawałków Angusa poniewierało się teraz wszędzie. Jego żałoba była psychotyczna. Dzikie płomienie bólu, których nie mógł ugasić, bez względu na to, jak bardzo próbował, nawet z butelką whisky co wieczór. W każdy wieczór.

Firma dała mu czas, całe tygodnie wolnego, ale to nie wystarczyło. Nie dało się nad nim zapanować. Za wcześnie wrócił do pracy i wdawał się w kłótnie, a potem w bójki. Odszedł sam, inaczej zwolniono by go godzinę później. Dziesięć godzin po tym, jak przyłożył szefowi. I od tego czasu nie pracował, zrobił tylko kilka drobnych zleceń, które mu podsunęli współczujący przyjaciele.

– Pieprzyć to, Imogen – mówię. – Przynajmniej się przeprowadzamy. Wreszcie.

– Tak! – Uśmiecha się promiennie. – Do jaskini, tak? Na Szetlandach?

Droczy się ze mną. Nie mam nic przeciwko temu. Kiedyś, przed wypadkiem, nieustannie się droczyłyśmy.

Teraz jest jakoś sztywniej, ale staramy się. Inne przyjaźnie całkiem się po śmierci Lydii urwały: zbyt wiele osób nie wiedziało, co powiedzieć, więc nie powiedziały nic. A Imogen ciągle próbuje: podtrzymuje gasnący płomień naszej przyjaźni.

Patrzę na nią i mówię:

– Wyspa Torran, pamiętasz? Pokazywałam ci zdjęcia za każdym razem, jak tu przychodziłaś, przez cały ostatni miesiąc.

– A tak. Torran! Słynna ojczyzna. Ale opowiedz mi jeszcze raz, lubię to.

– Będzie wspaniale, Immy. Jeśli nie zamarzniemy. Podobno są tam króliki, wydry i foki…

– Fantastycznie. Uwielbiam foki.

– Naprawdę?

– O tak. Zwłaszcza małe foczki. Możesz mi załatwić futro?

Śmieję się – szczerze, ale z poczuciem winy. Imogen i ja mamy podobne poczucie humoru, ale ona jest trochę wredniejsza. Ciągnie dalej:

– Więc to to miejsce, Torran. Przypomnij mi. Wciąż tam nie byłaś?

– Nie.

– Saro. Jak możesz się przeprowadzać gdzieś, gdzie nigdy nie byłaś?

Milczenie.

Dopijam merlota i dolewam sobie jeszcze.

– Mówiłam ci. N i e c h c ę go oglądać.

Znowu cisza.

– Uhu?

– Immy, nie chcę go oglądać na własne oczy, bo co będzie, jeśli mi się nie spodoba? – Wpatruję się w jej rozszerzone zielone oczy. – Hm? Co wtedy? Wtedy utknę tutaj, Imogen. Utknę tu ze wszystkim, ze wszystkimi wspomnieniami, z problemami z kasą, ze wszystkim. I tak jesteśmy spłukani, więc musielibyśmy się przeprowadzić do jakiegoś głupiego maleńkiego mieszkanka, tak jak wtedy, kiedy zaczynaliśmy, i… co dalej? Będę musiała pójść do jakiejś pracy, Angusowi kompletnie odbije i po prostu… po prostu, no wiesz… muszę się wydostać, musimy się stąd wydostać, i to jest właśnie to: droga ucieczki. A na zdjęciach wygląda tak pięknie. Naprawdę: tak cholernie pięknie. To jak marzenie, ale kogo to obchodzi? Chcę mieć marzenia. W tej chwili właśnie tego chcę. Bo rzeczywistość j u ż   o d j a k i e g o ś   cz a s u   j e s t   na p r a w d ę p o je b a na.

W kuchni zapada cisza. Imogen unosi kieliszek, delikatnie stuka nim w mój i mówi:

– Kochanie. Będzie wspaniale. Tyle że będę za tobą tęsknić.

Przez krótką chwilę patrzymy sobie w oczy, a zaraz potem do kuchni wchodzi Angus. Na płaszczu ma ślady zimnego jesiennego deszczu. Niesie wino w podwójnej pomarańczowej reklamówce i prowadzi na smyczy mokrego psa. Ostrożnie odstawia torby na podłogę, a potem odpina Beany’ego.

– No idź, piesku.

Spaniel otrząsa się, macha ogonem i idzie prosto do swojego wiklinowego koszyka. Ja w tym czasie wyjmuję butelki i ustawiam je na blacie, jak małych, ale ważnych uczestników parady.

– Cóż, to nam powinno wystarczyć na jakąś godzinę – mówi Imogen, wpatrując się w cały szereg butelek.

Angus sięga po jedną z nich i wyjmuje korek.

– Ach! Sainsbury’s to pobojowisko. Nie będę tęsknił za ćpunami z Camden, którzy przychodzą kupować swój cytrynowy soczek.

Imogen cmoka.

– Poczekaj, aż się znajdziesz trzysta mil od najbliższego sklepu z olejem truflowym.

Angus wybucha śmiechem – to dobry, naturalny śmiech. Jak z czasów przed wypadkiem. I wreszcie się odprężam. Choć pamiętam też, że chcę go zapytać o tę zabawkę. O plastikowego smoka. Jak trafił do pokoju Kirstie? Należał do Lydii. Został zapakowany do pudła i schowany, jestem tego pewna.

Ale po co psuć ten niespodziewanie miły wieczór jakimś przesłuchaniem? To pytanie może zaczekać do jutra. Albo na zawsze.

Dolewamy sobie wina, siedzimy i rozmawiamy. Improwizujemy, robimy w kuchni coś w rodzaju pikniku: kawałki ciabatty maczane w oliwie, grube kawałki tanich suszonych kiełbasek. I godzinę albo dłużej rozmawiamy, serdecznie, zadowoleni, jak trójka starych przyjaciół, którymi przecież jesteśmy. Angus wyjaśnia, że jego mieszkający w Kalifornii brat wspaniałomyślnie zrezygnował ze swojej części spadku.

– David zarabia kupę kasy w Dolinie Krzemowej. Nie potrzebuje pieniędzy ani tych wszystkich kłopotów. I wie, że my tego potrzebujemy. – Przełyka kawałek kiełbaski.

Imogen mu przerywa:

– Ale dalej nie rozumiem, Gus, jak to się stało, że twoja babcia miała całą tę wyspę. To znaczy – wkłada do ust oliwkę – nie obraź się, ale myślałam, że twój tata był chłopem pańszczyźnianym, a mama mieszkała w wychodku. A tu nagle jakaś babcia z własną wyspą.

Angus śmieje się cicho.

– To była babunia ze strony matki, ze Skye. Byli zwykłymi rolnikami, o oczko wyżej od tych, którzy musieli dzierżawić ziemię. Ale mieli małe gospodarstwo i tak się składa, że na wyspie.

– No dobra…

– To się często zdarza. Hebrydy to tysiące maleńkich wysepek. Pięćdziesiąt lat temu porośnięta wodorostami wysepka niedaleko Ornsay była warta jakieś trzy funty, więc jej nie sprzedali. Potem mama przeprowadziła się do Glasgow, babcia też tam wyjechała, i Torran stała się czymś w rodzaju miejsca na wakacyjne wypady. Dla mnie i mojego brata.

Dokańczam historię męża za niego, bo odchodzi od stołu, by przynieść więcej oliwy:

– Mama Angusa poznała jego ojca w Glasgow. Była nauczycielką w szkole podstawowej, on pracował w dokach…

– On… utonął, prawda?

– Tak. Wypadek w dokach. Naprawdę tragiczny.

Angus wraca do stołu i dodaje:

– Stary był moczymordą. I bił mamę. Nie jestem pewien, czy t r a g i c z ny to właściwe słowo.

Wpatrujemy się w ostatnie trzy butelki wina na blacie. Imogen pyta:

– Ale mimo wszystko… jak się do tego ma latarnia morska i domek? Jak tam trafili? Skoro twoja rodzina była biedna?

– Zarząd Północny Latarni Morskich zarządza wszystkimi latarniami morskimi w Szkocji – odpowiada Angus. – W zeszłym stuleciu, kiedy musieli wybudować nową, oferowali właścicielowi gruntu trochę pieniędzy za dzierżawę. Tak było z Torran. Ale potem latarnia została zautomatyzowana. W latach sześćdziesiątych. Domek się zwolnił i wrócił do mojej rodziny.

– Łut szczęścia? – pyta Imogen.

– Jeśli spojrzeć wstecz, tak – odpowiada Angus. – Dostaliśmy duży, solidnie zbudowany domek. Za darmo.

Przerywa nam głos z góry:

– Mamusiu?

To Kirstie. Obudziła się. I woła mnie z półpiętra. To się zdarza dość często. Ale jej głos, zwłaszcza gdy słyszę go niespodziewanie, zawsze sprawia, że na krótką chwilę ogarnia mnie smutek. I zawsze staram się go odpędzić. Bo mówi jak Lydia.

Chciałabym, żeby te uczucia przestały mnie zalewać.

– M a m u s i u uu…

Angus i ja spoglądamy po sobie z rezygnacją: oboje liczymy po cichu, kiedy ostatni raz coś takiego się stało. Jak dwoje młodych rodziców sprzeczających się, czyja kolej nakarmić dziecko o trzeciej nad ranem.

– Ja pójdę – mówię. – Moja kolej.

I to się zgadza: ostatnim razem, kiedy się obudziła po jakimś koszmarze, zaledwie kilka dni temu, to Angus lojalnie powlókł się na górę, by ją pocieszyć.

Odstawiam kieliszek i idę na piętro. Beany z zapałem rusza za mną, jakbyśmy się wybierali zapolować na króliki. Uderza ogonem o nogi stołu.

Kirstie stoi boso u szczytu schodów. Z tymi wielkimi niebieskimi oczami i Lamparcikiem przyciśniętym do piżamy wygląda jak obraz udręczonej niewinności.

– On znów to zrobił, mamusiu. Ten sen.

– Chodź, muminku. To tylko zły sen.

Biorę ją na ręce – ostatnio wydaje się prawie za ciężka – i niosę z powrotem do pokoju. Wygląda na to, że nie jest jakoś strasznie zdenerwowana, ale chciałabym, żeby ten koszmar przestał wracać. Gdy kładę ją do łóżka i przykrywam, ma już na wpół przymknięte oczy, ale mówi dalej:

– Wszystko było białe, mamusiu, wszystko dookoła, nie mogłam wyjść z pokoju, wszędzie biało i wszystkie twarze gapiły się na mnie.

– Szzzz…

– Było biało, bałam się, nie mogłam się ruszyć, i wtedy… wtedy…

– Szzzz…

Głaszczę jej lekko rozpalone, nieskazitelnie gładkie czoło. Powieki jej opadają. Ale skowyt za moimi plecami ją budzi.

Pies wszedł za mną do pokoju.

Kirstie wpatruje się we mnie, jakby chciała poprosić o jakąś przysługę.

– Czy Beany może ze mną zostać, mamusiu? Może dziś spać u mnie w pokoju?

Zwykle na to nie pozwalam. Ale dzisiaj chcę po prostu zejść na dół i wypić jeszcze kieliszek wina z Immy i z Angusem.

– W porządku, Sawney Bean może zostać, ale tylko ten jeden raz.

– Beany! – Kirstie zsuwa się z poduszki, wyciąga rękę i głaszcze psa po uszach.

Patrzę na moją córkę znacząco.

– No i?

– Dziękuję, mamusiu.

– Dobrze. A teraz musisz zasnąć. Jutro masz szkołę.

Nie powiedziała o sobie m y, nie powiedziała, że jest Lydią. To wielka ulga. Gdy opiera głowę na chłodnej poduszce, podchodzę do drzwi.

Wycofuję się i moje spojrzenie pada na psa.

Leży przy jej łóżku, ma potulnie przekrzywioną głowę, wygląda, jakby zasypiał.

I znów jestem przerażona. Bo rozpracowałam to. Już wiem, co nie dawało mi spokoju. Pies. Pies zachowuje się inaczej.

Od dnia, gdy przynieśliśmy Beany’ego do domu i przedstawiliśmy naszym uszczęśliwionym dziewczynkom, łączyło ich coś wyjątkowego – a jednak nie takiego samego. Może moje bliźnięta były identyczne, ale Sawney nie kochał ich identycznie.

Przy Kirstie, pierwszej, pełnej życia i pogodnej, tej, która przeżyła, chętnej do psot, dziewczynce śpiącej w tym łóżku, w tym pokoju, Beany jest ekstrawertyczny: skacze na nią, gdy wraca ze szkoły, goni ją po przedpokoju, a ona krzyczy z zachwytu, udając, że jest przerażona.

Przy Lydii, tej cichszej, smutniejszej, tej, która potrafiła siedzieć ze mną i czytać godzinami, która w zeszłym roku spadła i się zabiła, nasz spaniel zawsze był łagodny, jakby wyczuwał, że jest bardziej bezbronna. Trącał ją nosem i kładł jej łapy na kolanach: był pogodny i pełen ciepła.

Lubił spać w pokoju Lydii, jeśli tylko miał taką możliwość, choć zwykle go stamtąd przeganialiśmy. A kiedy już wchodził do jej pokoju, leżał w nocy przy jej łóżku i potulnie przekrzywiał głowę.

Tak, jak teraz robi przy Kirstie.

Wpatruję się w swoje ręce. Trochę się trzęsą. Niepokój jest jak mrowienie.

Bo Beany nie jest już przy Kirstie ekstrawertykiem. Zachowuje się przy niej dokładnie tak jak kiedyś przy Lydii.

Jest łagodny. Delikatny. Trąca ją nosem.

Znów zaczynam zadawać sobie pytania. Kiedy zaczął się zachowywać inaczej? Zaraz po śmierci Lydii? Później?

Staram się, ale nie potrafię sobie przypomnieć. Ostatni rok zamazuje mi się, jest jak jedno pasmo smutku. Tyle się zmieniło, że nie zwracałam uwagi na psa. Więc co się stało? Czy to możliwe, by pies w jakiś sposób ją opłakiwał? Czy zwierzę może opłakiwać stratę? A może to coś innego, coś gorszego?

Muszę to zbadać. Nie mogę tego tak zostawić. Wychodzę z pokoju Kirstie, zostawiam jej uspokajające światełko. Szybkim krokiem przemierzam pięć metrów do innych drzwi. Do dawnego pokoju Lydii.

Zmieniliśmy jej pokój na biuro: bez powodzenia próbowaliśmy zatrzeć wspomnienia pracą. Pod ścianami stoją regały z książkami, głównie moimi. I wiele z nich – przynajmniej pół półki – dotyczy bliźniąt.

Gdy byłam w ciąży, czytałam każdą książkę na ten temat, jaką tylko mogłam zdobyć. Tak nabywam wiedzę: czytam. Czytałam więc książki o problemach związanych z wcześniactwem u bliźniąt, książki o indywidualizacji bliźniąt, książki, z których się dowiedziałam, jak to się dzieje, że moje córki są bliżej spokrewnione genetycznie ze sobą niż z nami, rodzicami, a nawet bliżej, niż będą ze swoimi dziećmi.

Czytałam też coś o bliźniętach i psach. Jestem tego pewna.

Gorączkowo przeszukuję regały. To ta? Nie. Ta? Tak. Zdejmuję z półki książkę: Wieloraczki: praktyczny poradnik – i szybko przerzucam strony, by znaleźć indeks.

Psy, strona 187.

Jest tutaj. Ustęp, który zapamiętałam.

Bliźnięta jednojajowe fizycznie bywają trudne do odróżnienia aż do ukończenia kilkunastu lat – zdarza się, że nawet dla rodziców. Ale, co ciekawe, psy nie mają takich problemów. Dzięki zmysłowi węchu pies – na przykład domowy ulubieniec – może już po kilku tygodniach odróżniać jedno bliźnię od drugiego wyłącznie po zapachu.

Książka spoczywa w moich rękach, ale oczy wpatrują się w absolutną czerń za niezasłoniętym oknem. Próbuję poskładać dowody.

Kirstie s ta ł a   s i ę w ostatnim roku cichsza, bardziej nieśmiała, podchodzi do wszystkiego z większą rezerwą. Bardziej jak Lydia. Do tej pory uważałam, że to żałoba. Bądź co bądź przez ostatni rok wszyscy się zmieniliśmy.

A co, jeśli popełniliśmy potworny błąd? Najstraszniejszy błąd, jaki można sobie wyobrazić? Jak mogło do tego dojść? Co mogliśmy zrobić? Co by to uczyniło z nami wszystkimi? Jednej rzeczy jestem pewna: nie mogę o tym powiedzieć mojemu załamanemu mężowi, nie mogę powiedzieć nikomu. Nie ma sensu zrzucać tej bomby. Przynajmniej dopóki nie będę pewna. Ale jak mam udowodnić, że jest tak albo inaczej?

Z zaschniętymi ustami, pełna niepokoju, schodzę na półpiętro. Wpatruję się w drzwi. I w te słowa z błyszczących, wyciętych z papieru liter.

Tu mieszka Kirstie.

3

Czytałam kiedyś o badaniach, które dowiodły, że przeprowadzka do nowego domu jest równie traumatyczna jak rozwód albo śmierć rodzica. Odczuwam to zupełnie odwrotnie: przez te dwa tygodnie, które upłynęły od naszego spotkania z Walkerem – dwa tygodnie, odkąd Kirstie powiedziała to, co powiedziała – jestem wściekle z a d o wo l o na, że się przeprowadzamy, bo to znaczy, że się przepracowuję i przynajmniej czasami myślę o czymś innym.

Lubię to wywołujące pragnienie uczucie zmęczenia, gdy wyjmuję pudła z wysokich szafek. Lubię cierpki posmak starego kurzu w ustach, gdy opróżniam i szoruję niekończące się regały.

Ale nie mogę całkowicie uciszyć wątpliwości. Przynajmniej raz dziennie analizuję historię rozwoju bliźniąt i szczegóły związane ze śmiercią Lydii. Czy to możliwe, że błędnie zidentyfikowaliśmy córkę, którą utraciliśmy?

Nie wiem. Więc gram na zwłokę. Przez ostatnie dwa tygodnie, gdy odwoziłam Kirstie do szkoły, mówiłam do niej kochanie albo muminku, cokolwiek, byle nie zwracać się do niej po imieniu, bo bałam się, że się odwróci, spojrzy na mnie tymi zamyślonymi, obojętnymi, niebieskimi oczami i powie: Jestem Lydia. Nie Kirstie. Kirstie nie żyje. Jedna z nas nie żyje. Jesteśmy martwe. Ja żyję. Jestem Lydia. Jak mogłaś się tak pomylić, mamusiu? Jak to zrobiłaś? Jak?

A potem zabieram się do pracy, żeby przestać myśleć.

Dziś zabieram się do tego, co najtrudniejsze. Angus wyjechał. Poleciał do Szkocji, żeby wszystko przygotować. Kirstie – Kirstie Jane Kerrera Moorcroft – jest w szkole, a ja zamierzam zrobić porządek na strychu. Tam, gdzie trzymamy to, co nam zostało po Lydii. Lydii May Tanerze Moorcroft.

Stoję pod drewnianą klapą na zawiasach, przysuwam sobie nieporęcznie lekką aluminiową drabinkę i zastygam bez ruchu. Jestem bezradna. Znowu myślę.

Zacznij od początku, Saro Moorcroft. Rozgryź to.

Kirstie i Lydia.

Daliśmy bliźniaczkom różne, ale związane ze sobą imiona, bo chcieliśmy podkreślić ich indywidualność, a równocześnie zaakcentować ich unikalną bliźniaczość: tak jak radzono we wszystkich książkach i na stronach internetowych. Imię dla Kirstie wybrał tata, i było to imię jego ukochanej babci. Szkockie, piękne i liryczne.

Więc ja mogłam wybrać imię dla Lydii. Zdecydowałam się na klasyczne, pochodzące ze starożytnej Grecji. Lydia. Wybrałam je trochę dlatego, że kocham historię, trochę dlatego, że bardzo mi się podobało, a trochę dlatego, że w ogóle nie przypominało imienia Kirstie.

Drugie imiona, May i Jane, dostały po moich babciach. Angus wybrał trzecie – nazwy dwóch małych szkockich wysepek: Kerrera i Tanera.

Tydzień po tym, jak się urodziły – na długo przed ambitną przeprowadzką do Camden – w zamarzającym deszczu wieźliśmy na tylnym siedzeniu samochodu swoje bezcenne, identyczne niemowlęta do naszego skromnego mieszkanka. I byliśmy tacy zadowoleni z imion, które wybraliśmy. Śmialiśmy się i całowaliśmy w radosnym uniesieniu, gdy parkowaliśmy samochód – i wciąż od nowa powtarzaliśmy sobie ich imiona.

Kirstie Jane Kerrera Moorcroft.

Lydia May Tanera Moorcroft.

Uważaliśmy, że te imiona są w subtelny sposób powiązane. I bardzo odpowiednie dla bliźniąt. Znaleźliśmy imiona, które były poetyckie, ładne i dobrze do siebie pasowały, choć nawet się nie zbliżyliśmy do Tweedleduma i Tweedledee.

I co się stało później?

Pora posprzątać strych.

Wspinam się na drabinkę, mocno naciskam klapę – i otwiera się z bolesnym skrzypieniem, nagle, mocno uderzając w belki. Huk jest tak głośny i natrętny, że się waham, czuję nerwowe mrowienie. Jakby tu, na górze, coś spało i jakbym mogła to przed chwilą obudzić.

Wyciągam z tylnej kieszeni dżinsów latarkę i włączam ją. Celuję w górę.

Wpatruje się we mnie kwadrat czerni, pochłaniająca wszystko pustka. Znów się waham. Staram się zaprzeczyć, że czuję ten dreszcz strachu, ale to prawda. Jestem w domu sama – jeśli nie liczyć Beany’ego, który śpi w swoim koszu w kuchni. Słyszę, jak listopadowy deszcz bębni o dach nade mną, tam wysoko, w czerni. Jakby stukało w niego z irytacją mnóstwo paznokci.

Puk, puk, puk.

W moim umyśle kotłuje się niepokój. Wspinam się na kolejny szczebel, myślę o Kirstie i o Lydii.

Puk, puk, puk. Kirstie i Lydia.

Gdy je przywieźliśmy ze szpitala, zdaliśmy sobie sprawę, że owszem, całkiem nieźle poradziliśmy sobie z imionami, ale wciąż mamy inny dylemat: odróżnienie ich od siebie okazało się znacznie trudniejsze.

Bo nasze bliźnięta pasowały do siebie. Znakomicie. Należały do jednojajowych bliźniąt identycznych tak bardzo, jak tylko się da, były niesamowicie identyczne. Pielęgniarki z innych oddziałów przemierzały długie korytarze tylko po to, by popatrzeć na nasze cudowne bliźniaczki.

Niektóre bliźnięta jednojajowe wcale nie są tak identyczne. Mają skórę w różnych odcieniach, różne znamiona, bardzo różne głosy. Inne są podobne jak lustrzane odbicia, są identyczne, ale to identyczność odbicia w lustrze: prawa i lewa strona są poprzestawiane. Jednemu włosy kręcą się zgodnie z ruchem wskazówek zegara, drugiemu w przeciwnym kierunku.

Ale Kirstie i Lydia Moorcroft były naprawdę identyczne: miały identyczne śnieżnoblond włosy, identyczne lodowoniebieskie oczy, dokładnie takie same zadarte noski, takie same bystre i wesołe uśmiechy, takie same idealne różowe usteczka, gdy ziewały, tak samo się marszczyły, chichotały, miały identyczne piegi i pieprzyki. Były lustrzanymi odbiciami, ale bez odwrócenia.

Puk, puk, puk…

Powoli i ostrożnie, może trochę nieśmiało, wspinam się na ostatnie szczeble i zaglądam w mrok strychu. Podążam za promieniem latarki. Wciąż myślę. Przypominam sobie. Światło pada na brązową metalową ramę składanego wózka dla niemowląt, marki Maclaren. Kosztował nas wtedy fortunę, ale nie dbaliśmy o to. Chcieliśmy, by nasze bliźniaczki siedziały obok siebie i patrzyły do przodu, gdy je zabieraliśmy na spacery. Bo od urodzenia były drużyną. Gaworzyły w swoim bliźnięcym języku, bez reszty sobą pochłonięte: od chwili poczęcia.

Gdy byłam w ciąży i chodziliśmy na USG, jedno za drugim, obserwowałam, jak moje bliźniaczki przysuwają się do siebie w moim brzuchu – od dotyku w dwunastym tygodniu do „skomplikowanych objęć” w czternastym. W szesnastym, jak zauważyła moja ginekolog, od czasu do czasu się całowały.

Szum deszczu jest teraz bardziej natrętny, jak rozdrażniony syk. Pośpiesz się. Czekamy. Pośpiesz się.

Nie trzeba mnie ponaglać. Chcę to już mieć za sobą. Żwawo skanuję ciemności – i moja latarka oświetla stary, podniszczony kojec z parowozem Tomkiem. Parowóz Tomek patrzy na mnie złośliwie, obłąkańczo radosny. Czerwono-żółty i klaunowaty. Zdecydowanie może tutaj zostać. Razem z drugim kojcem, który też gdzieś tu musi być. Tym niebieskim, który kupiliśmy dla Kirstie.

Córka numer jeden. Córka numer dwa. Żółty i niebieski.

Z początku, żeby je odróżnić, malowaliśmy im paznokcie u nóżek albo rączek. Jednej na żółto, drugiej na niebiesko. Żółty był kolorem Lydii. Rymował się z jej zdrobniałym imieniem: Lydee-lo. Yell-ow. Niebieski był dla Kirstie. Blue, Kirstie-koo.

To malowanie paznokci było kompromisem. Pielęgniarka w szpitalu poradziła nam, żebyśmy jedną w jakimś dyskretnym miejscu wytatuowali: może na łopatce, może na kostce u nogi – tylko maleńki, nieścieralny znak, żeby nie mogło dojść do pomyłki. Ale wzbranialiśmy się przed tym. Wydawało nam się to o wiele zbyt drastyczne, nawet barbarzyńskie. Zrobić tatuaż jednemu z naszych idealnych, niewinnych, nieskazitelnych dzieci? Co to, to nie!

Ale nie mogliśmy nie zrobić nic. Zdaliśmy się więc na lakier do paznokci. Pilnie i starannie używaliśmy go co tydzień, przez cały rok. Potem – do czasu, kiedy zaczęliśmy być w stanie rozróżniać je po charakterach i dzięki temu, że reagowały na imiona – zdaliśmy się na różne ubranka. Niektóre leżą teraz w workach na tym zakurzonym strychu.

Było podobnie jak z lakierem: żółte ubranka dla Lydie-lo, niebieskie dla Kirstie-koo. Nie ubieraliśmy ich w całości w jednym kolorze – żółta dziewczynka i niebieska dziewczynka – ale dbaliśmy o to, żeby Kirstie zawsze miała niebieski sweterek, niebieskie skarpetki albo niebieską czapeczkę i żeby Lydia nie miała nic niebieskiego. A Lydia miała żółty T-shircik albo ciemnożółtą wstążkę w jasnych, złocistych włosach.

Teraz się pośpiesz. Szybciej.

Chcę się śpieszyć, ale z drugiej strony wydaje mi się to niewłaściwe. Jak mogę być tutaj taka zorganizowana i rzeczowa, tu, w tym miejscu? Wszędzie stoją kartony oznaczone literą L. Rzeczy Lydii. Oskarżycielskie, milczące, pełne. Pudła zawierające jej życie.

Pragnę wykrzykiwać jej imię. Lydia. Lydia. Wróć. Lydia May Tanera Moorcroft. Chcę krzyczeć jej imię tak jak wtedy, gdy umarła, gdy patrzyłam w dół z balkonu i widziałam jej małe ciałko, rozciągnięte, a jednak skurczone. Wciąż oddychała, ale umierała.

Krztuszę się kurzem. A może to wspomnienia?

Mała Lydia wpadająca mi w ramiona, gdy próbowałyśmy puszczać latawce na Hampstead Heath. Przestraszyła się furkotania. Mała Lydia siedzi mi na kolanach i z powagą po raz pierwszy pisze swoje imię pachnącą woskową kredką. Mała Lydia w wielkim fotelu tatusia, chowająca się za atlasem, wielkim jak ona sama. Lydia milcząca, pochłonięta książkami, smutna, trochę zagubiona i niekompletna – Lydia, bliźniaczka taka jak ja. Lydia, która powiedziała kiedyś, gdy siedziała z siostrą na ławce w parku: Mamusiu, chodź i usiądź między mną, żebyś mogła nam poczytać.

Usiądź między m ną? Nawet wtedy była trochę zdezorientowana, tożsamość trochę się jej zacierała. To było nieco niepokojące. A teraz kochanej Lydii już nie ma. A może jednak? Może żyje i jest tam, na dole, choć jej rzeczy są spakowane w pudła i schowane tutaj? Gdyby tak było, jak mielibyśmy to odkręcić, nie niszcząc rodziny?

Zawiłości nie do zniesienia. Mówię sama do siebie.

Pracuj, Saro, pracuj. Przejrzyj ten strych. Skończ tę robotę. Nie myśl o żałobie, pozbądź się rzeczy, których nie potrzebujesz, a potem przeprowadź się do Szkocji, na Skye, pod otwarte niebo. Tam, gdzie Kirstie – Kirstie, Kirstie, Kirstie – będzie mogła biegać dzika i wolna. Gdzie wszyscy będziemy mogli poszybować, uciec od przeszłości jak edredony lecące nad górami Cuillin.

Jeden z kartonów jest rozdarty.

Wpatruję się w niego, oszołomiona i zszokowana. Ktoś rozciął największe pudło z zabawkami Lydii. Brutalnie. Kto mógł coś takiego zrobić? To musiał być Angus. Ale dlaczego? Z taką barbarzyńską wściekłością. Dlaczego mi nie powiedział? Rozmawialiśmy o wszystkim, co miało związek z rzeczami Lydii. A teraz wyjmuje jej zabawki z kartonu i nic mi o tym nie mówi?

Deszcz znowu syczy. Bardzo blisko, metr bądź dwa nad moją głową.

Pochylam się nad otwartym pudłem, odchylam wieko, by zajrzeć do środka, i kiedy to robię, słyszę inny odgłos – charakterystyczny szczęk metalu. Ktoś wchodzi po drabince.

Tak.

Tego odgłosu nie można pomylić z żadnym innym. Ktoś jest w domu. Jak wszedł, że nie usłyszałam? Kto wchodzi na strych? Dlaczego Beany nie zaczął szczekać w kuchni?

Cofam się. Absurdalnie przerażona.

– Halo? Halo? Kto to? Halo?

– W porządku, piękna?

– Angus!

Uśmiecha się w przyćmionym świetle padającym, ze szczytu schodów. Zdecydowanie dziwnie wygląda: jak czarny charakter z tanich horrorów, jak ktoś oświetlony od dołu upiorną poświatą.

– Jezu, Angus! Ale mnie wystraszyłeś!

– Przepraszam, kochanie.

– Myślałam, że lecisz do Szkocji.

Angus wchodzi na strych i staje przede mną. Jest taki wysoki – ma metr dziewięćdziesiąt – że musi się trochę zgarbić. Inaczej uderzyłby głową o belki.

– Zapomniałem paszportu. Teraz trzeba je mieć przy sobie nawet podczas lotów krajowych. – Zerka za mnie, na rozdarty karton z zabawkami. Drobinki kurzu wiszą w powietrzu między naszymi twarzami, podświetlone latarką. Mam ochotę zaświecić mu nią prosto w oczy. Marszczy brwi? Uśmiecha się? Jest zły? Nie widzę. Jest za wysoki i mam za mało światła. Ale sytuacja jest niezręczna. W powietrzu czuć napięcie.

– Co robisz, Saro? – mówi.

Odwracam latarkę, by światło padło prosto na kartonowe pudło. Brutalnie rozcięte nożem.

– A na co to wygląda?

– W porządku.

Jego podświetlona światłem ze schodów sylwetka wygląda dziwnie, jakby był spięty albo zły. Groźny. Dlaczego? Mówię szybko:

– Sortuję to wszystko. Gus, wiesz, że musimy coś z tym zrobić, prawda? Z… z… – Przełykam ból i wpatruję się w cienie na jego twarzy. – Musimy posortować zabawki i ubranka Lydii. Wiem, że nie chcesz, ale musimy podjąć decyzję. Jadą z nami czy robimy z nimi coś innego?

– Pozbywamy się?

– Tak… może.

– W porządku. W porządku. Ach! Nie wiem.

Milczenie. I cały czas deszcz.

Utknęliśmy tu. W tym miejscu, w tej rutynie, na tym strychu. Chcę, żebyśmy poszli dalej, zostawili to za sobą, ale muszę się dowiedzieć, jak było z tym kartonem.

– Angus?

– Słuchaj, muszę lecieć. – Wycofuje się, rusza w stronę drabinki. – Porozmawiamy o tym później. Odezwę się do ciebie na Skypie z Ornsay.

– Angus!

– Mam zarezerwowany następny lot, ale on też mi ucieknie, jeśli się nie pośpieszę. Teraz pewnie będę musiał nocować w Inverness. – Jego głos cichnie, kiedy schodzi po drabince. Zamierza wyjść i jest w tym jakaś skrytość, jakieś poczucie winy.

– Zaczekaj!

Biegnę za nim, o mało się nie przewracam. Zsuwam się po drabince. Idzie w stronę schodów.

– Angus, c z ek aj.

Odwraca się, zerka na zegarek.

– Tak?

– Czy ty… – Nie chcę go o to pytać. Muszę. – Gus. Otwierałeś pudełko z zabawkami Lydii?

Przez chwilę milczy. Przerażająco.

– Jasne – odpowiada.

– Dlaczego, Angus? Czemu zrobiłeś coś takiego?

– Bo Kirstie znudziły się j e j zabawki.

Stara się, by na jego twarzy nie było widać napięcia, i mam okropne wrażenie, że kłamie. Mój mąż mnie okłamuje.

Czuję się zagubiona. Muszę coś powiedzieć.

– Angus, poszedłeś na strych i wyjąłeś zabawkę? Zabawkę Lydii? Tak po prostu?

Wpatruje się we mnie, nawet nie mrugnie. Stoi na półpiętrze trzy metry niżej, tam, gdzie ogołociliśmy już ściany i zostawiliśmy jasne plamy po obrazach i meblach. Stał tam mój ulubiony mebel, ukochana komoda Angusa – spadek po jego babci.

– Tak. No i… hmm… W czym problem, Saro? Wkroczyłem na teren wroga? – Jego twarz już nie jest spokojna. Marszczy brwi. To mroczny, złowrogi grymas, w którym kryje się złość. Myślę o tym, że uderzył swojego szefa. Myślę o jego ojcu, który bił jego matkę: nie raz. Nie. To mój mąż. Nigdy by nie podniósł na mnie ręki. Ale jest wyraźnie zły. Mówi dalej: – Kirstie się nudziła i była nieszczęśliwa. Mówiła, że tęskni za Lydią. Nie było cię wtedy, Saro. Poszłaś na kawę z Imogen. Więc pomyślałem, że czemu nie miałbym jej przynieść kilku zabawek Lydii. Mmm? Uznałem, że to ją pocieszy. Że przestanie się nudzić. I zrobiłem tak. W porządku? Czy to według ciebie w porządku?

W jego głosie słychać ciężki, gorzki sarkazm.

– Ale…

– A ty co byś zrobiła? Odmówiłabyś jej? Kazałabyś jej siedzieć cicho i bawić się własnymi zabawkami? Zapomnieć o siostrze?

Odwraca się, przechodzi przez półpiętro i zaczyna schodzić na dół. Teraz to ja czuję się winna. Wyjaśnienie jest sensowne. Tak, właśnie to bym zrobiła w takiej sytuacji. Tak mi się wydaje.

– Angus…

– Tak? – Przystaje pięć stopni niżej.

– Przepraszam. Przepraszam za to przesłuchanie. Byłam trochę wstrząśnięta, to wszystko.

– Szzz… – Spogląda w górę, a na jego twarz wraca uśmiech. Albo przynajmniej ślad uśmiechu. – Nie przejmuj się tym, kochanie. Zobaczymy się na Ornsay, dobrze? Ja górą, ty doliną.

– I będziesz w Szkocji przede mną?

– Tak!

Teraz się śmieje, ale to smutny śmiech, a potem żegna się ze mną i odwraca do wyjścia: żeby zabrać paszport i bagaże i polecieć do Szkocji.

Słyszę go, jest w kuchni. Jego szeroki uśmiech nie daje mi spokoju.

Drzwi na dole zamykają się. Wyszedł. I nagle czuję, że fizycznie za nim tęsknię.

Pragnę go. Nadal. Jeszcze bardziej. Może bardziej niż kiedykolwiek, bo upłynęło już tyle czasu.

Chcę go skusić, by wrócił, rozpiąć mu koszulę, chcę, żebyśmy uprawiali seks, jakbyśmy tego nie robili od wielu miesięcy. A jeszcze bardziej pragnę, żeby on to zrobił mnie. Chcę, by wpadł do domu, chcę zrzucić ubranie, tak jak kiedyś, na początku, w pierwszych latach, gdy wracał z pracy i bez słowa zaczynaliśmy się rozbierać w przedpokoju, i kochaliśmy się w pierwszym lepszym miejscu. Na stole w kuchni, na podłodze w łazience, w mokrym od deszczu ogrodzie, upojeni cudownym pragnieniem.

Potem leżeliśmy razem, spoceni, i śmialiśmy się z porozrzucanych ubrań, które zostawiliśmy za sobą jak okruszki chleba w bajce. Ślad prowadził od drzwi do miejsca, w którym się kochaliśmy. Potem wracaliśmy szlakiem ubrań, zbieraliśmy majtki, potem dżinsy, moją koszulę, jego koszulę, jego kurtkę i mój sweter. A później jedliśmy zimną pizzę. Z uśmiechem. Bez poczucia winy. Z radością.

Wtedy byliśmy szczęśliwi. Szczęśliwsi niż jakakolwiek para, którą znałam. Czasem zazdroszczę nam z tamtych czasów. Jakbym była zawistną sąsiadką dawnej siebie. Ci cholerni Moorcroftowie z tym swoim idealnym życiem i ślicznymi bliźniaczkami, i z tym swoim pięknym psem.

A jednak – choć jestem coraz bardziej zazdrosna – wiem, że ten ideał był czymś w rodzaju złudzenia. Bo nasze życie nie zawsze było doskonałe. Nie z a w s ze. W tych długich ciemnych miesiącach poprzedzających narodziny dzieci o mało się nie rozstaliśmy.

Kto był winny? Może ja. Może Angus. Może seks. Oczywiście spodziewałam się, że nasze życie erotyczne ucierpi, kiedy przyjdą na świat bliźniaczki – ale nie przypuszczałam, że ustanie całkowicie. A tak się stało. Gdy się urodziły, Angus stał się kimś w rodzaju seksualnego wygnańca. Nie chciał mnie dotykać, a kiedy to robił, zachowywał się tak, jakby moje ciało było czymś nowym, trudniejszym i nie tak przyjemnym, czymś, do czego należy podchodzić z naukową starannością. Kiedyś stałam przed lustrem i przyłapałam go na tym, że mi się przygląda: oceniał moją zmienioną macierzyńską nagość. Moje rozstępy i nabrzmiałe piersi. Po jego twarzy przemknął grymas.

O wiele za długo – prawie przez rok – w ogóle się nie kochaliśmy.

Kiedy bliźniaczki zaczęły przesypiać noce, a ja trochę doszłam do siebie, spróbowałam to obudzić. Ale odmawiał mi. Znajdował kiepskie wymówki: był za bardzo zmęczony, zbyt pijany, miał za dużo pracy. Nigdy nie było go w domu.

Więc znalazłam seks gdzie indziej, na kilka krótkich wieczorów wykradzionych z samotności. Angus pogrążył się w nowym projekcie w Kimberley. Otwarcie mnie ignorował, ciągle pracował do późna. Czułam się rozpaczliwie samotna, wciąż zagubiona w czarnej dziurze początków macierzyństwa, znudzona podgrzewaniem w mikrofalówce butelek z mlekiem. Znudzona zajmowaniem się w pojedynkę dwoma wrzeszczącymi dzieciakami. Zadzwonił do mnie mój dawny chłopak, by pogratulować świeżo upieczonej mamie. Łapczywie chwyciłam się tej drobnej rozrywki, dreszczyku tego, co było kiedyś. Czemu nie wpadniesz na drinka, żeby zobaczyć bliźniaczki? Może się spotkamy?

Angus nigdy by się o tym nie dowiedział: sama zakończyłam ten powierzchowny związek i po prostu mu powiedziałam. Za bardzo dokuczało mi poczucie winy i pewnie chciałam go ukarać. Zobacz, jaka byłam samotna. Ironia losu polegała na tym, że moje bolesne wyznanie nas ocaliło, znów rozbudziło nasze życie erotyczne.

Bo po tym wyznaniu zaczął mnie postrzegać inaczej: nie byłam już tylko nudną, potwornie zmęczoną, rzadko otwierającą usta młodą matką. Znów stałam się nagrodą, obiektem pożądania, ciałem, którego pragnął jego rywal. Angus mnie odzyskał. Znów mnie uwiódł i zdobył. Przebaczył mi, pieprząc mnie. Potem poszliśmy na terapię dla par i wszystko jakoś wróciło do normy. Bo wciąż się kochaliśmy.

Ale nigdy nie przestanę się zastanawiać, czy nie zniszczyłam czegoś na zawsze. Może przez wszystkie te lata po prostu to ukrywaliśmy. Jako para jesteśmy dobrzy w ukrywaniu.

I znów tu jestem: z powrotem na strychu, wpatrzona we wszystkie te ukryte pudła z rzeczami naszej zmarłej córki. Ale przynajmniej podjęłam jakąś decyzję: przechowamy to. To właśnie zrobimy ze wszystkimi tymi rzeczami.

To tchórzliwe rozwiązanie, właściwie żadne, ale nie mogę znieść myśli, że miałabym ciągnąć ze sobą zabawki Lydii aż do północnej Szkocji. Po co miałabym to robić? Żeby ulec chwilowemu dziwnemu kaprysowi Kirstie? A jednak skazanie tego wszystkiego na zapomnienie jest okrutne i niemożliwe.

Pewnego dnia to zrobię, ale jeszcze nie teraz.

A więc zostaną przechowane.

Ożywiona tą decyzją, zabieram się do pracy. Przez trzy godziny wkładam wszystko do pudeł, zaklejam taśmą, rozpakowuję i znów chowam do pudeł, potem szybko jem zupę z wczorajszym pieczywem i sięgam po komórkę. Jestem zadowolona, że jestem taka skuteczna. Zostaje jeszcze tylko jeden obowiązek, jedna wątpliwość, którą muszę wyjaśnić. A potem koniec z tymi głupotami.

– Pani Emerson?

– Halo?

– Dzień dobry, tu Sarah. Sarah Moorcroft.

– Przepraszam. Saro. Tak, oczywiście. Proszę, mów mi Nuala.

– Okej… – Waham się. Pani Emerson jest nauczycielką Kirstie: bystrą, pilną, inteligentną dwudziestokilkulatką. Źródłem pociechy przez ten ostatni potworny rok. Ale dla dzieci, a teraz dla Kirstie, zawsze była panią Emerson, więc zwracanie się do niej po imieniu wydaje mi się jakoś nie na miejscu. Ciągle czuję się z tym nieswojo. Ale muszę spróbować. – Nualo?

– Tak?

W jej głosie słychać ożywienie: jest siedemnasta. Kirstie jest na jakichś zajęciach po szkole, ale jej nauczycielka na pewno jeszcze pracuje.

– Mmm… Masz wolną minutę? Mam po prostu kilka pytań. Chodzi o Kirstie.

– Nawet pięć. Żaden problem. O co chodzi?

– Wiesz, że bardzo niedługo się przeprowadzamy.

– Na Skye? Tak. I masz nową szkołę?

– Tak, nazywa się Kylerdale. Sprawdzałam wszystkie raporty o nich. Jest dwujęzyczna, uczą po angielsku i po gaelicku. Oczywiście daleko im do St. Luke’s, ale…

– Saro. Miałaś jakieś pytania?

W jej tonie nie słychać zniecierpliwienia. Słyszę jednak, że jest zajęta. Pewnie robi coś innego.

– Uch! Tak… Przepraszam. – Patrzę za okno w dużym pokoju. Jest uchylone. Deszcz przestał padać. Nadchodzi wietrzny, jesienny wieczór. Drzewa po drugiej stronie ulicy są odzierane z liści, jedno po drugim. Trochę mocniej ściskam telefon i mówię dalej: – Nuala, chciałam cię zapytać… – Spinam się, jakbym miała zanurkować w bardzo zimnej wodzie. – Zauważyłaś ostatnio w zachowaniu Kirstie coś dziwnego?

Mija chwila.

– Dziwnego?

– No wiesz, eee… dziwnego…

To żałosne. Ale co innego mogę powiedzieć? Halo, pani Emerson, czy Kirstie ostatnio nie twierdziła, że jest swoją zmarłą siostrą?

– Nie, nie zauważyłam nic dziwnego. – Pani Emerson odpowiada delikatnie. Postępowanie z rodzicami pogrążonymi w żałobie. – Oczywiście wciąż tęskni za siostrą, każdy to widzi, ale powiedziałabym, że w tych bardzo trudnych okolicznościach radzi sobie całkiem nieźle. Tak dobrze, jak tylko można by oczekiwać.

– Dziękuję – mówię. – Mam jeszcze jedno pytanie. Ostatnie.

– Dobrze.

Znów biorę się w garść. Muszę zapytać o to, jak Kirstie czyta. O tę szybką poprawę. To też nie daje mi spokoju.

– No więc Nualo… chodzi o umiejętności Kirstie, o jej rozwój. Zauważyłaś ostatnio coś nowego? Jakieś zmiany? Zmiany w jej zdolnościach? Podczas lekcji?

Tym razem następuje chwila milczenia. Długa chwila.

Nuala mruczy:

– No cóż…

– Tak?

– To nic niezwykłego. Ale wydaje mi się… wydaje mi się, że mogłabym wspomnieć o jednej rzeczy.

Drzewa uginają się i cierpią na wietrze.

– O czym?

– Ostatnio zauważyłam, że dużo lepiej czyta. Zrobiła przeskok w krótkim czasie. Dość zaskakujący. Z drugiej strony była świetna z matematyki, a teraz… teraz już nie jest taka dobra. – Potrafię sobie wyobrazić, jak niezręcznie wzrusza ramionami. I dodaje: – Chyba można by powiedzieć, że to nieoczekiwane.

Mówię na głos to, o czym może obie myślimy:

– Jej siostra była dobra w czytaniu, a nie za dobra z matematyki.

– Tak, tak. To chyba prawda. – Odpowiada cicho.

– Dobrze. Dobrze. Coś jeszcze? Coś podobnego?

Kolejna bolesna chwila milczenia. Potem Nuala mówi:

– Tak, chyba tak. W ostatnich tygodniach zauważyłam, że mocniej się zaprzyjaźniła z Rory i Adelie.

Opadające liście wirują w powietrzu. Powtarzam imiona:

– Rory. I Adelie.

– Zgadza się. A one były… – Waha się, ale mówi dalej: – Cóż, tak naprawdę były przyjaciółkami Lydii, na pewno o tym wiesz. Kirstie jakby porzuciła swoich dawnych przyjaciół.

– Zolę? Theo?

– Zolę i Theo. I stało się to dość nagle. Ale takie rzeczy naprawdę ciągle się zdarzają. Twoja córka ma dopiero siedem lat, a to przecież niewiele.

– Rozumiem.

Ściska mnie w gardle.

– Rozumiem – powtarzam. – No tak.

– Więc proszę, nie martw się. Nie wspominałabym o tym, gdybyś nie spytała, jak Kirstie się rozwija.

– No tak.

– Gdybyś mnie spytała o zdanie, Saro, to powiedziałabym, że Kirstie w jakiś sposób próbuje sobie zrekompensować nieobecność siostry. Niemal usiłuje być swoją siostrą, zastąpić ją, ulżyć sobie po stracie. Dlatego pracowała na przykład nad tym, żeby lepiej czytać, żeby wypełnić tę lukę. Nie jestem psychologiem dziecięcym… ale z tego, co wiem, to może wcale nie być takie niezwykłe.

– Nie. Nie. Tak.

– Wszystkie dzieci opłakują stratę na swój sposób, to pewnie tylko etap procesu dochodzenia do siebie. No więc kiedy wyjeżdżacie? Bardzo niedługo, prawda?

– Tak – potwierdzam. – W ten weekend.

Telefon ciąży mi w ręce.

Spoglądam na eleganckie domy po drugiej stronie ulicy. Na błyszczące, zaparkowane pod latarniami samochody. Zapadł zmrok. Niebo jest czyste. Widzę mnóstwo światełek samolotów krążących nad Londynem. Są jak maleńkie czerwone iskierki. Strzelające z wielkich niewidzialnych płomieni.

4

Angus Moorcroft zaparkował przed hotelem Selkie, wysiadł z taniego, tandetnego samochodu z wypożyczalni – wynajętego poprzedniego wieczoru na lotnisku Inverness – i spojrzał ponad błotnymi równinami i spokojnymi wodami na Torran. Niebo było bezchmurne i, co rzadko się zdarza, widać było północne słońce: w zimny listopadowy dzień. Chociaż powietrze było przejrzyste, domek ledwie było widać. Sterczał nad skałami porośniętymi wodorostami. Za nim wznosiła się biała latarnia morska.

Osłonił zmrużone oczy i spojrzał na dom, w którym wkrótce miał zamieszkać z rodziną. Z zamyślenia wyrwał go inny samochód. Zwolnił z piskiem opon i zaparkował. Stary niebieski renault.

Wysiadł z niego jego przyjaciel Josh Freedland, ubrany w sweter typowy dla wyspy Arran i dżinsy lekko przybrudzone granitowym pyłem, a może łupkowym albo marmurowym. Angus pomachał do niego i zerknął na własne dżinsy. Wiedział, że będzie mu brakowało dobrych garniturów i jedwabnych krawatów.

Josh podszedł do niego.

– Przyjechali biali osadnicy!

Uścisnęli się i poklepali po plecach. Angus przeprosił za spóźnienie, za to, że nie zdążył na pierwszy lot – Josh zapewnił go, że nie powinien się tym przejmować.

Angus wyczuł w tym ślad ironii. Były takie czasy, kiedy to Josh ciągle się spóźniał. Gdy był najbardziej niesolidnym człowiekiem w całej Wielkiej Brytanii. Wszystko się zmienia.

Odwrócili się równocześnie i spojrzeli na drugą stronę cieśniny.

– Wiesz, zapomniałem już, jaka jest piękna – mruknął Angus.

– No to kiedy byłeś tu ostatni raz?

– Z tobą. I z naszą paczką. W tamte ostatnie wakacje.

– Naprawdę? – Josh uśmiechnął się, szczerze zaskoczony. – Ćpun za burtą! Ćpun za burtą!

To było ich ulubione powiedzonko z tamtych pamiętnych wakacji, kiedy jako dzieciaki z college’u przyjechali na wyspę babci Angusa. To był niezapomniany weekend. Za dużo pili, za dużo się śmiali, zachowywali się hałaśliwie i okropnie, działali miejscowym na nerwy – i wyśmienicie się bawili. Niemal zatopili wiosłową łódź, wracając z Selkie o uroczym fioletowym zmierzchu: zmierzchu, po którym nigdy nie zapadały całkowite ciemności. Pojawiły się foki: obserwowały ich. Okrzyk „ćpun za burtą” narodził się podczas jednej z tych pijackich wycieczek, kiedy Josh kompletnie odleciał po ecstasy, próbował przytulić jedną z fok i wpadł do zimnej, ciemnej wody. Około jedenastej w nocy.

Ten wypadek mógł się skończyć śmiercią, ale mieli wtedy po dwadzieścia jeden lat i byli przekonani, że są nieśmiertelni. Więc Josh po prostu dopłynął do wyspy, w ubraniu, a potem upili się raz jeszcze w przepięknym zrujnowanym domku latarnika.

– Jak dawno to było? Piętnaście lat temu? Jezu! – Josh gadał z rękami w kieszeniach. Chłodny wiatr rozwiewał jego rudawe włosy. – Ale się bawiliśmy, co? I cały ten cydr, który wypiliśmy w Coruisk. Spotkałeś kogoś z naszej paczki?

– Nie bardzo.

Mógł dodać: z oczywistych powodów. Ale nie musiał. Josh wiedział o wszystkim.

Po śmierci Lydii Angus zwrócił się przede wszystkim do niego. Wielokrotnie długo pocieszał go przez telefon, a kiedy przyjechał do Londynu, odbyli tę dziwną jednostronną sesję w pubie. Josh spełnił swój obowiązek, wysłuchując tego, co mówił o Lydii. Mówił, póki słowa nie zmieniły się w ślinę, w pianę na jego ustach. Mówił, póki whisky i senność wszystkiego nie zamazały.

Josh był jedynym człowiekiem, który widział, jak naprawdę płacze nad zmarłą córką: pewnego ciemnego, przerażającego wieczoru, kiedy się otworzył i rozkwitł nocny kwiat bólu. Tamtej nocy zostało przełamane tabu, może to dobrze. Mężczyzna płaczący przed innym mężczyzną, łzy, zasmarkany nos.

A teraz?

Josh sprawdzał coś w telefonie. Angus jeszcze raz poszukał wzrokiem odległej wyspy Torran. Droga przez słone mokradła była długa: o wiele dłuższa, niż zapamiętał. Musiałby zejść na obszar zalewany podczas przypływu, potem obejść całą dużą wyspę pływową Salmadair i przedostać się groblą na mniejszą Torran. Trwałoby to co najmniej trzydzieści–czterdzieści minut.

To, że droga, którą mieli do przebycia pieszo, wyglądała właśnie tak, miało znaczenie, bo stara łódź wiosłowa dawno gniła i się rozpadła. A to znaczyło, że nie mieli łodzi. I dopóki nie kupią nowej, on, Sarah i Kirstie będą musieli przemierzać pieszo te wilgotne, śliskie, zdradliwe mokradła, by się dostać na wyspę. A będzie to możliwe tylko podczas odpływu.

– Znasz kogoś, kto ma tanią jolkę? Na sprzedaż.

Josh podniósł wzrok.

– Stary, nie załatwiłeś sobie ł o d zi?

– Nie.

– Gus, daj spokój. Naprawdę? Jak możecie mieszkać na Torran bez łodzi?

– Nie możemy. Ale będziemy musieli, dopóki jakiejś nie kupię. A pieniądze to dla nas problem.

– Chcesz, żebym cię podrzucił swoją? Teraz?

– Nie, chcę przejść przez mokradła. Sprawdzić je.

Josh przechylił głowę, skrzywił się.

– Pamiętasz, że te bagna są niebezpieczne, prawda?

– Eee… tak.

– Poważnie, Gus. W nocy, po zmierzchu, nie chciałbyś chodzić tamtędy pieszo. Nawet z latarką możesz sobie skręcić kostkę na kamieniach, utknąć w błocie. A wtedy masz przejebane.

– Josh…

– Na Skye nikt nie usłyszy twoich krzyków: połowa domów przy brzegu jest pusta. To domki wakacyjne. Zimą przyjdzie przypływ, lodowaty i śmiertelny. Utopisz się.

– Josh! Wiem to wszystko. To moja wyspa! Praktycznie tu mieszkałem w dzieciństwie.

– Ale prawie zawsze przyjeżdżałeś latem, co? Zimą dni mają po pięć godzin, albo nawet mniej. Stary, zastanów się. Nawet kiedy masz łódź, Torran potrafi być zimą bardzo zdradliwa. Możecie być odcięci od świata całymi dniami.

– W porządku, tak. Wiem, że zimą jest ciężko. Wiem, że nie będzie nam łatwo. Ale mam to gdzieś.

Josh się roześmiał.

– Jasne. Rozumiem. Chyba.

– Przez telefon wspominałeś o przypływach i odpływach – brnął Angus. – Dziś po południu?

Josh zerknął na cofające się morze, a potem znów na niego.

– Wysłałem ci link mailem. Oficjalne tabele pływów dla rejonu Mallaig, ze wszystkimi szczegółami.

– Nie miałem okazji zajrzeć. Od śniadania ciągle jestem w ruchu.

Josh kiwnął głową. W zamyśleniu omiatał wzrokiem słone bagniska i wodorosty schnące w słabych promieniach słońca.

– Dobra. No cóż, odpływ jest dzisiaj o czwartej po południu. Masz najwyżej trzy godziny, od trzeciej do piątej. Co znaczy, że mamy pół godziny czasu do zabicia. Gdzieś do trzeciej.

W powietrzu znów zawisło milczenie. Angus wiedział, jakie pytanie za chwilę padnie. Jego przyjaciel spytał ostrożnie:

– …a jak tam Kirstie?

Oczywiście. O to właśnie powinieneś zapytać. Jak tam Kirstie? J a k   t a m   K i rs t ie?

Co powinien powiedzieć?

Chciał powiedzieć prawdę. Jakieś sześć miesięcy temu zaczęła się bardzo dziwnie zachowywać. Coś naprawdę dziwnego i niepokojącego stało się z jego żyjącą córką, z jej osobowością. Było źle do tego stopnia, że o mało nie poszedł do lekarza. A potem, niemal w ostatniej chwili, znalazł lekarstwo. Tak jakby.

Ale nie był w stanie powiedzieć nikomu, nawet Joshowi. Zwłaszcza Joshowi. Bo Josh powiedziałby Molly, swojej żonie, a Molly i Sarah dość blisko się przyjaźniły. Nie mógł dopuścić, żeby Sarah się o tym dowiedziała. Nie może się dowiedzieć, nigdy. Po prostu nie mógł jej o tym powiedzieć. Nie mówił jej od tak wielu miesięcy, na tak wiele różnych sposobów.

Więc musiał kłamać. Nawet kiedy rozmawiał z Joshem.

– Całkiem nieźle. Jak na te okoliczności.

– Rozumiem. A Sarah? U niej też… no wiesz… wszystko dobrze? Lepiej się już czuje?

Kolejne nieuniknione pytanie.

– Tak. W porządku. Radzimy sobie. Naprawdę chcemy się już przeprowadzić. – Starał się mówić spokojnie. – Kirstie chce zobaczyć syrenę. Albo fokę. Foka pewnie wystarczy.

– Ha!

– Ale mniejsza z tym. Musimy zabić trochę czasu. Chcesz się napić kawy?

– Mhm… zauważysz tu kilka zmian – odparł Josh, otwierając skrzypiące drzwi pubu.

Nie pomylił się. Kiedy weszli do The Selkie, Angus rozejrzał się. Był zaskoczony.

Stary, przytulny pub, w którym spotykali się łowiący śledzie rybacy, bardzo się zmienił. Popową muzykę z głośników zastąpił nowoczesny folk – bodhrán i skrzypce. Zamiast zabłoconej wykładziny na podłodze leżały drogie, szare, łupkowe płytki.

W drugim końcu baru na tablicy zapisanej kredą reklamowano pieczone homary. Między pudłami z ulotkami miejscowych teatrów i stertami broszurek o miejscach, w których można obserwować bieliki, za barem stała pulchna nastolatka. Z nadąsaną miną bawiła się kolczykiem, który miała w nosie. Wyraźnie nie podobało jej się, że musi przyjąć od Josha zamówienie.

Metamorfoza była imponująca, nie była jednak niczym wyjątkowym. Kolejny hotelik ze sklepikiem i lokalem gastronomicznym dla bogatych turystów pragnących autentycznych przeżyć z Highlands i wysp szkockiego wybrzeża. Nie była to już obskurna, śmierdząca octem knajpa sprzed dwudziestu lat.

Ale była połowa listopada, popołudnie, dzień roboczy, i jedynymi klientami byli miejscowi.

– Tak, obie z mlekiem. Dzięki, Jenny.

Angus zerknął w róg sali. Przy okrągłym drewnianym stole siedziało pięciu mężczyzn w różnym wieku, w niemal identycznych swetrach z wycięciem pod szyją. Poza tym było pusto. Mężczyźni milczeli, zerkali na niego znad piwa.

Potem się odwrócili i jak spiskowcy znów zaczęli rozmawiać. W języku, który brzmiał bardzo obco.

Angus starał się na nich nie gapić. Zapytał Josha:

– Gaelicki?

– Tak. Dzisiaj na półwyspie Sleat często go można usłyszeć. Otworzyli nowy gaelicki college. I oczywiście uczą tego w szkołach. – Josh dyskretnie wyszczerzył zęby. – Ale założyłbym się, że zanim weszliśmy, gadali po angielsku. To taki ich dowcip. Chcą namieszać w głowach turystom.

Podniósł rękę i pomachał do jednego z mężczyzn, przystojnego, krępego, z kilkudniowym zarostem. Po czterdziestce.

– Gordon. Co słychać?

Gordon odwrócił się i uśmiechnął znacząco.

– Witaj, Joshua. Dzień dobry. Ciamar a tha thu fhein?

– Jak najbardziej. W moją ciotkę uderzył piorun – odparł życzliwie Josh. – Gordon, przecież wiesz, że nigdy się tego nie nauczę.

– No tak. Ale może kiedyś, jeśli teraz spróbujesz, Josh.

– Dobra, spróbuję. Obiecuję. Na razie!

Podano im kawę. Przyniosła ją znudzona dziewczyna. Angus wpatrywał się w pretensjonalne filiżanki w szorstkich, zaczerwienionych dłoniach Josha. W rękach kamieniarza.

Miał ochotę napić się szkockiej. W Szkocji powinieneś pić szkocką. Tego od ciebie oczekują. Czułby się jednak niezręcznie, pijąc alkohol po południu przy trzeźwym Joshu.

W tym uczuciu krył się pewien mały paradoks: bo Josh Freedland nie zawsze był trzeźwy. Były takie czasy, kiedy Josh był całkowitym zaprzeczeniem trzeźwości. Pozostali z paczki z uniwersytetu – w tym Angus – próbowali jakichś narkotyków, a potem im się znudziło i wrócili do picia, a Josh najpierw zaczął łykać pigułki na imprezach, a potem poważnie uzależnił się od heroiny. Osunął się w mrok i ruinę. Przez całe lata wydawało się, że czeka go całkowita życiowa porażka, albo nawet gorzej, i nikt nie potrafił mu pomóc, choć bardzo się starali, zwłaszcza Angus.

I potem, nagle, w wieku trzydziestu lat, sam sobie pomógł. Dzięki Anonimowym Narkomanom.

Wszedł w trzeźwość tak samo, jak wszedł w narkotyki: z całkowitym zaangażowaniem. Był na sześćdziesięciu spotkaniach, w ciągu sześćdziesięciu dni. Ukończył program dwunastu kroków i uwierzył w siebie. Potem na jednym ze spotkań Anonimowych Narkomanów w Notting Hill poznał miłą, wpływową kobietę, Molly Margettson. Była uzależniona od kokainy, ale robiła porządek ze swoim życiem, tak jak on.

Wkrótce zakochali się w sobie, a niedługo potem się pobrali. To była mała, wzruszająca ceremonia. Potem wyjechali z Londynu na północ. Sprzedali jej mieszkanie w Holland Park i kupili za te pieniądze bardzo ładny domek, tu, na półwyspie Sleat, tuż nad wodą – kilometr od The Selkie. W miejscu, które wszyscy kochali: niedaleko wyspy babci Angusa.

Nad piękną cieśniną Sound of Sleat, w najpiękniejszym miejscu na świecie.

Teraz Josh był kamieniarzem, a Molly prowadziła dom i była bizneswoman: całkiem przyzwoicie zarabiała na sprzedaży owoców i dżemów, miodów i chutneyów. Od czasu do czasu malowała.

Angus rozejrzał się po pubie. Z zadumą. Całe lata współczuł Joshowi. A teraz mu zazdrościł. Taka była prawda. Cieszyło go ich szczęście, ale zazdrościł im, że wybrali takie proste życie. Nic prócz powietrza, kamienia, nieba, szkła, soli, skał i morza. I miodu z hebrydzkich wrzosów. On też pragnął takiej prostoty, chciał zmyć z siebie zawiłości miasta i zanurkować w tę czystość. Świeże powietrze, prawdziwy chleb, ostry wiatr na twarzy.

Obaj podeszli do pustego stolika, z dala od Gordona i jego rozmawiających po gaelicku kolegów. Josh usiadł, wypił łyk kawy i odezwał się z uśmiechem spiskowca:

– To był Gordon Fraser. Zajmuje się wszystkim. Naprawia zepsuty szajs od Kylerhea do Ardvasar. Tostery, łodzie i samotne żony. Jeśli potrzebujesz łodzi, pewnie mógłby ci pomóc.

– Tak, pamiętam go. Tak mi się wydaje. – Angus wzruszył ramionami. Naprawdę pamiętał? Ile mógł sobie przypomnieć z tak dawnych lat? Musiał przyznać, że wciąż jest zszokowany, że tak źle zapamiętał odległość Torran od stałego lądu. Co jeszcze zapamiętał nie tak, jak trzeba? O czym jeszcze zapomniał?

A co ważniejsze, skoro na jego pamięci nie można było polegać, to w jakim stopniu mógł polegać na swojej ocenie sytuacji? Czy naprawdę wierzył, że będzie spokojnie żył z Sarą na tej wyspie? Pomyślał, że to się może okazać bardzo trudne, zwłaszcza jeśli jego żona będzie otwierała pudła i próbowała oświetlić ciemności. A co, jeśli go okłamywała? Znowu?

Chciał myśleć o czymś innym.

– No więc, Josh, jak dużo się tam zmieniło? Podupadło? Na Torran?

– Chodzi ci o domek? – Josh wzruszył ramionami. – No cóż, naprawdę powinieneś się przygotować, stary. Tak jak ci mówiłem przez telefon, starałem się, jak mogłem, mieć go na oku. Gordon też. Uwielbiał twoją babcię. Zaglądają tam też miejscowi rybacy. Ale domek jest w okropnym stanie, nie da się zaprzeczyć.

– Ale… latarnicy?

Josh pokręcił głową.

– Gdzie tam. Zjawiają się raz na dwa tygodnie i zaraz się zwijają. Wyczyścić soczewkę, sprawdzić akumulatory i już po robocie. I wracają do The Selkie na piwo.

– No tak.

– Wszyscy staraliśmy się, jak mogliśmy, ale… no wiesz, życie. Jest co robić, stary. Molly nie lubi sama pływać łodzią. A twoja babcia przestała tam bywać cztery lata temu, więc od tej pory domek był w ogóle niezamieszkany.

– To szmat czasu.

– Zgadza się. Cztery długie hebrydzkie zimy? Wilgoć, grzyb i wiatr, to wszystko odcisnęło swoje piętno. – Josh westchnął, ale natychmiast się rozpogodził. – Ale przez jakiś czas, w zeszłym roku, latem, miałeś kilku dzikich lokatorów.

– Naprawdę?

– Tak. W sumie to byli w porządku. Dwóch chłopaków, dwie laski, naprawdę ładne. Jakieś dzieciaki, studenci. Któregoś wieczoru przyszli nawet do The Selkie, trochę napuszeni. Gordon i chłopacy opowiadali im wszystkie możliwe historie. O tym, że na Torran straszy. I wymiękli. Zwinęli się następnego dnia rano. Nie narobili ci jakichś wielkich szkód. Ale spalili większość drzewa na opał, które zostawiła twoja babcia. Pieprzeni londyńczycy.

Angus dostrzegł w tym ironię. Pamiętał czasy, kiedy on i jego paczka z Londynu byli tacy sami: siedzieli w tym pubie, i w zamian za coś mocniejszego słuchali, jak miejscowi opowiadają legendy ze Skye. Miały im umilić długie zimowe wieczory. Jego babcia też opowiadała historie ze Skye. Wdowa z Portree, duch wędrujący w ciemności. I… no tak, Gruagach – o włosach białych jak śnieg, opłakująca swoje własne odbicie…

– Dlaczego tak długo tam nie zaglądałeś?

– Że co?

– Minęło piętnaście cholernych lat, odkąd ostatnio tam byłeś – cisnął Josh. – Dlaczego?

Angus zmarszczył brwi. Westchnął. To było dobre pytanie, sam je sobie zadawał. Szukał jakiejś odpowiedzi.

– Nie wiem. Naprawdę nie mam pojęcia. Może Torran stała się dla mnie czymś w rodzaju symbolu. Miejscem, gdzie kiedyś wrócę. Utraconym rajem. Poza tym to było jakieś pięć milionów mil ode mnie. Wciąż chciałem tam zajrzeć, zwłaszcza odkąd wy się tutaj przeprowadziliście, ale oczywiście… – I znowu ta niezręczna pauza. – Ale potem urodziły się dziewczynki. Bliźniaczki. Wszystko się zmieniło. Zimna szkocka wyspa z płaczącymi niemowlętami? Trochę zniechęcająca perspektywa. Zrozumiesz to, Josh, jak będziecie mieć dzieci.

– J e śl i będziemy mieli dzieci. – Josh pokręcił głową. Zapatrzył się na fusy po kawie z mlekiem w swojej filiżance. – Jeśli.

Nastąpiła przykra chwila milczenia. Jeden mężczyzna opłakujący utracone dziecko, drugi opłakujący dzieci, których jeszcze nie miał.

Angus wypił ostatni łyk letniej kawy. Odwrócił się na niewygodnej drewnianej ławie i wyjrzał przez przypominające bulaj okno z grubą porysowaną szybą.

Szyba wypaczała piękno Torran, sprawiała, że wyspa wydawała się brzydka. Krajobraz wydawał się złowróżbny, brudny, jakiś niewłaściwy. Przypomniał sobie twarz Sary w półmroku strychu, zniekształconą cieniami. Kiedy zaglądała do pudeł.

To się musiało skończyć.

– Teraz musi być odpływ, więc masz maksymalnie dwie godziny – powiedział Josh. – Na pewno nie chcesz, żebym się wybrał z tobą albo cię podrzucił RIB-em?

– Nie. Chcę się przejść po błocku.

Wyszli na zimne powietrze. Morze się cofnęło, wiatr był ostrzejszy. Angus pomachał Joshowi na pożegnanie – jutro do ciebie zajrzę – a Josh odjechał, rozchlapując błoto.

Angus otworzył bagażnik i wyciągnął plecak. Rano w niedrogim hoteliku w Inverness spakował go bardzo starannie, więc miał wszystko, czego potrzebował, by spędzić noc na wyspie. Jutro dokupi różne rzeczy. Dziś musi się tam tylko dostać.

Przez słone bagna.

Nagle poczuł się dziwnie: jakby go ktoś obserwował, jakby z niego kpił, kiedy poprawiał paski plecaka, rozkładał ciężar na plecach. Rozejrzał się odruchowo, szukając twarzy w oknach, dzieciaków śmiejących się i pokazujących go sobie palcami. W odpowiedzi spojrzały na niego bezlistne drzewa i milczące domy. Jak okiem sięgnąć był jedynym człowiekiem. I musiał się już śpieszyć.

Ścieżka prowadziła z parkingu przy The Selkie po omszałych i bardzo zwietrzałych kamiennych schodach. Ruszył. Na dole ścieżka omijała szereg drewnianych łodzi z kilami opartymi o skalne płyty. Miały bezpiecznie przetrwać zimowe sztormy. Dalej ścieżka kompletnie znikała, wtapiała się w labirynt niskich, pokrytych wodorostami skał i szare śmierdzące błoto. Zabierze mu to pół godziny. Co najmniej.

Zaczął dzwonić telefon.

Zdumiony, że ma zasięg – i z nikłą, próżną nadzieją, że może będą też mieli zasięg na Torran – rzucił plecak na kamienie i wydobył komórkę z kieszeni dżinsów.

Na wyświetlaczu widniało imię: Sarah.

Odebrał. Czwarty telefon od żony tego dnia.

– Halo?

– Jesteś tam już?

– Próbuję. Właśnie tam idę. Jestem na Ornsay. Dopiero co widziałem się z Joshem.

– No dobra, i jak tam jest?

– Nie wiem, kochanie. – Westchnął. – Mówiłem ci, jeszcze nie jestem na miejscu. Może pozwól mi tam najpierw dotrzeć. Oddzwonię, jak tylko będę mógł.

– Okej, dobrze. Przepraszam. Ha, ha. – Jej śmiech zabrzmiał fałszywie. Wyczuwał to nawet przez komórkę, z odległości sześciuset mil.

– Saro, wszystko w porządku?

Wahanie. Wyraźna przerwa.

– Tak, Gus. Trochę się denerwuję. Wiesz? To wszystko…

Urwała. Zmarszczył brwi. Dokąd to zmierzało? Musiał odwrócić jej uwagę, sprawić, by się skupiła na przyszłości. Bardzo starannie dobierał słowa:

– Wyspa wygląda pięknie, Saro. Jest tak piękna, jak zapamiętałem. Nawet jeszcze piękniejsza. Nie popełniliśmy błędu. Mieliśmy rację, że postanowiliśmy się tu przeprowadzić.

– Okej. W porządku. Przepraszam. Mam tylko zszargane nerwy. Całe to pakowanie!

Wciąż słyszał w jej głosie niepokój. Wyczuwał to. A to oznaczało, że musiał zapytać, choć nie chciał usłyszeć odpowiedzi. Ale nie miał wyjścia.

– Jak tam Kirstie?

– W porządku. Ona…

– Co?

– Och. To nic takiego.

– To znaczy?

– To nic. Nic.

– Nie, Saro. Przecież słyszę, że nie. Co się dzieje? – Spróbował się pozbierać. Kolejny podstęp jego milczącej żony: najpierw rzuca małą, niepokojącą aluzję, a potem mówi: to nic. Zmusza go, żeby wszystko z niej wyciągał. Miał wyrzuty sumienia i czuł się źle, chociaż wcale n i e c h c i a ł usłyszeć tego, co z niej wyciągał. Tak jak teraz.

W ostatnim czasie doprowadzało go to do szaleństwa. Przez nią czuł prawdziwą, niemal fizyczną złość.

– Saro. Co się dzieje? Powiesz mi?

– No cóż, ona… – Kolejna długa, irytująca cisza. Oparł się pokusie, by wrzasnąć: Co się, kurwa, dzieje?!

W końcu Sarah wydusiła to z siebie:

– Wczoraj w nocy. Znów śnił jej się ten koszmar.

O ile można tak powiedzieć, Angus poczuł ulgę. Tylko koszmar? Jedynie o to chodzi?

– Dobra. Kolejny zły sen.

– Tak.

– Ten sam?

– Tak. – Znów milczenie. – Ten z tym pokojem. Nie może wyjść z białego pokoju, wszystkie twarze się w nią wpatrują. To prawie zawsze ten sam koszmar. Wciąż jej się to śni. Dlaczego?

– Nie wiem, Saro. Ale wiem, że jej przejdzie. I to niedługo. Pamiętasz, co nam mówili w Anna Freud Centre? Między innymi dlatego się przeprowadzamy. Nowe miejsce, nowe sny. Nowy początek. Bez wspomnień.

– W porządku, tak. Oczywiście. Porozmawiamy jutro?

– Tak. Kocham cię.

– Ja też cię kocham.

Zmarszczył brwi, kiedy usłyszał własne słowa, i rozłączył się. Wsunął telefon do kieszeni i zarzucił na ramiona ciężki plecak. Czuł się jak alpinista zdobywający szczyt. Usłyszał brzęk ciężkiej butelki z winem. Uderzyła o coś twardego w plecaku. Może o jego szwajcarski scyzoryk?

Przedzierał się dalej. Szedł po skałach i piasku, próbował znaleźć najbezpieczniejszą trasę. W powietrzu unosił się odurzający zapach gnijących wodorostów. Krążyły nad nim mewy, krzyczały, nawoływały. Prawiły mu kazania z powodu czegoś, czego nie zrobił.

Morze cofało się, odsłaniając stare metalowe łańcuchy, obklejone błotem, przymocowane do plastikowych boi. Bielone domki obserwowały go obojętnie z porośniętego lasem wybrzeża Skye po prawej. Po lewej Salmadair wznosiła się niczym kopuła skał i traw, otoczona ponurymi sosnami. Widział stąd zarys wielkiego niezamieszkanego domu na Salmadair. Właścicielem był jakiś miliarder ze Szwecji.

Josh dużo mu powiedział o Karlssenie: przyjeżdżał tylko na kilka tygodni, latem, by polować, żeglować i podziwiać słynny widok na cieśninę. Na wody Loch Hourn i Loch Nevis, a między nimi rozległy masyw Knoydart ze szczytami pokrytymi śniegiem i lodem.

Brnął przed siebie, przygarbiony pod ciężarem plecaka, i co jakiś czas podnosił głowę, by spojrzeć na te posępne wzgórza. Wielkie szczyty Knoydart, ostatnie prawdziwie dzikie tereny w zachodniej Europie. Kiedy napawał się tym widokiem, zdał sobie sprawę, że wciąż dobrze pamięta nazwy tych tajemniczych szczytów. Babcia powtarzała mu to tak wiele razy: Sgurr an Fhuarain, Sgurr Mor, Fraoch Bheinn.

To był wiersz. Nie przepadał za poezją, a jednak to miejsce było wierszem.

Sgurr an Fhuarain, Sgurr Mor, Fraoch Bheinn.

Szedł dalej.

Cisza była rozdzierająca. Królestwo ciszy. Żadnych łodzi wypływających na połów, spacerujących ludzi, odgłosów silnika.

Szedł, był spocony, o mało się nie pośliznął. Dziwił go ten bezwietrzny, popołudniowy spokój. Dzień był tak pogodny i cichy, że w oddali, na horyzoncie, widział ostatni prom płynący z Armadale do Mallaig.

Wiele domów ukrytych za jodłami i jarzębinami kompletnie zabito deskami na zimę. To po części tłumaczyło ten spokój, to poczucie osamotnienia. W jakiś sposób ten osłonięty od wiatru, olśniewający południowy półwysep Skye stawał się coraz bardziej taki jak najbogatsze dzielnice Londynu: opuszczony za sprawą własnej atrakcyjności, używany przez bogatych przez kilka dni w roku. Szansa na dobrą inwestycję. Miejsce, w którym można ulokować pieniądze. Inne, mniej urocze części Hebrydów paradoksalnie miały w sobie więcej życia, bo tam domy były tańsze.

Klątwą tego miejsca było jego piękno.

Ale wciąż było piękne. A poza tym zapadał zmrok.

Szedł pięćdziesiąt męczących minut, bo ciemnoszare błoto kleiło mu się do butów i spowalniało go. W dodatku w jednym miejscu wybrał złą drogę: wspiął się na wyspę Salmadair i nieświadomie nadział się na dom miliardera. Nagle w zapadającym zmroku ukazał mu się wielki przeszklony salon, otoczony zardzewiałym płotem z drutu kolczastego.

Wybrał niewłaściwą ścieżkę, tę prowadzącą w lewo. Zamiast obejść Salmadair kamienistą plażą.

Pamiętał ostrzeżenia Josha. W nocy bagna były niebezpieczne i można tam było zginąć. Ale ilu tak naprawdę to spotyka? Jednego na rok? Jednego na dziesięć lat? Wciąż było to o wiele bezpieczniejsze niż przejście przez ulicę w Londynie. Tutaj przestępczość nie istniała. Powietrze było czyste i dobre. Było o wiele bezpieczniej dla dzieci. Bezpieczniej dla Kirstie.

Przeciskając się między krzewami kolcolistu i powoli szukając wydeptanej ścieżki, wspiął się na bardzo śliskie, najeżone starymi pąklami skały i pokaleczył sobie palce. Trochę krwawiły. Był podrapany i zmęczony. Północny wiatr pachniał mewim gównem i morszczynem, i może trochę świeżo ściętą sosną. Zapach niósł się aż od Scoraig i Assynt.

Był już prawie na miejscu. W ostatnich promieniach popołudniowego światła widział odsłoniętą podczas odpływu groblę ze skał i szarych kamieni, zaśmieconą roztrzaskanymi skorupami krabów. Prowadziła na Torran. Wiła się po niej cienka zielona rura wodociągowa. Gdzieniegdzie wynurzała się z piasku. Rozpoznał i rurę, i tę część trasy. Przypomniał sobie, jak chodził tędy jako chłopak, a potem młody mężczyzna. I znów tu był.

Latarnia i domek stały dalej, w ostatnich zimnych ukośnych promieniach słońca. Za dwie minuty popchnie drzwi i wejdzie do swojego nowego domu. Tutaj będzie żyć jego rodzina: najlepiej, jak będą potrafić.

Odruchowo spojrzał na komórkę. Nie było zasięgu. Oczywiście. A czego się spodziewał? Wyspa była jak odrębny świat: samotna i odizolowana, tak odległa, jak to tylko możliwe w Wielkiej Brytanii.

Wspiął się na ostatnie wzniesienie. Szedł w stronę domku latarnika. Odwrócił się i spojrzał na słone bagniska.

Tak. Samotna i odległa. To dobrze. Cieszył się, że przekonał Sarę, by się tam przeprowadzili. I cieszył się, że ją namówił, by uwierzyła, że to ona tak wybrała. Chciał całymi miesiącami być z dala od wszystkiego. I dokonali tego. Na Torran wreszcie będą bezpieczni. Nikt nie będzie zadawał pytań. Nie będzie wścibskich sąsiadów. Nie będzie przyjaciół ani krewnych. Ani policji.

5

Kirstie.

Podnoszę wzrok i widzę w tylnym lusterku twarz Kirstie – obojętną, bez uśmiechu.

– Już prawie jesteśmy na miejscu, kochanie.

Powtarzam to, odkąd wyjechałyśmy z Glasgow, i szczerze mówiąc, kiedy dotarłam do Glasgow, wydawało mi się, że jesteśmy p r a w i e   n a m i e j s cu. W Google Maps to się wydawało tak blisko. Przejechałyśmy przecież pół Szkocji, prawda? To już nie potrwa długo. Jeszcze tylko pięć centymetrów.

Ale zamiast tego, jak jakaś okropna historia bez końca – opowiadana przez marudnego nudziarza – droga wiodła coraz dalej i dalej. A teraz zgubiłyśmy się w upiornych górach Rannoch Moor.

Muszę sobie przypominać, dlaczego tu jesteśmy.

Dwa dni temu Angus proponował, że za pieniądze, których nie mamy, wykupi nam przelot do Inverness. Tam by nas odebrał, a całą przeprowadzkę zostawił wynajętym ludziom.

Ale robienie tego w ten sposób wydawało się jakimś oszustwem. Coś we mnie pragnęło przejechać całą tę drogę, razem z Kirstie i Beanym. Poza tym ktoś wcześniej czy później musiał doprowadzić samochód. Upierałam się więc, że Kirstie i ja odbędziemy całą podróż z dolnego krańca aż na sam szczyt Wielkiej Brytanii i spotkamy się z Angusem na parkingu przy The Selkie na Ornsay, z osławionym widokiem na Torran.

Teraz tego żałowałam.

Wszystko było takie przytłaczająco ogromne i ponure. Rannoch Moor wygląda jak misa wypełniona zielenią i posępną szarością, zapewne pochodzenia lodowcowego. Brudne, brązowe od torfu strumienie przecinają kwaśną ziemię. W niektórych miejscach wygląda to tak, jakby pokrywę torfu rozszarpano, a potem pozszywano na nowo.

Zerkam na Kirstie w lusterku, potem przyglądam się sobie.

Naprawdę nie chcę, ale muszę to zrobić: jeszcze raz się nad tym wszystkim zastanowić. M u s z ę się dowiedzieć, co się dzieje z Kirstie i czy przyczyną jest sam wypadek. Ta okropna, otwarta rana w naszym życiu.

No więc?

Był letni wieczór, byliśmy w Instow.

Niecałe dziesięć lat temu moi rodzice przeprowadzili się do małego miasteczka Instow na północnym wybrzeżu Devon. Mieli na to akurat dość pieniędzy ocalonych z niezbyt udanej kariery mojego taty. Kupili całkiem spory dom z widokiem na płynącą leniwie szeroką rzekę u początków jej ujścia.

Dom był wysoki, dwupiętrowy, z balkonami, by móc podziwiać widoki. Duży ogród, a dalej usiany króliczymi norami i porośnięty trawą stok. Z najwyższego piętra między zielonymi przylądkami można było dostrzec morze. Siedząc w kiblu, można było obserwować łodzie pod czerwonymi żaglami płynące w stronę Kanału Bristolskiego.

Instow od początku mi się podobało. Cieszyłam się, że je wybrali. To był ładny dom, w ładnym miasteczku. W pubach było mnóstwo marynarzy i żeglarzy, ale byli bezpretensjonalni. Klimat jak na Anglię był łaskawy: łagodziła go delikatna bryza z południowego zachodu. Można było iść na nabrzeże i łowić kraby na przynętę z bekonu.

Natychmiast i w nieunikniony sposób Instow stało się naszym stałym wakacyjnym domem. Ładna, tania, wygodna meta dla Angusa i dla mnie. A potem miejsce, gdzie mogliśmy zabrać dziewczynki i mieć pewność, że dziadkowie zaopiekują się nimi czule.

I moi rodzice naprawdę je rozpieszczali. Trochę dlatego, że były takie śliczne i kochane – kiedy akurat się nie kłóciły – a trochę dlatego, że ten utracjusz, mój młodszy brat, wędrował po świecie i nigdy nie zamierzał się ustatkować. Więc bliźniaczki były ich oczkiem w głowie i pewnie miały pozostać jedynymi wnuczkami.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki