Krystian Kłomnicki

1303

Saga Egmont

1303

Zdjęcie na okładce: Shutterstock, Midjourney

Copyright © 2026, 2026 Krystian Kłomnicki i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727338613

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 55 milionów złotych.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Niech ludzie będą dla mnie jak myśli i słowa.

Dziady, A. Mickiewicz

1

Gdy otworzyła powieki, instynktownie chciała się wycofać, ale plecami naparła na twardą przeszkodę. Skrzyżowała ręce, chcąc ochronić się przed napływającą falą ognia. Szybko jednak zrozumiała, że to tylko karminowy blask wschodzącego słońca zalewał pomieszczenie, w którym się znajdowała. Ból głowy oraz przejmujące zimno błyskawicznie postawiły ją na nogi, ale nie przywróciły do pełnej świadomości.

Dotknęła bolącego miejsca na czole i spojrzała na palce ubrudzone krwią. Z trudem przełknęła ślinę i rozejrzała się po surowym wnętrzu. Cztery wielkie okna – po dwa na przeciwległych ścianach – mętniały od skutego lodu. Malunki mrozu na dwóch szybach mieniły się w świetle wschodzącej coraz wyżej tarczy słonecznej, której blask z wolna obmywał się z niepokojącej czerwieni. Mimowolnie zerknęła w stronę pełnej ściany, dostrzegając w niej drzwi, i niepewnie zaczęła się do nich zbliżać. Rozgorączkowane czoło coraz mocniej pulsowało bólem. Natychmiast złapała za klamkę, jednak drzwi były zamknięte. Po chwili dostrzegła klucz w zamku i przekręciła go.

Na zewnątrz jej wzrok poraził oślepiający blask, który odbijał się od śniegu. Srogi mróz szczypał ją w twarz. Szybko wróciła do środka i z powrotem zamknęła drzwi na klucz.

2

Nie wiedziała, co to za miejsce i jak tu trafiła. Przejmowało ją coraz silniejsze zimno, a para wydobywająca się z ust niemal zamarzała i mroźne powietrze zdawało się rozrywać jej gardło. Przez wielkie okna w jednej ze ścian wpadał blask słońca, ale nie topił malowideł na szybie. Trzęsąca się z zimna i ledwo mogąca ustać na przemarzniętych stopach kobieta podeszła do dużego kominka w ścianie z kamienia. W palenisku było czarno. Przybliżyła się i uklękła obok na drewnianej podłodze, gdzie leżały polana brzozy. Nie czuła zmarzniętych kolan. Rozglądała się w panice, nad którą próbowała zapanować, ale nie wiedziała, czego szuka. Podniosła wzrok i choć miała z tym spory problem, szybko wstała z podłogi. Na półce kominka dostrzegła zapalniczkę. Nim wydobyła z niej płomień, długo mocowała się z bezsilnością zgrabiałych z zimna rąk.

Chwilę zwlekała, bo nie wiedziała, co zrobić z ogniem. Niczym lodowy posąg trzymała zapaloną zapalniczkę w ręce i wpatrywała się to w palenisko, to w łupki. Odłożyła zapalniczkę i wzięła jeden klocek. Bez namysłu, bolącymi, zesztywniałymi palcami, zrywała z niego białą korę. Nie zastanawiała się, po co to robi – ruch ten wypływał jakby sam z jej rąk. Ułożyła łupki w palenisku i wetknęła pomiędzy nie korę. Choć nie liczyła czasu, to dwie minuty przyglądała się swojemu dziełu i wreszcie przystawiła płomień do podpałki. Białe zwitki zwijały się, a płomień zjadał je w mgnieniu oka, wyrzucając ku górze czarny dym – ogień zdawał się być równie głodny, jak ona. Płomienie wreszcie ogarnęły suche polana, które z trzaskiem pękały pod wpływem gorąca. Z trudem wysunęła zesztywniałe i drżące ręce nad ogień, co chwilę w nie chuchając. Zdała sobie sprawę, że zamarzała. Trzask płomieni przypominał łamiące się kości w jej dłoniach, gdy rozgrzewały się w cieple ogniska. Ból stóp, dłoni i twarzy był nie do zniesienia, co doprowadziło kobietę do łez.

3

Drewniany moloch otaczały grube, obklejone białym puchem pnie drzew. Wszystko było obsypane śniegiem, który chrupał pod butami kobiety. Pomimo suchego powietrza, ponad dwudziestostopniowy mróz zdawał się wnikać do szpiku kości. Ostrożnie wycofywała się w stronę budynku, nie spuszczając oczu z zachodu. Mimowolnie zatrzymała się, walczyła z zimnem, ale musiała wyjść na zewnątrz, aby zorientować się, gdzie jest.

Olbrzymia tarcza zmieniała kolor na jej oczach – słońce bardzo wolno schodziło w dół i mogła to dostrzec dopiero, gdy się dobrze przyjrzała. Obleśna żółć bledła, a tarcza opłukiwała się, przybierając coraz jaśniejszą barwę, co niepokoiło obserwatorkę. Biały zachód słońca wydał się kobiecie obrzydliwy, przez co jeszcze mocniej się zaniepokoiła. Idąc tyłem w stronę budynku, nie spuszczała z oczu widoku. Cisza, która napływała zewsząd, również ją niepokoiła, a skrzypienie śniegu pod butami tylko potęgowało ten stan. Po chwili, całkowicie sparaliżowana ze strachu, nie słyszała już nic.

Jak okiem sięgnąć wszystko było zamrożone, a w odbiorze – martwe. Bała się spojrzeć w bok, aby zanurkować pomiędzy drzewa, wyczuwała bowiem czyjąś obecność. Była pewna, że coś spoglądało na nią z głębi zamrożonego na kość lasu – na przykład jakieś zwierzę. Wolała jednak tego nie sprawdzać.

Przełknęła ciężko ślinę i, nie spuszczając bladego zachodu z oczu, wróciła do budynku.

4

Wnętrze nagrzewało się przyjemnie, mimo to z wielkich okien wychodzących na zachód i takich samych na przeciwległej ścianie wschodniej nie zdołały jeszcze zejść kwiaty lodowe. W niszy ogromnego kominka płonął ogień, ale nie ogrzał pomieszczenia na tyle, by mogła zdjąć kurtkę oraz czapkę. Zbliżyła się do paleniska i usiadła na drewnianym krześle. Zaczęła intensywnie myśleć, ale ból stłuczonej skroni tylko przybierał na sile. Dotknęła pękniętej skóry i spojrzała w okno. Ssanie w żołądku przechodziło w mdłości. Nie potrafiła sobie niczego przypomnieć, nawet tego, kim jest i co robi w tym nieznanym sobie miejscu. Instynktownie przeszukała wszystkie kieszenie w spodniach oraz kurtce i niczego nie znalazła.

Wstała nagle i zaczęła rozglądać się po pomieszczeniu.

Z zewnątrz budynek wyglądał na duży, więc zrodziła się w jej głowie myśl, że gdzieś musi być kolejne pomieszczenie. Ściany zewnętrzne, jak i te wewnątrz, tworzyły surowe bale pokryte mchem, przykryte dwupołaciowym dachem krytym szarą, betonową dachówką. Ta wyzierała spod cienkiej warstwy śniegu z dwoma świetlikami o półowalnym kształcie. Wyglądało to jak wielkie ślepia z przymrużonymi powiekami, bo budowla zapadła w zimowy sen. Pod jedną ze ścian ustawiony był niewielki, drewniany stolik i cztery drewniane krzesła. Piąte stało przy palenisku, gdzie wcześniej je postawiła. Poza tym niczego więcej tu nie było. Przyglądała się uważnie surowym belkom, jakby spodziewała się dojrzeć coś, o czym wiedziały tylko jej oczy, bo w głowie niczego takiego nie było. Dołożyła jeszcze łupków do ognia, aby rozświetlić wnętrze, które pochłonął mrok, gdy blada tarcza słońca spadła za śnieżny horyzont. Następnie znów usiadła na krześle.

Była śmiertelnie zmęczona, zziębnięta i głodna. Oparła brodę o dłonie i wpatrywała się w ogień. Drewna nie zostało zbyt wiele – oby wystarczyło do rana. O świcie spróbuje się stąd wydostać. Nic jej jednak nie martwiło tak bardzo jak świadomość, że nie wiedziała, kim jest. Co to za przeklęte miejsce?! I skąd to stłuczenie na skroni? Czy dotarła tutaj sama? Westchnęła, a uczucie niepokoju narastało w jej klatce piersiowej.

– Pięć krzeseł – powiedziała i gwałtownie odwróciła się w stronę stołu pod ścianą, w której były drzwi wejściowe.

Jeszcze raz otaksowała wnętrze.

Ogień z paleniska rozrzucał po pomieszczeniu ruchome cienie, a trzask pękających polan zdawał się być odgłosem ich kroków.

5

Na zewnątrz wszystko skąpane było w bordowym blasku wschodu, a pnie drzew, pokryte jeszcze grubszą warstwą śniegu, przypominały zamarznięte i pobrudzone posoką postacie – gałęzie, niczym ich kończyny, były powykręcane i zastygłe z przerażenia czy też bólu, a może jednego i drugiego. Widok surowego krajobrazu przerażał ją równie mocno. Mróz szczypał ją w twarz i wdzierał się przez usta i nozdrza do płuc, nie szczędząc bólu. W krótkiej chwili kobieta uświadomiła sobie, że nie wie, dokąd iść. Zmrożony, suchy śnieg chrupał pod podeszwami, a zimno wdzierało się przez obuwie i zaczęło dotkliwie dobierać się do palców stóp. Było jeszcze zimniej niż wtedy, gdy wyszła ostatnim razem na zewnątrz budynku.

Pomimo dojmującego zimna, chciwie taksowała surowy krajobraz, chcąc nasycić nim oczy. A może chciała tylko dostrzec coś, co pomoże się jej stąd wydostać? Mroźne i rześkie powietrze szybko postawiło ją na nogi, a zmęczenie spowodowane nieprzespaną nocą odchodziło z każdym wdechem.

Słońce bardzo wolno wspinało się po fioletowym niebie barwiącym się na niebiesko. Śnieg opłukiwał się z czerwieni, a cisza pogłębiała się. Co jakiś czas tylko suche drobiny wiszącego na drzewach śniegu wykruszały się ze śnieżnej otuliny gałęzi i opadały z delikatnym, ledwo słyszalnym puknięciem. Im wyżej znajdowała się tarcza słoneczna, tym więcej spadało na ziemię śnieżnych drobin, jakby strącały je promienie, a wtedy dźwięk zmieniał się w szepty.

Drgnęła i zaparło jej dech, gdy pomiędzy drzewa uciekło echo potężnego trzasku. Pod naporem zalegającego na gałęziach śniegu jedna z nich złamała się niemal z hukiem gromu i z dudnieniem spadła na ziemię. Dostrzegła ruch kątem oka i tam skierowała swoje przerażone spojrzenie. Drżąca nie tylko z zimna, na bezdechu, i z szumem krwi, który niemal rozrywał jej bębenki w uszach, oraz z pulsującym bólem rany na czole, patrzyła bez mrugnięcia powiekami na to, co zalegało pod drzewem. Wyglądało to jak wielkie ramię kogoś, kto spadł z drzewa i ostatkiem sił poruszał ręką. Gałąź przekręcała się bardzo powoli, jak ktoś, kto usiłuje wstać po upadku, bo wraca mu świadomość. Nagle przewróciła się i znieruchomiała. Dopiero wtedy kobieta przełknęła ślinę. Zapomniała o dojmującym mrozie, który gryzł jej płatki uszu, wystające spod czapki, twarz oraz palce u stóp i rąk.

– To tylko sucha gałąź – wyszeptała i, nie spuszczając jej z oczu, wycofywała się w stronę wejścia do budynku.

6

Spojrzała w stronę drewnianych krzeseł i stołu, gdy spostrzegła, że kończył się opał. Jeśli będzie trzeba, to podłoga również trafi do paleniska. Jednak nie zamierzała tu pozostawać ani minuty dłużej. Musi się wydostać z tego dziwnego miejsca. Jeśli braknie opału, to tej nocy może nie przetrwać. Zamarznie jak jedno z tych drzew na zewnątrz. Nie zdawała sobie sprawy z tego, że one, w przeciwieństwie do niej, wraz nadejściem wiosny znów obudzą się do życia. Próba wydostania się stąd już w samym progu okazywała się być falstartem. Zabójcze zimno oraz brak orientacji w terenie zmuszały ją do pozostania w miejscu, w którym za wszelką cenę musiała utrzymać ogień.

Ale jak przezwyciężyć trawiący jej ciało głód?

Gdy w ścianie, tuż obok kominka, dostrzegła wgłębienie, natychmiast wyciągnęła rękę i ostrożnie wsunęła w nie palce. Wtedy zrozumiała, że to była klamka – drzwi bowiem wraz z nią zlewały się z kolorem i fakturą ściany, bo zrobione były z tych samych belek, co dom, jakby ktoś tylko wyciął je w nich. Pociągnęła ją i niepewnie otwierała drzwi, zza których napływały ciemność oraz chłód.

Przyświecając sobie ogniem, który zjadał drugi koniec ostatniej polany, wsunęła się do wypełnionego mrokiem pomieszczenia. Jej oczom ukazała się spiżarnia, a piętrzące się na ścianach półki obłożone były małymi paczuszkami. Pomiędzy półkami dostrzegła kolejne drzwi, a za nimi kryło się niewielkie pomieszczenie z toaletą. W suficie odkryła właz, do którego prowadziła dostawiona drabinka. W spiżarce znalazła lampę naftową oraz kanister z paliwem. Instynktownie zaczęła napełniać zbiornik, jakby robiła to na co dzień z tą różnicą, że kierował nią nie rozum, a potworny głód. Wyniosła kilka szeleszczących paczek z twardymi sucharami, kanister z paliwem oraz lampę, której knot podpaliła. Po chwili mrok ustąpił ruchomemu światłu oświetlającemu pomieszczenie.

Wrzuciła jedno krzesło do paleniska i zaczęła dobierać się do sucharów. Miała spory problem z rozdarciem plastikowego opakowania i dopiero po uporczywej walce udało jej się rozerwać je zębami. Zajadała twarde i suche, ale jakże smakowite, suchary – tuż obok, na podłodze, stała naftówka, a jej knot podkręcony był do maksimum. Już sama bliskość światła sprawiała, że było jej cieplej.

Mrok z potężną siłą musiał napierać na wielkie szyby, bo trzeszczały i zdawało się, że w końcu nie wytrzymają jego natarcia i w kawałkach wpadną do wewnątrz budynku, a wtedy trzydziestostopniowy mróz, który je zabielił, zrobi z jego mieszkanką swoje.

Po zaspokojeniu nieco głodu, włożyła drugie krzesło do ognia, po czym zabrała naftówkę i postanowiła na spokojnie przejrzeć pomieszczenie gospodarcze, które odkryła.

Poza sucharami, na drewnianych półkach znalazła kilka konserw. Nic nie było podpisane, a jedynie oznaczone jakimiś numerami. Do rąk wzięła dużą, srebrną torbę, również z samymi oznaczeniami. Potrząsnęła nią – było w niej coś sypkiego. Choć nie było tego wiele, to ktoś najwidoczniej zaczął robić zapasy. Spod półki wygrzebała czajnik na wysokich nóżkach, kilka kubków i talerzy. Znalazła również… siekierę i… Chwilę myślała, wpatrując się w długie narzędzie z ząbkowanym, metalowym dziobem na końcu rękojeści, które obracała. Krótko ważyła myśli: to ręczna piłka do cięcia drewna! Zmarszczyła czoło ze zdziwienia, że tyle wie o czymś, co wydawało się, że trzyma w rękach pierwszy raz w życiu. Zabrała ze sobą czajnik, kubek oraz torbę z sypką zawartością. Wiedziona jedynie instynktem, wyszła na zewnątrz i bez chwili zastanowienia, zaczęła nabijać naczynie śniegiem – mrok uderzył w jej twarz lodowatym tchnieniem. Na chwilę zastygła w bezruchu, patrząc w głąb zamrożonej ciemności, z której pobłyskiwały drobiny opadającego z drzew śniegu. Nie tracąc czasu, wróciła do domu i postawiła czajnik na ogniu. Przyszła kolej na trzecie krzesło. Chwilę myślała i jak kopnięta przeszła do pomieszczenia. Były przecież półki, którymi nakarmi kominek! Zwaliła wszystko, co na nich stało, segregując przy okazji wpadające w jej ręce rzeczy takie jak butelka gazu do zapalniczki, scyzoryk… Koc i złożony leżak, które były wciśnięte w kąt, a tuż obok na napoczętym wagonie papieru stała maszyna do pisania. Pod podeszwą buta coś chrupnęło. Gdy go uniosła, wzięła do ręki niewielką, kolorową paczuszkę.

– Miętowe gumy do żucia? – przeczytała i zastanawiała się, ale nie było na to czasu, bo musiała szybko napalić w kominku.

Sprawdziła jeszcze, co kryło się na poddaszu. Znalazła tam tylko niezagospodarowaną, pustą przestrzeń. Wyniosła deski, układając je blisko kominka. Kilka z nich od razu włożyła do ognia i już po chwili wszystko zaczęło się zmieniać. Ogień przybrał na sile i nie tylko pomagał doświetlać wnętrze pomieszczenia, ale znacznie je nagrzewał – pomimo tego wielkie szyby nadal były zamrożone.

Gdy woda w czajniku się zagotowała, kobieta wzięła do rąk aluminiową torbę i zaczęła ją obracać, potrząsać, wąchać i wreszcie zabrała się za jej otwarcie. Torba pękła, a z jej środka wysypał się drobny, brązowy proszek.

– Kawa – powiedziała i ściągnęła brwi, po czym zaciągnęła się wspaniałym aromatem. To zabawne, że potrafiła z głowy nazywać pewne rzeczy, a nie miała pojęcia, kim jest i jak tutaj trafiła…

Dotknęła stłuczonego miejsca, o którym teraz sobie przypomniała. Było spuchnięte i, gdy o nim pomyślała, zaczęło ją boleć. Nie czekając już ani chwili dłużej, wsypała kilka łyżeczek proszku do kubka i zalała go gorącą wodą, a wspaniały aromat od razu buchnął w jej twarz. Wciągnęła go, a dziurki w nosie rozszerzyły się, jakby chciały nasycić się samym zapachem naparu.

Pod wpływem aromatu z kubka zaniepokoiła się, a serce nagle zabiło jej szybciej. Kobieta zerwała się z krzesła. W głowie wirowały jej jakieś obrazy, ale były one jak potrzaskany witraż, którego kawałki należało dopiero złożyć w całość. Przełknęła ciężko ślinę i dotknęła zranionego miejsca na głowie, przenosząc wzrok w ogień.

Gwałtownie cofnęła się i przyglądała uważnie ogniowi. Potrząsnęła głową, przymrużyła powieki i pochyliła się, robiąc ostrożnie krok do przodu, by się lepiej przyjrzeć płomieniom, które przybierały… To niemożliwe… To tylko jakieś przywidzenie! Odwróciła się w stronę okien wychodzących na zachód, a krople wody żłobiły delikatne żyłki na mętnej od mrozu szybie, co przywodziło kobiecie na myśl spływające po twarzy łzy. Znów spojrzała w stronę ogniska w niszy – w płomieniach nie było już tego, co przed chwilą, choć nie była pewna, co tak naprawdę widziała.

Usiadła wreszcie na krześle przed ogniem i, siorbiąc napar, myślała tylko o tym, aby przetrwać do poranka.

7

Gdy zbudził ją chłód, szybko odrzuciła koc i wstała z leżaka, na którym spała.

– Boże! Boże… – Nie rozumiała, o kim mówiła. Nie było jednak czasu, aby się zastanawiać.

Ogień w kominku wygasł, a przecież miała go pilnować. Zasnęła wyczerpana i teraz musi ponownie zadbać o ciepło w pomieszczeniu. Zerknęła w pobielone okna, na których dostrzegła jeszcze grubszą warstwę malunków powstałych wskutek jej wilgotnego oddechu.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.