Wielką sztuką jest zawsze dostawać to, czego chcesz, ale jeszcze większą — nie sięgać po to, czego dostać nie możesz.

Copyright O Katarzyna Michalak, 2019

Redakcja:

Maryla Błońska

Korekta:

Maryla Błońska, Beata Sawicka

Projekt okładki i stron tytułowych:

Katarzyna Michalak

Opracowanie graficzne okładki:

PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Fotografia na okładce:

Victor Habbick/arcangel.com

Materiały graficzne:

fotolia.com, istock.com

Skład i łamanie:

Piotr Kuliga

www.kuligadtp.netgaleria.pl

ISBN 978-83-951992-7-1

Wydanie I

Publikację elektroniczną przygotował:

ROZDZIAŁ XXIII

WIKTOR

Mały, czarnowłosy chłopczyk biegł skąpaną w słońcu plażą po białym, miękkim piasku. Gdy fala podpływała bliżej, wpadał do płytkiej wody i rozbryzgiwał ją na wszystkie strony, śmiejąc się beztrosko. Stanął nagle, pochylił się i podniósł muszelkę. Pomachał ręką, w której ściskał swój skarb, do matki siedzącej na pniu drzewa przyniesionego tu przez ocean.

Miał smagłą cerę, piękne czarne oczy okolone długimi rzęsami, ładną buzię, szczupłe, zwinne ciało i półdługie, lekko falujące włosy. Był tak podobny do swojego ojca, że Ewę czasem to aż bolało. Nie podobieństwo synka do Wiktora, a to, że Wiktor nie może go widzieć. Nie może chwycić swojego dziecka w ramiona, podrzucić go w górę, aż malec zapiszczy, jednocześnie szczęśliwy i przerażony, a potem przytulić z całych sił, szepcząc Kubusiowi, jak bardzo on, jego tatuś, go kocha.

— Jesteś smutna, mami? — Usłyszała głos dziecka i przywołała na twarz uśmiech.

Ona kochała synka do obłędu. Gdyby straciła i jego... Boże,Ty wiesz, że... Wolała nie kończyć myśli.

— Czasem nagle smutnieję, to jakby dnia ubywa... — Zaśpiewała urywek piosenki*.

* Stare Dobre Małżeństwo.

Przysiadł obok niej, oglądał przez chwilę muszlę i rzekł nagle:

— Myślałaś o tatusiu?

Patrzyła długą chwilę na roziskrzony, złoto-błękitny bezmiar wód, a potem skierowała spojrzenie na synka.

— Skąd wiesz? — Odgarnęła z jego policzka kosmyk czarnych włosów.

— Zawsze jest ci smutno, gdy o nim myślisz.

— Ej, gdy mam kłopoty w pracy, też nie jestem wesolutka.

— Ale nie tak,jak teraz. Wtedy jesteś... trochę zła. A teraz... bardzo smutna.

— Bo bardzo go kochałam — odparła cicho.

— Opowiesz mi o nim? — Kubuś uwielbiał słuchać wspomnień Ewy o jego ojcu. Tych dobrych wspomnień. Na złe był jeszcze za mały, ale kiedyś... Kiedyś dostanie do rąk jej nie-autobiografię i będzie wiedział wszystko.

Jak się poczuje jako dziecko przeogromnej miłości, ale też syn gangstera? Co z tą wiedzą zrobi? Zrozumie ją, Ewę, czy znienawidzi?

— Pójdziemy go odwiedzić? — zapytał, gdy milczenie matki przedłużało się. Zeskoczył z pnia i wyciągnął do kobiety rękę.

— Pewnie!

Ujęła jego drobną, ciepłą łapkę w swoją i znów poczuła przypływ takiej miłości, aż serce ścisnęło się z żalu i bólu. Pochyliła się, wzięła dziecko na ręce, ucałowała pachnącą wiatrem i morską solą główkę, przytuliła policzek do policzka synka.

— Kocham cię, milutku — wyszeptała.

Objął ją z całych sił za szyję, pocałował w policzek, a potem przytulił głowę do jej piersi. Przez chwilę słuchała bicia jego małego, kochającego serduszka i wspomniała swoje ostatnie Wielkie Marzenie z czarnego kajetu, które w końcu się spełniło. Opłaciła je strasznym cierpieniem i ogromem łez, ale na końcu drogi, tutaj, w słonecznej Australii, mogła powiedzieć, że kocha — ponad życie — i jest kochana.

„Dziękuję ci, Wiktor”, pomyślała, wkładając w te słowa całą duszę. „Dziękuję...”.

I dlatego, gdy ktoś mnie pyta, co zmieniłabym w moim życiu, gdybym mogła urodzić się jeszcze raz, gdyby przede mną były wszystkie błędy i wybory, odpowiadam bez cienia wątpliwości: nic. To, na co nie miałam wpływu, jak choćby strata Wiktora, i tak by się wydarzyło. A to, co zależało ode mnie, doprowadziło mnie tutaj, do dalekiej Australii, którą uwielbiam za ciepło, słońce i cudownych ludzi. Do domu z moich marzeń i snów, gdzie czuję się bezpieczna, szczęśliwa i nikt, żaden psychol, nie grozi, że wymorduje mi rodzinę. Na tę plażę, gdzie codziennie biegnę z moim małym, najsłodszym, najukochańszym syneczkiem, ostatnim darem i dowodem miłości, jaki dostałam od ciebie, Wiktorze.

Nikt nie mógłby żądać od losu więcej.

Chociaż...

Tak. Mogłabym prosić i błagać dobrego Boga, by pozwolił mi zobaczyć cię jeszcze raz. Ostatni raz. Pożegnać się z tobą, poczuć dotyk twojej kochanej dłoni na policzku, wtulić się w twoje ramiona i trwać tak, słuchając bicia serca, żywego serca chociaż... parę chwil.

Lecz widać, uznałeś, nieczuły Demiurgu, że to za wiele. Że dostałam od Ciebie wystarczająco dużo. Wystarczy mi miłość synka. Musi wystarczyć. Chociaż samotność w długie, deszczowe noce, gdy myślę, ile straciłam, bywa trudna...

*

To był jeden z tych długich, niekończących się wieczorów, gdy człowiek snuje się po domu, nie bardzo wiedząc, co ze sobą zrobić. „Nosi cię”, mówiła babcia Stenia i tego dnia Ewę rzeczywiście nosiło. Nie to, żeby się nudziła — akurat we własnym towarzystwie nigdy się nie nudziła — miała książki do czytania, miała książki do pisania, dom do wysprzątania, okna do umycia. Od biedy mogła włączyć telewizor i po raz drugi zacząć maraton z „Lost”, ale... dziwne... nie mogła się na niczym skupić. Zupełnie, jakby coś z przeszłości — a może z przyszłości? — domagało się jej uwagi. Wyszła na ganek, zapatrzyła się w nocne niebo, wsłuchała w ciszę, która nie do końca była taka cicha.

— Nie wiem, o co ci chodzi — mruknęła do siebie. I pożałowała, że nie ma przy niej żadnej żywej istoty, do której mogłaby gadać. Psiaka, kota, choćby żółwia, na miłość boską! Musi przygarnąć jakieś zwierzę, bo rozmowa samej ze sobą zaczynała jej wchodzić w krew.

Wróciła do domu. Zamknęła drzwi, przekręciła klucz w zamku. I co teraz? Usiadła na kanapie, podwinęła kolana i sięgnęła po kolorowe czasopismo, ale ciepłe światło i cisza nie wpłynęły na nią kojąco. Nadal czuła w duszy napięcie, jakby na coś czekała.

Pukanie do drzwi sprawiło, że aż podskoczyła. Mimo że było ciche, niemal niesłyszalne, dla niej rozbrzmiało jak strzał z pistoletu. W pierwszym odruchu rzuciła się, żeby otworzyć, ale w następnym... Brama była zamknięta. Furtka też. Płot wysoki. Żaden z sąsiadów nie śmiałby nachodzić jej po nocy. Więc? Kto i jakim cudem stał na progu jej domu i pukał do drzwi? Nieco głośniej niż przed chwilą, tak na marginesie.

Zawróciła do kuchni, odsunęła szufladę szafki i ujęła rękojeść noża, długiego i cienkiego, w sam raz do filetowania nieproszonych gości. Na palcach ruszyła z powrotem do drzwi. Pukanie rozległo się ponownie. Mocne, natarczywe. Ten ktoś wiedział, że ona jest w domu. Prawdopodobnie wiedział też, że jest sama. Powinna udawać, że dom stoi pusty, czy...?

— Kto tam? — zapytała ostro.

Po drugiej stronie rozległo się westchnienie ulgi. Była tego pewna.

— To ja. Wpuść mnie — rozległ się głos tak bardzo znajomy, że ugięły się pod nią kolana.

„To niemożliwe!”, zakrzyczała w duszy. „Niemożliwe, żeby to był on!”

— Otwórz, Ewa, proszę cię...

Oparła się plecami o ścianę, bo byłaby upadła. I w następnej chwili rzuciła się do otwierania drzwi. Jedna zasuwa, druga, jeszcze klucz i mężczyzna wpadł jej w ramiona. Tak po prostu. Uchyliła drzwi, on musiał być na nich wsparty, bo runął na nią, gdy tylko ustąpiły. Chwyciła go odruchowo, zatoczyła się pod jego ciężarem na ścianę.

— Co ty tu...? Jesteś pijany! Jak śmiesz...!?

— Nie jestem pijany — wyszeptał, czepiając się jej ramienia. — Pomóż mi — zdążył dodać, zanim stracił przytomność. Na ścianie, o którą przed chwilą się opierał, została krwawa pręga.

Ewa poczuła zimny dreszcz. Nie, on rzeczywiście nie był pijany, tylko ranny. Jak bardzo? I co, do cholery, robi w jej domu, zamiast w szpitalu wpadać w ramiona pięknej pielęgniarki?!

Koniec wersji demonstracyjnej.