Dla Honey i Irvinga.

Dziękuję, że podarowaliście mi Boston.

Jest mi tak bliski, jak Wy.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Zawsze słuchałam muzyki. Melodii, słów.

Wystarczyło, że raz usłyszałam jakąś piosenkę,

a odtwarzała się w mojej głowie.

Pewnego dnia… muzyka umilkła.

ROZDZIAŁ 1

ALIX

Obecnie

– Centrum powiadamiania ratunkowego, w czym mogę pomóc? – powiedziałam z zestawem słuchawkowym na głowie, wpatrzona w ekran komputera.

Czekając na odpowiedź, odetchnęłam. Oparłam dłonie na klawiaturze, kciukiem leciutko stukając w spację, jednak nie na tyle mocno, by ją wcisnąć. Cała się spięłam. Wbiłam palce u stóp w podeszwy.

Taki miałam rytuał.

Powtarzałam go przy każdym połączeniu.

– Jestem w Ogrodzie Miejskim – powiedziała kobieta. – Widziałam, jak człowiek spadł z drzewa. Leży na ziemi i krzyczy. Zapewne słychać go w tle. Wygląda na to, że zranił się w rękę.

Rozluźniłam się, słysząc te słowa.

Przytrzymywane w płucach powietrze powoli wydostało się przez moje usta.

Przestałam stukać w spację.

– Jak się pani nazywa? – zapytałam.

– A po co to potrzebne?

– Do naszych danych oraz po to, bym wiedziała, jak się do pani zwracać.

– Nie chcę podawać nazwiska, ale mam na imię Rachel.

– Rachel – powtórzyłam, wpisując w formularz. – Czy wie pani, jak nazywa się ten mężczyzna?

– Nie znam go. Szłam z chłopakiem i zobaczyłam, jak zleciał z drzewa.

– Jest pani w stanie do niego podejść i zapytać, co się stało?

– Proszę posłuchać, dzwonię z przyzwoitości. Nie mam czasu tam iść i go o wszystko wypytywać.

Nie czekając na moją odpowiedź, kobieta się rozłączyła.

Dokończyłam więc wypełnianie formularza i skierowałam karetkę pogotowia do Ogrodu Miejskiego. Zanim załoga w ogóle wyjedzie, będzie mieć świadomość, że pacjent zapewne złamał rękę, wybił bark lub doznał urazu głowy i że nie zgłoszono innych objawów.

Kiedy skończyłam wpisywanie kodów, wylogowałam się z systemu i zdjęłam zestaw słuchawkowy. Wyjęłam torebkę z dolnej szuflady, a z niej komórkę, na której zobaczyłam wiadomość od Rose. Wzięłam się więc za odpisywanie.

Ja: Nie dam rady. Jestem wykończona.

Rose: Jeśli się nie pojawisz, przyjdę do twojego mieszkania i wywlokę z niego twoje dupsko. Wybieraj.

Ja: Wychodzę właśnie z pracy. Do zobaczenia za 15 minut.

Rose: Zajęłam nam stolik na zewnątrz, zaraz na wprost. Nie możesz mnie nie zauważyć.

Odłożyłam telefon do torebki, wstałam od biurka i przeszłam przez budynek centrum powiadamiania ratunkowego. To tutaj odbierano większość połączeń alarmowych z każdej dzielnicy Bostonu. Pracowaliśmy na ośmiogodzinnych zmianach i mieliśmy do czynienia z ponad tysiącem dzwoniących dziennie.

Zastanawiałam się, czy jutro mój rytuał pozostanie taki sam…

Czy może coś się zmieni… A może nie będzie go wcale.

Myśli te zostały przerwane, gdy przechodziłam obok gabinetu Marli i usłyszałam swoje imię.

Zatrzymałam się niechętnie, obróciłam i cofnęłam, aż znalazłam się w jej drzwiach.

– Cześć – powiedziałam, przyglądając się, jak z uśmiechem wstała z fotela.

Marla była moją przełożoną od czasu, gdy zostałam zatrudniona przez miasto sześć lat temu. Poznałam ją na stażu, gdy zatrudniono mnie jako ratownika medycznego.

Objęła mnie i uściskała.

– Mam nadzieję, że dobrze dziś poszło.

Zamknęłam oczy i upewniłam się, że nie usłyszała mojego westchnienia.

Nie chciałam tego.

Tak jak szerokich uśmiechów współpracowników, gdy przyszłam rano do pracy.

I kartki podrzuconej mi na biurko, którą rozłożyłam przed rozpoczęciem zmiany. Zaproszenie na lunch. Odmówiłam.

To wszystko było naprawdę niepotrzebne.

Przesada.

Odpowiedziałam uściskiem, ponieważ tak należało postąpić, i oznajmiłam:

– Tak, poszło dobrze. – Natychmiast się odsunęłam.

– Zobaczymy się jutro?

– Oczywiście.

Zastanawiałam się, czy jutro będzie inaczej.

Rozmyślałam o tym, przechodząc przez część należącą do policji. W budynku znajdowało się sporo ludzi, spotykałam się z wieloma z nich. Może nawet byłam z nimi zżyta. Zapewne chcieliby mnie zatrzymać i pogadać.

Niektórzy może nawet uściskać.

Aby uniknąć jakiegokolwiek kontaktu, wyjęłam telefon z torebki i przyłożyłam sobie do ucha, udając, że prowadzę poważną rozmowę. W tym samym czasie trzymałam się lewej strony każdego pomieszczenia, które mijałam, idąc z opuszczoną głową.

To wszystko, co mogłam zrobić, by pozostać niezauważoną.

Poczułam niesamowitą ulgę, gdy dotarłam do drzwi frontowych, niezatrzymana przez nikogo, i przeszłam przez stację Ruggles. Spieszyłam się do pociągu, nim zamkną się drzwi.

Dwa przystanki.

Właśnie tak daleko miałam do stacji Back Bay.

Podczas jazdy trzymałam się metalowej rurki i przeglądałam aplikację w telefonie. Zdołałam zerknąć tylko na kilka wiadomości, nim z głośników popłynęła informacja o mojej stacji.

Gdy tylko wyszłam, poszłam Dartmouth Street i dotarłam do restauracji. Rose znajdowała się przed wejściem, tak jak wcześniej pisała. Siedziała przy małym, okrągłym stoliku, na którym stały dwie lampki czerwonego wina i deska wędlin.

– Heeej – powiedziała, gdy się zbliżyłam. Objęła mnie, kiedy tylko się przy niej znalazłam.

Nie przeszkadzało mi to.

Był to jeden z powodów, dla których się tu znalazłam.

Nawet odpowiedziałam tak mocnym uściskiem, jaki udało mi się z siebie wykrzesać.

Zostałyśmy przydzielone jako współlokatorki na pierwszym roku na Uniwersytecie Northeastern. Byłam nieśmiałą dziewczyną z południowego Maine, która z łatwością stała się jedną z najlepszych na roku. Już wtedy chciałam pracować w służbie zdrowia. Za to zupełnie nie miałam doświadczenia w imprezowaniu. Rose pochodziła z południowego Bostonu. Przyszła na studia z doktoratem z picia, potrafiąc wymiotować następnego ranka, nawet nie rozmazując sobie szminki.

Stanowiłyśmy całkowite przeciwieństwa.

I choć obie bardzo zmieniłyśmy się przez lata, wciąż byłyśmy sobie bliskie jak nigdy przedtem.

– Hej – odparłam szeptem.

Ściskała mnie tak mocno, że trudno było mi oddychać.

– Dzięki, że nie odwołałaś spotkania.

– Cóż, próbowałam – przyznałam.

– No wiesz, gdybyś naprawdę nie chciała przyjść, nie zmuszałabym cię.

– Wiem.

Przeszłam na drugą stronę stolika i usiadłam naprzeciwko przyjaciółki. Kiedy przewiesiłam torbę przez krzesło, wzięłam kieliszek wina, stuknęłam się z nią i upiłam łyk.

Pinot noir.

Wiedziała, czego było mi trzeba.

– Za momenty – powiedziała, gdy przełykałam.

Rose wierzyła w świętowanie ważnych chwil.

Od zawsze.

A, według niej, dziś jedna z nich miała miejsce.

– Za momenty – powtórzyłam.

Upiła łyczek, po czym położyła ręce na blacie i się nachyliła.

– Opowiedz o swoim dniu. Chcę usłyszeć o każdym szczególe.

Spodziewałam się tego pytania. Częściowo z tego powodu myślałam, żeby odwołać nasze spotkanie.

– Obudziłam się, poszłam pobiegać, pojechałam do pracy, a teraz siedzę tu z tobą. Nie mam za wiele do opowiadania.

– Alix…

Nie powiedziała tego, aby mnie upomnieć.

Powiedziała to tak, jakby zachęcała mnie do rozmowy. Moja przyjaciółka zawsze była przekonana, że musiałam coś z siebie wyrzucić.

– W pracy wszystko dobrze – odparłam. – Przez całą zmianę raczej wiele się nie działo i przez większość czasu, jak na Boston, był to szokująco bezpieczny dzień.

Zaczęła się odprężać, lecz nie przegapiłam wcześniejszego napięcia.

– I było słonecznie – podsumowała.

Pokiwałam głową.

– Jestem za to wdzięczna. – Upiłam kolejny łyk z nadzieją, że usatysfakcjonowałam ją na tyle, że zmieni temat.

– Mam wieści.

Czując ulgę, wzięłam z deski kawałek sera i szynki parmeńskiej.

– Tak? A jakie?

– Znalazłam faceta.

– Co? – zapytałam, przeżuwając. – Przecież masz już jednego, więc dlaczego miałabyś szukać kolejnego?

– Nie dla mnie. Dla ciebie.

Pokręciłam głową.

– O nie.

– Wiesz, że nie mogłam się doczekać, by umówić cię z jednym z dyrektorów kreatywnych z mojej firmy, a teraz w końcu przyszedł na to czas. Nie myśl sobie, że zapomniałam o obietnicy, którą mi złożyłaś.

Trzy miesiące i tydzień temu Rose zapytała, czy mogłaby mnie z kimś umówić.

Odparłam, że rozważę to za trzy miesiące.

Okazała się na tyle bystra, by nie poruszać tego tematu w zeszłym tygodniu.

Była tym bardziej bystra, że zapytała się o to teraz.

Odstawiłam niemal pusty kieliszek, nie mając świadomości, że w ogóle go trzymałam.

Kiedy już miałam odpowiedzieć, rzuciła:

– Nie proszę, byś się z nim związała na poważnie. Chcę jedynie, żebyście poszli coś zjeść. To samo, co robimy teraz. Jeśli wytworzy się jakaś chemia, będziesz miała szansę. Jeśli nie, przynajmniej spróbujesz.

– Naprawdę chcesz, żebym się z kimś przespała, co?

– A to źle?

Otworzyłam usta, ale natychmiast je zamknęłam. Musiałam przemyśleć swoje słowa, nim palnę coś okropnego.

– Nie. Chyba nie.

– Dobrze. – Wyszczerzyła się w uśmiechu. – W takim razie pozwól, bym znalazła ci kandydata do łóżka.

Nie wiedziałam, czy pójdę na randkę z tym dyrektorem kreatywnym, ale – aby uniknąć jednego z wykładów Rose – uśmiechnęłam się i dopilnowałam, by ton mojego głosu był przekonujący.

– Nie mogę się doczekać.

ROZDZIAŁ 2

DYLAN

Trzy lata i dwa miesiące temu

Pierwszy raz zobaczyłem Alix Rayne, gdy weszła do restauracji, w której właśnie jadłem obiad. Przyszła z dziewczyną, która, jak się później okazało, była jej przyjaciółką Rose. Siedziałem przy stoliku z inną kobietą.

Nie zamierzałem przyglądać się, jak Alix przeszła przez salę, ale moja partnerka po prostu nie zdołała przykuć mojej uwagi.

Ponieważ przywykłem do oceniania otoczenia, kątem oka dostrzegałem więcej niż inni. Kiedy więc dziewczyna weszła z mojej prawej, nie byłem w stanie spuścić jej z oka.

Była cholernie piękna.

Obie kobiety usiadły przy stoliku znajdującym się mniej niż dziesięć metrów ode mnie, a Alix – twarzą do mnie.

Roześmiała się z czegoś, co powiedziała Rose i spojrzała na kartę win.

– Dylan? – zagadnęła moja partnerka.

Obróciłem głowę, patrząc na nią, ale nasłuchując jednocześnie odgłosów dochodzących z sąsiedniego stolika.

– Tak?

– Nie chcesz zamówić wina do posiłku? Powinni go niebawem podać.

Nie chciałem być niegrzeczny, ale nie miałem już ochoty na obiad w jej towarzystwie. Nawet jeśli oznaczało to gwarantowanego lodzika na tylnym siedzeniu podczas jazdy z kierowcą do jej domu.

Chciałem być z piękną kobietą, siedzącą teraz przy stoliku obok. Tą z długimi włosami o barwie czekolady, wciętą talią i ustami, które były pełne i jasnoróżowe.

Kiedy miałem odpowiedzieć, w kieszeni marynarki zaczęła wibrować komórka. Wyjąłem ją. Zobaczyłem, kto dzwonił, i powiedziałem do partnerki:

– Muszę odebrać. – Przesunąłem palcem po ekranie i przyłożyłem komórkę do ucha. – Tak?

– Mamy problem – powiedziała moja asystentka.

– Mów.

– Jeden z pilotów przyszedł do pracy pod wpływem alkoholu. Wysłaliśmy go do domu, a wejście pasażerów na pokład zostało opóźnione. Według rozkładu samolot powinien opuścić lotnisko Logana za pół godziny. Skontaktowałam się ze wszystkimi pilotami w okolicy, ale żaden nie jest wolny. Jak chciałby pan rozwiązać tę sytuację?

– Dokąd jest lot?

– Do Las Vegas.

Chciała wiedzieć, czy sam polecę, czy powinna kupić pasażerom bilety w liniach komercyjnych i dać im rabat w ramach przeprosin za niedogodności.

Klienci korzystali z mojej linii lotniczej z kilku powodów.

Jednym z nich była niezawodność, co nie zdarzało się konkurencji.

Dawaliśmy radę.

Bez względu na to, jak to wyglądało.

Dlatego asystentka znała moją odpowiedź, zanim ją wyartykułowałem.

– Będę na miejscu za pół godziny.

– Powiadomię lotnisko.

Włożyłem telefon do marynarki, z tylnej kieszeni spodni wyjąłem portfel, a z niego trzy studolarówki, wiedząc, że było to aż nadto, aby pokryć rachunek za wszystko, co zamówiliśmy, i położyłem je na stole.

– Muszę iść.

– Co? Poważnie?

Wstałem od stołu i obszedłem krzesło. Położyłem ręce na jej ramionach i powiedziałem:

– Zostań. Baw się dobrze. Zjedz swój posiłek… i mój. Jeśli chcesz. Miło było cię poznać… – urwałem i odchrząknąłem, próbując przypomnieć sobie, jak miała na imię. Miałem pustkę w głowie i nie pozostało nic do powiedzenia, więc odszedłem.

Jednak nie wyszedłem z restauracji.

Zbliżyłem się do stolika Alix, stanąłem tuż przy niej, a plecami do swojej dotychczasowej partnerki.

– Przepraszam – powiedziałem.

Rose już na mnie patrzyła.

Ale nie jej towarzyszka.

Musiałem poczekać, aby powoli się obróciła i uniosła wzrok, aż spojrzała mi w twarz.

– Tak?

– Chciałem coś pani dać.

Uśmiechnęła się, zdenerwowana.

– Dobrze.

– Proszę podać rękę.

– Niczego panu nie da, póki nie powie pan, o co chodzi – zainterweniowała Rose.

Chwila ta definiowała dynamikę ich przyjaźni. Tak samo jak ich osobowości.

Spojrzałem na mówiącą.

– Nie skrzywdzę jej.

– Tego nie wiemy.

Ponownie sięgnąłem do tylnej kieszeni spodni, wyjąłem z niej portfel i podałem.

– Ma pani tam wszystko: moje dokumenty, licencję pilota, karty kredytowe i debetowe, a także z tysiąc w gotówce. Jeśli coś jej się stanie, będzie to pani mogła przekazać policji. Poza gotówką, bo będzie dla pani.

Spojrzała na swoją rękę, w której spoczywało teraz to wszystko, i powiedziała w końcu:

– No dobrze.

Wróciłem spojrzeniem do Alix.

– Proszę podać mi dłoń.

Uniosła ją z kolana, więc za nią złapałem i obróciłem wnętrzem do góry. Z marynarki wyjąłem długopis i przycisnąłem końcówkę do jej skóry.

Kiedy ją puściłem, spojrzała na to, co napisałem.

– Numer telefonu?

Pokiwałem głową.

– Mógł mi go pan wpisać w komórkę.

– To zbyt bezosobowe.

– A pisanie na mojej ręce takie nie jest?

Ze wszystkich pytań musiała zadać akurat to.

– Musiałem pani dotknąć – odparłem i przeciągnąłem językiem po wardze, na wspomnienie tego, jaka była w dotyku. – I musiałem zobaczyć, jak pani na mnie zareaguje.

Wpatrywała mi się w oczy, rumieniąc się.

– Mogłabym być mężatką.

Miałem to gdzieś.

Właśnie tak byłem oczarowany tą dziewczyną, przebywając w jej pobliżu zaledwie minutę.

– W takim razie proszę do mnie nie dzwonić. Albo zrobić to mimo wszystko. Decyzja należy do pani.

Kiedy odsunąłem się od niej w kierunku Rose, zapytała:

– Dokąd pan idzie?

Zaczekałem, aż jej towarzyszka odda mi portfel, nim odparłem:

– Na lotnisko. Muszę poprowadzić samolot.

– Jest pan pilotem. – Nie wypowiedziała tego, jakby pytała. Rzuciła, jakby oswajała się z tą informacją i cementowała ją w swoim umyśle, nawet jeśli był to drugi raz, gdy to oznajmiłem.

– Nie tylko – skwitowałem, po czym opuściłem restaurację.

Trzydzieści osiem minut później znajdowałem się w powietrzu.

ROZDZIAŁ 3

ALIX

Obecnie

Moja szeregówka znajdowała się zaledwie sześć przecznic od restauracji – zbyt blisko, by wzywać taksówkę i na tyle daleko, żeby się przewietrzyć. Po obiedzie z Rose poszłam do domu piechotą, rozkoszując się widokami, dźwiękami i zapachami miasta.

Boston nigdy nie cichł.

Byłam za to wdzięczna.

Cisza była jak wilgoć; tworzyła środowisko umożliwiające wzrost. Gnicie. Pożerała ściany i fundamenty.

Nie chciałam dawać myślom takiej wolności i przestrzeni w mojej głowie. Wiedziałam, że nigdy nie odejdą, ale pragnęłam, by do końca moich dni pozostały w uśpieniu.

Dlatego wolałam głośne dźwięki, zwłaszcza gdy przenikały przez okna mojego lokum i wypełniały pokoje hałasem.

Dzisiejszego wieczoru miasto zdawało się głośniejsze, a jego brzmienia pochłaniały mnie, gdy szłam do domu. Kiedy skręciłam w swoją ulicę, przyspieszyłam i przebiegłam pięć stopni.

Otworzyłam drzwi.

Klucze włożyłam do miski na stoliku przy wejściu, torebkę położyłam na najbliższym wysokim stołku w kuchni.

Na blacie leżała kartka od Dylana.

Uśmiechnęłam się, czytając ją, wzięłam stojąca obok niej butelkę czerwonego wina. Kiedy doczytałam ostatnie słowo, nalałam sobie kieliszek i zaniosłam go do sypialni.

Zdjęłam biżuterię i wrzuciłam do szuflady po prawej, ubrania do kosza na brudy, a buty zostawiłam na podłodze.

Bez wstępowania do łazienki, aby umyć zęby czy zmyć makijaż, wzięłam wino do łóżka i się położyłam. Kiedy się umościłam, sięgnęłam do szafki nocnej po tablet, wciśnięciem guzika wyłączyłam światła, a kolejnym uruchomiłam telewizor.

HGTV.

Oglądałam tylko ten kanał.

Wciąż na siedząco upiłam kilka łyczków alkoholu, powoli się rozluźniając i zatapiając w materac. Kiedy zaczęło mi się robić wygodnie, postawiłam kieliszek obok tabletu i przesunęłam się, aż ułożyłam głowę na miękkiej poduszce. Naciągnęłam kołdrę pod szyję, gdy wywołane napojem ciepło wpłynęło na moje policzki.

Zamknęłam oczy.

Obróciłam się na brzuch, a chłodna pościel spoczęła na nagich pośladkach.

Usłyszałam go, przyciągając do siebie poduszkę.

Ponownie się uśmiechnęłam.

A potem westchnęłam głęboko.

– Tęskniłam za tobą, Dylan – szepnęłam.

– Tęskniłem.

Był tu. Ze mną.

Tylko tego pragnęłam.

– Nie mogę przestać o tobie myśleć – dodał.

Przeszył mnie dreszcz. Mocny.

Poczułam ruch, przesunęła się kołdra. Nagle Dylan znalazł się na mnie.

Jego zapach, dotyk, obecność. Uwielbiałam to wszystko.

Podczas gdy leżałam na brzuchu, wodził ustami po moich plecach, obsypując je pocałunkami. Zmusił tym moje wargi do rozwarcia się niemal tak szeroko, jak nogi.

– Jesteś cholernie piękna, Alix.

Boże.

Wyjęłam rękę spod poduszki, która opadła przede mną, i poczułam dwa palce na łechtaczce.

– Pragnę cię – jęknęłam.

Uniosłam biodra, by dać mu lepszy dostęp, więc jego żołądź z łatwością odnalazła moją wilgoć.

Warknął mi do ucha, po czym usłyszałam:

– Wejdę w ciebie cały.

Przełknęłam ślinę.

I sapnęłam, gdy wbił się we mnie.

Był idealny. Podobnie jak uczucie pochłaniające całe moje ciało, mrowienie, które rozprzestrzeniało się po moich kończynach.

Emocje paliły w pierś, a z każdym jego ruchem moja cipka pulsowała coraz mocniej.

– Kocham cię – szepnęłam.

Taka była prawda. Kochałam go najbardziej na świecie. Wiedział o tym. Ciągle mu to powtarzałam.

– Ja też cię kocham, Alix.

Zawsze sprawiał, że jego uczucia były jasne, a także równie silne jak moje.

Mrowienie z podbrzusza przesunęło się wyżej, a łechtaczka zaczęła naprawdę mocno pulsować.

Zostałam pociągnięta za włosy, aż uniosłam głowę z poduszki. Otaczało mnie ciepłe powietrze i poczułam pocałunki na karku, ramieniu i policzku.

Nie pragnęłam jedynie intymności.

Chciałam również tego pożądania.

Napięcie wzrastało. Byłam blisko. Tak blisko.

Gdy poczułam zbliżający się orgazm, poruszyłam uniesionymi biodrami w przód i w tył.

– Dylan! – wykrzyknęłam.

– Odleć dla mnie.

Jego stwierdzenie było niebywale seksowne.

Potrzebowałam tylko tych słów, by przechylić się za krawędź.

Gdy wciąż jęczałam jego imię, wbijał się we mnie głębiej i mocniej niż wcześniej, po czym przerzucił się na krótkie ruchy, aż wszystko we mnie i wokół mnie całkowicie znieruchomiało.

– Twoja cipka zawsze będzie moja – powiedział, nim ze mnie wyszedł.

Puścił moje włosy, więc moja twarz opadła powoli na poduszkę.

– Twoja – rzuciłam cicho.

Jego ciepło ponownie przesunęło się po moich plecach, nim zostałam nakryta kocem i usłyszałam:

– Dobranoc, Alix.

Poczułam, że mnie obejmuje.

Nie otwierałam oczu.

Odetchnęłam i szepnęłam:

– Tak się cieszę, że wróciłeś dziś do domu.

Zasnęłam.

***

Światło wpadało pomiędzy niezaciągniętymi roletami do sypialni, świecąc mi prosto w twarz, wybudzając z najgłębszego snu. Kiedy uniosłam powieki, poraziły mnie promienie słoneczne, więc natychmiast zakryłam twarz wierzchem dłoni.

Wciąż leżałam na brzuchu.

Całą noc spędziłam w tej samej pozycji.

Obróciłam się na plecy i stopniowo otwierałam oczy, aż blask przestał mnie razić.

Pierwsze, co zobaczyłam, to pusta butelka przy łóżku.

Poczułam chłód.

Naciągnęłam kołdrę aż na głowę i zwinęłam się pod nią w kulkę. Przyciągnęłam dwie poduszki do piersi. Ścisnęłam je z całej siły. Położyłam twarz na jednej z nich. Otworzyłam usta. Napełniłam płuca powietrzem. Rozwarłam wargi, najszerzej jak mogłam. Zacisnęłam mocno powieki. I krzyknęłam.

Ale nie wydałam żadnego dźwięku. Krzyczałam w milczeniu. Mimo to cała się trzęsłam, jakby krzyk wydobywał się z mojego gardła.

I trwało to, aż w moich płucach zabrakło powietrza.

Dopiero wtedy znieruchomiałam.

Zamknęłam usta.

Czekałam, aż coś się stanie.

Czekałam, aż poczuję się lepiej.

Jednak do niczego takiego nie doszło.

Wszystko było jak dawniej.

Wyjrzałam spod kołdry, wzięłam tablet i wcisnęłam guzik, aby zasunąć rolety. Kiedy zrobiło się mroczniej, ponownie nasunęłam nakrycie na głowę.

Spowiła mnie całkowita ciemność.

Należałam do niej.

I w niej zostałam.

ROZDZIAŁ 4

ALIX

Obecnie

Nieznany: Cześć, tu Peter. Pracuję z Rose. Mam nadzieję, że przekazała ci, iż będę się kontaktował.

Ja: Hej, Peter. Tak, mówiła.

Peter: Jesteś zajęta w ten weekend? Może moglibyśmy zjeść razem kolację?

Ja: Tak, może być.

Peter: Może w sobotę o dwudziestej w Madison’s?

Ja: Do zobaczenia na miejscu.

ROZDZIAŁ 5

DYLAN

Trzy lata i miesiąc temu

Zadzwoniła.

Zajęło jej to trzy tygodnie i dwa dni, ale w końcu się udało.

Stało się to, gdy wychodziłem ze spotkania z przedstawicielami firmy starającej się sprzedać mi skórę, która miała być użyta do ponownego otapicerowania siedzeń w całej flocie samolotów.

We wszystkich czterdziestu trzech maszynach.

Byłem pomiędzy salą konferencyjną a moim gabinetem, gdy zadzwonił telefon. Na ekranie pojawił się numer z kierunkowym stanu Maine.

Zamknąłem drzwi, przyłożyłem komórkę do ucha i powiedziałem:

– Dylan Cole.

– Zatem tak się nazywasz.

Uśmiechnąłem się, idąc do biurka.

Odbierałem przynajmniej z pięćdziesiąt telefonów dziennie, ale nim tym razem wcisnąłem ikonę z zieloną słuchawką, coś podpowiedziało mi, że to ona – kobieta, której imienia wciąż nie znałem.

– Przedstawiłem się, teraz czas na ciebie.

– Alix Rayne.

Alix.

Podobało mi się, tak jak i płynący z głośnika seksowny głos.

– Nie robisz niczego pod wpływem impulsu, co, Alix?

– Dlaczego tak mówisz?

Machnąłem asystentce, która wsadziła głowę w szparę drzwi i obróciłem się w fotelu twarzą do przeszklonej ściany.

– Większość ludzi wysłałaby wiadomość nazajutrz lub najpóźniej na trzeci dzień. Albo zmyłaby tusz, nie mając ochoty w ogóle dzwonić. Nikt nie trzymałby numeru przez trzy tygodnie, zanim by go w końcu wykorzystał.

– Przeprowadzałam się. Właśnie dlatego nie dzwoniłam.

Wziąłem z blatu piłeczkę antystresową. Podrzuciłem ją, złapałem i znów podrzuciłem.

– Przyjaciel ma firmę zajmującą się przeprowadzkami. Mogłem sprawić, by twoje pakowanie i transport potrwały najwyżej kilka godzin.

– Nie przyjęłabym takiej propozycji, Dylan. Poradziłam sobie razem z moimi współlokatorami.

Przesunąłem się, podrzucając piłeczkę wysoko i w lewo.

– Brzmi, jakbyś mieszkała z więcej niż jedną osobą.

– Z trzema.

– Trzema? – powtórzyłem ze śmiechem.

Nie mieszkałem z nikim od czasów studiów, a było to dekadę temu.

Nie wiedziałem, ile Alix miała lat. Była po dwudziestce, co oznaczało, że powinna mieć już za sobą ten etap życia.

– Dwie z tych osób to chłopcy z posterunku, którzy szukali współlokatorów. Tak się złożyło, że my z Rose również kogoś szukałyśmy, więc po prostu wprowadziłyśmy się do nich.

– Rose to…?

– Dziewczyna, z którą jadłam obiad, gdy się poznaliśmy.

Teraz mnie zaintrygowała.

– A posterunek, o którym mówisz, to…?

– Straż pożarna na Boylston Street.

Skoro zaledwie chwilę temu poznałem jej nazwisko, nie byłem w stanie jej odszukać, więc nic o niej nie wiedziałem.

A teraz, gdy zakosztowałem podstawowych informacji, zapragnąłem więcej.

– Pracujesz tam?

– Tak, jako ratownik medyczny.

Mogłem ją sobie wyobrazić jako dyrektorkę marketingu, agentkę nieruchomości, właścicielkę galerii sztuki, ale ubraną w uniform, siedzącą okrakiem na kimś leżącym na noszach, robiącą mu masaż serca? Jakoś nie bardzo.

Nie oznaczało to jednak, że nie odpowiadał mi ten obraz.

Było wręcz przeciwnie. Cholernie mi się spodobał.

Pracowała jako strażak-ratownik medyczny, a nie było bardziej honorowej pracy. Zwłaszcza w takim mieście jak Boston.

– Jestem pod wrażeniem – powiedziałem.

– Dziękuję.

– Powiedz mi coś, Alix. Dlaczego taka kobieta ma troje współlokatorów?

– Jaka kobieta?

Przetoczyłem piłeczkę po podłokietniku fotela.

– Silna, niezależna. Nieustraszona.

Milczała przez chwilę.

– Rodzice czują się lepiej, gdy mieszkam w budynku, w którym jest portier. Całe życie spędzili w niewinnym Maine. Przeraża ich myśl, że miałabym mieszkać sama w wielkim mieście. No i praca wymaga ode mnie tego, by moje mieszkanie miało ochronę. Czynsz pożarłby całą moją wypłatę, gdybym nie miała współlokatorów.

Wiedziałem, jakie były wymogi dla pracowników miasta.

Między innymi ustalała je moja matka.

Rozumiałem więc sytuację dziewczyny.

– Gdzie jesteś? – zapytałem.

– Chodzi ci o to, co teraz robię?

– Tak.

– Wychodzę z posterunku, by wrócić do domu.

Przez całe życie mieszkałem w Bostonie, więc znałem dokładnie tamtą okolicę. Nie wiedziałem jednak, na której ulicy się znajdowała.

– Jak daleko jesteś od przystanku Back Bay?

– Chyba jakieś siedem przecznic.

– Kiedy do niego dotrzesz, wsiądź do pomarańczowej linii i dojedź do przystanku Downtown Crossing. Będę tam na ciebie czekał, gdy wyjdziesz na zewnątrz.

– Chwila. Chcesz, bym wsiadła w metro i się z tobą spotkała? Teraz?

Spojrzałem na ekran komputera, kliknąłem w terminarz, by pokazał mój harmonogram. Miałem na dziś jeszcze cztery spotkania, jedno zaczynające się za kwadrans. Dwa z nich stanowiły konferencje telefoniczne z biurem na Zachodnim Wybrzeżu, a za godzinę miałem się widzieć z pilotem, którego zawiesiliśmy na miesiąc za pojawienie się w pracy pod wpływem alkoholu.

– Zrób coś spontanicznie, Alix.

Minęła dłuższa chwila, nim oznajmiła:

– Okej, do zobaczenia.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: When Ashes Fall

Copyright © 2018 by Marni Mann

Copyright for the Polish edition © 2019 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2019

Projekt okładki: © Letitia Hasser, R.B.A Designs

Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-933-6

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl