Tytuł oryginału: Witching Savannah. The Void

Przekład: Jerzy Bandel
Redakcja: Elżbieta Meissner, Agencja Wydawnicza „Synergy”
Korekta: Karolina Pawlik

Text copyright 2014 by J.D. Horn
Published in the United States by Amazon Publishing 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-567-5
Wydanie I, Łódź 2016

Wydawnictwo JK,
ul. Krokusowa 1-3
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Pięknemu Savannah i ludziom, którzy je pokochali

PIERWSZY

– Gazety podają, że na Hutchinson Island robotnicy drogowi znaleźli kolejną część ciała tej biednej kobiety. – Claire chwyciła ścierkę oraz stojącą na barze butelkę sprayu i chodząc od jednego stołu do drugiego, każdy opryskiwała mgiełką środka czyszczącego o zapachu mięty, po czym wycierała blaty, szorując je tak mocno, jakby chciała je oczyścić co najmniej z grzechu pierworodnego. Powoli zbliżał się wieczór, czyli pora otwarcia Magh Meall, baru, który prowadziła razem z Colinem, ojcem Petera. Niewysoka postać Claire miotała się od jednego zajęcia do drugiego. Jej gęste, kręcone, ciemne włosy tańczyły, gdy tak się krzątała przy rutynowych, codziennych czynnościach. Zauważyłam kilka srebrnych nitek, które przeplatały tę burzę loków. Byłam przekonana, że pojawiły się z powodu stresu po stracie Peadara, jej prawdziwego syna, i ze strachu o Petera, odmieńca, którego ona wychowała jak syna – a którego ja poślubiłam.

– Chętnie ci pomogę – zaproponowałam.

W odpowiedzi machnęła ścierką w moją stronę.

– Siadaj – nakazała. – Sama to zrobię. – Znałam Claire przez połowę swojego życia i kochałam ją całym sercem. Byłam dumna, że mogę nazywać ją teściową. – Znaleźli dłoń – mówiła dalej, wracając do makabrycznego odkrycia. – Nie podali którą, ale są pewni, że należy do tego samego ciała.

Całe szczęście, że ten etap ciąży, w którym zapach mięty wzbudzał u mnie nudności, miałam już za sobą. Wyobrażenie rozczłonkowanego ciała prawie wystarczyło, by mnie zmusić do ucieczki do toalety; dwa tygodnie temu zapach miętowego sprayu przelałby czarę goryczy.

Claire zdawała się nie zauważać mojego dyskomfortu.

– Wygląda na to, że inspektor Cook i jego koledzy nie robią wielkich postępów. – Zatrzymała się w pół obrotu i zerknęła na mnie przez ramię. – Nie zdradził ci jakichś ciekawych szczegółów?

Nie, Adam nic mi nie zdradził. W każdym razie nie celowo. Ale wyłapałam, całkiem przypadkiem, kilka obrazów. Pokonałam kolejną falę mdłości. Musiałam się skupić, by nie zwymiotować zjedzonego wcześniej lunchu. Poza mglistym opisem kobiety – prawdopodobnie w średnim wieku, na pewno białej – zarejestrowałam też kilka zabłąkanych myśli Adama. Jedna z najbardziej przerażających dotyczyła pojawiających się na terenie Savannah od niemalże dwóch tygodni części ciała, z których każda w chwili znalezienia była całkiem świeża. Fakt, że nic nie wskazywało na ich zamrażanie, nie został podany do wiadomości publicznej. Tak czy inaczej, mogło to świadczyć o dwóch rzeczach. Albo kolejne części ciała obcinano wciąż jeszcze żywej kobiecie, albo ktokolwiek stał za tą zbrodnią, wiedział co nieco o magii. Niezależnie od tego, Adam wraz z Iris i Oliverem w tajemnicy szukali ofiary, o czym Claire nie wiedziała, a ja nie miałam zamiaru jej mówić.

Głos Claire podniósł się o oktawę, przez co zabrzmiał nieco delikatniej.

– A może powiedział coś twojemu wujkowi, a to dotarło i do ciebie?

– Dobry Boże, kobieto. – Przechodzący obok Colin delikatnie szturchnął żonę w plecy. Jego niskie, żylaste ciało odskoczyło, unikając trzepnięcia ścierką. Claire zmierzyła go wzrokiem, ale gdy tylko skupiła na mężu spojrzenie, jej udawana złość zaraz ustąpiła miejsca wyrazowi ciepła. Uśmiechnęli się do siebie leciutko.

– Powiem ci, Mercy, że nie rozumiem chorobliwej fascynacji Claire tym morderstwem – oznajmił Colin. – Odzywa się w niej celtycka krew, tego jestem pewien. – Jego czarne oczy zalśniły.

– Och, miło to słyszeć od takiego Irlandczyka jak ty. – Znów się zamachnęła i tym razem skończyło się to miękkim „plask”. – Nie fascynuję się tym ani chorobliwie, ani w ogóle. Po prostu chciałabym mieć pewność, że świr, który za tym stoi, pójdzie siedzieć – oznajmiła, wracając do pracy. – Poza tym współczuję tej biednej kobiecie. Nikt nie zasługuje na coś takiego. Trzęsę się cała na myśl, że jakieś decyzje, które podjęła, naiwne lub nierozważne, doprowadziły ją do takiego końca. Chociaż przypuszczam, że do katastrofy może doprowadzić każdy dokonany wybór, nawet najbłahszy.

– Wrzesień podważa każdy wybór, dopóki październik nie ochłodzi powietrza. – Colin zanucił słowa do melodii, której nie poznałam. – Listopad przysięga, że dni będą wydłużać się, A nie skracać, dopóki ciemny grudzień nie obnaży jego kłamstwa.

– Nie zbywaj mnie tymi swoimi ckliwymi wierszami.

– Ach, kochanie. – Jego słowa zawibrowały łagodnie. – Nie zbywam cię, tylko próbuję rozweselić. Poza tym, Mac an Fhailghigh to dobry poeta. – Mrugnął do mnie. – Chociaż muszę przyznać, że w przekładzie wiele traci.

Widziałam, jak aura wokół mojej teściowej ciemnieje, gdy się odwróciła i przystąpiła do czyszczenia kolejnego stołu. Kłębiło się w niej tyle uczuć: splątana kula nadziei i strachu, rozczarowań i złości, miłości i żalu. Nie tyle odczytywałam myśli Claire, co czułam jej frustrację, gdy nie mogła znaleźć sposobu, by je wyrazić. Niemalże widziałam, jak opanowuje emocje, które zaczęły wypływać na powierzchnię.

– O jakich wyborach ty mówisz? – zapytałam.

– Słucham, kochanie? – Podniosła na mnie wzrok, udając, że nie zrozumiała, by zyskać na czasie.

– O jakich wyborach mówisz?

Zmarszczyła czoło i zacisnęła szczęki, ale tylko na moment. Zerknęła na męża z poczuciem winy.

– No, dalej – rzucił. – Ja też jestem ciekaw.

Claire oblizała wargi.

– Nie żałuję na przykład, że cię wybrałam, panie Tierney. – Próbowała powiedzieć to żartobliwym tonem, ale zaraz potrząsnęła głową. – Nie zamieniłabym cię na żadnego innego mężczyznę, kochanie. – Jej głos zabrzmiał poważnie. – Po prostu czasami się zastanawiam, jak wyglądałoby nasze życie, gdybyśmy nie przyjechali do Ameryki.

– Przyjazd do Ameryki to było nasze marzenie – odparł Colin, wzniósł ręce i obrócił się, ogarniając gestem całą tawernę. – To było nasze marzenie.

– Oczywiście. I nie ma dnia, żebym nie doceniała tego, że mogę być tu z tobą. Dzielić z tobą życie. Ale się martwię. Boję się sił, które nas dopadły i zakorzeniły się w naszym życiu. – Odwróciła się do mnie. – Nie mówię o tobie, moje dziecko. Myślę… o innych. Boję się, że mogą nam wszystko odebrać.

Wiedziałam, że gdy mówiła „nam”, miała na myśli także i mnie.

Przesunęłam dłoń po brzuchu, obejmując go ochronnym gestem. Nie byłam do końca pewna, kogo określała mianem „innych”. Było teraz tylu „innych”, tylu ludzi, którzy chcieli zaszkodzić mojej rodzinie lub mnie. Najgorsza z nich wszystkich była moja matka, Emily Rose Taylor. Za każdym razem, gdy wymawiałam w myślach jej imię, widziałam je wyryte na nagrobku na Banventure. Wciąż tam stał, napis i daty się nie zmieniły, ale teraz wiedziałam, że grób jest pusty.

Claire miała rację. Emily już raz niemalże odebrała nam Petera i wyglądało na to, że wciąż ma moc, by to zrobić. Wiedziała, że nie jest człowiekiem, ale odmieńcem. Fae. Wiedziała także o tym, że najlepszym sposobem, by nam go ukraść, jest zdradzić mu tę prawdę.

W przeciwieństwie do dziecka, które we mnie rosło, Peter nie miał żadnych korzeni w naszym świecie. Ludzkie dziecko, za które został wymieniony, wróciło do nas. Niestety, było już za późno na szczęśliwe połączenie rodziny. Tempo upływu czasu w naszym świecie i w świecie wróżek za bardzo się różniło. Dziecko powróciło jako staruszek. Prawdziwy syn Claire i Colina leżał pogrzebany na Laurel Grove Cemetery.

Nie do końca rozumiałam powody tej wymiany, ale biologiczny syn Claire i Colina zajął miejsce Petera w świecie Fae, a Peter został w świecie ludzi. Fae, który dobił targu z Tierneyami, ostrzegał ich, że zaklęcie wiążące Petera z tym światłem łatwo złamać. Gdyby poznał prawdę o swojej naturze, magia Fae przestałaby działać. Byłby jak obudzony ze snu. Nie miałby wyboru i musiałby wrócić do miejsca, z którego pochodził. Pozostanie tu mogłoby jedynie doprowadzić go do szaleństwa, a nawet do śmierci. Tylko tyle informacji przekazał. Mgliste i bezużyteczne ostrzeżenie. Żadnej rady, w jaki sposób moglibyśmy chronić go przed prawdą ani co zrobić, by nie zdarzyło się najgorsze.

– Szczęście, które zbudowaliśmy, jest takie kruche – mówiła Claire. – Kocham cię, moja droga, i wiesz, że kocham dziecko, które urodzisz, ale i tak teraz bym chciała… Chciałabym, żebyśmy zostali w Dublinie… Albo żebyśmy opuścili Savannah, gdy Peter był jeszcze mały. – Spojrzała na mnie. – Albo żebym nie była taka głupia i nie wpuściła do naszego życia tego obrzydliwego magika i jego towarzystwa…

– Nie. – Podniosłam rękę, żeby ją uciszyć. – Jestem przekonana, że Emily wiedziała na długo przedtem, zanim skontaktowałaś się z Ryderem. Zostałaś w jakiś sposób pokierowana, być może nawet za pomocą zaklęcia.

To Emily zmieniła Rydera w kolekcjonera, osobę, która potrafiła kraść cudzą energię życiową i zamieniać ją w magiczną moc. Joseph, koleżka Emily, który okazał się moim przyrodnim bratem ze strony ojca, wszedł za Ryderem do tego baru, sprawiając przed całym światem wrażenie oddanego mu szczeniaka. Później poderżnął swojemu mistrzowi gardło, składając w ofierze jego i demona, którego ten w sobie nosił, by zasilić mocą mroczne zaklęcie Emily. Pod koniec Ryder był tak naćpany, że nie jestem pewna, czy w ogóle rozumiał, że od samego początku był przeznaczony na ofiarę.

Claire mnie prosiła, żebym sekret Petera zabrała ze sobą do grobu, ale mleko rozlało się o wiele wcześniej. Byłam pewna, że pozostali kotwiczący też potrafili zliczyć do trzech, więc Claire się zgodziła, że najlepiej będzie wtajemniczyć także moje ciocie i wujka. Ciotka Iris niezmordowanie poszukiwała jakiejś luki, która pozwoliłaby zatrzymać mojego męża w tym świecie. Jednak źródła, które niegdyś były dla niej dostępne, wyschły z powodu ostatniego konfliktu z kotwiczącymi granicę. Wiedźmy dysponowały bardzo ograniczoną wiedzą o magii wróżek. Ellen poddała najlepszy pomysł, który mogliśmy na poczekaniu wcielić w życie. Wujek Oliver zaczarował Petera, który nie słyszał ani nie widział nic, co mogłoby go naprowadzić na informacje o powiązaniach z Fae. Tak czy inaczej, nadal nie rozmawialiśmy o nich otwarcie.

Tucker Perry sfinansował marzenie Petera o założeniu własnej firmy budowlanej, ale raczkujące przedsiębiorstwo bez kontaktów i wsparcia Tuckera nie miało szans, zwłaszcza że duma Petera nie pozwalała mu przyjąć ode mnie żadnej pomocy: ani finansowej, ani magicznej. Wciąż nie mogłam zrozumieć, że moja matka zaaranżowała morderstwo Tuckera głównie po to, by sprawić ból cioci Ellen. Jeszcze jedno życie, które Emily odebrała i zmarnowała, by ukraść starszej siostrze kolejną szansę na szczęście.

A ponieważ poprzedni szef Petera nie zamierzał przebaczyć mu tego, że chciał być dla niego konkurentem, w starej firmie dla mojego męża i jego ekipy nie było już miejsca. Tak więc, myśląc o naszym dziecku, które było w drodze, Peter wrócił na pełen etat do pracy u rodziców, w Magh Meall. I chociaż jego marzenie już na samym początku legło w gruzach, jakoś się trzymał i wciąż miał na ustach swój ciepły, cudowny uśmiech. Pozostał optymistą i był pewien, że teraz, gdy jesteśmy razem, wszystko inne samo jakoś się ułoży, pod warunkiem, że zachowa dobre nastawienie i podeprze je dostatecznie ciężką pracą.

Sama myśl o jego uśmiechu sprawiła, że ja także musiałam się uśmiechnąć. Ześlizgnęłam się ze stołka i podeszłam do Claire.

– Jakoś… sama nie wiem jak, ale wszystko się ułoży. Obiecuję.

Pocałowałam ją w policzek, a ona rzuciła ścierkę na stół i objęła mnie.

– Trzymam cię za słowo, kochanie. – Kąciki jej ust zadrżały, unosząc się do góry.

– Będę już lecieć – oznajmiłam. Wpadłam do tawerny, by przed otwarciem zobaczyć się z Peterem, ale Claire wysłała go, by coś załatwił, a ja musiałam już iść do domu. – Musicie się przygotować do otwarcia, a ja obiecałam ciotkom, że pomogę im w zakupach na Święto Dziękczynienia. W tym roku zaszalejemy, bo Iris chce zrobić wrażenie na kimś wyjątkowym.

– A więc wciąż spotyka się z tym swoim młodym kolegą? – zawołał zza baru Colin.

Roześmiałam się.

– Zdecydowanie. I wydaje mi się, że zaczyna się dziać coś poważnego. – Sam nie był wiedźmą i miał o dwadzieścia lat mniej niż moja ciotka. Ale za to był uczciwy, uroczy i miał na punkcie Iris bzika. Nie odstępował jej na krok praktycznie od tamtej nocy wspomnień o Peadarze, kiedy Oliver popchnął siostrę w jego ramiona. Z kolei Iris absolutnie straciła głowę dla swojego czarnowłosego, niebieskookiego przystojniaka z kwadratową szczęką. Po tym, jak zmarnowała tyle lat na małżeństwo z Connorem, byłam bardzo szczęśliwa, widząc, jak rozkwita w niej ta ekscytująca, nowa i odwzajemniona miłość do Sama.

– Nie martwisz się o nią? – zapytała Claire. – To znaczy, on nie jest taki jak ty. Te rzeczy między normalnymi osobami i wiedźmami zazwyczaj nie trwają zbyt długo, prawda?

– Och, kochanie, nie zapeszaj. – Colin nachylił się nad barem.

– Między zwyczajnymi osobami i wiedźmami – poprawiłam ją, przypominając sobie podobną rozmowę, którą odbyłam z ciotką Ellen parę miesięcy, nie, całe wieki temu. Uśmiechnęłam się jednak, by wiedziała, że nie czuję się urażona. – I masz rację. Te rzeczy między zwyczajnymi osobami i wiedźmami zazwyczaj nawet się nie zaczynają. A jeśli nawet, to zazwyczaj nie udaje im się przetrwać. – Coś, co ma związek z nieziemskością wiedźm, zazwyczaj odpycha zwyczajnych ludzi, którzy nie chcą nawiązywać i utrzymywać z nimi relacji. Adam i Oliver byli jednym z nielicznych wyjątków, jakie znałam, a ich związek nie ucierpiał jedynie dlatego, że Oliver dawno temu zaczarował Adama, by nie odczuwał tej inności, która w przeciwnym razie dzieliłaby ich jak przepaść. – Sam miał wypadek na motocyklu kilka lat temu. Był w kasku, ale dość mocno uderzył się w głowę. Stracił węch i, jak się wydaje, także awersję do magii, na którą cierpi większość ludzi.

– W takim razie trzymaj Ellen z dala od niego. Lepiej, żeby go nie wyleczyła, przy okazji łamiąc mu serce – zachichotał Colin. Żartował, ale Ellen i ja już rozmawiałyśmy poważnie o takiej możliwości.

– Będę jej pilnować – obiecałam. – Zobaczymy się później.

Claire delikatnie chwyciła mnie za rękę.

– Myślałam, że poczekasz na Petera, żeby odwiózł cię do domu. Nie bardzo podoba mi się pomysł, żebyś włóczyła się teraz sama.

Uśmiechnęłam się i uniosłam ręce, pozwalając niebieskim iskierkom zatańczyć na czubkach palców.

– Umiem o siebie zadbać.

– Tak, jasne. – Rozluźniła się. Wiem, że nie w pełni uważała moją magię za błogosławieństwo. Duża część Claire wolałaby mieć normalnego syna, który ożeniłby się z normalną dziewczyną. Jednak druga jej część miała gdzieś normalność. – Kochamy cię. Naprawdę – dodała, mrużąc oczy.

– A ja naprawdę kocham was. – Pogładziłam brzuch. – Oboje kochamy. – Pokiwała palcami i uśmiech wrócił na jej twarz. Delikatnie dotknęła mojego brzucha. – Do zobaczenia, kochanie. – Cmoknęła mnie w policzek.

Przy drzwiach odwróciłam się, by jeszcze raz na nich spojrzeć i pomachać na pożegnanie.

– Uściski dla Iris! – zawołał jeszcze Colin, gdy drzwi się za mną zamknęły.

Savannah cieszyło się w tym roku niezwykle długą, ciepłą jesienią – termometry wciąż pokazywały nawet dwadzieścia sześć stopni Celsjusza. Znad rzeki ciągnęło już jednak chłodniejsze powietrze. Mimo to popołudnie było przepiękne. Chociaż spacer sprawiał mi przyjemność, zdawałam sobie sprawę, jak tęsknię za moim wiernym rowerem, tym samym poobijanym staruszkiem, którym jeździłam od dwunastego roku życia. Tęskniłam za plecionym koszykiem i zepsutym, bezużytecznym dzwonkiem. Odstawiłam rower jakiś czas temu, gdy mój brzuch urósł za bardzo, żebym mogła jeździć.

To był dopiero koniec drugiego trymestru, a ja utyłam już tak, jakbym miała zaraz rodzić. Poklepałam swój wielki brzuch.

– Mama kupi ci przyczepę do roweru, chłopaku. – Powiedziałam do mojego dziecka, mojego małego Colina, obiecując sobie, że będę go zabierać na długie przejażdżki, żeby mógł poznać rodzinne miasto, piękne Savannah.

Z początku się przestraszyłam, gdy zaczęłam tak puchnąć, ale Ellen zapewniała, że dziecko rozwija się prawidłowo, choć szybciej, niż można by się spodziewać.

– Mały Colin jest całkiem zdrowy, tylko jest po części wiedźmą, a po części wróżką – przypomniała mi. – Nie możemy z góry zakładać, że ciąża będzie trwała tyle, co u zwykłego człowieka.

Na myśl o Ellen przypomniało mi się, że zbliża się czas zamknięcia Taylor’s, jej nowej, banalnie nazwanej kwiaciarni, zdecydowałam się więc wpaść do ciotki i zobaczyć, czy nie chciałaby, abyśmy razem wróciły do domu. Oczywiście, że umiałam o siebie zadbać. Moja odzyskana moc była potężna, a ja nad nią zapanowałam. Szybko. Mimo to świadomość, że gdzieś tam jest ktoś zdolny do rozczłonkowania kobiety, przestraszyła mnie. Szukałam towarzystwa.

Zdziwiłam się, widząc, że światła były już pogaszone, a na drzwiach wywieszono informację o zamknięciu. Mój wzrok przyciągnęła też inna notatka, odręczna: „Tak, mamy jemiołę”. Ogłoszenie wydało mi się nie tyle reklamą, co przyznaniem się do porażki. Moja ciocia nienawidziła tej pasożytniczej rośliny, której pogańskie korzenie sięgały wystarczająco głęboko, by pozwolić jej rozkwitnąć w okresie Bożego Narodzenia.

Zamyśliłam się, próbując sobie przypomnieć, jak to się stało. Gdy Frigg, matka nordyckiego boga słońca Baldura, wyśniła śmierć syna, na wszystkich rzeczach, które miały zdolność czynienia krzywdy, wymogła obietnicę, że oszczędzą jej dziecko. Pominęła jednak pozornie niewinną jemiołę. Myślę, że to brzmiało zbyt znajomo dla Ellen. Dla kobiety, która miała na swoje rozkazy całą magię świata, a mimo to nie zdołała uratować syna.

– Robisz, co możesz, by chronić swoich najbliższych – usłyszałam kiedyś, jak mówiła do ciotki Iris. – Rzucasz zaklęcia, by oszukać siły nadprzyrodzone, i ubierasz ich odpowiednio do pogody, ale zawsze jest coś, czego nie jesteś w stanie przewidzieć, jedna osoba, której nie będziesz podejrzewać o złe zamiary. – Wiedziałam, że myśl o tym, że przez cały miesiąc będzie zmuszona sprzedawać znienawidzoną roślinę, zniechęciła Ellen i kazała jej zamknąć kwiaciarnię wcześniej. Dotknęłam szyby z nadzieją, że następnego dnia ciotka poczuje się lepiej.

Ruch obok mojego odbicia w szybie przyciągnął moją uwagę. Śmiech dziecka. Wysoki. Krystaliczny. Odwróciłam się, by ujrzeć zupełnie nieprawdopodobny widok: aż za dobrze znanego mi małego chłopca z niebieskimi oczami i loczkami w kolorze blond. Wren, demon, który przez lata mieszkał z moją rodziną, unosił się w powietrzu kilka metrów przede mną. Ten Wren, potwór, którego moja siostra karmiła swoją mocą, dopóki nie wzrósł na tyle, by móc przybrać inną, bardziej złożoną formę. Poznałam go jako Jacksona i niemalże się w nim zakochałam. Ostatnio, gdy go widziałam, przykładał mi nóż do serca, gotów mnie zabić, by uwolnić swoich braci ze świata wiecznego mroku. Byłam pewna, że odszedł, zmieciony z naszego świata mocą granicy.

– Ellen umrze, wiesz o tym. – Znów się roześmiał, a jego śmiech przypominał dźwięk lodowych sopli roztrzaskujących się o ziemię. – Wszyscy umrą. Ellen i Iris, i Oliver, i Peter, i każdy, kogo kiedykolwiek kochałaś. Wtedy zostaniesz całkiem sama, a my rozedrzemy cię na strzępy, kawałek po kawałku. – Wren podleciał do mnie na odległość ramienia, a przez moje myśli przemknął obraz rozczłonkowanego ciała.

– Granica cię zniszczyła. Widziałam. – Czułam napływające do palców zimno. Moje tętno przyspieszyło. Machnęłam rękami, żeby go przegonić.

– Granica wiele mi odebrała. – Jego chłopięcy głosik nie powinien wyrażać wściekłości, jaką ociekało każde jego słowo. Oczy nie powinny patrzeć z taką nienawiścią, jaką nosił w sobie ten fałszywy dzieciak. – Ty dużo mi odebrałaś, ale mam przyjaciół, którzy pomogli mi odzyskać to i jeszcze więcej.

Świat wokół nas zaczął wirować, obraz zatarł się i zamazał, po czym wszystko zwolniło. Staliśmy teraz na Troup Square, prawie dwa kilometry dalej niż przed chwilą. Ostatnie promyki słońca dotknęły armilli i zapłonęły zdobiące ją złote symbole astronomiczne. Blask objął demoniczne dziecko niezasłużoną aureolą. Osłoniłam się dłonią przed oślepiającym światłem.

– Dlaczego mnie tu sprowadziłeś?

– Bo chcemy, żebyś sobie przypomniała. Najwyższy czas, żebyś sobie przypomniała.

– O czym?

Różane usta Wrena wygięły się w podłym uśmiechu, po czym zmieniły kolor na atramentowoczarny. W ciągu kilku następnych chwil wszystkie kolory go opuściły. Kształt demona rozciągnął się poza ciało dziecka i stracił pozory solidności. Wyglądał jak to, co ludzie ze wsi nazywali boo hagiem, a boo hag był z natury wygłodniałym cieniem.

– O przyszłości – powiedział i wpełzł do astrolabium sferycznego. Owinął swoje giętkie ciało wokół wspartej na wyrzeźbionych żółwiach podstawy, a potem oplótł wielkie koło.

Nagle doświadczyłam wszechogarniającej ciemności utkanej z żywych cieni, które jednak w takiej masie były nieodróżnialne. Zdałam sobie sprawę, że ten bezpostaciowy cień jest manifestacją prawdziwego kształtu tej istoty, i zadrżałam na myśl o mojej siostrze Maisie, leżącej w łóżku z tym czymś, co przybrało postać Jacksona, o jej nogach, splecionych z tym mglistym obrzydlistwem. Co gorsza, wspomniałam pełen pasji pocałunek, który sama kiedyś z nim wymieniłam.

Bezkształtna postać potwora zaczęła drżeć. Coś, co chyba było paszczą, kłapnęło. Wysunął się z niej jakiś przedmiot, podobny do zegarka z dewizką, i zawisł na ramionach gwiazdy polarnej na astrolabium. Żołądek mi się zacisnął. Rozpoznałam zagubione wahadło Connora.

– Może to pomoże twojemu inspektorowi poskładać układankę – zachrypiał Wren głosem jeszcze głębszym i mroczniejszym. Nagle demon wyparował i zniknął za zwisającym łańcuszkiem.

DRUGI

Inspektor Adam Cook nie był zadowolony. Siedział bez słowa w naszej kuchni, stukając w stół krawędzią telefonu. W końcu spojrzał mi w oczy.

– Naprawdę zaczynam tęsknić za czasami, kiedy mnie okłamywałaś.

– Uczciwie cię ostrzegałam – odparłam, a pozostałości po cieście Abby uwodzicielsko mrugnęły do mnie z talerza. Choć Abby, moja samozwańcza kuzynka z białej biedoty, różniła się od ciotki Ellen, ich moce świetnie się uzupełniały. Podczas gdy Ellen leczyła ciało, Abby potrafiła uzdrawiać dusze, pomagała prowadzić w stronę światła tych, którzy utracili swoje emocje. Porzuciła wszystko, całe swoje dotychczasowe życie, by przyjechać i pomóc Maisie swoją autorską wersją magicznej terapii poznawczo-behawioralnej.

Jedzenie, zwłaszcza pyszne ciasta, które piekła, były dla Abby tym, czym dla Ellen kwiaty. Jej kulinarne dzieła były naprawdę magiczne. Sposób, w jaki opinały mnie ciążowe spodnie, podpowiadał, że ostatnio nawet odrobinę za często korzystałam z pocieszenia serwowanego nam przez Abby. Nieco poluzowałam gumę w pasie i poprawiłam się na krześle.

„Jesteś piękna”. Peter powtarzał mi to kilka razy dziennie, wyczuwając w jakiś sposób, że poziom mojej pewności siebie zmniejsza się wprost proporcjonalnie do rosnącej wagi. Tego ranka, gdy przewróciłam oczami, objął mnie i zaczął łaskotać.

– Powiedz: „Jestem piękna”. Powiedz albo nie przestanę.

Chichocząc i ledwo łapiąc oddech, w końcu wykrztusiłam to z siebie.

– To prawda – odparł i pocałował mnie. Uśmiechnęłam się na samo wspomnienie.

Za to Adam się nie uśmiechał. Palcem wskazującym szturchnął wahadło Connora.

– Więc ten demon, Wren, powiedział, że to ma być klucz do zakończenia śledztwa?

– Jest demonem. A demony kłamią. – Iris nie mogła oderwać wzroku od łańcuszka, który jej mąż zawsze miał przy sobie, który był niemal częścią jego osoby. Na samo wspomnienie imienia Connora z twarzy ciotki odpływała cała radość. Na widok wahadła jakby się postarzała o jakieś dziesięć lat, nawet pomimo nowej młodzieńczej fryzury, którą zafundowała swoim blond włosom, i pomimo moich ciuchów sprzed ciąży, które ostatnio miała w zwyczaju pożyczać bez pytania.

Prawdę mówiąc, bardzo mi się to podobało, podobnie jak fakt, że spotyka się z Samem. Zupełnie jakby nadrabiała wszystkie lata zmarnowane przy zmarłym mężu.

Usiadła obok mnie, mocno splatając ramiona.

– Byłam pewna, że odszedł.

– Wiem. Ja też byłam przekonana, że Wren to już przeszłość.

– Miałam na myśli Connora. – Iris zadrżała. – Myślałam, że odszedł. Na dobre. Powinnam była wiedzieć, że to zbyt piękne, aby było prawdziwe.

Oliver i ja wymieniliśmy spojrzenia. Westchnęłam i skinęłam głową.

Wujek odchylił się na krześle i przebiegł palcami przez swoje gęste blond włosy.

– Posłuchaj, siostrzyczko – urwał, zbierając się w sobie. Uniósł brwi i ściągnął usta, zabawnie ruszając nimi to w prawo, to w lewo. Rozluźnił się i spojrzał na siostrę. – Connor odszedł. Na dobre.

– Co właściwie chcesz przez to powiedzieć?

– W nocy, po czuwaniu w Magh Meall – wpadłam mu słowo. – Chciałam poszukać w domu wspomnień, tak jak mówiliście – dodałam szybko na swoją obronę. – Żeby sprawdzić, czy nie wyciągnę jakichś okruchów pamięci o Emily i jej poczynaniach. Duch Connora był tu uwięziony. – Nie chciałam kończyć, ale wiedziałam, że nie mogę przerwać i pozostawić jej w niepewności.

– Tak? – naciskała, przenosząc wzrok z wahadła na mnie.

– Cóż – podjął Oliver. – Skorzystał z mocy Mercy, żeby znów ją zaatakować.

Rysy Iris złagodniały.

– Tak mi przykro. Byłam idiotką. Myślałam, że w końcu jesteśmy bezpieczni.

Oliver poczuł się w obowiązku wyjaśnić jej wszystko do końca.

– Och, Mercy była bezpieczna. Kiedy Connor wyszedł się pobawić, Mercy zwabiła go do pułapki na duchy. Ta stara zgreda, to znaczy Matka Jilo – poprawił się, widząc mój wzrok – pokazała jej, jak ją zrobić.

– Pułapkę na duchy? – Błysk w jej oku podpowiedział mi, że to nie jest pytanie, lecz raczej wyraz zdziwienia. – Jilo miała talent do takich klasyków. – Wzięła głęboki oddech i zadrżała, jakby próbowała strząsnąć z siebie piętno Connora. – Co zrobiłaś z tą pułapką? Gdzie ona jest?

Spuściłam wzrok, niepewna, jak ciotka zareaguje. Nie musiałam się jednak martwić, bo Oliver znów przejął pałeczkę i ciągnął swoim gawędziarskim tonem.

– Zapieczętowałem ją w bloku cementu, po czym przekonałem kapitana frachtowca płynącego do Kantonu, żeby wyrzucił go za burtę, gdy będzie przepływać nad Rowem Mariańskim. – Mrugnął do mnie, ignorując zmianę nastroju Iris. – Biorąc pod uwagę cięcia w NASA, to najlepsze, co mogłem wykombinować.

Iris zesztywniała na krześle. Odwróciła się od uśmiechniętego brata i spojrzała na mnie.

– Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć?

Przygryzłam wargę.

– Tamtego ranka, gdy wstaliśmy tak wcześnie i przyłapałam cię, jak wracałaś ze swojej wstydliwej przechadzki, pamiętasz? Dopiero co znalazłaś bratnią duszę w Samie.

– Bratnią duszę – parsknął Oliver.

– Przymknij się, Oliverze – odezwaliśmy się jednocześnie z Adamem.

– Rozkwitłaś, gdy Connor odszedł – mówiłam dalej. – Byłaś taka szczęśliwa. Przepraszam. – Wyciągnęłam dłoń, a ona poklepała mnie po niej. – Nie chciałam ryzykować, że to się zmieni.

– Nie martw się. Robienie złych rzeczy dla dobra innych to nasza rodzinna tradycja.

– Dobrze. Mamy to przegadane. – Oliver chwycił kawałek ciasta, który mnie kusił, i widelec, żeby się do niego dobrać. Między Adamem i Oliverem nastąpiła wymiana myśli. – Co? – odparł Oliver na niezadane pytanie. – Mam sprawny metabolizm. Kawałek ciasta mi nie zaszkodzi.

– Po prostu się zastanawiam, jak możesz tak stać i spokojnie jeść, gdy właśnie się dowiedziałeś, że demon, który jedną twoją siostrzenicę uwiódł, a drugą prawie zamordował, wrócił i wykonuje wiwisekcję na niewinnej kobiecie.

– Nie wyciągaj pochopnych wniosków, inspektorze. – Oliver bezczelnie włożył kawałek ciasta do ust i wycelował w Adama widelec. – Nie możesz być pewien, że te dwie sprawy się łączą.

Adam odsunął się na krześle i położył ręce na stole.

– No cóż, i ty, i Iris zgodziliście się, że do ochrony części ciała, które znaleźliśmy, użyto magii, i że ta sama magia powstrzymuje Iris od zrobienia tej sztuczki z dotykaniem.

Jeszcze pół roku temu wierzyłam, że umiejętność poznawania historii przedmiotów dzięki ich dotknięciu jest największym talentem ciotki. Oczywiście wtedy jeszcze nie wiedziałam, że ukrywała własne możliwości, żeby nie drażnić delikatnego ego męża. A potrafiła też latać, dawać wiatrowi unieść się w niebo. Oszołomiła mnie myśl, że potrafiła żyć bez tego tyle lat. Zawsze myślałam, że z rodzeństwa mojej matki najpotężniejsza jest Ellen. W końcu musiałam jednak zweryfikować ten pogląd, biorąc pod uwagę, jakie jeszcze sztuczki Iris chowała w zanadrzu.

Za to wiadomość, że Iris nie była w stanie niczego wyciągnąć z tych szczątków, była dla mnie niespodzianką.

– Nic? – spytałam.

– Nic. Jakby ręka i stopa nie istniały. Jakby zostały wyczyszczone z wszelkich wspomnień.

Adam uniósł brwi i zerknął na Olivera, jakby mówił: „A nie mówiłem?”. Wciąż wpatrzony w mojego wujka, wskazał wahadło Connora.

– Wiemy, że to magiczny przedmiot. I wiemy, że twoja diabelska siostra Emily… – Zerknął na mnie. – Bez urazy.

– Bez. – Nasze uczucia wobec Emily Rose Taylor były z grubsza takie same, nawet jeśli mój koktajl emocji był odrobinę bardziej skomplikowany. Emily i Josef porwali Adama, zbili go na kwaśne jabłko, po czym zrzucili ze szczytu latarni w Hunting Beach. A wszystko po to, żeby przyciągnąć moją uwagę.

– Wiemy, że nadal gdzieś tam jest – mówił dalej – i bez wątpienia pała żądzą zniszczenia. Więc tak, szczypta mojej magicznej intuicji wskazuje, że jak najbardziej, wasz demon jest powiązany z tym morderstwem. – Chwycił łańcuszek, pozwalając wahadłu zakołysać się swobodnie. Spojrzał na Iris. – Connor używał tego do szukania odpowiedzi i odnajdywania przedmiotów, tak? Pokaż mi, jak to działa.

– Przykro mi, ale w życiu tego nie tknę. Może lepiej niech zrobi to Mercy albo Oli. – Krzesło zaszurało o podłogę, gdy Iris odepchnęła się od stołu. – Ale szczerze mówiąc, uważam, że pojawienie się demona z wahadłem Connora to tylko gra, która albo ma sprawiać wrażenie, że działa teraz sam, albo jest pułapką, a on ma już wspólników. – Podeszła do naszych potwornie zagraconych kuchennych szuflad i zaczęła się przez nie przekopywać. – Demony mniejsze są próżne, uwielbiają sprawiać wrażenie potężniejszych, niż są w rzeczywistości. Najbardziej prawdopodobne, że Wren zwinął wahadło tej nocy, gdy płonął dom Ginny.

– Na pewno nie wydawał się mało potężny, gdy przykładał mi nóż do piersi – odparłam. – Poza tym, Wren uciekł granicy. Jeśli nie ma dostępu do potężnych zaklęć, musi mieć jakieś powiązanie z mocą. Powiedział, że ma przyjaciół. – Nawet jeśli trafiłam w punkt, bardzo chciałam, żeby zaproponowała inne wyjaśnienie.

– Uciekł z pomocą tych swoich sojuszników… Może i tak, a może granica po prostu go oszczędziła, tak jak Maisie, a gdy ściągnęłaś do domu siostrę…

– Wzięłaś całą dwójkę w pakiecie. – Oliver dokończył myśl siostry. – Mały drań przeczekał gdzieś, liżąc rany, dopóki nie wzmocnił się na tyle, by się pod ciebie podczepić.

Iris wyjęła z szuflady arkusz papieru. Gdy zaczęła go rozwijać, zorientowałam się, że to stara mapa turystyczna Savannah i okolic. W dzieciństwie spędziłam nad nią wiele godzin, planując najlepsze trasy Wycieczki Kłamców, której pomysł w tamtym czasie dopiero się rodził. Oprowadzałam wtedy nietrzeźwych turystów po Savannah, opowiadając im najbardziej kolorowe kłamstwa na temat naszego miasta, jakie byłam w stanie wymyślić. Oczywiście bez szkody dla kogokolwiek, bo wszyscy wiedzieli, że zmyślałam. Mimo to, moje kłamstewka utorowały sobie drogę do ludzi w Savannah.

Iris w końcu straciła cierpliwość i ze złością szarpnęła mapę, żeby się rozwinęła.

– Wiem, na co liczysz, Adamie. – Rozłożyła papier na stole. – Masz nadzieję, że świecidełko Connora w magiczny sposób pokaże, gdzie znajdziemy naszą wciąż żywą, choć trochę osłabioną ofiarę. – Nachyliła się i poklepała go po plecach. – Nie mam daru przepowiadania przyszłości, ale jestem niemal pewna, że na to nie ma szans.

– Musimy spróbować.

– Oczywiście. Ale najpierw musimy ci przypomnieć o dwóch rzeczach.

– Słucham. – Adam pozwolił, żeby wahadło opadło na mapę.

– Po pierwsze, samo wahadło nie jest magiczne. Nie było źródłem umiejętności śledczych Connora. Ono tylko skupiało jego moc. W naszych rękach prawdopodobnie będzie zaledwie mosiężnym ciężarkiem na łańcuszku.

Adam pokiwał głową.

– Rozumiem.

– Po drugie, chcę, żebyś pomyślał o tym, że to może być pułapka, a wtedy niewykluczone, że to cholerne wahadło jest przeklęte! Mercy, ile sztuk biżuterii dostałaś w ubiegłym roku?

Już wiedziałam, do czego zmierza.

– Trzy.

– A ile z nich zaczarowane było złym zaklęciem?

Zerknęłam w dół na moją ślubną obrączkę.

– Tylko dwie, mam nadzieję.

Oczy Iris zamigotały na ten żart.

– Ta, kochanie, ma błogosławieństwo dobrej magii. – Ulotny moment minął. Uśmiech ciotki zgasł, a ciepłe spojrzenie znów zrobiło się srogie. Iris wróciła do konkretów. Zerknęła na Adama. – No to czyim bezpieczeństwem powinniśmy zaryzykować? Olivera czy Mercy?

Oliver przewrócił oczami.

– Dobra, wystarczy tej dramy. Pociągnę za sznurek, a jeśli coś się stanie, to najwyżej zestrzelicie jakieś skrzydlate małpy. – Sięgnął po wahadło, ale Adam trzepnął go w rękę z głośnym „plask”. – Au. Cholera. Co jest?

– Sądzę, że Adam właśnie stwierdził, iż ryzyko nie jest warte ewentualnych rezultatów – rzuciła Iris.

Każdy inny pewnie już by pękł, ale Adam miał w sobie prawie taki sam dziki upór jak ja. Chwycił wahadło i uniósł je nad mapą. Ku naszemu zaskoczeniu, zaczęło zataczać precyzyjne małe kółeczka w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara.

– Zostaw to, kolego – nakazał Oliver.

Wiem, że wujek mógłby zaczarować Adama, ale możliwość czarowania go odrzucił już całe lata temu. Inspektor nie był zbyt zadowolony, gdy się dowiedział, że Oliver w magiczny sposób zdjął z niego kiedyś to nieprzyjemne wrażenie, jakie zwyczajni ludzi odczuwają podczas obcowania z wiedźmami. Żeby go udobruchać, Oliver przeprowadził minizwiązanie samego siebie i od tej pory nie mógł już oddziaływać na Adama magią. Tak naprawdę myślę, że sam chciał mieć pewność, że jeśli kiedyś zdobędzie serce Adama, to nieumyślnie nie rzuci na niego zaklęcia, które by wpływało na jego uczucia.

Adam wysunął szczękę, potrząsając głową.

– Masz rację, Iris. Nie widzę żadnego sensownego powodu, dla którego demon miałby podrzucić wahadło i kusić, żebym namawiał was do jego użycia. – Jego spojrzenie na moment złagodniało. – Ale musicie zrozumieć, że mam na koncie nierozwiązane morderstwo, a nawet trzy. – W myślach zliczyłam zwłoki: Tucker, oczywiście, potem Ryder, którego ciało moja matka porzuciła w Tillandsii. Czyżby Oliver powiedział Adamowi o Birdy, dziewczynie Rydera? – Jeśli zawalę kolejne śledztwo, będzie to koniec mojej kariery.

– Och. – Oliver szeroko otworzył oczy. – Myślałem, że chodzi po prostu o wymierzenie sprawiedliwości w imieniu tej biednej kobiety, którą Wren i jego koledzy porąbali na kawałki.

Adam gwałtownie cofnął głowę. Zamrugał.

– To nie fair…

– Cholerna racja, to nie fair. – Słowa wyszły z moich ust, zanim zdałam sobie sprawę, że nie zamierzałam nic mówić. Równie dobrze teraz już mogłam dokończyć myśl. – Adam wyłazi ze skóry, żeby chronić naszą rodzinę. – Wycelowałam palcem w Olivera. – Więc zamknij te swoje śliczne usteczka na kłódkę albo osobiście ci je zatrzasnę.

– Nikt nie będzie tu nikogo trzaskał. – Tym razem palec Iris celował we mnie.

– Nie o to chodzi – odparłam, czując się jak skarcona sześciolatka. – Mówię tylko, że musimy pomóc Adamowi się z tym uporać, żeby go nie zawiesili.

– Cholera. – Oliver westchnął głęboko i na jego twarzy pojawił się krzywy uśmiech. Był rad, że wstawiłam się za Adamem, nawet jeśli oznaczało to postawienie się jemu. – Zaczynam tęsknić do czasów, w których Mercy nie lubiła cię aż tak bardzo.

Zatkało nas, gdy wahadło nagle ożyło i zaczęło pełznąć w stronę mapy, jakby przyciągał je magnes. Adam wolną ręką poklepał się po kieszeniach i wydobył długopis. Kliknął i narysował na mapie X niedaleko Columbia Square. Najwyraźniej był zadowolony ze wstępnych wyników eksperymentu. Spojrzał na nas.

– Trafiony.

Podniósł wahadło, a ono znów zaczęło się obracać. Z głuchym pacnięciem upadło w kolejnym punkcie. Ledwo Adam zdążył zaznaczyć miejsce obok rysunku przedstawiającego Christ Church, wahadło zawisło w powietrzu. Upadło na East Bay Street, niedaleko skrzyżowania z Whitaker. Zanim Adam namalował kolejny X, wisior przepłynął nad rzeką i spadł na Hutchinson Island, dokładnie tam, gdzie Talmadge Bridge przekracza aleję. Inspektor był tak zszokowany swoim sukcesem, że nawet nie próbował zaznaczać kolejnego miejsca.

Ciężarek podskoczył i ponownie zaczął się kręcić, teraz w przeciwnym kierunku. Upadł znowu, tym razem z taką siłą, że zrobił dziurę w karykaturze plującego lwa, oznaczającej położenie fontanny Cotton Exchange. Gdy przesuniemy mapę, zobaczymy wypaloną w stole dziurę, byłam tego pewna.

– Cholera! – wrzasnął Adam, ciskając łańcuszek. Rzucił się do zlewu i włożył rękę pod strumień lodowatej wody. – To cholerstwo mnie poparzyło!

– Pozwól, że obejrzę. – Iris stanęła obok niego. – To tylko oparzenie. Spowodowane magią, ale objawy są typowe. Dam ci trochę lodu.

Adam pokręcił głową.

– Nie. W porządku, nic mi nie będzie.

– Twardziel – mruknął Oliver, zaznaczając piórem Adama miejsce na mapie, które on sam pominął. Cook i Iris wrócili do stołu i zaczęliśmy studiować mapę. – Okej, widzicie jakiś wzór?

– Cztery z tych pięciu znaczków wskazują miejsca, w których znaleźliśmy części ciała ofiary. – Adam zabrał Oliverowi pióro i zakreślił linię łączącą te punkty. Popukał palcem w bazgroły, które stworzył. – Tutaj. To jakiś alfabet wiedźm? Coś wam ten symbol przypomina?

– Tonący brzytwy się chwyta. – Iris pokręciła głową. – Przykro mi, Adamie, ale nie widzę w tym żadnego sensu.

Wzięłam do ręki wahadło. Wciąż było ciepłe.

– Nie widzę sensu w tym szlaczku, ale wahadło kręciło się w lewo nad miejscami, w których już znaleźliście obcięte części ciała. Potem obróciło się w przeciwną stronę i uderzyło w fontannę. Podejrzewam, że tam pojawi się następna.

Ledwo to powiedziałam, rozdzwonił się telefon Adama. Chwycił go ze stołu i zerknął, kto dzwoni.

– Cook – odezwał się, zanim telefon zdążył zadzwonić po raz trzeci. Wlepił we mnie wzrok. – Tak. Rozumiem. Otoczcie miejsce kordonem. Zabierzcie stamtąd turystów. Zaraz tam będę. – Wyłączył się i schował komórkę do kieszeni.

– Jej pozbawiony głowy tors został porzucony przy fontannie. – Zgarbił się. Nagle wydał się starszy, pokonany. Zdałam sobie sprawę, że naprawdę miał nadzieję na uratowanie tej kobiety. Nie wiedziałam, czy traktować to oczekiwanie jako wyraz optymizmu, czy raczej zaklinania rzeczywistości, ale tak czy inaczej, ceniłam go jeszcze bardziej. – Lepiej wrócę do pracy. – Ponownie spojrzał na mnie. – Od tej chwili trzymaj się blisko rodziny, w porządku? Żadnego wałęsania się w pojedynkę.

– Okej.

Przeniósł wzrok na Olivera.

– Odprowadzisz mnie?

– Tak. – Wujek podszedł do zlewu i opłukał talerzyk po cieście. – Też będę się zbierał. – Pocałował Iris w policzek.

– Święto Dziękczynienia. Druga po południu w czwartek, obaj. Nie spóźnijcie się – zawołała za nimi.

– Postaram się. – Adam uchylił drzwi do ogrodu.

– To znaczy, że masz trzymać pieczeń w piekarniku, ale nie czekać. – Oliver wypchnął Adama za drzwi.

Iris obróciła się do mnie.

– Chyba powinnam była pozwolić ci go trzasnąć.

– Chyba tak, psze pani.

TRZECI

– Właśnie minęłam dwóch facetów obściskujących się na podjeździe. – Ellen wkroczyła do kuchni i położyła torebkę obok leżącej na stole mapy. – Adam poinstruował mnie, że od dziś my, delikatne kobietki, mamy się nie włóczyć po ulicach naszego zaczarowanego Savannah w samotności.

– Poczucie własnej wartości tego biedaka dość już wycierpiało. – Iris wyjęła z szafki trzy kubki. – Pozwólmy mu wierzyć, że to on chroni nas, a nie odwrotnie. Nie jestem pewna, jak zareagowałby na wiadomość, że te trzy wątłe kwiatuszki rozpięły nad nim sieć ochronnych zaklęć.

Po tym, co zrobili Adamowi Emily i Josef, rzuciłyśmy zaklęcie, by mieć pewność, że już nigdy nam go nie porwą. Oliver wiedział tylko tyle, żeby na wypadek bycia indagowanym przez Adama mógł wiarygodnie zaprzeczać, a jednocześnie spokojnie spać w nocy.

– Jak było na „spotkaniu”? – spytała Iris.

– No cóż, pomyślmy. Usiadłam i powiedziałam „Cześć, jestem Ellen. Jestem alkoholiczką. I wiedźmą”. Potem moment ciszy i ktoś rzuca: „Znów to samo”. – Pomimo tego sarkazmu, widziałam, że ma się lepiej. Promieniowała zdrowiem, a do jej ślicznych, błękitnych oczu powracały nawet dawne iskierki. Odrzuciła blond loki i uśmiechnęła się do mnie.

– Mówiłaś o magii? – W głosie Iris zabrzmiało tłumione przerażenie.

– Jesteś tak chora, jak chore masz tajemnice – płynnie zacytowała słowa znanej piosenki, ale zaraz zmarkotniała. – Z początku próbowałam robić jakieś zawoalowane aluzje, ale to było bardzo męczące. Potem zdałam sobie sprawę, że większość z nich i tak jest pogrążona we własnych myślach. Ci, którzy słuchali, i tak uważają, że jestem bardziej pokręcona niż… no, sama nie wiem.

– Ale to ci pomaga? – naciskała Iris.

– Tak. – Ellen skinęła głową. – Myślę, że tak.

– Więc możesz mówić, co chcesz. – Iris zdjęła z kuchenki czajnik i napełniła go wodą z kranu. – Myślę, że ludziom w Savannah dobrze zrobi, gdy zrozumieją, jakim problemom my, Taylorowie, na co dzień stawiamy czoło. Może nawet kilka osób zmieni opinię o naszej rodzinie. – Zapaliła gaz i postawiła czajnik.

– Chyba nie obchodzi mnie, co ktoś o nas myśli. Jestem zmęczona tym, jak mnie osądzają. Jestem zmęczona tym, że ilekroć się pojawię, sąsiedzi zgarniają swoje dzieci i rozpierzchają się niczym przerażone myszki.

– Teraz przesadzasz, Ellen. Nikt tak nie robi. – Iris skrzyżowała ramiona, uśmiechając się.

Zgadzałam się, że nasi sąsiedzi nigdy nie byli niegrzeczni, wiele subtelnych znaków dowodziło jednak, że słowa Ellen wcale nie były takie bezpodstawne. Jej kwiaciarnia prosperowała, ale większość zamówień wędrowała do szpitala, nie na śluby. Coś nakazywało ludziom wysyłać jej kwiaty chorym i połamanym, ale nie nowożeńcom. Czy były to plotki na temat uzdrawiającej mocy mojej ciotki, czy zwykła intuicja, nie wiadomo. Dopóki wiedźmy trzymały się w bezpiecznej odległości, ludzie zawsze uważali je za użyteczne. Odkąd odzyskałam moc, sama zauważyłam wyraźną zmianę w sposobie, w jaki traktowali mnie zwyczajni ludzie. Odsuwali się ode mnie nawet ci, z którymi byłam blisko.

– Cóż, nie, ale gdybym krzyknęła „buuu”… – Wzrok Ellen padł na wahadło, które wciąż trzymałam w dłoni. – Skąd, u diabła, to się tutaj wzięło? – Spostrzegła mapę. – O co tu chodzi?

– Usiądź sobie – poleciła Iris.

Odłożyłam wahadło na stół. Czułam się winna, że mnie zastała, jak trzymam je w ręce.

Ellen westchnęła.

– Czyli ten dzień nie może się skończyć jakoś zwyczajnie? – Usiadła naprzeciwko mnie. – Co tym razem?

Iris i ja spojrzałyśmy na siebie, pytając się wzrokiem, która z nas ma wtajemniczyć Ellen.

– Mapa – powiedziałam, tchórzliwie zaczynając od łatwiejszej części problemu. Po śmierci Paula Ellen zaczęła traktować Wrena niemal jak przybranego syna, przelewając na to fałszywe dziecko swoje niespełnione uczucia macierzyńskie. Zaczęłam od ostatniej wiadomości o morderstwie, by tymczasem znaleźć jakiś łagodny sposób na nawiązanie do Wrena. A przynajmniej chciałam tak robić.

– No, no, musi być naprawdę źle, skoro próbujesz zacząć od końca. – Wskazała wahadło. – Powiedz mi najpierw o tym. Myślałam, że zniknęło, gdy płonął dom Ginny.

Poprawiłam się na krześle. Jak na mój gust, zaczęłam prowadzić zbyt siedzący tryb życia. Zwłaszcza w tamtej chwili. Ellen wciąż na mnie patrzyła, więc nie miałam wyjścia.

– Wren wrócił.

Ciotka przymknęła powieki i wzięła głęboki oddech.

– Więc to nie halucynacje. – Otworzyła oczy. – To ciągłe poczucie, że mały drań mnie obserwuje. Już kilka razy zauważyłam go kątem oka. Podpaliłam nawet fikusa, żeby go wykurzyć. – Splotła palce na stole. – To od niego masz to wahadło?

Skinęłam głową.

– Dał mi je razem z wiadomością, że Adam powinien go użyć.

Przechyliła głowę i włosy opadły jej na jedną stronę. Uśmiechnęła się.

– To była ta gorsza część? Dlatego miałam usiąść?

– Cóż, tak, w pewnym sensie…

– Mamy podstawy, żeby sądzić, że jest zamieszany w sprawę morderstwa, którą usiłuje rozwiązać Adam.

Ellen zwróciła się w stronę siostry.

– Więc oficjalnie to już morderstwo, tak? – Czajnik wybrał właśnie ten moment, żeby zagwizdać, a ja lekko podskoczyłam.

Iris zgasiła gaz.

– Nie znamy szczegółów. Gdy wróciłaś, Adam właśnie tam jechał. Przy fontannie Cotton Exchange znaleziono ciało bez głowy.

– Uroczo – mruknęła Ellen i zwróciła się z powrotem do mnie. – Ten obraz zniszczył mi wizję Old Reksa na zawsze. – Gdy Maisie i ja byłyśmy małe, nazywałyśmy lwa z fontanny „Old Rex”. Wiedziałam, co ma na myśli. Właśnie zostało zrujnowane kolejne miłe wspomnienie.

Patrzyłam, jak Iris zalewa herbatę. Ellen zwróciła moją uwagę stukaniem w mapę.

– Co to za znaczki? Czy to tam zostały znalezione poszczególne części ciała? A te linie pomiędzy nimi? – spytała znowu, gdy przytaknęłam.

– Adam chciał znaleźć jakiś wzór w ich ułożeniu – odparła za mnie Iris. – Myślał, że odkrył jakiś magiczny symbol czy coś.

– Biedaczysko – wyszeptała Ellen automatycznie. – Podejrzewam, że dobrze myśli i że ma to jakiś ukryty sens, nawet jeśli jego wyobrażenie co do wyglądu tego znaku jest dość naiwne.

– To znaczy? – Nachyliłam się nad mapą i jeszcze raz przyjrzałam się symbolowi utworzonemu przez linie łączące krzyżyki.

– W tej rodzinie to ty jesteś przewodnikiem wycieczek. – Ellen wskazała X zaznaczony przez Adama na Hutchinson Island.

– Zacznijmy tu. To tu znaleziono stopę, tak? – spytała Iris, a ona przytaknęła. – Co ważnego wiąże się z Hutchinson?

Odepchnęłam od siebie kłamstwa na temat wyspy, które sama powymyślałam, żeby dokopać się do powszechnie znanych opowieści, mniej lub bardziej prawdziwych, które tworzyły oficjalną historię Hutchinson Island.

– To tam Alice Riley zabiła Williama Wise’a. To morderstwo doprowadziło ją do śmierci. Była pierwszą kobietą w dziejach Georgii, która zawisła na szubienicy. – Zadrżałam, gdy połączyłam w głowie dwa fakty. – Alice była oskarżana o uprawianie czarów.

Iris wiele lat spędziła, pracując jako wolontariuszka w towarzystwie historycznym.

– W jej czasach każda bogata kobieta była o to oskarżana – rzuciła, stawiając na stole tacę z kubkami. Ellen przesunęła mapę, żeby zrobić na nią miejsce. – Mimo wszystko sądzono ją za morderstwo, nie za magię. Była zabójczynią, ale bynajmniej nie wiedźmą.

– Czy w czasie procesu Alice nie była w ciąży? – wtrąciła Ellen. Nie podobała mi się następna stacja, w kierunku której zmierzał pociąg tych skojarzeń.

– Tak, sąd wstrzymał egzekucję do czasu porodu. – Iris zerknęła na mnie. – Słuchaj, możemy od razu przejść do wniosków i powiązać ciebie, wiedźmę w ciąży, z pechową panną Riley. Ale na razie tego nie róbmy. – Postawiła przede mną kubek gorącego rumianku. – Wypij to.

Moje ciotki wymieniły spojrzenia.

– Druga stopa. Znaleźli ją koło Columbia Square. – Iris podała Ellen parujący kubek. – Na środku ulicy naprzeciwko Kehoe Mansion.

– Kehoe. – Ellen upiła łyk. – Król przemysłu żeliwnego w Savannah. Co to może znaczyć?

Wzruszyłam ramionami. Nic nie przychodziło mi do głowy.

Iris przysiadła koło siostry.

– Jakie było to potworne kłamstwo, które opowiadałaś kiedyś o rodzinie Kehoe? – Patrzyła na mnie, mrużąc oczy. – To, po którym o mało mnie nie wykopali z towarzystwa historycznego?

– Masz na myśli pierwsze, po którym o mało cię nie wykopali?

– Właśnie. – Pstryknęła palcami, gdy moja historia nagle do niej wróciła. – Oskarżyłaś Annę, żonę Kehoego, o romans z robotnikiem z odlewni, a Kehoe w ataku furii miał go zabić i spalić.

– A jego prochy dodać do żelaza, którego użył do budowy Kehoe Mansion – dokończyła za nią Ellen. Obie na mnie spojrzały, a Ellen pokręciła głową.

– Skąd ty wynajdywałaś te przerażające historie?

– To tylko kłamstewko. – Zupełnie zapomniałam o tej historii z prochami, dopiero Ellen mi o nich przypomniała.

– Kłamstewko? – Iris przeniosła wzrok z siostry na mnie. – Chyba kalumnie. – Po jej uśmiechu domyśliłam się jednak, że już mi wybaczyła. – Nigdy nie wiedziałam, czy z powodu tych twoich opowieści powinnam być przerażona, czy dumna. Każdego dnia patrzyłam bezradnie, jak bez skrupułów przekręcasz istotę swojego dziedzictwa dla własnych celów. – Zaśmiała się, ale sposób, w jaki na mnie spojrzała, podpowiedział mi, że właśnie przypomniała sobie inną historię, za którą powinna mnie zganić. Po chwili jej śmiech zamarł i znów spojrzała na mapę. – A jeśli patrzymy na to wszystko zupełnie nie od tej strony? – Ciotka splotła ramiona, jakby chroniła się przed nagłym dreszczem. – A gdyby zamiast patrzeć na działania mordercy jak na wskazówki, spojrzeć na nie jak na zaklęcie?

Ellen nachyliła się ku niej.

– Chodzi o to, żebyśmy szukali w tych miejscach powiązań magicznych, a nie logicznych?

Używanie powiązań magicznych pozwala skupić zaklęcie poprzez rysowanie podobnych rzeczy lub zamienianie przedmiotów o podobnych cechach na inne. Najbardziej prymitywną formą takiego działania są laleczki voodoo w kioskach z pamiątkami. W formie bardziej wyrafinowanej służy ono jako podstawa do alchemii duchowej. Prawdziwe wiedźmy rzadko na niej polegają, używając takich mocy tylko wtedy, gdy magia, którą praktykują, przewyższa ich wrodzone zdolności albo wymaga większej precyzji, niż mogą uzyskać bez takich sztuczek.

– To chyba zmniejsza prawdopodobieństwo, że szukamy kogoś z naszych, prawda? – spytałam. – To znaczy wiedźmy.

Iris już miała odpowiedzieć, ale zadzwoniła jej komórka. Odebrała, zanim zdążył się odezwać drugi dzwonek. Rumieniec, który wystąpił jej na policzki, podpowiadał, że to Sam. Na jej ustach wykwitł figlarny uśmiech. Powstrzymała się chwilę z odpowiedzią, żeby jej głos nie zdradzał, jak bardzo jest podekscytowana.

– Hej – niemalże zamruczała. Ellen nachyliła się, próbując coś usłyszeć, ale Iris delikatnie ją odepchnęła. – Och. – Błysk zniknął z jej oczu. – Nie, rozumiem, oczywiście. Jutro… – zaczęła i zmarszczyła brwi.

Wiedziałam, że Sam nawalił.

– Wszystko w porządku? – spytałam.

– Tak, oczywiście. – Iris zmusiła się do uśmiechu. – Sam chciał wpaść wieczorem, ale ma jakieś problemy w pracy. Jest ostatnio pod dużą presją. – Tłumaczyła go, chociaż tak naprawdę wcale nie musiała. Wiedziałam, że jedynie powtarza jego słowa. Zastanawiałam się, czy teraz wszystko zacznie przygasać, przynajmniej z jego strony.

Ellen rzuciła mi spojrzenie, które mówiło, że myśli o tym samym. Iris wyłapała naszą bezgłośną rozmowę.

– Och, do diabła, musi dokończyć jakiś projekt przed urlopem. To nie powód, żeby robić z igły widły.

– Żadne widły. – Uniosłam ręce. – Ale i tak zmniejszę jego głowę do rozmiarów winogrona, jeśli cię skrzywdzi.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki