Wojciech Widłak

Król Gromoryk i niewidzialna kukułka

Teksty napisał
Wojciech Widłak

Zabawy i łamigłówki przygotowała
Maria Środoń

Zilustrowała
Ewa Poklewska-Koziełło

Saga

Król Gromoryk i niewidzialna kukułka

Copyright © 2017, 2019 Wojciech Widłak i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128345

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Król Gromoryk przechadzał się po pałacowym ogrodzie. Minę miał rozmarzoną. Ptaki śpiewały, kwiaty pachniały, wiatr delikatnie szumiał w drzewach. Wszystko było w najlepszym porządku, włącznie z humorem króla Gromoryka.

– A kuku! – rozległo się nagle tuż obok króla.

Przyklej ptaki od największego do najmniejszego.

Król podskoczył i złapał się za serce. Królewska korona, z którą nie lubił się rozstawać nawet na spacerze, również podskoczyła. Nie złapała się za serce tylko dlatego, że go nie miała. Spadła natomiast królowi na głowę i nabiła mu sporego guza. Wszystko przestało być w najlepszym porządku!

Jaki znasz gatunek dużych ptaków, a jaki małych?

– Co to za pomysły?! – zawołał Gromoryk, gładząc się po koronie. – Co ci przyszło do głowy? Wiesz, jak mnie wystraszyłeś?

Gaduła, szary kocur nadnaturalnych rozmiarów, do którego były skierowane te pytania, stropił się nieco. Trwało to jednak tylko chwilę.

Przyjrzyj się kotom i powiedz, który jest największy, a który najmniejszy.

Gaduła wyjrzał zza wielkiej kępy kwiatów, strząsnął z siebie kilka liści i odparł z godnością:

– Ależ królu, przeprowadzam pewne badania, które rozpocząłem, kiedy byłem jeszcze na służbie u króla Maligny i Majonezji.

Który z tych kotów to Gaduła?

W Gromoryku ciekawość walczyła ze złością. Ciekawość zwyciężyła.

– Badania? – zapytał. – Jakie znowu badania? Badania nad straszeniem królów?!

Jego ton świadczył o tym, że złość może jednak okazać się mocniejsza od ciekawości. Gaduła wolał do tego nie dopuścić.

Król, Gaduła, kukułka, król, Gaduła... I co dalej? Uzupełnij naklejkami, jak należy!

– Ależ nic podobnego! – odparł i odważył się podejść bliżej. – Badania nad obyczajami ptaków, a konkretnie – kukułek.

Król uniósł brwi.

– Kukułek? – upewnił się i na wszelki wypadek rozejrzał się dookoła. – Przecież tu nie ma żadnych kukułek. Ani jednej!

Kto jest największy, a kto najmniejszy: król, Gaduła czy kukułka?

Gaduła miał już z góry przygotowaną odpowiedź.

– To prawda, nie ma, ale jestem ja. To dlatego właśnie zawołałem: „A kuku!”. Zamiast kukułki.

Przyjrzyj się dłoniom króla Gromoryka. Która z nich jest lewa, a która prawa?

Tego było już za wiele, nawet jak na najspokojniejszego ze wszystkich królów, Gromoryka. Skoczył w stronę gadającego kota, jakby to on był kotem polującym na kukułki.