Ewa Nowak

MAURIZIO - KOT W OKULARACH

zilustrowała

Agnieszka Żelewska

Saga

Maurizio - Kot w okularach

Copyright © 2018, 2019 Katarzyna Kozłowska i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788726128246

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Rozdział I Kłopoty

Maurizio spojrzał w lustro, ale dziś nie uśmiechnął się do swojego odbicia jak zwykle. Westchnął i z ciężkim sercem popatrzył na okładkę dwutygodnika „Kocia Muzyka”. Po raz kolejny przeczytał wielki tytuł: „Maurizio – wokalista zespołu Stalowe Wibrysya nosi OKULARY!”. Niżej widniało jego zdjęcie w OKULARACH, wielkie na trzy czwarte strony. O pręgowany ogonie! Nakład pięć milionów egzemplarzy! Wszyscy musieli już to widzieć!

– Jestem skompromitowany – jęknął i osunął się na swoją ukochaną kanarkowąb kanapę w stylu chesterfieldc, która wspaniale harmonizowała z jego szarym futerkiem w prążki, choć w tej chwili nie miało to znaczenia.

Co go podkusiło, żeby kupić sobie te głupie okulary?! Prawdą jest, że nie widział zbyt ostro, ale przecież wystarczająco dobrze, żeby zobaczyć na talerzu krewetki w tempurzed. Gdy stał na scenie, widział też publiczność, chociaż nieco zlewała mu się w jedną kolorową, nawet ładną całość. Jakoś radził sobie bez okularów! Ale mama nie odpuszczała. Dzwoniła do niego kilka razy dziennie i nalegała! A mamy bał się jak nikogo na świecie! Nie bał się dentysty ani manikiurzystki, ani nawet recenzentki tygodnika „Rudy Ogon”, tylko mamy się bał jak diabli! Dlatego kupił te okulary!

A teraz żałował!

O gatto neroe! Już po mnie! Nikt nie będzie chciał przychodzić na koncerty. Publiczność oczekuje bohatera do naśladowania, a nie ślepego niedojdy! Czy widział kto, żeby dzikie koty w Afryce zakładały okulary, zanim wyruszą na polowanie?! Antylopy i zebry pękłyby ze śmiechu. Kot w okularach jest pośmiewiskiem i te łotry w gazetach dobrze to wiedzą. Są gotowi na wszystko, żeby zwiększyć nakład i zarobić więcej pieniędzy!

Gdy te czarne myśli kłębiły mu się w głowie, usłyszał dźwięk alarmu swojego mini morrisaf oczywiście także w kolorze kanarkowym i z dachem w czarno-białą szachownicę. Czyżby ktoś kradł mu auto?! Podbiegł do okna i ostrożnie odsunął jedwabną zasłonę haftowaną w mysie ogony, żeby wyjrzeć przez okno.

Cofnął się dosłownie w ostatniej chwili, bo Rudy Kocur z „Puchatego Przeglądu” już naciskał spust migawkig!

Czuł się osaczony! Z trudem łapał oddech! Wtem usłyszał hurgot dochodzący z sypialni! O wuju syjamski, ktoś włamywał mu się do mieszkania! Maurizio wskoczył na sofę, zwinął się w kłębek, jak to tylko kot potrafi, i nakrył się kaszmirowymh pledem w kolorowe zygzaki firmy Missoni.

„Niech się dzieje, co chce!” – pomyślał.

Usłyszał, że ktoś zeskakuje z parapetu na podłogę, a następnie idzie w stronę salonu. Salonu, w którym on sam krył się właśnie pod kocem! Kroki słychać było coraz bliżej, a serce Maurizia biło szybciej i głośniej.

– Halo, jest tu kto? – Usłyszał głos, który wydał mu się znajomy. – Halo! Jesteś tu?!

Maurizio uniósł delikatnie rożek koca i przez małą dziurkę wyjrzał na pokój. Na wprost niego stał Brzdęk – perkusista z jego zespołu i przyjaciel zarazem. Maurizio wyskoczył spod koca i rzucił mu się na szyję!

– Wiesz już, co się dzieje? – zapytał, wypuszczając przyjaciela z objęć.

– Wiem, dlatego przyszedłem! Pomogę ci, tylko najpierw bym coś zjadł, bo mnie to wchodzenie na drugie piętro po balkonach szalenie wyczerpało!

– Ależ oczywiście! – wykrzyknął Maurizio, który znany był z gościnności i z tego, że zawsze miał pełną lodówkę. – Mogę zaproponować pieczonego łososia z rozmarynem albo szaszłyki z krewetek w sosie z kociej trawki, albo faszerowane kalmaryi z kocimiętkąj! – Maurizio, jak każdy kot o włoskim pochodzeniu, wspaniale gotował.

– To poproszę wszystko! – wykrzyknął entuzjastycznie Brzdęk, który był młodym kocurem z Podlasia o nieokiełznanym apetycie. Na dodatek uwielbiał owoce morza.

Rozdział II Ucieczka

Po chwili na białym obrusie w żółte rybki pojawiły się porcelanowe talerze i srebrne sztućce, a Maurizio krzątał się po kuchni i sprawiał wrażenie, jakby na chwilę zapomniał o swoim wielkim kłopocie. Na dodatek Brzdęk włączył najnowszą płytę ich zespołu i z widelcem w ręku tańczył po kuchni! Kochał rytm, jak każdy perkusista! Zmęczony opadł na krzesło akurat w momencie, gdy Maurizio stawiał na stole półmiski z przysmakami.

Brzdęk sięgnął po kalmara z kocimiętką i zaczął mruczeć i mlaskać z rozkoszy. Niewiele brakowało, a zapomniałby, po co tutaj przyszedł. W końcu jednak otarł serwetką wibrysy i powiedział do Maurizia poważnym tonem:

– Nie możesz tu zostać! Musisz się gdzieś schować i przeczekać ten cały jazgot.

– Wiem – odparł Maurizio. – Te bestie z prasy będą na mnie czatować pod domem dzień i noc! Tylko gdzie ja się schowam? Może u rodziców?

– Odpada – powiedział Brzdęk. – Przechodziłem koło ich domu. Telewizja już tam jest! Postawili wóz transmisyjny i czekają – dodał złowróżbnie.

– To może ukryję się w jakimś KOTELUk na prowincji. Na Żuławach albo na Suwalszczyźnie, żeby tylko miał pięć gwiazdek i dobry room servicel.

– Wykluczone – mruknął Brzdęk, nakładając sobie na talerz trzeci szaszłyk. – Zaraz ktoś cię rozpozna i da znać do gazet! Musisz schować się w takim miejscu, w którym nikt cię nie zna i nikt cię nie będzie szukał!

Jestem znany w całym kraju! Ba, jestem znany w Europie. I na całym świecie też! Nie mam się gdzie schować! – Głos Maurizia zaczął się załamywać, bo znowu uświadomił sobie, że jego dotychczasowe wspaniałe życie legło w gruzach.

– Jest takie miejsce! – powiedział Brzdęk, sięgając tym razem po pachnący rozmarynem, dobrze przypieczony kawałek łososia i znowu zaczął mlaskać. – Schrrchonnrnizsschło – powiedział z wyrazem błogości w oczach, przełykając pierwszy kęs.

– Co? Co takiego? Powiedz wyraźnie, bo nic nie można zrozumieć! Nie mówi się z pełną buzią – pouczył Brzdęka przyjaciel, bo sam maniery miał nienaganne. Był kotem światowego formatu.

Brzdęk przełknął, oblizał widelec, spojrzał na Maurizia i tym razem powiedział głośno i wyraźnie:

Maurizio znieruchomiał. Nie wierzył w to, co słyszy! Wiedział, że istnieją schroniska, wiedział, że mieszkają tam zwierzęta, ale w najgorszych snach nie śniło mu się, że mógłby się tam znaleźć. On, kot sukcesu! Gwiazda estrady! Wybitny talent z głosem o pięciu oktawachm!

– Wykluczone! – odparł oschle. – To nie jest miejsce dla kogoś takiego jak ja! Nie mogę narażać swojej reputacji na szwank! Już widzę te tytuły na pierwszych stronach gazet: „Maurizio zszedł na psy!”. – Zadrżał z odrazy na dźwięk samego słowa PIES. – Poza tym jestem wrażliwy na brzydkie zapachy! Słyszałem też, że w schronisku jest fatalna obsługa i potworna kuchnia! Moje delikatne podniebienie by tego nie zniosło!

Brzdęk słuchał cierpliwie tego gadania, ale w końcu nie wytrzymał.

– Maurizio – odezwał się zasadniczym tonem – pragnę ci przypomnieć, że z twojej reputacji zostały tylko strzępy, jak z parcianegon wora! Wszyscy pękają ze śmiechu! Słyszałem nawet, że psy z zespołu Wyżły i Pinczery rozpuszczają plotki, że masz ogon ze sztucznego futra! Opamiętaj się więc czym prędzej, wskakuj w ciuchy, które kupiłem ci w lumpeksie, żebyś upodobnił się do tłumu, i pryskamy stąd, zanim paparazzi odkryją wyjście z mieszkania przez podwórko!

Zdruzgotany Maurizio sięgnął do torby z ciuchami! O wujku Gianfrancoo! O gatto nero! Beżowa sprana bluza, jasnobrązowe spodnie i szara kurtka. Całość w kolorze kałuży! Spojrzał na swoje cyklamenowep spodnie i pomarańczową koszulę z szafirowymi guzikami. Były to jego ulubione kolory i czuł się w nich wspaniale.

– Jak ja będę wyglądał w tych łachach – mamrotał pod nosem zdegustowanyq. – To jest ubranie w sam raz na wykopkir, ale nie żeby tak wyjść na ulicę!

Już otwierał usta, żeby dodać jeszcze jakąś sarkastyczną uwagę, ale zorientował się, że cierpliwość Brzdęka się kończy. Zamilkł więc i poszedł zrezygnowany do sypialni, żeby się przebrać.

Po chwili wszedł do salonu w beżach i brązach.

– Bardzo dobrze, stary! – huknął zadowolony Brzdęk i klepnął Maurizia po plecach. – Załóż jeszcze czapkę, zdejmij te żółte okulary, bo okropnie rzucają się w oczy, i lecimy!

– Tylko jak my wyjdziemy? – rzucił niespokojnie Maurizio. – Przecież na dole stoi tłum reporterów!

– Wyjdziemy tak, jak ja przyszedłem, czyli przez okno, po gzymsie, na balkon sąsiadów, z balkonu po rynnie na dół, potem znowu na parapet i znowu po rynnie, potem z parapetu na pergolę, a z pergoli to już tylko skok na trawnik i na podwórko. Tam jest furtka na drugą ulicę i nikt się ciebie nie spodziewa. – To powiedziawszy, Brzdęk skoczył na parapet i majtnął ogonem na Maurizia!

Pięć minut później obaj byli już na dole i wsiadali do czerwonej furgonetki Brzdęka. Nie miała tej klasy co mini morris, ale za to mieściło się w niej dużo fanek zespołu!