Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Redakcja: Marta Stęplewska
Korekta: Bronisław Grzywacz

Projekt okładki i stron tytułowych: Katakanasta Joanna Wasilewska Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

Copyright © Magdalena Kołosowska, 2017
Copyright © for this edition Wydawnictwo JK, 2017

ISBN 978-83-7229-679-5

Wydawnictwo JK
Wydawnictwo JK, ul. Krokusowa 3,
92-101 Łódź tel. 42 676 49 69 www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

O miłości wiemy niewiele. Z miłością jest jak z gruszką. Gruszka jest słodka i ma kształt. Spróbuj zdefiniować kształt gruszki.

Andrzej Sapkowski

KSZTAŁT GRUSZKI

Nie lubiła nocnych spacerów. Nie czuła się pewnie, nawet idąc rzęsiście oświetloną ulicą. Dlatego się spieszyła – i to bardzo. Jak najszybciej chciała dojść do swojej kamienicy, przerażały ją panująca ciemność, późna pora. Pragnęła znaleźć się w swoim mieszkaniu, w bezpiecznych czterech ścianach, by móc odpocząć, głęboko, spokojnie odetchnąć. Droga, którą normalnie pokonywała w kilkanaście minut, teraz jej się dłużyła; miała wrażenie, że błądzi po mieście od wielu godzin, nie mogąc trafić do mieszkania. Jakby wszystko sprzysięgło się przeciwko niej. Kurczowo przyciskała do piersi torebkę, w której znajdował się cały jej dobytek – tysiąc pięćset złotych, pierwsze zarobione od kilku miesięcy pieniądze. Nie chciała teraz myśleć o tym, na co je wyda – zaległości było sporo i znacznie przekraczały one sumę znajdującą się w torebce. Półtora tysiąca; Boże, jeszcze nie tak dawno potrafiła tyle wydać w jeden dzień na ciuchy, teraz musiała za nie przeżyć do następnego miesiąca. Wzdrygnęła się. Gdyby nie to, że źle zainwestowała swoje uczucia, nigdy nie doszłoby do tego, że musiałaby zarabiać w ten sposób. Zganiła się w myślach. Uczucia były jednym z powodów, drugim była praca, a właściwie jej brak. A właściwie fuzja, która dopadła jej bank rok wcześniej. Z dnia na dzień została bez posady i to z własnego wyboru. Gdyby zdecydowała się przyjąć propozycję szefa, być może nie musiałaby robić tego, co robiła. Nie musiałaby szukać pracy. Czy uchroniłoby ją to przed uczuciową katastrofą, tego nie wiedziała. Nie była pewna, czy jej zwolnienie miało wpływ na dalszy rozwój wypadków, czy też nie. Długo nie chciała wierzyć, że te przysłowiowe nieszczęścia chodzące parami dopadły i ją, a kiedy wreszcie dopuściła tę myśl do siebie, rozsypała się jak piasek rzucony na wiatr. Schowała się w swoim wnętrzu jak ślimak w skorupie, zerwała wszelkie kontakty, które przypominałyby jej o poprzednim życiu i miała tylko jeden cel: zniknąć. Nie chciała się tłumaczyć, opowiadać, co takiego się stało i dlaczego, unikała więc ludzi, a najbardziej swoich bliskich wcześniej przyjaciół. Bojąc się zranienia, sama raniła, uciekając w samotność.

Jak zwykle w takich przypadkach pomógł przypadek. Bo tak należałoby nazwać spotkanie dawnej koleżanki z pracy i ich dość długą rozmowę. W efekcie dostała pracę. Nie w zawodzie i nie w banku. Została nianią. Nie wykwalifikowaną, po prostu zajmowała się trójką dzieci znajomych owej koleżanki. Dziećmi zdecydowanie małoletnimi. Godząc się na tę pracę, spodziewała się, że trzyletni chłopiec i jego rok młodsze siostry bliźniaczki w niczym nie będą przypominać słodkich, uśmiechających się sympatycznie bobasów z reklamy. Opiekując się tymi bąblami z piekła rodem, dochodziła do wniosku, że jej awersja do posiadania własnego potomstwa była w pełni uzasadniona. Nie lubiła bowiem dzieci. Bez wyjątku i bez względu na to, jakie zalety posiadały. Sama nie planowała ich mieć, na pewno nie w najbliższym dziesięcioleciu.

W ciągu tego niespełna miesiąca, od kiedy była opiekunką, każdego dnia, który spędzała ze swoimi podopiecznymi, wracała do domu wykończona. Dzieci wysysały z niej energię i chęć do życia do tego stopnia, że całkowicie zarzuciła szukanie pracy, nie miała siły na przeglądanie ofert, wysyłanie CV, robienie dobrego wrażenia. I choć nie mogła liczyć na wynagrodzenie, do jakiego przywykła w ciągu ostatnich lat, cieszyła się, że ruszyła z miejsca i brała pensję z pocałowaniem ręki. Teraz każda złotówka była dla niej bezcenna.

Mijając sklep, przez chwilę zawahała się, czy do niego nie wejść. Lodówka ziała pustką, ostatnio kupowała tylko najbardziej niezbędne produkty, nie robiła zapasów. Widząc jednak kilka osób w środku, zrezygnowała. Powinna jak najszybciej wrócić do domu, zakupy mogła zrobić rano.

Skręciła w swoją uliczkę, jeszcze parę kroków i zobaczyła znajomą bramę. Szybko weszła po schodach na pierwsze piętro, drżącą ręką wyciągnęła klucze z torebki; włożyła je do zamka, usłyszała znajomy zgrzyt, nacisnęła klamkę…

Nagle poczuła, jak ktoś zakrywa jej usta i gwałtownie wpycha do mieszkania. Przerażona myślała szybko, w jaki sposób wyrwać się napastnikowi. Trzasnęły drzwi, ktoś zapalił światło, uwolniona nagle z uścisku odwróciła głowę…

– Jezu, Paweł? – zapytała zszokowana, widząc człowieka, którego jeszcze przed chwilą brała za agresora. To nie mogła być prawda. Nie widziała się z Pawłem od niemal trzech lat, skąd nagle wziął się tutaj? O tej porze? – Paweł? – powtórzyła, wciąż nie wierząc w to, co widzi. Bo to był on. Te same oczy, wpatrujące się teraz w nią wnikliwie, zaciśnięte, zdradzające zdenerwowanie usta, przydługie włosy niesfornie opadające na twarz. Jeszcze drżała, głos jej się trząsł z emocji. – Oszalałeś? – zaatakowała ostro. – Co ty wyprawiasz? Mogłam dostać zawału! Co ci strzeliło do głowy? – Zrobiła dwa kroki do przodu i zaczęła okładać chłopaka pięściami. Jakby to miało jej pomóc się opanować. Bez słów wyładowywała na nim swój strach, a on pozwalał jej na to, czekając aż jej razy staną się słabsze. Po chwili poczuła, jak mocny uścisk unieruchamia jej nadgarstki, uniosła głowę i zobaczyła jego zaciętą twarz. Rozrzucone w nieładzie jasnobrązowe włosy, pojedyncze kosmyki spadające na czoło, dwudniowy zarost. Paweł. Jej przyjaciel, najbliższy od zawsze, od czasów przedszkolnych. I jednocześnie jedna z dwóch osób, z którymi zerwała kontakt, gdy tylko na jej drodze pojawiły się problemy. Patrząc na niego, wiedziała, że zrobiła dobrze. Nie mogła obarczać go tym wszystkim. Nie powinna. Dlaczego przyjechał? Dowiedział się? Skąd? Poczuła, jak uwalnia jej nadgarstki i obejmuje, zamykając ją w swoich ramionach. Niejednokrotnie żartowała, że w takich sytuacjach stawała się niewidoczna, a Paweł tylko się śmiał. Podobała mu się, taka niezbyt wysoka, drobna. Był od niej wyższy o ponad głowę. Przy nim zawsze czuła się bezpiecznie. Jak teraz. Zdenerwowanie i stres powoli ją opuszczały. Poddała się, z płaczem opadła na jego pierś.

– Co się stało? – zapytała cicho. – Dlaczego?

Objął ją ponownie mocno, jakby nie do końca wierzył, że dziewczyna jest tutaj.

– Iga – usłyszała jego zachrypnięty głos. Drgnęła. – Tak się bałem…

•

Nie umiała się na niego gniewać, ale nie potrafiła tak od razu mu wybaczyć, że ją przestraszył, pojawiając się bez zapowiedzi. Nie widzieli się od niemal trzech lat. Ona po skończeniu studiów związała się z Wojtkiem, Paweł wyjechał do Poznania. Tam znalazł pracę, tam mieszkał. Nawet jeśli przyjeżdżał do Krakowa, nie widywali się i doskonale wiedziała dlaczego. Paweł nie lubił Wojtka. Od pierwszej chwili nie zapałali do siebie sympatią. Wojtek od początku jasno określał swoje zamiary i to nie wzbudzało zaufania Pawła, nie potrafił przekonać się do nowego chłopaka Igi.

Kiedy wszystko jej się posypało, nie umiała, mimo wcześniejszych obietnic, tak po prostu zwrócić się z tym do Pawła, nie potrafiła przyznać się, że się pomyliła, że tak naprawdę to on miał rację. Porażka bolała ją bardzo długo, robiła więc wszystko, aby usunąć ze swojego życia wszystko i wszystkich, którzy kojarzyli jej się z poprzednim życiem. Nawet Pawła. A on zjawił się mimo to, w najmniej spodziewanym momencie.

– Ja też się bałam – powiedziała, powoli się uspokajając. Puls wracał do normy, oddech się wyrównywał. Wyplątała się z objęć chłopaka, powoli zdjęła płaszcz, powiesiła go na wieszaku, torebkę położyła na szafce. Bała się ponownie spojrzeć na Pawła. – Wiesz, która jest godzina? – Jak na komendę oboje spojrzeli na wiszący na ścianie zegar. Dochodziła dwudziesta druga. Spędziła z dziećmi wyjątkowo dużo czasu. – Co ci strzeliło do głowy, aby przychodzić tu i… – Nieświadomie podniosła głos.

Paweł podszedł, chwycił ją za ramiona i potrząsnął.

– Bałem się o ciebie! Od miesięcy nie dajesz znaku życia! Czy to tak trudno zrozumieć?

Patrzyła na niego zaskoczona. Od początku przeczuwał, że coś jest nie tak. Mogli się nie widywać, mogli rozmawiać rzadko, a on i tak miał jakiś wewnętrzny radar, dzięki któremu wiedział, że go potrzebowała. Bo potrzebowała go, choć w tej chwili nie potrafiła tego pokazać.

– Bardzo trudno! Puść, to boli! – poskarżyła się. Uścisk nieco zelżał. Mierzyli się wzrokiem, a w Idze coraz bardziej wzbierała złość; dochodziła do siebie po pierwszym szoku, jaki wywołało zjawienie się Pawła. – Co tu robisz? Odpowiedz! – Znów podniosła głos. Mimo pozornego spokoju, nie panowała nad emocjami. Tego wieczora wydarzyło się zbyt dużo.

– Mogę wejść dalej? – zapytał cicho Paweł, bojąc się, że mówiąc głośniej, może zrobić jej krzywdę.

Zastanowiła się. Pozwolenie Pawłowi na wejście było zgodą na jego ponowne zagoszczenie w jej życiu, a nie była pewna, czy tego chce. Zawahała się, po czym odwróciła się i weszła w głąb mieszkania. Wiedziała, że musi z nim porozmawiać, ale nie była pewna, czy to odpowiedni moment. Jakiś czas wcześniej ich drogi się rozeszły, każde z nich żyło własnym życiem. Zastanawiała się, czy jest sens to wszystko zmieniać.

– Iga?

Nie odpowiedziała, ściągnęła buty i rzuciła je niedbale pod ścianę, energicznym krokiem przechodząc do pokoju. Paweł powiódł za nią wzrokiem. Znał to mieszkanie, wiedział, że w mieszczącym się w zabytkowej kamienicy przy ulicy Gertrudy, na krakowskim Starym Mieście, lokum pokój, do którego weszła dziewczyna, był sercem domu. Pełnił funkcję salonu i jadalni, z niego przechodziło się do kuchni i do sypialni Igi. Obok salonu znajdowała się jeszcze gościnna sypialnia mająca wejście z korytarza. Ile godzin, dni tutaj spędził? Lubił klimat, jaki tu panował, podobały mu się drewniane podłogi, wysokie okna, szerokie parapety, na których siadali i patrząc na ulicę w dole, godzinami rozmawiali. Stojąc w progu zrozumiał, że tęsknił za tym wszystkim, że tęsknił za Igą.

Nie czekając na jej zaproszenie, zamknął drzwi, przekręcając klucz w zamku, ściągnął buty i, zdjąwszy kurtkę, powiesił ją na wieszaku obok kurtki Igi. Pewnie poszedł za dziewczyną. Nie było go w tym mieszkaniu prawie trzy lata i natychmiast zauważył wszystkie zmiany.

Kiedyś było to ciepłe, klimatyczne miejsce, z własną historią, rodzinnymi zdjęciami na każdej ścianie i dobrą aurą, którą czuło się od razu po przekroczeniu progu. Na parapetach leżały poduszki, w oknach wisiały fantazyjnie upięte firany, a obok stały kwietniki uginające się od kwiatów. Od razu zauważył ich brak. Nie było też poduszek, ściany bez zdjęć wyglądały na opuszczone. Zastanawiał się, dlaczego to wszystko zniknęło. Wojtek?

Mógł się tego spodziewać i wcale by go to nie zdziwiło. Kiedy poznał Wojtka, czuł, że przez niego będą kłopoty. Przeszkadzały mu jego nonszalancja, pewność siebie i bezkompromisowe dążenie do celu. Takim celem była też Iga. Paweł od początku obserwował, jak Wojtek zarzuca swoje sieci, zdawał sobie sprawę z tego, że dziewczyna każdego dnia coraz bardziej się od niego oddala, że zostawia za sobą to, co było między nimi i coraz bardziej angażuje się w nową znajomość. Aż któregoś dnia powiedziała po prostu: „Zakochałam się”. Paweł odszedł, pozwolił, by to Wojtek był tym jedynym. Nawet o nią nie walczył, wiedząc, że dokonała już wyboru, i jakiekolwiek działania z jego strony nie przyniosłyby spodziewanego efektu. Nie chciał jej całkiem stracić. Życie pokazało, że i tak do tego doszło.

– Musimy porozmawiać, Iga.

Starał się być stanowczy. Nie miała ochoty na rozmowę. Najchętniej odpoczęłaby po całym dniu spędzonym z małymi diablątkami, ale znała go, wiedziała, że nie odpuści i wciąż nie wiedziała, czy jest bardziej na niego zła czy wdzięczna za to, że się pojawił.

Usiadła w fotelu pod oknem, jak najdalej od Pawła, jakby chciała zaznaczyć, że wciąż więcej ich dzieli niż łączy. W rzeczywistości chciała dać sobie czas. Przyglądała się Pawłowi z ciekawością. Zmężniał, jego rysy nabrały męskości. Nie był już tym młodym chłopakiem, z którym się przyjaźniła.

Kiedyś byli najlepszymi przyjaciółmi, kiedyś… byli dla siebie wszystkim.

Obserwowała go z zaciekawieniem. Widziała, że rozgląda się po mieszkaniu i niemal wiedziała, o czym myśli. Zauważył zmiany. Kiedy jakoś się pozbierała po odejściu Wojtka starała się wszystko, co było z nim związane i co jej go przypominało, wyrzucić, zniszczyć, usunąć. Zniknęły więc ich wspólne zdjęcia, pamiątki z wyjazdów, na ich miejscu ustawiała z powrotem zdjęcia przodków, które kiedyś zdobiły ściany tego mieszkania. W dalszym ciągu przywracała to mieszkanie do stanu „sprzed Wojtka” i cieszyła się, że każdego dnia robi kilka kroków do przodu.

Była ciekawa, co Paweł o tym myśli, i z zaskoczeniem odnotowała, że ją to interesuje. Jakby nigdy nie znikał z jej życia. I nagle zrobiło jej się głupio, że Paweł widzi raczej pobojowisko po innym mężczyźnie niż zadbane, przytulne mieszkanko.

Widząc, że usiadła w fotelu, zawahał się czy wybrać sofę, czy też usiąść bliżej niej. Wybrał drugie wyjście. Ukucnął obok dziewczyny, z trudem powstrzymując się przed wzięciem jej dłoni w swoje.

– Co się dzieje, Iga? – zapytał po prostu.

– Nic – odparła szybko, unikając jego wzroku. Jeśli myślał, że od razu uzyska odpowiedź na wszystkie pytania, był w błędzie.

– Jak to nic? To dlaczego nie można się do ciebie dodzwonić? Nie można cię nigdy zastać w domu?

– Może trafiasz na złe momenty?

Nie chciała z nim rozmawiać; bała się tych pytań, nie potrafiła i nie chciała na nie odpowiedzieć.

Zaśmiał się cicho.

– Złe momenty mówisz? Dzwonię do ciebie od dłuższego czasu, w różnych porach i nic, cisza… Zmieniłaś numer?

Pokręciła przecząco głową. Numer wciąż miała ten sam, niezmiennie od lat.

Słyszała, jak dzwonił, niejednokrotnie nagrywał się na jej pocztę, ale od jakiegoś czasu miała zwyczaj włączania jedynie wibracji. Bała się, że ktoś usłyszy dźwięk telefonu, że ona usłyszy, że będzie musiała zmierzyć się z pytaniami, takimi jak te teraz. Nie była na nie gotowa. Ten strach pojawił się zaraz po odejściu Wojtka i narastał; ostatnio nie panowała już nad nim, wiedziała o tym, ale bała się cokolwiek zrobić.

– Iga, co się dzieje, powiedz mi! – zażądał. Łagodnie, spokojnie. Zawsze taki był, nigdy nie krzyczał, nie niecierpliwił się. Był w stosunku do niej troskliwy i opiekuńczy, po tylu latach przyjaźni zawsze mogła na niego liczyć. Miała do niego absolutne zaufanie, którego nigdy, w żadnej sytuacji nie zawiódł. Ale teraz?

Westchnęła. W jaki sposób miała mu odpowiedzieć?

– Paweł – zaczęła powoli – to miłe, że o mnie myślisz, ale naprawdę, nic się nie dzieje. – Spróbowała przekonać i jego, i siebie.

Wstał gwałtownie i zaczął nerwowo chodzić po pokoju.

– Nic? – zapytał szybko.

– Nic.

– A więc uważasz to, że przestałaś dawać jakiekolwiek oznaki życia, za zupełnie normalne i nie mam się czym martwić, tak?

Nie potrafiła mu odpowiedzieć. Nie chciała się przyznać do tego, że zrobiła to specjalnie. Nie chciała, aby wiedział, że poniosła porażkę.

Wstała i odwróciwszy od niego twarz, przeszła do kuchni. Nie chciała, aby patrzył jej prosto w oczy.

– Przecież widzisz, że nic mi nie jest… – zaczęła niepewnie. – Po prostu nie mam czasu, tylko tyle… – skłamała i wydawało jej się, że zabrzmiało to przekonywająco. Próbowała czymś zająć ręce.

Podszedł blisko, tak bardzo blisko, że czuła jego oddech na swojej skórze, poczuła, jak mocno chwycił ją za ramiona i potrząsnął nią niczym zepsutą zabawką.

– Iga, czy ty naprawdę nie rozumiesz, co się ze mną działo? Jakie myśli przychodziły mi do głowy? – wrzasnął. – Z dnia na dzień przestałaś dzwonić, pisać, zlikwidowałaś swoje konta na portalach… zupełnie jakbyś zacierała ślady, jakbyś postanowiła… zniknąć. I rzeczywiście uważasz, że to normalne?

Przez cały ten czas była przekonana, że dobrze wszystko zaplanowała. Nie robiła wszystkiego naraz, tylko stopniowo, aby nie wzbudzić niczyich podejrzeń. Chciała w ten sposób zyskać trochę czasu, odsunąć moment, w którym zaczęłyby się pytania. Jak te teraz. Myślała, że jej poczynania nikogo nie interesowały, ale słysząc drżący głos Pawła i widząc jego błyszczące oczy, rozpłakała się. Zachowanie chłopaka jednoznacznie wskazywało na to, że wciąż była dla niego bardzo ważna, miała poczucie, że z jego strony te lata niczego nie zmieniły. Poza tym nikomu innemu nie przyszło do głowy, by zrobić to, co on: przyjechać, zapytać, zażądać wyjaśnień. Do tej pory wydawało jej się, że jest sama, że na nikogo nie może liczyć, a tymczasem…

Tulił ją w ramionach i delikatnie gładził po włosach.

– Przepraszam – powiedziała po kilku minutach. Pozwoliła, by otarł jej z oczu łzy.

– No, już – musnął ustami jej włosy. – A może jesteś głodna? – zmienił temat i miała wrażenie, że po prostu chciał zamaskować swoją chwilę słabości. Podszedł do dużej, dwudrzwiowej lodówki, ostatniego zakupu Igi przed zwolnieniem z pracy, i otworzył ją szeroko.

– Nie jestem – odpowiedziała, a widząc jego zdziwione spojrzenie, dodała: – Jadłam kolację… niedawno. – Chociaż w tej kwestii nie kłamała.

– Na pewno? – Nie uwierzył jej.

– Na pewno – potwierdziła. – Poza tym i tak w lodówce nic nie ma…

Widział. Patrzył na zupełnie puste półki i nie rozumiał, jak mogło do tego dojść. Gdyby tylko wiedział, przywiózłby torby wypełnione po brzegi wałówką.

– To może zrobię ci herbatę z cytryną, chcesz? – zapytał cicho.

Uśmiechnęła się, jednocześnie pociągając nosem. To zaczynało być przyjemne – poczucie, że ktoś się o nią troszczy, że komuś zależy.

– I z miodem – dodała, a Paweł od razu wstawił wodę i postawił na kuchennym blacie dwa kubki. Kiedyś to było takie normalne, kiedyś jego obecność w tym mieszkaniu była czymś najbardziej naturalnym na świecie. Nie potrafiła powiedzieć, ile razy przygotowywał jej herbatę bądź kawę, ile poranków u niej spędził, robiąc śniadania. Patrzyła na krzątającego się chłopaka, przypominając sobie spędzone razem chwile. Od kiedy poznali się w przedszkolu, w grupie trzylatków, zawsze trzymali się razem. To on pomógł jej najbardziej po śmierci matki, zawsze mogła na niego liczyć. Z czasem ich relacja się zmieniła, ale pozostało wzajemne zaufanie.

Był u niej od niespełna godziny a ona już przyzwyczaiła się do jego obecności, jakby nigdy nie było tych prawie trzech lat. Przyjechał, bo się martwił, a skoro tak…

Wzięła głęboki wdech.

– Masz rację, coś się dzieje, ale nie chcę teraz o tym mówić – wyrzuciła z siebie, myśląc, że tak będzie najłatwiej. Wypowiadając te słowa, zrozumiała jednak, że to wcale nie załatwi sprawy. – Opowiem ci wszystko… niedługo…

– Okej, poczekam, dam ci tyle czasu, ile będziesz potrzebowała. Zamierzam spędzić u ciebie kilka dni, ale nie myśl, że wyjadę bez poznania prawdy – oznajmił wypranym z emocji głosem.

Wyraźnie słyszał, jak zachłysnęła się oddechem.

– Słucham?

– Chyba nie myślałaś, że przyjechałem tu, aby zaraz wracać do siebie? O, co to, to nie!

– Właśnie tak myślałam! – krzyknęła.

– No to się pomyliłaś!

– Paweł! No co ty, zwariowałeś? – To, że zaakceptowała jego obecność w swoim mieszkaniu w tej chwili, nie znaczyło, że chciałaby go widywać codziennie, że była gotowa znów przebywać z nim pod jednym dachem. – Przecież, przecież… – Brakowało jej słów.

– Przecież co? – Spojrzał jej w oczy, jednym tylko spojrzeniem uznając dyskusję za zakończoną. Czuła się przy nim mała i drobna, zagubiona, nie potrafiła twardo postawić na swoim. Zrezygnowała, zdając sobie sprawę z tego, że Paweł jest uparty, i gdy sobie coś postanowi, konsekwentnie dąży do celu.

– To bez sensu. Co cię obchodzi, co się ze mną dzieje? Mam gorszy okres, to wszystko. Każdemu się zdarza! Raz na wozie, raz pod wozem, pamiętasz? Nie trzeba się od razu tak zachowywać! Co cię obchodzi moje życie? – próbowała jeszcze.

– Obchodzi… – Zawiesił na momencik głos i dodał pewnie: – bo jesteś dla mnie bardzo ważna! Wystarczy?

Była dla niego ważna. Zawsze to powtarzał, a ona mimo to zawsze pytała dlaczego, jakby sam fakt, że mogłaby być dla niego ważna, wydawał się nieprawdopodobny.

Patrzyła, jak nalewa wodę do kubków, wrzuca cytrynę i słodzi miodem. Chwilę później podał jej gorący napój. Wzięła kubek z wahaniem.

– Dlaczego mi nie powiedziałaś, że masz kłopoty? – zapytał wprost. Bardziej zgadywał niż cokolwiek wiedział, ale znał Igę jak nikt. I to było jedyne wytłumaczenie jej zachowania.

Milczała. Była tylko jedna odpowiedź, ale wstydziła się jej udzielić, bo musiałaby opowiedzieć mu o wszystkim. Przyznać mu rację, powiedzieć, że jego przypuszczenia co do Wojtka okazały się słuszne.

Wojtek zjawił się w ich życiu na ostatnim roku studiów, po urlopie dziekańskim wrócił, aby napisać pracę i ją obronić. On i Iga mieli tego samego promotora, spotykali się często, na uczelni niemal ciągle na siebie wpadali, więc siłą rzeczy zaczynali się coraz lepiej poznawać, coraz dłużej rozmawiać, aż w końcu zaczęli się umawiać. Iga oficjalnie była sama, bo Paweł od zawsze był przede wszystkim jej przyjacielem. I choć ceniła jego zdanie, w tym wypadku absolutnie nie zwracała uwagi na to, co miał do powiedzenia na temat Wojtka. Brnęła w ten związek z ciekawością i niecierpliwością, wreszcie miała to, o czym zawsze marzyła: spotkania, randki, motyle w brzuchu.

Zauroczona nowym związkiem odstawiła Pawła na boczny tor, miała dość coraz częstszych kłótni i przejawów zazdrości ze strony chłopaka. Nie rozumiała tego.

Kiedy powiedziała Pawłowi, że między nimi definitywnie koniec, nie chciał zrozumieć.

– Jak możesz, Iga? Czy to wszystko nic dla ciebie nie znaczy? – pytał. – Przecież ja… my…

– Nie ma żadnego „my”, Paweł – odparła stanowczo. – Oboje wiedzieliśmy, że to… co nas łączyło… nie było na zawsze…

– A z Wojtkiem jest? Iga! Z daleka widać, że ten facet cię skrzywdzi!

– Bredzisz, bo jesteś zazdrosny! – wrzasnęła. – Zazdrosny, że spotkałam Wojtka, że on daje mi to, co…

– Zazdrosny? – Paweł chwycił Igę za ramiona i mocno potrząsnął. – Ja zazdrosny? Raczej zaskoczony, że marzysz o czymś takim… ale… Masz rację, idź sobie! Idź! Do niego! Będzie cię tulił, całował, przynosił kwiaty i robił wszystko, o czym marzysz!

– A czy nigdy nie przyszło ci do głowy, że może naprawdę tego potrzebuję? – powiedziała bardzo cicho, niemal szeptem, tak kontrastującym z podniesionymi głosami, którymi rozmawiali przez ostatnie minuty. – Może chcę mieć obok siebie kogoś, do kogo będę mogła się przytulić, kto mnie obejmie, pocałuje? Nie pomyślałeś o tym? Nie przyszło ci do głowy, że będę chciała mieć kogoś innego…? – Nie skończyła, zostawiając to pytanie niedopowiedziane. Paweł wpatrywał się w nią jak zahipnotyzowany, wciąż w nim wrzało. Jak to kogoś innego?

Szybko podszedł do dziewczyny, wsunął rękę w jej włosy, przysuwając jej twarz do siebie.

– Masz mnie… – powiedział cicho.

Po tej rozmowie rozstali się. Pół roku później Wojtek się do niej wprowadził, przedstawił ją swoim rodzicom, ona pojechała z nim do ojca. Na urlopie poprosił Igę o rękę, a po powrocie zaczęli remontować jej mieszkanko.

Niestety wkrótce musieli przerwać remont, bo bank, w którym pracowała dziewczyna, został przejęty przez większego gracza. Nie obawiała się fuzji, pracowała w dziale controllingu i była cenioną specjalistką, według niektórych jedną z najlepszych. Połączenie banków miało stworzyć nowe możliwości, pozwolić im się rozwijać. Na to liczyła. Dlatego nie zaniepokoiło jej wezwanie od szefa.

– Iga – przywitał ją chłodno. – Siadaj. – Zastanowiło ją to, że nie zaproponował nic do picia. Zawsze proponował. Usiadła na wskazanym przez niego krześle. – Iga… – powtórzył jej imię i zamilkł.

Czuła się niezręcznie, w końcu postanowiła zapytać:

– Rafał? Chcesz porozmawiać o moim ostatnim raporcie?

Szef spojrzał na nią zaskoczony.

– O twoim raporcie?

– Analizy sprzedaży, koszty… Wysłałam ci go wczoraj – przypomniała mu.

– Ach tak, rzeczywiście… – Spojrzał na nią. – Nie chcę rozmawiać o raporcie. – Wydawał się zniecierpliwiony. – Iga… – znów powtórzył jej imię. – Wiesz, że bardzo cię cenię… – Zabrzmiało to złowróżbnie.

– Wiem – stwierdziła krótko. – Co to ma wspólnego z naszą rozmową?

Zaśmiał się.

– Jak wiesz, jesteśmy w trakcie reorganizacji po przeprowadzonej fuzji… Controlling jest teraz naszym najlepszym działem.

Nie odezwała się, zmuszając szefa, by mówił dalej.

– I najliczniejszym – dodał cicho, po czym spojrzał na nią i ten wzrok powiedział jej więcej niż jego słowa przez całe spotkanie. – Przykro mi.

Patrzyła na Rafała i powoli zaczynała rozumieć, co chciał powiedzieć.

– Przykro ci? – zapytała powoli, układając sobie wszystko w głowie. Właśnie była zwalniana. – Tobie jest przykro? Przecież jeszcze niedawno mówiłeś, że firma nie przewiduje zwolnień po fuzji.

– Tak, tak mówiłem, ale zrozum… To nie my dyktujemy warunki. I nie my decydujemy o polityce kadrowej.

– Co za gówno! – nie wytrzymała. Rafał spojrzał na nią zaskoczony. – Przepraszam – zreflektowała się, że nie powinna w ten sposób odzywać się do szefa.

– Chciałem z tobą porozmawiać o różnych opcjach. – Na dłużej zatrzymał na niej wzrok.

– Jakich opcjach? Mówisz może o tym, że wyrzucisz mnie już teraz, czy też o tym, że pozwolisz mi jeszcze trochę popracować? – żachnęła się.

– To nie musi być zwolnienie, Iga. To jest jedna z opcji.

– A druga?

– Zmiana stanowiska – odpowiedział szybko. Zaciekawiło ją to. W tej chwili była analitykiem finansowym, pracowała w dziale controllingu i zarabiała dużo więcej niż średnia krajowa. W ciągu kilku sekund jej myśli przebiegły wszystkie działy, w których mogłaby zostać zatrudniona na mniej więcej równorzędnym stanowisku.

– Co proponujesz?

Rafał milczał o wiele dłużej, niż się tego spodziewała, i to ją zastanowiło. Chyba jednak nie miał dla niej żadnych dobrych wieści.

– Doradca klienta.

Nie była w stanie zareagować, bo propozycja Rafała dosłownie wcisnęła ją w krzesło. Doradca klienta? Po ponad dwóch latach pracy na odpowiedzialnym, samodzielnym stanowisku?

– A opcja ze zwolnieniem? – zapytała, gdy już mogła wydobyć z siebie głos.

– Iga, nawet nie rozważyłaś mojej propozycji! – uniósł się Rafał.

– Rozważyłam, wierz mi, że tak! I nie mogę się na nią zgodzić, bo to degradacja!

– Iga, to może być tylko na chwilę, na kilka miesięcy! Ani ty, ani ja nie wiemy, czy za jakiś czas nie wrócisz na swoje stanowisko.

– Rafał, wiesz dobrze, że nie mogę przyjąć twojej oferty! Sam przecież mówiłeś, że doradcą klienta może być każdy a analitykiem trzeba się urodzić, prawda? – Nie odpowiedział, a Iga kontynuowała. – Jestem analitykiem i jestem cholernie dobra w tym, co robię. Zasługuję na ofertę, która uwzględnia moje kwalifikacje, doświadczenie i osiągnięcia, prawda? Czy uważasz, że bycie doradcą klienta, nawet przez krótki czas, spełnia choć jeden z powyższych warunków? – Nie uzyskawszy odpowiedzi mówiła dalej: – Chcę wiedzieć, jakie są warunki zwolnienia, bo wierz mi, mając do wyboru to albo degradację, wybieram opcję numer jeden.

Rafał patrzył na Igę i mimo że dobrze rozumiał, dlaczego tak postąpiła, nie mógł pojąć, czemu nawet nie spróbowała przemyśleć sprawy.

– Opcja numer jeden to natychmiastowe odejście.

– Natychmiastowe? – Mimo wszystko tego się nie spodziewała.

– Ty odchodzisz, a my wypłacamy ci odprawę.

Kiedy tydzień później zabierała z biura swoje ostatnie rzeczy, nie sądziła, że znalezienie nowej pracy zajmie jej kilka miesięcy. Dała sobie kilka tygodni, nie czuła presji. Miała solidne zabezpieczenie finansowe, nie musiała się spieszyć. Chciała poszukać czegoś, co odpowiadałoby jej kompetencjom.

Miesiąc później musiała zmienić plany, bo z jej życia zniknął Wojtek, a wraz z nim całe jej finansowe zabezpieczenie.

Patrząc teraz na Pawła, zastanawiała się, jak mu o tym wszystkim opowiedzieć.

– Powiesz mi dlaczego? – zapytał chłopak ponownie. – Iga?

Usiadła na krześle.

– Wstydziłam się – powiedziała jednak.

– Jak to?

– Normalnie.

– Powiesz mi, o co chodzi? Kasa? Praca?

Zaśmiała się. Od czego miała zacząć?

– Zacznij od początku – zachęcił ją Paweł, jakby czytając jej w myślach

– Wszystko zaczęło się od tego, że zostałam zwolniona z pracy – odezwała się cichutko, gestem pokazując Pawłowi, by nie przerywał. Nabrała powietrza do płuc. – Potem zostawił mnie Wojtek… Ale to wszystko dałoby się jakoś przeżyć, tylko widzisz… Wojtek… – zająknęła się. Upiła szybko łyk gorącej herbaty. Łzy napływały jej do oczu, powstrzymywała je ostatkiem sił. – Straciłam wszystko. – Nie wytrzymała, twarz schowała w dłoniach. Modliła się, by Paweł nie zadawał pytań. Na darmo.

– Iguniu, przecież… – Przytulił ją do siebie. – Wiem, że go kochałaś, ale…

– To nie o to chodzi – odparła zduszonym głosem, ciągle łkając. – Wcale go tak bardzo nie kochałam, tylko…

Widział, że to wyznanie bardzo dużo ją kosztuje, nie chciał na razie wiedzieć nic więcej.

Nie miał pojęcia, że straciła pracę, całkiem dobrze to ukrywała. Co do jej partnera… pojawiły się jakieś plotki, ale nikt tego nie potwierdził, a potem Iga zamilkła. Nagle, bez ostrzeżenia. Pierwszy miesiąc wytrzymał, ale później zaczęła go ta sytuacja zastanawiać. Znał Igę dobrze od ponad dwudziestu lat, wiedział, że ona się tak nie zachowuje. Tyle że każda próba dotarcia do dziewczyny kończyła się fiaskiem; w końcu pomógł mu przypadek, sąsiadka dziewczyny. Spotkał ją, kiedy przyjechał tutaj po raz pierwszy. Sympatyczna starsza pani zgodziła się mu pomóc. Mógł u niej poczekać na Igę, a kiedy usłyszał, że ta wróciła do domu… To był głupi pomysł, zdawał sobie z tego sprawę, ale wydawał mu się jedynym skutecznym rozwiązaniem.

– Wcale go nie kochałam – zaczęła ponownie dziewczyna. – Nawet nie wiem, co ja w nim widziałam, i nie rozumiem, czemu byłam z nim tak długo… Chciałam chyba udowodnić sobie, że… że potrafię…

Paweł nie czekał na dalszy ciąg, przytulił ją mocno, jakby myślał, że ten gest wystarczy. Uśmiechnął się, gdy poczuł, że ręce Igi oplatają go, a ona sama ufnie wtula się w niego. Po raz kolejny musnął jej włosy ustami. Poczuł tak dobrze znany zapach i odsunął się szybko i zdecydowanie.

– Iga, przestań, proszę. – Ciężko oddychał, zupełnie jakby przebiegł co najmniej maraton. Przeraziła go reakcja jego ciała.

Patrzyła na niego oczami zasnutymi delikatną mgiełką, nic nie rozumiała, a właściwie rozumiała, tylko nie chciała dopuścić do siebie tej myśli. Przecież nic takiego nie zrobiła…

– Nie po to przyszedłem do ciebie… – Przerwał. Chodził po kuchni w tę i z powrotem.

– To po co się w ogóle fatygowałeś? Po co tu przyszedłeś? Dlaczego czekałeś na mnie? – wybuchnęła.

– Bo się o ciebie bałem, nadal się boję! Umierałem z niepokoju, myśląc, że coś ci się stało! Boże, Iga, nawet nie wiesz, jak bardzo… jakie myśli przychodziły mi do głowy. Przychodzę i co widzę? Cała, zdrowa… Nawet pyskata jak dawniej. Ale czuję, że coś jest nie tak, nie wiem co… nie chcesz mi powiedzieć, a ja zachodzę w głowę… Chodzi o Wojtka? – zapytał już spokojnie. Usiadł przy stole, obok niej.

Prychnęła jak kotka. Wojtek był tylko początkiem, może przyczyną tego, co się później wydarzyło. Paweł nie powinien wiedzieć. Nie powinien, dlaczego więc czuła potrzebę wyrzucenia z siebie tego wszystkiego właśnie przed nim?

– Coś ci zrobił? Zostawił cię bez słowa? – pytał dalej.

– Nic nie rozumiesz – odezwała się w końcu.

– Wytłumacz mi – poprosił.

– To nie jest takie proste – zaczęła niepewnie. Paweł bez słowa położył swoją rękę na jej dłoni, dając dziewczynie do zrozumienia, że jest przy niej. Chwilę bawiła się jego palcami. – Masz rację – zaczęła, spoglądając na zegarek; dochodziła pierwsza. – Mam problemy. Straciłam pracę, a potem zostawił mnie Wojtek… Kiedy odszedł, okazało się, że wcześniej wyczyścił moje konto do zera, właściwie mniej niż do zera, zrobił mi porządny debet, który musiałam spłacić… Sprzedałam samochód, ledwie starczyło, a potem… potem zaczęłam szukać pracy… z każdym kolejnym dniem było gorzej… nie miałam pieniędzy na nic… Teraz nawet nie stać mnie na to mieszkanie… Dzisiaj dostałam wypłatę i bałam się, że ty… wtedy na klatce… że chcesz…

– Dlaczego nic mi nie powiedziałaś? Przecież pomógłbym ci…

– Pożyczyłbyś mi sześćdziesiąt tysięcy? – zakpiła.

Paweł znieruchomiał. Sześćdziesiąt tysięcy…

– Zawiadomiłaś policję? Powiedziałaś, że Wojtek cię okradł?

Zaśmiała się cierpko.

– Wojtek był upoważniony do mojego konta – wyznała ze spuszczoną głową. – Wiem, że to głupie, ale zrozum… byliśmy razem już tak długo, skąd mogłam wiedzieć?

Paweł przestał słuchać w momencie, gdy powiedziała o dostępie Wojtka do jej konta. Nie rozumiał tego, nie pojmował, jak mogła być taka naiwna.

– Co ty zrobiłaś? – zapytał z niedowierzaniem w głosie. Spojrzała na niego zapłakanymi oczami, nie rozumiejąc pytania. – Pytam, jak mogłaś pozwolić, by zabrał ci te pieniądze?

– Pozwolić? – krzyknęła. – Uważasz, że specjalnie to zrobiłam, że to moja wina, tak? Prosiłam, aby je wziął czy jak? Oszalałeś?

– Nie, nie oszalałem, ale nie rozumiem… – pokręcił głową z niedowierzaniem. Patrząc na Igę, wciąż nie rozumiał. – Nie wierzę! – wrzasnął wciąż zszokowany. – Naprawdę nie wierzę! Iga, nie możesz być taka głupia!!! Upoważniłaś go do konta?

– Dlaczego tak cię to dziwi? – zapytała. – To nie jest nic niezwykłego. Setki, tysiące ludzi tak robią!

– Iga, nie interesują mnie setki i tysiące ludzi, tylko ty! Nie potrafię zrozumieć dlaczego? I to ty?

– Tak, ja! – krzyknęła wyraźnie wyprowadzona z równowagi. Mimo upływu czasu wspominanie Wojtka i tego, co zrobił, nie było dla niej łatwe. – Ludzie tak postępują, wiele małżeństw ma wspólne konto i nikogo to nie dziwi!

– Małżeństw? – zapytał zaskoczony. Takiej ewentualności nie brał pod uwagę. – Byliście małżeństwem? – wstrzymał oddech, czekając na odpowiedź. Przerażała go myśl, że to mogłaby być prawda.

– Nie – usłyszawszy odpowiedź Igi, z ulgą wypuścił powietrze z płuc. – Planowaliśmy ślub.

Zauważył, że zaczęła się trząść jak osika. Przestraszył się, że może jej się stać coś złego. Przytulił ją znów do siebie i pocałował jej włosy.

– Masz rację, nie mogłaś wiedzieć – powiedział w końcu cicho. – Szukałaś go?

– Nie musiałam. Wcale się nie ukrywał. – Pociągnęła nosem. – Rozmawiałam z nim nawet. Raz. Zgłosiłam sprawę na policję. On… – zaczęła i rozpłakała się. – Paweł… to było jego słowo przeciw mojemu! Na policji zeznał, że mszczę się na nim za to, że się rozstaliśmy, że mieliśmy wspólne konto i wypłata tych pieniędzy była naszą wspólną decyzją. Powiedział, że to był podział majątku?

– Jakiego majątku?

– Naszego wspólnego.

– Mieliście jakiś wspólny majątek?

Pokręciła przecząco głową.

– Ale Wojtek tak zeznał. A oni mu uwierzyli. Wyszłam na żądną zemsty, zdesperowaną megalomankę i wierz mi, nie miałam siły udowadniać, że było inaczej. Umorzyli sprawę.

– Iga… – Nie wiedział, co powiedzieć.

Objęła go mocno. Potrzebowała go.

– Paweł… – szepnęła cicho. Chciała go poprosić o jedną rzecz, ale w ostatniej chwili zrezygnowała. Nie powinna obarczać go swoim życiem, nie tym razem… już nigdy…

– Zostanę… – odpowiedział na jej prośbę, której nie śmiała wypowiedzieć, udowadniając, że zna ją jak nikt inny. – Chcesz? Zrobię ci kąpiel! – zaproponował.

Wiedział, że Iga uwielbia kąpiel z dużą ilością piany. Podświadomie miał nadzieję, że trochę ją to uspokoi. Skinęła głową, próbując się nawet uśmiechnąć.

– To chodź. – Uniósł ją delikatnie. – Kąpiel – przypomniał, niosąc ją do łazienki.

Postawił ją delikatnie na podłodze. Nie widział jej od tak dawna, że niemal zapomniał, jak jest lekka i jak – w porównaniu z nim – niska. Odkręcił wodę.

– Jak zwykle? – zapytał. Doskonale wiedział, jaką kąpiel lubi, i umiał ją przygotować jak nikt; wiedział, jaka temperatura jest dla niej najlepsza, ile płynu wlać, by piana nie była zbyt obfita.

– Inaczej nie lubię – przypomniała mu, uśmiechając się szczerze po raz pierwszy tego wieczoru.

•

Paweł przygotował jej kąpiel perfekcyjnie – tak naprawdę to on przyzwyczaił ją do takiej a nie innej formy relaksu. Kiedy byli razem, dbał o nią i takie gesty były na porządku dziennym. A ona z tego zrezygnowała.

Mimo że znali się od ponad dwudziestu lat, że byli dla siebie kimś więcej niż tylko przyjaciółmi, nie wiązała swojej przyszłości z Pawłem. Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że w ich życiu pojawią się osoby, z którymi będą chcieli być, czekała na ten moment. Pojawienie się Wojtka było światełkiem w tunelu, szansą na normalne życie, na realizacje dalekosiężnych planów. Nie kochała tego człowieka, teraz to wiedziała, ale ubrała go we wszystkie swoje wyobrażenia o idealnym partnerze.

A potem pozwoliła się skrzywdzić.

Gdyby Paweł był przy niej, nigdy by do tego nie doszło!

Na wspomnienie byłego chłopaka poczuła pod powiekami łzy. Wstrzymywała je długo, zdając sobie sprawę, że jeśli tylko pozwoliłaby im znaleźć ujście… Nim ta myśl przemknęła jej przez głowę, poczuła pierwsze krople spływające po policzkach. A potem następne i następne. Po chwili szlochała w najlepsze, głośno, rozpaczliwie, jakby to był sposób na oczyszczenie, którego potrzebowała. Nie usłyszała, że Paweł wszedł do łazienki, ale poczuła jego usta na swoich włosach i ten gest wystarczył, by rozkleiła się na dobre. Była przekonana, że wypłakała już wszystkie łzy, że już nigdy nie będzie płakać z powodu Wojtka i tego, co ją spotkało. Aż do dzisiaj…

– Iguś, już dobrze, jestem przy tobie – Paweł szeptał jej we włosy. – Już dobrze…

– Nie… jest… dobrze… – odparła, szlochając. – Jestem beznadziejna…

– Nie mów tak! – zaprzeczył od razu.

– Paweł… idź sobie… po co ci jestem potrzebna? – Ukryła twarz w mokrych dłoniach. – Jestem do kitu… nic mi nie wychodzi… nic! W pracy mnie nie chcieli… chłopak mnie nie chciał… jestem beznadziejna… – powtórzyła. Naprawdę tak czuła. I po raz pierwszy powiedziała na głos to, co o sobie myślała od dłuższego czasu.

– Nie pójdę – powiedział cicho.

– Dlaczego to robisz? Dlaczego przyjechałeś? Paweł?

– Bo cię… – przerwał. – Bo mnie potrzebujesz – powiedział. – A ja potrzebuję ciebie. – Ujął jej twarz w swoje dłonie i spojrzał jej w oczy.– Iga, jesteś fantastyczną dziewczyną, potrzebuję cię! – Nachylił się i szybko ją pocałował. Nie oddała pocałunku, odwracając głowę.

– Potrzebujesz mnie do tego? – zakpiła, wycierając nos.

– Potrzebuję cię do życia – powiedział poważnie.

Nie spodziewał się jej śmiechu.

– Paweł… nie potrzebujesz mnie, doskonale sobie dajesz radę…

– Tego nie wiesz…

– Wiem, że twoje życie nie legło w gruzach i nie musisz wszystkiego zaczynać od nowa. Ktoś taki, jak ja, nie jest ci potrzebny.

– Iga…

Położyła mu palec na ustach.

– Nie próbuj zaprzeczać.

Nie zaprzeczył. Patrzył na dziewczynę, zastanawiając się, jak wielu rzeczy jeszcze jej nie powiedział.

– Zrobić ci masaż? – zapytał, zaczynając masować jej nagi kark.

– Może później.

– Jesteś pewna?

– Tak. Dziękuję.

– Już dobrze? Mam wyjść?

– Jesteś aniołem, zaraz do ciebie przyjdę…

Wyszła z łazienki pół godziny później, owinięta ręcznikiem, pachnąca migdałowym balsamem, z wysoko upiętymi włosami. Nie było po niej widać, że niedawno płakała. Sięgnęła do szafy po szlafrok. Paweł patrzył na nią zaciekawiony. Iga była jeszcze szczuplejsza i drobniejsza niż trzy lata wcześniej. Mógł się jedynie domyślać, co się z nią działo, jak bardzo przeżyła to, co się w jej życiu wydarzyło. Zawsze była wrażliwa. Patrzył, jak narzuca na siebie szlafrok, który, jak pamiętał, kupił jej kilka lat wcześniej. Nie sądził, że go jeszcze ma, zaskoczyła go. Materiał miał kolor pogodnego nieba, doskonale pasował do jej karnacji, brązowo-złotych włosów i szarych oczu; delikatne wzorki, układające się w fikuśnie splątane łodygi kwiatów, nabierały różnych kolorów, gdy tylko poruszyła ręką. Na moment zapomniał o wszystkim, przypominając sobie przeszłość. Niczego nieświadoma Iga wyciągnęła spod szlafroka wilgotny ręcznik i rzuciła go na wolny fotel. Usiadła na kanapie naprzeciwko Pawła, zakładając nogę na nogę. Poczuła ulgę, wiedząc, że powiedziała mu o wszystkim; niczego nie musiała już w sobie tłumić, mogła z nim szczerze o wszystkim porozmawiać.

– Jak się czujesz? – usłyszała pytanie.

Uśmiechnęła się. Kąpiel była jej potrzebna, dzięki niej zrelaksowała się, uspokoiła. Nawet ten płacz był potrzebny. Czuła się teraz doskonale.

– Dobrze – odparła zgodnie z prawdą.

– Nie jesteś śpiąca? – Paweł usiadł obok niej.

Pokręciła głową.

– A ty?

Zaprzeczył.

– Sporo wrażeń, co? – zapytał, uśmiechając się do niej.

– Nie da się ukryć – odwzajemniła uśmiech, czym uspokoiła chłopaka.

– Zaczekasz? Skoczę pod prysznic…

Nie czekając na jej odpowiedź, wszedł do łazienki. Miał za sobą równie długi dzień, co Iga. I tylko on wiedział, jak bardzo martwił go brak kontaktu ze strony dziewczyny, ile go to kosztowało nerwów, jakie myśli przychodziły mu do głowy. Był przekonany, że działo się coś złego, był pewien, że za tajemniczym zachowaniem Igi krył się Wojtek, ale prawda nim wstrząsnęła. Był wściekły na byłego partnera dziewczyny, wiedział, że gdyby tylko spotkał go gdzieś przypadkiem, na rozmowie by się nie skończyło.

•

Iga patrzyła, jak Paweł znika w łazience. Ten widok nie był dla niej niczym nowym, ale świadomość, że chłopak znów jest w jej mieszkaniu, okazała się jednocześnie przyjemna i przerażająca. Miło było wiedzieć, że jest ktoś, kto się o nią troszczy, że jest Paweł. Przerażało ją jednak coś innego. Oboje mieli swoje życia, była pewna, że jego było poukładane, i nie mogła żądać od chłopaka, aby znów wszystko podporządkowywał jej. Tym bardziej, że nie wiedziała, czy w jego życiu zmieniło się coś od czasu, gdy widzieli się po raz ostatni…

Pawła nie powinno tutaj mimo wszystko być, nie mogła na to pozwolić.

Zdecydowanie otworzyła drzwi do łazienki.

– Paweł… – zaczęła.

– Stało się coś? – Chłopak właśnie zdejmował z siebie koszulkę.

– Musimy porozmawiać.

– Teraz? – Słowa Igi go zaskoczyły, ale nie przerwał przygotowań do kąpieli. Zdjął ubranie, złożył je w kostkę i położył na pralce. Zanim wszedł pod prysznic, otworzył stojącą w rogu szafkę i wziął z niej czysty ręcznik.

– Teraz. – Usiadła na brzegu wanny. – Paweł… – zaczęła jeszcze raz. Musiała z nim porozmawiać, nie mogła czekać. – Nie myśl, że nie doceniam, tego, co robisz, ale twój pomysł, by tu do mnie dzisiaj przyjeżdżać, nie był najlepszy…

– Wręcz przeciwnie, był doskonały. – Mówiąc to, Paweł rozsunął drzwi kabiny. – Gdybym nie przyjechał, nie wiedziałbym, co się u ciebie dzieje… a, wierz mi, naprawdę miałem już dość. Iiii… – podniósł nagle i zdecydowanie głos, widząc, że Iga chce coś powiedzieć – … koniec tematu! – Zamknął za sobą kabinę i dziewczyna usłyszała szum płynącej wody. Wsłuchując się w niego, zastanawiała się, w jaki sposób powiedzieć Pawłowi, co postanowiła. Po kilku minutach kontynuowała.

– Nie, nie koniec, Paweł… Ja nie chcę mieć poczucia, że…

– Że co? – Wyszedł spod prysznica i sięgnął po ręcznik. Najpierw wysuszył nim włosy, a potem okręcił go wokół bioder. – Że co? – powtórzył, zbliżając swoją twarz do jej twarzy tak, że dzieliło ich raptem kilka centymetrów.

Mierzyli się wzrokiem. Iga, zupełnie już spokojna i opanowana, postanowiła nie dać tak łatwo za wygraną.

– Że… mogę… na ciebie… liczyć… – mówiła powoli, wymawiając wyraźnie każde słowo. – Dorosłam już, Paweł, to jest czas, abym popełniała swoje błędy, rozumiesz? – Widziała jego zdezorientowanie. – To miłe, że się o mnie martwisz, że tyle dla mnie zrobiłeś, ale zostaw mnie, wracaj do swojego życia… masz przecież do kogo…

Chciała, aby zaprzeczył, ale on milczał, czym potwierdził jej domysły.

– Dorosłaś? – zapytał. – I dlatego wykluczasz mnie ze swojego życia, tak? I wszystko zrobisz sama? Jak zwykle, Zosia Samosia, zawsze sama, wszystko sama – wyrzucił z siebie w końcu. – Nic się nie zmieniłaś! – Zabrzmiało to jak zarzut.

– A powinnam? – Powoli odsuwała się od niego.

– Powinnaś! Sama mówiłaś, że dorosłaś, a co widzę? W dalszym ciągu rozwydrzoną, zbuntowaną małolatę! Iga – chwycił ją za ramiona i zmusił, by spojrzała mu oczy – kiedy zrozumiesz, że prośba o pomoc nie jest oznaką słabości a siły? Nic się nie stanie, jeśli pozwolisz mi sobie pomóc, nie mam zamiaru ograniczać twojej wolności ani zabraniać ci popełniać błędy. Rób, co chcesz, tylko…

– Ręcznik – usłyszał i nie zrozumiał.

– Słucham?

– Ręcznik ci opadł na podłogę. – Skinęła głową. Od razu spojrzał w dół. Ręcznik rzeczywiście leżał na kafelkach a on stał przed Igą goły jak święty turecki. Uniósł wzrok. Nie czuł wstydu, ale poczuł, że jego ciało zaczyna reagować nie tak, jakby sobie życzył.

Iga zauważyła to i uśmiechając się lekko, podeszła do drzwi.

– Nie spodziewałam się ciebie tutaj – przyznała. – Nie widzieliśmy się tyle czasu… Dotąd dawałam sobie radę sama…

– A teraz masz mnie. – Paweł wyszedł z łazienki zaraz za Igą, z ręcznikiem idealnie owiniętym wokół bioder.

– Nie powinieneś tak mówić! Nie możesz! Nikt i nic cię nie upoważnia do tego, aby wtrącać się do mojego życia!

– A i owszem! Sama mnie upoważniłaś!

Zaśmiała się głucho.

– Ciekawe kiedy – powiedziała zjadliwie.

– Dawno, dawno temu…

– Paweł, przestań! To było rzeczywiście dawno temu, ale minęło już sto lat i wszystko się zmieniło! My się zmieniliśmy, ty, ja! – Przerwała na chwilę, zastanawiając się, co jeszcze powinna powiedzieć. – Nie musimy sobie o tym za każdym razem przypominać.

Patrzył na nią, milcząc. Zmieniła się od czasu ich ostatniego spotkania. Zmieniała się coraz bardziej, zupełnie jakby Iga, którą znał, odchodziła, a w jej miejsce pojawiała się obca osoba. Nie podobało mu się to. Kiedyś znał ją tak, że wiedział, o czym myślała, co chciała powiedzieć, co jej się podobało bądź nie. Teraz miał wrażenie, że nie potrafiłby wskazać nawet jej ulubionego koloru. Podszedł do Igi, uniósł rękę i palcem pogładził dziewczynę po policzku. Zaskoczona odsunęła głowę.

– Co robisz? – zapytała.

– Sprawdzam – padła szybka odpowiedź.

– Gramy w pokera?

– Tak. – Nachylił się i bezceremonialnie ją pocałował. Tym razem nie zdążyła uciec z ustami.– Idziemy spać?

Spojrzała na niego i w jej oczach zauważył coś na kształt zaskoczenia bądź stra chu. Postanowił natychmiast zmienić temat.

– To może chociaż coś obejrzymy, skoro już tu siedzimy? – zapytał, siadając na sofie i nie czekając na odpowiedź, sięgnął po leżącego na stoliku pilota. Przeglądając nagrania, trafił na znajomy tytuł, spojrzał na Igę i nie widząc sprzeciwu, włączył film. – Holiday, tylko nie mów, że nie chcesz – zastrzegł się od razu, wiedząc, że to jej ulubiony film.

– Znam go na pamięć – przypomniała mu mimo wszystko, siadając obok niego.

– Ja też – objął ją mocno i pocałował w czoło. – Ale chętnie zobaczę po raz nie wiem który. Taki Graham na przykład – wskazał na bohatera granego przez Jude’a Lawa – totalna beksa. Nie ma takich facetów! Żaden się tak nie zachowuje!

Roześmiała się serdecznie.

– Ty taki byłeś! W przedszkolu! Dokładnie. Beczałeś bez powodu! Zawsze!

Oboje zapomnieli, że jeszcze kilka chwil wcześniej niemal się pokłócili.

– Nieprawda – zaoponował od razu Paweł. – Nie lubiłem przedszkola, to wszystko.

– Akurat! – W ostatniej chwili zwinnie zeskoczyła z kanapy, uciekając przed chłopakiem. Jego dłonie minęły ją o milimetry, ale Paweł nie zrezygnował. Szybko zerwał się i próbował dogonić dziewczynę. Iga uciekła do swojej sypialni; już miała zamknąć drzwi, śmiejąc się radośnie, gdy poczuła, jak opierają się włożonej między skrzydło a futrynę stopie Pawła. Nie udało się! Odskoczyła szybko, potykając się o leżące na podłodze kapcie i jak długa padła na łóżko. Paweł momentalnie znalazł się obok niej. Śmiejąc się razem z nią, błyskawicznie złapał ją za ręce, unieruchamiając je.

– Odwołaj to! – zażądał.

– Nigdy! – Szarpnęła się, chcąc się wyswobodzić.

Uniósł jej ręce i unieruchomił za głową. Przypomniała sobie, ile to razy wygłupiali się w ten właśnie sposób, ile godzin spędzili w swoim towarzystwie.

– Poddaję się, wygrałeś – rzuciła ich stałą kwestię, gdy w żaden sposób nie mogła się uwolnić.

Paweł roześmiał się zwycięsko.

– Poważnie?

– Tak, poważnie, poddaję się! – Próbowała się poruszyć, ale leżący na niej Paweł uniemożliwił jej to.

– Buziak na zgodę. – Ten tekst był niewątpliwie oznaką końca zabawy, odetchnęła więc z ulgą.

Paweł nachylił się nad nią, spodziewała się szybkiego całusa, takiego, jakiego dawali sobie niejednokrotnie, ale gdy jego twarz zbliżała się do jej, coś poczuła. Najpierw zadrżała, jakby było jej zimno, coś w środku nie dawało jej spokoju… Zanim się zorientowała, co się dzieje, pragnienie wybuchło w niej niczym wulkan po długim uśpieniu. Nie potrafiła ukrywać tego, co się z nią działo, była z Pawłem, a ten miał opanowane do perfekcji zmiany jej nastroju. Gdy zauważył błyski w jej oczach, lekko uniósł kąciki ust w uśmiechu. Iga oddychała coraz ciężej. Paweł uniósł się, klęknął obok niej i dłońmi zaczął zjeżdżać coraz niżej, znacząc linie jej brody, szyi. Nie był zdecydowany, ale widząc podniecenie w oczach dziewczyny, chciał się z nią trochę podroczyć. Delikatnie zsunął dłonie niżej, poczuł jak szybko bije jej serce, jak płytko oddycha; dopiero teraz zauważył, że pasek jej szlafroka rozsupłał się i poły okrycia ześlizgiwały się po nagim ciele. Widział ją nagą miliony razy. Najbardziej delikatnie, jak tylko potrafił, odsunął błękitny materiał, by nic mu nie przeszkadzało.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki