Kreatorki zmiany

Kilka słów celem wstępu

Książka powstała na bazie doświadczeń zarówno osobistych jak i zawodowych (w tym pracy z kobietami), jak również obserwowaniu zmiany w otaczającej rzeczywistości i świecie.

Nie sposób zaprzeczyć, że żyjemy w Nowej Erze, która jest czasem zmiany, artykułowaną od dawna potrzebą przemian i ich koniecznością w wielu sferach życia i to zarówno indywidualnego, jak i społecznego. Ona już się zresztą dzieje i jest coraz bardziej obserwowalna.

Książka pokazuje przestrzeń tworzenia oraz kierunek, prowadzący systematycznie do cywilizacyjnych przemian (których jesteśmy świadkami), tworzenia nowego społeczeństwa i świata.

Niniejsza publikacja składa się z 3 części:

1. Kreatorki zmiany

2. Kreatorzy zmiany

3. Kreowanie zmiany w świecie.

Część pierwsza – jest formą przesłania do współczesnych kobiet, których budzący się potencjał jest coraz bardziej widoczny na zewnątrz (i dostrzegany przez nie same, szczególnie młode pokolenie) i potrzebuje nadania mu kierunku, obudzenia wewnętrznej motywacji. Do tego potrzebne są Mentorki, starsze doświadczeniem i młode duchem, które same przeszły tę drogę, rozumiejąc sens zmian w szerszym kontekście, nie tylko osobistym, ale społecznym, w kierunku kreowania równowagi – społecznej harmonii.

Część druga – ukazuje pewne humanistyczne i etyczne aspekty życia, dotyczące każdego, ujawniające społeczne trendy, czy systemy wymagające zmiany, artykułując te potrzeby w szerszej skali (także globalnej).

W części trzeciej – zawarte zostały tworzone od lat inicjatywy i to zarówno w Polsce, jak i na świecie, pokazując podwaliny i kierunek cywilizacyjnych zmian. Jest to zaledwie wycinek, kropla w oceanie tychże inicjatyw. Stanowią one jednak przyczynek do refleksji, gdzie jesteśmy teraz – jako jednostki i inspiracje do dokonania stosownego wyboru: kreowania pozytywnej przyszłości świata lub jego zagłady.

Abyśmy wykorzystali tę szansę, która jest nam dana właśnie teraz.

Autorka

Wprowadzenie o lustrze

To, czym się dzielę, zarówno w mych książkach, artykułach, warsztatach, indywidualnych konsultacjach już od 15 lat jest mym życiowym doświadczeniem, moimi „odrobionymi lekcjami" w „szkole życia". Już dosyć dawno temu zrozumiałam, że życie jest jak chodzenie do szkoły i uczenie się lekcji. Im są one trudniejsze, tym większy z nich sens, jak również moc z nich czerpana. Dlatego lustro od lat mi „pasowało" do określenia tego, co widzą w nas ludzie lub co ja mogę zobaczyć, gdy dokładnie zacznę się przyglądać sobie, także im, w ich „lustrach": rodzinie, dzieciach, partnerach. Zwierciadło odbija prawdę o mnie - jaka jestem naprawdę.

Kilkanaście lat temu w „Poradach małej Ewuni dużej Ewie" zapisałam jej radę. Pracując z mą małą dziewczynką, odblokowując swe traumy, zapytałam jej kiedyś, co chce zobaczyć w lustrze. A ona mi odpowiedziała: (tu zacytuję jedną z jej licznych porad):

Ona: Oglądam się w lustrze dnia.
Ja: Po co?
O.: Aby zobaczyć, kto ja jestem.
J.: A Ty siebie nie widzisz?
O.: Widzą mnie inni i oceniają, a ja siebie nie widzę.
J.: Co widzisz w lustrze?
O.: Jaka naprawdę jestem.
J.: A jaka jesteś naprawdę?
O.: Odbita od lustra.
J.: ???
O.: Przeglądam się w innych. Oni mnie widzą, oceniają, krytykują.
Ale lustro pokazuje mnie odbitą. Odbity obraz mnie w lustrze.
J.: I co to znaczy?
O.: Jak się przeglądam w wodzie – widzę siebie, tak jak w lustrze.
J.: Ale co/kogo widzisz?
O.: Głębię.
J.: ???
O.: Aby zobaczyć głębię, trzeba zobaczyć od siebie do lustra,
a potem do siebie z powrotem. Głębia daje wglądanie – patrzenie do środka – jak właśnie do lustra.
J.: Jeszcze czegoś nie rozumiem. Jak widzisz ten środek?
O.: Jak wglądnę w lustro, to znajdę siebie w środku. I wtedy widzę
wgląd w siebie.
P.: Czy nie można tego zrobić bez lustra?
O.: Bez lustra jest trudniej. Nikt nie rozumie, że można wglądnąć
i znaleźć siebie.
To lustro nam to może pokazać, że jesteśmy. Daje nam na nas widok – właśnie wgląd.
Ja: Dziękuję Ci bardzo Ewuniu. Nigdy bym nie wpadła na pomysł,
aby pokazać ludziom lustro i aby uświadomić im, że mogą w
nie wglądnąć, aby się zobaczyć w głębi.

Ta książeczka z poradami powstała już dobre 12 lat temu, wraz z innymi „poradnikami edukacji siebie", aby pokazać – poprzez proste ćwiczenia psychosyntezy (wszystkie wypraktykowałam na sobie, wiele sama stworzyłam i tworzę w trakcie konsultacji, gdy czuję intuicyjnie, co jest potrzebne na daną chwilę), szczególnie kobietom, jak zrozumieć siebie lepiej, a przede wszystkim zmieniać siebie, przyjęte zasady i przekonania, pasujące różnym środowiskom czy indywidualnym jednostkom, aby podporządkowywać sobie innych.

Od najmłodszego wieku byłam niezależna, czułam w sobie wolność, potrzebę wychodzenia poza schematy, bariery, chęć wzlatywania. Dlatego kiedyś książka „Kto mi dał skrzydła" Janiny Porazińskiej – była właśnie tym: ja chcę mieć skrzydła i wzlatać, chcę żyć tak, jak chcę, robić to, co mi w duszy gra, być sobą w każdym kawałeczku, każdej komórce siebie. Życie pokazało mi w pewnym momencie tenże obraz komórkowy, gdy odkryłam, że muszę zrozumieć, dlaczego choruję od dzieciństwa, co jest powodem, że nieustannie czegoś się we mnie szuka na wierzchu – w objawie". Tymczasem ja wewnętrznie czułam, że jest gdzie indziej, „pod spodem". Stąd powstała moja pasja badacza – odkrywcy, wychodząc od samej siebie.

Ale zanim do tego doszło, dane mi było przeżyć wyjątkowo trudne dzieciństwo, które przynosiło mi dzień za dniem stres, który w zasadzie miał swe początki w 2 roku życia i trwał przez kolejne 10 lat. Gdy po latach, oprócz setek lekarstw, „łykałam" całymi garściami książki, zrozumiałam, że jest coś więcej, nawet niż nauka, a szczególnie medycyna i me wnikliwe poszukiwania, jak i leczenie „bez efektu". To Życie i jego lekcje pokazało mi co działa, a co jest tylko iluzją, teorią, w którą mam uwierzyć.

Mówi się, że ‘wiara czyni cuda", ale nie tego rodzaju wiara – w iluzje. Tylko bowiem prawda ostoi się wszelkiej krytyce, a szczególnie „moja prawda", gdy ją odkopywałam dzień po dniu, aby ją „wyjąć" na wierzch i zacząć nią żyć i wyzdrowieć.

Ale zanim wyzdrowiałam – zostałam pokonana przez kolejne „wyroki" - diagnozy, jak i objawy, które skumulowane w sytuacji dramatycznej, gdy wszystko zaczęło się walić w mym życiu – i to powaliło mnie na łopatki. Nie miałam wyjścia – musiałam wziąć sprawy w swoje ręce i pełną odpowiedzialność nie tylko za skutki, ale za ich odkodowanie.

Dziś po wielu, wielu latach mogę powiedzieć: dziękuję życiu i jego lekcjom, a szczególnie tym najtrudniejszym. Dzięki nim, zrozumiałam, o czym ono jest, jak żyć z nim w przyjaźni, a nawet w miłości, kochać życie, żyć pełnią życia. Dziś także mogę powiedzieć, że dziękuję mym wszystkim relacjom – także tym najbardziej trudnym – z rodzicami, przyjaciółmi, znajomymi, partnerskimi. Dopiero teraz wiem jaki miały one sens. To jest „O sensie życia"- to tytuł jednej z mych książek, to jest o miłości, gdyż „Miłość wiele ma imion"- a to kolejna ma publikacja.

Ale przede wszystkim spełniłam się jako badaczka i poszukiwaczka i nadal to robię, idąc dalej, rozumiejąc więcej. Z tego też powodu zostawiłam progi mej uczelni, me wieloletnie badania, bo to było za mało. Już wiedziałam 25 lat temu, gdy wróciłam z kontraktu medycznego w Libii, że wyrosłam ze schematów, że nie mieszczę się w ramach, w których miałam funkcjonować ponownie. Ja potrzebuję latać, tworzyć i …. dopiero wtedy zaczęły się ukazywać moje książki i liczne artykuły, niektóre bardziej poważne o przyczynach chorób z autoimmunoagresji i ich odkodowaniu, czy o kwantowym podejściu do rozwoju człowieka i jego reperkusjach dla medycyny i edukacji.

To wszystko znalazłam, szukając mojej recepty na zdrowie. Odkryłam ją ukrytą głęboko na poziomie subkomórkowym - w informacji, którą nosimy, a która jest kluczem do wszystkiego co dzieje się w nas; w naszych programach, traumach, emocjonalnej energii zatrzymanej w ciele, jako depozyty na przyszłe choroby i jakość życia.

Stale tworzę: każdego dnia, pokazuję nowy obraz siebie, także innym, jakimi mogliby być. Ja już nią jestem, ale idę dalej, stając się coraz bardziej „nowa", gotowa do zmiany. Ja piszę z siebie to, co płynie ze mnie, tak, jak chce się wyrazić. Nie jestem do wklejenia w niczyje ramki - jestem Kreatorką zmiany, wychodząc od siebie i przechodząc wszelkie granice, które spotykam po drodze. Pokazuję drogę jak to robić tym, które (lub którzy) wybierają się w tę podróż, ale mają mało odwagi czy ekwipunku, aby zacząć, a szczególnie drogę do siebie, ponieważ tam są wszystkie bezcenne odpowiedzi i moce wewnętrzne.

Kocham robić to czym się zajmuję: pisać, uczyć w małych grupach, gdy jest „dostęp" do każdego. Kocham dzielić się z tymi, którzy widzą taką potrzebę i chcą się tego uczyć. Kiedyś, dawno temu, gdy stworzyłam Stowarzyszenie „Edukacja dla Przyszłości" – wydawało mi się, że moje programy są dla wszystkich (bo tak jest istotnie, bo to naprawdę społeczna edukacja – dla przyszłości, aby potem nie trzeba było terapii), stąd chciałam ich tym uszczęśliwić, a chcieli tylko nieliczni. Teraz robię swoje, idę dalej, latam coraz wyżej i pozwalam na dokonywanie wyborów kto czego chce. Ja wybrałam „nową siebie" i taką chcę się stawać każdego dnia.

Co znaczy być kreatorką zmiany?

Kreatorka zmiany to taka osoba, która sama z siebie chce się zmieniać, a nie wymaga tego od innych i całego świata.

Jakie masz prawo, czy masz takie prawo, aby wymuszać na innych zmianę? Kto ci je dał? Czy sama sobie je przyznałaś, nie pytając drugiej strony, czy ona tego chce? Przykładem może być osoba, która cała spocona wsiada do autobusu i otwiera natychmiast okno – nie pytając nikogo, czy tego sobie życzy. A czy ty chcesz zmienić się równocześnie, gdy on czy ona będzie się zmieniać?

Warto spojrzeć na to z własnej perspektywy. Co powoduje w tobie nakaz, przymus, konieczność zrobienia czegoś, czego nie chcesz, a ktoś cię do tego przymusza? Czyż nie odpór, odrzucenie? Dlaczego więc wymagasz tego od innych, gdy oni tego nie chcą? Możesz tylko prosić ich czy chcieliby coś zmienić w swym sposobie widzenia czegoś, czy ubierania się lub zachowania, wyrażania, tłumacząc swój punkt widzenia, absolutnie bez gwarancji, czy ich przekonasz. A czy sama jesteś przekonana, czy przekonałaś siebie, czy może masz co do tego sama wątpliwości, co chcesz w kimś zmienić? A może to on pokazuje ci coś o tobie, czego nie akceptujesz w sobie, a tym samym w innych?

Przede wszystkim zaś możesz pokazywać własnym przykładem – co to daje tobie, co w tobie zmieniło, jak żyjesz z tym sama – z własną zmianą. Czy jesteś szczęśliwa, spełniona, radosna, dzieląc się tym, co sama zyskałaś dzięki zmianie? Czy zmuszasz kogoś, aby się zmienił, bo wtedy ty się spełnisz – przez niego? A nie sama przez siebie, dzięki sobie? To nie jest do dyskusji – to jest DO ZROBIENIA TEGO w swoim życiu i pokazania sobie, a potem innym siebie – JAK TO DZIAŁA?

Czy wiesz, że nakazując coś komuś (dziecku, a przede wszystkim dorosłemu) wkraczasz w jego terytorium – jego osobistą, intymną przestrzeń, naruszając ją? Jakie masz do tego prawo? Rodzicielstwa, partnerstwa? - dla jego dobra? A czy wiesz jakie jest JEGO dobro? Skąd to wiesz, gdy on ci tego nie powiedział?

Rodzicielstwo – to prawo urodzenia, które nie daje prawa do zmiany natury dziecka. Możesz tylko wspierać to, co „wyłania się" z niego, tak jak z nasienia, bo ono ma swój program do wzrostu i zrealizowania siebie (o tym piszę zarówno w „Świadomym rodzicielstwie", jak i w „Zrównoważonym rozwoju dziecka w świetle nowych wyzwań"). Możesz je tylko wspomagać w rozwoju kochającym zrozumieniem jego natury i procesów dziejących się w jego życiu. Już słyszę, jak protestujesz, nie wchodząc w to głębiej. Już słucham, jak pytasz: a jak dziecko urodzi się z wadą? Nie odpowiem na wszystkie twoje pytania, musisz sobie sama na nie odpowiedzieć. Opowiem natomiast przykłady, stąd będzie ci łatwiej to sobie uświadomić.

Wiele lat temu miałam na warsztatach panią, która nie słyszała na jedno ucho. Nie mówiła o tym przez jakiś czas. Były to cykliczne warsztaty, więc przyjeżdżała co miesiąc na dwa dni, w trakcie których robiłyśmy wiele ćwiczeń w grupie, medytacji czy wizualizacji, a przede wszystkim zadawania pytań (które bardzo lubię zadawać także sobie).

Któregoś dnia ta pani przyjechała bardzo podekscytowana, opowiadając z entuzjazmem wydarzenia miesiąca. Otóż miała ona niesprawne dziecko (wtedy już 12-letnie) i zgodnie z jednym z ćwiczeń prowadziła z nim dialog wewnętrzny, aby dowiedzieć się dokładniej czego chce. Z tej dłuższej rozmowy dowiedziała się, że chciałby być jaki jest – być takim dzieckiem, a nie kimś innym i on nie rozumie, dlaczego ona na siłę chce go zmieniać. Właśnie któregoś dnia jak zwykle zadźwigała go do wanny, zostawiając go w łazience, robiąc w międzyczasie co innego w drugim pomieszczeniu. Trwało to dłuższą chwilę, gdy zamyślona, zapomniała o nim. Jakież było jej zaskoczenie, gdy usłyszała za sobą hałas i zobaczyła dziecko w drzwiach. To było w rzeczywistości, nie w wizualizacji! Odtąd pozwoliła mu być tym, kim jest. Produktem ubocznym tych zajęć, a przede wszystkim jej zrozumienia było to, że zaczęła słyszeć. A może przez lata nie chciała czegoś usłyszeć – a teraz usłyszała?

A oto kolejne przykłady:

Miałam kiedyś na pojedynczych warsztatach panią psycholog terapii zajęciowej. Wracałyśmy po nich razem przez znaczną część drogi. Powiedziała mi, jak ważne były dla niej te zajęcia, ponieważ upewniła się w tym, co w niej tkwiło głęboko – że rodzice dzieci, którymi się zajmuje, wymuszają na nich (i nie tylko), aby one były inne. I miała poczucie, że ta „pomoc" idzie w złym kierunku, prowadząc do uzależnienia od innych, także od opieki państwa. To był jej komentarz, osoby wykonującej ten zawód. To ONA widziała potrzebę zmiany! Ja byłam tylko DROGOWSKAZEM, dając jej narzędzia do tego, aby ZOBACZYŁA!

Także wiele lat temu, gdy często prowadziłam grupowe zajęcia, jedna z mych absolwentek rocznego kursu, napisała w swej pracy po tym roku (będąc nauczycielką), że gdyby każda osoba chciała zmienić TYLKO JEDNĄ rzecz w swych postawach, postrzeganiu innych – to jak inaczej wyglądałby świat: zamiast oceniać innych, widząc w nich to czy owo – zajęła się sobą i swym postrzeganiem siebie, chociażby DLACZEGO TO ROBI, że ocenia innych? Jej „wewnętrzny krytyk" całe swe bezcenne moce, które wykorzystuje dla innych, mógłby przecież wtedy przekazać sobie, dla swego wzrostu, tego, co jest w niej (całej osobie) głębiej, jaka jest jej potrzeba, aby ja wyrazić? A może jest to społeczna potrzeba „naprawy" świata, regeneracji zdrowia (bo to wszystko jest o zdrowiu w pełnym tego słowa znaczeniu). Jak inny byłby świat, gdyby wznieść swą świadomość do tego tylko poziomu: co ON (ta część siebie) chce wyrazić sobą, poprzez całą ciebie?

To wszystko jest o SYNTEZIE SIEBIE, własnej integracji, o wzrastaniu, uczeniu się z siebie, ze swych doświadczeń. Także o psychosyntezie wieku – jak w słojach drzewa (można to w nim zobaczyć) i tworzeniu mocnego pnia swej tożsamości, tego KIM JESTEM I DOKĄD ZMIERZAM?

Czy wiesz naprawdę Kim jesteś i dokąd zmierzasz?

Czy jesteś i chcesz być Kreatorką zmiany, tej najmniejszej, aby zmieniać świat na lepsze – startując od siebie?

Życie pokazuje nam kolejne lekcje do przerobienia, jedna za drugą i to coraz trudniejsze, gdy ich nie przerabiamy. Można tego nie akceptować. Ja jestem od pokazywania drogi. To wybór każdego. Ponieważ ŻYCIE ma głęboki sens, służący dobru wszystkich i wszystkiego. Możemy się z tym zgadzać, albo nie – ONO i tak będzie istniało, nawet, gdy nas już nie będzie, chyba, że zniszczymy je zanim… A przede wszystkim niszcząc siebie, relacje międzyludzkie, deprecjonując ich wkład w życie. To jest indywidualny, moralny wybór, powiedzenia TAK sobie i ŻYCIU. Gorzej, że cena niewłaściwego wyboru (NIE, nie chcę żadnej zmiany) jest globalna. Zmiany i tak się dzieją i to w większej, bo w planetarnej skali, czy tego chcemy czy nie, czy to ignorujemy i deprecjonujemy. Kwestią jest tylko nasze dostosowywanie do nich.

Jaki jest twój wybór na dzisiaj? Jutro może już nie być wyboru. Może nie być jutra! Tylko dziś możesz to zrobić!!! To jest powiedzenie TAK już dzisiaj!

Znowu o lustrze

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Kreatorzy zmiany

Dostępne w wersji pełnej

Kreowanie zmiany w świecie

Dostępne w wersji pełnej

Przypisy

Dostępne w wersji pełnej

Prawa autorskie

Ewa Danuta Białek

Warszawa 2014

Wydawca: INSTYTUT PSYCHOSYNTEZY

www.psychosynteza.pl

Sprzedaż wysyłkowa: instytut@psychosynteza.pl

ISBN 978-83-63428-61-7

sklep internetowy http://zdrowiedlaciebie.abc24.eu

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com