Adam Brzeski

PRAWO SKORPIONA

czyli

PODSTĘPNA TEMIDA

Wydawnictwo Psychoskok, 2012

WSTĘP

Eksponowanie Państwa Prawa, w którym przemilcza się archiwizowanie skutków dyskryminacji podmiotów gospodarczych, dochodzących swoich słusznych praw przed organami Wymiaru Sprawiedliwości tegoż „Państwa Prawa” – wymaga refleksji. Istotą Państwa Prawa nie jest Jego nazwa, lecz rzeczywistość zgodna z nazwą. Jaka jest rzeczywistość, pokazuje Publikacja pn.: „PRAWO SKORPIONA czyli PODSTĘPNA TEMIDA”

Opis publicystyczny oparty jest na autentycznych wydarzeniach powodujących dramat zawodowy przedsiębiorcy, który w okresie zapoczątkowanej wolności gospodarczej podjął studia na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego, ukończone z dyplomem magistra organizacji i zarządzania, następnie zawierzając intencji transformacji ustrojowo-gospodarczej zawiązał spółkę prawa handlowego i jako jedyny udziałowiec, pełniący jednoosobowy zarząd, podjął się działalności w branży budowlanej, zawierając wieloletni kontrakt inwestycyjny dla instytucji państwowej, nie przewidując, że podjęta działalność gospodarcza rychło przemieni się w ustawiczny kontredans z wymiarem sprawiedliwości.

Nie tylko dla udramatyzowania sytuacji, bowiem fakty są autentyczne, należy skonstatować, iż z perspektywy dwudziestu trzech lat, okazało się, że przedsiębiorca ów, obecnie na emeryturze, poświęcił pięć lat studiów zawodowych, by w rezultacie mógł prowadzić wysoko efektywne przedsiębiorstwo przez ... trzy lata. (?) Pozostały okres osiemnastu lat upłynął bez dochodów, a nawet wynagrodzenia jako okres bezskładkowy, wyłączony z obliczenia wysokości emerytury, w którym to okresie zmuszony był równolegle zmagać się z wymiarem sprawiedliwości, po zwróceniu się o zasądzenie oczywistych należności za usługi budowlane, w wysokości środków obrotowych Firmy oraz odszkodowania za zablokowanie dochodowej działalności gospodarczej. Przyczyny utraty ponad dwudziestu lat z życia zawodowego, powodującej nieodwracalne zubożenie we wszystkich płaszczyznach życia, nakazują dać chociażby moralną rekompensatę w postaci opublikowania tej swoistej praworządności.

Publikacja niniejsza może być traktowana przez czytelnika, posiadającego własne gusta co do gatunku literatury jako kryminał, farsa, groteska lub tragikomedia, bowiem sytuacje przedstawione w tym opracowaniu zawierają na przemian wydźwięk grozy i komizmu oraz ogólnego przygnębienia. W dalszym toku narracji, dla uproszczenia, przedsiębiorca występujący z pozycji wielu funkcji – właściciela, prezesa Firmy i powoda w sprawach sądowych – będzie wymieniany umownie pod pseudonimem J.Marko.
Od poczytności tej publikacji zależeć będzie jej II wydanie uzupełnione.

Rozdział I

Transformacja ustrojowo-gospodarcza w dogmatach Temidy (okres 1989 – 2012)

Przedsiębiorca J.Marko, który w okresie zapoczątkowanej wolności gospodarczej podjął studia na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego, ukończone z dyplomem magistra organizacji i zarządzania, następnie zawierzając w intencje transformacji ustrojowo-gospodarczej zawiązał spółkę prawa handlowego i jako jedyny udziałowiec, pełniący jednoosobowy zarząd, podjął się działalności w branży budowlanej. J.Marko prowadził przedsiębiorstwo o ponadprzeciętnych wskaźnikach efektywności do czasu, kiedy zwrócił się o pomoc do wymiaru sprawiedliwości o zasądzenie należności płatniczych przy końcowym rozliczeniu zakończonego kontraktu budowlanego, którego poprzedzające etapy budowy były już odebrane przez nadzór budowlany i rozliczone finansowo przez inwestora-płatnika zgodnie z umową budowlaną, która regulowała sposób płatności przelewem bankowym po „... dostarczeniu protokołu odbioru robót i zatwierdzeniu faktur przez inwestora zastępczego” działającego w miejscowości prowadzenia budowy. Z rozliczenia końcowego etapu budowy inwestor zastępczy dokonał potrąceń tyczących jednego z poprzednich etapów budowy odebranych przez nadzór budowlany bez wykazania usterek wykonawstwa i opłaconych wcześniej przez inwestora głównego. Wysokość potrącenia – przed denominacją złotego 240.000 000 zł. – równoważyła 95 % środków finansowych posiadanych w obrocie przez Firmę J.Marko jako środki obrotowe, co oznaczało zablokowanie działalności gospodarczej Firmy, która przez trzy lata działalności nie posiadała jeszcze wolnych środków finansowych jako rezerwy finansowej, przy kredytach bankowych stosujących wówczas oprocentowanie kredytu w wysokości 60%, które przekraczało zyskowność Firmy w wysokości 12-15 %. Kredyty te nie uwzględniały możliwości Firm początkujących – stanowiły bowiem element tzw. terapii szokowej.

W opisanej sytuacji Firma J.Marko uzyskała łatwo nakazy zapłaty w postępowaniu nakazowym w Sądzie Rejonowym, a po złożeniu sprzeciwu przez dłużnika, Sąd Rejonowy przekazał sprawę jednego nakazu zapłaty do rozpoznania do Sądu Wojewódzkiego (obecnie Sąd Okręgowy), jako że wartość przedmiotu sporu tego nakazu przekraczała ustawowe kompetencje Sądu Rejonowego. Ponieważ Sąd Okręgowy nie rozpoznał sprawy w upływającym okresie dwuletnim, w którym upływał termin wniesienia pozwu o odszkodowanie, Firma J.Marko taki pozew złożyła w sytuacji konieczności zwalniania pracowników oraz wyprzedaży środków trwałych na zdobycie obrotowych środków zastępczych, co okazało się również utrudnione istniejącą anarchią czyli bezkarnością przestępstw w obrocie gospodarczym. Na przykład wstawiony do sprzedaży samochód w Auto komisie został przejęty przez wierzycieli Komisanta, co spotkało się przyzwoleniem Prokuratora i Sądów w postępowaniu karnym - (co będzie przedmiotem doprecyzowania w następnym rozdziale). Dopiero w trzecim roku Sąd Okręgowy wydał wyrok korzystny dla dłużnika - uchylający nakaz zapłaty. Zaskarżony oczywiście wyrok I instancji przedłużył rozstrzygnięcie prawomocne sprawy na kolejny, czwarty rok, w którym Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok i zwrócił sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy z przeprowadzeniem postępowania dowodowego w całości. Po upływie kolejnych lat został wydany wyrok utrzymujący w mocy znikomą część nakazu zapłaty, a w pozostałej części znów został uchylony. Ponowne zaskarżenie wyroku poskutkowało ponownym uchyleniem zaskarżonego wyroku i jak poprzednio Sąd II instancji zwrócił sprawę do ponownego rozpoznania wydając odpowiednie zalecenia.

Sąd I instancji stanął wobec konieczności rozpoznawania sprawy po raz trzeci, czego nie uczynił, znajdując inne wyjście przez działanie na zwłokę do czasu wygaśnięcia pełnomocnictwa inwestora dla inwestora zastępczego i zakończenia jego likwidacji jako spółki z.o.o., po czym Sąd umorzył postępowanie zawiadamiając powodową Firmę, iż ze względu na likwidację i wykreślenie Firmy pozwanej z Krajowego Rejestru Sądowego – należało umorzyć postępowanie ze względu na nie istnienie strony pozwanej. Sąd Rejonowy, który zawiesił postępowanie w sprawie drugiego nakazu zapłaty o niższej wartości na okres rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy, sprawy tam uprzednio przekazanej, tuż przed zakończeniem likwidacji pozwanego inwestora zastępczego wydał wyrok utrzymujący w mocy nakaz zapłaty, który również podzielił los nakazu zapłaty, którego losem pokierował Sąd Okręgowy. W rezultacie pozostające w mocy nakazy zapłaty trafiły do postępowania egzekucyjnego, w którym Sąd odmówił wydania klauzuli wykonalności przeciwko inwestorowi-płatnikowi, twierdząc, iż płatnikiem był nieistniejący już Inwestor zastępczy, co oznaczało przepadek wierzytelności.

W konkluzji należy skonstatować – z trudem utrzymując powagę sytuacji – iż w okresie ponad pięcioletniego postępowania sądowego, w którym Sądy roztaczały obronę inwestora zastępczego, stwierdzając, iż nie jest on obowiązany do wykonania nakazów zapłaty, natomiast zmieniły swoje poglądy nagle po likwidacji tegoż inwestora zastępczego, stwierdzeniem, iż płatnikiem był nieistniejący już inwestor zastępczy. (?) W postępowaniu egzekucyjnym Sąd nie ustosunkował się do zacytowanych przez Firmę J.Marko treści umowy budowlanej i przepisów prawa, według których: cyt.: „Prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające obowiązek danej osoby do złożenia oznaczonego oświadczenia woli, zastępuje to oświadczenie.”(art.64 kc) – oznacza to w praktyce, iż brak zatwierdzenia faktury do zapłaty przez inwestora-płatnika został zastąpiony przez wyroki Sądu II instancji powodujące, iż nakaz zapłaty pozostał w mocy, zatem inwestor-płatnik był obowiązany dokonać zapłaty bez zatwierdzenia faktury do zapłaty, z którego to obowiązku prawnego, inwestor-płatnik został zwolniony orzeczeniem Sądu sprzecznie z prawem. Powyżej zacytowany przepis prawny utożsamiający czynność prawną (zatwierdzenia faktury) przez przedstawiciela (inwestora zastępczego) z wyrokiem Sądu, znajduje zastosowanie do kolejnego przepisu prawa: cyt.: „Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.” (art.95 kc) – jednakże przepis ten będzie przywołany jeszcze w rozdziale o roszczenia odszkodowawcze.

Postrzeganie dyskursywne i polemiczne

Do czego doprowadziło orzecznictwo sądowe w życiu J.Marko, w okresie oczekiwania na wykazanie praworządności Temidy, ujawnia suplement do merytorycznej części publikacji. Otóż wychodząc z naukowego założenia, iż w przyrodzie nic nie ginie, zmienia się jedynie stan skupienia lub rozproszenia materii, w tym przypadku zaistniał ten drugi – stan rozproszenia. J.Marko z jednej strony popadł w niełaskę u funkcjonariuszy praworządności, którzy nie wiedzieć dlaczego przedłużali proces dochodzenia do praworządności, z drugiej zaś strony upatrywał korzyści z rosnącej wartości odszkodowania, jako wartości przedmiotu sprawy o odszkodowanie wniesionej w drugim roku trwania procesu o zapłatę. J.Marko wykonał obliczenia na bazie bilansowego wzrostu kapitału własnego Firmy w okresie trzech lat od jej założenia, wykazującego dynamikę wzrostu na poziomie 225% średniorocznie – czyli ponad dwukrotne, coroczne podwajanie prognozowanej wartości majątku Firmy. Wyznawcy Temidy – Bogini praworządności – byli uprzedzeni o rosnących stratach po stronie niepokornego adwersarza w pozwie o odszkodowanie. W tym układzie, w pięcioletnim okresie dochodzenia na drodze sądowej należności finansowych – 95 % środków obrotowych Firmy generujących wzrost kapitału – prognozowany jego przyrost wykazany został na ponad siedem milionów zł (po denominacji złotego), rekompensujący zablokowanie tego dochodu w okresie trwania procesu. Dopełnieniem tej groteskowej sytuacji były procesy sądowe, w których J.Marko uczestniczył jako prezes reprezentujący własną firmę pozwaną do uiszczenia kosztów sądowych w procesach o zapłatę prawomocnych należności, tj. wierzytelności, których przepadek nastąpił wskutek orzecznictwa sądowego, jak również do zwrotu kosztów procesowych inwestora-płatnika, który tymże orzecznictwem sądowym został zwolniony od uregulowania wierzytelności, tudzież wypłacenia odszkodowania dochodzonego pozwem firmy J.Marko.

Orzeczenia sądowe, tworzące zobowiązania firmy J.Marko trafiały do Komornika Sądowego celem wszczęcia egzekucji, by po upływie określonego czasu zostały umorzone jako zobowiązania nieściągalne. W takiej sytuacji kolejne postępowanie sądowe dotyczyło przeniesienia zobowiązań Firmy jako spółki prawa handlowego, na osobę prezesa J.Marko, jako że ten został uznany za odpowiedzialnego za zaniechanie zgłoszenia spółki do postępowania upadłościowego po stwierdzeniu nieściągalności kwoty 2.000 zł. tytułem nie uiszczonych składek na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne od zarejestrowanych dochodów prezesa, których de facto nie pobierał już od pierwszego roku po rozpoczęciu procesów o należności z nakazów zapłaty tj. środków obrotowych w tym funduszu płac w kwocie łącznej ponad 29.000 zł. (po denominacji złotego). W opisanej sytuacji życiowej, z trudem utrzymujący się przy życiu biologicznym J.Marko nabył się choroby stwierdzonej medycznie jako nerwica wegetatywna serca, leczona odmianą leków stosowanych w sytuacji przedzawałowej.

Z opresji życiowej J.Marko został wybawiony jedynie przez osiągnięcie wieku emerytalnego i otrzymaniem emerytury obliczonej z pominięciem poprzedzających dziesięciu lat jako okresu bez dochodów, okresu bezskładkowego, obliczonej w tym wypadku z wybranych dwudziestu lat całego okresu zatrudnienia, które przypadało na okres przed zaistnieniem „wolności gospodarczej” w transformacji ustrojowej, to znaczy na okres zatrudnienia w formacji socjalistycznej – niestety. Doprowadzanie do skrajnie absurdalnej sytuacji wydawało się nie mieć końca, bowiem po otrzymaniu emerytury wszystkie zobowiązania J.Marko jako prezesa Spółki objętej „praworządnością” z przepadkiem wierzytelności Spółki w dobie kapitalistycznej transformacji ustrojowej zostały przeniesione na obciążenie emerytury socjalistycznej J.Marko. Owej kompromitacji, ignoranci transformacji mogliby uniknąć, utrzymując w mocy nakazy zapłaty wydane w postępowaniu nakazowym – w terminie trzech miesięcy, jak nakazywały przepisy prawa w postępowaniu w sprawach gospodarczych.