MARCIN CISZEWSKI
KRZYSZTOF LIEDEL

Gliniarz

Opowieść policjanta

© 2018 Marcin Ciszewski

© 2018 WARBOOK Sp. z o.o.

Redaktor serii: Sławomir Brudny

Korekta językowa: Karina Stempel-Gancarczyk

eBook:
Ilona i Dominik Trzebińscy Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl

Okładka: Paweł Gierula

ISBN 978-83-65904-26-3

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.

ul. Bładnicka 65

43-450 Ustroń, www.warbook.pl

Tę opowieść dedykuję moim Rodzicom – Dance i Staśkowi. Mam nadzieję, że przeczytają ją i pokiwają głowami z przekonaniem, że „jednak coś dobrego z niego wyrosło”…

Krzysztof Liedel

Od autorów

Nie każde życie to bajka, nie każda książka to biografia. Jednak jak w życiu wielu osób pojawiają się bajkowe motywy, tak w tej książce w zasadzie wszystko jest z życia wzięte. Czytelnik nie znajdzie tu prawdziwych nazwisk, dat urodzenia i miejsc zamieszkania bohaterów. Jeśli jednak miał szczęście – albo nieszczęście! – poznać ich osobiście, nie pomyli się i rozpozna ich bez pudła. Rozpozna, ponieważ wszystkie te historie wydarzyły się w rzeczywistości – może nie w tych samych miejscach, w nieco innym czasie i okolicznościach, ale prawda kryje się w ludziach i ich przygodach, a nie w suchych datach i statystykach.

Opowieść o świecie nowej, kształtującej się policji, niekończącym się okresie przejściowym, który w moim wypadku objął cały okres służby w tej formacji, jest dla mnie ważna osobiście. Te historie stanowią część tego, kim jestem, a ludzie, którzy tu zostali sportretowani, byli towarzyszami i świadkami najważniejszych chwil mojego życia. Chciałem pokazać młodość „górną i durną” kumpli i swoją, graniczącą z artyzmem doskonałość rzemiosła policyjnego moich mistrzów i fantazję przeciwnika. Wśród mentorów, przyjaciół, partnerów i współpracowników z policyjnych lat chciałbym wskazać zwłaszcza Stanisława Pomarańskiego, Andrzeja Bogusza i Dariusza Osucha – zwłaszcza ten ostatni był towarzyszem większości moich najdzikszych przygód. Trudno się temu dziwić – szczerze wyznawał zasadę, że aby złapać łobuza, trzeba za nim posłać innego łobuza. A my ganialiśmy wspólnie za najgorszymi rodzajami łobuzów…

Chciałem też uświadomić niedowiarkom i wątpiącym, że służba w policji nie była wtedy – i do dziś nie jest – jedynie polem dla afer, sensacji, teczek i polityki. Dla 99 procent funkcjonariuszy to po pierwsze – misja i życiowy cel, po drugie – wielka przygoda, która zmienia całe życie, i po trzecie – praca zawodowa, którą, jak większość przedstawicieli innych zawodów, starają się wykonywać dobrze.

Krzysztof Liedel

Szanowny Czytelniku,

jeśli trzymasz tę książkę w ręku, być może o mnie słyszałeś. Mam na koncie kilkanaście powieści, w których pełna dramatycznych zwrotów akcja i wyraziści bohaterowie są głównymi motorami zdarzeń. Jednak tym razem mam nielichą tremę, właściwą raczej debiutantom. Po raz pierwszy bowiem nie wymyśliłem fabuły do tekstu, który sygnuję nazwiskiem. Nie uruchomiłem wyobraźni, by wykreować zdarzenia, postaci, relacje pomiędzy nimi. Moja wyobraźnia nie miała tu nic do roboty.

Mojego szanownego współautora poznałem przy okazji pracy nad Upałem. Niezwykle mi wtedy pomógł swą wiedzą i znajomością niuansów praktycznej działalności służb specjalnych. Poznał mnie z wieloma fascynującymi ludźmi. Przegadaliśmy dziesiątki godzin, częściowo na tematy dalece wykraczające poza fabułę powieści. Z tych spotkań, niejako naturalnie, narodził się pomysł przelania na papier choć małej części zdarzeń, w których Krzysztof brał udział jako uczestnik bądź świadek.

Media na ogół rozpisują się o wielkich przestępstwach, głośnych zbrodniach, gigantycznych defraudacjach i wielkomiejskiej policji, która prowadzi efektowne śledztwa za pomocą najnowszych zdobyczy techniki, czasem kończąc sprawę świetnie wyglądającym w telewizji helikopterowym pościgiem za sprawcą.

Tu, Szanowny Czytelniku, przeczytasz o czymś zupełnie innym. Przeczytasz o policji z wczesnych lat dziewięćdziesiątych, operującej przeważnie w małych miastach. Na kartach książki nie znajdziesz wyrafinowanej techniki i przekrętów na miliardy. Spotkasz za to twardzieli jeżdżących polonezami, piszących na maszynach do pisania albo ręcznie i strzelających z wiecznie zacinających się pistoletów P-64. Ludzi często spętanych biurokratycznymi nonsensami i wiecznymi reformami, ale oddanych pracy, na swój sposób ideowych. Mam nadzieję, że w ciągu lektury nie zabraknie Ci emocji: akcja goni bowiem akcję, a puenty bywają zgoła nieoczekiwane. Policjanci czasami ponoszą porażki, przestępcy natomiast często nie grzeszą nadmiarem inteligencji, a niekiedy nawet zwykłym sprytem. Bywa strasznie, ale i nieodparcie śmiesznie.

Chciałbym podziękować mojej żonie Kasi, która w ten projekt włożyła więcej czasu i cierpliwości niż zazwyczaj. Osobne podziękowania należą się także Tadeuszowi Michrowskiemu za wydatną pomoc merytoryczną i organizacyjną.

Marcin Ciszewski

Prolog

– Szefie, jak to Ruscy, to mają kałachy, a na kałacha żadna kamizelka nie pomoże. Tylko niewygodnie będzie siedzieć – powiedział jakiś głos. Część zebranych zarechotała nerwowo.

– Bez dyskusji! – Naczelnik lekko się zaróżowił. – Jak kogoś zobaczę bez sprzętu, wylatuje z akcji. Rozumiemy się?

Widać było wyraźnie, że facet nie ustąpi. Choć używane wtedy przez policję kamizelki były dalekie od doskonałości, nie chcieliśmy ryzykować udziału w akcji dla jakichś głupich obiekcji.

Czterech policjantów schowało się na tylnych siedzeniach zaparkowanych samochodów. Następnych dwóch w śmietniku. Kolejnych dwóch w samochodzie zaparkowanym kilkadziesiąt metrów dalej, w głębi ulicy. Jogi i ja tuż koło drzwi wejściowych na klatkę schodową. Piętro nad nami, przy okienku obserwacyjnym: jeszcze jeden gliniarz.

Trzech policjantów w odwodzie.

Czas ciągnął się jak guma do żucia. W końcu, parę minut po 1:00, w słuchawce coś zachrobotało.

– Jedzie figurant – usłyszałem.

Wyjrzałem ostrożnie. W głębi uliczki ukazał się terenowy mercedes z przyciemnionymi szybami. Powoli zmierzał ku parkingowi. Dałem znak Jogiemu. Wyjęliśmy broń. Trzask przeładowania rozbrzmiał ostro w ciszy bezludnej klatki schodowej.

Samochód zatrzymał się. Przez chwilę stał z włączonym silnikiem, jakby kierowca oceniał sytuację, w razie jakiegokolwiek niebezpieczeństwa gotów natychmiast odjechać. Po chwili usłyszałem, jak silnik przestaje pracować. Niemal jednocześnie otworzyło się troje drzwi auta. Trzech barczystych, wyraźnie widocznych w świetle latarń facetów stanęło na chodniku i rozejrzało się uważnie.

Od tego momentu wydarzenia zaczęły się toczyć z prędkością międzynarodowego ekspresu.

– Stój, policja! – rozległ się krzyk gdzieś na lewo od mercedesa.

Wypadłem z klatki. Kątem oka dostrzegłem ruch, po czym usłyszałem huk wystrzału, a pół sekundy później – to zadziwiające, jak precyzyjnie umysł potrafi rejestrować błyskawicznie następujące po sobie wydarzenia – odgłos odłupywanego przez kulę tynku i przeciągły chichot rykoszetu gdzieś za plecami. Nie widziałem dokładnie, kto strzelał. Klęknąłem. Złożyłem się, pociągnąłem dwukrotnie za spust. Cezetka skoczyła w ręku, kierowca mercedesa zachwiał się, po czym przewrócił na plecy. Padły kolejne strzały. Słyszałem wyraźnie świst powietrza niebezpiecznie blisko głowy. Moi koledzy odpowiedzieli ogniem, po czym, wśród gromkich okrzyków („Stój, policja!” oraz „Gleba!”), ruszyli do przodu.

Sześciu ludzi dopadło pozostałych pasażerów terenówki, którzy zostali błyskawicznie rzuceni na ziemię i skuci kajdankami.

Podniosłem się i ruszyłem w kierunku samochodu.

W tym momencie raniony przeze mnie mężczyzna obrócił się na brzuch, w jego ręku coś błysnęło metalicznie, rozległ się huk…

Bólu początkowo nie czułem. Po prostu w jednej sekundzie szedłem równym krokiem, a w następnej – siedziałem na chodniku i z niedowierzaniem wpatrywałem się w rosnącą szybko na prawym udzie plamę krwi.

Mój partner w dwóch dużych susach doskoczył do napastnika, wycelował mu lufę prosto w głowę i wycedził:

– Rusz palcem, to zajebię.

Tamten nie dyskutował. Powolnym ruchem odrzucił broń i splótł dłonie na karku. Jogi szybkim ruchem skuł mu ręce na plecach, ignorując okrzyk bólu.

Spróbowałem wstać. Plama krwi powiększała się jednak tak szybko i w głowie zaczęło mi się kręcić tak mocno, że zrezygnowałem na razie z prób samodzielnego działania. Poczułem ostry, szarpiący ból promieniujący w górę uda.

– Dostałeś? – usłyszałem pytanie. Nawet nie bardzo wiedziałem, kto je zadał. Przed oczami miałem gęstniejącą z każdą chwilą mgłę.

– Tak jakby – mruknąłem. Poczułem senność.

– Karetka już jedzie. Nie odpływaj.

Rzeczywiście, gdzieś w oddali usłyszałem syrenę. Narastała i oddalała się, falowała niczym wzburzone morze. Poczułem przemożną chęć snu. Położyć się i zasnąć, położyć się i zasnąć, położyć… ■

Łódź

W czasach, kiedy chodziłem do liceum, prawie wszyscy, którzy umieli dłużej niż przez pięć minut skupić wzrok na literach, czytali Sienkiewicza. To chyba jedyny obok Karola Maya autor lektur, po którego uczniowie sięgali także poza szkołą. Nawet na balangach koledzy rzucali cytatami z Trylogii. Oczywiście, prawie każdy chciał zostać Kmicicem. Nie wiem, jaki wpływ na ich przyszłość miały książki, które czytali.

Na moją miały zasadniczą.

– Zaręba!

Nie dogadywałem się z nauczycielami. Spory wynikały głównie z tego, że moje jasno sprecyzowane zainteresowania niezbyt współgrały z ich, równie jasno i niestety bardzo dobitnie wyrażanymi, oczekiwaniami.

– Zaręba!

Oderwanie się od dobrej powieści jest jak wybudzanie z transu. Trwa dłuższą chwilę i jeszcze przez moment po otwarciu oczu nie wiesz, co dzieje się dookoła.

– Zaręba!

Spojrzałem przed siebie. Sztukę dedukcji opanowałem na tyle, by po temacie na tablicy wywnioskować, że znajdowałem się na lekcji polskiego. Pioruny we wściekłych oczach stojącej nade mną nauczycielki nie wróżyły niczego dobrego.

– Słucham? – spytałem niewinnie, próbując kolanem przycisnąć książkę do spodu ławki.

– Co robisz?

– …Nic.

– Czemu nie odpowiadasz na pytanie?

– Ale jakie?

Tego dla polonistki było już za wiele.

– Wstań!

Wykonałem polecenie. Dolina trwogi Conana Doyle’a spadła z trzaskiem na podłogę. Poczułem, że się czerwienię.

– Co to jest? – Jad sączący się z tego zdania mógłby uśmiercić tygrysa, a co dopiero licealistę.

– Książka…? – odpowiedziałem pytaniem, mając jak najlepsze intencje.

Nie byle jaka książka. Chęć przetrwania w szkole i doczołgania się do ostatniej klasy walczyła we mnie z pragnieniem poznania dalszych losów Sherlocka Holmesa.

– Wyjdź. Na zebraniu pogadam z twoim rodzicami. – Padł wyrok. Przyjąłem go z ulgą. Zebrałem rzeczy do plecaka i szybkim ruchem wcisnąłem pod pachę Dolinę trwogi. Przygody ukochanego detektywa skończyłem czytać na korytarzu. Przeżycia w tym stylu przydarzały mi się przez całe liceum.

Po maturze nie miałem wątpliwości, co chcę robić w życiu. W roku 1989, przełomowym okresie we współczesnej historii Polski, możliwości zostania oficerem policji (wtedy: milicji) były dwie. Odsłużyć wojsko, a potem iść do pracy w MO albo pójść na służbę zastępczą do prewencji, a po półtora roku zdać do szkoły oficerskiej. Wybrałem drugi wariant.

Decydując się na prewencję, wychodziłem z założenia, że zamiast marnować czas, biegając z karabinem po poligonie czy siedząc w czołgu, nauczę się czegoś, co jako gliniarzowi później mi się przyda. Przeszedłem stosowne badania, po czym trafiłem do Łodzi, na tak zwaną „unitarkę”.

Ulica Pienista. Będę pamiętał ją do końca życia.

Szary baraczek wartowni pełniący rolę biura przepustek, w głębi szare jedno- i dwupiętrowe budynki koszar, dalej sala gimnastyczna, garaże i warsztaty, wszystko w kolorze szaroburym. Pomiędzy tym wszystkim obszerny betonowy plac apelowy, też, jak się można domyślić, nierażący oczu nadmiernie intensywnymi barwami. Z boku placu park samochodowy: nyski, polonezy, stary z naczepami osobowymi (tak zwane dyskoteki), armatka wodna, kilka transporterów opancerzonych SKOT i BTR.

Miejsce, w którym miałem spędzić najbliższych kilkanaście miesięcy życia, wyglądało jak koszary wojskowe i nie napawało nadmiernym optymizmem. Również pierwszy dzień służby odarł mnie z wielu złudzeń.

Kapral o wyglądzie i manierach troglodyty kazał nowo zaciągniętym rekrutom ustawić się w dwuszeregu, po czym wyczytał kilkanaście nazwisk, wśród których „Zaręba” lśniło niczym najcenniejszy klejnot.

– Misie! – ryknął. – Sprzątanie rejonów!

– Jakich rejonów? – wyrwało się komuś.

– Morda, misiu! Jazda do magazynu!

W magazynie czekał na nas zestaw cuchnących szmat i stos pięknie ułożonych opakowań pasty do podłóg. Domyślenie się, co należy z nimi zrobić, nie wymagało ani wielkiej filozofii, ani specjalnej dedukcji. Ze zrezygnowanymi minami zabraliśmy się do czyszczenia parkietu.

Pierwsze tygodnie policyjnej unitarki różniło od wojska tylko jedno: kolor mundurów. Ostrzyżono nas na krótko, podzielono na plutony, skoszarowano, nie udzielano przepustek. I kazano czyścić rejony. Określenie „misiu” też nie było przypadkowe i bynajmniej nie należało do pieszczotliwych. Stanowiło element czegoś w rodzaju fali. Sprowadzała się ona do dość prostej reguły: wobec „starych” nie mieliśmy żadnych praw. Nie dotyczyła ich kolejka w stołówce, mogli na nas zrzucać część obowiązków, a jeśli „młodemu” trafiła się większa porcja obiadu, zaraz słyszał: „Misiu, wymieniamy się”.

Co wieczór szorowaliśmy posadzki do późnej nocy. Jedni psioczyli, inni próbowali przyjąć to z humorem, a jeszcze inni w milczeniu zajmowali się swoim fragmentem podłogi.

Nie tak wyobrażałem sobie służbę.

Czarny beret

W stołówce codziennie widywaliśmy chłopaków z plutonu specjalnego. Obserwowaliśmy ich z nieukrywanym podziwem. Mieszkali na terenie jednostki, ale jadali osobno. Siadali przy długim stole, dostawali znacznie lepsze jedzenie i prawie nie utrzymywali kontaktów z ludźmi spoza swojego oddziału. Nie wyglądali jak my, zwyczajnie, raczej jakby ich gdzieś hodowano. Wysocy, przystojni i wysportowani; bił od nich spokój, który dodatkowo potęgował wrażenie dzielącego nas dystansu. Różnili się od nas każdym szczegółem. Mieli moro z ogromną ilością kieszeni – jak komandosi – i spadochronowe buty, a nie byle jakie, workowate mundury. Spali w osobnym bloku, w dwu-, a nie dwunastoosobowych pokojach. Przy ich Coltach Astra (które, nawiasem mówiąc, też nie stanowiły szczytu militarnej techniki) nasze wiekowe P-64 wyglądały jak straszaki z wiejskiej potańcówki. Trenowali na strzelnicy, siłowni, basenie, skakali ze spadochronem…

No i nosili jawny dowód przynależności do elity: niedbale przekrzywiony czarny beret.

My natomiast chodziliśmy na patrole i szorowaliśmy rejony.

Rzecz jasna, marzeniem większości z nas było dostanie się w szeregi tej elitarnej jednostki. Kiedy ogłoszono nabór, zgłosiło się sześćdziesięciu młodych. W tym ja. Grupa przeszła szereg testów: sprawnościowych, zdrowotnych, odporności na stres, strzeleckich.

Niestety, liczyły się też inne uwarunkowania.

Po pierwsze, niezbyt chętnie brali „młodych”. Należało wyjątkowo się wykazać, żeby się zdecydowali. Nie tylko na testach. Po drugie: same dobre wyniki nie przesądzały o niczym, o ile człowiek nie wiedział, komu należy postawić wódkę. Nie wiem, jak oceniono moje pozostałe umiejętności, tej ostatniej zabrakło mi na pewno.

Ze wszystkich młodych, którzy się wtedy zgłosili, do plutonu ostatecznie trafiło dwóch. Niestety, nie było mnie pośród nich. Po opanowaniu rozgoryczenia uznałem, że widać taki los mi pisany, i postanowiłem skoncentrować się na drodze do szkoły oficerskiej.

Wkrótce potem rekruci zaczęli odbywać służby.

Termin ten oznaczał osiem godzin kręcenia się bez sensu i celu po blokowiskach, wśród których i tak nigdy nic się nie działo. Chodziliśmy parami i parami umieraliśmy z nudów. Nikt nie znajdował w sobie serca do takiej pracy. W ciepłe dni jeszcze jakoś wytrzymywaliśmy, ale kiedy robiło się zimno, robota wysysała resztki wigoru nawet z najbardziej odpornych. Chowaliśmy się wtedy po klatkach schodowych i przeczekiwaliśmy w ten nieskomplikowany sposób całą służbę, a czasem nawet naciągaliśmy na siebie płaszcze i spaliśmy. Dla kogoś postronnego widok musiał być co najmniej szokujący. Wyglądem zapewne przypominaliśmy bezdomnych.

Chłopakowi wychowanemu na Sherlocku Holmesie i 07 zgłoś się robiło się coraz bardziej markotno. Lista zawiedzionych nadziei stawała się coraz dłuższa.

Nie bardzo potrafię sobie wyobrazić, co działoby się dalej, gdyby nie pewne zdarzenie, mające miejsce jakieś pół roku po rozpoczęciu szkolenia rekruckiego. Monotonia dnia codziennego została mianowicie przerwana przez tak zwane uderzenie ze łba.

Tak.

Miałem popołudniówkę – kolejny nudny dzień, który zaczął się o 14:00, a skończył o 22:00. Zanim zdałem sprzęt i uwolniłem się od ostatnich rygorów formalności, zrobiła się prawie 23:00. Czułem się jak chodzące zwłoki. Jedyne, o czym wtedy marzyłem, to wrzucenie w siebie czegoś do jedzenia i pójście spać.

W stołówce kłębiło się sporo osób. Część chłopaków po patrolach w milczeniu pałaszowała kolację. Przy stole w głębi sali siedział dowódca plutonu specjalnego razem z kilkoma swoimi podkomendnymi.

W kolejce za mną stało trzech „starych”, w tym jeden kapral. Byli zajęci bluzganiem i sprośnymi żartami, więc jakoś nie przyszło im do głowy, żeby wepchnąć się przede mnie. Stałem spokojnie, nie wadząc nikomu. Dowlokłem się do okienka, odebrałem swoją porcję i ruszyłem do stolika. A przynajmniej chciałem ruszyć.

– Koniec szamy – usłyszałem dobiegający z „wydawki” głos kuchennego. – Czekacie na nową turę.

Obwieszczenie nie powinno „starym” robić większej różnicy, żaden z nich nie pełnił tego dnia służby; wszyscy większość czasu spędzili pewnie na szeroko pojętej rekreacji. Stało się jednak inaczej.

– Z chuja chyba spadłeś! – stwierdził jeden sentencjonalnie. W tej samej chwili na moje ramię spadła ciężka łapa kaprala.

– Chodź, misiu. Poczekasz sobie, a starsi zjedzą. Dawaj michę.

W sekundę znaleźli się przede mną. Nie wiem, czemu im tak zależało. Jedną porcją na trzech i tak by się nie najedli, ale najwyraźniej górę wzięła rytualna konieczność przypomnienia, kto tu rządzi.

Nie mam pojęcia, jak zachowałbym się w normalny dzień. Może dałbym im tę porcję na odczepnego i spokojnie zaczekał na swoją? W końcu jeden z nich był kapralem, a nam od samego początku wpajano szacunek dla starszych stopniem. Wtedy jednak wezbrały we mnie tylko wściekłość i upór. Czułem, że po całym dniu bezsensownego patrolowania ulic mam prawo chociaż do tej pieprzonej kolacji, którą uczciwie wystałem w kolejce.

– Nie będę na nic czekał. Po służbie jestem – powiedziałem, jednocześnie strącając jego rękę z ramienia.

Nie dyskutowali. Jeszcze nawet nie skończyłem zdania, kiedy drugi z nich trafił mnie plaskaczem w twarz. Nie od razu zareagowałem. Najpierw z pietyzmem odłożyłem miskę z jedzeniem, a potem się odwróciłem.

Zacząłem od tego, który mnie uderzył.

Szybki wykrok, strzał czołem w nos i facet poleciał do tyłu. Obaj kumple skoczyli jak na sprężynie. Kaprala zatrzymałem solidnym kopnięciem w brzuch, ostatniemu przyłożyłem solidnym taboretem, który, sam nie wiem w jaki sposób, znalazł się w moim ręku. Kapral wyprostował się i ponownie skoczył w moim kierunku. Wybiłem się, wykonałem półobrót i moja stopa znowu trafiła go nieco poniżej splotu słonecznego, tym razem znacznie silniej niż za pierwszym razem. Stęknął i z rozmachem usiadł na ziemi. Ten, który dostał taboretem, miał najwyraźniej stalową czaszkę, bo zabierał się do następnego ataku. Złożyłem się i posłałem go na ścianę kombinacją prostych i sierpów.

Miałem sekundę na oddech przed drugą rundą.

Dopiero wtedy zauważyłem, że stoję pośrodku wielkiego kręgu złożonego z rekrutów i oficerów, którzy krzykami i klaskaniem zachęcali mnie oraz moich oponentów do dalszych wysiłków. Publika chciała krwi (jak każda publika na świecie). Było w tym coś z pojedynku gladiatorów.

„Starzy” nie poddawali się łatwo, ale kiedy już zyskałem inicjatywę, nie dałem żadnemu z nich otrząsnąć się na tyle, by mogli mi zagrozić. Nie pozwalałem im wstać. Jedna porcja jedzenia kosztowała ich kilka solidnych siniaków.

Koniec końców żaden z nas nie zjadł tego wieczoru kolacji. Zajście przerwało bowiem wejście oficera dyżurnego i dwóch wartowników.

Kiedy nas wyprowadzali, dostrzegłem, że tylko cztery osoby nie wstały od swojego stołu, żeby obserwować walkę: dowódca plutonu specjalnego i jego ludzie. Jedynie oni nie krzyczeli. Po prostu siedzieli spokojnie, jedli kolację i zdawali się w ogóle nie zwracać uwagi na to, co się stało.

– Mówcie, jak było – rzucił oficer dyżurny, kiedy już znaleźliśmy się przed jego biurkiem.

Nie wydawał się zaaferowany, raczej zmęczony. Do północy zostało ledwie kilka minut.

Pytanie zadał w przestrzeń. Nikt nie odpowiedział. Prześlizgnął się wzrokiem po całej czwórce, ale milczeliśmy nadal. W końcu spojrzał mi prosto w oczy. Wzruszyłem ramionami.

– Takie tam… – zacząłem, zupełnie bez pomysłu, co powiedzieć dalej.

Dyżurny pokręcił głową.

– Pisać umiesz?

– Ta jest…

Wyciągnął z szuflady kilka długopisów i kartki.

– Raport. I wasz interes, żeby szło wam lepiej od gadania.

Zdałem sobie sprawę, że niechcący zadziałałem na własną korzyść. „Starzy” nie mieli czasu ustalić wspólnej wersji, więc wszystko, co napiszą, nie będzie prawdopodobnie trzymać się kupy.

Kiedy skończyliśmy, dyżurny zebrał nasze notatki i schował do szuflady.

– A teraz spieprzać do łóżek. I żebym nie musiał już dzisiaj wychodzić.

Wyszliśmy potulnie. Dziwnie się czułem. Myśli kłębiły się pod czaszką, nie przybierając żadnego konkretnego kształtu. Z jednej strony miałem niezłego pietra. Możliwe, że właśnie zaprzepaściłem szansę na szkołę oficerską. Ale z drugiej… jeśli moje życie miało dalej wyglądać tak jak do tej pory, może nie było czego żałować?

W pewnym sensie byłem też dumny, że poradziłem sobie z trzema starymi wygami.

Po wyjściu od dyżurnego poszliśmy każdy w swoją stronę. Szybko przekonałem się, że wieści rozchodzą się z prędkością błyskawicy, gdy bowiem ukazałem się w korytarzu swojego bloku, powitała mnie owacja na stojąco. Koledzy klepali mnie po plecach i serdecznie gratulowali. Cudownym sposobem pojawiło się też kilka puszek idealnie schłodzonego piwa.

Tak przeżyłem swoje pięć minut sławy w prewencji.

Następnego ranka obudziłem się wcześniej niż zwykle. Sporo czasu zmitrężyłem w łazience, a potem jeszcze dłużej wkładałem mundur. Nigdzie mi się nie spieszyło. Czekała mnie wizyta u dowódcy i miałem niemal stuprocentową pewność, co od niego usłyszę.

Wyrzucenie nie tylko przekreślało marzenia o pracy w policji. Oznaczało pójście na dwa lata do wojska. Mój dotychczasowy staż w prewencji nie wliczałby się do tej służby.

Pod gabinetem dowódcy jednostki kazano mi czekać. Usiadłem grzecznie i następne pół godziny siedziałem w pustym korytarzu. Audiencja zaczynała się od przetestowana cierpliwości interesanta.

Rozejrzałem się. Nigdzie śladu „starych”. Dziwne. Powinni warować razem ze mną.

Wreszcie w drzwiach pojawiła się sekretarka.

– Dowódca prosi.

Odetchnąłem głęboko i na lekko drżących nogach ruszyłem na spotkanie losu.

Przywitała mnie ekipa, którą razem widywałem dotąd tylko na oficjalnych uroczystościach. W pokoju siedzieli dowódca, jego zastępca, dowódca plutonu specjalnego i jeden z oficerów kadrowych. Dowódca spojrzał na mnie, po czym westchnął.

– Opowiedz, jak było.

– Tak jest, panie inspektorze.

Opowiedziałem, mając pełną świadomość, że jeden z nich widział zajście na własne oczy. Gadałem i gadałem, a oni nie sprawiali wrażenia, jakby naprawdę interesowało ich, co mówię. Często pospieszali narrację. „Co dalej?”, pytali. Kiedy skończyłem, żaden nie odniósł się do moich słów, za to dowódca plutonu specjalnego zaczął mi się uważnie przyglądać.

– Jakieś sporty w cywilu uprawiałeś? – spytał.

– W nogę trochę grałem, ale głównie sztuki walki. Takie kopane bardziej.

– Jaki styl konkretnie?

– Taekwondo WTF. Boks też trochę.

Uśmiechnął się pod nosem.

– A tu po co przyszedłeś? Wojska się bałeś?

– Nie… Chciałem zdawać do szkoły oficerskiej.

– A jak się nie uda?

O tym nie pomyślałem. Ale nie była to też zbyt trudna zagadka.

– Zostanę w prewencji.

Kiwnął głową. Pozostali nie odzywali się, co było zgoła nietypowe: facet nominalnie nie był przecież moim dowódcą.

– A do mnie byś nie wolał przejść? – zapytał beznamiętnie.

Zrobiłem minę tak głupią, że aż się zaśmiał. Za pobicie trzech kolegów, w tym jednego wyższego stopniem, spodziewałem się kary, nie nagrody.

– Tak jest! – krzyknąłem, jakby aktualność propozycji zależała od mojego refleksu i siły głosu.

– Chwila, Zaręba. Źle ci u mnie? – obruszył się lekko komendant.

Zawahałem się. Mama uczyła mnie, że należy być uprzejmym, ale w końcu nie uprzejmość, tylko, można by rzec, bolesna szczerość sprawiła, że w ogóle znalazłem się w tym pokoju.

– Tak jest, panie pułkowniku!

Zbaraniał.

– Słucham?

– No bo… nudno tu, panie pułkowniku. Albo szorowanie rejonów, albo włóczenie się po osiedlach. Tak czy siak, mało się dzieje.

– A tam?

– A tam może będzie trochę akcji.

Wieczorem należałem do elity.

Pluton specjalny

Dopiero kiedy obładowany rzeczami wszedłem na blok, a szef kompanii wskazał mi lokum, zrozumiałem, jak wielka przepaść dzieliła pluton specjalny od zwykłej prewencji. Jakby porównać Disneyland do wesołego miasteczka w Kaczych Dołach. Tutaj wszystko, w co przestawałem już wierzyć, wydawało się możliwe.

Maszerując powoli w stronę przydzielonej kwatery, zerkałem do pokoi. Prawie wszystkie drzwi były pootwierane. Widziałem książki na biurkach, plakaty na ścianach, nawet rowerki stacjonarne, a przede wszystkim różnorodną, wysokiej klasy broń. Leżała na stołach, krzesłach i łóżkach, przez nikogo niepilnowana.

Tutaj nie trafiał nikt przypadkowy. Wszyscy mieli do siebie zaufanie.

Moim współlokatorem okazał się niewysoki facecik, nienależący do szczególnie wylewnych. Minęło trochę czasu, zanim go trochę poznałem. Okazało się, że z wykształcenia był filozofem, skrajnie zdystansowanym do świata, i to do tego stopnia, że różnica między życiem a śmiercią wydawała mu się drobna i nieistotna, wręcz niewarta dłuższych rozważań.

Gdy wszedłem, spojrzał na mnie, podał rękę, wymieniając nazwisko, a potem wrócił do czyszczenia pistoletu. Zanim rzuciłem swoje manatki na łóżko, w drzwiach zjawił się chorąży.

– Po coś tu pamiątki targał? – spytał, wskazując na moje owinięte w koc rzeczy. – Idziesz wszystko zdać, misiu.

Co prawda w jednostce specjalnej nigdy nie spotkałem się z takimi przejawami fali jak w prewencji, ale tu też byłem nowy, o czym nikt nie zamierzał dać mi zapomnieć. Miś to miś.

– Bierz szpeje i chodź ze mną – powiedział chorąży.

Wciągnąłem więc tobół z powrotem na plecy.

Pół godziny później byłem znowu w pokoju, ubrany w moro plutonu specjalnego. Na stanowiącym moją fryzurę krótkim jeżyku dumnie panoszył się czarny beret.

Współlokator natychmiast sprowadził mnie na ziemię.

– Na prawo noszenia beretu trzeba zasłużyć.

– Mam go w ręku nosić?

– Pod pagonami. Tu czy tam, do czasu chrztu jesteś tylko misiem.

Zrobiłem, jak powiedział, starając się ukryć rozczarowanie. Później okazało się, że niepisanych praw jest więcej, na przykład nie wolno mi iść z grupą na poligon czy trening. Musiało minąć parę tygodni, zanim zaczęli traktować mnie jak swojego i dopuszczać do ćwiczeń.

Tymczasem pozostawało mi… szorowanie rejonów.

Prawdziwym członkiem plutonu specjalnego zostałem po oddaniu pierwszego skoku ze spadochronem. Skoczyłem, o dziwo nie odczuwając specjalnych emocji, a tego samego dnia wieczorem odbyły się chrzciny.

Dowódca zebrał oddział w świetlicy.

– Zaręba, wystąp!

Wyszedłem przed szereg. Pośrodku czekało krzesło. Wódz usiadł na nim i kazał mi włożyć głowę między swoje nogi. Rytuał dosyć prymitywny, ale nikt nie zamierzał dyskutować z tradycjami. Z boku stała dębowa deska. Wypisano na niej nazwiska wszystkich członków jednostki.

– Starszy, ile batów? – spytał dowódca.

– Dyszka.

Zanim zorientowałem się, co się dzieje, na mój tyłek spadł pierwszy cios. O ich liczbie decydowało trzech najdłużej służących w oddziale. Zasada była boleśnie prosta: lubią kogoś, uderzeń mniej. Jeśli ktoś ich wkurzał… no cóż, nikt nie przejmował się górnym limitem.

Dziesięć to był duży kredyt zaufania.

– A teraz pompuj pięćdziesiąt. Za oddział.

Wykonałem polecenie z ochotą. Czułem rosnącą dumę, że zaraz stanę się pełnoprawnym członkiem czegoś, co podziwiałem od początku służby.

Gdy lekko zdyszany skoczyłem na równe nogi, dowódca włożył mi czarny beret na głowę i uścisnął dłoń.

– Witamy w plutonie – powiedział.

Potem było coś na kształt lakonicznych i w dużej mierze niecenzuralnych gratulacji od starszych z oddziału. A później zacząłem uczyć się prawdziwej policji.

Trening, który odbyłem w plutonie specjalnym, uważam za bardzo dobry, zwłaszcza biorąc pod uwagę czas i okoliczności, w których miał miejsce. W Polsce trwały obrady Okrągłego Stołu, opozycja dogadywała się z dawną władzą, a kształt nowej Rzeczpospolitej dla nikogo nie był oczywisty. My jednak funkcjonowaliśmy na poziomie, którego nie powstydziłyby się podobne oddziały w ówczesnej Europie.

Mieliśmy dostęp do różnych rodzajów broni, począwszy od starych P-64, na RAK-ach i kałachach kończąc. Szczegółowo poznawaliśmy każdy z nich. Zawiódł mnie tylko brazylijski Colt Astra – marzenie każdego chłopaka z prewencji. W życiu nie miałem w ręku większego szajsu, choć przyznać trzeba, że broń wyglądała pięknie.

Uczyliśmy się strzelać w różnego rodzaju sytuacjach bojowych. W ruchu, zza osłony czy nawet – sięgając po wzorce z filmów akcji – z obu rąk.

Skakaliśmy ze spadochronem, operowaliśmy z transportera opancerzonego, łącznie z trenowaniem skoków z wozu w czasie jazdy. Sporo ćwiczyliśmy fizycznie. Basen i siłownia były obowiązkiem. Do tego dochodziły zajęcia z walki wręcz. Pamiętam, jak podśmiewałem się w duchu z potężnie zbudowanych kolegów. Dziś określono by ich mianem „koksów”. Bawiło mnie, gdy jęczeli potępieńczo, próbując podnieść wyprostowaną nogę na wysokość biodra albo chociaż… kolana. Dopiero później doceniłem ich atuty. Mając kogoś takiego, nie potrzeba już tarana do forsowania drzwi.

Wiedzę praktyczną pogłębiały szkolenia teoretyczne. Lektura przygód Sherlocka Holmesa nie przygotowała mnie na to, jak wiele tej wiedzy trzeba było wchłonąć. Zasady dedukcji angielskiego detektywa były niczym przy zasadach użycia broni, przepisach prawa, procedurach operacyjnych czy pozornie oczywistych drobnostkach w rodzaju taktyki wchodzenia do pomieszczeń.

Na treningach zeszło kilka miesięcy.

Ćwiczyliśmy właśnie samoobronę. Zajęcia nagle przerwało wejście dowódcy w towarzystwie dwóch nieznanych nam oficerów. Kiedy otworzyły się drzwi, a oni równym krokiem ruszyli przez salę, natychmiast rozległy się ciche szepty.

– Cisza! – Wódz wydawał się odrobinę podenerwowany. – Koniec zajęć. Do trzynastej chcę widzieć każdego w pełnej gotowości. Mamy robotę.

Nie czekał na reakcję. Ruszył z powrotem do wyjścia, a jeden z oficerów zaczął czytać listę przydziałów. Usłyszałem swoje nazwisko i serce zabiło mi mocniej.

– Boisz się, Krzysiek? – spytał mnie Filozof, kiedy wracaliśmy po rzeczy do pokoju.

– A ty?

Parsknął śmiechem.

– Kwestia podejścia. Stoik nie ma się czego bać. – Klepnął mnie po plecach. – Ale misiek owszem.

– Nie jestem miśkiem – obruszyłem się.

– Się dopiero okaże.

Ponoć tylko głupi się nie boją, ale naprawdę: jedyne, co wtedy czułem, to podekscytowanie. Miałem dwadzieścia lat. Chciałem zobaczyć, ile warte są dziesiątki godzin treningów i zajęć. Łaknąłem akcji. Rwałem się do boju.

Na odprawie dowiedziałem się, że jedziemy do Czarnego. W tamtejszym więzieniu wybuchł bunt z powodu… amnestii. Brzmi absurdalnie, ale właśnie amnestia była zapalnikiem, który zdetonował ładunek. Problem polegał na tym, że nie dotyczyła wszystkich.

– Zabójcy i recydywiści zrobili strajk – tłumaczył nam dowódca. – Nie spodobało im się, że polityczni wychodzą, a oni nie.

Nagle wszyscy, łącznie ze złodziejami rowerów, poczuli się więźniami politycznymi zamkniętymi za próbę obalenia ustroju.

– Rozwiesili plakaty. Chcieli negocjacji. A kiedy to nic nie dało, przejęli obiekt. Wczoraj weszła służba więzienna, dwustu chłopa. Doszło do strzelaniny, były ofiary śmiertelne. Klawisze zostali wypchnięci na zewnątrz. Więźniowie zabarykadowali się w dwóch blokach i od jakiegoś czasu okupują je.

– Zakładnicy? – spytał jeden z chłopaków.

– Dwóch klawiszy i pielęgniarka. Więźniowie wynieśli na dach plandekę z żądaniami i zaczyna się z tego robić duża sprawa. Czekamy na decyzję góry. Albo wchodzi ZOMO, albo wchodzimy my i załatwiamy temat precyzyjnie. „Chirurgicznie”, tak powiedzieli. Na razie jesteście w gotowości.

Kiedy wychodziliśmy, odwróciłem się w stronę Filozofa.

– Ciekawe, czego żądają.

Spojrzał na mnie zdziwiony.

– Kogo to, kurwa, obchodzi?

Potem nastąpił nerwowy okres oczekiwania. Politycy i dowódcy dywagowali. Polska zaczynała być demokracją, ale poza deklaracjami niewiele jeszcze za tym szło. Władza nie chciała działać jak komuniści, służbom brakowało natomiast jakichkolwiek nowych wzorców i procedur.

Bardziej chyba dla zabicia nudy niż z realnej potrzeby zapoznano nas z aktami więźniów. W ogniu walki i tak nie będzie czasu patrzeć, kto jest kim. Przeglądaliśmy leniwie dossier prymitywnych zakapiorów i w ten sposób spędziliśmy blisko pięć godzin.

W końcu władze zdecydowały się posłać negocjatora. Naturalnie zawód „negocjator” w PRL-u nie istniał, więc dowódca po prostu wyznaczył jednego z nas. Poszedł ten, który wydał nam się najsprytniejszy, ale prawdę mówiąc, nie spodziewaliśmy się wielkiego sukcesu. Nie przygotowywano nas do podobnych zadań.

Negocjator osiągnął jednak nielichy sukces, po godzinie więźniowie wypuścili bowiem dwóch strażników więziennych, których wzięli jako zakładników. Wtedy zaczęliśmy się zastanawiać, czy do interwencji w ogóle dojdzie. Jednych cieszyła taka możliwość, innych wręcz przeciwnie. Wątpliwości rozwiały się niedługo.

Jeszcze z korytarza słyszeliśmy, jak wódz rzuca mięsem pod adresem góry. Kiedy wszedł do pokoju, było jasne, że coś tu nie gra. Popatrzył na nas i powiedział tylko:

– Wchodzimy.

Popatrzyliśmy po sobie.

– To chyba dobrze, nie?

Nie zwrócił na nas uwagi. Wydawał się zły i zmartwiony.

– Wchodzimy jednocześnie do całego więzienia. Rejon, w który uderzacie, okupuje mniej więcej trzydziestu więźniów. Z boku macie osłonę ZOMO, żeby nie połączyli się z buntownikami z innych części.

Zaczęliśmy się zbierać, każdy chciał jeszcze raz sprawdzić broń i poprawić sprzęt.

– Zostawcie broń.

Z kilkunastu gardeł jednocześnie wyrwały się okrzyki niedowierzania.

– Media podchwyciły, że doszło do strzelaniny, i góra nie chce, żeby coś takiego się powtórzyło.

– Znaczy co?

– Znaczy, że macie pałki i gaz.

Wtedy wszyscy zrozumieli nagle, dlaczego dowódca był tak wściekły. Nie szliśmy na szturm ani pacyfikację. Góra wysyłała nas na bijatykę rodem z wiejskiego wesela.

Nie pojmowałem tego. Decydentom naprawdę zdawało się, że ktoś pomyli próbę usadzenia kilku morderców i recydywistów z kopalnią Wujek? Wychodziło na to, że ich bezpieczeństwo miało być ważniejsze od naszego.

Naiwna refleksja gówniarza. Politykom nieodmiennie chodzi o chronienie własnej dupy.

Przydzielono mnie do drużyny numer dwa. Było nas dziesięciu i wyglądaliśmy jak imitacja rzymskiego legionu. Każdy z wielką plastikową tarczą, hełmem z przyłbicą i pałką. Tak wyekwipowani ruszyliśmy na akcję.

Zbliżając się do bloku więziennego, wiedzieliśmy, że wokół porozstawiani są strzelcy wyborowi, z czego zresztą więźniowie również zdawali sobie doskonale sprawę, tyle że niewiele ich to obchodziło. Od czasu do czasu któryś z nich wychodził na dach i machał do kamer, a nasi snajperzy mogli sobie co najwyżej popatrzeć przez lunety. O strzelaniu nie było mowy. Nikt nic nie wiedział i każdy bał się podjąć jakąkolwiek ryzykowną decyzję.

Weszliśmy do budynku.

Blok wyglądał jak po przejściu huraganu. Wszystko, co dało się zniszczyć, zostało zdemolowane. W wielu miejscach skruszono nawet tynk na ścianach. Jego kawałki leżały na podłodze wśród papierów, powyrywanych muszli klozetowych, resztek ubrań, naczyń i mebli. Cały ten bajzel chrzęścił pod stopami.

Przez pierwszych kilkadziesiąt metrów nikt nie zwrócił na nas uwagi. Przed nami znajdowała się krata, którą musieliśmy rozpiłować. Dalej zbudowano barykadę z szaf. Dopiero po sforsowaniu tego wszystkiego czekała nas walka wręcz.

Kątem oka zobaczyłem, jak głowa jednego z moich kolegów odskakuje, a on sam zatacza się do tyłu. Spojrzałem przed siebie i zasłoniłem tarczą głowę. Więźniowie zarzucili nas gradem wszelkich możliwych pocisków, jakie mieli pod ręką.

Gdy tylko sforsowaliśmy kratę, natychmiast rzuciło się w naszym kierunku kilku skazanych.

– Nie strzelajcie! Poddajemy się.

Padli na kolana, unosząc ręce w górę. „To koniec?”, pomyślałem. Przestraszyli się szturmu i poddali, tak po prostu? Oto cała akcja?

Otrzeźwieniem był lecący w moją stronę stołek. Poddało się tylko kilku facetów, którzy prawdopodobnie nawet nie chcieli brać udziału w buncie. Odesłaliśmy ich na tyły, po czym ruszyliśmy forsować barykadę z mebli.

Grupa dwudziestu więźniów zerwała się do wściekłego biegu.

Zaczęła się młócka. Młócka i chaos.

Myli się ten, kto sądzi, że w takich warunkach kordon policji wytrzymuje uderzenie i w sposób zdyscyplinowany postępuje naprzód. Tak nie było. Nie wtedy. W ruch poszły pięści, pałki, nogi, nogi od krzeseł i wszelkie możliwe przyrządy nadające się do zrobienia bliźniemu krzywdy. Oni rzucali w nas, a my w nich. Kopaliśmy się. Uderzaliśmy. Nikt nie zważał na rany, złamania i krew.

Nagle stanął przede mną wysoki drab o twarzy pokrytej bliznami. Zamachnąłem się pałką. On, nie czekając na cios, wskoczył na tarczę – poczułem, że w mojej ręce coś chrupnęło i nagle zaczął promieniować z niej coraz silniejszy ból. Facet był wściekły, a w swojej wściekłości potwornie silny. Szarpnąłem utwardzonym plastikiem, ale nie mogłem go strącić. Ruszyłem do przodu, po czym gwałtownie zrobiłem krok w tył. Tkwił jak wielki kleszcz.

Opuściłem nieco tarczę i uderzyłem go czołem w twarz. Miałem na sobie policyjny hełm z przyłbicą, więc uderzenie musiało zrobić na nim wrażenie. Osunął się z tarczy na ziemię niczym martwa mucha starta z szyby samochodu, a ja przestałem cokolwiek widzieć, ponieważ pleksiglasowa szyba przyłbicy zalana była krwią.

Przetarłem szybę rękawicą.

Zobaczyłem chaos. Wokół latały krzesła i stoły; wszystko, co dało się podnieść albo wyrwać ze ściany, leciało w naszym kierunku. Mimo to szliśmy naprzód. Bez broni palnej, jedynie z tarczami i pałkami naprzeciw kotłującej się ludzkiej masy. Zraniona ręka bolała mnie coraz bardziej. Tarcza opadała. Spazmy bólu rozlewały się po całym ramieniu za każdym razem, gdy choćby najmniejszy przedmiot odbił się od tarczy.

Zacisnąłem zęby i ruszyłem przed siebie.

Zdałem sobie sprawę, że nikt już nad tym nie panuje. Nie było mowy o taktyce czy koordynacji działań. Kiedy nasz szyk zaczął się rwać, nastąpił moment krytyczny. Kilka najbliższych sekund miało zadecydować o tym, czy więźniowie wypchną nas na zewnątrz, czy się złamią. Obie strony walczyły resztką sił.

Prostym kopnięciem potraktowałem zbliżającego się w moją stronę więźnia, a potem poprawiłem pałką przez twarz. Facet upadł. Rzuciłem go do tyłu, gdzie zaopiekowali się nim koledzy z drugiego szeregu.

W końcu przełamaliśmy zorganizowany opór. Wystarczyło rozbić grupę na tyle, abyśmy byli w stanie wyławiać więźniów pojedynczo. Przykuwaliśmy ich kajdankami do specjalnych prowadnic przy pasie i – już niegroźnych – zostawialiśmy na ziemi. Każdy kolejny „odłowiony” sprawiał, że opór więźniów słabł.

Potem do akcji wkroczyło ZOMO i pozamiatało protest do końca.

Gdy słaniając się na nogach, wyszliśmy na zewnątrz, spytałem któregoś z policjantów o godzinę. Zdawało mi się, że spędziliśmy w środku pół dnia. W rzeczywistości nie minęły dwa kwadranse.

Mieliśmy trzech rannych, do których – pechowo – należałem także ja. Okazało się, że ręka jest zwichnięta i czekają mnie trzy tygodnie chodzenia z temblakiem.

Podczas powrotu do jednostki prawie nie rozmawialiśmy. Czas na radość z pierwszej akcji przyszedł dopiero później. Na razie byliśmy zbyt zmęczeni. Stres związany z kilkoma godzinami pozostawania w gotowości, szturmem i walką wręcz miał dopiero objąć nas w posiadanie. Na razie wszystkim chciało się spać.

Jeszcze przez kilka tygodni po akcji w Czarnem wierciłem się przed zaśnięciem – kładąc się, szukałem pozycji, w której nie bolałaby mnie ręka – ale pierwszej nocy po tamtym dniu, moim debiucie, spałem jak zabity.

Był grudzień 1989 roku. Miałem dwadzieścia lat i była to moja pierwsza akcja. Ale nie tylko moja. To była pierwsza poważna akcja służb policyjnych III RP. ■

Pionki

Nadszedł długo oczekiwany moment – skończyłem odrabiać służbę wojskową. Niestety, dobiegła również końca moja przygoda z plutonem specjalnym. Pożegnałem się serdecznie z kolegami, z którymi przeżyłem kilka wspólnych akcji oraz parę tysięcy godzin spędzonych na treningach i z którymi łączyło mnie coś więcej niż zwykłe koleżeństwo. Wkrótce potem zostałem przyjęty na zaoczny kurs w szkole oficerskiej oraz otrzymałem pierwszy w życiu przydział służbowy w prawdziwej policji. Taki żółtodziób może trafić bardzo różnie; ja już na początku miałem sporo szczęścia. Wylądowałem co prawda w niewielkiej miejscowości Pionki nieopodal Radomia, ale za to od razu w sekcji kryminalnej komisariatu policji. Byłem dumny: znalazłem się w tak zwanej Jedynce, co oznaczało, że będę zajmował się zabójstwami i rozbojami i łapał najgorszych bandziorów.

Komisariat mieścił się w dwupiętrowej kamienicy wołającej o remont, jednak wewnątrz nie było najgorzej. Sekcja kryminalna miała dla siebie całe pierwsze piętro, w pokojach siedziało przeważnie po dwóch policjantów i choć umeblowanie nie tylko pamiętało lepsze czasy, ale również stanowiło kolorową i zdrowo zużytą zbieraninę, warunki do pracy były, jak się szybko przekonałem, znośne.

Pierwszego dnia pracy, pięknie wymyty, wyprasowany w kant i zarumieniony z emocji zameldowałem się u komendanta. Komendant, nieco otyły i rozmemłany jegomość po czterdziestce, spojrzał na mnie wzrokiem, który mówił, że jego właściciel nie bardzo wie, z kim ma do czynienia. Przedstawiłem się grzecznie. Komendant skinął głową, jakby mu się coś przypomniało, wymamrotał swoją funkcję i nazwisko, po czym wezwał do siebie kierownika sekcji kryminalnej.

Kierownik ów był jeszcze bardziej lakoniczny od swego szefa: po prostu skinął głową i kazał iść za sobą, roztaczając wokół aurę profesjonalizmu i monarszej niemal władzy. W gabinecie wygłosił parę okrągłych formułek na temat lojalności, konieczności zaangażowania w pracę, uczenia się od starszych. Mówił takim tonem, jakby go to potwornie nudziło. Po kilku minutach monotonnego wykładu poinformował mnie, że zostaję przydzielony do aspiranta Cyprynowskiego.

W ten sposób, jeszcze o tym nie wiedząc, trafiłem pod skrzydła legendy.

Cyprynowski

Aspirant Stanisław Cyprynowski okazał…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej