Copyright © for the Polish Edition Purple Book Wydawnictwo, Warszawa 2022
Copyright © for the Text Agnieszka Staszak 2022

ISBN 978-83-8310-231-3

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kodowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych w całości lub w części tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Purple Book Wydawnictwo
ul. Hankiewicza 2
02-103 Warszawa
facebook.com/purplebookwydawnictwo
instagram.com/purple_book_wydawnictwo

Dyrektor Zarządzająca: Iga Rembiszewska
Wydawca: Anna Kubalska
Produkcja: Klaudia Lis
Marketing i promocja: Renata Bogiel-Mikołajczyk, Beata Gontarska
Digital i projekty specjalne: Tatiana Drózdż
Dystrybucja i sprzedaż: Izabela Łazicka (tel. 601 457 030),Beata Trochonowicz (tel. 506 626 661)

Koordynacja projektu: Marta Kordyl
Redakcja: Beata Słama
Korekta: Marta Stochmiałek
Projekt okładki i stron tytułowych: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN – www.panczakiewicz.pl

Zdjęcie naskrzydełku pochodzi z archiwum prywatnego autorki.
Zdjęcia na I stronie okładki: AlexAnton/Shutterstock, Aleshyn_Andrei/Shutterstock
Zdjęcie na IV stronie okładki: S.Borisov/Shutterstock,

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Bycie dobrym człowiekiem w dzisiejszym świecie nie jest czymś
oczywistym.
Bo można być zwyczajnie dobrym albo dla własnych potrzeb i interesów
udawać kogoś takiego.
Dziękuje wszystkim, którzy należą do tej pierwszej grupy.
I moim cudownym czytelnikom, którzy dmuchają w moje skrzydła.

Agnieszka Staszak

Rozdział 1

– Lucia! Gdzie jest Lucia!?

Chciałam znaleźć siostrę, lecz na parkiecie jej nie było. Nerwowo przebiegłam wzrokiem po twarzach gości, ale na próżno. Postanowiłam pobiec do ojca, jednak kiedy rozejrzałam się po sali, zobaczyłam, że wybiega szybko, ciągnąc za rękę zaskoczoną Lucię. Uciekali. Chciałam za nimi pobiec, ale kiedy ruszyłam z miejsca, świat wokół mnie zawirował, twarze ludzi zrobiły się niewyraźne, jakby za mgłą, a ja osunęłam się bezwładnie na kamienną posadzkę.

– Rito! Rito! – Dotarł do moich uszu czyjś głos. Był tak daleko, że nie mogłam rozpoznać, do kogo należy.

– Rito! Kochanie! Obudź się!

Spróbowałam otworzyć oczy, lecz poczułam tak ostry ból głowy, że natychmiast zamknęłam powieki.

– Rito! Nie zasypiaj! Otwórz oczy!

Teraz wreszcie się zorientowałam, kto do mnie mówi. To była moja matka.

Moja matka? Zaskoczenie wygrało z bólem i zaciskając zęby, jednak otworzyłam oczy. Zorientowałam się, że leżę na posadzce, nade mną stoją ludzie. Moja głowa spoczywała na kolanach matki. Mojej matki…

– Czy ja umarłam? – spytałam, nie zdając sobie sprawy, że wypowiadam te słowa na głos.

– Nie, głuptasie! Dzięki Bogu jesteś przytomna! – wykrzyknęła matka.

Usłyszałam szmer, po czym ludzie zaczęli się cofać i wreszcie mogłam swobodniej oddychać. Matka podała mi wodę, lecz nie byłam w stanie upić nawet łyka. Spróbowałam usiąść, jednak z bólu niemal traciłam świadomość.

– Pomóżcie mi ją zanieść do samochodu! Musimy natychmiast pojechać do szpitala! Zanim przyjedzie karetka, my już będziemy na miejscu!

Giulio pochylił się nade mną, żeby wziąć mnie na ręce, lecz w tym samym momencie tuż obok niego pojawił się Leo. Giulio odepchnął go zdecydowanym ruchem ręki tak mocno, że ten się zatoczył i padł jak długi na posadzkę. Nie miałam siły teraz się tym przejmować. Objęłam Giulia za szyję i zniósł mnie do samochodu. Matka biegła tuż za nami, krzycząc do kierowcy, żeby otwierał drzwi. Kiedy Giulio kładł mnie na tylnym siedzeniu limuzyny, poczułam ukłucie w sercu. Nagle wydało mi się, że widzimy się ostatni raz w życiu, że nadciąga coś strasznego i wkrótce wszystko się zmieni. Byłam przerażona.

– Pojadę z tobą, kochanie! – powiedział Giulio, kiedy już mnie ułożył wygodnie w samochodzie, a w jego głosie brzmiała szczera troska.

– Tylko będziesz przeszkadzał! – prychnęła moja matka, nawet nie zaszczyciwszy go spojrzeniem. – Ruszamy! – rzuciła ostro do kierowcy.

– Giulio, dopilnuj, proszę, rozliczenia z firmą cateringową i pożegnaj gości w naszym imieniu – dodała, wciąż na niego nie patrząc.

– Jak pani sobie życzy – mruknął, po czym niechętnie odsunął się od samochodu. Zrobił taką minę, jakby myślał, że już mnie więcej nie zobaczy. Uśmiechnęłam się do niego i ruszyliśmy do szpitala.

* * *

Gdy Giulio wrócił na salę, by zrobić to, o co poprosiła go pani Gardiner, Leo, mówiąc do mikrofonu, dziękował gościom za przybycie. Zachowywał się jak jakiś celebryta. Kiedy skończył to małe przedstawienie, podszedł do menedżera restauracji i zamieniwszy z nim kilka zdań, wypisał czek. Giulio był wściekły, przecież to on miał się tym zająć. Kiedy ruszył w stronę Leo, ten się wyprostował, patrzył prowokująco i wyglądał tak, jakby czekał na atak.

– Nikt cię nie prosił, żebyś pożegnał gości w imieniu rodziny! – warknął Giulio.

Leo nie odpowiedział, tylko uderzył go pięścią w twarz. Giulio natychmiast mu oddał, lecz Leo miał większą wprawę w bójkach i po chwili Giulio leżał na posadzce, trzymając się za nos. Leo poprawił koszulę, przeczesał palcami włosy i syknął:

– Trzymaj się od niej z daleka! – wrzasnął, po czym odwrócił się na pięcie i szybko wyszedł z restauracji.

Lekko zamroczony Giulio rozejrzał się po sali. Goście, którzy jeszcze nie zdążyli wyjść, udawali, że nic się nie stało. Rozmawiali i śmiali się, chcąc ukryć zmieszanie, zerkali niepewnie w jego stronę. Giulio spojrzał na portret Stelli i mógłby przysiąc, że obrzuca go karcącym spojrzeniem.

Czuł wściekłość i wstyd. Spróbował wstać, lecz zakręciło mu się w głowie. Po jego twarzy spływała strużka krwi, która plamiła nieskazitelną biel jedwabnej koszuli, co wyglądało niezwykle dramatycznie. Kilku mężczyzn wreszcie podeszło do niego i pomogło mu wstać. Ktoś podał chusteczkę, ktoś inny przyniósł marynarkę. Zdawał sobie sprawę, że w zaplamionej krwią koszuli i z podbitym okiem wyglądał groteskowo. A jeszcze zaledwie kilka godzin temu nic nie zapowiadało, że wieczór tak się skończy.

Co takiego usłyszała Rita od Leo, że aż straciła przytomność? – zastanawiał się, idąc do samochodu. Muszę się tego jak najszybciej dowiedzieć. Nie pozwolę temu skurwielowi jej skrzywdzić.

* * *

Pielęgniarka przyniosła mi jednorazową szpitalną koszulę.

– Proszę się przebrać, za kilka minut po panią wrócę i pojedziemy na badania.

– Ale to nie jest konieczne, ja już się dobrze czuję, tylko bardzo mnie boli głowa – powiedziałam, krzywiąc się.

– I właśnie dlatego, Rito, poprosiłam, żeby cię dokładnie przebadano – powiedziała matka tonem nieznoszącym sprzeciwu.

Spojrzałam na nią zdumiona. Wciąż nie mogłam uwierzyć, że tu ze mną jest.

Udała, że nie widzi mojej reakcji. Podeszła, by pomóc mi się przebrać w zieloną szpitalną koszulę. Dobrze znałam ten kolor… kojarzył mi się z czasem, gdy straciłam dziecko, moje i Leo. Wtedy czułam się tak, jakbym spadała w przepaść, a teraz zaczęłam się bać, że znów zaleje mnie fala smutku, przed którą przez ostatnie lata tak dzielnie się broniłam. Nagle uderzyła mnie myśl: Przecież mój syn żyje!

Matka, widząc, że dzieje się ze mną coś złego, położyła mi rękę na ramieniu i powiedziała:

– Rito, wiem, co czujesz. Dlatego tu jestem. Możesz na mnie liczyć. – I wykorzystując moje zagubienie, zaczęła przebierać mnie w szpitalną koszulę, jakbym była małym dzieckiem. Poddałam się jej bez słowa. Pierwszy raz, odkąd sięgam pamięcią, miałam matkę tak blisko siebie.

* * *

Najpierw pobrano mi krew, potem zrobiono rezonans magnetyczny głowy i zbadał mnie neurolog. Na szczęście nie stwierdził wstrząśnienia mózgu. Bardzo chciałam już wrócić do domu rodziców, a przynajmniej opuścić szpital. Kiedy z ulgą myślałam, że to już koniec badań, pielęgniarka oznajmiła, że czeka mnie jeszcze jedno.

– Badanie ginekologiczne? Ale po co? – spytałam zdezorientowana, gdy wiozła mnie do innego gabinetu.

– Musimy potwierdzić wyniki badań krwi. Jest pani w ciąży. Wiedziała pani o tym?

– Nie! To niemożliwe. To pomyłka! Czy to na pewno moje wyniki?

Pielęgniarka uśmiechnęła się ze zrozumieniem, jakby już wcześniej wiele razy słyszała takie słowa.

– Proszę się nie denerwować. Dla dobra dziecka musi być pani w dobrej formie psychicznej.

Już się nie odezwałam. Miałam mętlik w głowie. Jak to możliwe, że zaszłam w ciążę?

Próbowałam nie zemdleć. Wpatrywałam się w szarobure płytki na podłodze i zastanawiałam, kiedy to się stało, który to miesiąc, kto jest ojcem?

* * *

W gabinecie powitała mnie sympatyczna i uśmiechnięta pani doktor, elegancka, koło pięćdziesiątki. Poprosiła, żebym położyła się na fotelu i rozluźniła, co w tej sytuacji było dość trudne. Po kilku minutach na ekranie pojawił się szaroczarny obraz, na którym trudno było mi cokolwiek dostrzec.

– Widzi pani, to jest główka. Zaraz zrobię pomiary i sprawdzimy, który to tydzień.

Wpatrywałam się w ekran. Kiełkowało we mnie malutkie życie, choć na razie widziałam coś, co przypominało raczej fasolkę lub krewetkę.

– Moje dziecko… – szepnęłam.

– Chce pani posłuchać bicia serca?

– Będzie już słychać?

– Tak, to piąty tydzień, serce teraz jest wielkości ziarenka maku, ale przecież już bije.

Tuk, tuk, tuk, tuk, tuk tuk… z głośnika stojącego obok monitora dobiegało tętno mojego dziecka.

Wsłuchiwałam się w jego rytm i poczułam, jak moje ciało się rozluźnia, znika całe napięcie spowodowane wydarzeniami ostatnich tygodni, a być może i lat.

Byłam zmęczona, lecz jednocześnie miałam poczucie bezpieczeństwa, jakby to, że jestem w ciąży, dawało mi niewidzialną ochronę.

Lekarka z uśmiechem podała mi wydruk badania.

– Proszę, to pierwsze zdjęcie, może je pani pokazać ojcu dziecka.

Wzięłam błyszczący świstek do ręki i trzymając go kurczowo, zastanawiałam się, komu pierwszemu mam je pokazać. Nie trwało to długo, ponieważ po chwili rozległo się pukanie i drzwi się uchyliły. Stanęła w nich moja matka. Wyrwała mi z ręki wydruk i spytała z lekkim niedowierzaniem:

– Zostanę babcią?

Patrzyłam na nią i spróbowałam wyobrazić ją sobie na moim miejscu, kiedy ponad trzydzieści lat temu dowidziała się, że jest w ciąży.

Nigdy nie rozmawiałyśmy o moim dzieciństwie, a tym bardziej o tym, co działo się przed moimi narodzinami. W ogóle miałyśmy niewiele okazji, żeby rozmawiać. Matka zdawała się mnie nie zauważać, a ja nie lgnęłam do niej, może dlatego że podświadomie bałam się odrzucenia.

– Muszę się położyć, mamo – powiedziałam, aby uniknąć pytań, a w szczególności tego jednego: kto jest ojcem.

– Dobrze, już cię zabieram. – Skinęła głową lekarce i pielęgniarce. Ku zdziwieniu obu pań sama zawiozła mnie do sali, w której leżałam.

– Mamo, co czułaś, gdy się dowiedziałaś, że jesteś w ciąży?

Wózek wyhamował.

– Jeszcze nie jestem gotowa, aby z tobą o tym rozmawiać, ale przyjdzie na to czas – odrzekła matka po chwili wahania. – Już niedługo wszystko ci opowiem.

Właściwie to nie spodziewałam się innej reakcji. Może to i dobrze? Nie miałam siły na kolejne rewelacje. Musiałam skupić się na uporządkowaniu całego tego bałaganu, jaki zapanował w moim życiu.

Tak bardzo chciałam pogadać z Lucią. Co się z nią dzieje? Gdzie teraz jest? Nawet nie próbowałam do niej dzwonić, bo byłam pewna, że nie odbierze.

* * *

Kilka godzin wcześniej

Leo dyskretnie obserwował gości obecnych na stypie po pogrzebie Stelli. W pewnym momencie ktoś do niego zadzwonił. Spojrzał na wyświetlacz i szybkim krokiem wyszedł do holu, żeby spokojnie porozmawiać. Kiedy wrócił, widać było, że jest poruszony, choć starał się to ukryć. Lawirując między gośćmi, podszedł do roześmianej Rity.

Na jego twarzy malowało się napięcie. Wymienili kilka zdań, Rita zbladła, zachwiała się i padła nieprzytomna na posadzkę.

Zrobiło się zamieszanie, ktoś krzyknął, ktoś w biegu przewrócił krzesło, a wokół Rity zebrał się krąg gości.

Ten zamęt był komuś na rękę. Kiedy próbowano ją ocucić, ojciec pospiesznie wyprowadził Lucię z sali. Bardzo zależało im na tym, by nikt nie zauważył ich ucieczki.

Rozdział 2

Obudziło mnie jakieś zamieszanie na korytarzu. Otworzyłam oczy i przez uchylone drzwi dostrzegłam matkę rozmawiającą z Giuliem. Nie wiem, czy mi się wydawało, ale ona chyba z nim flirtowała. Niewątpliwie zachowywała się raczej jak dojrzała singielka niż ewentualna przyszła teściowa. Miała na sobie kremowy kostium od Gucciego podkreślający kształty – wciąż była szczupła i zgrabna – i ewidentnie się do niego wdzięczyła, czyli zachowywała się jak zawsze w obecności mężczyzn. A ja już prawie uwierzyłam w to, że się zmieniła. Że spoważniała i stała się troskliwą matką. Może trochę późno, ale jednak.

Coś musiało się za tym kryć. Przez ostatnie godziny nie odstępowała mnie na krok. W szpitalu rozmawiałyśmy więcej niż przez ostatnie kilka lat. Gdyby nie musiała, toby tego nie robiła. O co jej chodzi?

Nagle oblał mnie zimny pot, ponieważ zdałam sobie sprawę, że zaraz powie Giuliowi o mojej ciąży. A nie byłam pewna, czy chcę, żeby właśnie teraz się o niej dowiedział. Próbowałam ją zawołać, ale było już za późno. Zobaczyłam, jak twarz Giulia się rozpromienia.

Natychmiast podbiegł do mojego łóżka.

– Rito, czy to prawda?! To wspaniała wiadomość!

Czułam się okropnie, byłam potargana i miałam na sobie tę paskudną szpitalną koszulę. Dlaczego matka pozwoliła mu tu przyjść? Wiele bym dała za któryś z moich kompletów bielizny do spania. A jeszcze więcej za czapkę niewidkę.

Gdy zaszłam w ciążę pierwszy raz i powiedziałam o tym mojemu facetowi, wyszedł bez słowa i więcej się nie pojawił. A teraz potencjalny ojciec cieszy się jak dzieciak, a ja nie mam ochoty z nim o tym rozmawiać. Co za ironia losu.

Pokiwałam głową i patrzyłam na rozpromienioną twarz Giulia. Czułam, że chce mi zadać mnóstwo pytań, porozmawiać o przyszłości, coś zaplanować, jednak ja nie byłam na to gotowa.

– Giulio, czuję się fatalnie – powiedziałam pospiesznie. – Głowa boli mnie tak, że nie mogę myśleć. Marzę tylko o tym, żeby zasnąć na wiele godzin i to przeczekać.

– Rozumiem, kochanie. Co mogę dla ciebie zrobić? Co ci przywieźć? Masz ochotę coś zjeść?

– Zabiłabym za chrupiące ośmiorniczki z Marina Sun! Tylko tym razem bez sałaty. I za sok ze świeżych pomarańczy. – Chciałam, żeby jak najszybciej sobie poszedł.

– Zamówienie przyjęte! Za godzinę jestem z powrotem.

– Poczekaj, wariacie… Co ci się stało? – Dopiero teraz zauważyłam, że ma podbite oko.

– To tylko efekt różnicy poglądów, nic wielkiego. Na wesele będę jak nowy – odrzekł Giulio i się roześmiał, choć niezbyt szczerze.

Poczułam ścisk w żołądku. Wesele? Jakie wesele? Nie planuję żadnego wesela. Ciąża spadła na mnie jak grom z jasnego nieba i nawet nie wiem, czy mam się cieszyć, czy załamać. Poza tym nie jestem pewna, kto jest ojcem dziecka, choć bardzo bym chciała, aby był nim Giulio, nie Pietro.

– Mam ci przywieźć coś jeszcze? – Było jasne, że nie zamierza mi powiedzieć nic więcej.

– Potrzebuję piżamy na zamianę i bielizny. W domu rodziców jest walizka z moimi rzeczami. I koniecznie przywieź ładowarkę do telefonu, bo jeśli nie podładuję baterii, stracę łączność ze światem, a muszę zadzwonić w kilka miejsc.

– Odwiozę twoją matkę i przy okazji zabiorę rzeczy, potem zorganizuję jedzenie i wrócę do ciebie.

– Będę czekała – szepnęłam, czule się do niego uśmiechając. Był naprawdę fajnym facetem. Do tego przystojnym i ustawionym. A czy byłby też dobrym ojcem?

* * *

Giulio ruszył do drzwi, a ja poprosiłam matkę, żeby jeszcze chwilę została.

Kiedy szła w stronę mojego łóżka, mijając Giulia, posłała mu czarujący uśmiech, jeden z tych popisowych, mówiących: „Patrzcie na mnie, oto ja, wspaniała Anna”.

– Dlaczego powiedziałaś Giuliowi o ciąży, nie uzgadniając tego ze mną? – zaatakowałam ją bez zbędnych wstępów. – Czy wiesz, w jakiej mnie postawiłaś sytuacji? No, ale nie powinnam się dziwić. Nigdy mnie nie wspierałaś! Jeśli nie umiesz pomóc, to chociaż nie przeszkadzaj.

Patrzyła na mnie zdziwiona, a nawet z lekkim niesmakiem.

– Giulio już wiedział – prychnęła. – To nie była dla niego żadna nowina. Możesz podziękować za to swojej koleżance z podstawówki Sarze, która wszystko wygadała. Gratulując, wisiała mu na szyi i zasypywała go pocałunkami. No, ale Giulio to teraz najlepsza partia w całej Marinie. Wszystkie na niego lecą – zakończyła z westchnieniem.

Chyba byłam przewrażliwiona, bo miałam wrażenie, że ona też. Wiedziałam, że moja matka nigdy się nie zmieni, na zawsze zostanie zdzirą. Postanowiłam jednak, że nie będę się z nią teraz kłóciła, nie przy ludziach. Poza tym byłam na to zbyt zmęczona.

– Przepraszam, mamo. Mam teraz trudny czas. Dziękuję, że zawiozłaś mnie do szpitala i jesteś tu ze mną.

Matka tylko skinęła głową i zapytała:

– Czy mogę coś jeszcze dla ciebie zrobić? Jeśli teraz to wszystko, to pozwól, że wrócę do domu. Muszę się odświeżyć i przebrać. Też jestem wykończona.

– Oczywiście, jedź do domu i odpocznij. Giulio cię odwiezie i zabierze z domu moje rzeczy. Pomóż mu, proszę, spakować walizkę. Jutro będę wiedziała, czy mnie wypiszą ze szpitala. I mamo… nie mów nikomu więcej o mojej o ciąży. A szczególnie ojcu. Sama muszę przyzwyczaić się do tej myśli.

– Oczywiście, Rito. Nikomu nie powiem – zapewniła, a ja ani trochę jej nie wierzyłam.

* * *

Gdy za matką zamknęły się drzwi, z ulgą opadłam na poduszkę. Nareszcie zostałam sama i mogłam się spokojnie zastanowić. Próbowałam przypomnieć sobie, kiedy ostatnio miałam okres, i dokonać obliczeń. Przeglądałam w myślach wydarzenia minionych tygodni, ale tyle się działo, że nie zwracałam uwagi na to, jak zachowywało się moje ciało.

Rozpaczliwie pragnęłam, żeby to było dziecko Giulia. Na myśl, że ojcem mógłby być Pietro, aż mnie mdliło. Przed moim wylotem do Mariny nasza relacja się ochłodziła. Pietro miał problemy z żoną, a ja, chcąc trzymać się od tego z daleka, starałam się stworzyć między nami dystans.

Zaczęłam liczyć jeszcze raz i kiedy okazało się, że nie widziałam Pietra od ponad trzech miesięcy, odetchnęłam z ulgą.

Zaczęłam sobie przypominać, co ja i Giulio robiliśmy. Wspomnienia z jego domu sprawiły, że zalała mnie fala pożądania.

Muszę jak najszybciej stąd wyjść! Nie zniosę dłużej tego szpitalnego wdzianka! Jestem potargana, nieumalowana, chcę wziąć prysznic i włożyć ubrania, w których znów będę mogła poczuć się sobą.

Wcisnęłam guzik, próbując przywołać pielęgniarkę. Po dłuższej chwili drzwi się otworzyły i stanęła w nich Sara.

– Potrzebujesz czegoś? – spytała z wymuszonym uśmiechem, uważnie mi się przyglądając.

– Pamiętasz mnie?

– Tak, od razu cię poznałam, choć trochę się zmieniłaś. Wyładniałaś – dodała z nutą złośliwości.

Nie spodziewałam się, że będzie dla mnie miła. W szkolnych czasach była jedną z najbardziej oddanych fanek Leo. Kiedy ja i on zaczęliśmy pokazywać się razem i na tych samych imprezach była Sara, czułam, jak jej wzrok niemal wypala mi dziury w plecach. Pewnie nie mogła zrozumieć, jak taka nieatrakcyjna, mało popularna i trzymająca się z boku dziewczyna mogła zgarnąć najlepszy towar w mieście. Była wściekła, że sprzątnęłam jej Leo sprzed nosa i nie ukrywała tego, co o mnie myśli.

Nie ruszało mnie to jakoś szczególnie, po prostu była jeszcze jedną osobą, która czuła do mnie niechęć.

Gdy skończyłyśmy szkołę, zniknęła mi z oczu, i dzięki Bogu. Ja robiłam swoje, a ona wyjechała do Werony na studia medyczne. Chyba coś musiało pójść nie tak, skoro nie została lekarką. Matka mówiła, że opiekowała się ojcem Giulia, kiedy chorował, co oznacza, że miała okazję często widywać Giulia i może nawet próbowała go pocieszać. To przecież świetny facet, nie zdziwiłabym się, gdyby liczyła na coś więcej. Wciąż nosiła panieńskie nazwisko, więc nic nie stało na przeszkodzie, a i Giulio był wolny.

A ja znów weszłam jej w paradę! Pojawiłam się nagle, odmieniona, i wzięłam się za najlepszą partię w okolicy.

Oj, musiała mnie nienawidzić.

– Rito, jak mogę ci pomóc? – Wyrwał mnie z zamyślenia zniecierpliwiony głos Sary.

– Przepraszam, zamyśliłam się. Saro, chciałabym jak najszybciej wrócić do domu, czy naprawdę muszę zostać na noc w szpitalu?

– Niestety, na jutro rano lekarz przewidział jeszcze dodatkowy zestaw badań, które wykonuje się na czczo. Musimy być pewni, że wypiszemy ciebie i dziecko w dobrym stanie. No i oczywiście gratuluję ci ciąży – dodała z udawaną serdecznością. – Czy przyszły ojciec jest szczęśliwy? Jak to przyjął? – spytała, tym sposobem próbując dowiedzieć się, z kim zaszłam w ciążę.

W pierwszym odruchu chciałam oszczędzić jej przykrości i skłamać, ale po chwili doszłam do wniosku, że nie mam powodu jej oszczędzać, skoro ona nigdy nie przejmowała się tym, co ja czuję.

– Och, reakcja Giulia przerosła moje najśmielsze oczekiwania. Jest przeszczęśliwy. Myślę, że będzie wspaniałym ojcem.

Sarze zrzedła mina, choć ze wszystkich sił starała się to ukryć. A ja poczułam ulgę, bo oto publicznie przyznałam się do tego, że będę miała dziecko z Giuliem. A nie miałam wątpliwości, że Sara podzieli się tą nowiną, z kim tylko będzie mogła.

– Skoro muszę zostać, to trudno – odrzekłam z westchnieniem.

– Gdybyś mnie potrzebowała, daj znać – rzuciła Sara i z wyraźną ulgą pospiesznie opuściła salę.

* * *

Gdy spojrzałam za okno, światło słońca miało już pomarańczową barwę, było już późne popołudnie. Poczułam straszny głód, ale odrzucała mnie myśl o szpitalnym posiłku. Poza tym wiedziałam, że niedługo wróci Giulio i przyniesie mi moje jedzenie, więc postanowiłam cierpliwie poczekać.

Widok z okien szpitala w Malcesine zapierał dech w piersiach i był niemal tak piękny jak ten, który roztaczał się z salonu Giulia. Zachodzące słońce odbijało się w tafli Gardy, a woda mieniła się paletą żółci, pomarańczu, czerwieni, przechodząc do różu i fioletu. Nagle poczułam przypływ natchnienia – oczami wyobraźni ujrzałam moją nową kolekcję. Tak, będzie w kolorach zachodzącego słońca odbijającego się w wodach Gardy. Postanowiłam, że nazwę ją „Powrót do przeszłości”. Żałowałam, że nie mam laptopa, a przynajmniej szkicownika, bo natychmiast chciałam zabrać się do projektowania!

Po raz kolejny w ciągu ostatnich tygodni stwierdziłam, że bardzo brakowało mi tego cudu natury, jakim jest jezioro Garda. To przecież część mojego DNA i nie wyjechałam stąd z własnej woli.

Tak bardzo chciałabym znów tu zamieszkać i codziennie cieszyć się pięknymi wschodami i zachodami nad „moją Gardą”, pomyślałam, lecz po chwili pragmatyzm sprowadził mnie na ziemię: mogłabym, ale jeszcze nie teraz. Mam w Rzymie kilka spraw, które muszę załatwić.

Rozdział 3

Z drzemki wyrwała mnie cicha rozmowa prowadzona na korytarzu. Jakiś mężczyzna o coś pytał, lecz nie mogłam rozróżnić słów, a ktoś odpowiadał piskliwym głosem. No tak, kto mógłby tak szczebiotać, jeśli nie Sara. Pewnie sądziła, że to niezwykle seksowne. Ten głos i ton były przeznaczone tylko dla mężczyzn, których chciała poderwać. Co za zdzira. Kogo tym razem wybrała? Po chwili usłyszałam, jak mężczyzna mówi stanowczo i nieco głośniej:

– Wybacz, Saro, ale pędzę do Rity, bo stygnie jej ulubione danie! A wiesz, że jak człowiek głodny, to zły! A tego chciałbym uniknąć! – To oczywiście był Giulio, jak zawsze uprzejmy, za żartami próbował ukryć zniecierpliwienie.

Uśmiechnęłam się do siebie na myśl, że Sara jest pewnie wściekła.

Drzwi się otworzyły, do pokoju wkroczył Giulio. Zdążył się odświeżyć i przebrać. Pachniał jak zwykle wspaniale mydłem i wodą kolońską, którą uwielbiałam. Wyglądał tak seksownie, że miałam się ochotę na niego rzucić, i nie przeszkadzało mi to, że ma podbite oko i spuchnięty nos.

– Nieźle się urządziłem, co? Jak dzieciak z podstawówki! – powiedział, próbując zatuszować zakłopotanie śmiechem.

– Ale wyglądasz bardzo tak męsko… – zażartowałam.

– Przecież walczyłem w obronie honoru kobiety! – Złożył przede mną staromodny ukłon.

Roześmiałam się, lecz zaraz spoważniałam.

– Dość żartów. Opowiedz mi, proszę, co właściwie się wydarzyło po tym, gdy pojechałam do szpitala.

– Nie mam ochoty o tym rozmawiać. Powiem tylko, że ja z Leo wymieniliśmy poglądy i okazało się, że bardzo się od siebie różnią.

Byłam bardzo ciekawa, jakie to były poglądy, postanowiłam jednak nie drążyć tematu, mając nadzieję, że wkrótce Giulio opowie mi wszystko ze szczegółami. Poza tym poczułam, że burczy mi w brzuchu.

– No dobrze, niech ci będzie, i tak nie jestem w stanie myśleć.

Głód wygrał z dobrymi manierami i dosłownie rzuciłam się na jedzenie. Nie pamiętam, kiedy coś tak bardzo mi smakowało jak te ośmiorniczki przyniesione przez Giulia. Pomyślał o wszystkim – w koszyku znalazłam też sałatkę z melona i szynki, a na deser kawałek mojej ulubionej bezy Pavlova. Poczułam, że wracają mi siły.

* * *

W tym samym czasie przystojny młody mężczyzna pytał recepcjonistkę w holu na dole, gdzie może znaleźć Ritę i w jakim jest stanie. Kobieta nie chciała mu udzielić żadnych informacji, zasłaniając się przepisami i twierdząc, że do chorej wpuszczani są tylko członkowie najbliższej rodziny, lecz podsunięte dyskretnie sto euro i uwodzicielski uśmiech potrafią zadziałać cuda. Recepcjonistka podała mu numer pokoju Rity i po chwili wysoki mężczyzna, niosąc wielki bukiet eustom, wsiadł do windy.

Gdy dotarł do pokoju Rity, przez uchylone drzwi zobaczył dwoje roześmianych ludzi, którzy wyglądali na bardzo w sobie zakochanych. Patrzył na nich przez chwilę niezauważony, po czym zjechał do holu, podał recepcjonistce bukiet kwiatów i powiedział:

– Mam do pani prośbę. Proszę przekazać te kwiaty pacjentce, ale dopiero gdy zostanie sama. Teraz ma gościa i nie chciałbym jej przeszkadzać.

– Oczywiście. Mam powiedzieć, że kwiaty są od… – Popatrzyła na niego zalotnie.

– Od Leo.

– Tylko tyle?

– Tak. – Uciął mężczyzna, podziękował za pomoc, odwrócił się na pięcie i ruszył do wyjścia.

Przed budynkiem szpitala zatrzymał się i wyjął z kieszeni telefon komórkowy.

– Gratuluję, Anno, znów będziesz babcią, mam nadzieję, że się cieszysz? – powiedział z sarkazmem.

– Jak to znów? O czym ty mówisz? – W głosie Anny Giardini słychać było zdenerwowanie.

– Nie mam czasu dłużej rozmawiać. Jutro rano pojedziesz po Ritę do szpitala i zawieziesz ją do domu.

– Ale Rita na pewno nie będzie chciała ze mną jechać. Nie ma szans.

– Już twoja w tym głowa, żeby chciała. Coś wymyślisz, trochę poudajesz i podkolorujesz. Jesteś dobra w te klocki.

Rozłączył się bez pożegnania i zdecydowanym krokiem ruszył do zaparkowanej w cieniu panamery.

To auto do niego pasowało i idealnie oddawało jego osobowość – porsche panamera było nowoczesnym uosobieniem dominacji, bogactwa i władzy. Zanim minął szlaban, zatrzymał się na chwilę przy innym samochodzie. Też był zaparkowany w cieniu, nieco na uboczu. Leo wysiadł i szybko się rozejrzał. W pobliżu nie było nikogo, więc wyciągnął nóż, przyłożył go do karoserii samochodu i przejechał po całej jego długości, zostawiając widoczną rysę. Zadowolony z siebie schował nóż, wsiadł do panamery i odjechał z piskiem opon, pozostawiając na asfalcie ciemny ślad.

* * *

Gadaliśmy z Giuliem w najlepsze, kiedy zadzwonił telefon.

– Moja matka – jęknęłam. – Czego ona może chcieć? Przecież niedawno się widziałyśmy – mruknęłam. – Mama? – odezwałam się zdziwiona.

– Tak, to ja. To takie dziwne, że dzwonię?

– Przecież chyba wszystko ustaliłyśmy.

– Tak, ale przecież nie wiem, o której skończą ci robić badania.

– Ja też nie wiem. Ale po co ci ta informacja?

– Bo chcę cię odebrać ze szpitala. Przyjadę rano, najwyżej zaczekam. Sprawdź, czy wszystko masz, czy coś ci przywieźć – trajkotała, nie dając mi dojść do słowa.

– Mamo, ale..

– No to jesteśmy umówione. Będę…

– Mamo, posłuchaj! Nie musisz przyjeżdżać, Giulio mnie obierze.

Giulio pokiwał głową.

– No to odbierzemy cię razem. Przekaż mu, żeby był u mnie kwadrans po dziewiątej. Adres zna. Aha, i będziesz mieszkała u mnie. Nie przyjmuję odmowy, chcę się tobą opiekować. Dobrej nocy – powiedziała i się rozłączyła.

– Giulio, matka koniecznie chce po mnie przyjechać. I mam u niej zamieszkać, żeby mogła się mną zająć.

– A co jej się nagle stało?

– Nie mam pojęcia. To trochę podejrzane, na pewno coś knuje.

– Nie przejmuj się. Łatwiej jej ustąpić niż odmówić, bo zrobi piekło, więc po prostu odbierzemy cię jutro razem.

Giulio siedział jeszcze przez pół godziny, a potem musiał lecieć. Zmieniał kelnerkę Milę, ponieważ poprosiła go o wolny wieczór. Nawet się ucieszyłam, bo choć uwielbiałam jego towarzystwo, byłam wykończona i chciałam pobyć sama, by spokojnie pomyśleć. Przede wszystkim będę musiała zrobić porządek w firmie, by jakoś funkcjonowała, gdy mnie nie będzie.

No właśnie, co z Rzymem, z firmą, z pokazem? Nie wiedziałam, jak Pietro zareaguje na wiadomość, że jestem w ciąży, czy wpadnie w szał, czy jakoś to przełknie. Postanowiłam na razie nikomu o tym nie mówić, trzymać w tajemnicy tak długo, jak zdołam ukryć mój stan. Leo też nie może się o niczym dowiedzieć, bo nasza relacja i tak jest już wystarczająco skomplikowana. Nagle przypomniałam sobie, co powiedział dzisiaj na stypie, i oblał mnie zimny pot.

Za dużo tego, pomyślałam. Leo, ciąża, o której jeszcze rano nie miałam pojęcia, i śmierć babci… Miałam mętlik w głowie.

Zanim babcia umarła, przez wiele tygodni ciężko chorowała. Patrzenie na to, jak cierpi, było straszne. Próbowałam jakoś się trzymać, lecz na myśl, że już nigdy z nią nie porozmawiam, nie przytulę się do niej, ogarniała mnie rozpacz. A teraz jej nie ma. I w dodatku zabrała do grobu największe tajemnice naszej rodziny…

Wiele bym dała, żeby móc z nią porozmawiać. Na pewno by się ucieszyła na wieść o tym, że jestem w ciąży… A może wiedziała? Była uważną i mądrą obserwatorką. Miałam wrażenie, że widzi wszystko wyraźniej niż inni. Zawsze starała się zobaczyć szerszy kontekst, co sprawiało, że otaczający ją ludzie czuli się tak, jakby czytała im w myślach.

Gdzie teraz jesteś, babciu? Czy mnie widzisz? Czy wiesz, co będzie dalej? Nie potrafiłam tego wytłumaczyć, lecz wyraźnie czułam jej obecność.

Nagle zdałam sobie sprawę, że jeszcze wczoraj byłam bezdzietną singielką z własną firmą, a dzisiaj dowiedziałam się, że jestem matką dwójki dzieci.

Wróciłam wspomnieniami do czasu, gdy byłam w pierwszej ciąży, próbowałam sobie przypomnieć, jak się wtedy czułam. Lada dzień zaczną się mdłości, brak apetytu, pewnie najpierw schudnę, a potem zacznę tyć, za dwa, może trzy miesiące powiększy mi się biust – co może nie będzie takie złe – brzuch stanie się widoczny. Spuchną mi nogi, będę coraz bardziej zmęczona i będę się modliła o jak najszybsze rozwiązanie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki