Kudełek i Grubelek to milutkie stworki. Domkiem tej pary jest norka pod deskami podłogi.

W norce jest swojsko.

Jak w filcowym paputku.

Jest tam i komputer, i gra warcaby. A nawet telefon.

Ale bez kabla. Tylko do ozdoby.

Kto by do norki telefonował?

Kudełek ma radyjko, a Grubelek – garnki. Bo on doskonale gotuje.

– Co teraz zjemy, Grubelku? – pyta Kudełek. – Jestem głodny!

– Mam smak na mak! Ale na słodko, z miodem! – odpowiada Grubelek.

I zdejmuje z regału pudełko z makiem. Raz-dwa i makowy tort gotowy.

Kudełek jest syty. Grubelek tak samo. Został tylko jeden kawałek tortu.

– Kto go zje? – pyta Grubelek i łypie łakomo.

Ale co to? Łup, łup, łup! Sufit norki faluje. Hałas dobiega znad sufitu.

– Co to jest, Kudełku? – Grubelek wlazł pod stolik. Oby to „łup” nie podlazło całkiem blisko.

Ale Kudełek ma lwie serce i rozum. Hop! Stoi na stołku. W desce sufitu jest otworek. Kudełek zerka... A tam druga strona sufitu. To jest podłoga! I wielkie giry!

– Ojej, tu jest ogromna noga! – woła Kudełek do Grubelka.

– To smo-mo-mok? Albo wie-wielki Kudeł lub Gru-grubel gigant? – dopytuje Grubelek.

Ale to tylko noga Cecylii Kot.

Cecylia to lokatorka znad sufitu norki. Ona tak tupała.