Tytuł oryginału:

PERFIDIA

Copyright © 2014 by James Ellroy

Copyright © 2015 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2015 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Jacek Ring

Korekta: Anna Just, Iwona Wyrwisz

ISBN: 978-83-7999-407-6

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2015

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Motto

- Część pierwsza. Japońcy (6–11 grudnia 1941 roku)

1. 1. HIDEO ASHIDA. LOS ANGELES | SOBOTA, 6 GRUDNIA 1941 ROKU

2. 2. DZIENNIK KAY LAKE. [SKOMPILOWANY I UPORZĄDKOWANY CHRONOLOGICZNIE PRZEZ PRACOWNIKÓW MUZEUM POLICJI LOS ANGELES]

3. 3. WILLIAM H. PARKER. LOS ANGELES | SOBOTA, 6 GRUDNIA 1941 ROKU

4. 4. DUDLEY SMITH. LOS ANGELES | SOBOTA, 6 GRUDNIA 1941 ROKU

5. 5. LOS ANGELES | SOBOTA, 6 GRUDNIA 1941 ROKU

6. 6. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | SOBOTA, 6 GRUDNIA 1941 ROKU

7. 7. LOS ANGELES | SOBOTA, 6 GRUDNIA 1941 ROKU

8. 8. LOS ANGELES | SOBOTA, 6 GRUDNIA 1941 ROKU

9. 9. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 7 GRUDNIA 1941 ROKU

10. 10. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 7 GRUDNIA 1941 ROKU

11. 11. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 7 GRUDNIA 1941 ROKU

12. 12. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 7 GRUDNIA 1941 ROKU

13. 13. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 7 GRUDNIA 1941 ROKU

14. 14. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 7 GRUDNIA 1941 ROKU

15. 15. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 7 GRUDNIA 1941 ROKU

16. 16. LOS ANGELES | SOBOTA, 7 GRUDNIA 1941 ROKU

17. 17. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 7 GRUDNIA 1941 ROKU

18. 18. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 7 GRUDNIA 1941 ROKU

19. 19. LOS ANGELES | PONIEDZIAŁEK, 8 GRUDNIA 1941 ROKU

20. 20. LOS ANGELES | PONIEDZIAŁEK, 8 GRUDNIA 1941 ROKU

21. 21. LOS ANGELES | PONIEDZIAŁEK, 8 GRUDNIA 1941 ROKU

22. 22. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | PONIEDZIAŁEK, 8 GRUDNIA 1941 ROKU

23. 23. LOS ANGELES | WTOREK, 9 GRUDNIA 1941 ROKU

24. 24. LOS ANGELES | WTOREK, 9 GRUDNIA 1941 ROKU

25. 25. LOS ANGELES | WTOREK, 9 GRUDNIA 1941 ROKU

26. 26. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | WTOREK, 9 GRUDNIA 1941 ROKU

27. 27. LOS ANGELES | WTOREK, 9 GRUDNIA 1941 ROKU

28. 28. LOS ANGELES | WTOREK, 9 GRUDNIA 1941 ROKU

29. 29. LOS ANGELES | środa, 10 grudnia 1941 roku

30. 30. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | ŚRODA, 10 GRUDNIA 1941 ROKU

31. 31. LOS ANGELES | ŚRODA, 10 GRUDNIA 1941 ROKU

32. 32. LOS ANGELES | ŚRODA, 10 GRUDNIA 1941 ROKU

33. 33. LOS ANGELES | ŚRODA, 10 GRUDNIA 1941 ROKU

34. 34. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | ŚRODA, 10 GRUDNIA 1941 ROKU

35. 35. LOS ANGELES | ŚRODA, 10 GRUDNIA 1941 ROKU

36. 36. LOS ANGELES | ŚRODA, 10 GRUDNIA 1941 ROKU

37. 37. LOS ANGELES | ŚRODA, 10 GRUDNIA 1941 ROKU

38. 38. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | ŚRODA, 10 GRUDNIA 1941 ROKU

39. 39. LOS ANGELES | CZWARTEK, 11 GRUDNIA 1941 ROKU

40. 40. LOS ANGELES | CZWARTEK, 11 GRUDNIA 1941 ROKU

41. 41. LOS ANGELES | CZWARTEK, 11 GRUDNIA 1941 ROKU

42. 42. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | CZWARTEK, 11 GRUDNIA 1941 ROKU

43. 43. LOS ANGELES | CZWARTEK, 11 GRUDNIA 1941 ROKU

- Część druga. Chinole (11–19 grudnia 1941 roku)

1. 44. LOS ANGELES | CZWARTEK, 11 GRUDNIA 1941 ROKU

2. 45. LOS ANGELES | PIĄTEK, 12 GRUDNIA 1941 ROKU

3. 46. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | PIĄTEK, 12 GRUDNIA 1941 ROKU

4. 47. LOS ANGELES | PIĄTEK, 12 GRUDNIA 1941 ROKU

5. 48. LOS ANGELES | PIĄTEK, 12 GRUDNIA 1941 ROKU

6. 49. LOS ANGELES | PIĄTEK, 12 GRUDNIA 1941 ROKU

7. 50. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | PIĄTEK, 12 GRUDNIA 1941 ROKU

8. 51. LOS ANGELES | PIĄTEK, 12 GRUDNIA 1941 ROKU

9. 52. LOS ANGELES | SOBOTA, 13 GRUDNIA 1941 ROKU

10. 53. LOS ANGELES | SOBOTA, 13 GRUDNIA 1941 ROKU

11. 54. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | SOBOTA, 13 GRUDNIA 1941 ROKU

12. 55. LOS ANGELES | SOBOTA, 13 GRUDNIA 1941 ROKU

13. 56. LOS ANGELES | SOBOTA, 13 GRUDNIA 1941 ROKU

14. 57. LOS ANGELES | SOBOTA, 13 GRUDNIA 1941 ROKU

15. 58. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | SOBOTA, 13 GRUDNIA 1941 ROKU

16. 59. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 14 GRUDNIA 1941 ROKU

17. 60. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 14 GRUDNIA 1941 ROKU

18. 61. LOS ANGELES | PONIEDZIAŁEK, 15 GRUDNIA 1941 ROKU

19. 62. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | PONIEDZIAŁEK, 15 GRUDNIA 1941 ROKU

20. 63. LOS ANGELES | WTOREK, 16 GRUDNIA 1941 ROKU

21. 64. LOS ANGELES | WTOREK, 16 GRUDNIA 1941 ROKU

22. 65. LOS ANGELES | WTOREK, 16 GRUDNIA 1941 ROKU

23. 66. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | WTOREK, 16 GRUDNIA 1941 ROKU

24. 67. LOS ANGELES | WTOREK, 16 GRUDNIA 1941 ROKU

25. 68. LOS ANGELES | ŚRODA, 17 GRUDNIA 1941 ROKU

26. 69. LOS ANGELES | ŚRODA, 17 GRUDNIA 1941 ROKU

27. 70. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | CZWARTEK, 18 GRUDNIA 1941 ROKU

28. 71. LOS ANGELES | CZWARTEK, 18 GRUDNIA 1941 ROKU

29. 72. LOS ANGELES | CZWARTEK, 18 GRUDNIA 1941 ROKU

30. 73. LOS ANGELES | PIĄTEK, 19 GRUDNIA 1941 ROKU

31. 74. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | PIĄTEK, 19 GRUDNIA 1941 ROKU

32. 75. LOS ANGELES | PIĄTEK, 19 GRUDNIA 1941 ROKU

- Część trzecia. Piąta kolumna (19–27 grudnia 1941 roku)

1. 76. LOS ANGELES | PIĄTEK, 19 GRUDNIA 1941 ROKU

2. 77. LOS ANGELES | PIĄTEK, 19 GRUDNIA 1941 ROKU

3. 78. LOS ANGELES | PIĄTEK, 19 GRUDNIA 1941 ROKU

4. 79. LOS ANGELES | PIĄTEK, 19 GRUDNIA 1941 ROKU

5. 80. LOS ANGELES | PIĄTEK, 19 GRUDNIA 1941 ROKU

6. 81. LOS ANGELES | PIĄTEK, 19 GRUDNIA 1941 ROKU

7. 82. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | SOBOTA, 20 GRUDNIA 1941 ROKU

8. 83. LOS ANGELES | SOBOTA, 20 GRUDNIA 1941 ROKU

9. 84. LOS ANGELES | SOBOTA, 20 GRUDNIA 1941 ROKU

10. 85. LOS ANGELES | SOBOTA, 20 GRUDNIA 1941 ROKU

11. 86. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | SOBOTA, 20 GRUDNIA 1941 ROKU

12. 87. LOS ANGELES | SOBOTA, 20 GRUDNIA 1941 ROKU

13. 88. LOS ANGELES | SOBOTA, 20 GRUDNIA 1941 ROKU

14. 89. LOS ANGELES | SOBOTA, 20 GRUDNIA 1941 ROKU

15. 90. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | SOBOTA, 20 GRUDNIA 1941 ROKU

16. 91. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 21 GRUDNIA 1941 ROKU

17. 92. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 21 GRUDNIA 1941 ROKU

18. 93. LOS ANGELES | PONIEDZIAŁEK, 22 GRUDNIA 1941 ROKU

19. 94. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | PONIEDZIAŁEK, 22 GRUDNIA 1941 ROKU

20. 95. LOS ANGELES | PONIEDZIAŁEK, 22 GRUDNIA 1941 ROKU

21. 96. LOS ANGELES | PONIEDZIAŁEK, 22 GRUDNIA 1941 ROKU

22. 97. LOS ANGELES | PONIEDZIAŁEK, 22 GRUDNIA 1941 ROKU

23. 98. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | PONIEDZIAŁEK, 22 GRUDNIA 1941 ROKU

24. 99. LOS ANGELES | PONIEDZIAŁEK, 22 GRUDNIA 1941 ROKU

25. 100. LOS ANGELES | WTOREK, 23 GRUDNIA 1941 ROKU

26. 101. LOS ANGELES | WTOREK, 23 GRUDNIA 1941 ROKU

27. 102. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | WTOREK, 23 GRUDNIA 1941 ROKU

28. 103. OKRĘG SAN DIEGO | WTOREK, 23 GRUDNIA 1941 ROKU

29. 104. LOS ANGELES | WTOREK, 23 GRUDNIA 1941 ROKU

30. 105. LOS ANGELES | WTOREK, 23 GRUDNIA 1941 ROKU

31. 106. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | ŚRODA, 24 GRUDNIA 1941 ROKU

32. 107. LOS ANGELES | ŚRODA, 24 GRUDNIA 1941 ROKU

33. 108. LOS ANGELES | ŚRODA, 24 GRUDNIA 1941 ROKU

- Część czwarta. Łowczyni (27–29 grudnia 1941 roku)

1. 109. LOS ANGELES | SOBOTA, 27 GRUDNIA 1941 ROKU

2. 110. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | SOBOTA, 27 GRUDNIA 1941 ROKU

3. 111. LOS ANGELES | SOBOTA, 27 GRUDNIA 1941 ROKU

4. 112. LOS ANGELES | SOBOTA, 27 GRUDNIA 1941 ROKU

5. 113. LOS ANGELES | SOBOTA, 27 GRUDNIA 1941 ROKU

6. 114. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | SOBOTA, 27 GRUDNIA 1941 ROKU

7. 115. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 28 GRUDNIA 1941 ROKU

8. 116. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 28 GRUDNIA 1941 ROKU

9. 117. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 28 GRUDNIA 1941 ROKU

10. 118. DZIENNIK KAY LAKE. LOS ANGELES | NIEDZIELA, 28 GRUDNIA 1941 ROKU

11. 119. LOS ANGELES | PONIEDZIAŁEK, 29 GRUDNIA 1941 ROKU

12. 120. LOS ANGELES | PONIEDZIAŁEK, 29 GRUDNIA 1941 ROKU

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Nie zazdrość krzywdzicielowi,
nie skłaniaj się ku jego drogom.

KSIĘGA PRZYSŁÓW 3,31^1

PIĄTA KOLUMNA: rzeczownik, określenie kolokwialne pochodzące z czasów hiszpańskiej wojny domowej, używane w Stanach Zjednoczonych w 1941 roku. Cztery kolumny żołnierzy wysłano na front. Natomiast piąta kolumna to byli ludzie, którzy pozostali w domu i dokonywali aktów sabotażu w fabrykach, rozpowszechniali wrogą propagandę i prowadzili ukrytą działalność wywrotową. Członkowie piątej kolumny starali się zachować anonimowość. Ich tajemniczy, nieokreślony status powodował, że byli postrzegani jako równie lub bardziej niebezpieczni od walczących na pierwszej linii.

Reminiscenza^2.

Osiemdziesiąt pięć lat temu zabłądziłam na prerii podczas zamieci śnieżnej. Zimno rzuciło na mnie czar, który trwa do dziś. Usłyszałam wyrok i odkryłam, że boję się śmierci. Nie potrafię, jak kiedyś, mocą woli spowodować oberwania chmury. Muszę zbierać siły z jeszcze większą furią.

Wtedy ogarnęła mnie gorączka. Odczuwam ją do dziś. Nie umrę, dopóki będę przeżywać tę opowieść. Uciekam do tamtych czasów, żeby kupić sobie kilka chwil.

Dwadzieścia trzy dni.

Oszczercze zarzuty.

Policjant pukający do drzwi młodej kobiety. Łopoczące transparenty z napisem „Mordercy”.

Dwadzieścia trzy dni.

Zamieć śnieżna.

Reminiscenza.

AUDYCJA GROM

GERALD L. K. SMITH^3 | RADIO K-L-A-N, LOS ANGELES | NIELEGALNY NADAJNIK | TIJUANA, MEKSYK | PIĄTEK, 5 GRUDNIA 1941 ROKU

Obecna wojna, którą rozpoczął Żydowski Aparat Kontroli, stała się dziś naszą wojną, czy tego chcemy, czy nie. Powiadają, że nie ma dobrych wiadomości, ale to przysłowie powstało przed cudownym wynalezieniem radia, które ma moc dostarczania wszelkich wiadomości – dobrych i złych – z prędkością rakiety. Niestety dzisiejsze wiadomości są wyłącznie złe, bo naziści i Japońcy mają niezwykłą siłę niszczenia wszystkiego, co stanie im na drodze – a wojna zmierza szybko w naszą stronę, choć tego nie chcemy i nie zasłużyliśmy sobie na to.

Wiadomość: Latem tego roku Adolf Hitler zerwał umowę z przywódcą czerwonych, Józefem Stalinem, i dokonał inwazji na puste rubieże odrażającej Czerwonej Rosji. Chociaż wojska spod znaku sierpa i młota walczą dziś z żołdakami Führera na przedmieściach Moskwy, przerabiając ich na kiełbasę – eleganccy naziści zdążyli zasypać bombami Wielką Brytanię i poddać pół Europy Środkowej pod nordycko-narodowe panowanie. Hitler nadal marzy o rzuceniu wyzwania amerykańskim siłom lądowym – co z pewnością nastąpi w niedalekiej przyszłości naszego wielkiego narodu. Czy ta wiadomość nie wywołuje w was apoplektycznej obojętności, moi przyjaciele? Nie chcemy tej wojny, ale skoro powiedzieliśmy „a”, trzeba powiedzieć „b”.

Wiadomość: Wspaniałemu Duce, Benito Mussoliniemu, kiepsko idzie w Afryce Północnej – ale nie przekreślajcie go. Powiadają, że Włosi to naród kochanków, nie wojowników – że bliższa im wielka opera. To prawda, ale ci bambino kochający bel canto stanowią strategiczne zagrożenie dla południowoeuropejskiego teatru wojny. To prawda: na wschodzie gromadzą się ciemne chmury. Trzeba powiedzieć ze smutkiem, że burzowe chmury zmierzają w kierunku zachodu – pod postacią naszych najbardziej wytwornych rzekomych wrogów: Japończyków.

Czy nadal jesteście obojętni, moi przyjaciele? Wiem, że tak jak ja przyjęliście z otwartymi ramionami hasło „Najpierw Ameryka”, ale pogańskie szerszenie Hirohito wypłynęły na szerokie wody – co wcale mi się nie podoba.

Wiadomość: Departament Stanu wydał biuletyn. Japońskie konwoje zmierzają w kierunku Syjamu. Do inwazji może dojść w każdej chwili.

Wiadomość: Ludność cywilna ucieka ze stolicy Filipin, Manili.

Wiadomość: Prezydent Franklin „Dwulicowy” Rosenfeld przesłał osobisty list cesarzowi Japońców. Pismo zawiera usilną prośbę i ostrzeżenie: Zaprzestańcie agresji albo szykujcie się na amerykańską interwencję na pełną skalę.

Wuj Sam się rozgrzewa. Hawaje to nasze terytorium, wrota Pacyfiku prowadzące na kontynent amerykański. Leżące bliżej nas bujne, tropikalne atole znalazły się już na celowniku japońskich karabinów. Ta niezasłużona, nieusprawiedliwiona i niechciana wojna zmierza w naszą stronę – czy tego chcemy, czy nie.

Wiadomość: Prezydent Rosenfeld pyta, dlaczego diabły wcielone Hirohito koncentrują się w rejonie Indochin Francuskich.

Wiadomość: Radio Bangkok ostrzega przed możliwym potajemnym atakiem Japończyków na Syjam. Wysłannicy japońscy prowadzą rozmowy z sekretarzem stanu Cordellem Hullem. Japońcy syczą i wystawiają rozdwojony język – mówią, że pragną pokoju, gdy japoński minister spraw zagranicznych, Shigenori Togo, krytykuje Amerykanów za to, że nie pojmują japońskich „ideałów”, i obrusza się na nasze ciągłe protesty przeciwko rzekomym pogromom dokonywanym przez Japończyków w rejonie Azji Wschodniej i Pacyfiku.

Tak, drodzy przyjaciele, wszystko to jest żydopowszechnie wiadome. Wymyślona przez komunistów wojna zmierza ku nam – czy tego chcemy, czy nie.

Żaden trzeźwo myślący Amerykanin nie chce brać udziału w zagranicznej wojnie w obronie Żydków. Żaden trzeźwo myślący Amerykanin nie chce wysyłać amerykańskich chłopców na śmierć. Żaden trzeźwo myślący Amerykanin nie zaprzeczy, że tę wojnę można utrzymać z dala od naszych granic tylko wówczas, gdy udaremnimy i stłumimy ją na obcej ziemi. Mam w tej sprawie absolutną rację, moi przyjaciele – dostałem wypieków od apostazji.

To nie my zaczęliśmy tę wojnę. Nie rozpoczęli jej również Adolf Hitler ani dystyngowany Hirohito. Czerwony barszcz upichcili towarzysze z Żydowskiego Aparatu Kontroli, szczując jednego przyjaciela przeciwko drugiemu i wywracając świat do góry nogami. Czy nadal jesteście apoplektycznie obojętni, przyjaciele?

Tak, wojna zmierza w naszą stronę, chociaż wiemy ponad wszelką wątpliwość, że jej nie chcemy. Ameryka nigdy nie paliła się do bitki.

CZĘŚĆ PIERWSZA

JAPOŃCY

(6–11 grudnia 1941 roku)

1
HIDEO ASHIDA
LOS ANGELES | SOBOTA, 6 GRUDNIA 1941 ROKU

9.08

Drogeria Whalena, przy zbiegu Szóstej i Spring. Miejsce czterech poważnych przestępstw popełnionych w ostatnim czasie. Kod policyjny dwa-jeden-jeden – napad z bronią w ręku.

Nad sklepem wisiało jakieś fatum. Cztery napady w ciągu jednego miesiąca zapowiadały piąty. Prawdopodobnie ten sam sprawca. Gość pracował w pojedynkę. Zasłaniał twarz bandaną i miał spluwę o długiej lufie. Zawsze kradł narkotyki i forsę z kasy.

Oddział do spraw napadów miał za mało ludzi. Czub w masce Hitlera napadł na trzy bary w Silver Lake. Kod policyjny dwa-jeden-jeden oraz umyślne okaleczenie. Sprawca sterroryzował barmanów pistoletem i obszukał klientki. Był wyraźnie rad, że ma broń. Oddał kilka strzałów w kierunku szafy grającej i półek z gorzałą.

Miejsce napadu przypominało grzęzawisko. Ashida skonstruował urządzenie składające się z kabla ułożonego na jezdni i wybrał to miejsce na próbę. Pierwszy prototyp stworzył w ogólniaku Belmont High i wypróbował pod tamtejszym prysznicem. Użył go do sfotografowania Bucky’ego po treningu koszykówki…

Jakiś samochód zakołysał się i skręcił na północ, w Spring Street. Kierowca zobaczył Ashidę.

Oczywiście facet zawołał:

– Cholerny Japoniec!

Na to Ray Pinker mu odpowiedział:

– Wal się!

Ashida spojrzał w dół. Przewód biegł w poprzek jezdni, do krawężnika przed drogerią. Czub parkował w tym samym miejscu cztery razy z rzędu. Przewód prowadził do aparatu fotograficznego umieszczonego w osłonie z twardej gumy, uruchamianego jego poruszeniem. Uderzenie opon parkującego samochodu włączało urządzenie. Błyskał flesz i otwierała się migawka, robiąc zdjęcie tylnej tablicy rejestracyjnej. W osłoniętych gumą tubach znajdowały się rolki filmu. Jedna rolka wystarczyła do sfotografowania wszystkich wozów w ciągu jednego dnia.

Pinker zapalił papierosa.

– To szukanie wiatru w polu. Jesteśmy cywilnymi kryminalistykami, a nie gliniarzami. Co tu robimy? Przecież wiemy, jak działa to cholerstwo! Nie kazali nam się zająć czymś innym, ale…

Ashida się uśmiechnął.

– Przecież znasz odpowiedź.

– Jeśli odpowiesz: „Bo nie mamy nic innego do roboty” lub „Bo jesteśmy naukowcami, więc nie obchodzi nas życie pojedynczego człowieka”, będziesz mieć rację.

Obok nich przejechał autobus, kierując się na południe. Meksykanin wydmuchnął pierścień dymu przez okno. Spostrzegł Ashidę.

– Puto^4, Japońcu!

Pinker rzucił papierosa, który wylądował obok autobusu.

– Który z was się tu urodził?! Który nie przepłynął nielegalnie Rio Grande?

Ashida poprawił krawat.

– Powtórz to jeszcze raz. Powiedziałeś to z rozdrażnieniem, dlatego wiem, że twoja reakcja była szczera.

Pinker wykrzywił twarz w grymasie uśmiechu.

– Jesteś moim protegowanym, moim Japońcem, więc twój los leży mi na sercu. Jesteś jedynym Japończykiem zatrudnionym w Departamencie Policji Los Angeles. Dzięki temu jesteś jeszcze bardziej wyjątkowy, co dodaje mi prestiżu.

Ashida zachichotał. Przed drogerią stanął desoto rocznik trzydziesty ósmy. Koła uderzyły o przewód, przysłona kliknęła, flesz błysnął. Z samochodu wysiadł wysoki facet. Miał ciemne włosy Bucky’ego Bleicherta i małe, brązowe oczka. Ashida patrzył, jak gość wchodzi do drogerii.

Pinker przebiegł na drugą stronę ulicy i zaczął majstrować przy gnieździe flesza. Ashida spojrzał w okno drogerii i powiódł wzrokiem za tamtym. Szyba wykrzywiła jego rysy. Ashida uczynił go Buckym. Zamknął oczy, a później mrugnął i facet zamienił się w Bucky’ego. Zaczął się zachowywać z wdziękiem typowym dla Bucky’ego. Sunął po sklepie, uśmiechając się i obnażając wielkie zęby Bucky’ego.

Po chwili wyszedł. Pinker przebiegł na drugą stronę, zasłaniając widok Ashidzie. Samochód tamtego odjechał. Ashida mrugnął. Świat utracił jednominutowy blask Bucky’ego Bleicherta.

Wrócili na swoje miejsca. Pinker oparł się o latarnię i zaczął palić papierosa za papierosem. Ashida stał nieruchomo, wsłuchując się w zgiełk centrum Los Angeles.

Nadciągała wojna. Stąd cały ten zgiełk. Ashida był rodowitym Nisei^5, drugim synem w rodzinie. Jego ojciec pracował jako robotnik na kolei. Łykał proszki na przeziębienie i zaharowywał się na śmierć, układając tory. Matka miała mieszkanie w Little Tokyo. Należała do zwolenników cesarza i mówiła po japońsku tylko po to, żeby mu dokuczyć. Jego rodzina miała gospodarstwo rolne w dolinie San Fernando. Prowadził je Akira, jego brat. W okolicy były głównie działki Nisei. Na farmie pracowali nielegalni meksykańscy robotnicy. Nisei zwykle tak robili. Było to niemoralne, ale rozsądne, bo Meksykanie stanowili najtańszą siłę roboczą. Układ przypominał kontraktowe niewolnictwo, ale zapewniał wypłacalność farmerom Nisei.

Wspomniana praktyka wiązała się z cichą zmową. Rodzina Ashidy musiała płacić łapówki kapitanowi meksykańskiej policji stanowej, żeby meksykańskim robotnikom nie groziła deportacja. Ashida akceptował ten proceder bez moralnych dyskusji. W końcu dzięki temu drugi syn, Hideo, mógł rzucić rodzinne zajęcie i rozwinąć swoje zainteresowania w dziedzinie kryminalistyki.

Miał tytuły naukowe z chemii i biologii. W wieku dwudziestu dwóch lat obronił doktorat na Uniwersytecie Stanforda. Znał się na serologii, daktyloskopii i balistyce. Rok temu podjął pracę w Departamencie Policji Los Angeles. Chciał współpracować z legendarnym szefem policyjnych chemików. Był protegowanym szukającym mentora, a Ray Pinker był pedagogiem szukającym ucznia. Dzięki temu powstała łącząca ich więź, choć wyraźnie zdefiniowane role szybko uległy zamazaniu.

Stali się kolegami. Pinker był chwalebnie ślepy na różnice rasowe. Porównywał Ashidę do pierwszego syna Charliego Chana^6. Kiedy Ashida poinformował Pinkera, że Charlie Chan był Chińczykiem, Pinker odpowiedział:

– Wszystko mi jedno.

Wzdłuż Spring Street stały bożonarodzeniowe choinki posypane sztucznym śniegiem. Ozdobione ptasimi odchodami i sadzą. Jakiś dzieciak sprzedawał „Heralda” przed drogerią. Z całych sił wykrzykiwał:

– FDR prowadzi rozmowy ostatniej szansy z Japońcami!

– To pieprzone ustrojstwo jednak działa – powiedział Pinker.

– Wiem.

– Jesteś cholernym geniuszem.

– Wiem.

– Nadal nie złapali tego gwałciciela. Chłopaki z centralnej sekcji obyczajowej uważają, że gość służy w żandarmerii wojskowej. Dwie noce temu zerżnął kolejną kobietę.

Ashida skinął głową.

– Pierwsza ofiara stawiała opór. Oderwała kawałek opaski, którą miał na ramieniu. Nosił mundur pod cywilnym ubraniem. Mam próbki włókna w prywatnym laboratorium, w mieszkaniu mojej matki.

Pinker spojrzał na korpulentną blondynkę uwieszoną ramienia marynarza, a marynarz spojrzał nieprzyjemnie na Ashidę.

– Jutro wieczorem Bucky Bleichert będzie walczyć w Olympic. Mówią, że stoczy jeszcze kilka walk i przyjdzie do nas.

Ashida poczerwieniał.

– Znam Bucky’ego z ogólniaka.

– Wiem. Dlatego o tym wspomniałem.

– Z kim będzie walczyć?

– Z jakimś niezdarą. Facet nazywa się Junior Wilkins. Elmer Jackson przyskrzynił go za machlojki. Wspólnie z lipnym kaznodzieją prowadzili szwindel pod tytułem „powrót do Afryki”.

Obok drogerii zaparkował ford rocznik trzydziesty siódmy. Koła nacisnęły przewód, soczewki kliknęły, flesz błysnął na komendę.

Pinker zakaszlał i odwrócił się od Ashidy. Z samochodu wysiadł mężczyzna. Miał fedorę i płaszcz z postawionym kołnierzem. Ashidę przeszedł dreszcz. Było za ciepło na płaszcz.

Pinker odchrząknął i sucho zakaszlał. Niemal zwinął się wpół. Zasłonił twarz chusteczką.

Ashidę przeszedł dreszcz.

Doskonale. Idealnie. Pinker go nie widział. Mieli numery jego samochodu. Mógł pozwolić, żeby doszło do popełnienia kolejnego przestępstwa. Mógł kontynuować swoje badania kryminalistyczne.

Mężczyzna wszedł do drogerii.

Ashida spojrzał na zegarek. Była 9.24.

Pinker się odwrócił i zapalił papierosa. Ashida spojrzał przez okno do wnętrza drogerii. Facet podszedł do półki z pastą do zębów. Ashida popatrzył ukradkiem na zegarek.

Tamten zniknął mu z oczu. 9.25, 9.26, 9.27.

– Moja żona twierdzi, że kaszlę z powodu zanieczyszczonego powietrza, ale ja uważam, iż powodem jest nadmiar flegmy – powiedział Pinker.

Facet wybiegł z drogerii. W ręku trzymał papierową torbę i na pół widoczny pistolet. Przewrócił gazeciarza. Uruchomił wóz i ruszył z piskiem opon.

– Jasna cholera! – zaklął Pinker, wypuszczając papierosa z ust.

Chłopak sprzedający gazety wbiegł do drogerii. Pinker skoczył do budki telefonicznej, a Ashida ruszył do swojego urządzenia.

Otworzył urządzenie i uklęknął obok, przyglądając się negatywowi w kasetce. Zdjęcia wyszły! Blade i zamazane, ale były – kalifornijskie KFE621.

Obok przesunął się samochód. Za kierownicą siedział shriner^7 w fezie. Na widok Ashidy się skrzywił. Japończyk podniósł się i zacisnął pięści, ale auto odjechało.

Gazeciarz spojrzał na niego i krzyknął na cały głos:

– FDR prowadzi rozmowy ostatniej szansy z Japońcami!

O 9.31 rozległa się syrena policyjnego radiowozu.

Ashida stał przygotowany. Zza rogu wyjechał mały wóz i stanął przed jego urządzeniem. Japończyk znalazł się naprzeciw auta. Rozpoznał facetów, którzy w nim siedzieli: Buzza Meeksa i Lee Blancharda.

Wysiedli. Meeks pracował w centrali, w wydziale napadów rabunkowych. Blanchard był z centrali drogówki. Meeks miał na sobie świeżo odprasowany garnitur, a Blanchard pognieciony mundur, jakby w nim spał.

– Co tu robisz, chłopcze? – powiedział Meeks. – Jakim cudem zdołałeś nas wyprzedzić?

– Co jest grane, Hirohito? – rzucił Blanchard.

Meeks szarpnął Blancharda za krawat i palnął go w głowę. Blanchard poczerwieniał.

Ashida wskazał ręką urządzenie.

– Pan Pinker i ja testowaliśmy ten aparat. Sklep jest stałym celem napadów, więc wybraliśmy go na miejsce próby. Opony samochodu naciskają przewód i uruchamiają migawkę. Byliśmy świadkami napadu. Tablice rejestracyjne podejrzanego to KFE621.

Meeks zamrugał i przykucnął obok aparatu. Blanchard wsiadł do wozu i zaczął wrzeszczeć do radiostacji. Meeks był weteranem okresu Dust Bowl^8 i byłym aktorem grywającym w westernach. Podlegał Jamesowi Edgarowi Davisowi i był reketierem burmistrza Franka Shawa. Wielka ława przysięgłych okręgu wylała Shawa i komendanta Davisa. Meeksowi postawiono czternaście zarzutów.

Z kolei Blanchard jeszcze niedawno był bokserem wagi ciężkiej. Kupił dom na północ od Sunset Strip za pieniądze rzekomo zarobione na walkach. W 1939 roku rozpracował duży skok na bank i ugruntował swoją pozycję w policji. Mieszkał z kobietą, Kay-Jakąś-Tam. Za komendanta C. B. Horralla mieszkanie z konkubiną było verboten^9, ale komendant był pobłażliwy wobec Lee i przymykał na to oko. Meeks i Blanchard przyciągali plotki niczym magnes. Najgłośniejsza była taka, że Lee pozostawał w bliskich stosunkach z Benem Siegelem^10 i żydowskim syndykatem.

W drogerii huczało od wrzawy. Ludzkie głosy odbijały się od szyb. Ashida zajrzał do środka. Pinker zebrał świadków.

Meeks wyszczerzył zęby, spoglądając z podziwem na urządzenie Ashidy. Blanchard wysiadł z samochodu.

– Wóz skradziono sprzed salonu bilardowego w East Slauson. O ósmej szesnaście odebrano zgłoszenie na posterunku przy Siedemdziesiątej Siódmej Ulicy. To musiał być czarnuch. Na południe od Jefferson nie przeżyje żaden biały.

Meeks spojrzał na zegarek.

– Zadzwoń do tych z drogówki. Niech wystawią list gończy. Poproś, żeby ubarwili sprawę. Jeden gość i fala przemocy, uzbrojony i niebezpieczny. Niech to zabrzmi jak sprawa życia i śmierci.

Blanchard pokazał V na znak zwycięstwa, naśladując Churchilla. Meeks spojrzał na swoje odbicie w szybie i poprawił ubranie. Ashida wszedł do drogerii.

Zapamiętał plan piętra i twarze świadków. Pomierzył odległości. Przesunął wzrokiem, odnotowując szczegóły, wdychając przesycony adrenaliną zapach ciał.

Dwaj farmaceuci^11 w białych fartuchach. Kierownik w garniturze i krawacie. Dwie starsze klientki. Grubszy farmaceuta miał czyraka na szyi. Szczupły dostał drgawek. Jedna ze starszych pań była otyła. Układ żyłek pod skórą wskazywał, że choruje na miażdżycę.

Zebrali świadków w ciasną gromadkę. Meeks przechadzał się za ladą, aby w końcu stanąć przed nimi.

– Jestem sierżant Turner Meeks. Słucham.

– Wszedł do środka i ruszył prosto do apteki – powiedział kierownik. – Miał maskę i pistolet, ale nie sądzę, żeby to on nas obrabował poprzednim razem. Tamten był wyższy i szczuplejszy.

Farmaceuci skinęli głowami. Taak, szefie. Masz rację.

– Co się później stało?

Otyły farmaceuta powiedział:

– Kazał nam stanąć w szeregu i zabrał portfele. Potem zagonił nas do pierwszej alejki, ukradł butelkę fenobarbitalu i strzelił w sufit.

Ashidę przeszedł zimny dreszcz. Pierwszy niezwykły szczegół.

– Pan Pinker i ja staliśmy po drugiej stronie ulicy. Usłyszelibyśmy strzał.

Gruby farmaceuta zaprzeczył ruchem głowy.

– Pistolet miał tłumik. Przykręcony do lufy.

Ashida ruszył na tyły sklepu, w kierunku apteki. Spojrzał na kasę, czekoladki Hershey i karty bożonarodzeniowe. Wbił sprzedaż za jednego dolara. Szuflada kasy się wysunęła. Przegródki były pełne dolarów, od jedynek po dwudziestki.

Instynkt.

Bandycie zależało bardziej na narkotykach niż na pieniądzach. Kradzież portfeli miała drugorzędne znaczenie. Zrobił to, żeby ukryć swój główny cel.

Anomalia.

Dlaczego ukradł tylko jedną butelkę fenobarbitalu? Takie postępowanie było sprzeczne z archetypem rabusia narkomana.

Ashida przeskoczył ladę i ruszył pierwszym rzędem. Żadnych łusek po nabojach. Dwie możliwości. Rabuś podniósł łuskę lub miał rewolwer.

Spojrzał na otwór po kuli w suficie. Na podłodze leżały metalowe skrawki – fragmenty odkształconego gwintu tłumika.

Uklęknął i obejrzał dokładniej. Krawędzie nadpalone od gorącej lufy. Skrawki metalu przypominały małe, skręcone wióry.

Ashida wrócił do lady. Pinker przyniósł zestaw do pobierania dowodów. Meeks odkorkował butelkę sprzedawanej w drogerii gorzały i puścił wokół. Blanchard splądrował półkę z gumą do żucia, a Meeks napchał sobie kieszenie prezerwatywami.

Butelka zatoczyła koło. Ashida odmówił. Farmaceuci pociągnęli po tęgim łyku. Starsze panie zachichotały i wypiły odrobinkę.

– Dostaliśmy wiadomość od kolegów z drogówki – powiedział Blanchard. – Samochód porzucono trzy przecznice stąd. Na tę chwilę mamy jedynie odciski rękawiczek na desce rozdzielczej.

Meeks zapalił papierosa.

– Czy napastnik dotknął czegoś w sklepie? Moglibyście mi pomóc?

Gruby farmaceuta zakaszlał.

– Kiedy wychodził, zawadził o stojak z komiksami. Mógł rozedrzeć płaszcz.

Pinker spojrzał znacząco na Ashidę. Teraz. Ashida spostrzegł znak i przeszedł obok świadków. Półka była pełna komiksów o Mickey Mouse i Tarzanie. Ashida obejrzał ją dwukrotnie. Tu nic i tam nic. A jednak. Tutaj.

Jasnoczerwone włókna na jednym z wystających elementów.

W dotyku jak wełna. Gęsto tkana. Znajoma.

Wyciągnął długopis i kopertę na dowody. Wsunął włókna do środka i zapieczętował. Na skrzydełku koperty napisał: „Kod 211/Drogeria Whalena/10.09, 6/12/41”.

Od frontu doleciały kolejne śmiechy – Blanchard i Meeks błaznowali jak bracia Ritz. Ashida powąchał kopertę. Wyczuł zapach wełny przez papier. Jego synapsy zaiskrzyły.

Żołnierz żandarmerii wojskowej podejrzany o wielokrotny gwałt. Włókna z jego opaski. Pinker powiedział, że niedawno zgwałcił kolejną kobietę. Głupiec nie zdjął opaski, wyruszając na poszukiwanie ofiary.

Na płaszczu napastnika nie było niczego czerwonego. Wystające elementy półki znajdowały się na wysokości pasa. Płaszcz miał naszyte kieszenie. Włókna mogły pochodzić z czegoś, co wystawało z kieszeni. Miał próbki włókien u matki. Mógł potwierdzić lub wykluczyć podobieństwo.

Usłyszał gwizd. Pinker dał znak, że jest mu natychmiast potrzebny.

Ashida podążył za dźwiękiem. Pinker był na tyłach apteki. Wyciągnął aparat, którym fotografował dowody. Wykonał trzy zdjęcia otworu po kuli i trzy zdjęcia elementów tłumika.

– Ten skok mnie intryguje. Facet nie sterroryzował świadków pistoletem, nie ukradł gotówki z kasy i strzelił w sufit dla hecy.

Ashida skinął głową.

– Jakby sprawdzał tłumik. I dlaczego ukradł tylko jedną butelkę fenobarbitalu?

Pinker przytaknął w zamyśleniu.

– Podoba mi się pomysł z wypróbowaniem tłumika. Tłumik wygląda na domowej roboty, po jednym strzale pozostały spalone skrawki. Po ośmiu lub dziesięciu strzałach byłby całkiem bezużyteczny.

– Racja. Poza tym kierownik powiedział, że to inny facet niż poprzednio. Niezależnie od tego, co nim kierowało, wybrał sobie sklep, który był już celem napadów.

Pinker włożył skrawki metalu do koperty.

– Pewnie między sufitem i dachem jest pusta przestrzeń.

Sufit był wykonany z luźnych, gipsowych płyt. Ashida podskoczył i odsunął jedną, obok dziury po pocisku. Pinker zrobił drabinkę z dłoni. Japończyk odebrał sygnał i stanął na niej.

Pustą przestrzeń miedzy sufitem i dachem wypełniały spleśniałe deski i pajęczyny. Ashida wciągnął się na górę. Poczuł zastałą woń prochu. Podniósł się i poczuł pajęczynę na twarzy. Otarł ją i wyciągnął kieszonkową latarkę. Snop światła zamarł na chmarze owadów i czmychającym szczurze. Były tam. Sześć kawałków odkształconego pocisku.

Bądź ostrożny. Uczestniczysz w tym od początku. To twój obowiązek. Chodzi o ciebie.

Uniwersytet Stanforda. Rok 1936. Wstęp do kryminalistyki: „Wszyscy prawdziwi badacze podążają śladem dowodów i je gromadzą. Praktyka powoduje, że powstaje symbioza między nimi i tobą”.

Spojrzał na zegarek. Przytrzymał latarkę zębami i wyciągnął kolejną kopertę. Z przodu napisał „Kod 211/Drogeria Whalena/10.16, 6/12/41”. Włożył do niej cztery kawałki kuli. Dwa inne wsunął do kieszeni.

Obok niego przebiegł szczur. Policjant otrząsnął się i opuścił na dół przez otwór. Zręcznie wylądował na podłodze. Zauważył, że Buzz Meeks łypie na półkę z narkotykami.

– Spójrz na to, chłopcze.

Ashida spojrzał. Bingo. Wśród czterech rzędów buteleczek panował ład. Piąty rząd znajdował się w nieładzie. Jak w mordę strzelił, facet buchnął środki przeciwbólowe zawierające morfinę.

– Farmaceuta powiedział, że zabrał tylko fenobarbital.

– Taak, wierzę mu – odparł Meeks – ale ten drugi, chudy, ma stracha. Kołnierz koszuli przesiąkł mu potem. Na mój gust facet jest uzależniony.

– Tak. Wykorzystał napad, żeby ukraść fiolkę ze środkiem przeciwbólowym. Zabrał tylko to, co napastnik mógł wynieść i co można było ukryć.

Meeks mrugnął porozumiewawczo.

– Masz cholerną rację, Charlie Chanie.

– Jestem Japończykiem, sierżancie. Wiem, że nie dostrzegłby pan różnicy, ale nie jestem pieprzonym Chińczykiem.

Meeks wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Dla mnie wyglądasz jak Amerykanin.

Ashidzie zakręciło się w głowie. Zawsze tak miał, kiedy mu schlebiano…

Spojrzał w kierunku frontowej części sklepu. Pinker lustrował podłogę, a Blanchard wydębiał żyletki do golenia od kierownika. Uzależniony farmaceuta pobladł chorobliwie. Wykręcał ręce, wysuwając grdykę do przodu.

Meeks podszedł i chwycił go za krawat. Krawat zamienił się w smycz. Meeks zaciągnął go do apteki i pchnął na Ashidę. Gość popuścił w spodnie. Ashida pchnął go na ladę i sprawdził, czy facet go nie pobrudził.

Uzależniony farmaceuta zadygotał. Plama moczu się powiększyła. Meeks wytarł krople moczu ze swojego paska.

– Buchnąłeś opakowanie środka przeciwbólowego? Często to robisz?

– Raz w tygodniu, szefie. Coraz rzadziej. Niech skonam, jeśli kłamię…

– Masz trzydzieści sekund, żeby mnie przekonać, że nie maczałeś palców w tym napadzie. Teraz już tylko dwadzieścia dziewięć.

Farmaceuta złożył dłonie w geście modlitwy.

– Przysięgam, szefie. Chodziłem do szkoły aptekarskiej Świętego Jana Bosko w Jersey City. Wychowałem się u dominikanów.

Meeks ściągnął z półki buteleczkę z morfiną. Uzależniony farmaceuta oblizał wargi.

– Do kogo zadzwonisz, żeby zakablować dilerów w zamian za skradzioną heroinę. Kto będzie teraz twoim tatuśkiem z Oklahomy?

– S-S-S-Sierżant T-T-Turner M-M-Meeks. Pan sierżant będzie moim tatuśkiem… niech skonam, jeśli kłamię.

Meeks rzucił mu butelkę. Farmaceuta chwycił ją i zniknął między rzędami półek.

– Jesteś delikatny, Ashida. Nie mam pojęcia, dlaczego ta robota tak cię kręci.

Gromadka z przodu sklepu przerwała obrady. Blanchard przytulił starsze panie. Kierownik wyciągnął aparat i robił zdjęcia. Zdjął nawet Pinkera z pędzelkiem do pobierania odcisków palców i Dużego Lee w bokserskim przysiadzie. Meeks podszedł do niego i wymienili markowane ciosy. Starsze panie zapiszczały z podniecenia.

Wyszli przed sklep i pomachali sobie na pożegnanie. Ashida wygładził garnitur i zaczekał, aż tłum się rozejdzie. Pinker, Blanchard i Meeks stali nad jego urządzeniem. Blanchard spojrzał na Meeksa, jakby chciał powiedzieć „jasny szlag”.

Ashida wyszedł na zewnątrz i ruszył do kolegów. Zza rogu wyjechał radiowóz i stanął przy krawężniku z piskiem opon. Pinker, Blanchard i Meeks wyprężyli się na baczność.

– Zróbcie inteligentną minę – powiedział Pinker.

– To Whiskey Bill – rzucił Meeks.

– Świętoszkowaty sukinsyn – wtrącił Blanchard.

Z radiowozu wysiadł facet w mundurze kapitana i obejrzał urządzenie. Był średniej budowy ciała, miał ciemne, krótko ostrzyżone włosy i okulary. Przypominał kapitana Williama H. Parkera.

Ashida wyprężył się na baczność. Parker obejrzał przewody połączone z kasetą na film. Pinker, Blanchard i Meeks przyjęli defiladową pozycję „spocznij”.

Parker trącił kabel czubkiem buta.

– Pomysłowe, choć interesują mnie wyłącznie urządzenia o szerszym praktycznym zastosowaniu. Opiszcie, jak wpadliście na pomysł tego ustrojstwa, i szczegółowo wyjaśnijcie zasady jego działania. Chcę mieć raport na jutro, na dziewiątą rano.

Ashida i Pinker skinęli głowami.

Parker zmierzył Meeksa wzrokiem.

– Twoja otyłość jest wręcz obraźliwa. Jeśli w trzydzieści dni nie zrzucisz piętnastu kilogramów, ja lub komendant Horrall skierujemy cię na „dietę grubego męża”, którą wychwalano w ostatnim numerze „Ladies’ Home Journal”.

Meeks potulnie skinął głową.

Parker spojrzał na Blancharda.

– Opuść rękawy. Ten tatuaż z syrenką jest odrażający.

Blanchard opuścił rękawy.

Parker stuknął w zegarek.

– Jest dziesiąta trzydzieści jeden. Chcę mieć raport w sprawie skradzionego samochodu wraz z opisem przebiegu napadu. Ma trafić na moje biurko za pięćdziesiąt pięć minut.

Pinker skinął głową. Ashida skinął głową. Blanchard i Meeks skinęli głowami. Parker wsiadł do samochodu i odjechał.

– Whiskey Bill – powiedział Meeks.

Blanchard powiedział:

– Przegrał forsę podczas mojej walki z Jimmym Bivensem. Nie może tego zapomnieć.

– Walkę ustawiono – zwrócił mu uwagę Pinker. – Trzeba było mu powiedzieć.

10.32

Spring Street jechały wojskowe pojazdy półgąsienicowe. Za pojazdami wlekły się ciężarówki z haubicami. Konwój ciągnął się przez wiele przecznic. Mówili o tym przez radio. Żołnierze mieli ochraniać fabryki zbrojeniowe i Fort MacArthur.

Wojskowi kierowcy machali miejscowym. Piesi przystawali, aby powitać ich brawami. Mężczyźni uchylali kapelusza, dzieci wiwatowały, a kobiety posyłały całusy.

Całe miasto stało w korku. Ashida skręcił na wschód, na rogu Czwartej Ulicy i Broadwayu. Przechodnie spoglądali na niego podejrzliwym wzrokiem.

Czuł się tak, jakby był pozbawiony ciała. Złamał zasadę nakazującą śledzenie bezprawia od powstania przestępczego czynu, poddał się kryminalnej patologii. Zaryzykował eksperyment. Czy udział w dochodzeniu od pierwszej chwili i chłodna empatia pozwolą mu lepiej zrozumieć psychikę przestępcy?

Wstęp do kryminalistyki. Wiedział, że poddał się dowodom w odpowiedniej chwili. Że ta sprawa wzięła nad nim górę. Symbioza – sprawa i ty.

Skorzystał z podręcznikowej okazji. Opisze patologię prozaicznego napadu z bronią w ręku i sporządzi raport o swoich ustaleniach. Jego odkrycia mogły się przysłużyć całej kryminologii śledczej. Z drugiej strony mogły się do niczego nie przydać. Ashida odczuwał przymus działania. Był typowym Japończykiem. W Japonii mężczyźni rodzili się po to, żeby być ucieleśnieniem działania.

Ashida skręcił na wschód i wjechał na teren Little Tokyo. Tętno uległo spowolnieniu, oddech się uspokoił. Obok niego przejechał czarno-biały radiowóz. Policjant rozpoznał go i pomachał ręką.

Jego matka mieszkała w domu bez windy, przy zbiegu Drugiej Ulicy i San Pedro. Na korytarzach stale pachniało smażonym węgorzem. Ashida wynajmował małe mieszkanie po drugiej stronie ogólniaka Belmont High.

Mieszkanie było zagracone sprzętem laboratoryjnym. To, co się nie zmieściło, wypełniało jego dawną sypialnię u matki. Mariko nie miała nic przeciwko jego wizytom. Kręciła nim, kiedy jej przyszła ochota.

Ashida wszedł do domu i otworzył drzwi. W mieszkaniu panowała cisza. Mariko musiała dokądś wyjść, pewnie piła i wszczynała awantury. Wszedł do swojej dawnej sypialni i zamknął drzwi.

Półki uginały się od podręczników. Od fiolek z substancjami chemicznymi i wanienek. Zlewek, palników Bunsena i płyt grzewczych. Do stołu był przymocowany spektrograf i trzy mikroskopy.

Położył kawałki pocisku na stole i sięgnął po tekst z dziedziny identyfikacji amunicji. Obejrzał kawałki pod lupą, a następnie przestudiował rysy i wgłębienia.

Kula przebiła gipsową płytę. W książce połączono różne rodzaje amunicji z materiałami, do których oddano strzał. Zdjęcia były wyraźne. Strona sześćdziesiąta ósma – płyta gipsowa. Dwie strony dalej znalazł zdjęcie fragmentu pocisku z niemal identycznymi rysami i wgłębieniami.

Klasyczna niemiecka broń. Dziewięciomilimetrowy luger.

Luger miał wyrzutnik sprężynujący. Łuska w locie wykonywała powolny łuk. Wprawny strzelec mógł ją złapać w powietrzu.

W niezależny sposób zidentyfikował pocisk. Zabrał dwa fragmenty z miejsca przestępstwa. Dał Rayowi Pinkerowi cztery pozostałe. Pinker zidentyfikuje je lub nie.

Pinker nie znał się na identyfikacji kul. Ashida zbada ten dowód sam.

Teraz kolej na włókna.

Pinker wiedział, że Ashida ma całą półkę z próbkami włókien. Wiedział również, że są wśród nich próbki włókien z opaski gwałciciela. Tym dowodem dysponowali obaj. Do tej pory próbki włókien jeszcze do niczego się nie przydały.

Ashida odnalazł dwa zestawy włókien. Oglądane gołym okiem, wyglądały podobnie. Umieścił je na szkiełkach, żeby porównać ze sobą pod mikroskopem.

Pochylił się niżej. Przyjrzał się teksturze i kolorowi. Prawie, prawie, bardzo blisko. Tak, próbki włókna na jego półce pochodziły z takiej samej tkaniny, z której wykonano opaski.

Mógł wygotować barwnik i go wysuszyć, mógł przeprowadzić testy chemiczne. Ale testy miały wady systematyczne, więc rezultaty nie byłyby rozstrzygające.

Drgnął, słysząc zgrzyt klucza w zamku. Wyszedł z sypialni do salonu. O 11.00 oddech Mariko zalatywał alkoholem.

– Witaj, matko – powiedział. Wybełkotała coś po japońsku. Skłonił się, próbując ująć jej dłoń. Odsunęła się i mignęła mu przed nosem czasopismem.

Jakimś szmatławcem ze „zdjęciami panny młodej”. Wystarczyło wybrać zdjęcie i zamówić młodą kobietę. Zostanie wyprawiona w podróż z Japonii. Oczywiście należało dołączyć pięćset dolarów na bilet za rejs parowcem. Gwarantowano, że wszystkie dziewczyny są płodne i posłuszne.

– Przecież ci to wyjaśniłem, matko. Nie poślubię piętnastoletniej dziewczyny z burdelu.

– Jesteś za stary na kawalera. Sąsiedzi są coraz bardziej podejrzliwi.

– Nie obchodzą mnie sąsiedzi. Akira jest kawalerem, dlaczego jemu nie dokuczasz?

Mariko zaczęła mówić pidżin english, którego to języka nauczyła się w obozach robotników kolejowych około 1905 roku. Posługiwała się pidżin english, żeby okazać pogardę dla jego wykształcenia.

– Mów po angielsku, matko. Mieszkasz w tym kraju od trzydziestu sześciu lat.

Mariko klapnęła na kanapę.

– Franklin Dwulicowy Rosenfeld ustąpił ministrowi Togo. „Stany Zjednoczone niebawem ulegną pod naporem Chin”, mówi Czang Kajszek.

Ashida zachichotał.

– Poplątała ci się geopolityka, mamo. Zapytałbym, gdzie to usłyszałaś, ale obawiam się, że mi nie odpowiesz.

Mariko zachichotała.

– Od wielebnego Coughlina^12 z Frontu Chrześcijańskiego. „Nie pójdziemy na wojnę za żydowskich bankierów”, powiedział Gerald L. K. Smith. Szczęściarz Lindy^13, ichiban^14. Przeleciał samotnie Atlantyk i wylądował u stóp Hirohito.

Dość tego.

Ashida wyszedł do kuchni. Obok suszarki na naczynia stała butelka whisky Hiram Walker Ten High. Nalał podwójną porcję i zaniósł Mariko. Wychyliła jednym haustem i zachichotała, klepiąc kanapę.

Usiadł.

– Powiedz mi coś normalnego. Wyobraź sobie, że jestem Akirą i mamy interes do omówienia.

– W ciągu ostatniego kwartału zyski z farmy wzrosły o szesnaście procent. Żydowski księgowy znalazł sposób na obniżenie łapówek dla kapitana Madrano. Powiedział: „Wydatki na opieka i karmienie meksykańska robotnik dobrze pomniejszać”.

Ashida poklepał ją po ramieniu.

– Pamiętaj o częściach mowy, matko. Nie zapominaj o przedimkach. Kaleczysz język, kiedy sobie wypijesz.

Mariko trąciła go w ramię.

– Teraz lepiej? Czytałam o Buckym Bleichercie w „Heraldzie”. Powiedział, że wkrótce czeka go walka. Nie wspomniał, że jest przyjacielem mojego syna i walczy tylko z głupkami, którym może dołożyć. Nie napisali, iż mój syn sądzić, że jego mama być piąta kolumna. Tata Bucka być piąta kolumna, bo należeć do Niemiecko-Amerykańskiego Bundu^15.

Frajerski cios. Upiła się, a teraz udaje głupa i wali poniżej pasa.

– Nie mów tak o Bucku, mamo. Wiesz, że to nieprawda.

– Bucky to straszny tchórz. Boi się walczyć z tym Meksykańcem. Tatuś w Bundzie, a Bucky to mięczak.

Ashida wstał i wpadł na stojącą lampę. Mariko przytknęła dwa palce do warg i zawołała:

– Sieg Heil!

Ashida wykonał gwałtowny zwrot i zniknął w swoim pokoju.

W jego klitce zrobiło się za gorąco. Ciepło powodowało, że substancje chemiczne się rozszerzały, a opary uchodziły na zewnątrz. Włączył wentylator i wykręcił bezpośredni numer do wydziału napadów rabunkowych.

Po trzech sygnałach usłyszał:

– Tu Meeks, słucham.

– Mówi Hideo Ashida, sierżancie.

– Taak. Którą mamy godzinę? Zadzwoniłeś, żeby powiedzieć mi coś, czego nie wiem?

– Tak, faktycznie.

Meeks odchrząknął.

– No to wal, słucham.

– Włókno pozostawione na półce odpowiada włóknu z opaski gwałciciela. To ta sama tkanina, więc jest całkiem prawdopodobne, że pochodzi z opaski używanej przez żandarmerię wojskową. Opaska może, ale nie musi być tą samą, którą nosił ten gość. Skoro tkanina na pewno jest ta sama, czasowa zbieżność wydarzeń powoduje, że gwałciciel staje się podejrzany o napad.

Meeks gwizdnął.

– Cóż, trzeba będzie powiedzieć o tym Dudleyowi Smithowi. Dudley dowie się, co Jack Horrall zechce z tym zrobić.

– Jak to?

– Mamy kumulację: gwałt-i-napad-z-bronią-w-ręku. Na dodatek wygląda, że jakiś psychopata z żandarmerii wojskowej hula na wolności. Gościa można by wystawić w pieprzonej walce psów. Zarobimy kilka punktów u armii, jeśli załatwimy to tak, żeby gość nie musiał stawać przed sądem wojskowym.

Ashida przełknął ślinę.

– Albo cywilnym?

– Zaczynasz łapać, synu. Pani Ashida nie wychowała głupich dzieci.

Ashida odłożył słuchawkę. Hałas panujący w sali wydziału odbił się echem od podłogi.

Wybrał sobie męski świat. Teraz uczył się jego zwyczajów i kodeksu postępowania. To nieznośnie ekscytujące.

2
DZIENNIK KAY LAKE
[SKOMPILOWANY I UPORZĄDKOWANY CHRONOLOGICZNIE PRZEZ PRACOWNIKÓW MUZEUM POLICJI LOS ANGELES]
LOS ANGELES | SOBOTA, 6 GRUDNIA 1941 ROKU

11.23

Zaczęłam prowadzić dziennik pod wpływem impulsu. Na moich oczach rozegrała się niezwykła scena. Siedziałam na tarasie sypialni. Szkicowałam południową panoramę i wsłuchiwałam się w szum silników na przebiegającym w dole Stripie.

Kolumna pojazdów opancerzonych ciągnęła na zachód do Sunset, witana badawczymi spojrzeniami i wiwatami. Uzbrojona armada potrzebowała całych dziesięciu minut, żeby przesunąć się pod moim domem. Ludzie zatrzymywali samochody, aby wysiąść i zasalutować młodym żołnierzom. Ruch uliczny prawie zamarł, ale nikt się tym nie przejmował. Żołnierze byli wyraźnie uradowani przejawami szacunku i serdeczności. Machali i przesyłali całusy. Pół tuzina kelnerek wybiegło z baru Dave’s Blue Room, podając im skrzynki alkoholu. Ktoś krzyknął: „Niech żyje Ameryka!”. Wtedy wiedziałam.

Nadchodzi wojna. Zaciągnę się.

Zawsze robiłam to, co powiedziałam. Oficjalnie oznajmiam swój zamiar, a następnie przystępuję do jego realizacji. Będę codziennie spisywać swoje obserwacje w dzienniku, aż obecny konflikt dobiegnie końca lub cały świat wyleci w powietrze. Zrezygnuję z łatwego życia i poszukam oficjalnego zajęcia w pobliżu linii frontu. Obecnie wiodę życie amatorki. Moje kompulsywne szkice przypominają dzieła uczennicy próbującej uchwycić oszałamiającą rzeczywistość. Lekcje fortepianu i coraz większa wprawa, z jaką gram łatwiejsze nokturny Chopina, uniemożliwiają mi inne poważniejsze przedsięwzięcia. Ten piękny dom w żadnym stopniu nie łagodzi mojego psychicznego dyskomfortu. Szczodrość Lee Blancharda wprawia mnie w zakłopotanie bardziej niż cokolwiek innego. Ten dziennik stanowi ostrą reakcję na zastój i wewnętrzny niepokój.

Zawsze czułam, że przewyższam swoje otoczenie. Ten dom jest tego najwymowniejszym przykładem. Osobiście wybrałam każdą z reprodukcji niemieckich ekspresjonistów, każdy mebel z jasnego drewna. Jestem dziewczyną z prerii, z Sioux Falls w Dakocie Południowej – utalentowaną osobą o nienasyconej ambicji.

Przeprowadziłam się do oddzielnej sypialni. Zuchwale rozwiesiłam na ścianach własne prace między dziełami Klee i Kandinskiego. Jest wśród nich kilkanaście szkiców przedstawiających boksera wagi półciężkiej, Bucky’ego Bleicherta. Bucky ma smakowite, młode ciało i duże zęby. Rysowałam go wiele razy, z rzędów przy ringu Olympic. Bucky Bleichert jest miejscowym celebrytą, ale nie uważa boksu za poważną sprawę. Uwielbiam jego ostrożność na ringu. Nigdy z nim nie rozmawiałam, ale jestem pewna, że go rozumiem.

Kiedyś też byłam lokalną celebrytką. W lutym 1939 roku. Miałam dziewiętnaście lat. Zawdzięczałam to wszystko napadowi na bank i schwytaniu jego rzekomych sprawców.

Ten dom. Kilka lat temu był moją ucieczką, ale teraz stał się pułapką.

Mam go dzięki napadowi, a nie roztropnym inwestycjom Lee w zakłady bokserskie. Jak powszechnie wiadomo, Lee Blanchard nie jest łebskim inwestorem. Nie jest też moim kochankiem, w potocznym rozumieniu tego słowa. Wkroczył do mojego życia, aby ułatwić mi drogę do mojego przeznaczenia – cokolwiek nim jest. Dziś to rozumiem.

W Sioux Falls nie zdołałabym osiągnąć swojego przeznaczenia. Zimą ścinał je chłód, a latem ludzie umierali z gorąca. Indianie opuszczali tereny pobliskich rezerwatów i ginęli od noża podczas bójek w nielegalnych barach. Członkowie Ku-Klux-Klanu porwali czarnucha z więzienia okręgowego. Oskarżono go o zgwałcenie głupkowatej białej dziewczyny. Dziewczyna nie była skora do potępienia lub oczyszczenia oskarżonego. Ci z Klanu urządzili mu sąd kapturowy i w połowie sierpnia zostawili go przywiązanego do słupa na wzgórzu pełnym czerwonych mrówek. Zabiło go letnie słońce i owady. Miejscowi byli podzieleni w tej kwestii.

Protestanci gardzili nielicznymi miejscowymi katolikami. Przez cały okres wielkiego kryzysu powstawały grupki natywistów. Metodyści byli skonfliktowani z luteranami i baptystami oraz vice versa. W 1934 roku wybuchła wojna ranczerska o cenę bydła. Zabito czternaście osób w pobliżu granicy z Iowa.

Moi rodzice i starszy brat byli wspaniałymi ludźmi zadowolonymi z życia. Grzeszyli jedynie brakiem wyobraźni. Udawałam, że jestem taka jak oni, aby mi nie przeszkadzali. Żyłam po to, aby czytać, rysować i wałęsać się po okolicy. Ludzie o mnie gadali. Rzucałam rasistowskie hasła w kościele.

Rodzina była mi obojętna. Ten fakt mnie z lekka przerażał. Chciałam uciec do Los Angeles i zostać kimś innym. Później dostałam pracę w księgarni i ukradłam miesięczny utarg. Zostawiłam rodzicom lakoniczny liścik pożegnalny.

Był listopad 1936 roku, a ja miałam szesnaście lat. Autobus jechał na zachód przez burze piaskowe i powódź w okolicy Albuquerque. Przy granicy z Kalifornią stacjonowali uzbrojeni bandyci. Mieli zadanie nie wypuszczać ubogich przybyszów z Oklahomy. Byli policjantami z Los Angeles.

Wynajęłam pryczę w domu dla pracujących kobiet w Hollywood i zatrudniłam się jako kelnerka w barze samochodowym Simon’s Drive-In w rejonie Miracle Mile. Zakładałam wrotki i kręciłam zawadiackie kółka, żeby mieć rozrywkę i zarobić parę groszy z napiwków. Inne dziewczyny nienawidziły mnie i rozpowszechniały plotki, że jestem prostytutką. Później mnie zwolnili. Wtedy zaczęłam wieść żywot członkini artystycznej bohemy.

Kryzys zaczął słabnąć, ale bieda i niesprawiedliwość nadal hałaśliwie zaznaczały swoją obecność. Łaziłam po Los Angeles ze szkicownikiem. Tworzyłam rysunki zaangażowane społecznie, przedstawiające walkę miejscowej klasy robotniczej. Przeczytałam Karola Marksa, ale uwierzyłam tylko w jedną trzecią tego, co napisał. Łaziłam na niezliczone wieczorki organizowane przez organizacje lewicowe. Lewicowe poglądy stały się dla mnie modnym rekwizytem. Niestety brakowało im wielkości, którą zaczęłam postrzegać jako coś przysługującego mi z urodzenia.

Kochałam mężczyzn i dostawałam szału od tłumionej żądzy. Pożądanie pchnęło mnie do szeregu romansów z drugorzędnymi muzykami jazzowymi. Seks okazał się inny, niż sądziłam – oznaczał napięcie, zapach i prozaiczny mezalians. Było to słodkie-gorzkie objawienie, a wszystkie oczekiwania pierzchły.

Pożyczyłam forsę paru kochankom i musiałam sięgnąć po pieniądze, które odłożyłam, pracując jako kelnerka. Wyrzucono mnie z domu dla pracujących kobiet, co przyjęłam wojowniczym wybuchem radości. Żywiłam się w ulicznych jadłodajniach i spałam w śpiworach rozwijanych w Griffith Park. Codziennie myłam się w domu miejscowej YWCA i zawsze byłam zadbana. Po równo przepełniały mnie niewinność i szaleństwo. Nie zwracałam uwagi na niebezpieczeństwo i byłam zbyt zepsuta przez mężczyzn, żeby oceniać ich niezależnie od swojego pożądania.

Bobby De Witt był perkusistą jazzowym. Typowym bawidamkiem. Nosił flanelowe spodnie o wysokiej talii i dwukolorowe kurtki. Dotrzymywał kroku swoim dawnym kumplom pachuco^16 z poprawczaka w Preston. Zauważył, że go szkicuję. Wmawiałam sobie, że poznał się na moim talencie i zuchwałości godnej Normy Shearer. Myliłam się. Poznał się jedynie na moim zamiłowaniu do ekscentryczności.

Bobby zajmował mały dom w dzielnicy Venice Beach. Miałam tam własny pokój. Odespałam w nim długie miesiące wypełnione pracą na dworze oraz zbyt gorące i zbyt zimne noce. Mój organizm ciągnął na zapasach. Byłam na skraju niedożywienia i nie wiedziałam, co dalej robić.

Wtedy Bobby mnie uwiódł. Sądziłam, że to ja uwiodłam jego. Myliłam się. Zauważył, że dostaję skrzydeł, i postanowił je przyciąć.

Początkowo Bobby wydawał się uroczy. Sytuacja zaczęła się zmieniać zaraz po Nowym Roku. Jego interesy uległy poprawie. Uzależnił mnie od laudanum, zmusił do siedzenia w domu i odbierania telefonów. Do notowania randek jego dziewczyn i ich „klientów”. Później było jeszcze gorzej. Uzależnił mnie od narkotyków i zagnał do swojej stajni. Wtedy sytuacja stała się znacznie gorsza.

Perkusista jazzowy zawsze był synonimem dealera narkotyków i stręczyciela. Mam na to dowód w postaci blizn od noża na udach.

Nadeszła zima 1939 roku. Moja lokalna sława była na wyciągnięcie ręki. Radio i gazety miały swoją wersję, a Departament Policji Los Angeles swoją. Obie wersje zgadzały się w jednym: Kay Lake poznała Lee Blancharda na procesie Bobby’ego De Witta.

To nieprawda. Poznałam Lee przed skokiem na Boulevard-Citizens.

Poznaliśmy się w Olympic Auditorium. Bobby pozwolił mi wyjść z domowego burdelu na „przepustkę”. Od roku byłam zwariowaną fanką Bucky’ego Bleicherta i chodziłam na wszystkie jego walki.

Bucky znokautował rywala w szóstej rundzie. Po opuszczeniu areny ruszyłam razem z tłumem. Lee się przedstawił. Z miejsca rozpoznałam w nim byłego boksera. Nie miałam pojęcia, że jest gliniarzem.

Gadaliśmy. Lubiłam Lee. Starałam się ukryć swój bolesny upadek. Pędziłam do domu, do laudanum i kokainy. Lee poszedł za mną do Venice Beach. Tamtej nocy tego nie wiedziałam.

Później były dwie kolejne przepustki na nocne walki. Za każdym razem wpadałam na Lee. Szedł za mną od domu do Olympic. Wtedy o tym nie wiedziałam.

Lee delikatnie wyciągnął ze mnie informacje. Przejrzał moje kłamstwa i eufemizmy i wściekł się. Powiedział mi, że planuje pewien interes. Dał do zrozumienia, że „mógłby się zająć” moją sytuacją.

Nadszedł 11 lutego 1939 roku. W gazetach dobrze opisali fakty. Bank był w Hollywood, przy skrzyżowaniu Yucca i Ivar. Czterej mężczyźni porwali furgonetkę opancerzoną, która tam jechała. Przewrócony motocykl posłużył do odwrócenia uwagi. Mężczyźni obezwładnili i odurzyli chloroformem trzech strażników. Później zastąpili sześć worków pełnych gotówki sześcioma workami pełnymi pociętych stron książek telefonicznych.

Rzucili je na tył furgonetki opancerzonej, przebrali się w mundury strażników i pojechali do banku. Kierownik zobaczył worki ze ścinkami i otworzył skarbiec. Załatwili go i powiększyli łup o forsę, która była w sejfie bankowym. Zamknęli kasjerów w skarbcu i wyszli drzwiami frontowymi.

Tylko że jeden z kasjerów uruchomił alarm. Cztery najbliższe patrole przyjechały na sygnale. Doszło do wymiany strzałów. Dwóch rabusiów zginęło, dwóch innych zdołało uciec. Żaden policjant nie odniósł ran ani nie ucierpiał w inny sposób.

Dwaj zabici napastnicy zostali zidentyfikowani jako „ludzie do wynajęcia spoza miasta”. Dwaj zbiegli bandyci nigdy nie zostali zidentyfikowani.

W gazetach dobrze to opisali. Pisali dobrze przez następne dwa tygodnie. Dwudziestego ósmego lutego „Herald” zamieścił nagłówek: CYNK OD BYŁEGO BOKSERA DOPROWADZIŁ DO ROZWIĄZANIA ZAGADKI KRWAWEGO NAPADU NA BANK.

Oficjalna wersja była następująca:

Funkcjonariusz Lee Blanchard połączył różne tropy. Informatorzy i „znajomi z ringu” dostarczyli mu „kluczowych informacji”. Wskazali Bobby’ego De Witta jako „przestępczy mózg stojący za robotą przy Boulevard-Citizens”.

Oczywiście wszystko to było kłamstwem. Bo „czwarty sprawca” nie został zidentyfikowany. Wiem, kto to taki. Opinia publiczna i Departament Policji Los Angeles nie wiedzą.

Bo naprawdę było tak:

Robotę przy Boulevard-Citizens wymyślił Lee Blanchard. Wiedziałam to wtedy i wiem teraz. Lee i ja nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Po prostu dzieliliśmy się tą wiedzą tak, jak nie dzieliliśmy ze sobą łóżka.

W czerwcu Bobby stanął przed sądem. Skazano go na podstawie podrzuconych dowodów. Lee Blanchard jest znacznie bardziej przebiegły i inteligentny, niż się wydaje. Bobby’emu groziło od dziesięciu lat do dożywocia. Wtedy „Herald” zamieścił historię z życia wziętą. Puenta okazała się zgoła perwersyjna: DZIEWCZYNA Z GANGU SIĘ ZAKOCHAŁA… W GLINIE! CZY PÓJDĄ PROSTO… DO OŁTARZA?

Brałam udział w procesie i zeznawałam przeciwko Bobby’emu. Zmniejszyłam dawkę laudanum, aby odgrywać udręczoną ofiarę w ławie dla świadków. Biuro prokuratora okręgowego słabo przygotowało oskarżenie. Opisanie mojego upodlenia stało się aktem oskarżenia, argumentem końcowym, wyrokiem i orzeczeniem mojego potępienia. Powtórzyłam kłamstwo, że Lee i ja poznaliśmy się na sali sądowej.

Nie poszliśmy prosto do ołtarza. Lee kupił ten dom. Bobby De Witt został skazany i trafił do więzienia San Quentin. Lee kilka razy nie chciał się ze mną kochać i zerwał tę część naszej umowy. Żyję z policyjnej pensji Lee oraz tego, co rzekomo zaoszczędził z wygranych na zakładach bokserskich. Uczę się, żeby zrobić dyplom na UCLA. Mój nauczyciel fortepianu nazywa mnie początkującą szopenistką. Chodzę z facetami do łóżka na kiwnięcie palcem – bo tego chcę i muszę wymazać ślad Bobby’ego De Witta. Sprowadzam ich tutaj, do domu, który kupił Lee Blanchard. Lee nie okazuje niechęci z tego powodu. Większość nocy przesypia na pryczy w biurze śledczym. Bardzo chce, żeby go przenieśli. Znajduje się pod urokiem szarmanckiego, brutalnego gliniarza Dudleya Smitha i marzy o dołączeniu do jego gromadki.

Mam swój amatorski świat oraz znacznie bardziej atrakcyjny świat przestępców i gliniarzy. Bez problemu zamieszkuję oba, okazując zuchwałość w stylu Normy Shearer. Upajam się swoją pozycją osoby dobrze poinformowanej. Jej początkiem był Bobby De Witt. To on zachęcił mnie, żebym weszła do tego świata. Jestem mu winna przysługę z tego powodu.

Bobby przedstawił mnie Brendzie Allen – szefowej telefonicznej agencji towarzyskiej. Brenda pomogła mi zerwać z narkotykami. Jesteśmy ze sobą w kontakcie. Spotykamy się przy kawie i plotkujemy, aż dostaniemy chrypki. Brenda załatwia dziewczyny na telefon i obsługuje elitarną klientelę. Jej kochankiem jest sierżant Elmer Jackson z obyczajówki. Elmer jest dziwaczny i zabawny. Niefrasobliwie ułatwia istnienie ekskluzywnej, tolerowanej przez policję prostytucji. Komendant Jack Horrall dostaje siedem procent rabatu.

Kocham oba z moich światów. Chociaż jestem znacznie bardziej zaangażowana w świat przestępców i gliniarzy. Zapłaciłam wysoką cenę, żeby się do niego dostać.

Kolejny konwój przejeżdża Sunset i Doheny. Czuję drżenie w całym ciele.

W poniedziałek wieczorem w filharmonii wystąpi Paul Robeson. Mogłabym tam pójść. Może pojawią się moi dawni kumple z lewicy. Oczarowałabym ich jako lokalna celebrytka i przekonała, że Stalin jest równie zły jak Hitler. Mogłabym nawet odegrać niezłą scenkę.

Jestem znudzona. Moje życie to nieustanne zajęcia świetlicowe. Lee powtórzył mi plotkę, która krąży w ratuszu: Bucky Bleichert złożył podanie o przyjęcie do policji.

Mam nadzieję, że go przyjmą. Zjawię się na uroczystości rozdania dyplomów w akademii i narysuję go w granatowym mundurze gliniarza. W niedzielę stoczy pożegnalną walkę. Będę tam, aby obejrzeć jego ostatnie ciosy. W gazetach są karykatury cesarza Hirohito. Rysownicy przedstawiają go z wielkimi zębami Bucka. Konwój zniknął mi z oczu. Drżenie opuściło ciało.

Przed tą chwilą nie ma niczego. Nadchodzi wojna. Zaciągnę się.

3
WILLIAM H. PARKER
LOS ANGELES | SOBOTA, 6 GRUDNIA 1941 ROKU

13.02

Kolejny pieprzony konwój. Ruch na Pico i Crenshaw praktycznie zamarł.

Główne skrzyżowanie miasta. Zablokowali wszystkie sześć pasów. Cywilni uczestnicy ruchu trąbią, ile wlezie – częściowo z patriotycznego zapału, częściowo z frustracji.

Parker spojrzał na zegarek. Był już dwie minuty spóźniony. Umówił się z Carlem Hullem na posterunku Wilshire. Carl miał teczki piątej kolumny, bo był w połowie agentem wywiadu, w połowie gliną.

Jakiś pajac na motocyklu uniósł przednie koło i skręcił na zachód. Złamał przepisy ruchu drogowego. Na rozmowę w sprawie jeszcze ciepłego wozu, którym dokonano napadu, stracił godzinę. Na szczęście urządzenie skonstruowane przez Ashidę wynagrodziło wszystko.

Żołnierze nagrodzili wiwatami cyrkową akrobację motocyklisty. Pajac pokazał im palec.

Parker wysiadł z samochodu. Konwój ciągnął się od Olympic na północy po Washington na południu. Tarasujące ruch, wlekące się ospale pojazdy. Durnie z armii przejeżdżali skrzyżowania na czerwonym światle.

Jego syrena była bezużyteczna. Stłumiłby ją zgiełk ulicy. Obiecali ochronę fabrykom zbrojeniowym. Dwie haubice przyrzeczono firmie lotniczej Douglas Aircraft. Jego dawny szef dowodził drużyną pilnującą fabryki. James Edgar „Dwie-Spluwy” Davis dostanie dwie dodatkowe armaty.

Utknął w ulicznym korku. Utknął w wydziale drogowym. A przecież był Człowiekiem-Który-Mógł-Zostać-Komendantem. Utknął na wszystkich frontach.

Pochodził z Deadwood w Dakocie Południowej. Był dzieckiem Kościoła i sprawiedliwości górniczego miasteczka. Zostanie komendantem. Przerwie protestancką sukcesję. Zostanie komendantem i przeprowadzi gruntowne reformy. Jego szorstki, reformatorski zapał był darem od Boga. Zostanie komendantem. Szykował się do tego od lat.

Był przecież Williamem H. Parkerem III. Bill Parker I był pułkownikiem Unii i prokuratorem. Bill Parker I pozamykał burdele w Deadwood i zlikwidował nielegalne bary z gorzałą. Bill Parker I został wybrany do Kongresu w 1906 roku. Zabiła go marskość wątroby, gdy miał sześćdziesiąt jeden lat.

Bill Parker I miał Pragnienie. Mroczne dziedzictwo przypadło w udziale kolejnym w linii sukcesji: Billowi Parkerowi II i III.

W wydziale nazywali go „Whiskey Bill”. Barwne określenie, ale jakże niepełne. Nie uwzględniające jego stosunku do tego dopustu bożego.

Zachowywał trzeźwość przez cały okres prohibicji, gdyż alkohol był wtedy nielegalny. Rok 1993 przyniósł uchylenie. Od tego czasu pił w dziwnych odstępach czasu.

Deadwood. To tam poczuł Pragnienie.

Deadwood go ukształtowało, tak jak Los Angeles stworzyło. W 1920 roku ukończył szkołę średnią. Był jednym z najinteligentniejszych uczniów w klasie. W 1922 roku matka wzięła rozwód z Billem Parkerem II. Zerwała z korzeniami i przeniosła się do Los Angeles. Pomagał jej w przeprowadzce, a później został w tym mieście.

Los Angeles było sto razy większe od Deadwood i sto razy bardziej skorumpowane. Pracował jako taksówkarz i kinowy bileter. Grzeszność Los Angeles doprowadzała go do wściekłości. Ogrom tego miejsca po prostu go wciągnął.

Niemal jako dziecko zawarł potwornie nieudane małżeństwo. Jego oblubienica była ladacznicą. Robił jej podłe rzeczy. Nie potrafił wymówić jej imienia. Spowiadał się z tych podłych rzeczy księdzu i dostawał rozgrzeszenie.

Później załatwił unieważnienie małżeństwa i ożenił się powtórnie. Helen Schultz stanowiła doskonały materiał na żonę. Kiedyś sama była policjantką. Jego pierwsza żona przypominała żałosny sen pijaka, za to Helen była uosobieniem prawości.

Zatem pracował jako taksówkarz i uczył się w szkole prawniczej. W 1927 roku wstąpił do Departamentu Policji Los Angeles. Departament był tak skorumpowany, że chciało się rzygać. Prowadzili go protestanccy żule. Parker trzymał język za zębami i nie wychodził przed szereg. Stał się człowiekiem od brudnej roboty Dwóch-Spluw Davisa. Gość był zepsuty do szpiku kości. Parker włączył się w różne męskie projekty. Słyszał rzeczy, których nie powinien słyszeć, i robił rzeczy, których nie powinien robić. Właśnie z tego koszmarnego upadku zrodziła się jego brutalna ambicja.

Później zaczął piąć się w górę. Zaczęło się od uzyskania dyplomu szkoły prawniczej i świetnego zdania egzaminu adwokackiego. Jim Davis uczył go prawa z punktu widzenia kogoś pozbawionego moralności. Zmienił prawo, aby ułatwić sobie karierę.

Kiedy Jim Davis i burmistrz Frank Shaw zostali zmuszeni do odejścia, na burmistrza wybrano Fletchera Bowrona. Bowron był półgłówkiem i reformatorem do chrzanu. Bowron wtrącił się w sprawy policji i wywalił komendanta Arta Hohmanna. Ten narobił rabanu, kiedy Fletch mianował „Mów-Mi-Jack” Horralla. Mów-Mi-Jack był komendantem z tych, co to niczego-nie-słyszeli-niczego-nie-widzieli. Ale dbał o czystą fasadę. Otaczał się chłopakami od brudnej roboty i rekieterami. Kapitan William H. Parker przymarzł do stołka. Lista awansów przypominała krę lodową. Wykorzystał swoją prawniczą wiedzę, żeby się na niej nie znaleźć.

Tworzył dokumenty prawne, które wzmacniały służbę publiczną, ograniczały polityczne naciski i zwiększały autonomię policji. Zadbał o to, żeby prawnicy reformatorzy wprowadzili je w życie. Byli podstawionymi ludźmi, którzy nie wymieniali jego nazwiska. Pierwszym krokiem była zmiana statutu miasta w drodze głosowania. Ostatnim przyznanie komendantowi policji statusu urzędnika służby cywilnej i zapewnienie mu w ten sposób ochrony. Obecne prawo chroniło Mów-Mi-Jack Horralla, ale pewnego dnia będzie chronić jego.

Departament Policji Los Angeles przypominał gniazdo żmij. W rozgrywkach stronnictw i waśniach feudalnych panów uczestniczył ratusz. W pokojach gospodarczych biura śledczego założono stanowiska podsłuchu, w półkach i lampach poukrywano urządzenia do nagrywania rozmów. Gliniarze paplali bezmyślnie, gliniarze mieli się na oku. Mądrzy gliniarze wykonywali delikatne rozmowy z płatnego telefonu.

Jak Dudley Smith.

Śledzili się wzajemnie. Udawali uprzejmych. Pomagała im w tym katolicka wiara, którą wyznawali. Spotykali się co miesiąc na obiedzie u arcybiskupa Cantwella. Mów-Mi-Jack pozwolił Dudleyowi sprzedawać narkotyki czarnym mieszkającym w południowej części miasta. Mów-Mi-Jack podzielał odrażającą teorię Dudleya o ospałości rasowej. Dudley był zwolennikiem Coughlina i hasła „Najpierw Ameryka”. Był Irlandczykiem. Nienawidził Anglików. Uśmiechał się z zadowoleniem, kiedy naziści zrzucali bomby na Londyn.

Parker stał oparty o czarno-biały radiowóz. Ruch na północ zamarł aż po dzielnicę Adams. Żołnierze pokrzykiwali do dziewcząt z ogólniaka Dorsey High. Dziewczyny poruszały spódniczkami, odsłaniając bieliznę.

Uliczny korek.

Parker kierował sekcją wypadków drogowych. Nudna robota, choć ważna, ale nie z tych, co to ułatwią karierę. Okres dobrej koniunktury w Los Angeles trwał nadal. Przemysł samochodowy rozwijał się w tempie wykładniczym. Więcej samochodów, więcej wypadków, więcej rannych i zabitych.

Rok temu Mów-Mi-Jack wysłał go do Uniwersytetu Northwestern. Zapisał się na kurs dla wyższych funkcjonariuszy policji drogowej. Jego profesorowie wieścili, że „samochody doprowadzą do apokalipsy”. W kampusie widywał młodą kobietę. Była wysoka, rudowłosa i miała około dwudziestu pięciu lat. Spytał o nią kilku studentów. Powiedzieli, że jest dyplomowaną pielęgniarką i studiuje biologię. Nazywała się Joan Jakaś-Tam. Pochodziła z zadupia w Wisconsin. No i lubiła wypić.

Była 13.14. W konwoju ani jednej luki. Zaraz – pojazd półgąsienicowy skręcający na północ utkwił w miejscu.

Prześlizgnąć się między nimi. Trafić w słaby punkt.

Parker wsiadł do radiowozu, włączył wiśniowe światło i syrenę. Małe dzieci na chodniku zapiszczały z wrażenia. Dodał gazu i z piskiem opon przejechał przez wyłom w kolumnie. Dotarł na posterunek Wilshire o 13.16.

Zaparkował i pobiegł schodami na górę. Młodzi gliniarze otworzyli usta, widząc kapitana w pełnym sprincie.

Carl Hull miał gabinet naprzeciwko pokoju odpraw. W latach trzydziestych facet prowadził Czerwoną Grupę i ją zreformował. Departament zatrudnił gliniarzy w roli łamistrajków. Hull położył kres strajkowi i wrócił do swojego poprzedniego zajęcia archiwisty pilnującego teczek.

Parker wszedł do gabinetu. Hull siedział przy biurku z nogami na blacie. Na dwóch ścianach wisiały wojskowe mapy. Niebieskie i czerwone pineski oznaczały rozmieszczenie wojsk w Europie. Żółte oznaczały postępy Japońców w rejonie Pacyfiku.

– Spóźniłeś się siedemnaście minut – powiedział Hull.

Parker przysunął krzesło.

– Zatrzymał mnie skradziony samochód i napad na sklep.

– Słyszałem plotki.

– Opowiadaj.

Hull napełnił fajkę.

– Informacje prosto z biura. Ten Japończyk zadzwonił do Buzza Meeksa. Znalazł włókno pasujące do włókna pozostawionego przez gwałciciela z żandarmerii.

– To pewne?

– Nie, dzieciak uprzedził o tym Meeksa.

Parker zabębnił palcami w oparcie krzesła.

– A kogo zawiadomił Meeks?

– Dudleya Smitha.

– A Dudley Smith poszedł do Horralla, który powiedział: „Zajmij się tym, Dud”.

Hull zapalił fajkę.

– Właśnie, a przynajmniej tak by się to odbyło w doskonałym świecie. Wolałbym, żeby wszystko szło zgodnie z procedurą.

Parker zapalił papierosa.

– Też bym wolał. Gardzę gwałcicielami i rabusiami.

Powiew wiatru wydął wojskową mapę. Parker przyjrzał się pineskom oznaczającym front rosyjski. Stawiające opór czerwone otaczały posuwające się naprzód niebieskie. Do rozgromienia pozostał tylko krok.

– Po wojnie Rosja będzie naszym wrogiem, Carl.

– Chyba że się wtrącimy, gdy Hitler ich wykrwawi.

Parker pokręcił głową.

– Ruscy to nasi sojusznicy. Chcemy, żeby wygrali wojnę, która dla nas się jeszcze nie zaczęła.

Hull się uśmiechnął.

– Stalin zażąda podziału łupów w Europie Wschodniej. Trzeba będzie oddać terytorium i okopać się na strategicznych pozycjach.

Parker wskazał mapę.

– Wtedy konflikt będzie mieć czysto ideologiczny charakter. Jak od czasu tej ich pieprzonej rewolucji. Nie możemy pozwolić, żeby chwilowy sojusz przesłonił nam prawdę, że świat jest za mały dla obu naszych krajów.

Hull obrócił popielniczkę.

– Podpuszczasz mnie, Williamie.

Parker się uśmiechnął.

– W takim razie wezmę cię w krzyżowy ogień pytań. Przepowiadasz, że Stany zaczną grać z Rosją w terytorialne szachy? Po zawarciu pokoju?

Hull powiedział:

– Tak.

– W takim razie uznam cię za przyjaznego świadka. Zbiję kapitał na tym ustępstwie. Czy sądzisz, że tutejsza piąta kolumna będzie na tyle przebiegła i dalekowzroczna, aby rozpocząć działania wywrotowe przed naszym nieuchronnym zaangażowaniem się w obecny konflikt światowy?

Hull wskazał mapę.

– Tak. Oni wiedzą, że Hitler nie jest w stanie walczyć z powodzeniem na dwóch frontach, jak my. Wykorzystają to, że Rosjanie utopią we krwi naszą drogę do zwycięstwa, a później przedstawią nas jako jeszcze większych faszystów i niewdzięczników. Wyciągną każdy książkowy slogan, żeby to udowodnić.

Parker wyciągnął kieszonkową broszurę.

– Mogę ci przytoczyć kilka cytatów na tę okazję. „Drakońska polityka USA zaraz po zakończeniu tej wojny wywoła konflikt z Rosją, która jest naszym obecnym sojusznikiem”. „Nasilająca się histeria wojenna i rasowa doprowadzi do masowych aresztowań wśród niewinnych obywateli pochodzenia japońskiego w wyniku zmowy Departamentu Policji Los Angeles i FBI”.

Hull ubił tytoń w fajce.

– Bawisz się w adwokata diabła, Williamie. Federalni faktycznie mają listę wywrotowych elementów japońskich i ją wykorzystają, jeśli zajdzie potrzeba. W tym punkcie nie można zakwestionować logiki drani.

– Ich logika jest pokrętna, podżegająca, nieszczera i kryminalnie szkalująca. Gnojki podają się za antyfaszystów, a mimo to udzielają pomocy i wsparcia naszemu wspólnemu faszystowskiemu wrogowi przez sam fakt pisania i publikowania takich broszur. Jeśli potrzebujesz dodatkowego przykładu ich perwersyjnie wypaczonej logiki, dodam, że broszurę wydrukowano w tej samej drukarni, w której Gerald L. K. Smith wydaje siejące nienawiść broszury.

Hull spojrzał na mapy wiszące na ścianach. Parker rzucił broszurę na jego kolana, a Hull po nią sięgnął.

– Wiem, kto to napisał. Znam jej styl pisania i słownictwo.

– Powiedz.

– To kobieta. Jest socjalistką, pominę mniej pochlebne określenia. Kieruje komórką czerwonych. Wywiera wpływ na grupę scenarzystów i aktorów. Przychodzą na wiece, wygłaszają mowy i wywołują zamieszanie. Federalni mają tam swojego informatora. Facet jest psychiatrą z Beverly Hills. Wszyscy czerwoni wylewają przed nim swoje żale. Kumpel z FBI przekazuje mi brudy od poczciwego doktora. Pokażę ci teczkę, jeśli przestaniesz mną manipulować i wszystko mi powiesz.

Parker pokręcił głową.

– Najpierw nazwiska. Daj spokój, Carl. Przecież mam wyższy stopień.

Hull zachichotał.

– Lekarz nazywa się Saul Lesnick. Jego córka odsiadywała wyrok w Tehachapi za spowodowanie wypadku, w którym zginął człowiek. Federalni wydostali ją z pudła pod warunkiem, że tatuś zacznie donosić.

– A inni?

– Kobieta to Claire De Haven. Jej głównymi akolitami są Reynolds Loftis, aktor grający w filmach dla dzieci, i jego kochaś, Chaz Minear.

W głowie Parkera nie zapaliło się żadne światełko. Nie poczuł dreszczu zaniepokojenia. Daj sobie spokój z Przysięgą. Jeden drink cię nie zabije.

– Czerwoni kalają nasz departament, Carl. Nie możemy tego tolerować.

– Pewnego dnia zostaniesz komendantem, Williamie. Czekam na ten dzień. Będę dumnie służyć pod twoją komendą. Ale obecnie zadowolę się wyjaśnieniem.

Parker wstał.

– Umieścimy kogoś w ich komórce. Naszego informatora. Kogoś, na kogo mamy haka.

Hull otworzył szufladę i wyjął cztery fotografie. Parker pochylił się nad biurkiem.

Hull rozłożył zdjęcia na blacie.

– Kilka tygodni temu przejrzałem raporty z inwigilacji. Pomyślałem o tych ludziach. Uznałem, że kiedyś mogą się nam przydać, możesz to nazwać nieoczekiwanym zwrotem.

Cztery zdjęcia wykonane z ukrycia. Wszystkie grupowe. Dwa podczas spotkania w budynku, dwa na wiecach. Daty: od połowy 1937 roku do jesieni 1938 roku. Twarz młodej kobiety wzięta w kółko, cztery razy.

Miała czarne włosy. Patrzyła na coś uporczywie. Wyglądała prowokacyjnie.

– Co za jedna?

– Katherine Ann Lake, lat dwadzieścia jeden. Wskazówka. Jej chłopak to mundurowy, był na miejscu twojego napadu z bronią w ręku, kilka godzin temu.

Coś zadzwoniło mu w głowie. Prowokacyjna – jasne.

Robota przy Boulevard-Citizens. I uporczywe plotki: Lee Blanchard zaplanował skok, a później znalazł kozła ofiarnego. Blanchard miał być rzekomo powiązany z Benem Siegelem. „Bugsy” przebywa obecnie w areszcie komendy głównej policji. Rzekomo sprzątnął bandziora Greenie Greenberga. Gangsterskie porachunki w żydowskim światku przestępczym. Listopad 1939 roku.

Siegel wkrótce wyjdzie na wolność. Główny świadek oskarżenia wyskoczył przez okno. Miesiąc temu na Coney Island, w Nowym Jorku. Za jego śmierć odpowiadał Abe Reles, zbir z gangu. Pilnowali go ludzie z nowojorskiej policji. Facet ukręcił sznur z prześcieradła i próbował uciec. Runął w dół z wysokości ósmego piętra.

Katherine Ann Lake. Dziewczyna, którą Blanchard poznał podczas procesu. Oszałamiająca gwiazda oskarżenia.

Parker spojrzał na zdjęcia.

– Blanchard siedzi po uszy w gównie. Słyszałeś plotki?

Hull zakaszlał.

– Tak, faktycznie. Jeśli pomyślałeś o wykorzystaniu skoku na Boulevard-Citizens, żeby przycisnąć dziewczynę, masz rację.

– Blanchard chce się skumać z Dudleyem i jego paczką. Słyszałeś plotki?

– Mam coś, o czym nie słyszałeś – powiedział Hull. – Ludzie z komórki wywiadu nowojorskiej policji widzieli Blancharda na Coney Island na krótko przed skokiem kluczowego świadka w procesie Siegela. Rozpoznali go z czasów, kiedy walczył na ringu.

Parker spojrzał na zdjęcia. Były wyraźne. Ta dziewczyna, Lake, miała gniewne, ciemne oczy.

4
DUDLEY SMITH
LOS ANGELES | SOBOTA, 6 GRUDNIA 1941 ROKU

14.16

Okazanie podejrzanych.

Pięciu podejrzanych o gwałt, cztery ofiary i jedno lustro weneckie oddzielające ich od siebie. Podwyższenie i kreski na ścianie pomagające określić wzrost.

Krzesła dla naocznych świadków. Stojące popielniczki. Wprawiający w osłupienie plakat na ścianie.

Plakat z flagami i cherlawymi orłami. Plakat nakłaniający do kupowania obligacji pożyczki wojennej. Opowiadający się za udziałem Ameryki w tej wymyślonej przez Żydów wojnie.

Dudley był zwolennikiem hasła „Najpierw Ameryka”. Uwielbiał cotygodniowe audycje radiowe ojca Coughlina. Lubił również słuchać tyrad pastora Geralda L. K. Smitha. Dzielił z nim nazwisko, ale nie byli krewnymi. Pastor był zagorzałym wrogiem papiestwa.

– Zgwałcone panie czekają w pokoju obok – powiedział Mike Breuning. – Wszystkie twierdzą, że mogą zidentyfikować napastnika. Mamy szczęście. Podejrzani oczekują po drugiej stronie. Wszyscy są żandarmami z batalionu w Fort MacArthur i wszyscy pasują do rysopisu sprawcy.

Dick Carlisle strzelił knykciami. Elmer Jackson zaczął kartkować notatnik. Od początku brał udział w śledztwie dotyczącym gwałtów.

Dudley patrzył, jak Elmer czyta. Tak – gwałty pasowały do porannego napadu na drogerię. Ten Japoniec, spec z laboratorium, miał rację – włókna pozostawione w drogerii nie musiały oznaczać, że sprawcą jest ich gwałciciel. Mogli mieć do czynienia z dwoma niezależnymi przestępstwami, ale nie miało to żadnego znaczenia. Zgwałcone kobiety były zdruzgotane. Przestępstwo było równie poważne jak zabójstwo. Powiedział to Mów-Mi-Jack Horrallowi, a Jack na to: „Zajmij się tym, Dud”.

Elmer żuł cygaro. Elmer stręczył dziwki razem z Brendą Allen. Telefony zastępcy zespołu były na podsłuchu. Wszyscy wiedzieli, w jakim gównie tkwią koledzy. Komenda przypominała jedno wielkie stanowisko podsłuchowe.

Carlisle zapalił papierosa. Breuning stanął nieruchomo. Elmer poruszył cygarem.

– Doszło do czterech incydentów. Wszystkie ofiary opisały gwałciciela jako blondyna średniego wzrostu, w wieku około dwudziestu pięciu lat. Nasi faceci pasują do opisu. Wszyscy byli na nocnej przepustce, kiedy doszło do gwałtów. Oprócz tego przed wstąpieniem do wojska wszyscy zostali oskarżeni o napad i pobicie kobiety. Jeśli chodzi o sposób działania sprawcy: wszystkie cztery ofiary spacerowały samotnie w zachodniej części Los Angeles. Sprawca porwał je, zakneblował i zawiózł do czterech pustych mieszkań w okolicy. W tym miejscu historia robi się nieco najbardziej pokręcona. Najpierw uderzał je dwukrotnie, a później zakładał kondoma i krzyczał z bólu, gdy to robił.

Dudley się uśmiechnął. Breuning przysunął się bliżej. Dudley położył mu rękę na ramieniu.

– Zadzwoń do szpitala w Fort MacArthur, młodzieńcze. Zrób mi listę żołnierzy leczonych na syfilis i trypra w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Z batalionu żandarmerii wojskowej i całej jednostki. Sporządź dwie oddzielne listy i zamelduj się w ciągu godziny.

Breuning wyszedł.

– Co jest, szefie? – spytał Elmer.

– Głos instynktu i hipoteza robocza, młodzieńcze. Przypuśćmy, że opaska żandarma była podstępem mającym na celu utrudnienie identyfikacji, bo noszenie czegoś takiego przy seryjnym gwałcie równałoby się samobójstwu. Przypuśćmy, że facet obraził się na jakąś babkę za to, że zaraziła go tryprem. I przypuśćmy, że to bystry gość z wiedzą naukową. Wie, że można określić grupę krwi na podstawie ropy lub spermy. Załóżmy też, że z jakichś piekielnie niezrozumiałych powodów chce, żeby gwałt wywoływał w nim ból.

Elmer zrobił taką minę, jakby chciał powiedzieć „co?”, a Carlisle, „tak, kapuję!”.

Dot Rothstein wprowadziła kobiety. Dot była babką szeryfa i wielką lesbą. Miała metr osiemdziesiąt pięć wzrostu i ważyła sto dwadzieścia kilogramów. Gliniarze podnosili głowę w jej obecności.

Kobiety przybrały rozbrajającą minę szkolnej belferki radej, że gwałciciela udało się schwytać. Na okazanie włożyły szare sukienki przypominające habit. Carlisle poczęstował je papierosem i podał ogień.

W sali pociemniało od dymu. Kobiety utkwiły wzrok w pomieszczeniu po drugiej stronie lustra i zaczęły robić miny. Dotstress wyszła.

Dudley zaczął pierwszy:

– Panie są dzielne i wspaniałe. Wiemy, że to przykry obowiązek, dlatego postaramy się, żeby okazanie trwało jak najkrócej. Do pokoju z drugiej strony wejdzie pięciu mężczyzn i stanie na tym podium. Pod numerami od jednego do pięciu. Będziecie mogły ich zobaczyć, ale oni nie będą mogli zobaczyć was. Jeśli ujrzycie człowieka, który wyrządził wam tę ohydną krzywdę, proszę, dajcie mi znać.

Kobiety jak na komendę przełknęły ślinę, wszystkie jednocześnie. Elmer włączył ścienny przełącznik. Pięciu żołnierzy weszło na podium i odwróciło się twarzą do sąsiedniego pokoju. Mieli na sobie oliwkowe mundury i czerwone opaski na ramieniu. Pasowali do typu gwałciciela.

Dwie kobiety zmrużyły oczy. Jedna zaczęła płakać. Jedna założyła okulary. Zaczęły się przyglądać mężczyznom po drugiej stronie. Napięcie wzrosło, a później opadło. Wszystkie pokręciły przecząco głowami.

Elmer nacisnął przycisk. Żołnierze zeszli z podwyższenia. Kobiety skupiły się wokół popielniczki, gasząc papierosy.

Jedna powiedziała:

– Żaden z tych.

Jedna potarła oczy.

– Tamten był bardziej wredny.

Jedna przytaknęła.

– Faktycznie, miał bardziej wredne oczy.

Dudley się uśmiechnął. Dotknął ich ramion. Miało to oznaczać „no dalej, dalej”.

Breuning wrócił. Ciężko dyszał. Miał plamy potu na koszuli. Pomachał policyjnym zdjęciem.

Dudley podszedł do niego. Breuning wycofał się do drzwi.

– Tylko jeden przypadek. Facet jest kapralem żandarmerii wojskowej i pasuje do opisu. Miał nocną przepustkę w dniu dokonania czterech gwałtów. Zgłosił się z tryprem po ostatnim gwałcie. Kapitan żandarmerii powiedział mi, że był podejrzany o popełnienie serii gwałtów w Seattle, ale armia i tak go przyjęła. Jest teraz na przepustce. To maniak wyścigów konnych. Dziś jest gonitwa w Oak Tree, w Santa Anita. Mam numery jego samochodu.

Dudley wziął do ręki policyjne zdjęcie. Aaaaach, Jerome Joseph Pavlik. Młody, jasnowłosy, wredny.

Dwie kobiety stanęło obok nich. Dudley pokazał zdjęcie. Kobiety obejrzały je uważnie.

Jedna zaczęła płakać. Jedna krzyknęła.

Dudley wyciągnął dwa wisiorki koniczynki. Z czternastokaratowego złota. Kupił ich trochę od jednego żydka jubilera.

Przysunął kobiety do siebie. Włożył im wisiorki w dłonie.

– Już ja się nim zajmę – powiedział.

14.46

Ostatnia gonitwa rozpoczynała się o 15.30. Santa Anita znajdowała się w pobliżu autostrady Arroyo Seco Parkway. Zostało bardzo mało czasu.

Przebiegli przez garaż komendy głównej. Breuning miał podrasowanego forda. Wsiedli i ruszyli z piskiem opon.

Breuning prowadził. Dudley siedział z przodu. Carlisle zajął miejsce z tyłu, z dwoma obrzynami.

Strzelby dziesiątki, z podwójną lufą. Takie na niedźwiedzia i większego kozła.

Wypadli na Main Street i przemknęli przez Chinatown. Migiem pokonali aleję.

Breuning wdepnął pedał gazu. Wskazówka prędkościomierza podskoczyła do stu trzydziestu. Dudley palił i wyglądał przez okno. Zauważył wypadek na południe od nich.

Ślady opon, światła, kolizja. Zderzenie – granatowa ciężarówka z platformą i lśniący cadillac. Drogowe zmartwienie. Wypadek sprawił, że pomyślał o Whiskey Billu Parkerze. Miał na gościa niezłego haka.

Nie powinieneś był sobie dogadzać młodą żoną. Sądziłeś, że twoje niegrzeczne zachowanie umknie mojej uwadze?

Whiskey Bill powtórnie się ożenił. Jego drugi związek wiał nudą. Dudley miał własną irlandzką żonę i cztery córki. W Bostonie mieszkała piąta, nieślubna. Siedemnastolatka. Często do siebie pisali i rozmawiali przez telefon.

Elizabeth Short. Jego dziecko z mężatką imieniem Phoebe. Zołzą, która miała drugą córkę z innym.

Dziewczęta z rodziny Short wyglądały jak Phoebe. Wygląd Beth zdradzał ojcowską krew. Phoebe była starsza od niego. Dudley miał zaledwie dziewiętnaście lat, kiedy się zeszli. Był wtedy świeżym irlandzkim poborowym.

W Bostonie mieszkał Joe Kennedy. Był nieprzyzwoicie bogaty i łożył na irlandzką sprawę. Joe zapłacił za jego obywatelstwo. A on za to robił dla niego jako silnoręki.

Beth wiedziała, że Dudley jest jej ojcem. Kochała go i była rada, że tatuś jest twardym gliniarzem. Właśnie wysłał jej bilet lotniczy. Chciała zobaczyć Los Angeles w święta Bożego Narodzenia. Wspomniała o „okropnej rzeczy”, która wydarzyła się rok temu. Beth miała niewidomego kolegę Tommy’ego Gilfoyle’a. Powinien zadzwonić do Tommy’ego i dowiedzieć się o tę „okropną rzecz”.

Rodzina.

Potrzebowali jej śmiali ludzie. Ograniczenia były minimalne. Przysięgi śmiechu warte. Za to radości rozliczne. Rodzina była koniecznym łańcuchem. Bo bez niego taki pies z piekła rodem jak on by oszalał. Whiskey Bill nie miał dzieci. Biegał bez żadnej kontroli w swoim pruderyjnym obłędzie.

Aleja była prawie pusta, a Breuning szybko brał zakręty. Wskazówka prędkościomierza podskakiwała na prostych odcinkach.

Dudley zerknął na zegarek. Była 14.54. Tuż przed ostatnią gonitwą o 15. Większość maniaków wyszła przed gonitwą zamknięcia.

W pobliżu słychać było szum Lincoln Heights. Na wzgórzach kręcono jakiś western. Zaczęła się wymiana strzałów. Dudley rozpoznał gościa w przepasce biodrowej. Tego Apacza – nieszczęsnego bukmachera – który miał za sobą trzy odsiadki w San Quentin.

Dudley zapalił. Jego myśli poszybowały daleko.

Kiedyś pracował nocami dla Columbia Pictures. Był stróżem moralności Harry’ego Cohna. Gwiazdy filmowe bywają niesforne. Führerowie wytwórni filmowych narzucali im surowy kodeks postępowania. Jego naruszenie oznaczało zerwanie kontraktu. Dudley przyskrzyniał pedalskie gwiazdy filmowe. Zgarniał całe pęczki pijaków i narkomanów. Miał na swoje usługi legiony przekupionych boyów hotelowych i dziwek, którzy donosili mu o uchybieniach jego podopiecznych. Miał całkiem spory album z wycinkami prasowymi o zabawach Hollywood.

Bette Davis będzie zachwycona swoimi zdjęciami wykonanymi ukrytą kamerą. W piątek wieczór spotkają się w Shrine Auditorium. „Examiner” wydaje swoim reporterom bożonarodzeniowy jubel. Pójdzie tam, żeby doprowadzić do przypadkowego spotkania.

Nieco wyżej, ponad planem filmowym, meksykańscy robotnicy uprawiali ziemię. Pewnie dostarczył ich Carlos Madrano. Carlos. El capitán meksykańskiej policji stanowej. Bliski kumpel Mów-Mi-Jack Horralla i Dwóch-Spluw Davisa. Carlos uważał Japońców za uprzykrzonych krewniaków Führera.

Dudley Smith zerknął na policyjne zdjęcie. Podejrzany o gwałt wyglądał jak mały Lee Blanchard.

Aaaaach, Leland. Czy nadal gnębi cię to, co wydarzyło się na Coney Island dwunastego listopada? Chciałbyś się przyłączyć do mojej gromadki, ale nie masz ochoty do pracy?

Ben Siegel chciał, żeby Abe Reles zginął. Lee Blanchard był winien Benowi przysługę za robotę na Boulevard-Citizens. Chłopcy z żydowskiego syndykatu przekupili dwóch strażników z Departamentu Policji Nowego Jorku. Drzwi do pokoju hotelowego były otwarte.

Dosypali jakiegoś świństwa do żarcia Relesa. Szybka robota dla dwóch. Blanchard ukręcił z prześcieradła linę rzekomo służącą do ucieczki – eufemizm pętli na szyję. Sam go podciągnął.

W nowojorskim „Daily News” uchwycili tę chwilę. KANAREK SPADA I GINIE! FACET POTRAFI ŚPIEWAĆ, ALE NIE POTRAFI LATAĆ!

Podróż pociągiem do domu była dręcząca. Blanchard się rozczulił, stał się płaczliwy i zaczął pić. Facet wrócił na ring, kiedy Ben S. Benny wykupił jego kontrakt na walki i zasugerował Lee kilka rozważnych upadków na deski. Lee odmówił, Lee był coś winien Benny’emu, zachował się nierozważnie podczas roboty na Boulevard-Citizens. Bo Benny trzymał forsę w banku przy Boulevard-Citizens i grał w golfa z jego prezesem. Benny miał bzika, istną obsesję na punkcie szacunku i odpowiedzialności.

Skok okazał się jednym wielkim niewypałem.

Breuning skręcił z alei. Była 15.01. Carlisle przeładował strzelby. Minęli południową część Pasadeny. Dotarli do Arcadii i Santa Anita równo w dwie minuty.

Za torem wyścigowym majaczyły góry San Gabriels. Linia szczytów rysowała się za trybunami i budynkami klubu. Parking był wypełniony w dwóch trzecich. Z głośników ryczało. Konie gnały ostatnią prostą.

Breuning objechał wolno rzędy samochodów na parkingu. Dudley i Carlisle spoglądali na tablice. Z głośników buchnęły wiwaty. Frajerzy wyszli z budynku klubu, zmierzając do swoich pojazdów.

Carlisle powiedział:

– To ten.

Tak, oldsmobile sedan rocznik 1936. Zielony, długa elastyczna antena, kalifornijski numer ADL-642.

Breuning zaparkował na pustym miejscu, nie wyłączając silnika. Dudley palił papierosa za papierosem. Tłum wypełnił przestrzeń między rzędami samochodów. W ich stronę ruszył mężczyzna i dwie kobiety. Tak – Jerome Joseph Pavlik i dwie dziwki z Chinatown.

– Prostytutki tongów – powiedział Carlisle.

– Czterech Rodzin. Są pod ochroną. Szef żółtków gra w madżonga z Horrallem.

Tamci wyglądali na zalanych. Podejrzany o gwałt był ubrany w wygnieciony mundur khaki. Dziwki miały na sobie futra nadgryzione przez mole.

Wgramolili się do oldsa.

– Jedź za nimi – polecił Dudley.

Wytoczyli się z parkingu. Breuning trzymał się tuż za nimi. Byli wstawieni. Niczego nie zauważą. Breuning jechał im na zderzaku.

Kolumna złożona z dwóch samochodów. Przejechali ulicami dzielnicy mieszkalnej, a później aleją Fair Oaks. Skręcili w Parkway, na południe.

Oldsmobile zaczął zarzucać i zmieniać pasy. Breuning zdjął nogę z gazu. Między nich wjechał packard. Nadal widzieli antenę tamtego.

Carlisle przykrył śrutówki pledem. Breuning powiedział:

– Udanej podróży, kochaniutki.

Olds skręcił na południe, w Alameda. Chinatown było przed nimi. Niedaleko znajdowała się Chińska Pagoda Kwana.

Olds podskoczył na krawężniku i stanął. Dziwki wysiadły na chwiejnych nogach. Miały zwitki banknotów za podwiązkami i posłały całusa gwałcicielowi. Ruszyły w dół alei, obok baru serwującego czop sui.

Carlisle rozdał strzelby. Jerome Joseph Pavlik zrobił krok i rozejrzał się wokół ze zmarnowaną miną. Dostrzegł pustą działkę po przekątnej. Porośniętą palmami i wysoką trawą.

Powlókł się w tamtą stronę. Podszedł do palmy i wyciągnął fiuta. Wystrzelił moczem, bijąc rekord świata w sikaniu.

– Teraz, chłopaki – powiedział Dudley.

Uliczka była pusta i cicha. Ruszyli w kierunku pustej parceli. Miękka ziemia tłumiła kroki. Podejrzany zachwiał się i obsikał trawę.

Stanęli za nim. Niczego nie słyszał.

Dudley powiedział:

– Dziewczyny już nigdy nie będą takie jak kiedyś. To zapobiegnie nawrotom bólu.

Jerome Joseph Pavlik zaczął się odwracać.

Otworzył usta.

– Co powiedziałeś…

Sześć cyngli trzasnęło. Pavlik eksplodował. Kawałki kości uderzyły o pierzaste liście palm. Okulary Carlisle’a spryskała krew.

Huk wystrzałów zlał się w jedno. Echo rozeszło się wśród drzew. Na odgłos strzałów nałożył się dźwięk dzwonów o 15.30.

15.31

Pagodę otaczały smoki o wyłupiastych oczach. Nocą ich języki poruszały się i płonęły. Wuj Ace Kwan był szefem tongu Hop Sing. Jego lokal obsługiwał białych sztywniaków i żółtków o białych kubeczkach smakowych. Gliniarze z Los Angeles jadali darmo.

Dudley wszedł do restauracji. Burmistrz Bowron i prokurator okręgowy McPherson spożywali czau mein. Fletch B. był pełnym wigoru kompletnym oszołomem. Z kolei McPherson był narkoleptycznym idiotą i amatorem czarnych lasek. Często bywał w burdelu Minnie Roberts i brał po dwie śliczniutkie Kongijki naraz.

Wbudowane drzwi prowadziły do piwnicy. Dudley zszedł schodami. Oparł się o płytę w ścianie. Otworzyła się. Natychmiast uderzył go w nozdrza dym.

Palarnia opium. Przyćmione światła i dwadzieścia sienników. Miseczki z wodą, kubki i chochle. Do tego wychudli Chińczycy w bieliźnie, palący fajki.

Dudley policzył głowy. Aaaaach, szesnastu nieprzytomnych ćpunów.

Zasunął płytę. Piwniczka składała się z labiryntu tuneli przebiegających pod Wolfsschanze. Betonowe ściany, pleśń, przesuwane żelazne drzwi. Kwatera Ace’a Kwana – bunkier SS.

Dudley zapukał i wszedł do środka. Wuj Ace przykucnął obok sejfu stojącego na podłodze. Miał sześćdziesiąt sześć lat i był suchotniczo chudy. Na głowie miał czapkę Świętego Mikołaja. Wyczarowywał wszystkie potworności i radości świąt Bożego Narodzenia.

– Co słychać, Dudster?

– Ciężko, mój żółty bracie.

– Jak to?

– Na parceli po drugiej stronie ulicy leży martwy biały człowiek. Twoi chłopcy powinni wylać trochę niegaszonego wapna i postawić straż, dopóki nie wchłonie go ziemia.

Ace usiadł, krzyżując nogi. Ze swoją słynną zwinnością. Powszechna cecha u tych sakramenckich pogan.

– Ostatni raz widziano go z dwiema dziwkami tongu.

– Hop Singu?

– Nie, Czterech Rodzin. Możesz również usunąć tego zielonego sedana. Nie chcę, żeby tak banalna biała sprawa zakłóciła spokój twojej klienteli.

Ace się ukłonił.

– Cztery Rodziny zachowały się niegrzecznie wobec mojej ulubionej siostrzenicy. Tacy są nieuprzejmi.

– Czy mam skarcić ludzi, którzy to zrobili? Nie chciałbym kolejnych waśni rodowych.

Ace wstał.

– Nie, ale czuję się zaszczycony propozycją mojego irlandzkiego brata.

Dudley się ukłonił. Ace wskazał boczne drzwi i wykonał gest „bądź moim gościem”. Dudley otworzył drzwi. Ace gdzieś zniknął. Żółci postępowali obyczajnie i skradali się ukradkiem.

Jego sekretny pokój. Siennik, miska i chochla. Na talerzu do chleba sprasowana, czarna heroina podłej jakości. No i fajka, jak zawsze.

Powiesił marynarkę i kaburę na kołku w ścianie. Siennik został zrobiony dla wysokiego mężczyzny. Dudley napełnił fajkę i zapalił.

Heroina zaczęła się tlić. Buchnął płomień, do jego wnętrza przeniknął dym. Ramiona mu opadły, kończyny zniknęły.

Ujrzał smugi dymu. Człowiek nigdy nie wie, co zobaczy.

O, już są.

Dublin. Grafton Street, 1921 rok. Czarno-brunatni^17 z karabinami na gumowe kule. Celują w nerki. Do dziś go boli, kiedy się garbi.

Wiec. Patrick Pearse woła na cały głos.

Irlandczycy! Kobiety i mężczyźni! W imię Boga i dawnych pokoleń, od których zaczerpnęliśmy poczucie tożsamości narodowej! Za naszym pośrednictwem Irlandia wzywa swoje dzieci pod jeden sztandar i rusza do walki o wolność.

Kościelne probostwo. Tajny skład broni w sypialni księdza. Dudley trzyma w rękach karabin. Stoi na ulicy. Podąża wzrokiem za lufą. Twarz brytyjskiego żołnierza eksploduje.

Teraz jest na Sackville Street. Kopnięcie odrzutu słabnie. Rabuje sklep Protty’ego. Patrick Pearse mierzwi mu włosy.

Irlandia wykorzysta szansę z pomocą swoich dzieci na wygnaniu w Ameryce.

Uśmiechy Joe Kennedy’ego. Ma torby wypchane forsą. Witają go członkowie Irlandzkiej Armii Obywatelskiej. Czarno-brunatni zamordowali Patricka Pearse’a. A teraz pluton egzekucyjny. Przyczepili mu tarczę do piersi.

„Bystry z ciebie chłopak – mówi Joe Kennedy. – Powinieneś wyjechać do Ameryki. Prohibicja usprawiedliwia kradzież. Woziłbyś dla mnie gorzałę”.

Jest w Kanadzie. Jezioro Erie. Stoi na zacumowanej barce. W ręku trzyma pistolet maszynowy. Pokład wypełniają skrzynki z whisky.

Boston. Okazała rezydencja. Jankeska służąca krzywi się na jego widok. Prowadzi na spacer sześcioletniego Jacka.

Joe Kennedy mówi: „Słuchaj, Dud, ten żydowski bankier mnie orżnął. Byłbyś łaskaw się nim zająć?”.

Jego ręce i nogi zniknęły. Heroina nadal się pali. Wie, kiedy podsycić płomień. Czas przypomina kinematograf. Obrazy przesuwają się przed oczami.

Za mocno uderzył tego Żyda. Nie powinien był go zabić. Joe Kennedy jest wściekły.

„Twoja przyszłość jest w Los Angeles, synu. Załatwię ci robotę w policji. Będziesz mógł pieprzyć gwiazdy filmowe i siać zamęt”.

Stoi dumnie w odprasowanym niebieskim mundurze. Wali książką telefoniczną złodzieja wyrywającego babkom torebki. Jack Horrall wznosi toast na jego cześć podczas obiadu u arcybiskupa Cantwella. A teraz jest w biurze Harry’ego Cohna. Harry klepie popiersie Benito Mussoliniego. Stoi przed rezydencją w Bel-Air, z aparatem fotograficznym. Widzi scenę w oknie. Cary Grant z drugim facetem w pozie soixante-neuf^18.

„Photoplay”, „Screen World” – strony magazynów przewracają się przed oczami. Bette Davis – promienieje szczęściem z powodu czegoś, co powiedział.

Nagła zmiana. Błyskawiczny film podróżniczy. Dudley jest na Coney Island, w hotelu Half Moon. Podnosi kanarka. Nie płacz, Lee – to niegodne mężczyzny.

Film podróżniczy. Znowu jest w Bostonie. Młody Jack Kennedy jest chorążym marynarki. Przyjechał do domu na święta Bożego Narodzenia. Chce rżnąć gwiazdy filmowe.

Jack zaczyna śpiewać po hiszpańsku. Jego głos nie nadąża za melodią. Nadaje się do restauracji Trocadero. Przystroił się szarfą z napisem: WITAMY 1938 ROK!

A teraz siedzi przy stole z Benem Siegelem i szeryfem Biscailuzem. Orkiestra Glenna Millera gra Perfidię. Bette Davis tańczy z afektowanym młodym mężczyzną.

Mrok przeszył promień światła. Kinematograf szarpnął. Migawka się zamknęła, przerywając film z jego podróży.

Poczuł swoje kończyny. Ujrzał marynarkę i pistolet w kaburze na kołku.

W pokoju pojawiła się Chinka. Przyniosła aperitif. Trzy tabletki benzedryny i zieloną herbatę.

Dudley wstał. Pokój odzyskał poprzedni blask.

– Proszę mi powiedzieć, która godzina?

– Osiemnasta czterdzieści dwie.

Perfidia skończyła się dysonansem, ale Bette Davis posłała mu całusa.

5
LOS ANGELES | SOBOTA, 6 GRUDNIA 1941 ROKU

18.43

Bucky był spóźniony. W weekendy zwykle zaglądał do laboratorium. Trenował w siłowni przy Main Street. W pobliżu znajdowała się komenda główna.

Laboratorium było zamknięte, bo większość chemików pracowała od poniedziałku do piątku, ale Ashida przesiadywał tu siedem dni i nocy.

Obok był gabinet kapitana. Przez otwór dolatywał głos Elmera Jacksona. Pił z kapitanem Bergdahlem. Rozmawiali o konfrontacji podejrzanych o gwałt z ofiarami i o Dudleyu Smisie.

Ofiary zidentyfikowały sprawcę na podstawie policyjnego zdjęcia.

– Facet nadałby się na sprawcę dzisiejszego porannego napadu na drogerię, ale prokurator okręgowy musiałby go oskarżyć na sekcyjnym stole.

Bergdahl zarechotał. Ashida przygotował mikroskop i fragmenty pocisku zabrane z drogerii. Ray Pinker przeprowadził swoje testy. Zostawił raport na biurku Ashidy. Jego wniosek: dziewięciomilimetrowy browning z chwytaczem łusek.

Błąd. Tekst, którego Pinker użył do porównania pocisku, był nieaktualny. Upewnij się. Jeszcze raz sprawdź u siebie.

Zrobił zbliżenie. Taka sama charakterystyka jak rano. Sprawa rozstrzygnięta. W płytę gipsową uderzyła kula wystrzelona z lugera.

Bergdahl powiedział dowcip. Przewody wentylacyjne wzmocniły jego głos. Cha, cha – chiński Su-Kin-Sin.

– Fajny, ale już go słyszałem – powiedział Elmer.

– Potrafisz ich odróżnić? No wiesz, Japońców i Chinoli? Mam kumpla w FBI. Powiedział, że mają listę Japońców do aresztowania, jeśli przyłączymy się do wojny. Z mojego punktu widzenia… wiesz, białego człowieka… nie widzę żadnej różnicy.

Ashida otworzył szufladę z instrumentami. W środku trzymał zdjęcia.

Oto Bucky. Przykucnął w bokserskich spodenkach. Wysoki i szczupły. Jego mięśnie raczej stapiają się ze sobą, niż wystają. Niemiecki luteranin z gwiazdą Dawida na spodenkach. Gwiazda wyrażała jego niechęć do nazistów.

Przesuwał się w bok na palcach, ale nigdy nie plątały mu się nogi. Miał piekielnie mocny cios z lewej. Mariko powiedziała, że ma „zęby Tojo”19. Jego ojciec należał do Niemiecko-Amerykańskiego Bundu.

Oczy miał małe, głęboko osadzone. Potrafił rozświetlić pokój uśmiechem.

Już jest. Słychać odgłos kroków. Sadzi po dwa stopnie.

Ashida schował zdjęcia w szufladzie. Bucky wszedł do środka i przysunął sobie krzesło. Miał flanelową koszulę i skórzaną kurtkę Belmont. Zielone B oznaczało koszykówkę i bieżnię.

Podali sobie dłonie.

– To prawda? – spytał Ashida.

Bucky wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Kto ci powiedział?

– Ray Pinker twierdzi, że wszyscy o tym wiedzą. To znaczy wszyscy oprócz mnie.

– W maju złożyłem papiery do akademii. Zdałem wszystkie egzaminy. Powiedzieli, że sprawdzą moją historię, wiesz, pro forma.

Ashida się uśmiechnął.

– Czekałeś, żeby mi powiedzieć. Nie chciałeś zapeszyć, więc pomyślałeś, że zrobisz to dopiero wtedy, gdy się upewnisz.

Bucky zakołysał się na krześle.

– Albo po jutrzejszej walce. Będę głodny jak wilk. Postawię ci obiad. Ważenie jest w południe. Dopóki się nie skończy, będę czuł ssanie w żołądku. Nie potrafię już zrzucić zbędnych kilogramów jak kiedyś. Nadal ważę ponad osiemdziesiąt jeden kilogramów.

– Weź kąpiel parową w Shotokan Baths.

– Wykluczone. Mam karnet w Jonathan Club. Prokurator okręgowy zostawił karteczkę w siłowni. „Synu, postawiłem na ciebie”.

Ashida uderzył dłońmi o kolana.

– Mógłbym ci o nim długo opowiadać. Przyszedł pijany na walkę Lee Blancharda, z dwiema kolorowymi dziewczętami.

– Z kim walczysz? Z Juniorem Wilkinsem? Niezbyt obiecująca pożegnalna walka.

– Fakt, ale mogę ją wygrać.

Ashida skrzyżował palce.

– Przeczytałeś felieton Bravena Dyera? Napisał, że chciałeś walczyć z Ronniem Cordero.

Bucky mrugnął.

– Nie chcę odejść przegrany, Hideo.

– Nie przegrałbyś.

– Mógłby trafić mnie w twarz, ale załatwiłbym go jak Joe Louisa.

– Przepraszam, jeśli źle to odebrałeś. Nie chciałem…

Bucky machnął lekceważąco ręką.

– Wpadłem na Jacka Webba. Powiedział, że sprzedaje garnitury w centrum Silverwood. Podobno faceci z biura śledczego kupują tam ciuchy po cenach hurtowych.

– Jack ma niezłego fioła na punkcie gliniarzy. Przynosi kawę i papierosy ludziom z biura.

Bucky pogładził literę „B” swojej kurtki Belmont High.

– „Na wiecznej warcie”. Jack powinien sprzedać nam ciuchy po cenach hurtowych. Dzięki nam został wybrany na przewodniczącego klasy.

– Masz wielbicielkę, wiesz? – wypaplał Ashida.

– Co za jedna? Coś z nią nie tak?

– Widziałem ją na twoich walkach. Zawsze cię rysuje.

Bucky wyszczerzył zęby.

– Chcę zachować cnotę dla Carole Lombard. Myślisz, że przyjdzie na ostatnią?

Zarumienił się. Zawsze się rumieni. Bucky uprzejmie udał, że tego nie dostrzegł.

6
DZIENNIK KAY LAKE
LOS ANGELES | SOBOTA, 6 GRUDNIA 1941 ROKU

19.03

Na Stripie zaroiło się od wojskowych. Przed lokalami Dave’s Blue Room, Bit O’ Sweden i Trocadero częstują darmowym alkoholem. Minutę temu wysłuchałam wiadomości. Mężczyźni zostali rozlokowani w bazie morskiej Chaves Ravine. W Fort MacArthur, San Pedro i Camp Roberts niedaleko San Louis Obispo. W Los Angeles odbywała się dyslokacja. Oddziały artylerii, które przejechały przez miasto, zostały skierowane do nadmorskich umocnień obronnych oraz do ochrony fabryk lotniczych Lockheeda, Boeinga, Douglasa i Hughesa. Były komendant policji Jim Davis dowodzi oddziałem policji w fabryce Douglasa. Facet wykrzykiwał dobrych dziesięć minut o potrzebie ochrony produkcji cywilnej przed aktami sabotażu piątej kolumny i nalotami sterowców. Davis to taki barwny miejscowy wariat. Sama widziałam, jak podczas przyjęcia bożonarodzeniowego zorganizowanego w biurze detektywów rok temu trafił z rewolweru w papierosa, którego Lee trzymał w ustach.

Dziś rano zaczęłam pisać dziennik, a już wydaje się remedium na impas, w którym się znalazłam. Spoglądam na moją oddzielną sypialnię i pierwszą rzeczą, którą widzę, są szkice przedstawiające Bucky’ego Bleicherta. Wskazują na moją potrzebę przyciągania mężczyzn w sposób anonimowy i abstrakcyjny. Pisanie o Buckym zmusza mnie do spojrzenia na niego w bardziej krytycznym świetle.

Lee Blanchard gardzi Buckym za jego „baletowy” styl walki i „dobieranie przypudrowanych przeciwników”. Uwielbiam Bucky’ego za to, że nie jest jak Lee, wobec którego mam dług wdzięczności.

Kilka godzin temu mieliśmy wielką awanturę. Poszło o jego ostatnie zachowanie. Cały miesiąc udawał zranionego. Coraz częściej sypia w biurze detektywów i spędza coraz więcej czasu z policyjną „maskotką” – uczynnym handlowcem męską odzieżą Jackiem Webbem. W połowie listopada Lee zniknął na cały tydzień, a później wyjaśnił swoją nieobecność „szykowaniem pułapki” w związku ze śledztwem dotyczącym napadu. Uwierzyłam mu – ale tylko na krótko. Dziś po południu pod wpływem impulsu przetrząsnęłam szuflady w sypialni Lee. Znalazłam paragon za bilet powrotny do Nowego Jorku. Od 8 do 15 listopada.

Wkurzyłam się na niego. Lee wrócił do domu i przebrał w cywilne ciuchy. Powiedział, że zamierza spędzić noc w ratuszu. Wtedy doprowadziłam do konfrontacji.

Zażądałam, żeby wyjaśnił swoje niedawne zachowanie oraz co to za paragon. Wówczas Lee przeszedł do kontrataku. Powiedział: „Uważasz się za niezależną kobietę, a pasożytujesz na mnie i pieprzysz się z facetami pod moim dachem, kiedy tyram, żeby zapłacić rachunki. Jesteś dyletantką i pasożytem. Jeśli nie aprobujesz mojego postępowania, wypierdalaj z mojego domu”.

Powiedziawszy to, wypadł wściekły ze swojego domu, wsiadł do swojego samochodu i odjechał, aby żyć w swoim świecie – świecie, do którego zostałam wciągnięta. Świecie, w który wpadłam i którego chciałam coraz więcej.

Brenda Allen. Elmer Jackson i przestępstwa, na które policja przymyka oko. Lee i to jego usłużne poddanie Dudleyowi Smithowi. Bobby De Witt w San Quentin i blizny na moich nogach. To, co Lee był winien lub czego nie był winien Benowi Siegelowi, czekającemu na wypuszczenie z aresztu przy komendzie głównej policji. Skok na bank, który Lee zaplanował w dużej części jako misję mającą mnie ocalić. A później nagłe deus ex machina: mała dziewczynka znika w 1929 roku.

Mała siostra Lee, wiek dwanaście lat. Lee, lat piętnaście. Laurie znika. W jednej chwili bawi się w publicznym parku, a w drugiej znika na zawsze. Lee miał jej pilnować. Tylko że zamiast tego pieprzył się z jakąś puszczalską w okolicy.

Lee dźwiga ciężar winy. Od tego czasu nie tknął kobiety. Dlatego dał mi wygodny dom i się ze mną nie kocha. Kara została utrzymana, wymierzona na nowo. Doprowadza mnie to do wściekłości i porusza do łez. Dlatego tak mocno kocham Lee i nie chcę go opuścić. I dlatego sypiam z innymi mężczyznami pod jego dachem.

Z sąsiednich domów dolatuje ryk wieczornych wiadomości. Słyszę wyraźnie obie audycje. FDR potępia Japonię za nikczemną agresję. Ojciec Coughlin potępia FDR i hegemonię Żydów.

Obaj przejdą do historii. Wojna dostarcza facetom jasnego i prostego zajęcia. Na Stripie doszło do bójki. Przez krzyki słychać cichy szum radia.

Lee Blanchard stoczył czterdzieści dziewięć walk w boksie zawodowym i obmyślił śmiały skok. Przejdzie do potomności w sposób, który nigdy nie będzie mi pisany. To doprowadza mnie do furii.

Pozostaje mi jedynie słabnąca percepcja. Kobiety pisują dzienniki w nadziei, że ich słowa zwabią los.

7
LOS ANGELES | SOBOTA, 6 GRUDNIA 1941 ROKU

19.49

Kiedy wiadomości się skończyły, odezwał się gadający bóbr i zaczął wychwalać pastę do zębów. Parker zamknął drzwi nogą.

W wydziale ruchu drogowego panowała cisza. Jak miasto długie i szerokie trwał pieprzony ruch. Był jedynym funkcjonariuszem na zmianie. Wszyscy pozostali mieli to w dupie.

Ich wydział zajmował własny budynek. Przy zbiegu Pierwszej i Figueroa – sześć przecznic od ratusza. Oddzielna kwatera była jego pomysłem. Kupić i zaadaptować dawny magazyn. Zyskać autonomię. Ograniczyć dostęp Jackowi Horrallowi.

Parker się modlił. Prosił Boga o siłę, żeby nie pić dziś wieczór. Prosił Boga, żeby ingerował i pokierował jego krokami.

Miał stargane nerwy. Dokuczało mu Pragnienie. Patrol z zachodniego Los Angeles zgarnął dwóch żołnierzy za prowadzenie pod wpływem. Na skrzyżowaniu Pico i Bundy były trzy wywrócone pojazdy półgąsienicowe. Musiał tam wysłać ludzi z dziesiątej komendy. Ci z dziesiątki stanowili podstawę nocnych patroli.

Sprzątnął na swoim biurku. Spojrzał na teczki leżące na podkładce.

Teczka Lee Blancharda. Teczki od Carla Hulla: Claire De Haven, Reynoldsa Loftisa, Chaza Mineara, Saula Lesnicka. Raport Carla na temat rzekomej wichrzycielki Katherine Ann Lake.

Biała Amerykanka. Urodzona 9 marca 1920 roku w Sioux Falls, w Dakocie Południowej. Dziecko prerii jak on.

Carl nazywał Claire De Haven „Czerwoną Królową”. Inni członkowie komórki nie mieli własnych teczek. Bo „drugorzędni członkowie” ciągle się zmieniali. Królowa wprowadzała i wyprowadzała pionki. Nie miała pojęcia, że ten doktorek, Lesnick, był od dawna informatorem federalnych.

Najpierw Blanchard. Cienka teczka. Raptem trzy strony.

Ocena B z ogólnej sprawności fizycznej. Żadnego cynku od informatora w sprawie roboty przy Boulevard-Citizens. Niczego o rzekomej przyjaźni łączącej Blancharda z Benjaminem „Bugsym” Siegelem. Cztery skargi od obywateli. Oskarżenie o brutalne pobicie w celi. Skargi zostały oddalone, bo ci, którzy je wnieśli, byli zboczeńcami i narkomanami.

Żadnych niespodzianek. Żadnych nowości. Dawne przeczucie Parkera się potwierdziło. Blanchard był zupełnie niekoszerny.

Teraz Królowa i jej pionki – znacznie bardziej złowroga postać.

Parker przejrzał teczkę. Szybko dotarł do sedna. Obserwacje doktorka donosiciela, tego Lesnicka, wydawały się słuszne. Claire De Haven to element wywrotowy. Reynolds Loftis i Chaz Minear byli homoseksualistami. Czerwona Królowa miała zdjęcia, które ich obciążały.

Przebrali się w suknie na bal ciot. Raporty szeryfa z zatrzymań uzupełniały obraz. Loftis i Minear byli wielokrotnie aresztowani podczas nalotów na pedalskie lokale. Zatrzymania aż do 1940 roku. Loftis i Minear odwiedzali podejrzane miejsca schadzek i bratali się z innymi degeneratami.

Czerwona Królowa ich zdominowała. Mówiła Loftisowi, w jakich filmach ma grać, a Minearowi, jak pisać scenariusze. Carl dołączył próbkę dialogu. Typowa gadka członków piątej kolumny.

W scenariuszach filmów wojennych rosyjscy żołnierze użalali się nad dolą amerykańskich czarnych. W scenariuszach filmów gangsterskich chuliganie naśmiewali się z władzy i rozpływali w pochwałach upiornych uroków kapitulacji. W komediach ludzie wyrafinowani wygłaszali lewicowe bon moty i szkalowali Adolfa Hitlera. Ani słowa o zbrodniczym Joe Stalinie.

Parker zapalił papierosa. Teczka tej dziewczyny, Lake, miała szesnaście stron. Do tego dużo zdjęć.

Oto panna Lake na spotkaniu czerwonych. Mnóstwo transparentów. Wątpliwe sprawy, tłumy obdarciuchów.

ŻĄDAMY SPRAWIEDLIWOŚCI DLA CHŁOPCÓW Z SCOTTSBORO^20! PAMIĘTAMY O SACCO I VANZETTIM^21! ROOSEVELT, KUKIEŁKA WALL STREET! ŻĄDAMY NATYCHMIAST CHLEBA NA KAŻDYM TALERZU!

Tłum wyglądał niechlujnie. Panna Lake była zadbana i elegancko ubrana. Potrafiła się wystroić.

Wyraźne czarno-białe zdjęcia. Parker wyczuł, że zawsze chodziła w czerwonym. Założyła damski kapelusz w kształcie hełmu na wiec poparcia dla zakazu działalności Ku-Klux-Klanu. Zawsze otaczał ją tłum mężczyzn. Nie była klasyczną pięknością, ale umiała wykorzystać swoje atuty.

Ten kapelusz musiał być czerwony. Żartowała z własnych sympatii. Miała dystans do spraw, w które się angażowała.

Na UCLA zbierała same piątki. Studiowała muzykę, literaturę i nauki polityczne. Jej profesorowie nie skąpili atramentu, wpisując komentarze do jej indeksu. Cytowali jej „znakomite” prace semestralne. Dwóch profesorków wyróżniło jej esej Beethoven i Luter: sztuka i Bóg w duszy. Opublikowano go w prestiżowym piśmie naukowym.

Carl Hull wystarał się o listę książek, które wypożyczyła z biblioteki. Wydawały się symboliczne. Biografie o lewicowym zabarwieniu. Poezje doby romantyzmu. Skandalizujące elaboraty związkowe.

Haki, punkty nacisku, przymus.

Szczęśliwy traf.

Co mogło łączyć tę młodą kobietę z takim tępym gliną jak Lee Blanchard? Skok na Boulevard-Citizens tego nie wyjaśniał. Carl był świadkiem tego, jak panna Kay zeznawała na procesie Bobby’ego De Witta. Oskarżenie było w odwrocie, dopóki nie stanęła w ławie świadków. Panna Lake złożyła przysięgę, bez przerwy szlochając. Z miejsca zakończyła przedstawienie.

Wykonał dwa telefony z gabinetu Carla. Najpierw zadzwonił do FBI. Chciał rozmawiać z agentem prowadzącym doktora Lesnicka. Okazało się, że facet był na rybach w Oregonie. Zamiast tego zamienił słówko z agentem specjalnym Wardem Littellem.

Szczęśliwy traf.

Znał Warda z kościoła. Facet studiował w seminarium i miał czułe serce. Nie wiedział o Lesnicku. Ale dostarczył mu wskazówki. Federalni zamierzali przeprowadzić śledztwo w sprawie rozmów telefonicznych nagrywanych w ratuszu. Planowali zacząć na początku 1942 roku. Były komendant Hohmann doniósł na departament policji. Fletch Bowron zrobił komendantem Jacka Horralla. Ten głupek Hohmann chciał odzyskać posadę. Wszyscy wiedzieli o taśmach i stanowiskach podsłuchowych. Fletch i Mów-Mi-Jack byli fałszywymi reformatorami. Jack był w stu procentach umoczony, ale był delikatniejszy od Szalonego Jima Davisa.

Następnie wykręcił numer Sida Hudgensa. Sid pisywał dla „Mirror-News”. Sid potwierdził doniesienia Warda Littella.

Art Hohmann był kapusiem federalnych. Sukinsyn uwielbia procesy sądowe. A ty byś ich nie lubił, Bill? Przecież Gruby Jack siedzi na jego krześle.

Haki, presja, przymus.

Dochodziła 21.05. Parker chwycił za słuchawkę i zadzwonił do biura śledczego.

– Wydział zabójstw, sierżant Ludlow.

– Mówi Bill Parker z drogówki.

– Taak, słucham, kapitanie.

– Szukam Lee Blancharda. Jest tam u was?

– Tak, proszę pana. Drzemie na kanapie u Dudleya Smitha.

– Nie budźcie go. I nie mówcie, że dzwoniłem.

Ludlow bąknął coś pod nosem. Parker odłożył słuchawkę. Spojrzała na niego twarz ze zdjęcia wywiadowczego.

Kapelusz panny Lake był czerwony. Musiał być.

21.07

Parker wdepnął pedał gazu i skręcił na zachód w Pierwszą Ulicę. Włączył radio i nastawił wiadomości. Cały serwis był o JAPOŃCACH.

Japońcy posuwali się w kierunku Syjamu. Japońcy zbliżali się do Filipin. FDR prowadził rozmowy z japońskimi wysłannikami. Szef Japońców, Hirohito, wysuwa język i wydaje ordynarny dźwięk.

Parker wyłączył radio. Pierwsza Ulica przeszła w Beverly Boulevard. Na trawnikach migotały świąteczne lampki, żaróweczki obramowywały drzwi domów. Bilbord destylarni Schenley na nowo pobudził jego Pragnienie. Bilbord firmy Maytag sprawił, że się ożywił.

Jakaś rodzina rozpływała się w ochach i achach, pochylona nad kuchenką gazową. Mamusia wyglądała jak ta ruda dziewczyna z Uniwersytetu Northwestern. Joan-Jakaś-Tam. Niszczycielka rodzin. Ukrywał się przed Helen i myślał o Joan.

Parker skręcił na północ w La Cienega. Ludzie na Stripie bawili się w najlepsze. Objechał przewrócony pojazd półgąsienicowy, z którego wypadły maski gazowe. Pijani marynarze założyli je i zaczęli się wygłupiać. Dwaj marines bili się na pięści przed restauracją Mocambo. Zachwiali się i przewrócili sztuczną choinkę.

Skręcił na północ w Wetherly Drive. W stronę przytulnego gniazdka Lake i Blancharda – pół przecznicy dalej.

Nowoczesny i stylowy dom. Estetycznie wkomponowany w krajobraz. Inny niż typowa chata gliniarza. Jasno oświetlony. Z tarasu na górze unosił się papierosowy dym.

Parker wysiadł i rozprostował kości. Przygładził krawat i podciągnął kaburę. Zaszedł na werandę i nacisnął dzwonek.

Usłyszał dźwięk kroków. Otworzyła szeroko drzwi.

Spojrzała na niego. Miała na sobie gabardynowe spodnie i białą męską koszulę. Ubrana, jakby zamierzała zostać w domu.

– Nazywam się Bill Parker, panno Lake. Mam nadzieję, że może mi pani poświęcić krótką chwilę.

Spojrzała na zegarek. Z litego złota. Na nogach miała półbuty. Upięła włosy szylkretową spinką.

– Mamy dwudziestą pierwszą czterdzieści jeden, kapitanie.

– Tak. Wiem, że jest późno. Jeśli przeszkadzam, wpadnę jutro.

Zrobiła krok w jego stronę, blokując drzwi.

– Chodzi o Lee? Jak widzę, jest pan z drogówki. Czy Lee miał wypadek?

Mówiła lekko przez nos, jak mieszkanka prerii. Zauważył, że zdawała sobie z tego sprawę. Mogła akcent wzmocnić lub osłabić. Wzmocniła.

– Funkcjonariusz Blanchard czuje się dobrze, panno Lake. Chodzi o zupełnie inną sprawę. Mam nadzieję, że wzbudzę pani ciekawość na tyle, aby zgodziła się pani mnie wysłuchać.

Odstąpiła na bok, a on wszedł do środka. Salon przypominał scenę telewizyjnego serialu. Fioletoworóżowe ściany, fotele i szezlongi na nóżkach z metalowych rurek. Lewicowa sztuka i chromowany kredens z gorzałą.

– Ma pani piękny dom, panno Lake.

Zamknęła drzwi.

– Lee ma za sobą udaną karierę bokserską. I dobrych doradców finansowych.

– Ben Siegel mądrze zarządza swoimi pieniędzmi. Jestem pewny, że osobiście doradzał funkcjonariuszowi Blanchardowi.

Oparła się o drzwi. Zrobiła nadąsaną minę. Przez chwilę wydała się fałszywie wyrafinowanym, lekkomyślnym dzieckiem.

– Wszyscy słyszeli te plotki, kapitanie. Nieliczni wiedzą, że są nieprawdziwe.

Parker wskazał fotel.

– Mógłbym spocząć?

Skinęła głową i podeszła do barku. Parker usiadł. Napełniła dwie szklanki wodą sodową i podała mu jedną. Przysunęła sobie drugi fotel.

Stuknęli się szklankami.

– Za to, co nastąpi.

Parker napił się wody.

– Skąd pani wiedziała?

– Byłam na wielkanocnym obiedzie u burmistrza Bowrona. Mieli otwarty bar. Krążył pan między trunkami i tacą z napojami. W końcu wybrał pan wodę sodową. Sprawiał pan wrażenie rozczarowanego i jednocześnie doświadczającego ulgi.

– Czy zawsze zwraca pani uwagę na takie drobiazgi?

– Tak, a pan to wyczuł i dlatego tu teraz jest.

Parker zaczął się pocić.

– Pochodzi pani z Sioux Falls?

– Tak, a pan jest z Deadwood.

– Skąd pani wie?

– Elmer Jackson mi powiedział.

– Przyjaźni się pani z sierżantem Jacksonem?

– Tak.

– Słyszała pani plotki na jego temat?

– Tak i wiem, że są prawdziwe, tak jak wiem, że plotki o Lee to bzdury.

Kropelki potu zaczęły się gromadzić na linii włosów. Ta cholerna dziewczyna je dostrzegła. Wstała i otworzyła okno.

Do pokoju wpadł powiew wiatru. Od strony Doheny doleciało trąbienie klaksonów. Cholerna dziewczyna przybrała salonową pozę. Na niebie błysnęły fajerwerki. Mieli doskonały widok przez okno. Nielegalna i lekkomyślna zabawa wojaków. Czerwono-biało-niebieskie rozbłyski.

– Nadciąga wojna – powiedziała.

– Tak. Co pani o tym sądzi?

– Uznaję wielkie wydarzenia za okazję. Może nie jest to moja najlepsza cecha.

Parker się uśmiechnął.

– Na przykład?

Usiadła i skrzyżowała nogi. Jej wywijane do kostek skarpetki gryzły się z półbutami. Jakby mówiła „mam cię gdzieś”.

– Na przykład wielki kryzys. Dzięki niemu wyrwałam się z Sioux Falls.

– Co pani sądzi o sytuacji na froncie wschodnim?

– Nienawidzę Niemców, a Rosjanie są mi obojętni, jeśli o to pan pyta.

Parker poklepał kieszenie w poszukiwaniu papierosów. Dziewczyna sięgnęła do kieszeni swoich spodni i rzuciła mu paczkę. Wyjął jednego i odrzucił jej paczkę.

Zapalili. Dwusekundowa chwila wytchnienia. Nielegalny pokaz sztucznych ogni rozkręcił się na dobre.

– Nie spytała mnie pani, co tu robię.

– Rozładowywał pan korki. Był pan w okolicy, więc pomyślał sobie, żeby wpaść do kobiety, której nigdy wcześniej nie widział.

– Skończyła pani?

– Nie. Najpierw zadzwonił pan do biura śledczego. Chciał się pan upewnić, czy funkcjonariusz Lee Blanchard śpi na kanapie w gabinecie sierżanta Dudleya Smitha.

Parker chwycił rączki fotela i rozejrzał się wokół w poszukiwaniu popielniczki. Dziewczyna zgasiła papierosa i podała mu swoją. Ich ręce zadrżały i otarły się o siebie.

– Skończyła pani?

– Nie, ale mam inną odpowiedź. Jest sobotnia noc, a pan pomyślał, że mogę nie mieć nic do roboty.

– Dlaczego miałbym tak pomyśleć?

– Bo pan też nie ma co robić? Bo plotki krążą w obie strony? Bo przeczytał pan jakąś teczkę na mój temat i poszedł tym tropem?

Fajerwerki rozbłysły ponownie. Sunset Boulevard zapłonął światłami. Pary tańczyły jitterbuga na ciężarówce z platformą.

Spojrzeli sobie w oczy. Dziewczyna mrugnęła pierwsza. Pochyliła się i sięgnęła po popielniczkę leżącą na jego kolanach.

Wzdrygnął się i opuścił szklankę. Wskazała okno.

– Co oni świętują?

– Okazję.

– No tak. Rozumiem.

– Pokaże mi pani dom?

Wstała i wykonała parodię głębokiego ukłonu. Parker ruszył za nią. Jaki gust, jaki wygląd.

Sztuka piątej kolumny w eleganckiej otoczce. Kubizm połączony z opresją. Zdumiewające, że w tym domu mieszka glina.

Ruszyli schodami. Ściany na podeście miały głęboką czerwoną barwę, a w podłodze zamontowano światła. Na czerwonej ścianie wisiały szkice wykonane ołówkiem. Kolejki po chleb, skazańcy skuci łańcuchem, strajk robotników i atakujący policjanci.

Weszła do pokoju i przekręciła włącznik na ścianie. Światło oświetliło tanią martwą naturę.

Nieposłane łóżko. Rozrzucone niebieskie tabletki oksykodonu i artykuły biurowe. Trzydziestkaósemka, specjalny model, kajdanki, oprawione w ramki wycinki gazet z czasów bokserskiej kariery Wielkiego Lee.

Wyłączyła światło. Pokój wypełnił mrok. Stała na mocno oświetlonym podeście i patrzyła. Pozowała. Zrozumiał.

Oglądała gwiazdy kina i przypadkowe zdjęcia. Zapożyczała obrazy, aby wydać się spójną. Była świetna w stwarzaniu pozorów. Bez nich była uległa.

Kasztanowe włosy, ciemnoczerwone ściany oświetlone lampą łukową. Teraz się odwróci, to pewne jak…

Odwróciła się. Ruszyła do drzwi po drugiej stronie korytarza. Poszedł za nią.

Drzwi były zamknięte. W gałce był zamek. Ta anomalia go uderzyła.

Stanął obok niej. Wyciągnęła klucz i otworzyła drzwi. Jej prywatna sypialnia. Dała mu wskazówkę, zostawiła ją na koniec.

Ściany w różanym kolorze, biurko do rysowania przypominające sztalugę. Pianino stojące przy jednej ze ścian. Popiersia Beethovena i Lutra.

Szkice ołówkiem ustawione na półce. Rysunki przedstawiające Bucky’ego Bleicherta – tego ulizanego boksera wagi półciężkiej.

Parker wskazał go palcem.

– Złożył podanie o przyjęcie do policji.

– Wiem – odpowiedziała Kay Lake.

– Dlaczego akurat on? Przecież ma pani swojego wojownika.

– Nie jest pan szczery, kapitanie. Jeśli powie mi pan, że kodeks policji Los Angeles zakazuje mieszkania z drugą osobą, wyjaśnię to bardziej prowokacyjnie.

Parker wyszedł na taras. Wyglądało tak, jakby cały Sunset Strip podskakiwał. Pijani żołnierze rozmawiali, śmiali się i pili przed Trocadero. Krzyczeli i wymachiwali zimnymi ogniami. Ruch zamarł stąd do pieprzonego końca świata.

Oparł się o balustradę. Kay Lake wyszła i przyłączyła się do niego. Poczuł lekki zawrót głowy.

Podała mu papierosa i przypaliła. Później zapaliła swojego.

– Czasami stoję tu w deszczu. Kolory wspaniale się zmieniają.

Parker spojrzał na nią. Poczuł zapach olejku sandałowego. Skropiła się w łazience. Gust, wygląd – zauważyła, że też się poci.

– Jakie są pani najbliższe plany, panno Lake?

– Zamierzam się zaciągnąć.

– Do jakich wojsk?

– Takich, które mają najładniejsze mundury.

Parker się uśmiechnął.

– To postanowione?

Odgarnęła włosy.

– Tak, chyba że zaproponuje mi pan coś bardziej interesującego.

Rzucił papierosa nad poręczą. Papieros spadł na maskę radiowozu i zaczął się tlić.

– W ratuszu są podsłuchy i stanowiska podsłuchowe. Chciałbym, żeby przepisała pani nagrania rozmów prowadzonych na terenie biura śledczego. Trzeba będzie to zrobić na miejscu.

Kay Lake się rozpromieniła.

– Pan jest nieszczery, kapitanie. Pewnie na tych taśmach jest coś, co powinnam usłyszeć. Coś związanego z groźbą, której pan nie wypowiedział.

Parker poczerwieniał.

– Może pani zacząć w poniedziałek rano.

Pokręciła głową.

– Jeśli chce pan mieć pewność, że Lee mnie nie zobaczy, zacznę dziś wieczorem.

O północy ognie sztuczne poszybowały w górę. Białe światło nad Stripem przybrało różowy odcień.

– Mam pani zdjęcie. Nosi pani na nim kapelusz w kształcie hełmu. Jestem ciekaw, czy jest czerwony.

Kay Lake weszła do sypialni i po chwili wróciła. Na głowie miała kapelusz.

Przybrała pozę w drzwiach. Kapelusz był w kolorze policyjnego granatu, jak w mordę strzelił.

8
LOS ANGELES | SOBOTA, 6 GRUDNIA 1941 ROKU

22.56

Lee Blanchard chrapał. Facet mieszkał ze śliczną dziewczyną, a sypiał w ratuszu.

Odgłosy chrapania odbijały się echem w salach wydziału zabójstw. Poza tym panowała martwa cisza. Żadnych dalekopisów, żadnych telefonów.

Dwóch chłopaków przed chwilą pojechało do „Konga”22. Czarnuch nazwiskiem Jefferson zakablował czarnucha nazwiskiem Washington. Czarna dama nazwiskiem Lincoln przyspieszyła proces. A Dudley zakończył sprawę.

– Śmiało, panowie. Dudster rozsądzi was w duchu bezstronnej sprawiedliwości.

Blanchard zachrapał. Dudley miał na komendzie małą klitkę. Dźwięk chrapania odbijał się od ścian jak bumerang. Jack Webb podniósł głowę i przysiadł obok dalekopisu.

Dudley napisał Beth Short krótki list. „Przykładaj się do nauki, moja piękna dziewczyno. Przywieź ze sobą tego niewidomego chłopaka, Tommy’ego Gilfoyle’a. Prześlę ci drugi bilet lotniczy. Chcę zobaczyć, jak opowiadasz mu film. To jedna z twoich lepszych sztuczek”.

Nadal czuł kopa od benzedryny. Chłopak z Hop Singu pilnował niegaszonego wapna z bulgoczącym gwałcicielem. Przesłał czerwone róże czterem zgwałconym kobietom. Z najserdeczniejszymi życzeniami.

Blanchard chrapnął ponownie. Facet był rogaczem. Na komendzie huczało od plotek.

Dudley podniósł „Screen World”. Strony były postrzępione. Ten artykuł o Bette Davis przeczytał z bilion razy. Papier był podarty, a twarz Bette umazana atramentem.

Harry Cohn znalazł przynętę na Bette. Babka nie chciała się rozstać z Warnerem i przejść do Columbii. Harry powiedział:

– Nie mogę tego pojąć, Dud. Ona musi być antysemitką.

Dudley na to:

– Jak one wszystkie. Z drugiej strony, czy wy wszyscy, filmowi potentaci, nie jesteście żydkami?

Harry ryknął. Harry był honorowym białym człowiekiem. Zarządzał Columbią żelazną ręką. Specjalistką od skrobanek w jego wytwórni była lesba Ruth Mildred Cressmeyer. Ruthie prowadziła lesbijską melinę niewolników razem z zastępczynią szeryfa Dot Rothstein. Ruthie spieprzyła skrobankę czarnej nałożnicy Billa McPhersona i straciła licencję lekarską. Synalek Ruthie, Huey, organizował napady i chadzał na spotkania Bundu. Huey węszył dla niego. Huey wąchał klej. Huey był wielkim psychopatą.

Zadzwonił telefon. Czerwone światełko zamigotało – porucznik Thad Brown.

Podniósł słuchawkę.

– Tak, Thad?

– Potrzebuję przysługi. To niewdzięczna robota, ale mam tylko ciebie i Blancharda.

– Wal śmiało.

– W Highland Park, przy Czterdziestej Piątej Alei numer dwa jeden zero osiem, jest głośne przyjęcie. Miejscowi są zawaleni robotą, a ci z centralnej kierują ruchem. Połowa nocnej zmiany udrażnia korek, który zafundowała nam armia.

Dudley zanotował adres. Połączenie z Brownem przerwał trzask statyczny. Śpiąca królewna się poruszyła.

– Powstań i zabłyśnij, młodzieńcze. Mamy robotę.

Blanchard przetarł oczy. Dudley podał mu kawę. Blanchard ziewnął szeroko.

Spał w bluzie od munduru. Przydałoby mu się golenie. Blanchard był wiecznym malkontentem. Przeprowadził śmiały skok w 1939 roku i ocalił dziewczę wątpliwej reputacji. Od tego czasu gówno zdziałał.

Dudley podniósł jego kaburę z bronią. Pokierował Blanchardem między boksami, patrząc, jak strząsa z siebie resztki snu. Zjechali windą do garażu i wzięli mały wóz. Wyjechali na Main i skręcili na północ.

Zegar na desce rozdzielczej wskazywał 23.41. Blanchard ziewnął i otworzył boczny lufcik.

– Benny niebawem wyjdzie.

– Wiem, chłopcze. Wiem.

– Pewnie urządzi przyjęcie.

– Czmychnął z komory gazowej. Ma co świętować.

Blanchard zapalił papierosa.

– Uciekł dzięki nam...

– Nie daj się prosić. Dokończ, co chciałeś powiedzieć.

Blanchard wzruszył ramionami.

– Czasami widzę jego twarz. No wiesz, tego kanara. Czasami mi się śni.

Dudley opuścił szybę. Zimne powietrze osłabiło działanie benzedryny.

– Uspokój się, chłopcze. Zachowaj czułe sumienie dla tych, którzy zasługują na żal.

Blanchard przełknął ślinę i wyrzucił papierosa. Dudley skręcił w Broadway i przemknął przez Chinatown. Ominęli Parkway i dotarli do Figueroa od północy.

Wiosna 1938 roku. Maniak seksualny przetrzymuje jako zakładniczkę trenerkę pracującą w siłowni dla dziewcząt. Każe jej się rozbierać pod prysznicem. Dudley wkrada się ukradkiem i rozwala maniakowi mózg. Od tej pory w każde święta Bożego Narodzenia przysyłał porwanej kwiaty.

Przejechali przez Mextown^23. Nocne hulaki grały w kości przed barami. Przecięli Czterdziestą Piątą Aleję. Cholo^24 zniknęli. Ulica jasna i czysta.

Domy o drewnianej konstrukcji, z widokiem na aleję, bezpieczna przystań sztywniaków. Głośne przyjęcie – po prawej.

Jaskrawo oświetlony dom. Głośna muzyka. Marynarze obojga płci prowadzą pogaduszki na werandzie. Jakiś mat nalewa chochlą poncz z wazy na zupę. Babki powiewają amerykańskimi flagami na patyku.

Dudley zaparkował. Blanchard wysiadł i się przeciągnął. Ktoś szepnął „gliny”, ktoś wyłączył muzykę.

Blanchard podszedł do werandy. Hulanka ustała. Blanchard powiedział „szaaa”. Rozległy się nerwowe chichoty.

– Widziałem w Tijuanie pana walkę z tym czarnuchem – rzucił jakiś marynarz.

Blanchard się ukłonił. Dziewczyna w mundurze marynarki podała mu kieliszek z ponczem. Blanchard wypił jednym haustem i szepnął: wow! Gdzieś w oddali zabiły kościelne dzwony.

Dudley wysiadł z samochodu. Echo dzwonów osłabło. Wydawało mu się, że coś usłyszał.

Jakiś słaby, piskliwy głos. Nie był to zgiełk ulicy dobiegający z Figueroa.

Blanchard zaczął czarować kmiotów. Dziewczyna z żeńskiej rezerwy marynarki ponownie napełniła jego kieliszek. Ten sam ostry hałas. Jakby ocierających się o siebie skrzypiec.

Wiedział, skąd pochodził – z domu po prawej. Drewniana konstrukcja. Schludny. Piętrowy, kryta weranda. Wyciągnął latarkę i podszedł. Jakieś cienie przesunęły się po werandzie.

Kojoty. Piskliwe bestie.

Blanchard zawrócił do samochodu. Dudley przeciął trawnik i oświetlił werandę snopem latarki. Kojoty skupiły się przy szparze pod drzwiami.

Światło je spłoszyło. Rozbiegły się w popłochu. Ich pyski zalśniły czerwono.

Dudley spojrzał na zegarek. Dwie minuty po północy. Blanchard zobaczył go i ruszył przez trawnik. Dudley wszedł na werandę.

Oświetlił szparę pod drzwiami. Oczywiście – krew.

Wyciekała szparą pod drzwiami. Zasychająca krew.

Blanchard wskoczył na werandę. Zaleciało od niego tanim rumem. Dudley dał znak: szaaa. Blanchard powiódł wzrokiem za snopem światła latarki i poczuł mdłości.

Dudley wyciągnął gnata.

– Pchnij drzwi barkiem. Uważaj, gdzie stawiasz stopy.

Blanchard zasłonił nos i wszedł. Zwinny chłopak – przywarł plecami do ściany i posuwał się bokiem. Przednia część pokoju była pogrążona w ciemności. Stopy Blancharda skrzypnęły na drewnianych deskach podłogi.

Światło.

Żyrandol na suficie. Mocne żarówki. Wnętrze wypełniło białe światło.

Salon. Perski dywan od ściany do ściany. Przesiąknięty krwią, właściwie zanurzony we krwi. We krwi czterech martwych pogan. Rasy żółtej – taty i mamy, córki i syna.

– To Japońcy – powiedział Blanchard.

Leżeli na wznak. Wypatroszeni. Ktoś im dosłownie wypruł flaki. Wnętrzności błyszczały na podłodze. Cała czwórka leżała w poprzek pokoju. Jakby ktoś ich ułożył. Obok spoczywały cztery usmarowane krwią miecze.

Długie zakrzywione ostrza, grube, skórzane rękojeści. Tradycyjne japońskie miecze.

Blanchard zachwiał się i wyszedł na dwór. Dudley usłyszał, jak wymiotuje. Przywarł do ściany i obszedł pokój, przyglądając się Japońcom.

Tata lat pięćdziesiąt, krótko obcięte włosy. Twarde dłonie, brązowe od słońca – pewnie jeden z tych japońskich farmerów. Mama pulchniutka, w wieku taty. Chłopak mógł mieć ze dwadzieścia dwa, dwadzieścia trzy lata. Umięśniony. Zadziorna, latynoska fryzura. Dziewczyna smukła, około szesnastu lat.

Japońska tradycja. Seppuku, harakiri, rytualne samobójstwo. Utrata czci nakazująca samounicestwienie.

Blanchard pojawił się w drzwiach. Kolana mu drżały. Z sąsiedztwa ponownie doleciała skoczna melodia.

– Zadzwoń do biura śledczego i laboratorium. Powiedz porucznikowi Brownowi, co tu mamy, i przekaż poufną wiadomość komendantowi Horrallowi. Wezwij Raya Pinkera. Niech zabierze ze sobą tego młodego doktora, Ashidę.

Blanchard odpowiedział, zasłaniając usta chusteczką:

– Może ich przykryć prześcieradłem? Sąsiedzi po drugiej stronie…

– Nie zawracaj sobie głowy, chłopcze. Na mój gust to samobójstwo. Niech Pinker zadzwoni do Norta Laymana z kostnicy. Nort to pierwszorzędny spec od ustalenia przyczyny zgonu.

– Co z identyfikacją ofiar? Rozpoznasz ich?

Dudley przykucnął na skrawku podłogi.

– Nie są przestępcami w klasycznym znaczeniu tego słowa. Nie można „zidentyfikować” obłąkanych pogan, którzy na pozór postępują tak, jakby przestrzegali praw białego człowieka. Zajrzyj do właściciela sąsiedniego domu. Ustal, co wie. Później zatelefonuj do urzędnika mającego nocny dyżur w archiwum. Dowiedz się, kto jest właścicielem tego domu. Od jak dawna ci Japońcy go wynajmują lub posiadają.

Blanchard zniknął. Dudley wyciągnął notes i długopis.

Naszkicował salon. Na oko zmierzył deski podłogowe i dywan. Narysował kanapę i dwa fotele. Krew sięgała do połowy butów. Napisał, że na pięć centymetrów.

Ozdoby na ścianach: stare fotografie w odcieniu sepii, przedstawiające dawno nieżyjących Japońców, i oprawiona w ramki mapa Japonii. Pozory normalnego życia rodzinnego.

Do salonu przylegała jadalnia. Dudley narysował stół, okna i krzesła. Kałuże krwi urywały się przed jadalnią. Dywan w salonie wchłonął całą krew.

Usta zabitych były szeroko otwarte. Umarli, próbując złapać oddech. Ułożono ich obok siebie.

Pochylił się i trącił ramię taty. Było sztywne. Początek rigor mortis.

Wszedł do kuchni. Pomieszczenie było wyłożone białymi płytkami.

Na suszarce stały naczynia. W lodówce znalazł japońskie jedzenie. Warzywa i ryż, węgorz i kalmary.

Dudley naszkicował kuchnię i pralnię. Podłoga z linoleum, zmywarka, rozciągnięty sznur do bielizny. Na sznurze wisiały mokre rzeczy. Po co robić pranie w dniu samobójstwa?

Ruszył schodami i stanął na podeście. Dwie sypialnie z lewej. Jedna sypialnia z prawej. Na ścianie zdjęcia dawno nieżyjących Japońców.

Wszedł do pierwszej sypialni z lewej strony. Pokój dziewczyny. Typowy pokój Japońca płci żeńskiej.

Dziewczyna spała na macie rozciągniętej na podłodze. Trzymała na biurku drzewko bonzai. I wypchane zwierzaki o skośnych oczach. Wśród ubrań były kimona i normalny szkolny strój.

Drzwi przejściowe były zamknięte na kłódkę. Poczuł lekkie podniecenie z tego powodu. Przeszedł szybko do sąsiedniej sypialni. Typowy pokój Japońca płci męskiej.

Martwy chłopak wyglądał na zbuntowanego. Miał charakterystyczną latynoską fryzurę. Pewnie dziewczyna zamknęła drzwi łączące pokoje, aby nie wpuścić go do środka.

Drzwi prowadzące na korytarz były wyposażone w zamek na klucz. Dwa zamki oznaczały, że mogła zamknąć się w środku.

Pokój chłopaka – bałagan i coś jeszcze.

W kącie stały kije do golfa. Nad łóżkiem wisiał proporczyk ogólniaka Franklin High. Jakieś rozrzucone komiksy. Dudley zwrócił uwagę na nazistowskich szpiegów na okładce.

Obok łóżka dzban. Cuchnąca woń moczu.

Brak ubikacji w pokoju panienki i juniora. Brak prywatności współmieszkańców.

Dudley zajrzał do szafy i komody. I co zobaczył?

Niewinne męskie ubranie. Sweter z literą „F” oznaczającą ogólniak Franklin High. Cztery garnitury z długą marynarką. Kolejne komiksy. Dwa noże sprężynowe. Świerszczyki i wywatowane ochraniacze na genitalia.

Sprawdził ochraniacze. Były wyłożone małymi japońskimi flagami i kobiecą bielizną. Pasującą do bielizny jego młodszej siostry.

Została jeszcze jedna sypialnia – pokój do kimania mamusi i tatusia.

Wszedł. Zajrzał do łazienki. Zobaczył cztery szczoteczki do zębów w jednym kubku i olejek do włosów pachuco^25 na półce nad zlewem.

Sprawdził sypialnię. Zauważył kartkę przyklejoną do ściany.

Dwie linijki tekstu. Japońskie litery. Pewnie list pożegnalny.

Szafa była pełna. Mama nosiła kimono. Tata wolał kombinezony i szaty japońskich samurajów. Komoda była szczelnie wypełniona. Dudley otworzył górną szufladę.

Zauważył: rulon japońskich jenów i szkopskich reichsmarek. I broszurę zatytułowaną Ciemiężca z Los Angeles.

Dudley przejrzał wszystkie osiem kartek. Jakiś durny pamflet. „Pan Anonim” dyszał antyjapońską wściekłością. Oskarżał „sKKKorumpowane fraKKKcje w politycznej machinie Los Angeles”. Ich sługusami byli „sKKKorumpowani funKKKcjonariusze departamentu policji i biura szeryfa”. Cięgi dostały się burmistrzowi Fletchowi Bowronowi. Oberwał także szeryf Gene Biscailuz. Wycisk dostali były komendant Jim Davis i komendant C. B. „Jack” Horrall. Autor chłostał Żydów, Brytyjczyków i Chinoli.

Do pokoju wszedł Blanchard. W ręku trzymał swój kieszonkowy notatnik i butelkę piwa Lucky. Opieprzał się na dole. Jego buty były umazane krwią.

– Nazywają się Watanabe. Tata to Ryoshi, mama – Aya, a dzieciaki – Nancy i Johnny. Dom kupiono na nazwisko ojca. Ma dużą farmę w dolinie, jak każdy Japoniec, który nie handluje świecidełkami i nie ma łodzi rybackiej w Pedro. Facet mieszkający obok powiedział, że to porządni ludzie, którzy stronią od białych i obracają się we własnym gronie. Są przypuszczalnie jedynymi Japońcami w Highland Park.

Na dole trzasnęły drzwi. Dudley przeszedł do pokoju Johnny’ego i spojrzał w dół. Z dwóch samochodów wysiedli: Ray Pinker, Nort Layman, ten dzieciak Ashida i porucznik Thad Brown.

Podbiegli do domu. Usłyszał głośne „o kurwa”. Układny Blanchard wszedł do sypialni. Podniósł komiksy Johnny’ego. Wypił łyk piwa.

Dudley ciachnął mu butelkę.

– Zejdź na dół i sprowadź mi tu Japońca. Raz, raz, Leland.

Blanchard się zmył. Dudley wrócił do pokoju mamy i taty. Dudley przyjrzał się kartce.

いま迫り来たる災厄は　　われらの招きたるものに非ず

われらは善き市民であり　　かかる事態を知る身に非ざれば

Japoniec wszedł do pokoju. Była 1.30. Zadbany młody mężczyzna o jasnym spojrzeniu.

– Czyta pan po japońsku, doktorze Ashida?

– Tak, sierżancie.

Dudley pokazał mu kartkę. Ashida obejrzał ją uważnie.

– „Nadciągająca apokalipsa nie jest naszym dziełem. Byliśmy porządnymi obywatelami, nie wiedzieliśmy, że się zbliża”.

9
LOS ANGELES | NIEDZIELA, 7 GRUDNIA 1941 ROKU

1.31

Dudley Smith powiedział:

– To mi wygląda na list pożegnalny.

– Tak, przypuszczalnie – odparł Ashida.

– Jest pan Nisei, doktorze Ashida?

– Tak, sierżancie.

– Czy poczynił pan jakieś obserwacje natury kulturowej, które mogłyby mnie oświecić?

Ułożenie ciał wydawało się niewłaściwe. W domu było za czysto. Seppuku często towarzyszy chaos. Tak, w domu powinien być zdecydowanie większy bałagan.

– List dostarcza usprawiedliwienia, nie wskazuje na zniewagę lub hańbę. „Nadciągająca apokalipsa” brzmi niejasno. Większość Japończyków, którzy popełnili zbiorowe samobójstwo, zostawia bardziej konkretne wiadomości i podkreśla zamiar oczyszczenia honoru.

Dudley Smith się uśmiechnął. Był wysoki i wysportowany. Miał małe, brązowe oczy. Jego miękki akcent wprowadzał w błąd podejrzanych. Błąd prowadził zwykle do komory gazowej.

– Dziękuję za pana cenne uwagi. Zostanę w tym pokoju i rozejrzę się. Proszę pomóc kolegom na dole.

Ashida skłonił się i ruszył w kierunku schodów. Poczuł odór wnętrzności zmieszany z zastałym powietrzem. Zszedł na dół i skręcił do salonu. Blanchard i Brown przystanęli w pewnej odległości od dywanu. Zrobili minę „ale cuchnie” i wyszli na papierosa.

Ray Pinker fotografował ciała. Nort Layman dokładnie oglądał ciała. Miał kalosze do kolan. Przyjechał przygotowany na mokrą robotę i płynny rozkład.

– Dziewczyna mi się podoba – powiedział Blanchard. – Gdyby żyła, mógłbym ją przelecieć.

– To potrwa dość długo – zauważył Brown. – Myślisz, że Ace Kwan mógłby nam podesłać jakieś żarcie?

– Hop Sing i Cztery Rodziny poszli na wojnę. Ace ma pełne ręce roboty.

– Dudley kumpluje się z Ace’em. Załatwi nam coś do żarcia.

– Nie mów Ace’owi, że mamy tu martwych Japońców. Japońcy i Chinole mają niewyrównane rachunki.

Dwaj pracownicy kostnicy wtaszczyli pojemniki na krew. Layman zapisał godzinę i datę na przylepnych karteczkach. Ci z kostnicy mieli gumowe rękawiczki i metalowe łopatki. Layman wskazał zwłoki.

– Zróbcie tu porządek. Zapieczętujcie pojemniki taśmą. Dajcie krew do lodówki, żebym mógł rzucić okiem na komórki.

Pracownicy kostnicy przystąpili do roboty. Pobrali próbki krwi i umieścili w pojemnikach. Layman rzucił im cztery kolejne pojemniki. Krew zaczęła krzepnąć. Sączyła się na pół wyschnięta.

Jeden z pracowników utorował sobie przejście do Ryoshiego Watanabe. Drugi wytyczył ścieżkę do Johnny’ego. Napełnili krwią sześć pojemników. Chwycili za rączki i zabrali z dywanu.

– Jasny szlag – zaklął Blanchard.

Layman podszedł do ciał. Podniósł miecze. Położył na dywanie. Przewrócił ciała na brzuch, a następnie opuścił spodnie, spódniczki i bieliznę. Pinker podał mu cztery termometry z gumową opaską. Layman wetknął każdemu nieboszczykowi termometr w odbyt i odliczył sekundy na ręcznym zegarku. Ashida odliczył na swoim. Layman wyciągnął termometry i sprawdził odczyt. Dał znak ludziom z kostnicy, żeby się brali do roboty. Wrócili do karawanu.

Layman odchrząknął.

– Powiedziałbym, że nie żyją od dziesięciu godzin. Zostali wypatroszeni, więc pokarm w jelitach mógł się częściowo rozłożyć we krwi na dywanie. Jeśli określę stopień strawienia, będę mógł dokładniej ustalić czas śmierci.

Faceci z kostnicy wtoczyli czworo metalowych noszy na kółkach. Na krawędziach był odpływ na krew. Pinker stanął nad ciałami i wykonał zdjęcia ofiar ułożonych na brzuchu.

– To samobójstwo – powiedział Brown. – Gadałem z komendantem. Powiedział, żeby zakończyć sprawę i pozbyć się kłopotu.

Do salonu wszedł Dudley Smith.

– Skłaniam się ku samobójstwu. Niebawem wydamy oświadczenie.

Pracownicy kostnicy pochylili się nad noszami. Layman dał im znak „ruszamy”. Utworzyli linię. Stojący na środku pokoju podnosił zwłoki, jego kolega chwytał je i odwracał, a Layman układał denatów na noszach, twarzą ku górze.

Ashida patrzył. Przełknął ślinę i odezwał się:

– Obrzęd seppuku obejmuje rytualny posiłek spożyty na krótko przez rozcięciem brzucha. Doktor Layman zdoła to ustalić na podstawie ilości pokarmu w przewodzie pokarmowym.

Layman zarechotał.

– Lubię dzieciaka. Może mówić mi „Nort”, a tytułuje mnie doktorem.

Pinker się roześmiał.

– Facet sam jest doktorem. Ma doktorat z pieprzonego Stanfordu.

Blanchard pokazał mu „wal się”. Dudley Smith mrugnął do Ashidy.

Japończyk się zaczerwienił. Nogi się pod nim ugięły. Patrzyło na niego ośmiu białych mężczyzn.

Podszedł do noszy. Naciągnął gumowe rękawiczki. Faceci z kostnicy spojrzeli na niego takim wzrokiem, jakby chcieli zapytać „co to za palant?”.

Ashida odwrócił Ryoshiego. Tak – instynkt go nie mylił. Odwrócił Johnny’ego. Tak – to samo. Odwrócił Ayę i Nancy. Tak – one również.

Przykuł ich uwagę. Ośmiu białych mężczyzn patrzyło na niego w napięciu.

– Są ślady wahania, poniżej miejsca przebicia. To nic zaskakującego, zważywszy na potworny rodzaj śmierci. Nietypowy jest podobny kształt śladów, jeśli cztery osoby rozcięły sobie brzuch. W przypadku seppuku ślady wahania są zwykle poniżej przebicia. Tutaj rozcięcie biegnie z boku na bok, jakby się szarpali lub opierali impulsowi popełnienia samobójstwa w sposób, który nie został odnotowany w pismach kryminologicznych.

Pinker i Layman podeszli bliżej. Ashida pokazał im ślady na ciele Nancy i Johnny’ego. Layman usunął zeschłą krew. Pinker zagwizdał.

– Chłopak ma rację – powiedział Layman.

– Odnoszę wrażenie, że ułożenie ciał jest niewłaściwe – ciągnął Ashida. – Widziałem zdjęcia zbiorowego seppuku w japońskich podręcznikach. W chwili śmierci członkowie rodziny zawsze obejmują się wzajemnie, nawet jeśli pierwotnie mieli zamiar leżeć obok siebie. Ciała zawsze częściowo się przykrywały.

Dudley Smith zapalił papierosa.

– Przypuśćmy, że ślady wahania są dziełem ojca. Obawiał się, że żona, syn i córka stchórzą w ostatniej chwili, że nie będą w stanie utrzymać ostrza. Kierował ich rękami, zabił i ułożył ciała, a następnie sam popełnił samobójstwo. Zawahał się, bo zamordowanie rodziny wytrąciło go z równowagi.

– Tak, to możliwe – przyznał Ashida.

Brown wzruszył ramionami.

– Zaczynamy snuć spekulacje. To pieprzone samobójstwo.

Blanchard zarechotał.