Tytuł oryginału:

THE LAKE HOUSE

Copyright © Kate Morton 2015

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o. 2017

Polish translation copyright © Izabela Matuszewska 2016

Redakcja: Monika Strzelczyk

Projekt graficzny okładki: Kasia Meszka / Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o.

Ilustracje na okładce: Freepik (ramka, księżyc); johnstocker/Freepik (kwiaty); nadzeyashanchuk/Freepik i nina860886h/Freepik (ważki)

ISBN 978-83-8361-565-3

Wydawca

Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o.

Hlonda 2A/25, 02-972 Warszawa

wydawnictwoalbatros.com

Facebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.com/wydawnictwoalbatros

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Konwersja do formatu mobi na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Angelika Kuler-Duchnik

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

1 Kornwalia, sierpień 1933

2 Kornwalia, 23 czerwca 1933

3 Kornwalia, 2003

4 Kornwalia, październik 1932

5 Kornwalia, 2003

6 Londyn, 2003

7 Kornwalia, 25 czerwca 1933

8 Londyn, czerwiec 1911

9 Kornwalia, 2003

10 Kornwalia, 1914

11 Kornwalia, 2003

12 Londyn, 2003

13

14 Kornwalia, 23 czerwca 1933

15 Kornwalia, 2003

16

17 Londyn, 2003

18

19 Oksford, 2003

20 Londyn, 1931

21 Londyn, 2003

22

23

24

25 Kornwalia, 1931

26 Londyn, 2003

27 Kornwalia, 1932

28 Kornwalia, 2003

29 Kornwalia, 1932

30 Kornwalia, 2003

31

32 Kornwalia, 23 czerwca 1933

33 Kornwalia, 2003

34 Londyn, 1941

35 Londyn, 2004

Od autorki

NOC PRZESILENIA LETNIEGO, która zmieni wszystko.

RODZINA, która na kilka POKOLEŃ zostanie podzielona.

ZAKAZANA MIŁOŚĆ, za którą przyjdzie zapłacić NAJWYŻSZĄ CENĘ.

TAJEMNICA, której wyjaśnienie może być bardziej bolesne niż życie w nieświadomości, ale może też nieść NADZIEJĘ.

Co łączy chowającą się przed światem sędziwą pisarkę, przez całe życie uciekającą przed przeszłością, i młodą policjantkę, walczącą o swoja przyszłość?

Rok 1933

Edevane’owie żyją przygotowaniami do corocznego przyjęcia, urządzanego tradycyjnie w czerwcu w wieczór przesilenia letniego w ich malowniczej posiadłości w Kornwalii. Choć towarzyszące temu ekscytacja i radość są wyczuwalne, nie mogą ukryć problemów, napięć i konfliktów, które drążą rodzinę. Jej życie, mimo pozornej harmonii, skrywa wiele tajemnic. A zniknięcie małego synka właścicieli podczas przyjęcia tylko to potwierdza.

Rok 2003

Saddie Sparrow, detektyw londyńskiej policji, po śledztwie, do którego podeszła zbyt osobiście, zostaje wysłana na przymusowy urlop. Spędza go u dziadka w Kornwalii. Podczas jednej z wędrówek po okolicy trafia do opuszczonego domu, który wygląda, jakby czas się w nim zatrzymał. Saddie postanawia poznać jego historię. Nie posunie sie jednak nawet o krok w tym prywatnym śledztwie, jeśli nie uda jej sie skłonić do zwierzeń pisarki, która całe życie strzegła pewnych sekretów…

Kate Morton

Pisarka, która zyskała międzynarodową sławę dzięki powieściom Dom w Riverton, Zapomniany ogród, Milczący zamek i Dom nad jeziorem.

Kate Morton jest najstarszą z trzech sióstr. Pochodzi z południowej Australii, po wielu przeprowadzkach jej rodzina osiadła w Tamborine Mountain. Od dzieciństwa lubiła czytać, szczególnie książki autorstwa Enid Blyton. Studiowała w Londynie w Trinity College. Ukończyła z wyróżnieniem University of Queensland, uzyskując dyplom z literatury angielskiej. Jest matką trzech synów. Jej powieści zostały wydane w 42 krajach i sprzedane w ponad 3 milionach egzemplarzy. Szczególna popularnością cieszą się w jej rodzinnej Australii, USA, Włoszech, Wielkiej Brytanii oraz w Niemczech.

katemorton.com

Tej autorki

DOM W RIVERTON

ZAPOMNIANY OGRÓD

MILCZĄCY ZAMEK

STRAŻNIK TAJEMNIC

DOM NAD JEZIOREM

CÓRKA ZEGARMISTRZA

TAJEMNICA DOMU TURNERÓW

Dla Henry’ego, mojej najmniejszej perełki

1
Kornwalia, sierpień 1933

Padał rzęsisty deszcz i rąbek jej sukni unurzał się w błocie. Będzie musiała ją potem ukryć, nikt się nie może dowiedzieć, że wychodziła.

Księżyc skrył się za chmurami. Nie zasłużyła na ten łut szczęścia, mimo to przedzierała się przez gęsty mrok najszybciej, jak mogła. Była tu wcześniej, aby wykopać dół, lecz dopiero teraz, pod osłoną nocy, mogła dokończyć pracę. Krople deszczu usiały cętkami powierzchnię potoku z pstrągami, bębniły nieustępliwie o ziemię wokół strumienia. Coś przemknęło w gąszczu paproci, ale nawet się nie skuliła, nie zatrzymała. Biegała po tym lesie przez całe życie, znała na pamięć każdą ścieżkę.

Z początku, kiedy to się stało, zastanawiała się, czy nie wyznać prawdy, i wtedy może nawet mogła to jeszcze zrobić. Przegapiła jednak szansę i teraz już było za późno. Za dużo się wydarzyło: policja, ekipy poszukiwawcze, artykuły w gazetach z prośbami o informacje. Nikomu nie może już powiedzieć, niczego nie da się naprawić, nie wybaczyliby jej. Mogła zrobić tylko jedno – zagrzebać dowody najgłębiej, jak się da.

Dotarła do upatrzonego miejsca. Worek z pudełkiem był zaskakująco ciężki i z ulgą położyła go na ziemi. Na czworakach odsunęła gałęzie paproci, które maskowały dół. W powietrzu unosił się przenikliwy zapach rozmiękłej ziemi, leśnych myszy, grzybów i próchnicy. Tata powiedział jej kiedyś, że po tych lasach chodziły całe pokolenia ludzi i większość z nich leży pogrzebana w tej ziemi. Wiedziała, że ojciec lubi tak myśleć. Znajdował pociechę w nieprzerwanym trwaniu natury, wierzył, że dla człowieka, który musi się zmagać z teraźniejszością, ciągłość przeszłości i historii ma kojącą moc. Może niekiedy rzeczywiście tak było, lecz nie tym razem. Nie w takiej sytuacji jak ta.

Wsunęła worek do otworu i przez chwilę wydawało jej się, że księżyc wyjrzał zza chmur. Łzy nabiegały jej do oczu, kiedy nagarniała z powrotem ziemię, ale je powstrzymała. Nie może sobie teraz pozwolić na słabość. Uklepała ziemię rękami, a potem wstała i z zapamiętaniem zaczęła ją ugniatać nogami, aż zabrakło jej tchu.

Sprawa zamknięta.

Przyszło jej na myśl, że zanim opuści to odosobnione miejsce, powinna coś powiedzieć, coś na temat utraconej niewinności i wyrzutów sumienia, które nie odstąpią jej do końca życia. Nie zrobiła tego jednak i zawstydziła się tej myśli.

Wracając szybko przez las, starannie ominęła z daleka chatę na łodzie i związane z nią wspomnienia. Kiedy dotarła do domu, zaczęło już świtać, a deszcz zamienił się w mżawkę. Woda jeziora chlupotała lekko o brzeg, ostatnie słowiki śpiewały pożegnalne pieśni, tu i ówdzie przechadzały się pokrzewki i cierniówki, w oddali zarżał koń. Wtedy jeszcze tego nie wiedziała, ale nigdy nie uwolni się od tych dźwięków; podążą za nią w przyszłość, będą nawiedzać jej sny i nigdy nie przestaną przypominać, co zrobiła.

2
Kornwalia, 23 czerwca 1933

Najpiękniejszy widok na jezioro roztaczał się z Pokoju Morwowego, ale Alice zdecydowała się na okno w łazience. Pan Llewellyn nie wrócił jeszcze znad potoku ze swoimi sztalugami, lecz wcześnie udawał się na spoczynek, wolała więc nie ryzykować spotkania. Staruszek był dość nieszkodliwy, ale ekscentryczny, i ciągle czegoś potrzebował, szczególnie ostatnimi czasy. Obawiała się, że jeśli niespodziewanie zastanie ją w swoim pokoju, mylnie to zrozumie. Zmarszczyła nos. Przepadała za nim, gdy była młodsza, on też ją uwielbiał. Teraz, kiedy miała szesnaście lat, dziwnie było myśleć o jego opowieściach, rysunkach, którymi w przeszłości się zachwycała, o niesamowitej atmosferze cudowności, jaką wokół siebie roztaczał. W każdym razie łazienka była bliżej niż Pokój Morwowy, a ponieważ za kilka minut mama się zorientuje, że w pokojach na pierwszym piętrze brakuje kwiatów, Alice nie mogła tracić czasu na wchodzenie po schodach. Podczas gdy stadko pokojówek wymachujących szmatkami do polerowania uwijało się z przejęciem po holu, wślizgnęła się przez drzwi do łazienki i podbiegła do okna.

Ale gdzie on się podział? Ścisnęło ją w żołądku, w jednej chwili podniecenie zamieniło się w rozpacz. Przyłożyła ciepłe dłonie do szyby i przeszukiwała wzrokiem krajobraz za oknem: kremowe i bladoczerwone róże, płatki błyszczące, jakby je wypolerowano, wspaniałe brzoskwinie przytulone do muru otaczającego ogród, podłużne srebrne jezioro połyskujące w porannym blasku. Cały majątek został ostatnio sprzątnięty i wypielęgnowany do stanu absolutnej perfekcji, mimo to wszędzie nadal panowała gorączkowa krzątanina.

Wynajęci muzycy ustawiali pozłacane krzesła na zmontowanej scenie, na podjeździe sznur samochodów dostawczych wzbijał tumany kurzu, na wpół rozłożone markizy wydymały się na wietrze. Jedynym nieruchomym akcentem w całym tym rojnym rozgardiaszu była drobna, zgarbiona sylwetka babci deShiel, która siedziała na ozdobnej żelaznej ławce pod oknem biblioteki, pogrążona w pajęczynie własnych wspomnień, i nie zwracała najmniejszej uwagi na to, że wokół rozwieszają na drzewach kuliste szklane latarnie…

Alice wstrzymała raptownie oddech.

Jest.

Uśmiech rozlał się na jej twarzy, zanim zdążyła go powstrzymać; ogarnęła ją rozkoszna radość, kiedy go zauważyła na maleńkiej wysepce na środku jeziora, z wielką drewnianą belą kołyszącą się na ramieniu. Mimowolnie podniosła dłoń, żeby mu pomachać, lecz był to głupi impuls, zwłaszcza że nie patrzył w jej kierunku, a nawet gdyby patrzył, na pewno by nie odpowiedział. Oboje zdawali sobie sprawę, że muszą zachować większą ostrożność.

Jej dłoń trafiła na kosmyk wiecznie opadający przy uchu i zaczęła przeplatać włosy między palcami. Lubiła go potajemnie obserwować. Dawało jej to poczucie władzy, nie tak jak wtedy, gdy byli razem, kiedy przynosiła mu lemoniadę do ogrodu lub przekradała się do dalekich zakątków majątku, aby go zaskoczyć przy pracy. Gdy wypytywał o jej powieść, rodzinę, życie, a ona opowiadała mu różne historie, z których się śmiał, i musiała się bronić ze wszystkich sił, żeby nie zatracić się w tych głębokich, zielonych oczach ze złocistymi cętkami.

Patrzyła, jak się pochyla, jak przystaje, żeby poprawić sobie kłodę kołyszącą się na ramieniu, a następnie kładzie na stercie pozostałych. Był silny. To dobrze. Nie wiedziała dlaczego, ale miało to znaczenie dla jakiegoś głęboko ukrytego, niezbadanego miejsca w jej duszy. Zarumieniła się, aż zapiekły ją policzki.

Alice Edevane nie należała do nieśmiałych dziewcząt. Znała przedtem chłopców, wprawdzie niewielu – z wyjątkiem tradycyjnego przyjęcia w noc świętojańską jej rodzice słynęli z tego, że woleli własne towarzystwo – lecz czasem udawało jej się zamienić kilka słów z okolicznymi wieśniakami lub synami dzierżawców, którzy międląc w rękach czapki, chodzili za ojcami po majątku ze spuszczonymi oczami. Ale to… to było… po prostu coś innego, chociaż wiedziała, jak banalnie to brzmi, jakby wyjęła to z ust swojej siostry Deborah, tak się jednak składało, że była to prawda.

Nazywał się Benjamin Munro. Powtarzała bezgłośnie sylaby. Benjamin James Munro, lat dwadzieścia sześć, przyjechał z Londynu. Nie miał nikogo na utrzymaniu, ciężko pracował, nie lubił czczej gadaniny. Urodził się w Sussex, ale dorastał na Dalekim Wschodzie, gdzie jego rodzice byli archeologami. Lubił zieloną herbatę, zapach jaśminu oraz gorące dni, kiedy zbierało się na deszcz.

Oczywiście nie dowiedziała się tego wszystkiego od niego. Nie należał do mężczyzn, którzy gadają w kółko o sobie i swoich osiągnięciach, jakby dziewczyna była ładną buzią tkwiącą między zasłuchanymi uszami. Alice obserwowała i gromadziła informacje, a kiedy nadarzyła się okazja, wkradła się do magazynu, żeby sprawdzić księgę prac ogrodniczych. Lubiła bawić się w detektywa i po krótkich poszukiwaniach na odwrocie skrupulatnych notatek pana Harrisa na temat sadzonych roślin znalazła przypięte podanie o pracę Benjamina Munro. Było krótkie i zwięzłe, sporządzone charakterem pisma, który wzbudziłby głęboką dezaprobatę mamy. Alice przestudiowała całe, zapamiętała najważniejsze fragmenty, z miłym dreszczykiem wczuwała się w słowa przydające głębi i kolorytu wizerunkowi, który stworzyła i przechowywała niczym kwiat wsunięty między stronice książki. Tak jak ten, który od niego dostała w zeszłym miesiącu.

– Spójrz, Alice. – W jego szerokiej, silnej dłoni zielona łodyżka wydawała się taka krucha. – Pierwsza gardenia w tym roku.

Uśmiechnęła się na to wspomnienie i sięgnęła do kieszeni, żeby pogładzić skórzaną okładkę notesu. Ten nawyk, który doprowadzał mamę do szału, pozostał jej z dzieciństwa, od czasu gdy na ósme urodziny dostała swój pierwszy zeszyt. Jakże uwielbiała tę orzechowobrązową księgę! Jakże mądrze tata postąpił, kiedy ją jej ofiarował. On również prowadził dziennik – oznajmił z powagą, którą Alice doceniała i podziwiała. Pod czujnym okiem mamy otworzyła zeszyt i na stronie tytułowej w linii koloru jasnej sepii powoli napisała swoje imiona i nazwisko – Alice Cecilia Edevane. Od razu poczuła się bardziej realna, bardziej prawdziwa niż kiedykolwiek przedtem.

Mama strofowała ją za ten zwyczaj głaskania trzymanego w kieszeni notatnika, ponieważ wyglądała wtedy „jak mała szachrajka, która wiecznie coś knuje”, lecz Alice uznała, że ta charakterystyka wcale jej nie przeszkadza, a dezaprobata mamy odnosiła odwrotny skutek. Alice i tak sięgałaby do notesu, nawet gdyby to nie wywoływało niezadowolonego grymasu na pięknej twarzy Eleanor Edevane. Był jej talizmanem, przypominał, kim jest. Był również jej najbliższym powiernikiem w sprawach Bena Munro.

Minął prawie rok od czasu, gdy zobaczyła go po raz pierwszy. Przyjechał do Loeanneth pod koniec lata 1932 roku. Opadły już wszystkie emocje świętojańskiego przyjęcia i nie pozostało nic do roboty poza poddaniem się sennym upałom. Majątek pogrążył się w niebiańskiej atmosferze gnuśnego spokoju i nawet mama w ósmym miesiącu ciąży z różowymi wypiekami na twarzy rozpinała wyszywane perłami mankiety i zawijała rękawy do łokci.

Tego dnia Alice siedziała na huśtawce pod wierzbą i kołysała się leniwie, rozmyślając nad swoją Ważką Kwestią. Gdyby się wsłuchiwała w otaczające ją dźwięki, usłyszałaby odgłosy życia rodzinnego: mamę z panem Llewellynem śmiejącą się w oddali przy wtórze rytmicznych uderzeń wioseł; Clemmie mruczącą pod nosem i wirującą na łące z ramionami rozpostartymi niczym skrzydła; Deborah relacjonującą niani Rose najnowsze londyńskie skandale. Lecz Alice, skupiona wyłącznie na sobie, nie słyszała niczego poza łagodnym buczeniem letnich owadów.

Siedziała w tym miejscu już od godziny i nie zauważyła nawet, że jej nowe pióro wykrwawia się czarnym atramentem na białą bawełnianą sukienkę, kiedy wyłonił się z ciemnego zagajnika na zalany słońcem podjazd. Na ramieniu niósł płócienną torbę, w ręku trzymał coś, co wyglądało na płaszcz. Szedł sprężystym i tak zdecydowanym krokiem, że huśtawka Alice dostroiła się do jego rytmu. Dziewczyna oparła policzek o drapiący sznur i obserwując, jak się zbliża, próbowała przebić wzrokiem płaczące gałęzie wierzby.

Ludzie zwykle nie zjawiali się w Loeanneth niespodziewanie, głównie za sprawą kapryśnej topografii. Majątek leżał w głębokiej dolinie, otoczony lasami pełnymi gęstych zarośli kolczastego wrzośca, zupełnie jak domy w bajkach dla dzieci. (Oraz, jak się okazało, w koszmarach sennych, chociaż tego Alice jeszcze wtedy nie wiedziała). To była ich własna Słoneczna Dolina, dom od pokoleń należący do deShielów, przodków jej matki. I oto w samym środku tej ukrytej doliny zjawiał się, jak gdyby nigdy nic, ten nieznajomy i popołudniowy urok prysł w jednej chwili.

Alice była z natury wyjątkowo ciekawska, co ludzie powtarzali jej przez całe życie, a ona traktowała jako komplement – zamierzała z tej cechy zrobić dobry użytek – lecz tego dnia jej zainteresowanie bardziej wynikało z nudy i braku rozrywki niż z zaciekawienia. Przez całe lato pracowała zawzięcie nad powieścią o namiętności i zbrodni, ale od trzech dni praca utknęła w martwym punkcie. Winna była temu jej heroina, Laura, która po rozdziałach poświęconych jej bogatemu życiu wewnętrznemu odmówiła nagle współpracy. Stanąwszy oko w oko z wysokim, ciemnowłosym i oszałamiająco przystojnym dżentelmenem, lordem o fantazyjnym nazwisku Hallington, ni stąd, ni zowąd utraciła cały dowcip i polot i zamieniła się w nierozgarniętą gąskę.

No cóż, pomyślała Alice, obserwując młodego mężczyznę na podjeździe, Laura będzie musiała poczekać. Na razie nastręczają się inne Ważkie Kwestie.

Po terenie majątku wił się, szemrząc, wąski potok, który na tym odcinku zażywał przyjemnej słonecznej kąpieli, zanim zatoczywszy się szerokim łukiem, nieuchronnie ginął z powrotem w głębi lasu. Przepływał pod kamiennym mostkiem, pozostawionym przez jakiegoś zapomnianego przodka, otwierającym drogę do Loeanneth. Nieznajomy dotarł do mostu i przystanął. Odwrócił się powoli w kierunku, z którego przyszedł, po czym spuścił wzrok na coś, co trzymał w dłoni. Karteczkę? Grę światła? Sposób, w jaki przekrzywiał głowę, w jaki przyglądał się leśnej kniei, świadczył o głębokim namyśle i Alice aż zwęziły się oczy, kiedy go obserwowała. Była pisarką, rozumiała ludzi, umiała rozpoznać ich bezradność. Co wzbudziło jego niepewność i dlaczego? Znów się obrócił, podniósł dłoń do czoła i popatrzył wzdłuż podjazdu w kierunku domu stojącego pod strażą wiernych cisów. Nie poruszył się, zdawało się nawet, że nie oddycha, po czym na jej oczach położył na ziemi torbę i płaszcz, poprawił szelki aż do żabek przy spodniach i westchnął.

W tym momencie Alice doznała przebłysku niezachwianej pewności, jakie czasami jej się zdarzały. Nie była pewna, skąd się u niej bierze ta umiejętność czytania ludzkich umysłów, lecz owe chwile przenikliwego wtajemniczenia spływały na nią niespodziewanie, w pełni uformowane, i nie budziły najmniejszych wątpliwości. Po prostu niekiedy pewne rzeczy wiedziała. Tym razem to mianowicie, że przybysz nie przywykł do takich miejsc jak Loeanneth. Szedł jednak na spotkanie z przeznaczeniem i chociaż coś mu szeptało do ucha, aby zawrócić i opuścić majątek, zanim jeszcze się w nim pojawił, nie mógł odwrócić się plecami do tego, co nieuchronne. Była to upajająca perspektywa i Alice podświadomie ścisnęła mocniej sznur od huśtawki, bo myśli w jej głowie zaczęły się nagle przepychać jedna przez drugą, podczas gdy ona czekała na następny ruch nieznajomego.

Zgodnie z jej przewidywaniami, mężczyzna wziął do ręki płaszcz, zarzucił torbę na ramię i ruszył dalej podjazdem w stronę ukrytego domu. W jego zachowaniu można było teraz wyczuć nową determinację i zapewne w oczach ludzi nieświadomych sprawiał wrażenie człowieka zdecydowanego, dla którego czekające go zadanie nie przedstawia żadnych trudności. Alice uśmiechnęła się z zadowoleniem, a wtedy uderzyła ją pewna myśl z tak oślepiającą jasnością, że omal nie spadła z huśtawki. W tej samej chwili, kiedy zobaczyła plamę z atramentu na sukience, ujrzała rozwiązanie Ważkiej Kwestii. Przecież to takie oczywiste! Laura, która mierzyła się z przyjazdem jej własnego intrygującego nieznajomego, również obdarzona większą spostrzegawczością niż większość ludzi, z pewnością przeniknęłaby wzrokiem grę pozorów i odkryła jego przerażający sekret, jego zbrodniczą przeszłość, i wyszeptałaby w ciszy, kiedy miała go tylko dla siebie…

– Alice?

Alice podskoczyła i uderzyła policzkiem o drewnianą futrynę.

– Alice Edevane! Gdzie ty się podziewasz?

Rzuciła okiem w stronę zamkniętych drzwi łazienki. Przyjemne wspomnienia poprzedniego lata, upajającego dreszczu pierwszych miłosnych poruszeń, pierwszych spotkań z Benem, a także fascynujący i odurzający splot ich historii z jej powstającą powieścią roztrzaskały się z brzękiem na podłodze. Mosiężna klamka zadrżała lekko od tupotu energicznych kroków na korytarzu i Alice wstrzymała oddech.

Przez cały tydzień mama chodziła jak kłębek nerwów. Nie była urodzoną duszą towarzystwa, lecz przyjęcie świętojańskie stanowiło w majątku deShielów rodzinną tradycję, a Eleanor bardzo kochała swego ojca, Henriego, tak więc święto urządzano co roku, by uczcić jego pamięć. Nieodmiennie wpadała w okropny młyn, lecz tym razem było jeszcze gorzej niż zwykle.

– Wiem, że tu jesteś, Alice. Deborah widziała cię kilka minut temu.

Deborah – starsza siostra, nieosiągalny wzór i największe zagrożenie. Alice zazgrzytała zębami. Jakby nie wystarczało, że jej matką jest słynna, uwielbiana Eleanor Edevane, to jeszcze ona, Alice, musiała się urodzić po swojej starszej siostrze, która była niemal tak samo doskonała! Piękna, inteligentna, zaręczona z najlepszą partią sezonu… Dobrze chociaż, że Clementine zjawiła się po niej i była tak osobliwym patykowatym dziewczątkiem, że nawet Alice mimo woli czuła się w porównaniu z nią… normalna.

Podczas gdy mama niczym burza szalała na korytarzu, a Edwina człapała za nią jak cień, Alice uchyliła okno i wystawiła twarz na powiew ciepłego powietrza, pachnącego świeżo skoszoną trawą i morską solą. Edwina jako jedyna (może dlatego, że była golden retrieverem, a nie człowiekiem) mogła wytrzymać z mamą w tym stanie. Nawet biedny tata uciekał na poddasze, aby cieszyć się cichym towarzystwem swego wiekopomnego dzieła z historii naturalnej. Eleanor Edevane była bowiem perfekcjonistką i każdy drobiazg przyjęcia świętojańskiego musiał spełniać jej najsurowsze wymagania. Chociaż Alice ukrywała ten fakt głęboko pod powierzchnią krnąbrnej obojętności, przez długi czas zadręczała się myślą, że tak bardzo zawiodła nadzieje matki. Patrzyła z rozpaczą w lustro na swoje zbyt wysokie ciało, niesforne, mysioszare włosy i ubolewała nad własnym upodobaniem do towarzystwa wymyślonych ludzi.

Lecz to było kiedyś. Uśmiechnęła się, gdy Ben wrzucił kolejną belę na szybko rosnący stos. Może nie była tak czarująca jak Deborah i z pewnością nie zostanie uwieczniona w uwielbianej książeczce dla dzieci tak jak jej matka, ale to nie miało znaczenia. Była inna.

– Jesteś pisarką, Alice Edevane – powiedział jej Ben pewnego późnego popołudnia, kiedy rzeka mijała ich z chłodnym prądem, a gołębie powracały do gołębnika. – Nigdy wcześniej nie spotkałem osoby o tak żywej wyobraźni, tak pełnej wspaniałych pomysłów.

Mówił łagodnym głosem i patrzył na nią przenikliwie. Alice ujrzała wtedy siebie jego oczami i spodobało jej się to, co zobaczyła.

Głos mamy minął drzwi łazienki – coś jeszcze na temat kwiatów – po czym ucichł za załomem korytarza.

– Tak jest, najdroższa mamusiu – mruknęła Alice z rozkoszną protekcjonalnością w głosie. – Nie ma potrzeby miotać się jak nogawki pantalonów.

Było coś fascynująco świętokradczego w przywoływaniu wizji bielizny Eleanor Edevane i Alice musiała zasłonić usta dłonią, żeby nie wybuchnąć śmiechem.

Spojrzawszy ostatni raz w stronę jeziora, wyszła z łazienki i na paluszkach pomknęła do swojego pokoju, żeby spod materaca wydobyć bezcenny notatnik. Uważając, aby w pośpiechu nie potknąć się o wytarty czerwony dywan perski, który dziadek Horace przywiózł ze swych wojaży po Bliskim Wschodzie, zbiegła na dół po dwa stopnie naraz, chwyciła kosz stojący na stole w holu i wybiegła na nowo narodzony dzień.

Pogoda była idealna. Idąc kamienną ścieżką, Alice nie mogła się powstrzymać, aby nie nucić pod nosem. Kosz był w połowie wypełniony, a nawet jeszcze nie doszła do łąki, gdzie rosły najpiękniejsze kwiaty – polne urocze niespodzianki, w przeciwieństwie do przewidywalnych i narcystycznych ogrodowych pyszałków – Alice czekała jednak na stosowną okazję. Przez cały ranek unikała mamy, czekała, aż pan Harris pójdzie na przerwę śniadaniową, aby zostać z Benem sam na sam.

Kiedy widzieli się ostatnio, powiedział, że coś dla niej ma, i Alice wybuchła śmiechem. Odpowiedział tym swoim półuśmiechem, na widok którego miękły jej kolana, i spytał:

– Co cię tak rozśmieszyło?

Wyprostowała się i oznajmiła, że zupełnie przypadkiem ona również coś dla niego ma.

Przystanęła na końcu kamiennej ścieżki pod największym cisem, przyciętym starannie na przyjęcie, tak że iglaste gałęzie tworzyły zwarty gąszcz. Wyjrzała zza gałęzi. Ben był nadal na wyspie, a pan Harris na przeciwległym końcu jeziora pomagał swojemu synowi Adamowi przygotowywać kłody do przewiezienia łodzią na drugą stronę. Biedny Adam. Alice obserwowała, jak drapie się za uchem. Pani Stevenson mówiła, że był kiedyś chlubą rodziny – postawny, silny, bystry – dopóki pod Passchendaele odłamek szrapnela nie trafił go w głowę i nie spowodował upośledzenia umysłowego.

– Wojna to straszna rzecz – powtarzała kucharka, waląc wałkiem w Bogu ducha winną bryłę ciasta. – Weźmie ci takiego zuch-chłopaka, przeżuje jak krowa i wypluje kompletnego półgłówka.

Jedynym pocieszeniem, według pani Stevenson, był fakt, że sam Adam nie zdawał sobie z tego sprawy, wręcz wydawał się pogodniejszy niż dawniej.

– Nie zawsze tak jest – dodawała, zdradzając szkocki pesymizm drzemiący na dnie jej duszy. – Inni, jak wracają, to całkiem wydrążeni z wesołości.

To tata nalegał, żeby zatrudnić Adama w majątku.

– Ma u nas zapewnioną pracę do końca życia – usłyszała, jak mówił kiedyś do pana Harrisa głosem zduszonym od wzruszenia. – Mówiłem ci już dawno: w tym majątku zawsze znajdzie się miejsce dla młodego Adama, gdy tylko będzie go potrzebował.

Alice usłyszała koło lewego ucha cichy furkot, poczuła delikatny oddech wiatru na policzku. Spojrzała na ważkę unoszącą się w powietrzu na peryferiach jej pola widzenia – rzadki okaz szablaka żółtego. Ogarnęła ją fala dawnego podniecenia, wyobraziła sobie tatę siedzącego w gabinecie, ukrywającego się przed mamą i jej świętojańskim szaleństwem. Alice mogłaby złapać ważkę, pobiec na górę i ofiarować tacie do kolekcji, a potem pławić się w przejawach podziwu i zadowolenia i czuć się wywyższoną, tak jak w dzieciństwie, kiedy przywilej wstępu do pachnącego kurzem pokoju, pełnego ksiąg, białych rękawiczek i szklanych gablotek, wystarczał, aby zamknąć oczy na przerażające srebrne szpilki.

Lecz oczywiście nie miała teraz czasu, aby biec na górę ani nawet o tym myśleć. Zmarszczyła brwi. Czas miał fascynujący zwyczaj zmieniania kształtu, kiedy jej umysł pochłaniały jakieś sprawy. Spojrzała na zegarek. Dziesięć po dwunastej, za dwadzieścia minut główny ogrodnik pójdzie jak co dzień do swojej szopy na kanapki z serem i korniszonami, po których oddawał się studiowaniu wyników wyścigów. Pan Harris był niewolnikiem nawyków, i tym razem Alice to doceniała.

Zapominając o ważce, przeszła szybkim krokiem na drugą stronę ścieżki i po cichu zaczęła się przekradać wokół jeziora. Ominęła z daleka grupę robotników krzątających się wokół wymyślnych urządzeń do sztucznych ogni i trzymała się cienia, dopóki nie doszła do Ogrodowej Dolinki. Usiadła na rozgrzanych stopniach starej fontanny i postawiła koszyk obok siebie. To był doskonały punkt obserwacyjny – żywopłot z głogu zapewniał skuteczną osłonę, a jednocześnie przez szparki między liśćmi mogła całkiem dobrze widzieć nowe molo.

Czekając, kiedy Ben zostanie sam, przyglądała się parze gawronów kotłujących się na tle morskiego błękitu nieba. Jej wzrok zatrzymał się na ścianie domu, gdzie mężczyźni na drabinach przyozdabiali ceglany mur zielonymi wieńcami, a pokojówki pracowicie zawieszały pod gzymsami delikatne papierowe lampiony. Słońce oświetliło górny rząd okien i rodzinna rezydencja, wypucowana na najwyższy połysk, błyszczała niczym stara matrona obwieszona biżuterią na swój doroczny wieczór w operze.

Wezbrała w niej fala uczuć. Od kiedy pamiętała, dom i ogrody Loeanneth żyły i oddychały dla niej w sposób, jakiego nie rozumiały jej siostry. Podczas gdy Deborah marzyła o wielkim Londynie, Alice nigdzie nie czuła się równie szczęśliwa jak tutaj, siedząc nad brzegiem potoku, machając nogami, mocząc palce w leniwym strumieniu, leżąc w łóżku przed świtem i nasłuchując odgłosów ruchliwego życia rodziny jerzyków, które uwiły sobie gniazdo nad jej oknem, włócząc się wokół jeziora z notesem niezmiennie wetkniętym pod pachę.

Miała siedem lat, kiedy zrozumiała, że pewnego dnia dorośnie, a dorośli zwykle nie mieszkają w domu rodziców. Otworzyła się przed nią otchłań egzystencjalnej grozy. Zaczęła wycinać swoje imię w każdym miejscu, jakie jej przyszło do głowy – w twardej dębowej okiennicy bawialni, w zaprawie cementowej między płytami zbrojowni, na tapecie w przedsionku – jakby w ten sposób mogła się związać z tym miejscem bardziej namacalnie i trwale. Przez całe lato nie dostawała puddingu, kiedy mama odkryła te szczególne przejawy afektu. Zniosłaby bez bólu tę karę, gdyby nie to, że oskarżenia o rozpasany wandalizm były takie niesprawiedliwe!

– Sądziłam, że akurat po tobie można się spodziewać więcej szacunku dla tego domu – syknęła mama, blednąc ze złości. – Trudno mi uwierzyć, że moje dziecko może okazywać takie lekceważenie i niedbałość, że stać je na tak okropny i bezmyślny wybryk!

Zarzuty te złamały Alice serce. Jej żarliwą potrzebę posiadania sprowadzono do zwyczajnego psikusa!

Dzisiaj jednak te sprawy nie miały już znaczenia. Dziecięca fiksacja odeszła w przeszłość. Alice wyciągnęła przed sobą nogi, rozprostowała palce i westchnęła z głębokim zadowoleniem. Wszechobecne słońce połyskiwało złociście na jaskrawozielonych liściach ogrodu. Kapturka ukryta w listowiu wierzby wyśpiewywała cudne fanfary, a dwie dzikie kaczki biły się o dorodnego ślimaka. Orkiestra robiła próby i grała fragmenty muzyki tanecznej, dźwięki muskały powierzchnię jeziora. Dopisało im prawdziwe szczęście, że dzień wstał taki piękny. Po tygodniach dręczących wątpliwości, analizowania poranków, zasięgania porady Tych Którzy Powinni Wiedzieć, wzeszło słońce i wypaliło każdą ociągającą się chmurkę, dokładnie tak, jak powinno być w wigilię nocy świętojańskiej. Wieczór będzie ciepły, powieje lekki wietrzyk, przyjęcie zapowiadało się czarujące jak zawsze.

Alice doświadczyła magii świętojańskiej na długo, zanim dorosła na tyle, by brać udział w przyjęciu, w czasach gdy niania Bruen sprowadzała na dół wszystkie trzy dziewczynki, ubrane w najładniejsze sukieneczki, i ustawiała je w rządku do prezentacji. Przyjęcie przeżywało trudne początki, wystrojeni goście zachowywali się z posągowym dostojeństwem, czekając, aż zapadnie zmrok, lecz później, kiedy wszyscy myśleli, że Alice śpi, ona nasłuchiwała, aż oddech niani się wyrówna i nabierze sennej głębi, po czym podkradała się do okna, wdrapywała na krzesło i klękała, aby podziwiać lampiony nabrzmiałe niczym dojrzewające przez noc owoce, ryczące ognisko, które zdawało się unosić na wodzie posrebrzonej blaskiem księżyca – cały ten czarodziejski świat, gdzie ludzie i miejsca przypominali tych, których pamiętała, lecz nie byli całkiem tacy sami.

A dzisiaj, w tę wyjątkową noc, będzie wśród nich. Przeszedł ją dreszcz radosnego oczekiwania. Spojrzała na zegarek, po czym wyjęła z koszyka teczkę i otworzyła, aby raz jeszcze spojrzeć na jej cenną zawartość. Maszynopis był jednym z dwóch egzemplarzy, które z mozolną starannością spisała na maszynie Remingtona jako zwieńczenie całorocznej pracy. W tytule wkradł się mały błąd – przez pomyłkę wcisnęła „m” zamiast „n”, lecz poza tym wszystko wyglądało bez zarzutu. Ben się nie obrazi, pierwszy powiedziałby jej, że powinna wysłać nienaganną kopię do Victora Gollancza. Po wydaniu on dostanie drugi egzemplarz z autografem pod dedykacją.

Żegnaj, pajacyku, przeczytała półgłosem tytuł. Nadal za każdym razem, kiedy to robiła, czuła na plecach podniecający dreszcz. Była niezmiernie dumna z tej opowieści, uważała, że to najlepsza historia, jaką dotąd napisała, i miała całkiem sporą nadzieję, że uda jej się ją opublikować. Był to najprawdziwszy pod słońcem kryminał. Alice przeczytała wstęp do Best Detective Stories, usiadła ze swoim notatnikiem i spisała zasady wyszczególnione przez pana Ronalda Knoxa. Zrozumiała, że popełniła błąd, próbując ożenić dwa odmienne gatunki, zamordowała więc Laurę i zaczęła od początku. Wymyśliła wiejską rezydencję, detektywa oraz dom pełen podejrzanych. Zagadka była zdradliwym zadaniem, należało bowiem ukryć przed czytelnikami, kto popełnił przestępstwo. Wtedy uznała, że potrzebuje płyty rezonansowej, Watsona, by tak rzec, dla swojego Holmesa. I szczęśliwie go znalazła. A nawet dużo, dużo więcej.

Dla B.M, wspólnika w zbrodni, towarzysza w życiu.

Przebiegła kciukiem po dedykacji. Kiedy powieść się ukaże, wszyscy się o nich dowiedzą, lecz Alice to nie obchodziło. Nie mogła się doczekać. Tyle razy omal jej się coś nie wyrwało w rozmowie z Deborah lub nawet Clementine, tak bardzo pragnęła usłyszeć te słowa wypowiedziane na głos, unikała natomiast tego tematu przy mamie, która żywiła pewne podejrzenia – Alice nie miała co do tego wątpliwości. Powinni się jednak dowiedzieć, gdy przeczytają jej pierwszą opublikowaną książkę.

Żegnaj, pajacyku było owocem rozmów z Benem, bez niego nie skończyłaby tej książki. Wyłuskała z powietrza ich wspólne myśli i przeniosła je na papier, a teraz uchwyciła coś ulotnego, najbardziej niematerialną ewentualność, i uczyniła ją prawdziwą. Mimo woli czuła, że ofiarowując mu ten egzemplarz, składa przyrzeczenie, które bez słów stawało się jeszcze bardziej realnie. W rodzinie Edevane przyrzeczenia miały szczególną wagę. Dziewczęta nauczyły się tego od mamy, niczym sentencji wpojonej im, gdy tylko zaczęły mówić: nigdy nie składać obietnicy, której nie zamierza się dotrzymać.

Zza głogowego żywopłotu dobiegły głosy i Alice instynktownie przycisnęła maszynopis do piersi. Nasłuchiwała czujnie, po czym podeszła do zielonego ogrodzenia i wyjrzała przez romboidalną szczelinę w listowiu. Ben zniknął, a przy molo znów pojawiła się łódka, lecz Alice zauważyła, że wszyscy trzej mężczyźni stoją razem przy stercie bali. Patrzyła, jak Ben pije z menażki, obserwowała poruszające się jabłko Adama, cień zarostu na szczęce, ciemne loki sięgające kołnierzyka. Na koszuli pot zostawił wilgotną plamę i Alice poczuła ściskanie w gardle; uwielbiała jego zapach, był taki prawdziwy, przesiąknięty ziemią.

Pan Harris zebrał swoje narzędzia do torby i na odchodne wydał kilka poleceń, na które Ben pokiwał głową i lekko się uśmiechnął. Alice też się uśmiechnęła, wpatrując się w dołek na policzku, mocne barki, odsłonięte ramię połyskujące w palącym słońcu. Wyprostował się, jego uwagę przyciągnął jakiś odgłos w oddali. Alice podążyła za jego wzrokiem, który zatrzymał się na czymś w dzikiej części ogrodu. Dopiero wtedy w plątaninie pustynników i werbeny zauważyła ledwie widoczną drobniutką figurkę przedzierającą się odważnie dziarskim, kołyszącym krokiem w stronę domu. Theo. Na widok młodszego braciszka twarz Alice rozpromieniła się w uśmiechu, lecz po chwili uśmiech zgasł, bo za chłopcem podążał wielki czarny cień. Zrozumiała, dlaczego Ben marszczył brwi, miała takie samo zdanie na temat niani Bruen. Niczego w niej nie lubiła, ale w końcu nikt nie przepada za ludźmi o despotycznym charakterze. Nikt nie miał pojęcia, czemu zwolniono kochaną, śliczną nianię Rose. Rose uwielbiała Thea, hołubiła go i ją również wszyscy lubili. Nawet tata gawędził z nią czasem w ogrodzie, kiedy Theo ganiał nad wodą kaczki. A tata znał się na ludziach.

Coś jednak bardzo zdenerwowało mamę. Dwa tygodnie temu Alice widziała, jak się sprzeczały z nianią Rose przed pokojem dziecinnym. Spór dotyczył Thea, ale rozmawiały szeptem i Alice, ku swej ogromnej irytacji, nie mogła usłyszeć, co mówiły. Zanim się ktokolwiek zorientował, niania Rose znikła, a na jej miejsce wezwano z powrotem nianię Bruen. Alice miała nadzieję, że nigdy więcej nie zobaczą tej starej megiery z zarostem na brodzie i nieodłączną butelką oleju rycynowego. Czuła nawet odrobinę osobistej dumy, kiedy podsłuchała, jak babcia deShiel komentowała, że to niesforne zachowanie Alice do reszty złamało ducha starej biedaczki. A teraz Bruen wróciła, w dodatku jeszcze bardziej zrzędliwa niż przedtem.

Alice cały czas rozpamiętywała stratę niani Rose, kiedy zdała sobie sprawę, że nie jest sama. Usłyszała za plecami trzask pękającej gałązki, wyprostowała się szybko i odwróciła.

– Och, pan Llewellyn! – wykrzyknęła na widok zgarbionej sylwetki ze sztalugami pod pachą i dużym szkicownikiem przyciśniętym niezdarnie z drugiej strony. – Przestraszył mnie pan.

– Przepraszam, moja droga Alice. Chyba sam nie zdawałem sobie sprawy, jak cicho się podkradam. Miałem nadzieję, że utniemy sobie małą pogawędkę.

– Teraz, panie Llewellyn?

Mimo całej sympatii dla staruszka Alice walczyła z falą zniecierpliwienia. Czy on nie rozumiał, że minęły bezpowrotnie czasy, kiedy siedziała obok niego i przyglądała się, jak rysuje; gdy pływali razem łódką unosząca się leniwie z prądem; polowali na wróżki, a ona zwierzała mu się ze swych dziecięcych sekretów? Nie można zaprzeczyć, że był kiedyś w jej życiu bardzo ważną osobą, najbliższym przyjacielem, zwłaszcza kiedy była mała, później zaś, kiedy stawiała pierwsze pisarskie kroki, nieocenionym mentorem. Ileż to razy biegła, żeby mu pokazać swoje dziecięce opowiastki nagryzmolone w przypływie natchnienia, a on recenzował je zawsze z wielkim przejęciem. Teraz jednak, gdy miała szesnaście lat, jej uwagę pochłaniały inne rzeczy, z których nie mogła mu się zwierzyć.

– Szczerze mówiąc, jestem trochę zajęta.

Jego wzrok powędrował w kierunku dziury w żywopłocie i Alice zapiekły policzki.

– Pilnuję przygotowań do przyjęcia – oznajmiła. – Mama kazała mi nazrywać kwiatów – dodała szybko, kiedy pan Llewellyn uśmiechnął się w taki sposób, jakby dokładnie wiedział, kogo obserwowała i dlaczego.

Zerknął na rzucony koszyk, na kwiaty więdnące w południowym upale.

– Powinnam już wracać do pracy.

– Oczywiście – powiedział i skinął głową. – W normalnej sytuacji nie ośmieliłbym się przeszkadzać ci w wypełnianiu tak ważnych obowiązków, ale muszę z tobą porozmawiać w pewnej istotnej sprawie.

– Niestety, nie mam teraz ani jednej wolnej chwili.

Pan Llewellyn wyglądał na głęboko rozczarowanego i Alice pomyślała, że chodzi ostatnio dość markotny. Może nie całkiem osowiały, lecz roztargniony i smutny. Zauważyła krzywo zapiętą satynową kamizelę i wymiętą chustkę na szyi. Zrobiło jej się go żal i aby zatuszować swoje zachowanie, wskazała głową szkicownik.

– Jest bardzo dobry.

To była prawda. Nigdy przedtem nie widziała, żeby pan Llewellyn rysował Thea, podobieństwo aż biło w oczy – pulchne, niemowlęce policzki, pełne wargi i okrągłe, ufne oczy. Kochany pan Llewellyn zawsze umiał dostrzec w innych to, co najlepsze.

– Może spotkamy się po podwieczorku? – zaproponowała, uśmiechając się zachęcająco. – Zanim rozpocznie się przyjęcie?

Staruszek przycisnął szkicownik do piersi, rozważając jej propozycję, po czym lekko zmarszczył czoło.

– A może wieczorem przy ognisku?

– Przyjdzie pan?

To była niespodzianka. Pan Llewellyn nie należał do osób towarzyskich i zwykle za wszelką cenę unikał tłumów, zwłaszcza ludzi, którzy koniecznie chcieli go poznać. Bardzo lubił mamę, lecz nawet jej nigdy dotąd nie udało się go zwabić na przyjęcie świętojańskie. Jak zawsze na honorowym miejscu zostanie wyeksponowane pierwsze wydanie Magicznych drzwi Eleanor i ludzie będą się prześcigać, by poznać autora. Nic ich nie mogło powstrzymać przed klękaniem przy żywopłocie i wypatrywaniem ukrytego kapitelu kamiennej kolumny.

– Popatrz, Simeonie, widzę go. Mosiężny pierścień, dokładnie taki jak w książce!

Nie wiedzieli, że wejście do tunelu zostało zamknięte wiele lat temu przed takimi właśnie ciekawskimi badaczami.

W innych okolicznościach Alice postanowiłaby zbadać tę sprawę dokładniej, lecz po drugiej stronie żywopłotu rozległ się męski śmiech, a po nim wesołe wołanie:

– Ja będę dalej nosił, Adamie, idź z tatą na śniadanie, nie ma potrzeby dźwigać ich wszystkich naraz!

I Alice przypomniała sobie, po co tu przyszła.

– Dobrze – powiedziała. – W takim razie wieczorem na przyjęciu.

– Powiedzmy o wpół do dwunastej w altance?

– Tak, tak.

– To bardzo ważne, Alice.

– O wpół do dwunastej – powtórzyła trochę zniecierpliwiona. – Przyjdę.

Mimo to pan Llewellyn nadal nie odchodził, jakby z tym poważnym, melancholijnym wyrazem twarzy przyrósł do miejsca, i patrzył na nią, jakby się chciał nauczyć jej rysów na pamięć.

– Panie Llewellyn?

– Pamiętasz, jak popłynęliśmy łódką w urodziny Clemmie?

– Tak, pamiętam – odparła. – To był piękny dzień. Wspaniała wyprawa.

Alice wymownym gestem schyliła się po koszyk stojący na stopniach fontanny i pan Llewellyn musiał zrozumieć aluzję, ponieważ kiedy się wyprostowała, już go nie było.

Poczuła ukłucie nieokreślonego żalu i westchnęła głośno. To pewnie dlatego, że jest zakochana, robiło jej się żal wszystkich ludzi, którzy nie czuli tego co ona. Biedny stary pan Llewellyn. Kiedyś widziała w nim prawdziwego czarodzieja, teraz tylko zgarbionego, smutnego człowieka, przedwcześnie postarzałego, tkwiącego w niewoli wiktoriańskich obyczajów, z którymi nie chciał się rozstać. W młodości przeżył silne załamanie nerwowe, co miało pozostać tajemnicą, lecz Alice wiedziała wiele rzeczy, których nie powinna wiedzieć. To się wydarzyło, kiedy mama była małą dziewczynką, a pan Llewellyn przyjacielem jej ojca, Henriego deShiela. Porzucił życie zawodowe w Londynie i wtedy właśnie napisał Magiczne drzwi Eleanor.

Alice nie wiedziała, co wywołało jego załamanie. Na wpół świadomie doszła teraz do wniosku, że powinna to bliżej zbadać. Ale nie dzisiaj, dzisiaj nie ma czasu na przeszłość, skoro po drugiej stronie żywopłotu czeka na nią przyszłość. Kolejny rzut oka potwierdził, że Ben jest sam i zbiera swoje rzeczy, żeby wrócić przez ogród na drugie śniadanie. Pan Llewellyn błyskawicznie wywietrzał jej z pamięci. Podniosła głowę i napawała się blaskiem słońca, które pieściło jej twarz. Jakaż to radość być sobą, tu i teraz. Nie potrafiła sobie wyobrazić, że ktoś mógłby się czuć szczęśliwszy. W końcu po chwili wsunęła manuskrypt pod pachę i ruszyła w kierunku molo, odurzona ponętnym uczuciem, że jest młodą dziewczyną stojącą u progu roziskrzonej przyszłości.

3
Kornwalia, 2003

Słońce przedzierało się przez liście i Sadie pędziła, aż jej płuca zaczęły błagać, żeby się zatrzymała. Ale nawet nie zwolniła, biegła coraz szybciej, wsłuchując się w uspokajający rytm własnych kroków, miarowe dudnienie, cichy pogłos wilgotnego mchu i gęstego zdeptanego poszycia.

Psy jakiś czas temu znikły na wąskiej ścieżce, z nosami przy ziemi, prześlizgując się jak strumienie melasy między połyskującymi pędami jeżyn. Może jeszcze bardziej niż ona ucieszyły się, że deszcz przestał w końcu padać i mogą się wyrwać na wolność. Zdziwiła się, jaką przyjemność sprawiło jej ich towarzystwo. Z początku zaprotestowała, kiedy dziadek zaproponował, żeby je ze sobą wzięła, lecz nabrał już podejrzliwości, gdy nagle zjawiła się na jego progu („Od kiedy jeździsz na urlop?”) i wykazał typowy dla siebie upór.

– Nie znasz tych lasów. Można się w nich zapuścić bardzo głęboko i niewiele trzeba, żeby w nich zabłądzić.

Kiedy zaczął się z nią prawie sprzeczać i zasugerował nawet, że któryś z miejscowych chłopaków mógłby się z nią wybrać „dla towarzystwa” (patrzył na nią przy tym takim wzrokiem, jakby zamierzał zadać pytania, na które nie miała ochoty odpowiadać), szybko się zgodziła, że psom dobrze zrobi, jak się przebiegną.

Sadie zawsze biegała sama, jeszcze zanim wyszła sprawa Baileyów i jej życie w Londynie nagle stanęło na głowie. Niektórzy biegają dla sportu, inni dla przyjemności, a Sadie biegała, jakby próbowała uciec przed własną śmiercią. Tak jej powiedział były chłopak. Rzucił to oskarżycielsko, zgięty wpół, próbując złapać oddech w środku Hampstead Heath. Wzruszyła ramionami, nie rozumiejąc, co można widzieć w tym złego, i właśnie wtedy pojęła, czując przy tym zaskakująco mało żalu, że z ich związku nic nie wyjdzie.

Podmuch wiatru prześlizgnął się przez gałęzie i rozprysnął na jej twarzy ostatnie nocne krople deszczu. Potrząsnęła głową, lecz nie zwolniła. Po obu stronach ścieżki coraz gęściej rosły dzikie róże – niewolnicy przyzwyczajeń, powracający co roku w te same miejsca między liśćmi paproci i próchniejącymi konarami. To dobrze, że takie rzeczy są na świecie, to dowód, że naprawdę istnieje piękno i dobro, jak mówi się w wierszach i wyświechtanych frazesach. W jej pracy łatwo było stracić ten fakt z oczu.

W czasie weekendu w londyńskich gazetach pojawiło się więcej informacji. Sadie zauważyła to przelotnie przez ramię jakiegoś mężczyzny w barze Na Przystani, kiedy jedli z Bertiem śniadanie. Ściślej mówiąc, kiedy ona jadła śniadanie, on zaś pił jakąś zieloną maź, która pachniała trawą. To był tylko niewielki artykulik, jedna kolumna na piątej stronie, lecz imię i nazwisko Maggie Bailey działało na Sadie jak magnes, tak że urwała w pół zdania i zaczęła zachłannie przebiegać wzrokiem drobny druk. Nie dowiedziała się z artykułu niczego nowego, co oznaczało, że nic się nie zmieniło. Bo dlaczego miało się zmienić? Sprawa została zamknięta. Pod artykułem podpisał się Derek Maitland. Nic dziwnego, że uczepił się tej historii jak rzep psiego ogona, taki już był. Pewnie dlatego go wybrała.

Drgnęła przestraszona, kiedy Ash wyskoczył spomiędzy drzew i przeciął jej drogę z klapiącymi uszami i pyskiem otwartym w szerokim, mokrym uśmiechu. Zebrała siły, żeby nie zostać zanadto w tyle, zacisnęła pięści, aż zbielały jej palce, i przyspieszyła. Nie powinna czytać gazet, miała „zrobić sobie przerwę od tego wszystkiego”, wziąć się w garść i odczekać, aż sprawy w Londynie przyschną. Tak radził Donald. Wiedziała, że próbuje ją chronić, żeby nie utarto jej nosa, robił to z życzliwości, ale tak naprawdę za późno.

Swego czasu było o tym głośno we wszystkich gazetach, w wiadomościach telewizyjnych; sprawa nie cichła przez kilka tygodni, zataczała nawet coraz większe kręgi, począwszy od artykułów relacjonujących konkretne komentarze Sadie, przez pochopne oskarżenia o rozłam w Scotland Yardzie i sugestie o próbach uciszenia sprawy. Nic dziwnego, że Ashford był zły. Nigdy nie przegapił żadnej okazji do wygłoszenia pogadanki na temat lojalności.

– Nie ma nic gorszego niż wtyka w wydziale, słyszycie? – mówił, podciągając spodnie poplamione lunchem i rozpryskując strumienie śliny na zebranych detektywów. – Jak macie kolec w dupie, to wyciągajcie go na własnym podwórku. Nic bardziej nie szkodzi wydziałowi niż gliniarz puszczający oko do pismaków.

Szczególną wzmiankę poświęcał wtedy najbardziej odrażającym z obcych, czyli dziennikarzom. Aż mu się broda trzęsła.

– Przeklęte pijawki, wszyscy co do jednego.

Dzięki Bogu nie wiedział, że w tym szczególnym wypadku oko puściła Sadie. Donald ją krył, tak samo jak za każdym razem, od kiedy zaczęła popełniać błędy.

– Od tego są partnerzy – powiedział, zbywając szorstko jej nieporadne wyrazy wdzięczności.

Weszło to nawet w ich codzienne stosunki jako żart na temat jej drobnych potknięć w pedantycznym skądinąd trybie życia, lecz tym ostatnim wybrykiem przekroczyła wszelkie granice. Jako starszy oficer dochodzeniowy Donald był odpowiedzialny za działania całego zespołu; jeśli ktoś zapomniał notesu na przesłuchanie, mógł liczyć tylko na dobroduszne przycinki, lecz jeśli komuś wymykały się oskarżenia, że policja schrzaniła śledztwo, to sprawa wyglądała całkiem inaczej.

Donald domyślił się, że przeciek wyszedł od niej, gdy tylko historia ujrzała światło dzienne. Zabrał ją na piwo do pubu Fox and Hounds i w sposób niepozostawiający miejsca na sprzeciw oznajmił, że musi wyjechać z Londynu. Wziąć zaległy urlop i trzymać się z dala, dopóki nie pozbędzie się tego, co ją męczy.

– Ja nie żartuję, Sparrow – powiedział, ocierając pianę z wąsów twardych jak szczotka ryżowa. – Nie wiem, co w ciebie ostatnio wstąpiło, ale Ashford nie jest głupi, będzie obserwował jak jastrząb. Twój dziadek mieszka w Kornawalii, prawda? Dla własnego dobra… dla dobra nas obojga, wyjedź i nie wracaj, dopóki nie zrobisz ze sobą porządku.

Nagle nie wiadomo skąd pod jej nogami wyrósł konar, przeskoczyła, zawadzając o niego czubkiem buta. Poczuła przypływ adrenaliny i jeszcze bardziej przyspieszyła kroku. Nie wracaj, dopóki nie zrobisz ze sobą porządku. Łatwo powiedzieć! Donald nie znał powodu jej roztargnienia i pomyłek, lecz Sadie wiedziała doskonale, skąd się brały. Przed oczami stanęła jej koperta wsunięta do szafki nocnej w gościnnej sypialni Bertiego: ozdobny papier listowy, staranny charakter pisma i lodowaty szok na widok wiadomości zawartej w środku. Dokładnie od tego wieczoru zaczęły się jej kłopoty – kiedy nadepnęła na ten przeklęty list na wycieraczce. Zaczęło się od sporadycznych kłopotów z koncentracją, drobnych błędów, które łatwo było zatuszować, lecz potem wybuchła sprawa Baileyów, małej dziewczynki zostawionej przez matkę, i rozpętała się burza.

Ostatnim wysiłkiem woli zmusiła się do sprintu do czarnego pniaka, przy którym zwykle zawracała. Nie zwolniła, dopóki do niego nie dobiegła, wyciągając rękę, by dotknąć wilgotnego, poszarpanego wierzchołka, po czym zgięła się wpół i oparła dłońmi o kolana, żeby złapać oddech. Przepona pracowała jej ciężko, przed oczami migotały gwiazdki. Bolał ją każdy mięsień, lecz było to przyjemne uczucie. Ash węszył w pobliżu, obwąchiwał omszały konar sterczący ze stromego błotnistego stoku. Łapczywie napiła się wody z butelki, po czym wycisnęła trochę płynu prosto w spragniony psi pysk. Pogłaskała gładką, błyszczącą ciemność między uszami.

– A gdzie twój braciszek? – spytała, na co Ash przekrzywił łeb i patrzył na nią mądrymi ślepiami. – Gdzie Ramsay?

Rozglądała się po otaczającym ich dzikim gąszczu zieleni. Paprocie wyciągały do światła spiralne łodyżki, które rozwijały się w liście. Słodki aromat wiciokrzewu mieszał się z zapachem mokrej ziemi i letniego deszczu. Uwielbiała ten zapach, a jeszcze bardziej od czasu, kiedy Bertie powiedział jej, że powoduje go pewien rodzaj bakterii. Dowodził w ten sposób, że w ostatecznym rozrachunku nawet złe rzeczy mogą rodzić dobre owoce. Sadie miała wiele powodów, aby wierzyć i mieć nadzieję, że to prawda.

Las był rzeczywiście głęboki i szukając Ramsaya, doszła do wniosku, że Bertie miał rację. W takim miejscu można się zgubić na dobre. Może nie ona, nie z psami, które miały doskonały węch i znały drogę do domu, lecz ktoś inny, niewinny, jakaś dziewczynka z bajki. Taka dziewczynka z głową wypełnioną romansami mogła łatwo zapuścić się zbyt głęboko w te lasy i zabłądzić.

Sadie nie znała zbyt wielu bajek, poza kilkoma najbardziej znanymi. Była to jedna z ogromnych luk, jakie odkryła w swoim życiu, kiedy porównywała się z rówieśnikami (bajki, matura na piątkę, ciepło rodzicielskie). Nawet w pokoiku tej dziewczynki, małej Bailey, choć skromnie urządzonym, zauważyła półkę z książkami oraz sfatygowany tom z bajkami braci Grimm. W dzieciństwie Sadie nie było opowiadanych półgłosem historii w rodzaju „Za siedmioma górami, za siedmioma lasami”. Jej mama nie należała do takich matek, tata tym bardziej, oboje chowali stanowczą odrazę do wszystkiego, co fantastyczne, dziwaczne i niezwykłe.

Mimo to jako obywatelka świata widziała i słyszała wystarczająco dużo, by wiedzieć, że w bajkach giną ludzie i że zwykle dzieje się to w gęstych, ciemnych lasach. Ludzie giną dość często również w prawdziwym świecie. Sadie wiedziała o tym najlepiej. Niektórzy giną w wypadkach, inni znikają z wyboru: ginący w przeciwieństwie do znikających. Takich jak Maggie Bailey.

– Uciekła – stwierdził Donald niemal od razu, tego samego dnia, gdy znaleźli małą Caitlyn samą w pustym mieszkaniu, kilka tygodni przed odkryciem listu, który dowodził, że miał rację. – Przerosła ją odpowiedzialność. Dzieci, utrzymanie, wiązanie końca z końcem. Ech, gdybym mógł dostać funta za każdym razem, kiedy to widziałem.

Sadie nie chciała jednak uwierzyć w tę teorię. Zaczęła snuć własne fantastyczne hipotezy rodem z powieści kryminalnych. Upierała się, że matka nie zostawiłaby swojego dziecka, i nie przestawała się dopominać o ciągnące się w nieskończoność przeglądanie materiału dowodowego, szukanie nowych tropów i poszlak, które mogli przeoczyć.

– Szukasz czegoś, czego nigdy nie znajdziesz, Sparrow – powiedział Donald. – Czasami, niezbyt często, ale czasami, sprawy są naprawdę tak cholernie proste, jak się wydaje.

– Tak jak ty?

Roześmiał się.

– Pyskaty babsztyl. – Potem jednak głos mu złagodniał, nabrał prawie ojcowskiego ciepła, chociaż Sadie wolałaby chyba, żeby zaczął wrzeszczeć. – Zdarza się najlepszym. Jak popracujesz w tym zawodzie wystarczająco długo, to w końcu jakaś sprawa zalezie ci za skórę. Co znaczy tylko tyle, że jesteś człowiekiem, ale nie, że masz rację.

Oddech Sadie się uspokajał, lecz nadal nigdzie nie widziała Ramsaya. Zawołała go i jej głos odbił się echem w ciemnych, wilgotnych miejscach. Ramsay… Ramsay… Ram… ostatnie, urwane powtórzenie rozmyło się w ciszy. Był bardziej zdystansowany od Asha i trzeba było więcej wysiłku i czasu, aby pozyskać jego zaufanie. Może to niesprawiedliwe, lecz właśnie dlatego był jej ulubieńcem. Sadie zawsze była ostrożna wobec łatwych emocji. Zauważyła to również u matki Maggie Bailey, Nancy, podejrzewała nawet, że to ta cecha je do siebie zbliżyła. Nazywano to folie à deux, paranoją indukowaną. Dwoje skądinąd normalnych ludzi podsyca u siebie to samo złudzenie. Sadie zrozumiała, że obie z Nancy Bailey karmiły się nawzajem fantazjami, przekonując się, że za zniknięciem Maggie kryło się coś więcej.

I to był rzeczywiście obłęd. Pracowała w policji dziesięć lat, w tym pięć jako detektyw dochodzeniówki, i wszystko, czego się nauczyła, poszło z dymem w chwili, gdy zobaczyła tę śliczną małą dziewczynkę zamkniętą w dusznym, zatęchłym mieszkaniu. Z okna za jej plecami światło opromieniało jej rozczochrane jasne włoski i tworzyło wokół głowy aureolę. Patrzyła wielkimi, okrągłymi oczami na dwie nieznajome osoby, które wpadły znienacka przez drzwi. Sadie podeszła do niej, wzięła ją za rączki i powiedziała czystym, pogodnym głosem, którego sama nie poznawała:

– Cześć, ślicznotko. Co takiego masz na koszulce? Jak się nazywa ta dziewczynka?

Była taka krucha i zalękniona. W jednej chwili trafiła w jej duszy prosto w miejsce, które Sadie od dawna chroniła przed emocjami. Przez wiele dni potem czuła na dłoniach na wpół materialny dotyk dziecinnych rączek, a w nocy, kiedy próbowała zasnąć, słyszała cichutki, płaczliwy głosik: Mamusia? Gdzie mamusia? Zżerała ją gorączkowa potrzeba, żeby wszystko naprawić, żeby zwrócić dziecku matkę, a Nancy Bailey okazała się w tym idealną partnerką. Nancy można było jednak wybaczyć, że chwytała się każdej nadziei, by usprawiedliwić bezduszne postępowanie córki, złagodzić szok spowodowany faktem, że jej wnuczka została sama, a zarazem uśmierzyć własne wyrzuty sumienia („Gdybym nie wyjechała wtedy na tydzień z koleżankami, sama bym ją znalazła”). Lecz Sadie powinna była wykazać więcej rozsądku. Jej praca, jej całe życie zbudowane były na zdrowym rozsądku.

– Ramsay! – zawołała znowu.

I znów odpowiedziała jej tylko cisza wypełniona szelestem liści i dalekim szumem wody płynącej rowem. Odgłosy natury, które miały to do siebie, że pogłębiały uczucie samotności. Wyciągnęła ramiona nad głową. Pokusa, by skontaktować się z Nancy, była prawie namacalna, niczym wielki ciężar w piersi, dwie spocone pięści zaciskające się na płucach. Mogła się pogodzić z własnym upokorzeniem, lecz wstyd, jaki ją ogarniał na myśl o Nancy, był przytłaczający. Nadal czuła palącą potrzebę przepraszania, wyjaśniania, że popełniła błąd, że nie miała zamiaru podsycać fałszywych nadziei. Donald znał ją na wylot.

„Aha, i… Sparrow, nawet nie myśl o tym, żeby się kontaktować z babcią”, powiedział na pożegnanie.

– Ramsay! – krzyknęła jeszcze głośniej. – Gdzieś ty się podział?

Nasłuchiwała uważnie. Przestraszony ptak, trzepot ciężkich skrzydeł w koronach drzew. Jej wzrok przebił się przez ażurowy gąszcz gałęzi w kierunku białej plamki samolotu, orzącego za sobą niebo. Samolot leciał na wschód, w kierunku Londynu, i Sadie obserwowała go z dziwnym poczuciem wyobcowania. Wydawało się nie do pomyślenia, że wir jej własnego życia kręci się tam bez niej.

Od wyjazdu nie dostała ani jednej wiadomości od Donalda. Właściwie ich nie oczekiwała. Minął dopiero tydzień, a on nalegał, żeby wzięła cały miesiąc urlopu.

– Mogę wrócić wcześniej, jeśli będę chciała, prawda? – spytała młodego pracownika w kadrach.

Z jego zdezorientowanej miny wywnioskowała, że nikt do tej pory nie zadał mu takiego pytania.

– Lepiej nie – warknął potem Donald. – Jeśli cię tu zobaczę, zanim dojdziesz do siebie, to skończą się żarty, Sparrow, pójdę prosto do Ashforda.

Wiedziała, że to nie były czcze pogróżki. Myślał już o emeryturze i nie zamierzał pozwolić, żeby niezrównoważona partnerka pokrzyżowała mu plany. Sadie nie miała innego wyjścia, spakowała walizkę, podwinęła ogon pod siebie i pojechała do Kornwalii. Zostawiła Donaldowi numer do Bertiego, uprzedziła, że czasem niełatwo tam złapać zasięg, i nie traciła nadziei, że niebawem wezwie ją z powrotem.

Usłyszała głuchy warkot i zerknęła w dół. Ash zesztywniał i nieruchomo niczym posąg wpatrywał się w las.

– O co chodzi, piesku? Nie podoba ci się zapach użalania się nad sobą?

Sierść zjeżyła się psu na karku, zastrzygł uszami i patrzył z uwagą w ten sam punkt. Wtedy i ona to usłyszała: szczekanie Ramsaya. Odgłos dochodził z oddali, raczej nie przypominał zajadłego ujadania, mimo to brzmiał dziwnie. Ash znowu zawarczał i Sadie zakręciła butelkę. Od kiedy psy ją zaadoptowały, obudził się w niej osobliwy instynkt macierzyński.

– Chodźmy – rzuciła, klepiąc się po udzie. – Poszukajmy twojego brata.

Jej dziadkowie nie trzymali psów, kiedy mieszkali w Londynie, ponieważ babcia miała uczulenie. Lecz kiedy zmarła, a Bertie przeniósł się na emeryturę do Kornwalii, kiepsko się trzymał.

„Radzę sobie – mówił, przekrzykując świsty na linii. – Podoba mi się tu. W dzień zawsze sobie znajduję coś do roboty. Tylko noce są ciche; zaczynam się kłócić z telewizorem. Gorzej, mam podejrzenia, że przegrywam”.

Mówił to, żeby zbagatelizować powagę sytuacji, lecz Sadie słyszała, jak głos mu się łamie. Dziadkowie kochali się od wczesnej młodości. Ojciec babci był dostawcą w sklepie rodziców dziadka w Hackney i od tamtej pory Ruth i Bertie nigdy się nie rozstawali. Rozpacz dziadka była wręcz namacalna i Sadie z całego serca pragnęła powiedzieć coś, czym mogłaby mu ulżyć. Niestety, słowa nigdy nie były jej mocną stroną, zasugerowała więc, że może miałby większe szanse w kłótni z labradorem. Roześmiał się i powiedział, że o tym pomyśli, a nazajutrz pojechał do schroniska. Jak to zwykle z nim bywało, przyjechał nie z jednym, lecz z dwoma psami i zbzikowanym kotem. Po tygodniu od swego przyjazdu Sadie doszła do wniosku, że cała czwórka tworzy całkiem zadowoloną rodzinę, chociaż kot spędza większość czasu, chowając się za kanapą. Nie widziała dziadka tak wesołego od momentu, gdy zachorowała Ruth. Tym bardziej nie mogła się pokazać w domu bez psów.

Ash wysforował się do przodu i Sadie musiała przyspieszyć, żeby nie stracić go z oczu. Zauważyła, że w tym rejonie lasu roślinność nieco się zmieniła. Powietrze również stało się lżejsze. Między rzednącymi drzewami jeżyny skwapliwie korzystały z większej ilości światła i rozrastały się coraz gęściej. Gałęzie zaczepiały ją za spodenki, kiedy między nimi przemykała. Gdyby miała skłonności do fantazjowania, mogłaby pomyśleć, że próbują ją zatrzymać.

Wdrapywała się po stromym gruncie, omijając wielkie porozrzucane głazy, póki nie dotarła na szczyt wzgórza i nie znalazła się na skraju lasu. Przystanęła i zaczęła się rozglądać. Nie zapuszczała się dotąd tak daleko. Przed nią rozpościerała się łąka, zarośnięta dziko wysoką trawą, w oddali wznosił się płot i coś, co wyglądało na koślawą bramę. Za nią ciągnęła się taka sama wielka zielona przestrzeń, usiana z rzadka wielkimi drzewami o rozłożystych, gęstych koronach. Sadie wstrzymała oddech. Na środku wielkiej łąki stało dziecko; samotna sylwetka dziewczynki rysowała się na tle światła padającego z tyłu, więc Sadie nie mogła rozpoznać twarzy. Otworzyła usta, żeby zawołać, lecz kiedy to zrobiła, dziecko znikło i zamieniło w skrawek jaskrawożółtego blasku.

Potrząsnęła głową. To przez zmęczenie, powinna przetrzeć oczy, pewnie widziała tylko plamki przed oczami.

Ash, który pogalopował do przodu, obejrzał się, żeby sprawdzić, jak daleko została w tyle, i szczeknął niecierpliwie, stwierdziwszy, że się ociąga. Ruszyła w jego kierunku, odsuwając od siebie niemiłą, mglistą myśl, że robi coś, czego nie powinna. To było dla niej całkiem nowe uczucie; zwykle nie zwracała uwagi na takie rzeczy, lecz ostatnie kłopoty w pracy pozostawiły po sobie ślady. Nie lubiła się bać. Strach prowadzi do słabości, a ona wiele lat temu postanowiła, że lepiej wejść prosto w paszczę lwa, niż pozwolić, żeby lęki skradały się za plecami.

Brama była drewniana, wyblakła i popękana, wisiała na zawiasach znudzona, jakby ostentacyjnie dawała do zrozumienia, że robi to od bardzo długiego czasu. Gęste liściaste pnącze z fioletowymi dzwonkami oplotło się szczelnie wokół słupków i Sadie musiała się przecisnąć między wygiętymi palikami. Ash, zachęcony tym znakiem, że jego pani nadal za nim podąża, szczeknął energicznie i przyspieszył kroku, a po chwili zniknął w oddali.

Trawa muskała gołe kolana Sadie; spocona skóra swędziała po lekkich smagnięciach. Coś w tym miejscu nie dawało jej spokoju. Od chwili gdy przeszła przez bramę, nie odstępowało jej dziwne wrażenie, że coś jest nie w porządku. Sadie nigdy nie słuchała przeczuć, nie było potrzeby zatrudniać szóstego zmysłu, skoro pozostałych pięć pracowało wystarczająco skutecznie, i z całą pewnością to dziwactwo również miało swoje racjonalne wyjaśnienie. Minęło około dziesięciu minut, zanim sobie uprzytomniła, o co chodzi. Łąka była pusta. Nie chodziło o drzewa, trawę czy ptaki, tych nie brakowało, lecz o wszystko inne – nigdzie nie warczały traktory, nie widać było ludzi pracujących w polu lub naprawiających płoty, zwierząt pasących się na trawie. W tych okolicach było to niezwykłe zjawisko.

Rozejrzała się, szukając czegoś, co by świadczyło, że nie ma racji. Słyszała w pobliżu szum płynącej wody, a z gałęzi pobliskiej wierzby obserwował ją ptak przypominający kruka. Widziała rozległą połać wysokiej, szumiącej trawy i pojedyncze rosochate drzewa, lecz jak okiem sięgnąć nigdzie żywej duszy.

Gdy kątem oka zauważyła, że coś czarnego mignęło na drzewie, aż drgnęła niemile zaskoczona. To ptak poderwał się z gałęzi i leciał prosto na nią. Uchyliła się, żeby uniknąć uderzenia, potknęła się o coś i upadła na kolana w miękką, błotnistą ziemię przy grubej wierzbie. Obejrzała się, piorunując zdradliwe miejsce oskarżycielskim spojrzeniem, i zobaczyła sznur pokryty rosą, zaplątany o jej lewą stopę.

Sznur.

Intuicja, a może doświadczenie – ponure wspomnienia niezliczonych miejsc zbrodni oglądanych w czasie śledztw – kazały jej podnieść wzrok. Z drzewa zwisał postrzępiony koniec liny, a obok drugi taki sam z przyczepionym na końcu kawałkiem spróchniałej deski. A więc nie szubienica, tylko huśtawka.

Wstała, otrzepała ubłocone kolana i powoli obeszła kołyszący się sznur. Było coś dziwnie niepokojącego w postrzępionym wspomnieniu dziecięcej zabawy w tym odludnym miejscu, lecz zanim zdążyła się zastanowić, Ash pognał dalej; jego krótkotrwała troska o Sadie ustąpiła miejsca palącej chęci, by odnaleźć brata.

Ostatni raz obrzuciła spojrzeniem linę i pobiegła za psem. Tym razem jednak zaczęła zwracać uwagę na rzeczy, które przedtem przegapiła. Rząd niesfornych cisów okazał się starym, zdziczałym żywopłotem; na tle północnego horyzontu między dwoma gęstymi kępkami polnych kwiatów zauważyła coś, co wyglądało na most. Zatem roztrzaskana brama, przez którą się przecisnęła, nie była szczątkiem ogrodzenia między dwoma naturalnymi terenami, lecz zaniedbaną granicą między cywilizacją i głuszą. Co oznaczało, że ten skrawek ziemi, po którym szła, nie był ugorem, ale ogrodem. W każdym razie był nim kiedyś.

Zza cisowego żywopłotu znów doszło ciche ujadanie i Ash odpowiedział głośnym szczeknięciem, po czym zniknął w szczelinie między gąszczem zieleni. Sadie zrobiła to samo, a kiedy przeszła na drugą stronę, stanęła jak wryta. Przed nią rozciągała się czarna jak atrament tafla wody, niczym szkliste lustro na nieruchomej polanie. Dookoła wierzby układały się w pierścień, a na środku jeziorka wystający nad wodą wielki błotnisty pagórek tworzył coś w rodzaju wysepki. Oblegały go kaczki, łyski i wodniki, a wokół unosił się intensywny, lekko zgniły zapach żyznej ziemi. Miejsce to wywoływało w Sadie przedziwne uczucie, jakby obserwowały ją ciemne, błyszczące ptasie oczy.

Znowu zaszczekał Ramsay i Sadie ruszyła wilgotnym, mulistym brzegiem jeziora, śliskim od kaczych odchodów. Szła ostrożnie między drzewami w kierunku drewnianego pomostu po drugiej stronie jeziora, gdzie stał teraz Ash i z uniesionym ogonem szczekał na alarm.

Odsunęła sprzed twarzy gałęzie wierzby płaczącej i schyliła się pod dziwną szklaną kulą zwisającą na zardzewiałym łańcuchu. Po drodze minęła jeszcze cztery takie same kuliste przedmioty, wszystkie pokryte grubą warstwą kurzu i zaklejone w środku pokoleniami pajęczyn. Dotknęła lekko spodu, podziwiając osobliwy urok, zastanawiając się nad przeznaczeniem tych fantazyjnych owoców zwisających między liśćmi.

Kiedy dotarła na pomost, zobaczyła, że tylna łapa Ramsaya zaklinowała się w dziurze między gnijącymi deskami. Pies zaczynał panikować, więc Sadie ostrożnie przyspieszyła kroku na drewnianym molo. Uklękła, pogłaskała psa po uszach, żeby go uspokoić, a kiedy stwierdziła, że nic poważnego mu się nie stało, zaczęła się zastanawiać, jak go uwolnić. W końcu nie wymyśliła nic lepszego, niż przytrzymać mocno łapę i szarpnąć za deski. Ramsay nie okazywał za grosz wdzięczności – drapał pazurami i szczekał oburzony na tę niezasłużoną krzywdę.

– Wiem, wiem – mruknęła. – Niektórzy nie potrafią przyjmować pomocy.

W końcu udało jej się go uwolnić. Położyła się na plecach, żeby złapać oddech, a tymczasem pies, nastroszony, lecz cały i zdrowy, czym prędzej uciekł z pomostu. Sadie zamknęła oczy i roześmiała się, bo Ash zaczął ją lizać z uznaniem po szyi. Cichy głosik ostrzegał ją, że deski mogą w każdej chwili pęknąć, lecz była zbyt zmęczona, żeby zwracać na to uwagę.

Słońce wzeszło i wspięło się już po niebie całkiem wysoko, dotyk ciepłych promieni na twarzy wydawał się prawdziwym błogosławieństwem. Sadie nigdy nie należała do ludzi o skłonnościach do kontemplacji, lecz w tym momencie ich zrozumiała. Z ust wyrwało jej się zadowolone westchnienie, mimo że od długiego czasu słowo „zadowolony” było ostatnim określeniem, jakie by wybrała na opisanie swojego samopoczucia. Słyszała własny oddech, krew tętniącą w skroniach tak głośno, jakby trzymała przy uchu muszlę i podsłuchiwała szum oceanu.

Kiedy zamknęła oczy, eliminując wiecznie ingerujący w naturę rzeczy wzrok, cały świat wypełnił się nagle dźwiękami: chlupotem wody obmywającej słupki, pluskiem kaczek muskających powierzchnię podczas lądowania na środku jeziora. Nasłuchując, zdała sobie sprawę z wszechobecnego, otulającego ją szumu, podobnego do setek warczących maleńkich silniczków. Dźwięk ten kojarzył się nieodłącznie z latem i z początku nie umiała go nazwać, lecz po chwili zrozumiała. Owady, całe chmary owadów.

Usiadła, mrugając przed rażącym blaskiem słońca. Na chwilę świat zrobił się całkiem biały, po czym znów wszystko wróciło do normy. Liście lilii wodnych lśniły na wodzie niczym kafelki glazury w kształcie serca, kwiaty wyciągały ku niebu piękne otwarte dłonie. W powietrzu unosiły się setki małych skrzydlatych stworzeń. Podniosła się i już miała zawołać psy, kiedy jej uwagę zwróciło coś po drugiej stronie jeziora.

Na środku osłonecznionej polany stał kamienny budynek ze spadzistym dachem i wejściem osłoniętym portykiem. Spomiędzy dachówek wyrastały kominy, a w słońcu mrugały konspiracyjnie trzy rzędy okien z szybkami w ołowianych ramkach. Do ceglanej fasady przylgnęło żarłoczne, zielone pnącze, a w koronkowej plątaninie pędów małe ptaszki wytwarzały wrażenie nieustannego ruchu. Sadie gwizdnęła cicho.

– A cóż taka wytworna, stara dama robi w takim miejscu? – Powiedziała to cicho, lecz jej głos zabrzmiał obco i nieprzyjaźnie; wymuszona wesołość sprawiała wrażenie intruza w tej wybujałej zieleni ogrodu.

Ruszyła wokół jeziora w kierunku domu, który przyciągał ją magnetyczną siłą. Kaczki i inne dzikie ptaki nie zwracały na nią uwagi, a ich obojętność w jakiś sposób harmonizowała z pięknym, ciepłym dniem i wilgotnym powietrzem wokół jeziora i podsycała nieco klaustrofobiczną atmosferę tego miejsca.

Kiedy dotarła na drugi kraniec jeziora, zauważyła ścieżkę prowadzącą do wejścia, w znacznej części zarośniętą zaborczym głogiem. Przejechała po powierzchni czubkiem buta. Kamień. Kiedyś prawdopodobnie był brązoworóżowy, tak jak wszystkie budynki w miasteczku, lecz z biegiem czasu całkowicie sczerniał.

Gdy podeszła bliżej, stwierdziła, że dom sprawia wrażenie tak samo opuszczonego i zapomnianego jak ogród. Brakowało dachówek, a te, które odpadły, leżały roztrzaskane na ziemi, w oknie na najwyższym piętrze tkwiła stłuczona szyba, wiele innych oklejała gruba warstwa ptasich odchodów, białe stalaktyty zwisały z parapetu i rozpryskiwały się na błyszczących liściach pod oknem.

Jakby na potwierdzenie swego udziału w gromadzeniu tych pokaźnych grud nieczystości, zza potłuczonego szkła wyleciał niewielki ptaszek. Poszybował prosto przed siebie i przemknął tuż koło ucha Sadie. Wzdrygnęła się. Były wszędzie, te małe ptaki, które mignęły jej nad jeziorem, śmigały w ciemnej plątaninie pnących roślin i nawoływały się niecierpliwym świergotem. Ale liściasty gąszcz roił się nie tylko od ptaków, lecz również od niewiarygodnej chmary owadów – motyli, pszczół i całego mnóstwa innych, których nie potrafiła nawet nazwać. Wywoływały złudzenie nieustannego ruchu i tętniącego życia, kontrastującego ze zrujnowanym, pożałowania godnym stanem budynku.

Wszystko wskazywało na to, że dom jest opuszczony, lecz Sadie wzywano nieraz do domów, w których mieszkali starzy ludzie, i wiedziała, że za zaniedbanym wyglądem często kryje się smutna ludzka historia. Na odrapanych drewnianych drzwiach wisiała przekrzywiona mosiężna kołatka w kształcie lisiej głowy; Sadie już podniosła rękę, ale po chwili ją opuściła. Co właściwie powie, kiedy ktoś otworzy drzwi? Zastanawiając się, rozprostowywała po kolei palce. Nie potrafiła podać żadnego powodu, dla którego się tu znalazła, a oskarżenie o wtargnięcie na teren prywatny było ostatnią rzeczą, jakiej teraz potrzebowała. Jednak w tej samej chwili, kiedy o tym pomyślała, wiedziała już, że snuje niepotrzebnie rozważania. Dom, przed którym stała, był z całą pewnością opuszczony. Nie potrafiła wyjaśnić tego słowami, może otaczała go specyficzna atmosfera, tak czy inaczej nie miała wątpliwości, że nikt tu nie mieszka.

Nad drzwiami zauważyła ozdobny witraż: cztery postaci w długich szatach, każda przedstawiona na tle innej pory roku. Nie był to, na ile Sadie mogła ocenić, obraz religijny, lecz wywoływał podobny efekt – czegoś prawdziwego, może ukrytego hołdu, który przywodził na myśl kościelne witraże. Podciągnęła pod drzwi wielką skrzynkę na rośliny i ostrożnie stanęła na krawędzi.

Przez kawałek przezroczystego szkła zobaczyła hol z owalnym stołem na środku. Na blacie stał wazon: porcelanowy, pękaty dzban z namalowanymi kwiatami oraz – zmrużyła oczy – bladym złotym wzorkiem wijącym się wzdłuż ucha. W wazonie było kilka niedbale ułożonych kruchych gałązek, może wierzbowych witek; pod spodem leżały suche listki. Z gipsowej rozety na suficie zwisał fantazyjny kryształowy żyrandol, w głębi holu zaś pięły się i rozchodziły na boki szerokie schody, wyłożone wytartym czerwonym chodnikiem. Na ścianie po lewej, obok zamkniętych drzwi, wisiało okrągłe lustro.

Zeskoczyła ze skrzyni. Po obu stronach portyku rozciągał się gęsty, bezładny ogród. Zaczęła się przez niego przedzierać. Kolce jeżyn zaczepiały o jej podkoszulkę, w powietrzu unosił się silny, lecz dość przyjemny zapach wilgotnej ziemi, butwiejących liści i świeżych kwiatów łapiących pierwsze promienie słońca; wielkie, tłuste trzmiele pracowicie zbierały pyłek z drobnego bladoróżowego kwiecia. Jeżyny. Sama się zdziwiła, odkopując tę wiedzę. Za kilka miesięcy te gałęzie będą się uginać od owoców.

Podeszła do okna i natychmiast zauważyła wycięte w drewnianej futrynie nierówne litery – A i może E, pokryte ciemnozielonym nalotem. Przeciągnęła palcami po głębokich rowkach, zastanawiając się leniwie, kto mógł to zrobić. Z gęstych zarośli pod parapetem sterczał wygięty żelazny pręt i gdy Sadie rozgarnęła gałęzie, odkryła zardzewiałą ławkę ogrodową. Obejrzała się przez ramię na dżunglę, którą właśnie przemierzyła. Trudno było sobie wyobrazić, że ktoś tu kiedyś siedział i patrzył na pięknie utrzymany ogród.

Znowu ją ogarnęło dziwne, prawie złowieszcze uczucie, ale szybko się z niego otrząsnęła. Interesowały ją fakty, nie uczucia, zwłaszcza po ostatnich wydarzeniach powinna sobie nieustannie o tym przypominać. Przyłożyła dłonie do szyby i przycisnęła do nich twarz, aby zajrzeć do środka.

W pokoju panował półmrok, lecz w miarę jak jej wzrok się przyzwyczajał, z ciemności zaczęły się wyłaniać przedmioty: fortepian w kącie przy drzwiach, pośrodku kanapa i dwa fotele zwrócone do niej przodem, kominek pod ścianą po drugiej stronie. Sadie doświadczyła dziwnego, lecz przyjemnego uczucia, jakby uchylała wieko czyjegoś życia. Uważała takie chwile za wisienkę na torcie swojej pracy. Mimo że dużo częściej była świadkiem ponurych i okropnych historii, zawsze ją fascynowało, jak żyją inni ludzie. I choć nie znajdowała się teraz na miejscu zbrodni i nie przyjechała tu służbowo, mimowolnie zaczęła odnotowywać w pamięci swoje spostrzeżenia.

Na ścianach wyłożonych spłowiałą bladofiołkową tapetą w kwiaty półki uginały się pod ciężarem setek książek. Nad kominkiem wisiał, niczym na straży, portret kobiety o pięknym nosie i tajemniczym uśmiechu. Na sąsiedniej ścianie podwójne drzwi balkonowe, oskrzydlone grubymi adamaszkowymi zasłonami, prowadziły kiedyś do bocznego ogrodu, a w takie poranki jak ten słońce wlewało się do środka i rzucało ciepłe, jasne kwadraty na wyłożoną dywanem podłogę. Lecz to było kiedyś. Teraz fale nieustępliwego bluszczu przyklejały się do szkła i wpuszczały do środka tylko drobniutkie plamki światła. Przy drzwiach stał wąski drewniany stół, a na nim fotografia w ozdobnej ramce. W półmroku nie dało się dostrzec osoby na zdjęciu, lecz nawet gdyby oświetlenie było lepsze, i tak widok zasłaniała staroświecka filiżanka ze spodeczkiem.

Rozmyślając, Sadie przygryzła wargi. Pokój z otwartym fortepianem, przekrzywionymi poduszkami i filiżanką na stole sprawiał wrażenie, że mieszkańcy domu przed chwilą wyszli i lada chwila wrócą, lecz jednocześnie w tym dziwnym wnętrzu po drugiej stronie szyby panował niesamowity bezruch. Pomieszczenie jakby zamarło, wszystko, co się w nim znajdowało, zawisło w przestrzeni, tak że nawet powietrze, najbardziej nieustępliwy z żywiołów, zostało odcięte na zewnątrz, a w środku nie dawało się oddychać. Ale to nie wszystko. Coś wskazywało, że pokój porzucono w tym stanie bardzo dawno temu. Początkowo Sadie myślała, że zwodzą ją wytężone oczy, lecz po chwili zrozumiała, że mętny połysk wypełniający całe pomieszczenie powoduje gruba warstwa kurzu.

Widziała go teraz wyraźnie na biurku pod oknem, gdzie snop światła wydobył tę powłokę pokrywającą wszystkie przedmioty: kałamarz, abażur lampy oraz książki, rozrzucone między nimi na chybił trafił. Jej uwagę zwróciła kartka leżąca na wierzchu ze szkicem dziecięcej twarzy – ślicznej buzi o wielkich, poważnych oczach, delikatnych wargach i włoskach opadających po obu stronach maleńkich uszu, tak że chłopczyk (lub dziewczynka – trudno było orzec) wyglądał bardziej na ogrodowego chochlika niż prawdziwe dziecko. Zauważyła, że szkic jest miejscami rozmazany, czarny tusz rozsmarowany, a grube kreski zatarte. W dolnym rogu widniały podpis i data – 23 czerwca 1933.

Za plecami Sadie rozległ się tupot i szelest rozgarnianych gwałtownie roślin, tak że Sadie podskoczyła i uderzyła czołem o szybę. Z gąszczu jeżyn wyskoczyły dwa czarne zdyszane psy i natychmiast zaczęły obwąchiwać ziemię wokół jej nóg.

– Pewnie chcecie śniadanie – powiedziała, kiedy zimny, wilgotny nos szturchnął ją w rękę. Jej własny żołądek natychmiast podchwycił tę myśl i zaburczał głośno. – Dobrze, chodźmy. – Odwróciła się od okna. – Wracamy do domu.

Obrzuciła dom ostatnim spojrzeniem, po czym ruszyła za psami przez potargany żywopłot. Wschodzące słońce schowało się za chmurę i okna przestały połyskiwać w jeziorze. Budynek nachmurzył się posępnym cieniem niczym rozpieszczone dziecko, które lubi być w centrum uwagi, i dąsa się teraz, ponieważ je zlekceważono. Nawet ptaki nabrały zuchwałej śmiałości i fruwały po zamglonej polanie tam i z powrotem, a ich świergot brzmiał, jakby się naśmiewały. Chór owadów również przybierał na sile wraz z rosnącym upałem.

Nieruchoma tafla jeziora migotała tajemniczo, a nawet trochę obłąkańczo, i nagle Sadie poczuła bardzo wyraźnie, że jest tu intruzem. Trudno powiedzieć, skąd się brała ta pewność, lecz kiedy się odwróciła i schyliła głowę, żeby przejść przez dziurę w cisowym żywopłocie, czuła – a jak każdy dobry policjant miała do takich spraw nosa – że w tym domu wydarzyło się coś złego.

4
Kornwalia, październik 1932

Dziewczęta aż krztusiły się ze śmiechu, kiedy szybowiec omal nie odciął mamie czubka głowy. Podniecona Alice splotła dłonie, a Clementine pogalopowała za małym szybowcem.

– Tylko nie puszczaj go zbyt blisko dziecka – ostrzegła mama, sprawdzając na włosach, czy wszystkie szpilki tkwią na swoim miejscu.

Jeśli Clementine usłyszała ostrzeżenie, to nie pokazała tego po sobie w żaden sposób. Pędziła przed siebie z powiewającą spódniczką, jakby goniło ją stado bizonów, i z wyciągniętymi ramionami szykowała się do złapania szybowca, choćby miała się roztrzaskać o ziemię.

Z jeziora wyczłapało stado hałaśliwych, zaciekawionych kaczek, żeby zobaczyć, co to za zamieszanie, i teraz rozpierzchły się na wszystkie strony, trzepocząc skrzydłami i kwacząc z oburzeniem, bo szybowiec, a tuż za nim Clemmie wpadli z poślizgiem w sam środek stada.

Tata uśmiechnął się znad tomiku poezji, który czytał na ławce obok starej skrzyni na kwiaty.

– Wspaniałe lądowanie! – zawołał.

To on wpadł na pomysł, aby kupić Clemmie szybowiec. Zobaczył reklamę w gazecie i zamówił go z Ameryki. Miała to być tajemnica, lecz Alice wiedziała o tym od kilku miesięcy. Zawsze wiedziała dużo wcześniej, kto, co i od kogo dostanie. Pewnego wieczoru wiosną zauważyła, jak tata wskazał reklamę i powiedział:

– Spójrz na to. Idealny prezent dla Clemmie, nie sądzisz?

Mama nie zapaliła się do tego pomysłu. Spytała, czy naprawdę uważa, że drewniany szybowiec jest stosownym prezentem dla dwunastoletniej dziewczynki, lecz tata uśmiechnął się i odparł, że Clementine nie jest zwyczajną dwunastoletnią dziewczynką. I miał rację, Clemmie była zdecydowanie niezwykłą dziewczynką.

– To syn, którego nie mamy – lubił powtarzać, zanim urodził się Theo.

W kwestii szybowca też miał rację. Po lunchu Clemmie odwinęła papier i oczy zrobiły jej się okrągłe jak spodki. I naprawdę zapiszczała z radości. Poderwała się z krzesła i rzuciła do drzwi, ciągnąc za sobą obrus.

– Clemmie, stój! – zawołała mama, sięgając po wazon. – Jeszcze nie skończyliśmy. – Rozejrzała się błagalnie po pozostałych. – Nie wychodźmy na dwór. Może porozwiązujemy szarady w bibliotece…

Trudno jednak świętować urodziny, kiedy gość honorowy uciekł z miejsca zdarzeń, tak więc ku wyraźnemu rozczarowaniu mamy goście nie mieli innego wyjścia, jak tylko porzucić starannie zastawiony stół i przenieść popołudniową część uroczystości do ogrodu.

Tak właśnie się tu znaleźli – cała rodzina, pan Llewellyn, babcia i niania Rose. Rozbiegli się po trawniku, podczas gdy na głęboko zielonej trawie rozlewały się długie popołudniowe cienie. Dzień był przepiękny, jesienny, lecz ciepły. Na murach budynku nadal kwitł powojnik, drobne ptaszki ćwierkały, przemykając po polanie. Nawet małego Thea przyniesiono z domu w koszu.

Na sąsiednim polu jakiś gospodarz palił wrzosowisko i w powietrzu unosił się przepiękny zapach. Alice uwielbiała ten zapach; kojarzył jej się z przemianą pór roku, więc przyglądając się, jak Clemmie bawi się drewnianym szybowcem, czując na karku ciepłe promienie słońca, a pod bosymi stopami chłodną ziemię, doznała rozkosznego, głębokiego błogostanu.

Wsunęła rękę do kieszeni i wyciągnęła notes, by pospiesznie zanotować to wrażenie, opisać dzień i uczestników, obgryzając końcówkę wiecznego pióra i wędrując spojrzeniem po murach oblanego słońcem budynku, wierzbach, migoczącym jeziorze i żółtych różach pnących się po żelaznej bramie. Ogród wyglądał jak z bajki – bo też był ogrodem z bajki – i Alice go kochała. Nie chciała wyjeżdżać z Loeanneth. Nigdy. Wyobrażała sobie, jak się tu starzeje: szczęśliwa wiekowa dama, z długimi siwymi włosami i kotami, tak, zdecydowanie z kotami, które będą jej dotrzymywać towarzystwa. (Clemmie będzie ją odwiedzać, lecz Deborah nie, ona przeniesie się do Londynu, gdzie zamieszka w wielkim domu, z bogatym mężem i armią pokojówek).

To jeden z tych dni, myślała Alice, bazgrząc z przejęciem, gdy wszyscy czują to samo. Tata zrobił sobie przerwę od gabinetu, pan Llewellyn zdjął swoją odświętną marynarkę i chodził w samej koszuli i kamizelce, nawet babcia deShiel wyglądała prawie wesoło, drzemiąc pod wierzbą. Jedynym rzucającym się w oczy wyjątkiem była mama, lecz ona nigdy nie lubiła, kiedy się lekceważyło jej misternie skonstruowane plany, więc można było przewidzieć pewną dozę jej cierpkiego niezadowolenia.

Nawet dla Deborah, która nie przepadała za zabawkami i uważała się za zbyt dorosłą i dystyngowaną na takie rzeczy, entuzjazm Clemmie okazał się zaraźliwy. Co ją oczywiście rozdrażniło, więc uparła się, że będzie siedzieć sama na ławce pod oknem biblioteki i obdzielać innych zaszczytem powściągliwej rozmowy, kiedy uzna to za stosowne, jakby miała dużo lepsze rzeczy do roboty, a wszystkich spotkało wielkie szczęście, że postanowiła pobłogosławić ich swoim towarzystwem.

– Sprawdź, czy uda ci się zrobić nim kółko! – zawołała, podnosząc pudełko, w którym dostarczono szybowiec. – Tu jest napisane, że jeśli się odpowiednio umocuje gumki, to można nim zatoczyć pętlę.

– Podwieczorek gotowy – oznajmiła mama tonem upomnienia, który nabierał surowości, w miarę jak popołudnie oddalało się coraz bardziej od tego, co sobie ułożyła. – Herbata wkrótce ostygnie.

Zjedli obfity lunch i nikt nie miał ochoty na herbatę, lecz Llewellyn był lojalnym przyjacielem, dostosował się gorliwie do życzenia mamy i z wdzięcznością przyjął filiżankę oraz talerzyk, które mu podała wymownym gestem.

Deborah dla kontrastu kompletnie zignorowała propozycję.

– No dalej, Clemmie – powiedziała. – Puść go jeszcze raz.

Dziewczynka nie odpowiedziała. Wsunęła szybowiec za satynową przepaskę sukienki. Wcisnęła spód spódnicy w pantalony i wyciągnęła szyję, żeby dojrzeć szczyt jaworu.

– Clemmie! – zawołała Deborah rozkazująco.

– Podsadzisz mnie?! – odkrzyknęła w odpowiedzi jej najmłodsza siostra.

Mama, chociaż zajęta podawaniem tortu Llewellynowi, jak zawsze czujnie wyglądała nadciągających kłopotów i nie upuściła nawet okruszka, wołając:

– Nie, Clemmie! Absolutnie nie wolno!

Zerknęła w stronę taty, szukając u niego wsparcia, lecz on wrócił już do swojej książki i z radością zatopił się z powrotem w świecie Keatsa.

– Pozwól jej – poprosił Llewellyn. – Wszystko będzie dobrze.

Deborah nie dała już rady dłużej się opierać urokowi popołudnia, położyła pudełko na ławce i pobiegła w stronę drzewa. Uprosiły nianię Rose, żeby splotła z nią ręce i utworzyła stopień, po którym Clemmie zaczęła się wdrapywać na drzewo. Po paru minutach gramolenia się i kilku nieudanych próbach znikła w gąszczu między najniższymi gałęziami.

– Uważaj, Clementine – upomniała ją mama, przyciągana z nieodpartą siłą w stronę centrum wydarzeń. – Proszę, bądź ostrożna.

Stała pod drzewem i wzdychała z emfazą, śledząc poczynania Clemmie w gęstym listowiu.

Wreszcie rozległ się triumfalny okrzyk i spomiędzy gałęzi na czubku drzewa wyłoniła się ręka Clementine. Alice zmrużyła oczy przed popołudniowym blaskiem i uśmiechnęła się szeroko, patrząc, jak młodsza siostra usadawia się w najwyższym rozwidleniu konarów i ostrożnie wyjmuje szybowiec zza przepaski. Nawinęła ciasno gumkę, podniosła ramię, upewniła się, że ustawiła go pod odpowiednim kątem i… i… i… puściła!

Szybowiec leciał jak ptak, wznosił się po jasnobłękitnym niebie, potem zanurkował lekko w dół, po czym, kiedy pęd powietrza zmalał i zelżał nacisk na ogon, wyrównał lot.

– Patrz! – zawołała Clemmie. – Patrz, co będzie teraz!

I rzeczywiście szybowiec zaczął zataczać wielką pętlę dokładnie nad jeziorem. Widok był tak niezwykły, że nawet pan Harris oraz nowy ogrodnik przerwali pracę na pomoście i zadarli głowy. Kiedy samolot zakończył swoją akrobację i wrócił na kurs, rozległy się spontaniczne owacje. Potem opuścił obszar nad wodą i wylądował łagodnym ślizgiem na płaskim trawniku przy fontannie.

Zdawało się, że cały świat stanął w miejscu, kiedy mały szybowiec zataczał koło, więc Alice ze zdziwieniem usłyszała nagle płacz dziecka. Biedne maleństwo! Wszyscy byli tak podnieceni i przejęci, że całkiem zapomnieli o niemowlęciu leżącym w koszu. Alice, która zawsze uważała się za obserwatorkę, stojącą raczej z boku wydarzeń, rozejrzała się, czekając, aż ktoś wkroczy do akcji, i dopiero po chwili zrozumiała, że jest jedyną osobą, która może pomóc. Już miała ruszyć w kierunku koszyka, kiedy zobaczyła, że tata będzie pierwszy.

Niektórzy ojcowie – tak przynajmniej sądziła Alice – uważali, że uspokajanie małych dzieci nie należy do ich obowiązków, lecz ich tata się do nich nie zaliczał. Był najlepszym ojcem na świecie, dobrym i łagodnym i naprawdę bardzo mądrym. Uwielbiał przyrodę i naukę; pisał nawet książkę o ziemi. Pracował nad nią już ponad dziesięć lat i (chociaż nie przyznałaby się do tego na głos) była to jedyna rzecz, jaką Alice chętnie by w nim zmieniła. Cieszyła się, że jest mądry, i napawało ją to dumą, ale zdecydowanie za dużo czasu spędzał w towarzystwie tej książki. Wolałaby, aby mieli go tylko dla siebie.

– Alice! – To Deborah ją wołała i cokolwiek chciała powiedzieć, musiało być ważne, bo zapomniała przyjąć nieodłączny wyniosły ton. – Alice! Chodź tu szybko! Pan Llewellyn zabierze nas na łódkę!

Na łódkę! Pysznie! Rzadko trafiała się taka gratka. Mama miała ten przywilej, kiedy była dziewczynką, ale obecnie uważano to za staromodny zwyczaj. Rozpromieniła się, serce podskoczyło jej w piersi, a popołudniowe słońce nabrało blasku. Zapowiadał się naprawdę najwspanialszy dzień, jaki pamiętała!

5
Kornwalia, 2003

Rozdział dostępny w pełnej wersji

6
Londyn, 2003

Rozdział dostępny w pełnej wersji

7
Kornwalia, 25 czerwca 1933

Rozdział dostępny w pełnej wersji

8
Londyn, czerwiec 1911

Rozdział dostępny w pełnej wersji

9
Kornwalia, 2003

Rozdział dostępny w pełnej wersji

10
Kornwalia, 1914

Rozdział dostępny w pełnej wersji

11
Kornwalia, 2003

Rozdział dostępny w pełnej wersji

12
Londyn, 2003

Rozdział dostępny w pełnej wersji

13

Rozdział dostępny w pełnej wersji

14
Kornwalia, 23 czerwca 1933

Rozdział dostępny w pełnej wersji

15
Kornwalia, 2003

Rozdział dostępny w pełnej wersji

16

Rozdział dostępny w pełnej wersji

17
Londyn, 2003

Rozdział dostępny w pełnej wersji

18

Rozdział dostępny w pełnej wersji

19
Oksford, 2003

Rozdział dostępny w pełnej wersji

20
Londyn, 1931

Rozdział dostępny w pełnej wersji

21
Londyn, 2003

Rozdział dostępny w pełnej wersji

22

Rozdział dostępny w pełnej wersji

23

Rozdział dostępny w pełnej wersji

24

Rozdział dostępny w pełnej wersji

25
Kornwalia, 1931

Rozdział dostępny w pełnej wersji

26
Londyn, 2003

Rozdział dostępny w pełnej wersji

27
Kornwalia, 1932

Rozdział dostępny w pełnej wersji

28
Kornwalia, 2003

Rozdział dostępny w pełnej wersji

29
Kornwalia, 1932

Rozdział dostępny w pełnej wersji

30
Kornwalia, 2003

Rozdział dostępny w pełnej wersji

31

Rozdział dostępny w pełnej wersji

32
Kornwalia, 23 czerwca 1933

Rozdział dostępny w pełnej wersji

33
Kornwalia, 2003

Rozdział dostępny w pełnej wersji

34
Londyn, 1941

Rozdział dostępny w pełnej wersji

35
Londyn, 2004

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Od autorki

Rozdział dostępny w pełnej wersji