Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2025

ISBN 978-83-8417-150-9

Grupa Wydawnictwo Kobiece | www.WydawnictwoKobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Ossowska

Próbowali cię powalić,
ale ty wstałaś z dumnie uniesioną głową.
Podcinali ci skrzydła, ale te odrastały,
i to jeszcze silniejsze.
Myśleli, że groźby cię uciszą,
ale to twoja odwaga ich pokonała.

Widzę cię.

Ostrzeżenia

– zaborczy bohater z obsesją na punkcie bohaterki

– stalking

– wzmianki o samobójstwie

– przemoc

– gwałt (brak bezpośredniego opisu, ale przedstawione sceny mogą wyzwalać trudne emocje).

Część I. Trzy lata wcześniej

PROLOG

Lyla

Czasem skrzydła wyrastają z rozpaczy. Ta osobliwa myśl przyszła mi do głowy, gdy patrzyłam na uszkodzony samochód i próbowałam zwalczyć zimne dreszcze przebiegające mi po plecach. Na pierwszy rzut oka wyglądało to na przypadkowy akt wandalizmu, ale ja znałam prawdę. Wzięłam głęboki oddech i zrobiłam krok do przodu. Szkło zachrzęściło pod butami, gdy podeszłam do drzwi od strony kierowcy. Otworzyłam je, wytarłam fotel koszulką, po czym wsiadłam. Gdy tylko zamknęłam drzwi samochodu, uderzył mnie znajomy zapach papierosów i dostałam odruchu wymiotnego. To była instynktowna reakcja. Próbowałam się opanować, zaciskając oczy i mocniej ściskając torebkę na kolanach.

Zaparło mi dech w piersiach, kiedy się odwróciłam, aby położyć torebkę na siedzeniu pasażera, i zobaczyłam umieszczony tam celowo odłamek szkła. Ręce mi się trzęsły, gdy włączałam silnik. Na desce rozdzielczej leżał niedopałek papierosa. Nawet go nie tknęłam – po prostu odjechałam, starając się za wszelką cenę nie okazać żadnych emocji. Wiedziałam, że on patrzy. Nie wiedziałam tylko, gdzie się ukrywa. Jego przesłanie było jasne. Byłam pewna, że ten numer też ujdzie mu na sucho, więc przynajmniej to mogłam zrobić: nie dać mu satysfakcji i nie pokazać, że to wszystko ma na mnie wpływ.

Dojechałam na miejsce chora ze strachu, choć w żaden sposób nie dałam tego po sobie poznać. Zaparkowałam, po czym pobiegłam prosto do mieszkania i zamknęłam za sobą drzwi. A potem wbiegłam do sypialni i tam też się zamknęłam. Z ciężkim sercem spojrzałam na zdjęcia, które przypominały mi, dlaczego nigdy nie mogę tracić czujności.

Marissa przygotowała już dla mnie ubranie na imprezę, ale wciąż się zastanawiałam, czy nie powinnam sobie jednak darować tego wyjścia. Tylko że przez ostatnie dwa lata żyłam jak pustelnica i byłam już tym zmęczona.

Miałam dość jego działań mających na celu odebranie mi wszystkiego, co sprawiało mi radość. Chciałam po prostu pójść na imprezę jak zwykła studentka i zakosztować trochę beztroski. Na tym konkretnym przyjęciu obowiązywały ścisłe zasady: niewielka lista gości sprawdzana przy wejściu, żadnych telefonów ani zdjęć. Wiedziałam, że będę tam bezpieczna, bo on za nic w świecie się tam nie dostanie. Nie byłam tylko pewna, czy to w ogóle ma jeszcze jakieś znaczenie, skoro już i tak o nas wie.

Na szczęście już za dwa dni stąd wyjedziemy. Jeszcze tylko dwa dni.

Ponownie spojrzałam na sukienkę. Rozbijając szybę w samochodzie, przypomniał mi, że stać go na wszystko. Już wcześniej próbował podciąć mi skrzydła i pewnie myśli, że tym razem zdoła mi je wyrwać i spalić. Ale ja nie zamierzałam mu na to pozwolić.

Wstałam więc i przygotowałam się do wyjścia na imprezę.

ROZDZIAŁ 1

Lachlan

Mało brakowało, a nigdy byśmy się nie spotkali. Po pierwsze, wcale nie planowałem iść na tę imprezę. Na początku tygodnia miałem wypadek samochodowy. Z winy mojego brata, który zjechał z drogi, żeby nie uderzyć w jelenia. Tego, co prawda, udało mu się uniknąć, ale zabił dwa kojoty, przygniatając je zderzakiem do dębu. Nie muszę chyba dodawać, że sam miłośnik zwierząt też na tym ucierpiał – złamał lewą rękę. Mnie założono tylko kilka szwów na szczęce, ale nasza mama zachowywała się, jakby to był istny koniec świata, a lokalne gazety umieściły na pierwszych stronach zdjęcie mojej twarzy z podpisem: „Wypadek samochodowy gwiazdy hokeja Fairview”. Krótko mówiąc, zrobiła się niezła afera.

Dwa dni później wróciłem na lodowisko i strzeliłem gola, który zapewnił nam awans do półfinału. Zwykle lubiłem celebrować sukcesy, ale dokuczał mi potworny ból głowy i nazajutrz musiałem wstać wcześnie rano, żeby pomóc bratu przewieźć rzeczy do mieszkania jego dziewczyny, więc tym razem nie bardzo miałem ochotę gdziekolwiek wychodzić. Poza tym już dwukrotnie doprowadziłem nas do zwycięstwa i w tym roku pewnie też wygramy. Nie wyobrażałem sobie, dlaczego mielibyśmy nie zatryumfować, skoro jestem członkiem tej drużyny. To nie zarozumialstwo z mojej strony: drużyna hokejowa Fairview była do bani, zanim nie zdecydowałem się do niej dołączyć cztery lata temu. Potem pozyskałem jeszcze kilku innych dobrych graczy i teraz byliśmy najlepsi.

Dopóki nie rozpocząłem przygody z hokejem, przez całe życie czułem się niedoceniany i miałem o to pretensje do całego świata. Ostatnimi czasy, odkąd w końcu zdobyłem zasłużone uznanie, trochę się to zmieniło. Byłem uważany za jednego z najlepszych zawodników w kraju, czego dowodem był lukratywny kontrakt, który zaoferowała mi w zeszłym roku profesjonalna drużyna hokejowa.

Moi przyjaciele uznali, że oszalałem, kiedy przepuściłem tę okazję, a doradca truł mi dupę jeszcze przez kilka miesięcy. Ale ja miałem plan. Po czterech latach spędzonych w Fairview zamierzałem podpisać kontrakt jako wolny agent z wymarzoną drużyną, co miało mi przynieść jeszcze więcej pieniędzy i możliwości. Kasa nie była dla mnie najważniejsza, ale potrzebowałem jej, żeby całkowicie uniezależnić się finansowo od ojca lesera. Gwoli ścisłości, mój ojciec, Henry Duke, spadkobierca Duke Tech Enterprises – firmy wartej obecnie miliardy dolarów – nie był oficjalnie uznawany za lesera, a raczej za pieprzonego złotego chłopca. Ja na szczęście dostawałem stypendium ze względu na wyniki w hokeju, ale Liam musiałby zaciągać pożyczki, gdyby Henry nie opłacał mu czesnego. Nasz ojciec zarabiał jednak na tyle dobrze, że przynajmniej to mógł zrobić. Z Henrym łączyły mnie jedynie krew i nazwisko – choć zastanawiałem się nad zmianą tego drugiego. Dla mnie Henry Duke równie dobrze mógłby nie istnieć. A skoro prawie go nie widywałem, byłem pewien, że ma do mnie taki sam stosunek.

Wypuściłem powietrze z płuc, przechodząc przez dom, w którym odbywała się impreza. Dotarłem tu już pół godziny temu, a jeszcze nie udało mi się wyjść na podwórko, bo ciągle ktoś mnie zaczepiał i zagadywał. Zawsze tak było. Przyzwyczaiłem się do tego, że wszyscy zabiegają o moją uwagę, i zwykle nawet mi się to podobało. Ostatnio jednak znacznie mniej, a tego wieczoru w ogóle.

Planowałem zostać w domu, żeby zająć się praniem i nauką, jak zawsze w piątki, w które nie graliśmy. Nikt się mnie tutaj nie spodziewał, a jednak postanowiłem zrobić wyjątek ze względu na Aarona. To były jego urodziny i dziewczyna urządziła dla niego tę imprezę.

Skończyłem rozmowę z ostatnią osobą, która chciała się ze mną przywitać, wziąłem piwo i w końcu udało mi się wyjść na zewnątrz. To, że się tu zjawiłem, nie oznacza, że zamierzam wdawać się ze wszystkimi w pogawędki. Otworzyłem butelkę i zacząłem popijać, zmierzając w stronę Nasha i Drew. Właśnie pomagali dziewczynom z siostrzeństwa studenckiego w piciu piwa z beczki podczas stania na rękach i nie miałem wątpliwości, że zostaną za to należycie wynagrodzeni.

– Przyszedłeś nam pomóc? – zapytała zalotnie jakaś blondynka, przyciskając się piersiami do mojego ramienia.

Znałem ją, ale nie mogłem sobie przypomnieć jej imienia. Nie miałem do tego głowy – zwykle zapamiętywałem tylko twarze.

– Eee, nie. Widzę, że Nash i Drew świetnie sobie radzą. – Podniosłem trzymane w ręku piwo do góry i odszedłem.

Moim celem była biała ściana, którą uznałem za własną już na pierwszej imprezie urządzanej w tym miejscu. Nie spuszczałem z niej wzroku, wymijając grupki pijanych studentów. Była dla mnie czymś w rodzaju bezpiecznego schronienia: stojąc przy niej, mogłem przyglądać się z odpowiedniej odległości wygłupom znajomych bez obaw, że wciągną mnie w którąś ze swoich idiotycznych zabaw. Wzdrygnąłem się na wspomnienie o tym, jak ostatnim razem brałem udział w jednej z nich.

Już miałem zająć swoje miejsce przy tej cholernej ścianie, kiedy zauważyłem opierającą się o nią nieznajomą dziewczynę. Początkowo nic mnie w tym nie zdziwiło, bo laski czasem się na mnie zasadzały. To było tak, jakby urządziły sobie zawody, która pierwsza mnie poderwie i z którą pojadę do domu. Nie przesadzałem. Fairview żyło i oddychało hokejem, a ja miałem za sobą dziesięć lat porażek, zanim tu przybyłem i odmieniłem swój los. Wszyscy teraz o mnie zabiegali, zwłaszcza kobiety, a ja po prostu z tego korzystałem.

Ta wyróżniała się jednak na tle pozostałych. Przede wszystkim nie miała na sobie imprezowych ciuchów, które zwykle wkładają dziewczyny na takie okazje. Była w luźnej koszulce sięgającej jej niemal do kolan i czarnych trampkach. Ale jej wyraz twarzy był jeszcze dziwniejszy od stroju: przyglądała się zabawie zamglonym wzrokiem pozbawionym jakichkolwiek emocji i z zaciśniętymi ustami. Może dopiero dołączyła do siostrzeństwa? Nie, to niemożliwe. Semestr dobiegał już końca, a ona musiała być tu nowa, bo nigdy jej wcześniej nie widziałem.

Poza tym – ze swoją karmelową cerą, pełnymi ustami, ciemnobrązowymi włosami sięgającymi jej do pasa, idealnymi rysami twarzy i tak doskonale wyrzeźbionymi nogami, że musiała uprawiać sport – ewidentnie wyróżniała się urodą. Nawet nie zdawałem sobie sprawy, że przystanąłem i się na nią gapię, dopóki inna dziewczyna na mnie nie wpadła i nie wyrwała mnie z osłupienia.

– Cholera, przepraszam. – Zachichotała, ściskając moje ramię, po czym gdy mnie rozpoznała, nabrała gwałtownie powietrza. – Och. Może jednak nie jest mi aż tak przykro?

Wyszarpnąłem się jej, nie racząc nawet na nią spojrzeć. Nawet gdybym chciał, to i tak nie mogłem oderwać wzroku od tamtej dziewczyny w luźnych ciuchach. Dlaczego? Nie miałem, kurwa, pojęcia. Podszedłem bliżej do outsiderki. Nie zwracała na mnie uwagi, ale ponieważ jeszcze bardziej się napięła, wyczułem, że jednak mnie zauważyła. Stanąłem przed nią i zasłoniłem jej bawiących się ludzi. W końcu podniosła na mnie wzrok (choć z racji różnicy wzrostu zajęło to chwilę, zanim wreszcie napotkała moje spojrzenie). Gdy zobaczyłem jej oczy, pomyślałem: „Jasna cholera”. Widziałem już w życiu mnóstwo brązowych oczu, ale te wydawały się absolutnie wyjątkowe. To było tak, jakby mieściły w sobie jakiś wir albo czarną dziurę, która z łatwością mogłaby mnie wciągnąć do środka.

– Co robisz? – odezwała się ostrym tonem, wyrywając mnie z uroku, jaki na mnie rzuciła.

– Jesteś na moim terytorium.

– Twoim terytorium? – Zmarszczyła brwi. – Próbujesz się dostać do siostrzeństwa czy co?

Doskonale wiedziała, że przyjmują tylko kobiety, i chociaż jej riposta była zabawna, nie zamierzałem dać jej satysfakcji i się roześmiać. Przyglądała mi się dalej, błądząc wzrokiem po mojej twarzy. Zaciekawiło mnie, czy zamierza udawać, że nie wie, kim jestem. Niektóre nieśmiałe dziewczyny grały ze mną w takie gierki. Mówiły: „O Boże, jesteś sportowcem? Naprawdę?!”, jakby moje ciało nie było na to dobitnym dowodem. Po sposobie, w jaki patrzyła na mnie ta dziewczyna, musiałem przyznać, że była świetną aktorką… Albo naprawdę nie wiedziała, kim jestem.

– Ta ściana to moje terytorium – powtórzyłem.

– Jesteś jej właścicielem? – Jej usta drgnęły, jakby tłumiła śmiech. – Dobra, dobra, Johnie Smith.

– Kto to jest John Smith, do cholery?

– Był okropnym człowiekiem, ale miałam na myśli tego z bajki Disneya. Z Pocahontas.

Przyglądała mi się tak intensywnie, że musiałem zwalczyć chęć potarcia dłonią twarzy.

– No wiesz, ten kolonizator.

Tego się nie spodziewałem.

– Aha. Nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek oglądał Pocahontas, i nie, nie jestem właścicielem tej ściany, ale tu właśnie zwykle stoją członkowie drużyny.

– Jakiej drużyny? – Znów prześlizgnęła się po mnie wzrokiem.

– The Blaze – odpowiedziałem, chociaż nadal nie byłem przekonany, czy to nie jest podstęp z jej strony mający na celu wzbudzenie mojego zainteresowania.

– Aha. Stoję tu już od jakiegoś czasu i jak dotąd nikt tu nie podszedł.

Oparła się z powrotem o ścianę, skrzyżowała ręce na piersi i odwróciła się twarzą ode mnie, jakby mnie odprawiała. Nie mogłem uwierzyć w jej bezczelność – ignorowała mnie i zachowywała się, jakbym był nikim. Też oparłem się o ścianę, ale kawałek dalej. Zaciekawiło mnie, co przykuwa jej uwagę. Dziewczyny pijące piwo z beczki? A może tamte biegające wokół włączonych zraszaczy? Niedaleko dwie laski całowały się z Nashem jednocześnie, co było dość seksowne i ciekawe. Może to na nich patrzyła? Rozglądałem się dalej. Tego wieczoru działo się naprawdę sporo.

W pewnym momencie dostrzegłem dziewczynę, która wpadła na mnie wcześniej. Kiedy posłała mi wymowne spojrzenie, odwróciłem szybko głowę, żeby nie zachęcać jej do niczego więcej. W większości przypadków podchodziły do mnie tylko te kobiety, którym wystarczająco długo się przyglądałem. W ten sposób przypieczętowywałem transakcję, choć raczej one to robiły, bo sam nie zawsze miałem na nie ochotę. Na razie nie byłem nikim zainteresowany. Nie chciałem nawet, żeby ta obok mnie stała, ale ona przynajmniej milczała. Tego wieczoru zależało mi tylko na świętym spokoju. Wolałem milczenie niż pogawędki o niczym, więc zupełnie nie rozumiałem, dlaczego sam przerywam ciszę między nami. Chyba zawsze jest ten pierwszy raz.

– Jesteś tu nowa? – zapytałem.

– Nie.

– Serio? I nie wiesz, kim jestem?

Doskonale zdawałem sobie sprawę, że brzmię jak zarozumiały dupek, ale przecież każdy mógł wszędzie zobaczyć moją twarz: jeśli nie na uczelni, to choćby w gazetach.

– Hm… W sumie wyglądasz trochę znajomo. – Zerknęła na mnie z boku. – Chcesz mi powiedzieć, że występujesz w filmach porno?

– Co? – Śmiech zadudnił mi w piersi, zanim zdążyłem go powstrzymać. – Oglądasz dużo porno?

– Nie. Tak się tylko mówi. Kiedy ktoś twierdzi, że wyglądasz znajomo, powinieneś powiedzieć, że grasz w filmach porno. To głupie, ale świat jest pełen idiotów, więc… – Wzruszyła ramionami.

Nie wydawała się mną zauroczona i, szczerze mówiąc, cholernie mnie to zdziwiło. Może to właśnie dlatego nie potrafiłem odejść od tej dziewczyny o twarzy bogini i osobowości Wednesday Addams? Czyżby była jedną z tych, które chciały być zdobywane? Jeśli tak, to powodzenia. Nigdy za nikim się nie uganiałem: wymagałoby to znacznie więcej czasu i energii, niż byłem skłonny z siebie dać.

Znów zwróciłem na nią wzrok. Przyglądała się imprezie z takim znudzeniem na twarzy, że nie pojmowałem, po co w ogóle przyszła.

– Widzę, że pozostajesz nieporuszona.

– Tobą? – Spojrzała na mnie.

– Wszystkim.

Wydawała się zastanawiać nad tym przez chwilę, marszcząc czoło.

– To nie tak. Po prostu jestem znudzona.

– Czym?

– Wszystkim – parsknęła, a potem zaśmiała się ponuro.

– Mogę cię zabawić, jeśli chcesz. – Posłałem jej swój czarujący uśmiech, na widok którego wszystkie dziewczyny ściągały majtki.

Przyglądała mi się przez chwilę, po czym odparła:

– Nie, dziękuję.

„Nie, dziękuję”? Przyłożyłem butelkę piwa do ust, żeby ukryć rozbawienie, i upiłem łyk, aby stłumić śmiech. Straciłem już rachubę, ile kobiet rzuciło się na mnie, odkąd tu przyszedłem, a teraz ta, do której sam z własnej woli zagadałem – czego nigdy, kurwa, nie robiłem, bo nigdy, kurwa, nie musiałem – zbyła mnie tak, jakby odmówiła gratisowego spryskania perfumami w drogerii.

– Należysz do tego siostrzeństwa?

– Jezu, nie – odpowiedziała, po czym dodała szybko: – Nie żeby było w tym coś złego. Po prostu nie jestem zainteresowana.

– Jasne. Nudzą cię takie rzeczy. – Odwróciłem się w jej stronę, oparłem się ramieniem o ścianę i skrzyżowałem ręce na piersi. Nie poszła w moje ślady i nie odwróciła się do mnie. Ściślej mówiąc, ani drgnęła. – Czyli przyszłaś tu z koleżankami, tak?

– Ze współlokatorką.

– Nie jest twoją koleżanką? – Upiłem kolejny łyk piwa.

– Jest moją najlepszą przyjaciółką. – Ściągnęła brwi i rozejrzała się, pewnie w poszukiwaniu wspomnianej dziewczyny.

Zwalczyłem chęć wyciągnięcia ręki i dotknięcia jej tak, żeby ta zmarszczka zniknęła jej z twarzy. Sprawiała wrażenie kobiety gotowej kopnąć mnie w jaja, gdybym tylko jej dotknął.

– Napijesz się czegoś?

Nie wiem, co mnie, do cholery, opętało, żeby zadać to pytanie. Może byłem tak samo znudzony jak ona?

– Nie piję na imprezach.

Otworzyłem usta, żeby zadać kolejne pytanie, kiedy znajomy głos odciągnął jej uwagę ode mnie.

– Lyles!

To Prescott zmierzał prosto w naszą stronę.

Poczułem ciężar w żołądku. Czyżby „Lyles” była jego dziewczyną? Nie, to niemożliwe. Spędzałem z tym facetem wystarczająco dużo czasu, aby wiedzieć, że z nikim się nie spotyka. Ale może właśnie próbował ją zdobyć? Jeśli tak, to czy myślał o niej na poważnie, czy chodziło mu tylko o seks? Mieliśmy z chłopakami niepisaną umowę, że nie odbijamy sobie nawzajem kobiet. Kiedy któryś z nas był jakąś zainteresowany, mówił „zaklepuję” i reszta musiała się wycofać. To była głupia tradycja, która powstała na długo przede mną i zapewne przetrwa jeszcze długo po moim odejściu. Każdego roku kapitan drużyny hokejowej ustalał, ile kobiet mamy zaliczyć w danym sezonie. Każdy, kto nie chciał brać udziału w grze, musiał dołożyć sto dolarów do naszej wspólnej puli, podobnie jak każdy, kto podjął wyzwanie, ale nie udało mu się sprostać wymaganiom. W tym roku naszym kapitanem był Aaron, który postawił nam za cel dziesięć zdobyczy. Jeśli chodzi o mnie, nie miałem najmniejszego problemu z zaliczaniem kobiet, więc nigdy nie wyłożyłem ani centa.

Pres pokazał mi znak pokoju, kiedy do nas podszedł, a potem wziął Wednesday w ramiona i obrócił się z nią dookoła swojej osi. Nie roześmiała się, ale na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech. Cholernie miły uśmiech.

– Nie mogę uwierzyć, że Marissa cię tu zaciągnęła. – Odsunął się i przyjrzał się jej uważnie. – Świetnie wyglądasz. Jak zawsze.

Prychnąłem, przyciągając tym ich spojrzenia. Upiłem łyk piwa i jakby nigdy nic odwróciłem wzrok. To nie tak, że się z nim nie zgadzałem: ta dziewczyna była cholernie piękna. Ale miała na sobie tak wielką koszulkę z twarzą Harry’ego Stylesa, że pewnie nawet na mnie byłaby za luźna. To tak, jakby posyłała facetom komunikat: „Nie zbliżajcie się do mnie”. Nie wiem, czy w ogóle bym ją zauważył, gdyby nie zajęła mojej miejscówki. Przysłuchiwałem się ich rozmowie, nie spuszczając wzroku z pijanego już Aarona, który przygotowywał się właśnie do stanięcia na rękach i picia piwa z beczki.

– Jak się masz? – zapytał ją Pres.

– Dobrze. No wiesz. – Wzruszyła ramionami.

– Semestr prawie już się kończy. Może mogłabyś poimprezować trochę z nami przez następny miesiąc, zanim się rozjedziemy?

– Może.

Kłamczucha. Jej zainteresowanie imprezowaniem równało się mojej fascynacji szachami – nie istniało.

– Wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć, prawda? – Prescott obniżył głos i przyciągnął ją z zamiarem kolejnego uścisku.

– Dzięki. – Odsunęła się i położyła mu dłonie na klatce piersiowej, jakby chciała go utrzymać na dystans. – Właściwie już wychodziłam, ale cieszę się, że cię spotkałam, Pres.

– Co? Nie ma mowy, Lyles. Nie zjawiłaś się na żadnym z moich meczów, ani razu do mnie nie zajrzałaś, a ilekroć chciałem cię odwiedzić, nie było cię w domu. Nie możesz teraz tak po prostu wyjść – zaprotestował i znów dotknął jej ramienia. Jezu. Facet nie potrafił trzymać rąk przy sobie. – Dlaczego w ogóle tu stoisz? Czekaj, znacie się? – Spojrzał na mnie.

– Nie – odpowiedziała. – Nie mieliśmy jeszcze przyjemności.

Uniosłem brwi. Technicznie rzecz biorąc, miała rację, bo nawet się jej nie przedstawiłem, ale to zabrzmiało, jakbyśmy nie wymienili ze sobą ani słowa. A ja wiedziałem już o niej cztery rzeczy, czego nie mógłbym powiedzieć o żadnej innej dziewczynie na tej imprezie oraz o co najmniej kilku, z którymi spałem (to chyba o czymś świadczyło, nieprawdaż?). Lubiła Harry’ego Stylesa i Pocahontas, nie piła na imprezach i była śmiertelnie znudzona życiem.

– Aha. – Pres spojrzał na mnie i na nią. – Lachlanie, to jest Lyla. Lylo, to jest Lachlan.

– Miło mi cię poznać, Lachlanie. – Stanęła twarzą w twarz ze mną i wyciągnęła do mnie rękę.

Rozbawił mnie sposób, w jaki to zrobiła, ale nie dałem tego po sobie poznać. Miała drobną i delikatną dłoń, a kiedy jej dotknąłem, poczułem się jak porażony prądem, przez co trzymałem jej rękę nieco dłużej, niż powinienem. Przyciągnąłem Lylę trochę do siebie, tylko po to, żeby się z nią podrażnić i sprawdzić, czy jej wyraz twarzy się zmieni. Nie zmienił się ani na milisekundę, ale zobaczyłem coś w jej oczach, zanim w końcu cofnęła rękę. Nadal na mnie patrzyła, a pod jej zaciekawionym spojrzeniem poczułem się bardziej odsłonięty i bezbronny, niż chciałbym przyznać. W końcu się odsunęła i odwróciła do Presa.

– Przyjdź w niedzielę do country clubu – powiedział do niej. – Spotkamy się tam w kilka osób na brunchu przy basenie. Deidre ciągle o ciebie wypytuje. Bardzo by się ucieszyła, gdyby cię zobaczyła.

– Dawno się z nią nie widziałam. – Lyla wbiła wzrok w ziemię, a potem podniosła głowę i spojrzała na swojego rozmówcę.

– No to przyjdź – zachęcił ją z uśmiechem Pres i dotknął palcem czubka jej nosa.

– Może przyjdę. – Uśmiechnęła się do niego.

Cholera. To wyglądało na szczery uśmiech. Zastanowiłem się, jakie to uczucie, gdy ktoś, kto rzadko się uśmiecha, obdarza cię czymś tak wspaniałym, i zapragnąłem tego doświadczyć, choćby tylko raz.

– No dobra, spadam, panienki. – Poklepała Presa po klatce piersiowej.

To było tak nieoczekiwane, że aż się roześmiałem. Odeszła od nas, unosząc nad głową palce ułożone w znak pokoju. Nie raczyła nawet na mnie spojrzeć, choć, technicznie rzecz biorąc, użyła liczby mnogiej. Odprowadzałem ją wzrokiem, czekając, aż się obejrzy, kiedy będzie się przeciskać przez tłum. W końcu wszystkie dziewczyny zawsze się za mną oglądały. Zatrzymała się na chwilę, gdy wpadł na nią jakiś dupek, a ja napiąłem się w oczekiwaniu. To była dla niej idealna okazja, żeby zerknąć w moją stronę, ale ona tego nie zrobiła. Co, u licha?

– Ech, ta dziewczyna… – Pres pokręcił głową. – Jest…

– Aspołeczna?

– I to mówi facet, który podpiera ścianę i przygląda się nam, jakbyśmy byli jego chłopami. – Pres uniósł brwi.

Odchrząknąłem.

– Kim ona w ogóle jest?

– To Lyla James Marichal. – Włożył ręce do przednich kieszeni spodni i zakołysał się na piętach. – Wszyscy chłopacy z naszego liceum mieli mokre sny z nią w roli głównej.

Serio? Tego się nie spodziewałem. Ta aspołeczna, nosząca za duże ubrania i udzielająca suchych zdawkowych odpowiedzi dziewczyna była obiektem fantazji seksualnych? Tak, zaintrygowała mnie, ale trudno mi było sobie wyobrazić, że licealiści ślinili się na jej widok. Wyrzuciłem pustą butelkę po piwie do kosza kilka kroków dalej, beknąłem i ponownie oparłem się o ścianę. Lyla James Marichal. Rozbawiło mnie, że mamy to samo drugie imię. Wyobraziłem sobie, że jej to mówię, a ona rzuca mi puste spojrzenie.

– Jej ojciec to ten były baseballista, który jest teraz burmistrzem?

– Tak. Jest tu legendą. – Preston oparł się plecami o ścianę. – Imigrant, zawodowy sportowiec i biznesmen, który dorobił się wszystkiego sam. No i obecnie burmistrz.

Skinąłem głową. Spotkałem go kiedyś i wydawał się całkiem sympatyczny. Był głównym darczyńcą Uniwersytetu Fairview mocno zaangażowanym we wszystkie przedsięwzięcia związane ze sportem. Rzadko miałem styczność z elitą Fairview, bo obracałem się głównie w studenckich kręgach, podobnie jak moi koledzy. Wszyscy słyszeliśmy jednak historie o imprezach, które urządzali tamci. Kilka razy zaproszono mnie na doroczną galę sportu organizowaną przez burmistrza Marichala, ale ani razu nie przyjąłem zaproszenia. Przesiadywanie przy stole w eleganckim garniturze z bandą sztywniaków to nie były moje klimaty.

– Dlaczego wszyscy fantazjowali o Lyli? – zapytałem, wracając do tematu, który interesował mnie teraz najbardziej. – Nie rozumiem.

– Jest cholernie seksowna pod tymi luźnymi ubraniami. – Pres uniósł brwi.

– Skąd wiesz? – Wyprostowałem się i odwróciłem twarzą do niego.

– Nie zawsze się tak ubierała.

– Czy wy się kiedyś spotykaliście? – zapytałem i zmarszczyłem brwi, słysząc własne pytanie.

– Nie. – Wydał z siebie niski chichot, jakby ten pomysł był absurdalny.

– Dlaczego cię to rozśmieszyło? W końcu sam powiedziałeś, że wszyscy o niej fantazjowali.

– Bo to prawda.

– Ale nie ty?

– Nie, ja też, przynajmniej przez jakiś czas. – Wzruszył ramionami. – Ale nawet gdybym spróbował do niej uderzyć, od razu dałaby mi kosza.

To była kolejna rzecz, która mnie zaskoczyła. Prescott nie miał co prawda aż takiego powodzenia u kobiet jak ja, ale też był rozchwytywany. Coś widocznie mi umykało. Nigdy o nikogo tak nie wypytywałem, a już na pewno nie o żadną pieprzoną dziewczynę. Tym bardziej taką, która nawet nie była w moim typie. Powinienem był się zamknąć, ale nie miałem nic innego do roboty, a Pres nadal nie ruszał się z miejsca.

– Mam wrażenie, że coś mi tu umyka – powiedziałem. – Nie byłeś czasem najpopularniejszym chłopakiem w swoim liceum? – zapytałem. – Tak przynajmniej mówią dziewczyny, które cię stamtąd znają.

– Tak, chyba byłem dość popularny.

– Więc…

– Lyles jest inna. Zdobycie takiej dziewczyny graniczy z cudem, ale jeśli ci się to uda, nigdy jej nie zostawisz. – Znów na mnie spojrzał z poważnym wyrazem twarzy. – Nigdy.

– Ach… – Skinąłem głową. – Czyli preferuje poważne związki.

– Ona? – Roześmiał się. – Do diabła, nie.

Patrzyłem na niego zdezorientowany. Zdecydowanie czegoś nie rozumiałem. Potrząsnął głową z uśmiechem, jakby sam pomysł, że Lyla James Marichal miałaby się zaangażować w coś na poważnie, był świetnym żartem.

– Po prostu takiej dziewczyny nie sposób sobie odpuścić – oznajmił.

Chciałem zapytać dlaczego, ale ugryzłem się w język. Nie zależało mi na związaniu się z kimś na poważnie i jak dotąd nie miałem nic przeciwko niezobowiązującym przygodom. Już jedna ważna osoba w moim życiu mnie opuściła i z pewnością nie potrzebowałem powtórki. To proste: nikt cię nie skrzywdzi, jeśli nikogo do siebie nie dopuścisz.

Pres westchnął.

– Słuchaj, znam ją od przedszkola i od dłuższego czasu postrzegam jako przyjaciółkę albo siostrę. Ale tak, była najseksowniejszą, najpopularniejszą i najbardziej pożądaną dziewczyną w naszej szkole. Prawdopodobnie dlatego, że nie dawała szansy zbyt wielu facetom.

– Nie wygląda mi na taką – oznajmiłem.

– No bo teraz tego w niej nie zobaczysz. Już nie. – Zaśmiał się jeszcze smutniejszym śmiechem niż poprzednio. – Wtedy była… inna. Towarzyska. Pełna życia.

Pełna życia?

– To co się z nią stało, że się tak zmieniła?

Pres wciągnął gwałtownie powietrze.

– Powiedzmy, że znalazła się na oficjalnej liście dziewczyn nie do zaklepywania.

– Dlaczego?

Pres nie zapytał mnie co prawda, po kiego licha, do cholery, tak o nią wypytuję, ale zamrugał wymownie w reakcji na moje warknięcie.

– Słuchaj, wiem, że nie jest w twoim typie, więc nie muszę ci tego mówić, ale i tak to powiem. Ona nigdy nie będzie o ciebie zabiegać i za cholerę się z tobą nie prześpi, żeby dołączyć do grona twoich zdobyczy.

– Jest lesbijką? – Uniosłem brwi.

– Nie. – Pres przewrócił oczami i zmierzył mnie wzrokiem. – Mówię poważnie, Lach. Ta dziewczyna sporo przeszła i potrzebuje spokoju. Jeśli jeszcze ją gdzieś spotkasz, nawet do niej nie startuj. – Odwrócił się i pomachał do kogoś. – A to jej współlokatorka. Jest znacznie bardziej w twoim typie. – Wskazał śliczną brunetkę z dużym biustem.

Dziewczyna pomachała do mnie zalotnie i po jej spojrzeniu domyśliłem się, że wkrótce tu podejdzie. Wciąż jednak zastanawiałem się nad tym, co powiedział Pres. Dlaczego założył z góry, że Lyla nie jest w moim typie? Nawiasem mówiąc, wkurzyło mnie to. Pewnie miał na myśli, że nie należy do kobiet chętnych przeżyć jednorazową przygodę. Jeśli tak, to rzeczywiście nie była w moim typie. Nigdy jednak nie kazano mi trzymać się od kogoś z daleka i cholernie mi się to nie spodobało.

Z jakiegoś powodu ta dziewczyna wydała mi się niezniszczalna. Coś złego musiało się jej przydarzyć, ale tak naprawdę możesz kogoś złamać tylko raz – potem już rozpada się na kawałki. Chciałem, żeby Pres mi opowiedział, co spotkało Lylę James, ale podeszła do nas jej współlokatorka, więc nie mogłem go o to dopytać. Dziewczyna uściskała szybko Prescotta i natychmiast odwróciła się do mnie. Tak naprawdę wcale nie miałem jakiegoś określonego „typu”. I tak przez lata pieprzyłem się z nimi od tyłu. Oczywiście robiliśmy też inne rzeczy, ale w trakcie samego stosunku nie chciałem widzieć twarzy żadnej kobiety. To był mój sposób na wyznaczenie wyraźnej granicy.

– Marissa – przedstawiła mi się.

– Lachlan.

– Och, doskonale wiem, kim jesteś. – Posłała mi uśmiech, a jej ciemnobrązowe oczy wędrowały swobodnie po moim ciele.

W przeciwieństwie do swojej współlokatorki Marissa sprawiała wrażenie, jakby od razu chciała się na mnie rzucić, co nie wzbudziło we mnie żadnej reakcji.

– Cholera. Muszę się tym zająć. – Prescott odepchnął się od ściany i pobiegł do kłócących się kobiet: jego byłej i jakiejś innej dziewczyny.

– Ale afera – stwierdziła Marissa, patrząc w tamtą stronę.

– Koszmar.

Pres stanął między dwiema laskami i próbował je uspokoić, aż mi się zrobiło szkoda faceta.

– Więc… – zaczęła Marissa i oblizała usta, kiedy na nią spojrzałem. – Właśnie wychodziłam, a skoro nie widzę przy tobie nikogo, to chyba powinnam zapytać, czy nie chciałbyś pójść ze mną?

– Dokąd?

– Do mnie. – Posłała mi uwodzicielski uśmiech.

– A gdzie to jest?

– Dwie przecznice stąd.

– Hm… – Zastanowiłem się nad tym poważnie. To był naprawdę nietypowy wieczór. Nie zaliczałem co prawda każdej kobiety, która do mnie podeszła, ale w innych okolicznościach Marissa na pewno przyciągnęłaby moją uwagę.

– Moja współlokatorka tam będzie, ale jest przyzwyczajona do towarzystwa, więc to żaden problem.

– Prowadź. – Położyłem dłoń na jej krzyżu.

Prawdę mówiąc, odepchnąłem się od ściany i byłem gotowy do wyjścia, gdy tylko wspomniała o „współlokatorce”. Posłała mi wymowne spojrzenie mówiące, że to nie jest jej pierwszy raz, czego się już zresztą domyślałem. Zachowałem jednak pewien dystans między nami, bo nie wiedziałem jeszcze, co z tego wyniknie. Tak naprawdę zamierzałem perfidnie wykorzystać tę dziewczynę do tego, żeby zbliżyć się do jej współlokatorki i dowiedzieć się, gdzie mieszka. Chamskie zagranie, wiem, ale tylko to mogłem zrobić.

ROZDZIAŁ 2

Lachlan

Jeśli mam być zupełnie szczery, Marissa była ostatnią osobą, z którą miałem ochotę się widzieć. Co prawda wyszedłem z nią z wczorajszej imprezy, ale nie wstąpiłbym tu po nią w drodze do Prescotta, gdyby nie to, że facet mieszkał zaledwie dwa domy dalej. Tak się przynajmniej wytłumaczyłem i to sobie powtarzałem, siedząc w salonie i czekając, aż Mar przygotuje się do wyjścia. Wczoraj wieczorem była dość natarczywa, ale udało mi się jej nie przelecieć. Muszę przyznać, że jeszcze nigdy mi się to nie zdarzyło. Zapewne uległbym tej dziewczynie, gdybym miał pewność, że Lyla mi to później wybaczy, ale poważnie wątpiłem, aby miała ochotę na faceta, który zaliczył wcześniej jej przyjaciółkę.

Nie rozumiałem, dlaczego w ogóle przejmuję się takimi bzdurami, i cholernie mnie to wkurzało. Nie mogłem przestać się nad tym zastanawiać. Jedyne wyjaśnienie, jakie przychodziło mi do głowy, było takie, że Lyla James naprawdę mnie zaintrygowała. To było coś wyjątkowego, bo kobiety nigdy mnie nie fascynowały. Ciekawiło mnie, jak wyglądają nago i jak bardzo będą mokre, gdy w nie wejdę, ale to wszystko. Moje zainteresowanie nimi bardzo szybko mijało.

Nigdy nie spałem z żadną więcej niż dwa razy – za trzecim zaczynały się już przywiązywać. Zebrałem wystarczająco dużo danych, aby można je było wykorzystać w rzetelnych badaniach naukowych na ten temat. Pierwszy numerek miał zwykle miejsce po meczu lub imprezie, więc było miło i ekscytująco. Przy drugim zastanawiałem się, czy aby na pewno ten pierwszy był taki wspaniały, a przy trzecim… Cóż, wydarzyło się to tylko kilka razy i za każdym żałowałem, że do tego doszło, bo nagle robiło się poważnie. Zaczynały się sugestie: „Powinniśmy pójść na drinka/kawę” i tym podobne. Naturalnie panny nadal chciały pójść ze mną do łóżka, ale nie byłem zainteresowany rozmową z nimi, a kawę czy drinka równie dobrze mogłem wypić z mamą.

Wtedy niespodziewanie zetknąłem się z „fenomenem Lyli”, jak to nazwałem, oczywiście tylko na własny użytek. Nie wspomniałem o niej nawet kolegom z drużyny. Nie mogłem jej sobie zarezerwować ani się z nią przespać, więc nie miałem im zbyt wiele do powiedzenia. W życiu bym się im nie przyznał, że tu przyjechałem ani w jakim celu.

Siedziałem już w mieszkaniu Lyli i Marissy wystarczająco długo, żeby przesłuchać cały album Taylor Swift, który puściła Lyla. Śpiewała do cholernie smutnej piosenki o ronieniu łez, z czego wywnioskowałem, że to jej ulubiona.

Kiedy tam przyszedłem, leżała skulona na kanapie i czytała książkę. Zagadnąłem ją, a kiedy mnie zignorowała, wyrwałem jej książkę z rąk, żeby zwrócić na siebie jej uwagę. Bezskutecznie: nie uzyskałem żadnej reakcji z jej strony. Doprowadzała mnie do szału.

Teraz zajęła się zmywaniem naczyń.

– Jest sobotni wieczór – zwróciłem się do niej. – Nie masz nikogo, z kim chciałabyś spędzić czas?

– A ty? – Spojrzała na mnie znad zlewu.

– Jasne, że mam, ale skoro Marissa wybiera się na tę samą imprezę, co ja, pomyślałem, że tu po nią wpadnę.

No i chciałem cię znów zobaczyć, dodałem w myślach.

Znów mnie zignorowała i skierowała wzrok z powrotem na kubek, który myła, bezgłośnie wypowiadając tekst następnej piosenki.

Ile pieprzonych piosenek zawierał ten album? Ta muzyka mnie rozpraszała i nie wiedziałem, jak długo to jeszcze wytrzymam.

– Chcesz do nas dołączyć? – zapytałem.

– Właśnie powiedziałeś, że idziecie na imprezę. – Skrzywiła się.

– I co z tego?

– Nic.

Stłumiłem jęk frustracji. Co za nieznośna dziewczyna. Nie raczyła nawet ze mną chwilę porozmawiać? Byłem gotów zacząć, kurwa, śpiewać, żeby tylko nawiązać z nią kontakt. Gdybym znał tekst tej cholernej piosenki, pewnie bym to zrobił. W tamtym momencie byłem już wręcz chorobliwie nią zaintrygowany, a wszystko przez tę jej nonszalancką postawę. Poza tym Prescott wspominał, że kiedyś fantazjowali o niej wszyscy faceci.

Ktoś inny mógłby się po prostu zaciekawić, być może zadać parę pytań i odpuścić, a ja zafiksowałem się na Lyli James Marichal tak jak wcześniej na hokeju, samochodach i ocenach. Dotychczas jedyną osobą, która tak mnie intrygowała, był mój rodzony ojciec, który zjawiał się tylko wtedy, gdy było mu wygodnie. Pod jego nieobecność obsesyjnie rozmyślałem o jego życiu, zastanawiając się, gdzie pracuje, kim jest jego sekretarka i dlaczego pieprzy Nancy z księgowości, zamiast być z moją matką, którą podobno kocha nad życie (nie mówiąc już o tym, że ma z nią dzieci).

Muzyka ucichła nagle, co wyrwało mnie z zamyślenia.

– Dlaczego nie chcesz pójść z nami?

– Bo nie lubię ludzi – odpowiedziała rzeczowo.

Parsknąłem śmiechem mimo odczuwanego rozdrażnienia.

– Ale jeśli problem polega na tym, że masz ochotę na seks, a moja obecność stresuje cię na tyle, że ci nie staje, to mogę wyjść i wrócić… – Zmierzyła mnie wzrokiem. – Za jakieś pięć minut.

Odwróciłem szybko głowę w drugą stronę, żeby ukryć ledwo powstrzymywany uśmiech. Jak to możliwe, że jej obelgi mnie bawiły, a zarazem… podniecały?

– Nie wolałabyś zostać? Boisz się, że się nakręcisz i zechcesz do nas dołączyć?

Niespodziewanie roześmiała się głośno na te słowa. Cholera, starałem się nie pokazywać po sobie, jak to na mnie działa, ale jej śmiech był piękny i zaraźliwy. Oczy jej zabłysły i odchyliła lekko głowę do tyłu. Zaciekawiło mnie, czy wcześniej, zanim przydarzyło jej się coś złego, chodziła z tym błyskiem w oczach.

Zakręciła wodę, wytarła ręce i chwyciła torebkę. Wychodziła gdzieś. Ale dokąd się wybierała? I z kim? Ścisnąłem mocniej książkę w dłoni, żałując, że to nie jej ręka, talia albo szyja.

– Dlaczego tak cię to rozśmieszyło? To nie jest jakiś szczególnie nieprawdopodobny scenariusz. Musiałaś już widzieć coś takiego w którymś z filmów porno, które tak lubisz oglądać.

Przewróciła oczami, ale dostrzegłem cień uśmiechu na jej twarzy. Tego dnia znów miała na sobie za dużą koszulkę (tym razem z podobizną Biggiego Smallsa) i luźne dżinsy, a jednak i tak widziałem wyraźnie, jak kołysze biodrami, gdy do mnie podchodzi, nie spuszczając ze mnie wzroku.

Moje serce przyspieszyło gwałtownie. Większość ludzi jest dość przewidywalna – zazwyczaj potrafiłem odgadnąć ich posunięcia, i to była jedna z rzeczy, które wyróżniały mnie wśród zawodników hokeja. A jednak za nic w świecie nie potrafiłem rozgryźć Lyli James.

Patrząc, jak idzie, mógłbym wywnioskować, że zaraz usiądzie mi okrakiem na kolanach, ale równie dobrze mogła walnąć mnie w twarz albo zrobić te dwie rzeczy naraz. W końcu stanęła tak blisko mnie, że mogłem ją przyciągnąć i posadzić sobie na kolanach. Kurwa, cholernie tego pragnąłem. Gdyby tylko spojrzała na moje krocze, zobaczyłaby, że mam erekcję. Wszystko razem: jej luźne ubrania, włosy spięte w niechlujny kok i kiepski gust muzyczny nie wiedzieć czemu wydawały się składać na najseksowniejszą kobietę pod słońcem.

– Przede wszystkim… – zaczęła, pochyliła się i spojrzała mi w oczy.

Po raz pierwszy zobaczyłem w jej spojrzeniu coś innego niż pustkę: zapierające dech w piersi połączenie ognia i rozbawienia.

– Nie potrzebuję fabuły w porno. – Wyrwała mi książkę z ręki i przysunęła twarz jeszcze bliżej mojej, tak że jej nos prawie dotykał mojego.

Poczułem jej miętowy oddech i unoszący się wokół niej zapach gardenii. Czy to jakiś test? Na ułamek sekundy jej wzrok zatrzymał się na moich ustach, a potem znów spojrzała mi w oczy. Już myślałem, że mnie pocałuje, i zacząłem panikować, bo nikomu dotąd na to nie pozwalałem, kiedy oznajmiła:

– A poza tym… lubię seks… tak samo jak ludzi. – Z tymi słowami odwróciła się i odeszła, oglądając się przez ramię z najbardziej grzesznym uśmieszkiem na ustach, jaki kiedykolwiek widziałem.

Zamrugałem zdezorientowany, a serce nadal biło mi mocno.

– Miłej zabawy na imprezie – rzuciła jeszcze na odchodne.

Niełatwo mnie było zaskoczyć, ale, cholera jasna, tej kobiecie się to udało. Dobra, zrozumiałem: wszystko ją nudzi i niczego nie lubi. Ale kto, do cholery, nie lubi seksu? Jasny gwint. Znienawidziłem ją za to, że mnie podnieciła, a potem zabawiła się moim kosztem, po prostu rzucając tę rewelację i wychodząc. Wiedziałem, że będę się teraz obsesyjnie nad tym zastanawiał, dopóki mi tego nie wyjaśni.

ROZDZIAŁ 3

Lachlan

Kiedy Prescott wspomniał, że Marissa i Lyla wybierają się do country clubu, zaproponowałem, że je podwiozę. Na szczęście nie zakwestionował moich motywów, choć powinien był, bo nigdy w życiu czegoś takiego nie zaoferowałem. Pewnie uznał, że interesuję się Marissą. Nie wiedział, że tak naprawdę chciałem zostawić ją w domu i zabrać samą Lylę. Wtedy musiałaby w końcu ze mną porozmawiać podczas jazdy samochodem.

Gdy jednak dotarłem do ich mieszkania, Marissa oznajmiła mi, że Lyla już wyszła. No jasne. Siedziałem więc w salonie jak idiota i czekałem, aż Mar przygotuje się do wyjścia. Nie zamierzałem jednak marnować czasu: korzystając z okazji, znów wyszukałem w Google’u Lylę. Jej konta na portalach społecznościowych były ustawione jako prywatne, więc nic nie mogłem zobaczyć. Oczywiście wysłałem jej zaproszenia na każdym z portali, nawet na tych, z których sam nie korzystałem, ale ich nie przyjęła.

Na szczęście miała sławnego ojca i z zamieszczonych o nim informacji dowiedziałem się, że urodziny jego córki przypadają na dwudziestego ósmego stycznia. Poza tym grała w piłkę nożną i najwyraźniej była w tym całkiem dobra, a także poszła na bal z jakimś dupkiem o imieniu Skylar Wyatt Parker, który z kolei miał konto publiczne, więc mogłem spokojnie przeszukać jego profil. Dotarłem aż do pierwszego posta, co było prawdziwym wyczynem, zważywszy na to, że zamieścił ich ponad cztery tysiące. Grał w lacrosse w szkole średniej, a obecnie był członkiem drużyny Yale.

Znalazłem ich dwa wspólne zdjęcia, jedno z balu maturalnego, drugie z jego ręką na jej ramieniu. Lyla miała na nim tak luźną bluzę z logo Yale, że ta z pewnością musiała należeć do niego. Facet skomentował to zdjęcie emotką okazującą wzruszenie. Poczułem, jak krzywię się z niesmakiem na ten widok.

Odnalazłem też kilka wypowiedzi na temat wypadku samochodowego, w którym brała udział. Nie podano jednak żadnych szczegółów, a większość komentarzy została zedytowana, pewnie za sprawą jej ojca. Może była pod wpływem i sama spowodowała wypadek? Jeden z komentarzy brzmiał: „Proszę, przestańcie już o tym gadać. Ci ludzie cierpią!”. Został zamieszczony ponad rok temu przez kogoś o nicku PiKaChOo9. Sprawdziłem, co jeszcze skomentowała ta osoba: dotyczyło to głównie pokemonów.

– Gotowa. – Marissa wyszła ze swojego pokoju.

Wstałem i wcisnąłem boczny przycisk na telefonie. Założyła tak skąpą sukienkę, że podczas przyjęcia na pewno podsunie się jej do góry i odsłoni pośladki. Chociaż… to i tak miało być przyjęcie przy basenie. Prawdę mówiąc, jeśli chodzi o Marissę, to byłem już prawie u kresu wytrzymałości. Wczoraj na szczęście w końcu zrozumiała, że nie jestem zainteresowany przeleceniem jej, i przestała mnie do tego nakłaniać. Musiałem w tym celu uciec się do skrajnych środków i pozwolić jakiejś dziewczynie, z którą chodzę na zajęcia z ekonomii, usiąść mi na kolanach na jej oczach. To było słabe zagranie z mojej strony, ale poznałem wiele takich dziewczyn jak Marissa i wiedziałem, że laska nie odpuści, dopóki dobitnie nie dam jej do zrozumienia, że nie jestem zainteresowany.

– Nie mogę uwierzyć, że Prescott zaprosił nas wszystkich do country clubu. Nie byłam tam od lat – oznajmiła w samochodzie, nakładając wodoodporny tusz do rzęs. – Wynajął basen, a to wielka sprawa. No i Lyla też się wybiera, a to jeszcze większa sprawa.

Serce zabiło mi mocniej na samą wzmiankę o Lyli, ale to zignorowałem.

– Niby dlaczego?

– Ta dziewczyna sporo przeszła – odpowiedziała Marissa i wysunęła osłonę przeciwsłoneczną. – Przez pierwsze półtora roku mieszkała z grupą dziewcząt i chociaż jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami, nie chodziłyśmy razem na imprezy. Potem… – Potrząsnęła głową. – Potem przeprowadziła się do domku gościnnego ojca i dopiero w zeszłym semestrze w końcu udało mi się ją namówić, żeby ze mną zamieszkała, tak jak miała to zrobić cztery lata temu.

– Nigdy wcześniej jej nie widziałem.

– Uczestniczy tylko w zajęciach online, więc nie pojawia się na uczelni, chyba że musi odrobić laboratoria czy coś w tym stylu. Od dawna nie imprezuje, więc tak, to naprawdę wielka sprawa, że wychodzi z domu już drugi raz w ciągu jednego weekendu. Na pewno dobrze jej to zrobi.

– Każdy jest inny. Może ludzie powinni pozwolić jej przeżyć żałobę w spokoju?

– Żałobę? – Wpatrywała się we mnie przez dłuższą chwilę, po czym zapytała: – Wiesz, co się stało?

– Mam dostęp do internetu.

Cholera, ktoś zginął w tym wypadku.

– Googlowałeś Lylę? – krzyknęła. – Dlaczego?

„Bo jest piękna i zabawna (kiedy zechce), ale przede wszystkim dlatego, że wzbudza we mnie nieznane mi dotąd uczucia i jestem nią zaintrygowany”, pomyślałem, ale nie powiedziałem tego na głos.

– Tak, wydała mi się dziwna, więc ją sprawdziłem.

– Dziwna? – Marissa zmarszczyła nos. – Słuchaj, możesz mi powiedzieć, jeśli na nią lecisz.

– Co? – Obróciłem gwałtownie głowę w jej stronę.

– Wspomnę jej o tobie, jeśli chcesz. – Marissa wzruszyła ramionami. – Nie spaliśmy ze sobą, więc nie widzę problemu. Lyla na pewno nie miałaby nic przeciwko, że spędziliśmy razem trochę czasu. Nawet gdybyśmy się ze sobą przespali, prawdopodobnie nie przejęłaby się tym, gdyby wiedziała, że to był tylko seks. Nie żebym miała na to ochotę, jeśli to jej tak naprawdę pragniesz. Nie kręci mnie poliamoria.

Zaraz, zaraz… To całkiem sporo informacji jak na jeden raz. Nie wiedziałem, na czym się skupić. Lyla nie miałaby nic przeciwko mojemu przygodnemu seksowi z Marissą? Co to właściwie oznacza? Czyżby lubiła trójkąty? Jeśli tak, to jakie? Dwie dziewczyny i jeden facet? Dwóch facetów i jedna dziewczyna? Nie sprawiała wrażenia osoby, która preferuje takie zabawy, ale w takim razie… co właściwie miała na myśli Marissa? Może chodziło jej o to, że Lyla woli otwarte związki albo jedynie jednorazowe przygody? Co do mnie, to przygoda byłaby najlepszym scenariuszem. A konkretnie dwie przygody.

Odsunąłem od siebie te myśli. Za bardzo wybiegałem do przodu. Na razie muszę to wpisać na listę rzeczy, które wzbudziły moją ciekawość. Nie wysłałem wcześniej Marissie zaproszenia do grona znajomych na mediach społecznościowych, bo nie chciałem, żeby odebrała to jako oznakę zainteresowania z mojej strony, ale chyba będę musiał to teraz zrobić, żeby obejrzeć sobie ich wspólne zdjęcia.

– Dlaczego mi to mówisz? – Wjechałem na miejsce parkingowe i zgasiłem silnik.

– Bo odbyłeś z nią dwie rozmowy, a potem ją googlowałeś. – Roześmiała się, po czym wysiadła z samochodu.

– I co z tego? Cały czas wyszykuję ludzi w internecie.

– Mnie też? – Zatrzymała się, kiedy dotarliśmy do drzwi, i położyła dłoń na biodrze.

– Nie.

– Bo lecisz na Lylę. – Wskazała na mnie palcem. Nie wyglądała na zdenerwowaną, zmieszaną ani zazdrosną. Jeśli już, to była rozbawiona.

– Nie lecę na nią. – Skrzywiłem się i otworzyłem jej drzwi.

– Słuchaj, powiem ci dwie rzeczy i wtedy zdecydujesz, czy nadal jej chcesz.

– Słucham. – Zatrzymałem się i stanąłem z nią twarzą w twarz.

– Po pierwsze, jeśli złamiesz jej serce, ona nigdy, przenigdy nie da ci drugiej szansy – oznajmiła.

No dobra. Wydało mi się to oczywiste.

– Po drugie, kojarzysz te dziewczyny, które lubią udawać trudne do zdobycia? – Poczekała, aż skinę głową. – Lylę naprawdę trudno zdobyć, ale, stary, kiedy już się na ciebie otworzy, jest po prostu… Szczerze mówiąc, to jedna z moich ulubionych osób na świecie.

– Dlaczego jest teraz taka zamknięta w sobie?

– A podobno nie jesteś nią zainteresowany. – Mar uniosła brwi.

– Przestań ze mną pogrywać, Marisso. Dlaczego? Z powodu wypadku?

– Zawsze była nieco powściągliwa i nie wszystkich dopuszczała do grona najbliższych przyjaciół, ale – wierz lub nie – w liceum została wybrana Miss Wdzięku.

– Faktycznie jakoś trudno mi w to uwierzyć. – Ruszyłem przed siebie. – Więc to przez wypadek?

– Nie lubię o tym mówić, zwłaszcza za jej plecami. Może Prescott ci coś opowie.

Pieprzony szczęściarz. Wie o niej więcej ode mnie. Kolejny punkt na mojej cholernej liście.

Kiedy hostessa nas przywitała, pozwoliłem Marissie mówić, bo sam byłem zbyt zajęty rozgryzaniem, dlaczego tak trudno jest zdobyć Lylę. Czyżby była dziewicą? Może czekała na tego jedynego? Ale skoro powiedziała, że nie lubi seksu, to musi oznaczać, że już go uprawiała. Pewnie z jakimś kretynem, który spuścił się po dwóch ruchach i nie doprowadził jej do orgazmu. I teraz przez tego dupka zraziła się do mężczyzn.

Wzięliśmy od hostessy dwa ręczniki i poszliśmy we wskazanym przez nią kierunku.

– Byłeś już tu kiedyś? – zapytała Marissa.

– Tak, ale na brunchu, nie na basenie.

– O Boże. To przygotuj się na zawroty głowy. To kryty basen, ale poczujesz się na nim jak na plaży. – Uśmiechnęła się szeroko.

Kiedy dotarliśmy na miejsce, aż się zatrzymałem z zaskoczenia. Basen był wielki i rzeczywiście przypominał plażę. Chłopaki pomachały nam na powitanie ze swoich leżaków. Prescott zaprosił tylko dziesięć osób. Jak dotąd naliczyłem osiem, łącznie z nami; brakowało jedynie Lyli i Presa. Już sama myśl o tym, że są razem na osobności, cholernie mnie irytowała, choć nie powinna. Nie miałem do niej żadnych praw, a nawet gdyby była moją dziewczyną, mogłaby się przyjaźnić, z kim chce. Ciągle powtarzałem to sobie w myślach, a jednak nadal się wściekałem.

W końcu zająłem uwagę czym innym – zacząłem się zastanawiać, czy Lyla zdejmie z siebie luźne ubrania, skoro to spotkanie przy basenie, czy też może wyłoży się w nich nadąsana na leżaku?

Odsunąłem od siebie te rozważania, kiedy zajęliśmy z Marissą swoje miejsca i wdaliśmy się w rozmowę z chłopakami.

– Trener chce nam dać dziś wieczorem wycisk na lodowisku po tym, jak daliśmy plamę w zeszłym tygodniu – oznajmił siedzący naprzeciwko mnie Drew.

– Czy to znaczy, że nie możecie pić? – zapytała Marissa.

– No cóż, nie powinniśmy – odpowiedział.

Przestałem ich słuchać i zagadnąłem Nasha o nowe łyżwy. Opowiedział mi o obozie treningowym, na którym był w zeszłym roku w Kanadzie. Poznał tam kilku trenerów ligi hokejowej, dzięki czemu już w wieku osiemnastu lat podpisał kontrakt z Montrealem. Opowiedziałem mu o podobnym kontrakcie, który mi zaproponowano, ale którego nie podpisałem, bo postanowiłem zostać wolnym agentem.

– Człowieku, zabiłbym za to, żeby zostać wolnym agentem. Mówiłem mojemu… – Przerwał w połowie zdania i szczęka na chwilę mu opadła, zanim nad sobą zapanował. Szturchnął Drew w ramię. – Jasna cholera. Zaklepuję, zaklepuję, zaklepuję.

Przez ostatnie cztery lata słyszałem to słowo z jego ust niezliczoną liczbę razy. Spojrzałem na Drew, który gustował w zupełnie innych kobietach niż Nash, i przyłapałem go na pieprzeniu wzrokiem kogoś, kto stał za mną. I wtedy poczułem mrowienie na skórze.

– Tak, jasne. Pres by cię zamordował – stwierdził Drew, nadal gapiąc się na stojącą przed nim kobietę.

– I tak byłoby warto, kurwa – mruknął Nash pod nosem.

Nagle zrobiło mi się gorąco na karku. Wiedziałem, że mówią o Lyli. Musiałem się odpowiednio przygotować. Wszyscy spaliśmy z cholernie seksownymi dziewczynami, a Nash był jeszcze gorszy ode mnie: nigdy nawet nie spał dwa razy z tą samą. Przysłuchując się ich konspiracyjnej wymianie uwag, poczułem, jak coś brzydkiego i obcego przewraca mi się w żołądku.

– Domyślam się, że Lyla przyszła – prychnęła Marissa.

Żaden z nich jej nie odpowiedział, bo wciąż byli zajęci gapieniem się na nowo przybyłą. Nawet nie sprawdziłem, czy faktycznie mówią o Lyli, a już miałem ochotę wydłubać im oczy. Cóż, mój kolejny pierwszy raz…

Marissa wstała i gdy tylko się odwróciła, zaczerpnęła gwałtownie powietrza i rzuciła się przed siebie z piskiem.

– No, to ja rozumiem! Moja dziewczyna w całej okazałości!

Nabrałem powietrza w płuca, wypuściłem je i się odwróciłem. Prescott rozmawiał właśnie z jakąś starszą panią, a pieprzona Lyla James stała obok niego w beżowej obcisłej sukience, która doskonale podkreślała jej kształty. Sukienka miała więcej dziur niż materiału, sięgała jej do kostek i przeświecało przez nią białe bikini.

Zaparło mi dech w piersi na jej widok. Do tej pory powtarzałem sobie, że nie obchodzi mnie, jak ta dziewczyna wygląda pod tymi swoimi luźnymi cuchami, skoro i tak mnie intryguje, ale… Jasna cholera, tego się nie spodziewałem.

Prescott mówił coś dalej, a Lyla rozmawiała z Marissą, która dotykała jej rozpuszczonych kręconych włosów.

– Ona jest poza waszym zasięgiem – oznajmiłem, czym zmusiłem chłopaków do odwrócenia się w moją stronę.

– Daj spokój, Lach. Nie możesz się zadowolić tymi setkami kobiet, które na ciebie lecą? – zapytał Nash.

– Dlaczego niby jest poza zasięgiem? – wtrącił się Mason, choć dotychczas nie brał udziału w rozmowie.

– Bo tak powiedziałem. – Zmierzyłem go wzrokiem.

– Pieprzysz – stwierdził Drew.

– Marissa jest bardziej w twoim typie, Drew, zaufaj mi – oznajmiłem, po czym odwróciłem się do Nasha. – Lyla jest niedostępna, chyba że chcesz stracić palce. Nie żartuję, kurwa.

– Jezu. – Jego brwi wystrzeliły w górę.

Nie wiedziałem, co to oznacza, ale nie zapytałem, bo miałem to gdzieś.

– Panowie – powiedział Prescott u szczytu stołu, po czym spojrzał na stojące obok niego Marissę i Lylę. – Drogie panie. Dziękuję za przybycie. Zjedzmy coś, a potem się zabawimy.

Lyla uśmiechnęła się lekko i pomachała do nas. Kiedy nasze spojrzenia się spotkały, jej źrenice rozszerzyły się nieco. Byłem pewien, że nikt inny tego nie zauważył, i poczułem falę satysfakcji. A jednak, choć po mojej lewej stronie stało wolne krzesło, usiadła między Marissą a Prescottem. Miałem ochotę odepchnąć wszystkich i przyciągnąć ją do siebie. Kurwa, chciałem rzucić ją na ten pieprzony stół i zjeść na brunch. Poczułem uszczypnięcie w ramię i spojrzałem gniewnie na Mar, która wyrwała mnie z tej fantazji.

– Umów mnie z Drew – szepnęła. – A ja spróbuję umówić cię z Lylą.

– Już mu o tobie wspomniałem – powiedziałem, a ona uśmiechnęła się szeroko. – I wiem, że wciskasz mi kit, bo Lyla nawet nie lubi ludzi. Sama mi powiedziała.

Marissa parsknęła i szepnęła:

– I pewnie powiedziała ci też, że nie lubi seksu?

– Sugerujesz, że skłamała? – Ściągnąłem brwi.

– Spotyka się z jednym facetem. Nie jest jej chłopakiem, ale sądząc po tym, jak często do niej pisze, bardzo się stara nim zostać.

Wkurzyło mnie to.

– Co to za gość?

– Jakiś chłopak z drużyny piłkarskiej.

Piłka nożna? Co, do cholery?! Drużyna piłkarska była tu popularna, ale Fairview żyło i oddychało hokejem.

– Chodzi na ich mecze? – zapytałem cicho, żeby Lyla mnie nie usłyszała.

Materiał sukienki obciskał jej piersi tak, że gdyby kichnęła, jedna z nich mogłaby wypaść ze skąpego stanika od bikini. Z jednej strony właśnie na to liczyłem, z drugiej modliłem się, żeby tak się nie stało.

– Na większość – odpowiedziała Marissa z błyskiem w oku, jakby powstrzymywała się przed powiedzeniem jakiegoś żartu.

Znów zapragnąłem dowiedzieć się więcej. Dlaczego nie chodziła na nasze mecze? Prescott wypomniał jej, że na nich nie bywa, ale czy to znaczy, że kiedyś przychodziła i przestała? W końcu Pres to jej dobry przyjaciel. Nigdy jej na żadnym meczu nie widziałem, choć jeśli mam być szczery, nie spoglądam zbyt często na trybuny.

Niestety Drew wdał się w rozmowę z Marissą, zanim zdążyłem zadać jej więcej pytań.

– Chyba się jeszcze nie poznaliśmy – zwrócił się Nash do Lyli z uśmiechem, którego nie odwzajemniła. – Jestem Nash.

– Lyla.

Prescott pochylił się, żeby szepnąć jej coś do ucha, i położył dłoń na jej dłoni spoczywającej na stole. Od razu przyrzekłem sobie, że dam mu wycisk na treningu, a może nawet uszkodzę mu palec lub dwa. Nie obchodziło mnie to, że znali się od zawsze. Sam ten widok już mnie rozwścieczył. Kurwa. Kiedy ostatni raz się tak czułem? Chyba nigdy. Ta kobieta doprowadzała mnie do szału.

Wyjęła dłoń spod jego ręki, podniosła menu i studiowała je dłużej, niż było to konieczne – w końcu na karcie znajdowało się tylko sześć dań do wyboru. Telefon Marissy zawibrował w jej torebce, a ona spojrzała na ekran i nas przeprosiła. Pochyliła się i powiedziała Lyli, co chce zamówić, a potem odeszła, żeby porozmawiać na uboczu.

Teraz miałem już znacznie lepszy widok na Lylę, ale nie mogłem tak po prostu się na nią gapić jak kretyn. Postanowiłem więc do niej zagadać.

– Czy przebywanie z nami to dla ciebie udręka? – zapytałem cicho.

– Można tak powiedzieć. – Odwróciła głowę w moją stronę.

Chryste, ta twarz, te usta, te oczy.

– Ale podają tu dobrego kurczaka i gofry, więc jakoś to zniosę.

Powstrzymałem śmiech.

– Wyglądasz inaczej niż zwykle. Czyżbyś zrzucała luźne ubrania w niedziele?

Położyła dłoń na pustym krześle Marissy i pochyliła się ku mnie, jakby zamierzała mi zdradzić jakiś sekret. Poszedłem w jej ślady i położyłem dłoń zaledwie parę centymetrów od jej palców. Musiałem stłumić jęk, kiedy oblizała usta. Robiła to wszystko celowo, żeby się ze mną drażnić, a ja z jakiegoś powodu chciałem, by mnie pragnęła. Pewnie dlatego, że nie okazała mi dotąd zainteresowania, choć nie potrafiłem pojąć, jak to możliwe. W końcu, jak trafnie zauważył Nash, dziewczyny wręcz się na mnie rzucały. Tylko że żadna z nich nigdy mnie nie zaintrygowała.

– Czy ty i twoi kumple dupki robicie zakłady o to, który przeleci mnie pierwszy? – zapytała w końcu cicho Lyla z łobuzerskim błyskiem w oku.

Kurwa. Czyżby wiedziała o naszej zabawie?

– A chcesz, żebym przyjął ten zakład? – Przysunąłem swoją dłoń bliżej i nasze palce się zetknęły.

– Tylko jeśli zamierzasz przegrać. – Cofnęła rękę i wyprostowała się na krześle.

Nigdy w życiu niczego nie przegrałem (z wyjątkiem uczuć ojca), ale nie przyszła mi do głowy żadna cięta riposta.

Potem już przez większość czasu przy stole rozmawiałem z chłopakami, ignorując Lylę czy też raczej udając, że ją ignoruję. Nadstawiałem jednak uszu za każdym razem, gdy się odzywała, co nie zdarzało się zbyt często. Skręcało mnie z zazdrości, że Mason siedzi naprzeciwko niej i ma najlepszy widok. Cholernie irytowało mnie też to, jak Prescott narusza jej przestrzeń osobistą, ilekroć z nią rozmawia. W pewnym momencie nie wytrzymałem, wyjąłem telefon i sprawdziłem, na jak długo trafiłbym do więzienia, gdybym ją porwał.

Potem wszyscy wyszliśmy na zewnątrz, aby podziwiać widok na przystań i pole golfowe. Ludzie rozproszyli się na tarasie i zaczęli robić sobie selfie, a ja obserwowałem Lylę. Wiosenna pogoda była w sam raz, ale ona wciąż przesuwała dłońmi po rękach, jakby było jej chłodno. Rozpiąłem więc koszulę, zdjąłem i zarzuciłem na jej ramiona. Podskoczyła nerwowo i spojrzała na mnie. Już myślałem, że zaprotestuje, ale powiedziała tylko:

– Dzięki.

– Nie ma za co. – Wbiłem wzrok w przystań. – Często tu przychodzisz?

– Jasne. – Zerknęła na mnie. – Zawsze, kiedy mam ochotę się trochę potorturować.

Roześmiałem się. Chciałem stłumić śmiech, żeby nie dać jej satysfakcji, ale to było naprawdę zabawne. Przyłapałem ją na gapieniu się na moją nagą klatkę piersiową, a wtedy ona szybko odwróciła wzrok. Uśmiechnąłem się szeroko. Może jednak mam u niej jakieś szanse?

Kiedy wszyscy pozostali wrócili do środka, Lyla oparła się przedramionami o ścianę i zamknęła oczy, wystawiając twarz na podmuchy wiatru. Gapiłem się na nią jak urzeczony. Nie zwróciłem wcześniej uwagi, że jest ode mnie znacznie niższa. A jednak z jakiegoś powodu wręcz emanowała majestatycznością.

– Uderzysz mnie, jeśli powiem, że pięknie wyglądasz?

Odwróciła głowę, żeby na mnie spojrzeć. Po latach bycia w centrum uwagi przyzwyczaiłem się do tego, że ludzie się na mnie gapią, ale nikt nigdy tak bacznie mi się nie przyglądał. Miałem ochotę wyciągnąć rękę i dotknąć jej włosów, pocałować ją w usta, wziąć w ramionach. Rany, pocałować i wziąć w ramiona? Co się ze mną działo, do cholery? Przecież z nikim nigdy się nie całowałem – to było dla mnie zbyt osobiste. Mój brat śmiał się ze mnie, że jestem męską wersją Pretty Woman. Pewnie miał rację, bo skoro nie miałem skrupułów, robiąc dziewczynie dobrze ustami, nie powinienem też mieć nic przeciwko przyciśnięciu ich do jej warg. A jednak za nic w świecie nie chciałem tego robić.

– Dziękuję. – Uśmiechnęła się ledwo zauważalnie, a jej oczy pojaśniały. – Ty też pięknie się prezentujesz.

– Pewnego dnia, Lylo, powiesz mi coś miłego i naprawdę będziesz miała to na myśli. – Roześmiałem się i pokręciłem głową, patrząc na łodzie.

Odwróciła się do mnie ponownie i zmierzyła mnie wzrokiem.

– Nigdy nie mówię rzeczy, których nie mam na myśli.

– A więc coś nas łączy.

– Hm. – Odwróciła głowę w stronę wody. – Przyjdziesz dziś do nas wieczorem na seks?

– Czy to propozycja z twojej strony?

– Wiesz, że nie. – Rzuciła mi chłodne spojrzenie.

– Dlaczego?

– Bo sypiasz z moją przyjaciółką. – Znów wbiła wzrok w przystań.

– Nie sypiam.

– Och. – Spojrzała mi w oczy z lekką zmarszczką na czole.

– Skoro już to sobie wyjaśniliśmy, masz ochotę na seks ze mną czy nie?

– Nadal nie.

– Czy to z powodu tego faceta, z którym się spotykasz?

– Lachlanie Duke… – zaczęła i choć wciąż patrzyła przed siebie, usłyszałem wyraźnie uśmiech w jej głosie. – Stalkujesz mnie?

Czyżby uśmiechała się na myśl, że ją stalkuję? Nie miała, kurwa, pojęcia, jak bardzo ją stalkowałem. I zamierzałem robić to nadal. Cholera, a może uśmiechała się na myśl o tamtym facecie? Ta opcja mi się nie spodobała.

– A chciałabyś?

– Nie. – Spojrzała mi w oczy.

Jęknąłem.

– Więc to z powodu faceta, z którym się spotykasz?

Nie odpowiedziała, tylko odwróciła się, żeby wejść do środka. Poszedłem za nią jak zagubiony szczeniak. I tak się właśnie czułem, nie było sensu udawać twardziela. Ta pieprzona dziewczyna odbierała mi rozum.

– Twoje milczenie uznam za odpowiedź twierdzącą.

– Okej. – Wzruszyła ramionami.

Nigdy wcześniej o nikogo nie zabiegałem, a kiedy już spotkałem kobietę, o którą zacząłem się starać, ona miała to gdzieś! A może nie robiłem na niej wrażenia, bo była przyzwyczajona do facetów padających jej do stóp? Jeszcze wczoraj trudno mi było w to uwierzyć, ale teraz nie miałem co do tego żadnych wątpliwości: nikt o zdrowych zmysłach nie pomyślałby, że ta dziewczyna nie jest seksowna. I zabawna. W dodatku Marissa powiedziała, że warto poczekać, aż Lyla się otworzy.

Nie spuszczałem jej z oka. Dotarła do leżaków, zrzuciła klapki i starannie złożyła koszulę, którą jej dałem. Potem zdjęła tę swoją niby-sukienkę i odsłoniła jędrne pośladki w skąpych majtkach od bikini. Musiałem wziąć głęboki oddech i odwrócić wzrok. Nie chciałem, żeby chłopaki zobaczyły, jak bardzo na mnie działa.

Wtedy już wiedziałem, że muszę zdobyć Lylę James albo umrzeć, próbując. Po raz pierwszy od czterech lat planowałem przegrać cholerny zakład i wyłożyć przeklęte sto dolarów. I miałem to gdzieś.

ROZDZIAŁ 4

Lyla

Jedyną rzeczą, której nie znosiłam bardziej niż imprez, były sztywne przyjęcia mojego ojca, na których musiałam się pokazywać. Już jakieś pięćdziesiąt razy wyglądałam przez okno domku gościnnego, próbując się rozeznać, czy to dobry moment, żeby stąd wyjść.

Mnóstwo studentek (i studentów) oddałoby wiele, aby móc uczestniczyć w słynnym balu sportowym mojego taty, na który zapraszano tylko po kilku najstarszych przedstawicieli drużyn sportowych. Co roku obowiązywał jeden z czterech motywów: Gatsby (oczywiście), Egipt, bal przebierańców i lata dwudzieste (co w zasadzie było tylko odmianą Wielkiego Gatsby’ego, na którego punkcie tata miał bzika, dlatego w tym roku znowu wybrał ten styl). Przez lata zdążyłam zgromadzić już stroje na wszystkie te okazje.

Tego wieczoru ubrałam się w co prawda krótką, ale luźną czarno-złotą sukienkę w stylu lat dwudziestych z frędzlami sięgającymi mi do kolan. Musiałam jeszcze tylko włożyć szpilki. Już dwa razy prawie wyszłam na zewnątrz, ale w ostatniej chwili się zatrzymałam i zawróciłam na widok gości na trawniku. Czekałam na odpowiedni moment, żeby przemknąć niepostrzeżenie i wśliznąć się do namiotu, w którym odbywało się przyjęcie.

Bardzo nie chciałam w tym uczestniczyć i tamtego wieczoru szczególnie mocno żałowałam, że nie mogę się zapaść pod ziemię albo gdzieś schować. Nienawidziłam ojca za całokształt, a tym bardziej za to, że urządzał to przyjęcie u siebie, i to akurat tego dnia. Nienawidziłam też Marie za to, że mu przyklaskiwała, zresztą zachwycały ją wszystkie pomysły mojego ojca. Kiedy błagałam, żeby przenieśli imprezę na inny wieczór, powiedziała: „Musimy zacząć tworzyć dobre wspomnienia, aby zastąpić nimi te złe”. Jakby cokolwiek mogło mi pomóc zapomnieć.

Nie przepadałam za Marie, choć zawsze starała się być dla mnie miła. Wprowadziła się do domu rodziców kilka lat temu, zaledwie dwa miesiące po pogrzebie mamy, która z oczywistych powodów nigdy jej nie lubiła. Nie trzeba było być geniuszem, by się domyślić, że Marie, która przez ostatnie sześć lat pełniła funkcję sekretarki mojego ojca, była również jego kochanką. Banał. Zamieszkałam w domku gościnnym, jeszcze zanim się tu wprowadziła, ale nie po to, żeby unikać jej i ojca. Czułam się tu bliżej mamy i miałam swoją przestrzeń. I tak nigdy nie zaglądałam do domu, więc obecność Marie aż tak bardzo mi nie przeszkadzała. Wolałam zamówić jedzenie lub podjechać po coś, niż tam wejść. Nie wiedziałam nawet, czy ojciec zauważył, że tam już nie bywam. Odnosiłam wrażenie, że lubi jedynie odgrywać rolę ojca, a niekoniecznie nim być. Tak było na długo, zanim mama zginęła w wypadku. Potem chyba trochę starał się mnie wspierać – jeśli wziąć pod uwagę terapię, którą mi zapewnił, i pieniądze, które co miesiąc przelewał na moje konto bankowe. Tata nie stosował półśrodków: wykładał tyle kasy, ile było trzeba, byleby mieć problem z głowy.

Tamtego wieczoru jednak przytłaczający smutek i poczucie winy, które odczuwałam, nie miały związku z mamą. To była rocznica śmierci Luke’a – chłopaka, którego mój własny ojciec traktował jak syna i z którym chciał mnie zeswatać. Kiedy tata dowiedział się, że idę na bal maturalny z kimś innym, zadzwonił do Luke’a, żeby osobiście go za to przeprosić. Kochałam tego chłopaka z całego serca, ale nigdy nie zamierzałam za niego wyjść, bez względu na to, jak często się przechwalał, że zostanę jego żoną. Boże, jaka szkoda, że to robił. Wolałabym, by nigdy nie oznajmił, że kupił mi pierścionek zaręczynowy, i nie żartował w grupie wspólnych znajomych naszych rodziców, że możemy uciec i wziąć ślub po kryjomu. Nie miał pojęcia, jak bardzo się naraża.

Zamrugałam szybko, żeby odpędzić łzy. Nie znosiłam płakać, a czułam, że jeśli sobie na to pozwolę, nie zdołam zapanować nad emocjami. Dawno nie płakałam i nie sądziłam nawet, że moje kanaliki łzowe jeszcze działają, ale spodziewałam się, że tego wieczoru mogą wypłynąć na powierzchnię wszystkie emocje, które zwykle skrywałam.

Nikt oczywiście nie poruszy otwarcie tematu śmierci Luke’a. Wszyscy ograniczą się do pocieszającego uścisku ramienia i wyrazów współczucia, co samo w sobie już wytrącało mnie z równowagi. Zwykle znajdowałam jakieś sposoby na stłumienie uczuć. To chyba najlepsza, a zarazem najgorsza umiejętność, jaką nabyłam. Najlepsza, bo tylko garstka ludzi o najodważniejszych duszach próbowała mnie nakłonić do ponownego otwarcia się na świat. Najgorsza, bo kiedy już nauczysz się tłumić ból, często przestajesz odczuwać również pozytywne emocje. Tak właśnie było w moim przypadku. Jeszcze do niedawna nie czułam nic poza poczuciem winy i smutkiem.

Mój telefon, leżący na łóżku, zawibrował, co wyrwało mnie z zamyślenia. Spojrzałam na ekran i odczytałam wiadomość od Banksa.

Banks: Siedzę przy stoliku numer 10. Gdzie jesteś?

Ja: omw

Włożyłam w końcu szpilki, poprawiłam makijaż, wyszłam z pokoju i zamknęłam za sobą drzwi. Ruszyłam w stronę namiotu, biorąc po drodze głębokie oddechy na uspokojenie i licząc na to, że nikt mnie nie zagadnie. Oczywiście były to złudne nadzieje. Ilekroć ubierałam się tak, jak wymagało tego jakieś przeklęte przyjęcie, ludzie uznawali to za świetną okazję, żeby mnie zaczepić. Zupełnie jakby odrobina makijażu i ładna fryzura oznaczały, że nagle przestałam już być załamaną, pogrążoną w smutku Lylą.

Zakończyłam wymianę uprzejmości z osobą, która mnie zagadnęła, i już zaczęłam oddychać nieco swobodniej, gdy nagle poczułam czyjąś dłoń na łokciu. Najpierw uderzył mnie jego zapach. Używał tylko dwóch rodzajów wody kolońskiej – jedna miała bardziej pikantne nuty, druga nieco łagodniejsze, ale obiema spryskiwał się obficie, żeby zatuszować zapach papierosów – zawsze robiło mi się od nich niedobrze. Zamarłam w reakcji na jego obecność i natychmiast zalały mnie mroczne emocje. Udało mi się jednak nad nimi zapanować i postanowiłam odegrać znudzoną.

– Nie zamierzałaś się przywitać? – zapytał Jameson niskim głosem przy moim prawym uchu.

Wstrzymałam oddech, wyrwałam mu łokieć i odwróciłam się szybko do niego i towarzyszącego mu mężczyzny.

– Wyglądasz wspaniale, Lyles – powiedział stojący obok Jamesona funkcjonariusz Hughes. Rzucił papierosa na trawnik i prześlizgnął się niebieskimi oczami po moim ciele.

Na szczęście sukienka była dość luźna i niewiele można było pod nią zobaczyć, choć to wcale nie zmniejszyło mojego dyskomfortu. Podziękowałam mu pod nosem, bezskutecznie próbując się rozluźnić. Byli kuzynami i obydwaj wzbudzali we mnie ogromne napięcie. W dodatku ciągle gdzieś się tu kręcili, co tylko pogarszało sytuację. Funkcjonariusz Ned Hughes był szefem policji, bohaterem Fairview i totalnym kretynem. A jednak był gotów na każde zawołanie taty i lubił przygotowywać ludziom drinki. Dusza towarzystwa.

Obok niego stał wspomniany już wcześniej David Jameson, dawniej trener Jameson, który również był wielce szanowany w Fairview, podobnie jak cała jego rodzina. Kiedy postanowił zostać trenerem drużyny hokejowej na naszym uniwersytecie, wszyscy potraktowali to jak działalność charytatywną z jego strony, niezwykle „miły” i „łaskawy” gest, jakby uczelnia nie płaciła mu za to kupę forsy. Ale on wcale nie potrzebował pieniędzy, w dodatku rekordowa liczba sportowców, których trenował, trafiała do NHL i CHL. Kobiety oczywiście padały mu do stóp. Na domiar złego był najlepszym przyjacielem taty i moim ojcem chrzestnym. Pogardzałam nim. W zasadzie gardziłam niemal każdym dorosłym obecnym na tym wydarzeniu, a przynajmniej członkami elity Fairview. Zawsze traktowali mnie z góry.

– Nie zauważyłam was – odpowiedziałam w końcu Jamesonowi z pustym wyrazem twarzy.

– Domyśliliśmy się. – Uśmiechnął się do mnie, a jego niebieskie oczy błądziły po mojej twarzy. – Pięknie wyglądasz.

– Dzięki.

Rozejrzałam się za kimś, kto mógłby mnie wybawić z opresji. Na szczęście zauważyłam przechodzącą obok wieloletnią dziewczynę Jamesona. Dzięki ci, wszechświecie. Sydney była jedyną osobą z tej kliki, którą tolerowałam, prawdopodobnie dlatego, że pochodziła z Chicago. Zawsze wyglądała nieskazitelnie i była naprawdę miła – w przeciwieństwie do Hughesa, Jamesona, mojego ojca i tej zołzy Marie. Nie mogłam pojąć, jakim cudem Sydney znalazła się w tym towarzystwie, ale z pewnością wygląd, postura i urok Jamesona miały z tym wiele wspólnego. Jeszcze bardziej zdumiewało mnie, że taki palant jak Hughes ma żonę. Cóż, niektóre kobiety widocznie zadowalały się ładną aparycją.

– Hej, Lylo. Wyglądasz wspaniale – powiedziała Sydney z uśmiechem i przytuliła mnie serdecznie.

– Ty też. – Chwyciłam ją za ramię. – Muszę już iść. Wspaniale było was zobaczyć. Złapię was później.

Odwróciłam się, wyprostowałam ramiona i ruszyłam dalej. Kiedy już weszłam do namiotu, rozejrzałam się za Banksem. Oczywiście stolik dziesiąty znajdował się po drugiej stronie. Zmierzając w jego kierunku, napotkałam spojrzenie Prescotta i dostrzegłam w nim taki sam smutek jak mój. Chłopak skinął mi lekko głową na powitanie i odwrócił się do kolegi z drużyny, z którym rozmawiał. Oboje wiedzieliśmy, że to nie jest dobry moment na interakcję. Pres przyjaźnił się z Lukiem i tęsknił za nim równie mocno jak ja.

Namiot ozdobiono eleganckimi żyrandolami, a na każdym stole ustawiono biało-fioletowe dekoracje. Całe przyjęcie przypominało bardziej wesele niż wydarzenie sportowe. Domyśliłam się, że to sprawka Marie. Pewnie chciała pokazać tacie, jak mógłby wyglądać ich ślub, gdyby się jej oświadczył. Stoły były wystarczająco duże, aby usiadło przy nich osiem do dwunastu osób, oczywiście głównie agentów sportowych, sportowców i trenerów poszczególnych dyscyplin. Krótko mówiąc, było to eleganckie wydarzenie networkingowe, na którym studenci sportowcy mogli spotkać się z agentami i trenerami, z którymi prawdopodobnie nie powinni jeszcze rozmawiać.

Zdecydowałam się usiąść przy jednym stoliku z Banksem, nie zważając na to, kto będzie nam towarzyszył. To nie miało znaczenia, bo wiedziałam, że i tak będę się czuła okropnie niezręcznie. Banks czekał na mnie. Uśmiechnął się i rozłożył ramiona do uścisku, a kiedy się przytuliliśmy, zajęłam swoje miejsce. Po przywitaniu się z siatkarzem, z którym rozmawiał Banks, rozejrzałam się uważniej po namiocie. Jeśli wszystko pójdzie po mojej myśli, jakoś to przetrzymam. Jeszcze trochę tu posiedzę na wpół obecna, a potem wstanę i wymknę się niepostrzeżenie. Ostatnio często to robiłam.

Gdy tylko zauważyłam w tłumie tatę i Marie, osunęłam się lekko na krześle, licząc na to, że ukryję się przed ich wzrokiem, chowając się za wysokimi sylwetkami Banksa i towarzyszących mu siatkarzy. Wpatrywałam się właśnie w swoje czarno-złote paznokcie, kiedy usłyszałam zbliżające się do naszego stoika głosy. Nie podniosłam wzroku, zgodnie z zasadą: „Udawaj, że cię nie ma”. To było moje motto. A jednak gdy tylko ktoś usiadł obok mnie, znieruchomiałam, po czym się wyprostowałam i odchyliłam ramiona do tyłu. Rozpoznałam ten zapach. Jezu Chryste, nie teraz, nie dzisiaj. Uparcie gapiłam się dalej na paznokcie.

– Wylejesz mi na twarz szklankę wody, jeśli powiem, że pięknie wyglądasz? – zagadnął, a jego głęboki głos połaskotał mnie w ucho.

Serce biło mi jak szalone za każdym razem, gdy był w pobliżu. Dawno się tak nie czułam, więc gdy wydarzyło się to po raz pierwszy, myślałam, że dostaję zawału. Próbowałam zwalczyć dreszcz, który mnie przeszywał, i odliczałam do dziesięciu, modląc się w duchu, aby nie mógł niczego wyczytać z mojej twarzy. Nie miałam pojęcia, co takiego zrobiłam, że zwróciłam na siebie uwagę Lachlana Duke’a, ale chciałabym móc to jakoś cofnąć. To by mi znacznie ułatwiło życie. Już kilka razy poddałam się jego urokowi i z nim flirtowałam, za każdym razem besztając się za to w myślach. Zaprzyjaźnienie się z nim było ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałam, a tym bardziej zachęcenie go do czegoś więcej.

Jeszcze kilka lat temu nie byłby to żaden problem i z radością poddałabym się temu szaleństwu. Teraz jednak nie mogłam się przed nikim otworzyć, a zwłaszcza przed nim. Zgodnie z informacjami, które znalazłam w internecie na jego temat, był świetnym sportowcem i miał przed sobą świetlaną przyszłość. Odliczyłam do trzech i zebrałam się w sobie, żeby na niego spojrzeć. W garniturze wyglądał tak nieprzyzwoicie przystojnie, że pozwoliłam sobie podziwiać go przez chwilę. Brązowe włosy, gęste i zwykle potargane, tego wieczoru były zaczesane gładko do tyłu. Prześlizgnęłam się wzrokiem po jego idealnej oliwkowej cerze, pełnych ustach i męskiej szczęce, która wyglądała jak wyrzeźbiona z kamienia. Miał zabójcze ciemne rzęsy, a spojrzenie jego zielonych oczu z brązowymi plamkami za każdym razem mnie rozbrajało. Był wysoki i jego imponująca postura mogła wzbudzać poczucie bezpieczeństwa albo – przeciwnie – lęku. We mnie wzbudzał oba te odczucia, i to jako jedyna osoba na świecie.

Nigdy nie miał się jednak o tym dowiedzieć. Tak jak i o tym, jak bardzo chciałam wyciągnąć rękę i go dotknąć. Ludzie zwykle nadużywali słowa „miłość”. Co prawda nie wiedziałam, czym ona właściwie jest, ale tego, co czułam, nie nazwałabym miłością od pierwszego wejrzenia. Po prostu Lachlan miał w sobie to coś. Patrzył na mnie, jakbym była naprawdę ważna i jakby widział prawdziwą mnie – dziewczynę ukrytą pod warstwami żalu i poczucia winy.

– Dziękuję. – Kąciki moich ust uniosły się same wbrew mojej woli. – Ty też wyglądasz pięknie.

W jego oczach zatańczyły radosne iskierki. Pochylił się i szepnął:

– Czy bycie tutaj to też dla ciebie udręka?

Zesztywniałam. Nie mógł wiedzieć, jak wielkim koszmarem był dla mnie ten wieczór, tym bardziej że musiałam go spędzić wśród tylu ludzi. Niedawno zadał mi to samo pytanie i nie miałam problemu z udzieleniem mu odpowiedzi, bo wtedy odebrałam je jako żart. Teraz jednak przeszyło mnie niczym szpony, rozdzierając to, co pozostało z mojego złamanego serca. Znów zaczęłam odliczać i oddychać głęboko, żeby przywołać się do porządku. Ostatnią rzeczą, jakiej teraz potrzebowałam, było zwrócenie na siebie uwagi, a tym samym również na niego.

Przełknęłam z trudem ślinę. Cholera. Każdego innego wieczoru byłabym w stanie zachować zblazowaną postawę – być może nawet się roześmiać w reakcji na jego komentarz – ale teraz moje oczy napełniły się łzami. Zagryzłam mocno wargę, gdy wzrok zaczął mi się zamazywać, i przestałam widzieć wyraźnie paznokcie u rąk. Skończyłam odliczać do dziesięciu i… zaczęłam od nowa. Pokręciłam głową i przygryzłam wargę mocniej, gdy musnął moje ramię opuszkami palców. Otrząsnęłam się z tego stanu dopiero, gdy poczułam w ustach smak krwi. Kiedy ocknęłam się na tyle, by zdołać coś z siebie wydusić, odchrząknęłam, odsunęłam krzesło i rzuciłam pospiesznie:

– Zaraz wracam.

– Hej, wszystko w porządku? – zapytał Banks.

– Tak. Chcę się tylko z kimś przywitać – skłamałam.

Dzięki Bogu w namiocie były cztery wyjścia, więc wyszłam tym najbliższym i ruszyłam w stronę domku gościnnego. Grupka ludzi rozmawiających w pobliżu drzwi zmusiła mnie jednak do zmiany trasy. Ominęłam fioletowy kwietnik w oficjalnych barwach szkoły Fairview, który Marie przygotowała specjalnie na tę okazję, otworzyłam bramkę i wyszłam na niewielki obszar pomiędzy posiadłościami. To było moje sanktuarium, w którym spędzałam czas, rozmawiałam, a czasem piłam lub paliłam trawkę z przyjaciółmi. To tam po raz pierwszy całowałam się z chłopakiem i straciłam dziewictwo. Byłam wtedy taka lekkomyślna, beztroska, ufna i naiwna. Na samo wspomnienie o tych czasach miałam ochotę krzyczeć.

Powinnam była sobie po prostu odpuścić to przyjęcie. Usiadłam na ławce i próbowałam oddychać głęboko, żeby się uspokoić. Niestety nie pomogło, nadal chciało mi się płakać. Wstałam więc i zaczęłam się przechadzać tam i z powrotem po trawniku, powtarzając w myślach swoją mantrę: „Dasz radę. Wytrzymasz”.

W pewnym momencie dostrzegłam w ciemności jego postać, zatrzymałam się i zamarłam. Wykonał krok do przodu i stanął przy lampionach, które z Marissą pomogłyśmy tu mamie ustawić. Boże, miałam wrażenie, że to było wieki temu.

– Powiedziałem coś nie tak? – zapytał Lachlan, trzymając ręce w kieszeniach, a na jego twarzy odmalowała się autentyczna troska.

– Nie. – Potrząsnęłam głową. – Wracaj na przyjęcie. Nic mi nie jest.

Podszedł do mnie powoli, jak opiekunowie ogrodów zoologicznych wchodzą do klatek z dzikimi zwierzętami. Mogłam mu uciec, obrzucić go obelgami lub zrobić coś, żeby go od siebie odepchnąć, ale na nic takiego się nie zdecydowałam. Podszedł do mnie bez słowa, nie wyjmując rąk z kieszeni, i po prostu tam stał, emanując władczą energią i pachnąc dyskretnie wodą kolońską, która z niezrozumiałego dla mnie powodu wzbudzała we mnie miłe odczucia. Miałam ochotę go przytulić. Pragnęłam, żeby wziął mnie w ramiona. Coś w jego osobie poruszało mnie głęboko, choć nie rozumiałam dlaczego. Pod tą atletyczną sylwetką i rozbrajającym uśmiechem skrywał gniew i ból. Może dlatego chciał pokonać mury, które wokół siebie zbudowałam? Nadal nie docierało do mnie, że ten najprzystojniejszy facet, jakiego kiedykolwiek widziałam, pożądana seksowna gwiazda hokeja, z jakiegoś szalonego powodu jest zainteresowany właśnie mną.

Zbliżenie się do niego byłoby okropnie samolubnym i nieostrożnym posunięciem z mojej strony. Choć bardzo go pragnęłam, nie mogłam tego zrobić. Powinnam była zmusić go do odejścia i pewnie każdego innego wieczoru tak właśnie bym postąpiła. Ale byłam zmęczona, tak cholernie zmęczona. Moja dolna warga zaczęła drżeć, a oczy wypełniły się łzami, gdy wpatrywałam się w drugi od góry guzik jego białej koszuli. Wzięłam kolejny głęboki oddech, pociągnęłam nosem i przełknęłam ciężko ślinę, żeby powstrzymać szloch.

Tak naprawdę w ogóle nie znałam Lacha. Choć niczego o nim nie wiedziałam, z jakiegoś powodu czułam się przy nim swobodniej niż w towarzystwie większości ludzi. To jednak nie oznaczało, że nie miałam nic przeciwko okazaniu przy nim słabości. Nie znosiłam tego robić, zwłaszcza w miejscach publicznych. Pozwalałam sobie na to tylko przy Marissie, choć i tak minęło już trochę czasu, odkąd przyjaciółka widziała mnie w rozsypce.

Tego wieczoru, kiedy tak przy nim stałam, nie potrafiłam udawać, że nic mi nie jest, ani ukryć przed nim wzburzonych emocji. Może jeśli mnie taką zobaczy, ucieknie gdzie pieprz rośnie i nie będę musiała go od siebie odpychać. Otarłam więc łzy, podniosłam wzrok, aby napotkać jego spojrzenie, i pokazałam mu swoje zakrwawione obolałe serce. Przełknął ślinę, przyglądając mi się uważnie. Byłam pewna, że uzna mnie za wariatkę, ale odnalazłam zrozumienie w jego oczach. I to właśnie sprawiło, że wydobył się ze mnie szloch. Lachlan objął mnie ramionami i przytulił mocno, opierając brodę na mojej głowie.

– Już dobrze. – Jego słowa zabrzmiały jak pieśń lub mantra. – Jestem przy tobie. Wszystko będzie dobrze.

To tylko pogorszyło sytuację i moje ciało zadrżało w reakcji na tę słodką obietnicę. Chciałam, żeby to była prawda. Żałowałam, że sprawy nie przedstawiają się inaczej, tak bym mogła uwierzyć w jego zapewnienie i się na niego otworzyć. Lachlan trzymał mnie w ramionach i pozwalał płakać, aż zabrakło mi łez. Kiedy moje emocje w końcu opadły, wzięłam oddech, odsunęłam się i kilka razy przetarłam twarz. Byłam pewna, że makijaż całkiem mi się rozmazał, więc będę musiała go zmyć i nałożyć ponownie.

– To żenujące – szepnęłam do drugiego guzika jego koszuli.

– Nie mów tak. – Podniósł mój podbródek. – Nigdy bym tak o tobie nie powiedział.

Przełknęłam ślinę, wzięłam drżący oddech i ponownie otarłam twarz.

– Dziękuję.

– Chcesz o tym porozmawiać?

– Nie mogę. – Znów zadrżały mi wargi, ale tym razem udało mi się zapanować nad emocjami. – Nie dziś wieczorem.

Nigdy.

Znów otoczył mnie ramionami, wypuścił powietrze i trzymał mnie tak, głaszcząc kciukiem moje prawe ramię. Nie miałam pojęcia, ile czasu to trwało, pewnie tylko kilka minut, choć wydawały się wiecznością. Po raz pierwszy od dwóch lat poczułam się naprawdę dobrze i bezpiecznie, ściślej mówiąc, po raz pierwszy w ogóle coś poczułam.

Wiedziałam, że nie powinnam się do niego zbliżać. Część mnie chciała mu powiedzieć, co się stało, ale nie mogłam tego zrobić. Zresztą, co miałabym mu wyznać? Że bez względu na to, jak bardzo by mnie stalkował, nigdy nie dorówna mojemu prawdziwemu prześladowcy – człowiekowi, który zrujnował mi życie? Że nie mogę nawet pójść na policję jak każdy normalny obywatel, bo drań ma całe miasto w kieszeni?

Dlatego nic nie powiedziałam. Postanowiłam to zakończyć, w przeciwnym razie temu mężczyźnie też stanie się przeze mnie krzywda. A nawet ja nie byłam wystarczająco silna, aby znieść tak wielkie poczucie winy.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Część II. Teraz

Dostępne w wersji pełnej