Korekta

Hanna Lachowska

Magdalena Stachowicz

Projekt graficzny okładki

Elizabeth Turner

© 2016 Hachette Book Group, INC

Zdjęcie na okładce

© George Kerrigan

Tytuł oryginału

The Protector

Copyright © 2016 by Jodi Ellen Malpas.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6158-4

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Mojemu tacie – mojemu odwiecznemu obrońcy

Rozdział 1

JAKE

Jego przerażone oczy wpatrują się we mnie, jego ciało zastyga pod moim. Skwar, brud i krzyki wokół mnie – to wszystko nie pozwala mi się skoncentrować. Ale muszę się skupić. Wyrywam się z zamyślenia, przyciskając go do żwiru pode mną. Nie powinno mnie tu być.

Powinienem się ukrywać na pobliskich wzgórzach, między zaroślami i kamieniami. Być niewidzialnym zagrożeniem, o którym nie wiedzą.

Mężczyzna, którego trzymam, jest chudy i niedożywiony, a białka jego oczu zabarwione żółcią. Zindoktrynowany skurwiel zabił dwóch moich kumpli. Przenikliwy ból w ramieniu przypomina mi, że mnie też o mało co nie zabił. Powinienem był zostać na pozycji. Spieprzyłem sprawę. Lekkomyślna, samolubna potrzeba, żeby spuścić tym popaprańcom łomot, skończyła się śmiercią dwóch żołnierzy. To ja powinien leżeć w piachu kilka metrów dalej. Zasługuję na to.

Jego serce wali gorączkowo pod cienkim materiałem brudnej koszulki. Czuję je przy swojej piersi mimo warstw munduru i kuloodpornej kamizelki. Ale złowieszczy błysk w jego oczach wciąż lśni, kiedy mruczy nieznane mi słowa. Modli się.

Ma rację.

– Do zobaczenia w piekle. – Pociągam za spust i pakuję mu kulę w czaszkę.

Zrywam się ze snu. Cienka pościel klei się do mojego spoconego ciała.

– Skurwiel – dyszę, pozwalając oczom przyzwyczaić się do pierwszych promieni słońca, aż wreszcie przez panoramiczne okno sypialni widzę dachy londyńskich budynków. Jest szósta rano. Wiem to nawet bez patrzenia na budzik stojący na szafce. I nie tylko dzięki wschodzącemu słońcu. Alarm, który codziennie eksploduje w mojej głowie o tej samej godzinie, jest zarówno przekleństwem, jak i błogosławieństwem.

Zsuwam nogi na podłogę i biorę telefon. Nie zaskakuje mnie brak SMS-ów i nieodebranych połączeń.

– Dzień dobry, świecie – mruczę, rzucając komórkę na nocny stolik. Wyciągam ramiona w kierunku sufitu, rozciągając napięte mięśnie. Kolistym ruchami budzę barki, nabierając powietrza w płuca i spokojnie wypuszczając je przez nos. Pochylam się do przodu. Opieram przedramiona na kolanach i wpatruję się w miasto, odsuwając myśli o koszmarze w ciemny kąt umysłu. Powoli oddycham. Wdech, wydech. Wdech, wydech. Wdech, wydech. Zamykam oczy i dziękuję mocy fałszywego spokoju. Opanowałem go do perfekcji.

Ale kiedy słyszę szelest za sobą, moje mięśnie znów się napinają. Automatycznie wsuwam rękę pod materac, żeby wyciągnąć VP9. Mój umysł nie zdążył nawet wydać polecania.

Impuls.

Wymierzam broń w budzący się cel, zanim zdołam skupić wzrok.

Instynkt.

Stoję nagi, jak mnie Pan Bóg stworzył. Ramiona mam wyprostowane na całą długość. 9-milimetrowy pistolet aż za dobrze leży w mojej dłoni.

– Hmm. – Cichy pomruk dociera do mojej głowy. Wpatruję się w długie nagie nogi przeciągające się na moim łóżku. Mój umysł wreszcie przypomina mi, że wczoraj wieczorem wylądowałem w barze. Natychmiast chowam broń, chwilę przed tym, nim kobieta otworzy oczy. Uśmiecha się leniwie i umyślnie wyciąga swoje szczupłe, jędrne ciało, żeby na jego widok poleciała mi ślinka, a fiut zadrgał pożądaniem.

Ma pecha. Myślę tylko o jednym. I to nie o niej.

– Wracaj do łóżka – szepcze, pożądliwie wędrując wzrokiem po stu dziewięćdziesięciu trzech centymetrach mojego ciała. Podpiera się na szczupłym łokciu, wsparłszy brodę na dłoni, i niecierpliwie stuka palcami po aksamitnym policzku.

Nie poświęcam jej uwagi, której się domaga. Wiem, że zaraz będę miał przed sobą rozczarowaną kobietę. Ta sama scena, inny dzień.

Odchodzę, czując na plechach jej rozzłoszczone spojrzenie.

– Przepraszam, mam kilka spraw do załatwienia – rzucam przez ramię, nawet nie patrząc na nią. Nie mam na to czasu. – Możesz poczęstować się bananem, jak będziesz wychodziła. – Wchodzę do łazienki.

Okna od podłogi do sufitu zamontowane na dwóch ścianach dają panoramiczny widok na miasto, ale jedyne co widzę, to swoją wymizerowaną twarz w lustrze. Wzdycham i opieram rękę na umywalce. Drugą przekręcam kurek i wpatruję się w swoje żałosne odbicie. Wyglądam równie kiepsko, jak się czuję. Cholerny jack daniel’s. Przesuwam dłonią po szorstkiej szczęce, kiedy słyszę: „Jesteś pieprzonym dupkiem!”, a po chwili naga kobieta wpada do mojej łazienki. Nie mogę się z nią nie zgodzić.

Jestem dupkiem. Skrytym, mściwym dupkiem. Chciałbym umieć osiągnąć wewnętrzny spokój i równowagę, ale w moim życiu nie ma spokoju. Za każdym razem, kiedy zamykam oczy, widzę ich twarze. Danny. Mike. Byli dla mnie jak bracia i mimo że upłynęły cztery lata, wiem, że zginęli przeze mnie. Przez moją głupotę. Moją samolubność. Nie mogę od tego uciec. Jedynie na chwilę skupić myśli na czymś innym. Praca, alkohol i seks to wszystko, co mi zostało. A ponieważ chwilowo nie mam zlecenia, dostępne są tylko dwie ostatnie opcje.

Podnoszę wzrok. Spodziewałem się, że będzie wkurzona. Ale dostrzegam także pożądanie. Sutki jej jędrnych piersi są twarde, a wściekłe oczy wciąż napawają się mną. Przechylam głowę na bok i czekam, aż jej zachłanne spojrzenie spotka się z moim. Rozchyla usta. Mój fiut pozostaje miękki. Zero porannego wzwodu.

– Zamknij drzwi, wychodząc – mówię spokojnie, posyłając jedynie beznamiętne spojrzenie. I wtedy to widzę. Postanowienie. – No to zaczyna się – mówię pod nosem, odsuwając się od umywalki. Prostuję się i przygotowuję na to, co zaraz nastąpi.

Rusza w moim kierunku, unosząc dłoń.

– Ty draniu! – Uderza mnie w twarz. Pozwalam jej na to, zaciskam zęby i czekam, aż ból przejdzie. Po chwili rozluźniam mięśnie szyi i otwieram oczy.

– Drzwi są tam – mówię, wskazując ręką.

Przez chwilę wpatrujemy się w siebie w milczeniu – ona jest zaskoczona, pewnie wraca myślami do tego, jak ją porządnie zerżnąłem wczorajszej nocy, ja – niewzruszony, chcę, żeby jak najszybciej się stąd wyniosła, żebym mógł zacząć dzień.

– Dzięki za gościnność – cedzi wreszcie, obraca się na pięcie i odchodzi wściekła.

Po chwili drzwi trzaskają, aż ściany wokół mnie zaczynają wibrować. Wracam do lustra i biorę szczoteczkę, żeby umyć zęby. Potem wskakuję w spodenki i buty do biegania i ruszam na miasto.

Poranne powietrze dobrze mi robi. Kieruję się w stronę parków, słysząc znane dźwięki porannego Londynu: mały ruch uliczny, ptaki, stopy innych biegaczy uderzające o chodniki. Potrzebuję ich uspokajającego efektu, żeby dobrze zacząć dzień. Rosa wciąż pokrywa trawę, a wilgotna mgła przykleja się do mojego nagiego torsu, kiedy sprintem pokonuję ścieżkę. Przestaję czuć nogi. To właśnie lubię.

Patrzę przed siebie, nie myśląc o drodze, jakbym przebiegł ją milion razy. Pewnie tak było. Te same twarze uśmiechają się z nadzieją, kiedy widzą, jak pędzę w ich kierunku. Kobiety prostują plecy, wstrzymują oddech. Dziś może się zatrzymam i przywitam, a może rzucę im przelotny uśmiech, kiedy będę je mijał. Ale jak mówiłem, srodze się rozczarują. Są jedynie kolejnymi twarzami w morzu nic nieznaczących ludzi na mojej drodze. Sprawnie mijam wszystkich; moje ciało automatycznie unika kolizji.

Po trzydziestu minutach czuję, że odzyskuję jasność umysłu i że wraz z potem alkohol usuwa się z mojego ciała. Leje się ze mnie, kiedy pokonuję ostatni kilometr, aż moje płuca zaczynają płonąć.

Gotowe.

Zwalniam tempo i przystaję przed kawiarnią Nero’s, spoglądając w niebo. Z satysfakcją kiwam głową. Punktualnie siódma dwadzieścia. Wchodzę do środka, biorę serwetkę i ocieram czoło. Idę w kierunku lady. Po drodze wyciągam z lodówki butelkę wody, otwieram ją i wypijam całą, zanim dojdę do kasjerki. Nabiła napój na kasę, zanim zdołałem sięgnąć po portfel i wyciągnąć banknot.

– Czarna kawa już się robi – mówi, zerkając przez ramię, żeby się upewnić.

– Dzięki – mruczę, rzucając pustą butelkę przez kawiarnię.

Ląduje w koszu na śmieci. Kiedy odwracam się do kasjerki, moja kawa już na mnie czeka na ladzie.

Codziennie taka sama.

Biorę kawę i wychodzę.

Ruch uliczny się zwiększa, kiedy idę wzdłuż Berkeley Street, kupując jak zawsze gazetę. Mój sprzedawca z uśmiechem podaję mi ją, kiedy podchodzę.

– Dzisiaj jest pan wcześnie. – Kiwam głową i biorę gazetę, rzucając mu funciaka. Przeglądam pierwszą stronę. Gdy tylko widzę nagłówek, zalewa mnie złość.

19 OFIAR STRZELANINY W TURECKIM KURORCIE

– Dranie. – Opanowuję wściekłość i bezsilność, i czytam dalej.

Gości ewakuowano. Turystów ostrzega się przed podróżowaniem w tamtym kierunku. Turcję dodano do listy niebezpiecznych regionów.

Cholera, w dzisiejszych czasach cały świat jest niebezpiecznym regionem. Składam gazetę i wyrzucam ją do kosza na śmieci. Nie wiem, dlaczego to sobie robię. Nie mogę w żaden sposób pomóc. Nie teraz. Nie potrzebują mnie. Albo nie chcą. Nie po tym, co odstawiłem w Afganistanie. Twarze moich kumpli zaczynają kruszyć obronny mur w mojej głowie. Szczęśliwe twarze. Martwe twarze. Odsuwam wspomnienia, zanim przejmą nade mną kontrolę. Potrzebuję kolejnego piętnastokilometrowego biegu.

Odkręcam wodę pod prysznicem i nie reguluję temperatury. Lodowata woda atakuje mnie z każdej strony; moje całe ciało dostaje niezły wycisk. Cudowne uczucie. Takie prawdziwe.

Odchylam głowę, pozwalając strumieniowi spływać po twarzy, i rozmyślam nad planem dnia. Wyczyścić broń… czwarty raz w tym tygodniu. Sprawdzić maile. Może zadzwonić do Abbie.

To ostatnie zadanie jest na mojej liście każdego dnia przez ostatnie cztery lata.

I wciąż go nie wykonałem. Tylko zadzwonić do niej. Dać znać, że żyję. Tyle jej wystarczy. Tyle mogę jej dać. Mimo to nie jestem w stanie wrócić do przeszłości. Zaczynam wolniej oddychać, spuszczam głowę. Wystrzały, wybuchy, krzyki.

Maile! Rozcieram policzki, zapanowując nad początkiem ataku paniki, i sięgam po żel pod prysznic. Muszę przeżyć ten dzień. Po umyciu się owijam ręcznik wokół pasa. Biorę leki i przechodzę przez przestronny salon w kierunku panoramicznych okien, gdzie stoi moje biurko, które dominuje w pomieszczeniu. Siadam w dużym skórzanym fotelu i odpalam laptopa, obserwując miasto, kiedy komputer się ładuje. Opieram się o plecy fotela, gdy do mojej głowy napływa cicha myśl.

Po prostu napisz do niej. Daj znać, że żyjesz. Śmieję się gorzko ze swojego żałosnego życia. Abbie jest pewnie jedyną osobą na świecie, którą interesuje, czy żyję. A może już jej to nie obchodzi.

Jestem sam. Bez rodziny. Bez przyjaciół. Bez rodziców.

Odkąd matka i ojciec zginęli podczas lotu 103 liniami PanAm, miałem jeden cel. Wojnę. Miałem wtedy siedem lat. Nie rozumiałem do końca, co się stało, ale wiedziałem, że na świecie są źli ludzie i że trzeba ich powstrzymać. Paląca potrzeba walki ze złem narastała z czasem. Zajmowała się mną babcia, dopóki podeszły wiek jej nie zabrał. Potem nikt się mną nie przejmował. Mogłem wstąpić do wojska i zrobić swoje. Cokolwiek, żeby pomóc.

Szybko zauważono moje zdolności strzeleckie. Wzięli mnie ze szkoły wojskowej i dali broń. Nigdy się nie wahałem. Celowałem, strzelałem, trafiałem. Za każdym razem miałem poczucie sukcesu. Nie czułem winy, tylko sukces. Ponieważ na świecie było o jednego niebezpiecznego drania mniej.

Ding!

Dźwięk oznajmiający nadejście maila wyrywa mnie z rozmyślań.

– Witaj, piękna – mówię do siebie, kiedy na ekranie wyświetla się jej imię. Od razu jestem pełen nadziei na wytchnienie. Od dwóch tygodni nie miałem żadnych zleceń i zacząłem głupieć. Dwa tygodnie nicnierobienia poza piciem, pieprzeniem i walką z nawiedzającymi koszmarami. Jak zawsze wiadomość od Lucindy jest zwięzła i konkretna… Bez wątpienia dlatego jest jedyną kobietą, którą rzeczywiście lubię.

Ale mój zadowolony uśmiech znika w trakcie czytania.

KLIENT: Trevor Logan – znany biznesmen i właściciel nieruchomości

OBIEKT: Camille Logan – najmłodsze dziecko klienta, jedyna córka

ZAKRES PRACY: prywatny ochroniarz

OKRES: na czas nieokreślony

WYNAGRODZENIE: 100 000 £/tydzień

Opieram się na fotelu. Moje palce stykają się przed ustami na kształt wieży.

Sto kafli tygodniowo? Musi być jakiś haczyk. Prywatny ochroniarz? Od dawna się tego nie podejmowałem i nie jestem pewien, czy to teraz dobry pomysł, chociażby dlatego, że obiektem jest córka Trevora Logana, bezwzględnego biznesmena, który zniszczy każdego, kto mu stanie na drodze do celu.

Czytałem o nim w gazetach. Ostatnio głośno było o procesie, kiedy oskarżono go o działanie na szkodę mniejszościowego udziałowca firmy, którą kupił. Oczywiście wygrał. Zawsze wygrywa, a prasa zawsze popiera dupka. Facet jest nieznośnie świętoszkowaty i nie wyobrażam sobie, żeby córka była inna. Lucinda musiała wziąć to pod uwagę.

Nie powinna mi tego proponować. Zna moją przeszłość. Każdy okropny szczegół. Takie zlecenie oznacza ciągły nadzór, nieustanną ochronę. A w przypadku takiej kobiety? Nie ma mowy. Skończyłoby się na tym, że bym ją udusił… albo jeszcze gorzej: ciągłe przebywanie w obecności dziewczyny, która przypomina mi inną o takich samych cechach, mogłoby nasilić napływ wspomnień.

Zbieram myśli, zanim się rozbiegną w niepożądanym kierunku.

Nie. Nie mogę, nawet za takie pieniądze.

– Zaczynałem cię lubić, Lucindo – mruczę pod nosem, kiedy wystukuję odpowiedź.

Wie, że walczę ze sobą, jeśli nie mam na czym się skupić. Tygodnie picia i pieprzenia nie pomagają, jeśli nie mam zleceń, ale wysyłanie mi takiej oferty jest czystą głupotą. Chce mnie zniszczyć? Gdy mam kliknąć przycisk „wyślij”, zauważam pasek wyszukiwania Google.

– Cholera – mruczę, wstukując kilka słów w puste pole.

Nie podoba mi się to, co widzę. Kobieta po dwudziestce, szczupłe nogi i niebezpiecznie kuszący uśmiech. Zmierzwione, długie blond włosy, zebrane w niedbały warkocz, który spływa z jej ramienia. Sączy szampana w ogrodzie, otoczona śliniącymi się mężczyznami.

Trafiłem w dziesiątkę. To najgorszy rodzaj kobiet i zdecydowanie nie powinienem przebywać z nią dłużej, niż zajęłoby zerżnięcie jej do nieprzytomności. Mimo to kiedy powinienem zamknąć okno i wysłać odpowiedź Lucindzie, uświadamiam sobie, że zamiast tego przechodzę do galerii. Przeglądam dziesiątki zdjęć. Na niektórych wychodzi z klubów, na innych imprezuje lub idzie ulicami Londynu objuczona torbami z zakupami. Są też profesjonalne zdjęcia, głównie reklamy ubrań znanych marek i projektantów. Marszczę czoło, kiedy na ekranie pojawia się Wikipedia.

Ma nawet stronę w Wikipedii? Wzdycham, ale klikam link i czytam.

Camille Logan, najmłodsza córka biznesmena Trevora Logana i znana imprezowiczka. Urodziła się 29 czerwca 1991 r. Studiowała modę na London College, gdzie szybko została zauważona przez Elite Models. Mieszka w centralnym Londynie i regularnie udziela się towarzyszko. Spotykała się między innymi z Sebastianem Petersem, spadkobiercą Peters Communications. Camille może pochwalić się typowymi wymiarami modelki: wzrost 173 cm, nogi do złączenia ud 85 cm, miseczka 75C i 64 cm w talii. Blond włosy i niebieskie oczy. Po ciężkim rozstaniu z Petersem w zeszłym roku Camille zgłosiła się na odwyk kokainowy do kliniki Priory. Następnie wróciła do kariery modelki i współpracuje z takimi markami jak Karl Lagerfeld, Gucci i Boss.

Zaskoczony osuwam się w fotelu.

Podają nawet jej wymiary?

Mój umysł walczy z niedowierzaniem, kiedy wracam do maila i dopisuję postscriptum.

Nawet za milion! Rezygnuję.

Nie dodaję „dzięki”. Lucinda musiała oszaleć. I z tą myślą zamykam laptopa.

Obracam szklaneczkę w dłoni, obserwując, jak bursztynowy płyn się w niej porusza.

Która to już dzisiaj? Dziesiąta? Jedenasta? Wypuszczam powietrze, opróżniam zawartość i z hukiem odstawiam puste szkło. Barman natychmiast dolewa alkoholu. Kiwam głową, dziękując, i opieram łokcie na barze. Jestem świadomy kobiecych spojrzeń. Chcą, żebym podniósł wzrok, żeby nasze spojrzenia się spotkały. Ale jeśli zwrócę na którąś z nich choć trochę uwagi, wieczór skończy się tak jak większość ostatnio.

Dymanko, pożegnanie i cios w twarz. I znów to samo. Dziś tylko alkohol. Tylko alkohol.

Knykcie same wciskają mi się do oczu i zaczynają je pocierać.

Z braku innych zajęć – czy to zlecenia, czy kobiety do zerżnięcia – powstrzymywanie myśli przed wędrówką do mrocznej przeszłości to prawdziwa walka. Zaczynam widzieć twarze, które nawiedzają mnie każdego dnia. W głowie słyszę wybuchy, a serce zaczyna mi coraz szybciej bić.

– Skurwiel – mówię zdyszanym głosem. Podnoszę wzrok i naprzeciw zauważam kobietę trzepoczącą rzęsami w moim kierunku. Będzie moim wytchnieniem od męczarni, ale kiedy wstaję ze stołka, żeby do niej podejść, ogłuszający dźwięk tłuczonego szkła każe mi złapać się za bar, żeby nie stracić równowagi. Żołądek podchodzi mi do gardła, w głowie wyświetlają się znane sceny. Roztrzaskiwane okna, ogień wroga, przerażone krzyki. Usiłuję się uspokoić, rozglądam się nerwowo po barze, żeby przypomnieć sobie, gdzie jestem. Barman przeklina, a ja zerkam na niego i widzę, jak wpatruję się w zbite szkło u swoich stóp.

– Cześć, przystojniaku.

Obok mnie stoi kobieta z naprzeciwka, uśmiechając się uwodzicielsko. Myśl, że mógłbym wykorzystać okazję, zaprowadzić ją do swojego mieszkania i pieprzyć, aż serce zacznie walić mi z innego niż teraz powodu, nie uspokaja mnie tak, jak powinna.

Nie widzę jej twarzy. Widzę jedynie swoją przeszłość. To na nic się nie zda.

Sięgam do wewnętrznej kieszeni marynarki i wyciągam tabletki, odkręcając nakrętkę, kiedy wychodzę z baru. Muszę się na czymś skupić, i to szybko. Wspomnienia są coraz częstsze, a leki mniej skuteczne.

Jeśli tak dalej pójdzie, zajmę pokój Camille Logan w klinice Priory. Znajdę się w tym samym miejscu co cztery lata temu: zagubiony, zmizerniały, ciągle zadręczający się koszmarami. Nigdy mnie nie opuszczą, ale mogę je ograniczyć. Po prostu muszę odsunąć na bok osobiste urazy i podejść do Camille Logan z czystą głową.

Praca. Koncentracja na zadaniu. To jest to. Tylko to mam.

Wyciągam telefon i dzwonię do mojej ostatniej deski ratunku.

– Właśnie miałam do ciebie dzwonić – mówi Lucinda na powitanie.

– Zlecenie od Logana. Biorę je. – Gówno mnie obchodzi, kim jest klient. Kobietą, dzieckiem czy cholerną małpą. Po prostu potrzebuję pracy. I tak nic gorszego nie może mnie spotkać.

– Dobrze – odpowiada krótko, nie robiąc afery. – Cieszę się, że powstrzymałeś mnie przed skopaniem ci tyłka.

Moje serce powoli się uspokaja.

– Ktoś musi – mruczę.

– Gdzie jesteś?

– W Chelsea.

– W barze?

– Właśnie wyszedłem.

– Z?

– Z nikim.

Śmieje się, jakby mi nie wierzyła. I z pewnością tak jest.

– Dobrze się wyśpij, Jake. Bądź jutro o trzeciej w Logan Tower. Rano będziesz miał na koncie sto tysięcy. – Rozłącza się, a ja ruszam do domu. Mój umysł myśli tylko i wyłącznie o pracy. Jestem najlepszym ochroniarzem w agencji. Nie przesadzam. Takie są fakty. Chcesz zapewnić komuś bezpieczeństwo, zatrudniasz mnie. Mam czystą kartę i nie planuję tego zmieniać.

Znów jestem w grze.

Rozdział 2

CAMI

Camille!

Obracam się, a torby zakupowe wirują razem ze mną, tworząc złudzenie papierowej spódnicy baletnicy. Uśmiecham się na widok pędzącej w moim kierunku Heather. Jej oczy świecą radością. Walcząc z torbami, które uderzają mnie w bok tułowia, kiedy unoszę dłoń do twarzy, ściągam okulary przeciwsłoneczne, zanim ciężar zakupów każe mi opuścić rękę.

– Hej! – wołam śpiewnie z równym entuzjazmem. – Dziś nie pracujesz?

Na szczęśliwej twarzy Heather pojawia się lekki grymas, zanim zdąży objąć mnie ramionami. Przez nieprzyzwoitą liczbę toreb z zakupami w rękach nie jestem w stanie odwzajemnić jej uścisku. Ale nie żałuję. Spodoba jej się to, co jej pokażę.

– Wylali mnie – wyrzuca z urazą, ściskając mnie.

– O, cholera! Co się stało? – pytam, kiedy mnie puszcza, odrzuca lśniące kasztanowe włosy na ramię i poprawia torebkę Chanel.

– Wtorkowy wieczór. To się stało. – Bierze mnie pod ramię i zaczyna nas prowadzić wzdłuż Bond Street.

– Och. – Wtorkowy wieczór pojawia się w mojej głowie. A raczej to, co z niego zapamiętałam. Szampan. Dużo szampana i dziwne tańce w naszym ulubionym barze.

– No właśnie, och – odpowiada, uśmiechając się z ukosa. – Wczoraj przyszłam do pracy na czas, ale za cholerę nie mogłam przeczytać tekstu z promptera. Wszystko było zamazane.

Wybucham śmiechem, wyobrażając sobie, jak mruży oczy przed kamerami.

– Bycie w formie to mus, kiedy występujesz na żywo w telewizji.

Przechodzimy przez ulicę i idziemy w kierunku kawiarni, niczym gołębie wracające do domu. Potrzebuję cytrynowej mrożonej herbaty. I to już.

– I co teraz? – pytam, wypuszczając z obolałych rąk torby, kiedy dochodzimy do stolika.

Heather usadawia swój zgrabny tyłeczek na krześle.

– Teraz musimy się skupić na naszym marzeniu, Camille! – W jej oczach tańczy radość. – Coś nowego?

– Kolejny inwestor jest zainteresowany – mówię, siląc się na normalny ton. Nie pozwolę sobie ekscytować się możliwością ruszenia z naszą linią ubrań. Nie, dopóki nie zobaczę umowy na stole. Raz popełniłyśmy ten błąd. Praktycznie miałyśmy składać podpisy, kiedy zauważyłam paragraf, o którym nie było mowy podczas negocjacji. Coś o produkowaniu do konkretnego rozmiaru, co w zasadzie oznaczało, że żadna kobieta z choć najmniejszymi krągłościami lub wydatniejszym tyłkiem nie mogłaby nosić naszych ubrań. Nie mogłyśmy do tego dopuścić. Wyraziłyśmy się jasno, że nasze ciuchy mają być dostępne dla każdej kobiety bez względu na jej kształty i rozmiar. Inwestorzy nie ustąpili, my też nie. – Wygląda na to, że jest chętny.

– Naprawdę? – Posyła mi szeroki uśmiech, pokazując zęby.

– Naprawdę – potwierdzam. Nie mogę opanować radości, ale jestem bardzo zdenerwowana. W tej chwili jesteśmy tylko dwiema ładnymi twarzami z ciałami, które dobrze prezentują ubrania. Uwielbiam modeling, ale mam silną potrzebę udowodnienia wszystkim, łącznie z ojcem, że mogę być kimś więcej niż manekinem. Wiem, że Heather myśli tak samo. Żadna z nas nie chce zgodzić się na kompromis w kwestii naszego marzenia. Żadna z nas nie chce zaakceptować pieniędzy od naszych ojców. Tata Heather też jest dziany. Nie tak jak mój oczywiście (niewielu może mu pod tym względem dorównać, o ile ktokolwiek w Londynie), ale jest nieprzyzwoicie bogaty. – Jutro mamy spotkanie z moją agentką. Chce omówić z nami kilka kwestii.

– Przyjdę! – uśmiecha się i wskazuje na moje torby. – Co kupiłaś, skoro marka modowa Camille Logan i Heather Porter nie jest jeszcze dostępna? Wiesz, że będziesz musiała nosić wyłącznie nasze ubrania, kiedy już znajdą się w sprzedaży.

Ta myśl napełnia mnie radością. Wybieranie materiałów, wymyślanie projektów, tworzenie dobrej jakości ubrań w przystępnych cenach. Moda zmienia się za szybko, zmuszając kobiety do wydawania fortuny na najnowsze trendy.

– Tylko sukienkę na dwudzieste piąte urodziny Saffron. – Wyciągam portfel z torby. – I materiał, który znalazłam w Camden. Chcę, żebyś go zobaczyła. Będzie z niego niesamowita sukienka. – W głowie mam projekt i jestem pewna, że zdolności krawieckie Heather nie zawiodą. – Mrożona herbata?

– Poproszę. – Zaczyna przeglądać torby, zanim zdążę wejść do środka kawiarni. Wciąż czuję zmęczenie po wtorkowym wieczorze. Moja skóra jest mniej lśniąca i delikatna. Biorę butelkę wody i wypijam ją przed dojściem do kasy. Potrzebuję nawodnienia i może maseczki do twarzy. Jezu, mam dwadzieścia pięć lat, a już czuję, że jestem za stara na londyńskie imprezy. – Poproszę jedną zwykłą mrożoną herbatę i jedną cytrynową. Dziękuję – mówię do dziewczyny za ladą, kiedy sięgam do portfela i wyciągam dziesiątkę. – Ach, i woda.

– O mój Boże! – wykrzykuje, na co zastygam w bezruchu. – Camille Logan, prawda?

Czuję, jak płoną mi policzki. Podnoszę wzrok i widzę twarz, na której rysuje się podziw. To miłe, ale również krępujące.

– Tak – potwierdzam w nadziei, że nie będzie robiła z tego afery.

– Na żywo jest pani jeszcze piękniejsza!

– Dziękuję.

– Tak pani zazdroszczę! Pani życie jest idealne! Kocham panią!

Zmuszam się do uśmiechu. Idealne. No tak, jakże by inaczej. Dziewczyna musi mieć z siedemnaście lat. Nie ma o niczym pojęcia. Nikt nie ma pojęcia o ciągłej walce, jaką toczę, żeby patrzeć w przyszłość, a nie w przeszłość, nie myśleć o apodyktycznym ojcu, który próbuje kontrolować moje życie, ani o wyzwaniach, którym niemal codziennie stawiam czoło w kręgach towarzyskich Londynu, nakręcanych kokainą i szampanem. To są prywatne problemy, które pozostaną prywatne. I tak świat dowiedział się za dużo… podobnie jak mój ojciec.

– Jesteś bardzo miła. – Silę się na uprzejmość, mimo że dziewczyna faktycznie jest bardzo miła. Naiwna, ale miła. – Koleżanka czeka na mnie na zewnątrz. Mogłabyś… – Kiwam głową w kierunku stojącej za nią maszyny, mając nadzieję, że subtelna podpowiedź przywoła dziewczynę do rzeczywistości.

– O Boże, tak! – Pełna zdenerwowania natychmiast bierze się do pracy i w rekordowym czasie przygotowuje moje zamówienie. Widzę dumę na jej twarzy. Podając napoje, pochyla się lekko. – Zapłacę za nie. Dzięki temu będę mogła powiedzieć, że kupiłam Camille Logan herbatę!

– Och, naprawdę nie trzeba. – Kręcę głową, odmawiając przyjęcia jej uprzejmego gestu. – Zapłacę za napoje, ale bardzo dziękuję.

– Nie! – Odstawia herbaty na ladę i robi krok w tył, a mój banknot unosi się w powietrzu. Dziewczyna stanowczo krzyżuje ręce na piersi i spogląda na mnie z zawadiackim błyskiem w oku.

Nie przekonam jej słowami, więc korzystam z jedynej możliwej opcji. Sięgam do torebki i wyjmuję kolejną dziesiątkę. Potem kładę oba banknoty na ladzie, zabieram napoje i szykuję się do odwrotu.

– Teraz możesz powiedzieć ludziom, że Camille Logan kupiła ci herbatę!

Słyszę pisk zachwytu, kiedy docieram na chodnik, zachowując równowagę na koturnach. Heather właśnie podziwia piękny materiał, na chwilę wstrzymując gładzenie aksamitnej tkaniny, kiedy patrzy, jak siadam.

– W porządku? – pyta, składając materiał.

– Przebojowa dziewczyna. – Podaję jej mrożoną herbatę, kiedy wybucha śmiechem i wyciąga szyję, żeby zajrzeć do środka kawiarni.

– Słodkie! – mówi czule Heather, biorąc duży łyk herbaty. – Materiał jest super!

– Prawda?! – Bawię się słomką, zanurzając nią kostki lodu, i opieram na metalowym krześle. Moja skóra chłonie promienie słońca. – Myślałam o marszczonej w talii…

– Rozkloszowanej spódnicy. – Heather kończy za mnie i się szeroko uśmiecha.

– Tak! – Dlatego ją uwielbiam i dlatego jesteśmy idealnymi wspólniczkami. Myślimy identycznie i mamy takie same pomysły. – Do końca tygodnia będę miała dla ciebie szkic.

– Od razu się zabiorę do pracy.

– Idealnie. I musimy umówić się na spotkanie z tym dostawcą materiałów, o którym ci opowiadałam. – Wyciągam terminarz i kartkuję kolejne strony. – Przyszły tydzień?

– Pewnie. W końcu już nie jestem zajęta pracą.

Śmieję się, a ona brzmi jak zdruzgotana.

– W takim razie ty to załatwisz. – Zerkam na herbatę i zauważam, że lód szybko się topi. Biorę duży łyk przez słomkę i zakładam na nos okulary. – Co wkładasz na imprezę u Saffron?

Pochyla się, zachęcając mnie do tego samego. Ktoś mógłby pomyśleć, że dzielimy się jakimiś pikantnymi plotkami.

– Myślałam o czerwonej sukience i złotych szpilkach.

– Dobry pomysł – zapewniam ją szybko.

– A ty?

– Czyli nie zaglądałaś do tamtej torby? – mówię, wyciągając nową sukienkę.

– To byłoby niegrzeczne – oburza się. Na widok pięknego czarnego ubrania jej oczy rozbłyskują. – Wow, jest śliczna!

– Wiem – zgadzam się.

– I krótka. – Znacząco porusza brwiami w moim kierunku. W lot łapię, o czym myśli.

Paparazzi.

Fotografowie polują na nas prawie każdego wieczoru, kiedy wychodzimy się bawić. Jesteśmy w pełni świadome potencjalnych szkód, jakie złe zdjęcie może wyrządzić, jeśli pojawi się w magazynie. Na przykład podjeżdżająca za wysoko sukienka, pokazująca zbyt wiele ciała albo, broń Boże, odrobinę cellulitu. To łagodny przykład, ale irytujący. Jest też gorsza strona prasy, bardziej niebezpieczna, i niestety poznałam ją na własnej skórze, kiedy rok temu rozstałam się z Sebem. To były ciężkie chwile. Wiem, że ojciec zapłacił wielu gazetom – albo pieniędzmi, albo obietnicami – żeby przestały drukować moje zdjęcia. Ale jego koneksje i znajomości nie sięgają kolorowych magazynów. Więc w tamtym czasie było zdecydowanie za dużo moich zdjęć.

Wzdrygam się, przypominając sobie, jak beznadziejnie się czułam, jak mroczny był mój świat i jaka byłam sobą rozczarowana. Sebastian mi to zrobił. Wciągnął w nałóg i omal nie zniszczył. Zabrał pieniądze, kiedy roztrwonił swoje, a jego rodzice odwrócili się od niego. Nieraz aresztowano go za wybuchy szału powodowane alkoholem i narkotykami. A kiedy nie miał się na kim wyżyć, ja zawsze byłam pod ręką. Mam nadzieję, że nigdy nie wróci do Londynu. Mam nadzieję, że nigdy nie wypuszczą go z ośrodka odwykowego. Nigdy więcej nie chcę go widzieć.

– Camille? – Delikatny głos Heather zaskakuje mnie. Podskakuję na krześle, usiłując skupić się na najlepszej przyjaciółce. – O czym myślałaś?

– O niczym. – Patrzę na szklankę i uświadamiam sobie, że wypiłam całość, kiedy zapuściłam się myślami do krainy mrocznych wspomnień. Czuję, że Heather mnie obserwuje, pewnie ze smutnym uśmiechem na twarzy. Bez wątpienia doszła do właściwego wniosku.

Podnoszę wzrok i zmuszam się do uśmiechu. Odwzajemnia go, chwytając moją rękę.

– Już go nie ma – szepcze, wzmacniając uścisk.

Kiwam głową i powoli wypuszczam powietrze, biorąc się w garść. Heather była ze mną przez cały czas. Bezwzględnie lojalna. Dzięki mediom świat się dowiedział o moim problemie z kokainą, ale nie wiedział, że Seb miał zwyczaj wyładowywać na mnie złość. To się działo za zamkniętymi drzwiami. Heather domyśliła się, ale błagałam ją, żeby nikomu nie mówiła, i nie pisnęła słowa. Przez prasę mój władczy ojciec zaczął ochoczo pozbawiać mnie niezależności, o którą tak bardzo walczyłam. Dzięki Heather wyszłam na prostą. Jesteśmy pokrewnymi duszami. Najlepszymi przyjaciółkami od dziecka. Wspólnie kroczymy przez życie. Mam nadzieję, że to nigdy się nie zmieni. Heather jest jedyną osobą, która zna wszystkie szczegóły mojego związku z Sebastianem. I mam nadzieję, że tak pozostanie.

– A teraz?! – Puszcza moją rękę i przyklaskuje. – Masz ochotę pojechać na zakupy do Harvey Nic?

Z przygnębieniem wypuszczam powietrze. Niczego bardziej nie pragnę, ale nie mogę. I jestem wkurzona, bo to, co muszę zrobić, jest znacznie, ale to znacznie mniej ciekawe.

– Ojciec mnie wezwał. – Robię minę Elvisa, powszechnie znaną pod nazwą uniesionej wargi. – A właściwie jego osobista asystentka, ale kogo obchodzi, jak otrzymałam rozkaz. Nadszedł, więc jadę.

Marszczy czoło.

– Znów będzie chciał cię zmusić do randki z jakimś nudnym biznesmenem?

Też się krzywię, kiedy pomyślę o facetach, którzy według mojego ojca są dla mnie idealną partią. Bogaci. Zawsze są bogaci. I śmiertelnie nudni. Wstaję i biorę torby, pochylając się, żeby cmoknąć Heather w policzek.

– Prędzej wbiję sobie w oczy rozpalone pogrzebacze. Podwieźć cię?

Odsuwa policzek od moich ust.

– Nie. Saffron podjedzie po mnie. Szuka stroju na urodziny.

W myślach mruczę ze złości. Wolałabym wybrać się z nimi, ale idę na parking po moje C63. Przez całą podróż do Logan Tower zbieram siły, żeby przebrnąć przez „spotkanie” z ojcem.

Co w zasadzie oznacza, że w głowie mam niezły mętlik.

Rozdział 3

JAKE

Przekraczając próg Logan Tower, nie jestem zaskoczony widokiem bramki prześwietlającej ani skanera bagażu w lobby. Ale jeśli sądzą, że to mnie powstrzyma od wniesienia broni, są naiwni.

Idę obok pięknej Latynoski, nie odrywając oczu od ochroniarza. Serio? Do obsługi takiego nowoczesnego sprzętu zatrudnili dziadka?

Kręcę głową w zadziwieniu. Musi zbliżać się do emerytury i ślini się na widok kobiety u mojego boku, zamiast obserwować mnie, mierzącego sto dziewięćdziesiąt trzy centymetry gościa w garniturze ze schowanym hecklerem VP9.

No dobra, niech mu będzie. Nie wie, że mam ukrytą broń, ale zdecydowanie stanowię większe zagrożenie niż drobna kobieta, która musnęła moje ramię. Jest nieświadoma pożądliwego spojrzenia ochroniarza, ponieważ wpatruje się we mnie z rozmarzeniem.

Celowo przysuwam swoje ramię do jej, ocierając się o nią. Słyszę, jak wstrzymuje oddech. Po chwili przechodzę do ofensywy – nieoczekiwanie zatrzymuję się i obracam, jakbym czegoś zapomniał. Oczywiście upewniam się, że strącam jej torebkę z ramienia.

Wszystko przebiega zgodnie z planem.

Kobieta wydaje zaskoczony okrzyk, puszczając torebkę, i chwieje się na nogach. Chwytam jej ramię i pomagam zachować równowagę. Zawartość torebki leży rozrzucona u jej stóp. Jak na dżentelmena przystało, za którego zaraz mnie weźmie, schylam się.

– Przepraszam – mówię automatycznie, zbierając jej rzeczy.

Po chwili, jak planowałem, dołącza do mnie, poświęcając więcej czasu na poprawianie obcisłej koszuli niż zbieranie swojego dobytku. Zauważam, że cienki materiał skrywa całkiem smakowite cycki.

– Nic się nie stało – wyrzuca z siebie w chwili, gdy podchodzi do nas ochroniarz, gotowy połamać swoje stare kości, żeby tylko pomóc i usłyszeć jakąś pochwałę od ciemnowłosej piękności. Cholera, nie mogłoby być lepiej. Sięgam za plecy i wyciągam pistolet. Szybko się rozglądam i przesuwam nim z odpowiednią siłą po marmurowej podłodze. Broń mija zewnętrzną stronę bramki, zatrzymując się za nią, dokładnie pod skanerem bagaży.

– Proszę. – Podaję kobiecie torebkę i postępuję jak należy. Pomagam Panu Starszemu, zanim faktycznie połamie sobie kości. – Wszystko w porządku?

– W porząduniu! – odpowiada z uśmiechem i napina klatę, kiedy odtrąca moją pomocną dłoń. Śmieję się w myślach. Naprawdę szczerze się śmieję. Pan Starszy postrzega mnie jako konkurenta. Siedemdziesięcioparolatek z nadwagą postrzega mnie, trzydziestopięcioletniego umięśnionego ochroniarza, jako zagrożenie. Uwielbiam jego pychę.

– Pani pierwsza – mówię, gdy ochroniarz zajął swoją pozycję, i wskazuję ręką, żeby kobieta szła pierwsza.

Ten jej uśmiech. Przysięgam, gdybym był po dwudziestu kolejkach whisky i zbliżał się ranek, mógłbym jej złożyć bardzo bezpośrednią propozycję. Wsuwam dłonie w kieszenie, kiedy podchodzi do skanera bagażu, bezwstydnie i uwodzicielsko kołysząc jędrnymi pośladkami.

Śmieję się w myślach, ale korzystam z darmowego pokazu, kiedy podchodzę i opróżniam kieszenie z telefonu, kluczy i portfela, kładąc je w tacce na skanerze bagażu. Potem spokojnym krokiem przechodzę za kobietą przez bramkę. Pan Starszy nawet na mnie nie spojrzy, pewnie nie usłyszałby piszczenia alarmu. Jest zbyt urzeczony widokiem zgrabnego tyłeczka oddalającego się w kierunku windy.

– W porządku – mruczy, rzucając mi przelotne spojrzenie, po czym wraca do swojego stołka i z chrząknięciem siada.

W porządku? Nie ma o niczym pojęcia. Biorę swoje rzeczy i schylam się, żeby zawiązać sznurówkę, chowając broń na swoje miejsce.

Podchodzę do windy i staję obok ślicznotki. Zerkając na wyświetlacz z numerem pięter, zakładam ręce za plecami.

– Ładny krawat – mruczy, gładząc jedwab, który zwisa wzdłuż mojego torsu.

Nie udaje mi się powstrzymać uśmiechu na jej arogancję. Spuszczam wzrok i obserwuję, jak jej palce muskają materiał.

– Kobieta, która wie, czego chce – mówię cicho, spoglądając jej w oczy. – Niektórych mężczyzn to pociąga.

Przygryza wargę, przysuwając dyskretnie swoją pierś, kiedy puszcza mój krawat.

– Naprawdę?

Śmieję się w myślach z jej udawanej niewinności.

– Najwyraźniej.

Drzwi po lewej się rozsuwają i wchodzę do środka. Maniery dżentelmena są już zbyteczne. Kobieta spełniła swoje zadanie.

Obracam się i naciskam przycisk piętnastego piętra.

– Szkoda, że nie jestem jednym z nich. Miło było poznać. – Bezczelnie puszczam do niej oko. Zanim lustrzane drzwi się zamkną, udaje mi się dostrzec jej pełne niedowierzania spojrzenie. Dla kolejnej kobiety jestem pieprzonym dupkiem. Taki już jestem. A przynajmniej przez ostatnie cztery lata.

Winda szybko mnie zawozi na szczyt Logan Tower. Wita mnie minimalistyczna przestrzeń wypełniona bielą. Natychmiast czuję chłód. Białe marmurowe podłogi, białe ściany – przełamane jedynie kilkoma abstrakcyjnymi płótnami, które są równie chłodne – i wielka biała lada recepcyjna.

– Dzień dobry. – Cienki, radosny głos przyciąga moją uwagę do kobiety za biurkiem. – W czym mogę panu pomóc?

– Jestem umówiony na trzecią z panem Loganem. – Rozglądam się po pomieszczeniu, zauważając kamery w każdym rogu. Założę się, że mnie teraz obserwuje. Prostuję się i zakładam ręce za plecy, kiedy wracam wzrokiem do recepcjonistki. Kobieta spina się i podnosi słuchawkę.

– Panie Logan, czeka na pana pan… – milknie, zauważając swoje niedopatrzenie. Wygląda na zawstydzoną, co się nasila, gdy słyszę tubalny rozkaz dochodzący z drugiej strony linii. Kuli się, zakrywając dłonią słuchawkę. – Nie usłyszałam pana imienia.

– Ponieważ się nie przedstawiłem – rzucam i patrzę, jak się zwija z zażenowania.

– Pana imię i nazwisko?

Wskazuję palcem na komputer.

– To pani nie powiedziało?

– Nie ma pana w systemie. – Traci cierpliwość, a ja znów zatapiam się w krainie rozbawiania. Który to raz? Drugi dzisiaj?

– Jake Sharp. – Przerywam jej męczarnie. Szybko odsuwa dłoń od słuchawki, a jej ciało się rozluźnia.

– Pan Sharp, proszę pana. Jake Sharp. – Podskakuje na siedzeniu, wypuszczając słuchawkę. Wygląda na to, że zasłużył na swoją reputację. Byłoby mi jej żal… gdybym był typem, który współczuje innym. Ale nie jestem. Kobieta znów podnosi telefon. – Tak, proszę pana! – Z trzaskiem odkłada, opada na krzesło i przełyka ślinę, zamykając oczy. – Ostatnie drzwi po lewej. – Wskazuje na korytarz.

Przyglądam się kilku obrazom po drodze, krzywiąc się na kiepski gust cieszącego się złą sławą biznesmena. Wszystkie wyglądają jak przypadkowo rozbryzgane kolory. Jestem pewien, że mój punkt widzenia nie spotkałby się ze zrozumieniem miłośników sztuki, ale to właśnie widzę. A dokładniej widzę chaos. Kiedy podnoszę pięść, żeby zapukać w solidne mahoniowe drzwi, słyszę zwięzły nakaz: „Wejść!”. Cofam dłoń i zerkam przez ramię, dostrzegając kamerę zamontowaną na ścianie przy drzwiach do biura.

– Jak w cholernym Big Brotherze – mówię pod nosem i wchodzę. Nie wiem, czy mam poczuć się znieważony widokiem Logana w otoczeniu dwóch mięśniaków, czy może ma to wzbudzić mój podziw.

– Dzień dobry – mówię uprzejmie, obrzucając fachowym spojrzeniem potężne bestie, które nieufnie na mnie łypią.

Logan wskazuje na fotel przed swoim biurkiem.

– Proszę usiąść, panie Sharp.

Cicho zamykam drzwi. Jest to wykalkulowany ruch, który ma na celu dać jego gorylom fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Ruszam swobodnym krokiem, wpatrując się w Logana, ale zapamiętuję każdy szczegół jego biura.

Rozpinam marynarkę, nieco unoszę spodnie na wysokości kolan i siadam na fotelu. Nie posyłam gorylom nawet przelotnego spojrzenia. Gdybym to zrobił, pomyśleliby, że się ich boję, co nie jest prawdą. Same mięśnie, zero mózgu. Założę się, że żaden nie wytrzymałby sprintu dłużej niż pięć sekund.

– Miło mi pana poznać – kłamię, opierając się na fotelu. Niechęć, która emanuje od dwóch osiłków, pali mi skórę. Nie lubią mnie. I dobrze. Nie przyszedłem, żeby się zaprzyjaźniać.

– Pana reputacja jest imponująca. – Logan bierze teczkę i wertuje jej zawartość, udając, że przegląda coś, co ma być zebranymi na mój temat informacjami. Jestem zażenowany jego zachowaniem. Nic tam nie ma, ale wytknięcie tego faktu idiocie byłoby głupie. Za dobrze mi płaci.

Graj w jego grę, Jake.

– Nigdy nie zawiodłem. – Nie miejsce na skromność. Moja reputacja jest rzeczywiście imponująca i każda szanująca się osoba z branży ochroniarskiej to wie. Ale to jedna z niewielu rzeczy, jakie o mnie wiedzą. Reszta jest tajna.

Logan odkłada bezużyteczną teczkę i wstaje z fotela. Jego zdjęcia nie oddają rzeczywistości. Na żywo jest jeszcze brzydszy. Camille Logan odziedziczyła wygląd po matce, drugiej, już byłej, żonie Logana. Szybko odkryłem to, zbierając o niej informacje. Matka Camille jest piękna i pewnie dwadzieścia lat młodsza od Logana. To dla niej zostawił żonę numer jeden, młodszą zaledwie o dziesięć lat od niego i matkę jego syna, przyrodniego brata Camille, TJ-a. Numer jeden wróciła do Rosji po utracie opieki nad TJ-em w nieprzyjemnej walce sądowej, zostawiając syna w rękach bezwzględnego ojca. TJ-a też sprawdziłem. W przeciwieństwie do Camille miał pecha odziedziczyć więcej genów po ojcu niż po pięknej matce Rosjance.

Obecnie Trevor Logan, któremu w zeszłym miesiącu stuknęła sześćdziesiątka, ma żonę numer trzy, kobietę, dla której zostawił matkę Camille i która jest młodsza od Camille i TJ-a.

– Otrzymał pan zaliczkę? – pyta Logan, podchodząc do okna. Zwraca się do mnie plecami.

– Tak – odpowiadam krótko, nie dziękując mu. Muszę pokazać, że jesteśmy sobie równi, a wyrażenie wdzięczności nie pomogłoby mi w tym. – Kiedy mam zacząć?

– Natychmiast. – Obraca się i macha ręką na jednego ze swoich ludzi, który szybko bierze teczkę z biurka Logana i podaje ją mnie.

– W środku jest wszystko, co musi pan wiedzieć o Camille.

Goryl numer 1 groźnie góruje nade mną. Każdy normalny człowiek wstałby, żeby tego uniknąć. Nie jestem normalny. Wyciągam rękę i palcami chwytam teczkę, czekając na znak, kiedy mężczyzna ją puści. Nie ma znaku, żadnej wskazówki, że ma zamiar z własnej woli oddać mi teczkę. Chce, żebym ją pociągnął, żebym poczuł jego opór. Wpatruję się w niego, ale nie daję mu satysfakcji. Spokojnie trzymam palce i czekam. Nie wycofuję się i nie wygląda na to, żeby on się miał wycofać. To może potrwać.

– Grant! – warczy Logan, wyraźnie wyczuwając niechęć. – Na miłość boską, daj mu tę cholerną teczkę!

Grant natychmiast rozluźnia uścisk, niczym przerażony kot, pozwalając mi wziąć dokumenty. Nie upajam się zwycięstwem. Przez to zniżyłbym się do tego samego poziomu co tych dwóch idiotów. Kładę teczkę na kolanach i szybko przeglądam zawartość.

– Moja córka wiele dla mnie znaczy – mówi Logan.

Nie patrzę na niego. Nie dlatego, że pochłaniam informacje przede mną, ale dlatego, że Logan umieścił w teczce liczne rodzinne zdjęcia swojej córki, których nie widziałem w Internecie. Przedstawiają ją począwszy od dzieciństwa po chwilę obecną. Zawsze była piękna. Mój wzrok pada na fotkę z października 2015 roku, przestawiającą ją, jak wychodzi z klubu. Wygląda na totalnie zrobioną. Obok jej były facet. To zdjęcie wykonał paparazzi. Ile Logan zapłacił, żeby fotka nie wyciekła do prasy? Bez względu na sumę były to źle wydane pieniądze. W sieci jest pełno zdjęć przedstawiających jego nawaloną córkę w towarzystwie byłego chłopaka ćpuna. Z grymasem zamykam teczkę i zwracam się do Logana:

– Właściwe dlaczego mnie pan zatrudnia? – pytam. Wiem, dlaczego tu jestem, ale informacje były mgliste. Muszę wiedzieć więcej.

– Do ochrony mojej córki.

– Przed czym trzeba ją chronić, panie Logan? Czy pojawiły się jakieś pogróżki?

– Pana usługi są środkiem zapobiegawczym.

Środkiem zapobiegawczym? Nie wierzę mu. Jestem bardzo drogim środkiem zapobiegawczym.

– Będzie musiał mi pan powiedzieć trochę więcej – mówię beznamiętnie, rzucając teczkę na jego biurko, ignorując jego zaskoczone spojrzenie. Domyślam się, że niewiele osób mówi do niego w ten sposób.

– Zatrudniłem pana jako prywatnego ochroniarza. Pana zadaniem jest ochrona mojej córki.

– Przed czym, panie Logan? – cedzę przez zęby. Zalewa mnie rzadki rodzaj frustracji. Facet jest dupkiem. – Im więcej mam informacji, tym lepiej wykonam swoją pracę.

Wzdycha i macha ręką na jednego z potężnych goryli przy biurku.

– Pokaż mu.

Obserwuję, jak jeden z mężczyzn bierze białą kopertę z biurka i podaje mi ją. Tym razem bez żadnych oporów. Szybko się uczy.

Biorę ją i rozkładam złożoną kartkę. Moim oczom ukazuje się zdjęcie Camille z sześcioma literami napisanymi poniżej jej twarzy.

MARTWA

Krótko i na temat.

– Wczoraj kurier to przyniósł – mówi Logan. – Pewnie jakiś głupiec źle wyszedł na interesach ze mną. Pogróżki to część pracy. Rozzłościłem wiele osób. – Wskazuje swoich ochroniarzy. – Ale nikt wcześniej nie groził mojej córce. Jak mówiłem, jest pan środkiem zapobiegawczym. Jest pan najlepszy.

Kiwam głową, w zamyśleniu przebiegając kciukiem po papierze. Mam pewne wątpliwości.

– Wczoraj, mówi pan? – pytam od niechcenia, kładąc wydruk na biurku, przy teczce. Papier jest zbyt czysty i prosty, żeby to była prawda. Nie ma nierówności, pozaginanych rogów, zmarszczeń. Jest idealny. Można by się spodziewać czegokolwiek, chociażby malutkiego zagięcia w rogu, biorąc pod uwagę, że kartkę włożono do koperty, dostarczono i wyjęto. Bóg wie, przez ile rąk musiał przejść list, żeby dotrzeć na piętnaste piętro Logan Tower. I nic?

– Tak, wczoraj!

Rozegraj to na spokojnie.

– Dane kuriera?

Zbywa pytanie machnięciem ręki.

– Kurierzy ciągle się zmieniają. Nie prowadzimy rejestru. Przychodzą, ktoś podpisuje i przesyłka idzie na właściwe piętro.

Przyjmuję jego odpowiedź. A przynajmniej takie sprawiam wrażenie.

– Żądanie pieniędzy?

– Nie.

– Żądanie czegokolwiek?

– Nie.

– Więc tylko chcą pana przestraszyć?

– Wiele osób, chce mnie przestraszyć, panie Sharp.

– Ja bym raczej wziął pana pieniądze. – Nonszalancko wzruszam ramionami, natychmiast nabierając więcej podejrzeń. Coś zdecydowanie tu nie gra.

– Każdy ma inną motywację. – Posyła mi znaczące spojrzenie, które mi się w ogóle nie podoba. – Domyślam się, że w przypadku pana to sowite wynagrodzenie, które pan otrzyma.

Powstrzymuję się przed zmrużeniem oczu i zamiast tego się uśmiecham. Logan nie musi znać mojej motywacji.

– Przyjrzę się temu. Jestem pewien, że chce pan się dowiedzieć, kto grozi pana córce. – Wracam do powodu, dla którego tu przyszedłem.

– Oczywiście. – Twarz Logana wykrzywia się lekko w złości, zaskakując mnie. Sprawia wrażenie szczerze zaniepokojonego. Może nawet planuje już zniszczenie osoby, która grozi jego córce. – Dałem pana współpracowniczce dostęp do mojej poczty elektronicznej.

– Dobrze. – Kiedy biorę teczkę Camille Logan i ponownie ją przeglądam, notuję w pamięci, żeby przy pierwszej okazji zadzwonić do Lucindy.

– Nie ma tu nic o jej chłopaku. Ma kogoś?

– Obecnie nie. – Wygląda, jakby przyniosło mu to ulgę. – Gust Camille do mężczyzn od zawsze pozostawia wiele do życzenia. Chociaż planuję temu zaradzić.

– Ach, tak?

– Mój przyjaciel ma syna. Czas, żeby Camille się ustatkowała. I mogę zapewnić, że rozsądnie wybierze męża. Połączenie dwóch rodzin będzie… korzystne dla nas wszystkich.

– Poza Camille – zauważam. Co to ma być, aranżowane małżeństwo rodem z XIX wieku?

– Panie Sharp, nie jest pan tutaj, żeby kwestionować moje decyzje biznesowe. – Zerka na swój zegarek, a ja warczę w myślach. Jego córka jest decyzją biznesową?! Pieprzony kutas. – Camille za chwilę tu przyjedzie. Pewnie najlepiej będzie, jeśli pana tu nie zastanie, kiedy jej powiem, co się dzieje. Potrafi być wybuchowa. – Patrzy ma mnie niemal czule. – Zawsze wie lepiej. Wie pan, jakie są młode dziewczęta.

Właściwe nie, nie wiem, jakie są młode dziewczyny.

– Nie powiedział pan jej jeszcze o tym? – Jestem zaskoczony i okazuję to. – Przyjechała tu bez ochrony?

– Wszystko w swoim czasie.

Niewiele rzeczy potrafi mnie zaskoczyć. Po tym, co widziałem w swoim życiu, trzeba się nieźle natrudzić, ale teraz odbiera mi mowę.

– Życie dziewczyny może być zagrożone, a ona nawet tego nie wie? Krąży po ulicach Londynu w rzucającym się w oczy kabriolecie i pan na to pozwala?

– Jest uparta – mruczy Logan niemal ze smutkiem. – Chciałem namówić ją, żeby zamieszkała z matką, ale nie chce. I już teraz mogę panu powiedzieć, że nie spodoba jej się pomysł ochrony.

Wypuszczam powoli powietrze.

– Trudno będzie mi pozostać niezauważonym – mruczę pod nosem, kiedy wstaję. Można chronić kogoś, tylko jeśli chce być chroniony. Myślałem, że ona tego chce.

Zdumiony odchodzę od trzech mężczyzn. Broń pali mnie w plecy. Kusi mnie, żeby ją wyciągnąć, wycelować i strzelić w czoło Trevora Logana. Byłaby to kara za bycie narcystycznym kutasem i spłodzenie rozpieszczonego bachora.

– Ma pan pół godziny, potem rezygnuję – rzucam przez ramię, kiedy wychodzę z gabinetu. Zatrzymam jednak te sto tysięcy. Zapłatę za kłopoty i wprowadzenie mnie w błąd. Muszę powiedzieć Lucindzie, żeby znalazła mi szybko inne zlecenie. Gdziekolwiek. Nieważne gdzie. Tylko żebym się czymś zajął. Kiedy idę korytarzem, wyciągam z kieszeni telefon i nastawiam stoper.

– Czas start, Logan – mówię pod nosem.

Koniec wersji demonstracyjnej.