Piotr Cielecki

Nocne Miasto

Wydawnictwo ImagineBooks

2022

Książki wydawane przez ImagineBooks oznakowane są na okładkach symbolami identyfikującymi gatunek i fabułę.

Na każdej okładce mogą się znaleźć następujące symbole:

sceny erotyczne

fantastyka i magia

romans

kryminał

horror

komedia

przemoc

thriller

zjawiska paranormalne

mafia

dramaturgia

Redakcja: Kamila Recław

Korekta: Olga Hollek

Projekt okładki: Grzegorz Pawlak

Skład: Andrzej Owsiany

Ilustracje: Róża Szweda

Copyright © Piotr Cielecki

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Wydanie I

Bydgoszcz 2022

Wydawnictwo ImagineBooks

www.imaginebooks.pl

ISBN 978-83-962878-5-4

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 1

Kiedy przypominam sobie, od czego zaczęła się ta historia, wydaje mi się, że był to sen o korkach. Nie jestem z tego specjalnie dumny. Wolałbym, żeby opowieść zaczęła się od czegoś bardziej spektakularnego – jak karambol na autostradzie, zamieszki albo przynajmniej solidna, choć nieco oczywista, burza. Cokolwiek, co zwiastowałoby gwałtowność i nieprzewidywalność zdarzeń, które miały nastąpić. W tym przypadku jednak był to sen o korkach i nic nie mogę na to poradzić. A ponieważ od niego się zaczęło, chętnie wam go opowiem.

Mały człowieczek o trudnej do zidentyfikowania urodzie podróżnika z dalekich krain podleciał do mnie na lewitującej kilkadziesiąt metrów nad ziemią platformie. W dole, przez rozległą wybetonowaną równinę ciągnęły się sznury samochodów. Miliony aut stały zbite w ciasne kolumny, trąbiąc, kopcąc i warcząc.

– Jakim korkiem jest pan zainteresowany? – spytał uprzejmie człowiek z platformy.

– Proszę?

– Jesteśmy w fabryce korków ulicznych – wyjaśnił. – Pytam, jaki korek jest panu potrzebny.

Przełknąłem nerwowo ślinę.

– A jakie pan ma?

Spojrzał na mnie zdziwiony, wyraźnie nie spodziewając się takiego pytania.

– No wie pan – zaczął, drapiąc się po głowie. – Mamy różne korki, właściwie wszystkich rozmiarów, natężeń i nerwowości.

– Nerwowe korki?

– O tak! – Ucieszył się jak wytrawny sprzedawca, który właśnie rozpoznał potrzebę klienta. – Jeśli szuka pan korka do centrum miasta, polecam szczególnie te z godzin szczytu. Wszyscy się spieszą, są głodni i wściekli na żony albo szefów. Cholernie nerwowe korki! Stłuczka niemal gwarantowana. W pakiecie dorzucamy awarię tramwaju lub wyciek kanalizacji.

– A macie coś…

– Spokojniejszego? – wszedł mi w słowo. – Oczywiście. Jeśli interesuje pana coś dla początkujących, polecam szczególnie leniwe wakacyjne korki. Takie jakie tworzą się na Helu lub Zakopiance. To bardzo specyficzny rodzaj korka. Nie stoi, a porusza się leniwie do przodu. Człowiek się zastanawia, czy wrzucić dwójkę, czy zostać na jedynce, a potem zatrzymuje się na chwilę, zmienia stację w radio i od nowa. Ludzie tkwią w nich godzinami w koszmarnym upale, nie wiedząc, czy się wściekać, czy cieszyć zbliżającym się z każdym metrem urlopem.

– Ciekawe.

– Mamy też korki cykliczne i łatwo przewidywalne, korki sezonowe, korki spowodowane kolizjami w ruchu drogowym, no i spontaniczne korki niespodziewane.

– O! – zdziwiłem się kulturalnie, gdyż wyraz jego twarzy wskazywał, że z tych ostatnich jest szczególnie dumny.

– Biorą się, cholera wie skąd, trwają nie wiadomo jak długo i nagle znikają, Bóg jeden wie czemu.

– Wziąłbym kilka takich – zdecydowałem.

Zamilkł i omiótł wzrokiem betonową dolinę.

– Sprawdzę, czy jakieś zostały – rzucił z roztargnieniem i odleciał na swojej platformie.

***

Obudziłem się z uczuciem dziwnej pustki w głowie. Tak jakby coś dużego i ciężkiego leniwie wyszło z pomieszczenia, pozwalając przestrzeni napełnić się nowym potencjałem. Usiadłem na materacu i potrząsnąłem głową, jednak pustka niewiele sobie z tego robiła.

Było to jedno z tych letnich popołudni, kiedy człowiek naprawdę nie ma przed sobą żadnych ważnych zadań. Koty śpią na parapetach, kurz osiada na meblach, a żółte plamy słońca pełzną wolno po jasnych ścianach sypialni. Gdy przyglądałem się jednej z nich, zadzwoniła moja komórka.

– Ile miałby pan lat, gdyby nie wiedział pan, ile ma lat? – Głos należał do kobiety. Chyba raczej dziewczyny. Wydawało mi się, że nigdy wcześniej go nie słyszałem.

– Słucham?

– Gdyby uderzył się pan w głowę i zapomniał, kiedy się urodził, i do tego zgubił dokumenty. Tak, że nie można sprawdzić. Na ile lat by się pan wtedy czuł? – głos brzmiał energicznie i młodo. – Halo! Jest tam pan?

– Dlaczego miałbym się uderzyć w głowę? – spytałem zdziwiony.

– Przecież to bez znaczenia – odparła ze zniecierpliwieniem moja rozmówczyni. – Walnął się pan w głowę i stracił pamięć. Kropka. Nie może pan ustalić swojego wieku. Na ile się pan czuje?

– Czy pani coś sprzedaje?

W słuchawce zapadła cisza. Było w niej coś pełnego zawodu, jakby osobę po drugiej stronie rozczarował kierunek, w którym powędrowało moje skupienie.

– Halo?

– Czy uważa pan, że to mocne pytanie? – odezwał się ponownie głos. – Mówię o tym pana wieku.

– W jakim sensie pani pyta?

W głośniku rozległo się trzeszczenie, a potem głos powiedział:

– Zawsze pan odpowiada pytaniem na pytanie? Muszę kończyć, jeszcze do pana zadzwonię.

– Ale… – tyle zdążyłem powiedzieć i to był koniec naszej rozmowy.

Odsunąłem telefon od twarzy i spojrzałem na ekran. Widoczny na nim numer nic mi nie mówił. Był zwykłym numerem, jakich pełno, i nic w szeregu cyfr nie zwiastowało, że używająca go osoba jest niespełna rozumu. Odłożyłem aparat na podłogę, przeszedłem do pokoju, który wybrałem na swoje biuro, i wróciłem do układania książek na półkach, czym zajmowałem się przed drzemką.

Przeprowadziliśmy się do nowego mieszkania zaledwie tydzień temu i większość naszych rzeczy była popakowana w workach i pudłach ustawionych wzdłuż ściany czegoś, co w przyszłości miało zamienić się w salon. W sypialni leżał samotny materac, na którym przed chwilą drzemałem, a w garderobie stos wydruków przedstawiających projekty pokoi, instalacji elektrycznej oraz robionych na zamówienie mebli. Moje biuro było jak dotąd najlepiej wyposażonym pomieszczeniem. Miałem już biurko, sięgające sufitu regały i krzesło na kółkach. No i wiatrak, urządzenie zbawienne w czasie letnich upałów. Jego skrzydła energicznie młóciły gęste czerwcowe powietrze. Jeden z naszych kotów podszedł do mnie, usiadł i zadarł łebek, obrzucając mnie wymownym spojrzeniem.

– Miau? – zapytał.

Taka już była jego uroda, nie miauczał, tylko mówił „miau” jak człowiek udający kota.

– Głodny? – zapytałem naiwnie. Chopper zawsze był głodny.

– Miau – potwierdził.

Przeszedłem do przyszłej kuchni i wsypałem pełną miarkę granulek do stojącej na kafelkach miski. Kicia wyskoczyła spomiędzy kartonów z butami i dystyngowanie obwąchała jej zawartość.

– Miau – zachęcił szarmancko Chopper, odsunął się i usiadł, pozwalając jej spokojnie zjeść.

Gdy siadał, przypominał pasiastą gruszkę. Dlatego tak właśnie chciałem go nazwać, ale Agnieszka nie zgodziła się, twierdząc, że nie będzie reagować na imię niezaczynające się lub niekończące szeleszczącymi i syczącymi głoskami. Brzmiało to racjonalnie, więc się zgodziłem. Co ciekawe, jak się później okazało, Chopper reagował na każde imię. Gdy Kicia zaspokoiła apetyt, sam zabrał się do jedzenia. Wtedy telefon zadzwonił ponownie. Wróciłem do sypialni i spojrzałem na ekran. Nie znałem numeru, ale nie był to ten należący do dziewczyny od utraty pamięci.

– Czas strasznie zapierdala – oznajmił męski głos w słuchawce.

Otworzyłem usta, a potem ponownie je zamknąłem. No bo jak właściwie można odpowiedzieć na coś takiego?

– Kocham cię, synu.

Nabrzmiała szczerością plastyczność w tonie mężczyzny kazała sądzić, że jest pijany. Spojrzałem na zegarek. Była piętnasta dwadzieścia siedem.

– Spotkajmy się w Łodzi, jak będziesz – odezwał się głos po raz trzeci. – Albo jak ja przyjadę do Warszawy. Jesteś tam w ogóle?

– Jestem.

– Wiem, że nie zawsze było, jak powinno, ale przecież może być lepiej – oznajmił głos z żelazną logiką pijanego człowieka. – W sensie, w przyszłości.

– Aha.

– No.

Zamilkliśmy obaj. Chopper wskoczył na materac, wczołgał się pod narzutę i zasnął. Plamy słońca dalej leniwie pełzły po świeżo pomalowanych ścianach. Za oknami przez Aleje Jerozolimskie przejechał motocykl, a ryk jego silnika jakiś czas temu cichł w oddali.

– Bo to rodzina jest najważniejsza – podjął głos, a ja zacząłem się zastanawiać, czy jego właściciel wcześniej przygotował sobie listę podobnych sentencji, które teraz odczytywał z kartki. – Pamiętaj, że gdybyś czegoś potrzebował, do mnie możesz się zwrócić o pomoc. Zawsze. Wiem, że przez ostatnie kilka, kilkanaście… że przez ostatnie lata nie było, jak powinno, ale… no wiesz. Jutro to nie dziś – wybrnął filozoficznie i znowu zamilkł.

Wcisnąłem czerwoną słuchawkę, odłożyłem telefon na materac i wróciłem do układania książek na półkach. Ustawiłem Zbrodnię i karę obok Obserwatorów spoza czasu i wtedy telefon zadzwonił ponownie. Dzwonił jeszcze kilka razy w ciągu kolejnej godziny, ale postanowiłem go ignorować. Gdy uporałem się z pierwszym kartonem, przeszedłem do drugiego, a potem następnego. W ten sposób do osiemnastej wszystkie książki trafiły na swoje miejsca. Odsunąłem się pod ścianę i krytycznym spojrzeniem omiotłem równe rzędy kolorowych grzbietów.

– Miau? – spytał Chopper.

– Dopiero po dwudziestej drugiej – odpowiedziałem. – Jesteś na diecie.

Sam też zgłodniałem. Wyciągnąłem z lodówki gotowy posiłek – spaghetti carbonarę z wędzonym boczkiem. Ściągnąłem folię i zjadłem bez odgrzewania. Nie mieliśmy jeszcze mikrofalówki, a piekarnik tkwił w kartonie przywalony stosami pudeł i worków.

Agnieszka wróciła kilka minut przed siódmą. Włączyłem właśnie telewizor, zamierzając znaleźć kanał muzyczny, kiedy usłyszałem dźwięk obracającego się w zamku klucza.

– Coś się stało? – spytała, wchodząc do mieszkania.

– Nie, dlaczego?

– Nie odbierasz telefonu.

Odruchowo spojrzałem w kierunku sypialni, gdzie cały czas leżała moja komórka.

– Miałem sporo pracy – odpowiedziałem. – Ułożyłem wszystkie książki na półkach.

– Dzwonili od mikrofalówki? – spytała, ściągając adidasy i stawiając na podłodze torbę treningową.

Znowu zerknąłem w stronę sypialni, a potem poszedłem tam i sprawdziłem telefon. Miałem siedem nieodebranych połączeń – trzy od Agnieszki, jedno od Marty, a pozostałe trzy z nieznanych numerów. Jeden z nich należał do dziewczyny od utraty pamięci, pozostałe dwa widziałem po raz pierwszy. Oddzwoniłem na oba, ale nikt nie odebrał.

– Pewnie dzisiaj już nie pracują! – krzyknąłem, słysząc jak Agnieszka otwiera lodówkę. – Zadzwonię do nich jutro rano.

– Okej – usłyszałem w odpowiedzi.

Po kolacji usiedliśmy na podłodze oparci o kartony i oglądaliśmy telewizję. Kablówkę podłączyli nam dwa dni wcześniej i w promocyjnym pakiecie na start mieliśmy ponad dwieście siedemdziesiąt kanałów. Przeskakiwaliśmy z jednego na drugi, czekając, aż coś na stałe przykuje naszą uwagę. W ten sposób obejrzeliśmy trochę Harry’ego Pottera, trochę Szczęk, odrobinę Klątwy, fragment Szeregowca Ryana, skróty meczów, jakieś reality show, pięć programów o gotowaniu i siedem o odchudzaniu. Po jednym z nich zaczął się serwis informacyjny. Na ekranie pojawił się znany polityk w towarzystwie kobiety z czarną woalką na twarzy. Widziałem tę parę już kilka razy. On nazywał się Witold Łęcki i był wschodzącą gwiazdą świata polityki. Na tyle, na ile się orientowałem, uosabiał coś, co można by nazwać warszawskim snem. Studia w USA, doskonała prezencja, świetnie skrojone garnitury, charyzma i urok osobisty sprawiały, że piął się w partyjnej hierarchii z zawrotną prędkością. Nieoficjalnie mówiło się, że wcześniej czy później zajmie wysokie, jeśli nie najwyższe, stanowisko w rządzie. Ona… nie miałem pojęcia, czym się właściwie zajmowała, jednak zdawała się nie odstępować go na krok. Stała z tyłu, z opuszczoną głową i osłoniętą twarzą, jakby była w żałobie. Agnieszka wyjęła mi z ręki pilota i przełączyła na inny program.

– Tylko nie polityka – poprosiła. – Idziemy spać?

– Mój ojciec dzisiaj do mnie dzwonił – wypaliłem, sam nie wiedząc czemu.

Agnieszka, która właśnie zamierzała wstać, zamarła. Potem odłożyła pilota na podłogę i przyjrzała mi się uważnie.

– Twój ojciec? Kiedy ostatni raz rozmawialiście?

Odpowiedź miałem gotową, jako że myślałem o niej przez większość popołudnia.

– Dziesięć lat temu podczas sprawy sądowej o odwołanie obowiązku alimentacyjnego.

Pokiwała głową, ale nic nie powiedziała.

– Mówił, że mnie kocha i że rodzina jest najważniejsza. I jeszcze że czas zapierdala.

– Chciał czegoś konkretnego?

– Myślę, że coś wcześniej pił.

Znowu delikatnie skinęła głową.

– Zawsze to twój ojciec – zauważyła.

– To znaczy, że mam od niego dwadzieścia trzy pary chromosomów – odparłem. – Mam mu je oddać czy co?

– Chciał się z tobą zobaczyć?

– Mówił, żebym odwiedził go, kiedy będę w Łodzi. Albo żebyśmy się spotkali, jak przyjedzie do Warszawy.

– I co? Chcesz się z nim zobaczyć?

Nie wiedziałem, co na to odpowiedzieć. No to nic nie odpowiedziałem.

– To dlatego nie odbierałeś ode mnie telefonu? – spytała. – Myślałeś, że to znowu on dzwoni?

– Była jeszcze jakaś dziwna dziewczyna.

– Dziewczyna?

– Nie znam jej i nie wiem, skąd ma mój numer. Łatwo go zresztą znaleźć w sieci, więc pewnie to nic nadzwyczajnego. Zadzwoniła i spytała, ile miałbym lat, gdybym nie wiedział, ile mam lat.

– Co takiego?

– Gdybym uderzył się w głowę i zapomniał, a do tego zgubił dokumenty, to na ile lat bym się czuł.

Agnieszka zmrużyła oczy.

– Mocne pytanie – stwierdziła.

– Naprawdę tak myślisz?

– No. Tak jak: „co byś zrobił, gdybyś się nie bał?”, albo „jak długo musisz robić to samo, żeby doczekać się nowych efektów?”. Takie pytania dają do myślenia.

– A ty ile byś miała lat, gdybyś nie wiedziała, ile masz lat?

Zastanowiła się dłuższą chwilę.

– Chyba tyle, ile mam. Za kilka tygodni wpadnie mi trójka z przodu – powiedziała powoli. – Albo kilka lat mniej. Może dwadzieścia cztery albo dwadzieścia pięć. A ty?

W pierwszej chwili przyszło mi do głowy, że siedemdziesiąt. Potem że czternaście. To nie był łatwy dzień.

– To nie jest łatwy dzień – powiedziałem.

Uśmiechnęła się i pocałowała mnie w policzek. Potem poszliśmy do sypialni uprawiać seks. Po dziesięciu minutach byliśmy zlani potem i ledwo dyszeliśmy. Okna wychodziły na południowy wschód i nagrzane ściany oddawały teraz całe skumulowane za dnia ciepło. Poszedłem do biura i przyniosłem stamtąd wiatrak. Włączyłem na najwyższe obroty, wziąłem szybki prysznic i wróciłem do sypialni. Seks wychodził nam dobrze. Podobnie jak reszta życia. Lubiliśmy morze, szarpaną wołowinę i lody pistacjowe, trenowaliśmy razem na siłowni, jeździliśmy na rowerach i planowaliśmy ślub. Od grudnia byliśmy zaręczeni i czasem w jednej chwili myśleliśmy o tym samym. Mogliśmy rozmawiać godzinami i równie dobrze milczeć bez skrępowania. Nie jestem pewien, czym są szczęście i miłość, ale jeśli nie tym, to nie mam lepszego pomysłu.

***

Następnego dnia Agnieszka wcześnie rano wyszła z domu. Była trenerem personalnym i pracowała na pobliskiej siłowni. To między innymi dlatego wybraliśmy mieszkanie w tej dzielnicy. Ona miała blisko do pracy, a ja do wylotu z miasta. Pierwsze treningi zaczynała zwykle o szóstej rano. Kończyła około południa i, jeśli nie miała niczego do załatwienia, przychodziła do domu na drzemkę. Potem coś jedliśmy i w okolicach szesnastej wracała do pracy. Od wybuchu pandemii koronawirusa sporo treningów przeniosło się do sieci. Ponad połowa podopiecznych wybrała tę zdalną formę, co oznaczało, że od kilku miesięcy Agnieszka wszędzie chodziła ze statywem fotograficznym, na którym w każdej chwili mogła ustawić telefon i poprowadzić trening przez Zooma lub Skype’a. Tego ranka chwyciła swoją dużą czarną torbę i, dojadając naleśniki z cateringu, pogłaskała po głowie łaszącą się Kicię. Wpadła do sypialni, złapała statyw i wyszła.

– Lecę! – krzyknęła, odwracając się do mnie w progu. – Za pół godziny zaczynam trening z Moniką. Kocham cię.

– Ja ciebie też – odpowiedziałem, machając jej, ciągle jeszcze zawinięty w narzutę, pod którą spałem. – Powodzenia.

Chwilę potem usłyszałem trzaśnięcie drzwiami. Leżałem jeszcze kilka minut, a potem wstałem i wziąłem szybki prysznic. Przeszedłem do salonu, włączyłem telewizor i zabrałem się do przygotowywania śniadania. Obrałem i pokroiłem banana, zalałem płatki owsiane wodą mineralną, a następnie wyjąłem z lodówki mleko oraz chleb i masło orzechowe. Telefon zadzwonił, gdy kończyłem smarować ostatnią kromkę. Pobiegłem do sypialni z myślą, że może Agnieszka czegoś zapomniała. Na ekranie wyświetlał się jednak numer dziewczyny od utraty pamięci. Chwilę się wahałem, zanim przesunąłem do góry ikonę zielonej słuchawki.

– Dzień dobry – jej głos znowu brzmiał energicznie i młodo.

– Dzień dobry – odpowiedziałem.

– I jak? – zapytała, jakbyśmy kontynuowali dopiero co przerwaną rozmowę. – Zastanawiał się pan nad moim pytaniem?

– Moja narzeczona uważa, że jest mocne.

– Naprawdę? Bardzo się cieszę – jej ton sugerował, że naprawdę bardzo się cieszy. – A pan jak uważa?

– Masz jakieś imię? – spytałem.

– Tris – odpowiedziała dopiero po chwili, jakby musiała je sobie przypomnieć.

– Naprawdę?

– Co? Złe?

– Niespotykane.

– I jak z tym pytaniem?

– Jest dobre – przyznałem z ociąganiem. – Dzięki niemu człowiek może spojrzeć na siebie z dystansu, którego na co dzień mu brakuje. Z jednej strony może się zastanowić, czy nie tkwi w nieuświadamianych nawykach albo czy nie podąża ślepo za przekonaniami, które ktoś zainstalował mu na przykład w dzieciństwie. Być może jest ciągle dwunastolatkiem zamkniętym w ciele dorosłego człowieka i w takiej chwili może zdać sobie z tego sprawę. Z drugiej strony może się zorientować, że jest zanadto dojrzały. Być może nie przeżywa życia tak, jak mógłby, może nie wykorzystuje potencjału albo jest dla siebie zbyt surowy, nie potrafi odpiąć wrotek i od czasu do czasu poszaleć. Dlatego myślę, że to całkiem dobre pytanie. Zadane w odpowiedni sposób i w odpowiednim momencie może wywołać naprawdę głęboką refleksję.

– Sama je wymyśliłam – przyznała z dumą. – Na kursie kazali nam pracować nad mocnymi pytaniami i póki co to jest moje najlepsze.

– Gratuluję. A dlaczego zadzwoniłaś z tym do mnie?

– Byłam ciekawa opinii kogoś z branży. Kogoś, kto jest już długo na rynku. Kogoś…

– Starszego?

– No. Ile pan ma właściwie lat?

– A ty?

– Kobiet nie pyta się o wiek.

– A ile byś miała, gdybyś nie wiedziała, ile masz?

W słuchawce zapadła cisza.

– Dobry pan jest – przyznała. – Tego się nie spodziewałam. To się nazywa…

– Odwrócenie – dokończyłem, sprawdzając, czy płatki chłoną już wodę. – Zanim użyjesz jakiejkolwiek techniki, pytania czy narzędzia na kliencie, zastanów się, jakbyś sama na nie zareagowała.

– Niech pan chwilę poczeka, muszę to zapisać – w głośniku rozległ się trzask, a potem cichy dźwięk opuszków palców bębniących w dotykowy ekran.

– Może pan powtórzyć?

Powtórzyłem.

– Naprawdę to zapisałaś?

– No pewnie. Powie mi pan coś jeszcze?

– Szkolisz się na trenerkę, konsultantkę?

– Na coacha – w jej głosie znów zabrzmiała duma. – Skończyłam już pierwszy etap kursu. Na jesieni czeka mnie drugi, a zimą pierwsze sesje z obcymi ludźmi. Póki co trenuję na koleżankach i jednym koledze, ale on jest oporny. Nie chce zmienić przekonań. No a potem będą egzaminy. Myśli pan, że mam zadatki?

Spojrzałem tęsknie w kierunku kanapek z masłem orzechowym.

– Zamierzałem właśnie zjeść śniadanie – przyznałem.

– Rozumiem – odparła zawiedziona. – Niech pan je, tylko proszę pozwolić mi jeszcze w przyszłości zadzwonić, dobrze? Obiecuje pan, że odbierze i nie pomyśli, że jestem stuknięta?

– A jesteś?

– Proszę obiecać.

Rozłączyłem się i zabrałem do śniadania. W telewizji leciał akurat program, w którym mało znany prezenter z przedziałkiem opowiadał, co kompletnie nieznani ludzie sądzą o tych bardziej znanych.

– Nikt nie wie, jak nazywa się kobieta w czerni – oznajmił z zapałem, przesadnie gestykulując nad szklanym blatem, na którym spoczywał samotny tablet. – Nikt nie wie, skąd się wzięła ani jaka właściwie jest jej rola. Nie zmienia to faktu, że w ciągu ostatnich siedmiu lat widziano ją w towarzystwie najbardziej prominentnych i wpływowych postaci polskiej sceny biznesowej i politycznej.

Na ekranie pojawiły się fotografie przedstawiające nieznanych mi w większości mężczyzn w towarzystwie ubranej na czarno kobiety z woalką na twarzy. Mężczyźni byli młodzi i starzy, grubi i chudzi. Jedni uśmiechali się, inni zachowywali poważny wyraz twarzy. Niektórzy mieli na sobie polówki i krótkie spodenki, inni kompletne trzyczęściowe garnitury, krawaty, brylantowe spinki do mankietów i błyszczące buty. Kobieta trzymała się wyraźnie z tyłu, niczym niepokojący cień – dyskretnie, choć konsekwentnie towarzyszący człowiekowi. Na jednej z fotografii siedziała na tylnym siedzeniu sportowego samochodu, na innej stała na tle polskiej flagi za plecami jakiegoś polityka, na kolejnej ukrywała się tuż za kurtyną, oddzielającą ją od sceny, na której ktoś przemawiał. Choć najwyraźniej próbowała nie rzucać się w oczy, było to trudne przynajmniej z dwóch powodów. Pierwszym był jej dziwny, żałobny strój i absurdalna woalka zasłaniająca twarz. Drugi to wzrost. Ciężko było ocenić go dokładnie na podstawie zdjęć, ale dorównywała wysokością większości mężczyzn, którym towarzyszyła. Miała pewnie około metr osiemdziesiąt. Fotografie zniknęły, a na ekranie znów pojawił się gestykulujący zamaszyście prezenter z przedziałkiem.

– Kobieta nie figuruje na listach płac partii, do których dotarliśmy dzięki uprzejmości naszych poufnych źródeł, nikt nie potrafi, albo nie chce, powiedzieć, jaką pełni funkcję ani kto ją zatrudnia. Zdaje się być kimś w rodzaju dobrego ducha lub opiekuńczego bóstwa, jako że ludzie, z którymi ma do czynienia, błyskawicznie odnoszą znaczące sukcesy. Wystarczy wspomnieć Adama Strychalskiego, właściciela spółki Strychbud, który w dwa tysiące szesnastym roku dokonał…

Nigdy już nie dowiedziałem się, czego dokładnie Adam Strychalski dokonał cztery lata temu, bo ponownie rozdzwonił się mój telefon.

– Nie wiesz, gdzie jest Agnieszka? – Głos w telefonie należał do kobiety. Był lekko zdyszany i brzmiały w nim nuty niecierpliwości.

– Na siłowni, prowadzi treningi.

– No właśnie powinna być na siłowni, ale jej nie ma – wyjaśnił głos. – Powinnyśmy zacząć trening piętnaście minut temu. Nigdy wcześniej się nie spóźniła.

To prawda, punktualność była jedną z podstawowych cech Agnieszki. Na każde spotkanie przychodziła kilka minut przed czasem i zwykle to ona czekała na swoich podopiecznych.

– Monika, zgadza się?

– Uhm.

– Aga mówiła, że będziecie dziś rano trenować. Próbowałaś do niej dzwonić?

– Dzwoniłam, próbowałam przez Messenger i WhatsApp. Telefon ma wyłączony, a wiadomości nie odczytuje.

– Dziwne. Zaraz sam spróbuję.

Próbowałem kilkakrotnie, ale bez skutku. Obojętny głos w słuchawce informował, że abonent znajduje się poza zasięgiem lub ma wyłączony telefon. Facebook, Instagram, Skype i WhatsApp również milczały. Nie znałem dokładnie rozkładu dnia Agnieszki ani nie wiedziałem, z kim ma kolejne treningi, więc po prostu pojechałem na siłownię. W recepcji była akurat Ala, młoda dziewczyna o pięknej buzi i smutnym spojrzeniu. Pracowała od kilku miesięcy i na mój widok jej oczy zawsze rozjaśniały się na krótką chwilę. Powiedziała, że dzisiaj nie widziała Agnieszki ani też nie miała od niej żadnych wiadomości. Tego samego dowiedziałem się od trenera, który akurat miał dyżur, oraz od menadżerki obiektu. Gdy telefon zadzwonił w mojej kieszeni, odebrałem błyskawicznie, nie patrząc nawet na numer.

– Dziękuję, że pan odebrał – powiedziała Tris. – Wcześniej rozłączył się pan tak nagle, że myślałam…

– Moja narzeczona gdzieś zniknęła – wypaliłem.

W słuchawce na chwilę zapadło milczenie.

– Jak to zniknęła?

– Wyszła rano i nie dotarła do pracy.

– Jest pan pewien? Może powinien pan osobiście…

– Właśnie jestem u niej w pracy. Jest trenerką i nie była dzisiaj na dwóch pierwszych treningach. Przepraszam, ale nie mam teraz czasu na mocne pytania i tego typu rzeczy.

Słyszałem, że dziewczyna zaczęła coś mówić, ale się rozłączyłem. Telefon natychmiast zawibrował ponownie. Tym razem dzwoniła Marta.

– Co słychać? – spytała. – Czemu wczoraj nie odbierałeś?

– Agnieszka gdzieś zniknęła. Nie przyszła do pracy.

– Skąd wiesz, że zniknęła? Może po prostu cię zdradza i mówi, że idzie do pracy, a w rzeczywistości się z kimś spotyka. Pokopulują i wróci do domu cała i zdrowa.

– Mówię serio. Jej podopieczna dzwoniła, że nie było jej na treningu, a w siłowni mówią, że w ogóle jej dzisiaj nie widzieli.

– O kurczę – z głosu Marty zniknęła naturalna wesołość. – Może miała wypadek?

– Wątpię – powiedziałem z ociąganiem, gdyż sam przez moment rozważałem taką ewentualność. – Jeździ do pracy rowerem ścieżką wzdłuż Alei Jerozolimskich. Jechałem samochodem tą samą drogą. Gdyby niedawno był wypadek z udziałem rowerzysty, zostałby jakiś ślad. Stałby radiowóz, karetka pogotowia, cokolwiek. Poza tym pisaliby o tym już w internecie, takie wieści błyskawicznie trafiają do sieci.

– Mogę ci jakoś pomóc?

– Sprawdź wszystkie możliwe portale i jak tylko coś się pojawi, daj mi od razu znać, okej?

– Jasne.

Wyszedłem z budynku siłowni i rozejrzałem się po parkingu. Było upalne czerwcowe przedpołudnie, żar lał się z bezchmurnego nieba na betonowo-szklane budynki galerii handlowych i biurowców. Pracownicy korporacji w turkusowych maseczkach tłoczyli się w wiatach przystanków, walcząc o skrawki cienia. Niektórzy znikali w podziemnych przejściach, by po chwili wyłonić się po drugiej stronie Alei i dać się wchłonąć przez chłodne, klimatyzowane czeluści Reduty. Po ścieżce rowerowej sunęli ludzie na elektrycznych hulajnogach i miejskich rowerach. Samochody ugrzęzły w porannym korku, dźwięki klaksonów wzbijały się nad ulice, mieszając z wyciem odległych syren i hukiem podchodzących do lądowania samolotów. W oddali na zachodzie w rozedrganym powietrzu majaczyły wieże Isengardu, jak potocznie nazywano strzeliste biurowce skupione wokół ronda Daszyńskiego.

Od domu dzieliły mnie jakieś cztery kilometry w linii prostej. Ścieżka rowerowa prowadziła wzdłuż alei aż do ronda Reagana, dalej trzeba było zjechać na chodnik, minąć stację benzynową i wjechać na ulicę Przerwaną, przy której stał nasz budynek. Czy człowiek mógł po prostu zniknąć na tak banalnie prostym i krótkim odcinku?

Pod Blue City wypożyczyłem rower i przejechałem całą trasę kilkakrotnie w obie strony. Na ścieżce panował umiarkowany ruch, ludzie spieszyli się do pracy, inni wracali ze sklepów z koszami wypchanymi zakupami, niektórzy jechali wolno i dużo się rozglądali. Ci ostatni sprawiali wrażenie turystów albo osób, które po prostu wybrały się na poranną przejażdżkę bez konkretnego celu. Na stacji benzynowej kupiłem napój energetyczny i proteinowego batonika. Wychodząc, wyciągnąłem z portfela zdjęcie Agnieszki i pokazałem je znudzonemu sprzedawcy, pytając, czy widział dziś rano tę kobietę. Od razu się ożywił i z zaciekawieniem przyjrzał fotografii.

– To pana żona?

– Narzeczona. Widział ją pan? Wyjechała z domu około godziny piątej czterdzieści.

Nie widział. Na wszelki wypadek zawołał koleżankę, która była zajęta układaniem na grillu parówek do hot dogów. Sprawiała wrażenie nie mniej przejętej sytuacją od swojego kolegi, jednak również nie potrafiła mi pomóc. Wróciłem pod Blue City, odstawiłem rower, wsiadłem do samochodu i raz jeszcze wybrałem numer Agnieszki.

– Abonent ma wyłączony telefon lub…

Zakląłem i się rozłączyłem.

***

Do wieczora zadzwoniłem do Agnieszki jeszcze trzydzieści, a może czterdzieści razy z podobnym skutkiem. Obdzwoniłem jej przyjaciół, znajomych i podopiecznych, do których miałem numery i wrzuciłem informacje oraz prośby o pomoc na wszystkie portale społecznościowe, jakie przyszły mi do głowy. Zadzwoniłem też do jej rodziców. Mieszkali w Koszalinie i wątpiłem, aby Agnieszka wybrała się do nich w odwiedziny, jednak niewykluczone, że mieli od niej jakieś informacje. Odebrał ojciec. Wyjaśniłem sytuację i zapytałem, czy ma pojęcie, co się dzieje. Nie miał, za to obiecał spytać żonę i w razie braku informacji rozpocząć prywatne śledztwo.

– Dam znać, jak tylko się czegoś dowiem – zakończył i odłożył słuchawkę.

Do dwudziestej wiedział dokładnie tyle co ja, czyli nic. Wówczas stwierdziłem, że nie ma na co czekać i poszedłem na policję. Zgłoszenie zaginięcia okazało się dużo prostsze, niż myślałem. Dyżurny policjant poprosił mnie o zdjęcie i zadał kilkanaście pytań o ubiór i szczegóły wyglądu zaginionej. Długo spisywał wszystko w protokole, wziął ode mnie numer telefonu i obiecał skontaktować się, jak tylko coś ustalą.

– To wszystko? – upewniłem się.

Pokiwał głową i przetarł dłonią przekrwione oczy.

– Proszę się za bardzo nie martwić – mruknął pocieszająco. – Zwykle w takich sytuacjach ludzie wracają do domu w ciągu czterdziestu ośmiu godzin.

– Ale gdzie mogła się podziać? – zapytałem.

Rozłożył bezradnie ręce i zamknął leżącą przed nim teczkę.

– Może jest już w domu i po powrocie sam ją pan o to zapyta.

– Może.

– Na pewno się państwo nie pokłócili? – spytał chyba po raz trzeci. – W dziewięćdziesięciu procentach przypadków to właśnie jest powodem zniknięcia.

– Ostatnio nie. Czasem oczywiście się sprzeczaliśmy, ale nigdy żadne z nas nie znikało bez uprzedzenia.

– Zawsze musi być ten pierwszy raz. Proszę sprawdzić. Może już na pana czeka.

W domu czekały na mnie jedynie dwa głodne koty. Mój telefon cały czas wibrował, brzęczał i dzwonił. Ludzie zalewali mnie pocieszającymi wiadomościami, dzwonili, by spytać, czy dowiedziałem się czegoś nowego lub po prostu zapewniali, że wszystko będzie dobrze. Żadnych pomocnych informacji. Wyciszyłem telefon i usiadłem przy biurku, opierając czoło na pięściach. Siedziałem tak prawie do północy. Raz jeszcze bezskutecznie próbowałem połączyć się z Agnieszką, po czym położyłem się do łóżka. Przez całą noc nie zmrużyłem oka. Ludzie zwykle używają tego określenia dla opisania stanu, w którym na przemian zapadają i wybudzają się z płytkiego snu, w wyniku czego rano są zmęczeni i źli. W moim przypadku było inaczej. Dosłownie nawet na sekundę nie osunąłem się w sen. Patrzyłem w sufit, przewracałem się na bok i patrzyłem w ścianę, a potem na drugi bok, z którego gapiłem się w okno. I tak kilkaset razy. Rano byłem półprzytomny i przez dobre pięć minut bezskutecznie regulowałem temperaturę wody pod prysznicem. Miałem wrażenie, że kurczę się i zapadam w sobie, jakby gdzieś pośrodku mojej klatki piersiowej powstała stale powiększająca się czarna dziura, która konsekwentnie zasysała mnie do swego wnętrza. Czułem ten specyficzny rodzaj lęku pozbawionego konkretnego przedmiotu, który znany jest jedynie wielkim humanistom i ludziom potężnie skacowanym. To chyba Camus scharakteryzował nostalgię jako tęsknotę za nie wiadomo czym. Bardzo dobra definicja. W tej chwili bałem się nie wiadomo czego i ten lęk z każdą godziną zdawał się rosnąć.

Telefon zadzwonił kilka minut po siódmej.

– Znalazłem coś – oznajmił głos w telefonie.

– Kto mówi?

– Mateusz, menadżer z Life Fitness. Nie dzwonię za wcześnie?

– Co znalazłeś?

– Jola, nasza druga menadżerka, z którą wczoraj rozmawiałeś, powiedziała mi o sytuacji z Agnieszką. Znam ochroniarzy z naszej portierni i pozwolili mi obejrzeć nagrania z monitoringu. Myślę, że powinieneś to zobaczyć.

– Coś jej się stało?

– Chyba nie, nie wiem, spokojnie. Po prostu przyjedź jak najszybciej.

***

– Zaraz będzie. – Otyły ochroniarz poruszył się niespokojnie, co wydobyło z krzesła, na którym siedział, paniczny pisk mocno nadwyrężonych sprężyn. – O, jest, jedzie – wbił w monitor palec wielkości serdelka, wskazując przesuwający się punkt.

Postać na damskim rowerze jechała po ścieżce biegnącej wzdłuż parkingu przed budynkiem. O tej porze większość miejsc była wolna, dlatego masywna bryła zaparkowanego przy krawężniku crossovera tym bardziej rzucała się w oczy. Patrzyliśmy, jak szyba od strony kierowcy opuszcza się, odsłaniając mroczne wnętrze.

– To kobieta czy facet? – spytałem.

– Patrz – odparł krótko Mateusz.

Twarz, która pokazała się w oknie, była niewyraźna. Samochód zatrzymał się na samym końcu parkingu tak, że ledwie łapał się w zasięg kamery. Stał bokiem, więc nie można też było dostrzec tablic rejestracyjnych.

– To na pewno ona? – upewnił się Mateusz.

– Tak – powiedziałem z przekonaniem, wpatrując się uważnie w postać na rowerze. Zgadza się i rower, i ubranie. Pamiętam, że wczoraj rano miała na sobie szare legginsy z siatką na łydkach. Ochroniarz oderwał wzrok od ekranu i spojrzał na mnie z czymś, co chyba można byłoby nazwać podziwem. No i może trochę zazdrością.

– Ma pan oko do szczegółów – przyznał. – I szczęście do kobiet. Bardzo piękna pani.

– I teraz, uwaga! – syknął Mateusz.

Patrzyliśmy, jak Agnieszka zwalnia i zrównuje się z czarnym samochodem, jak zsiada z roweru i przez kilkanaście sekund przez otwarte okno rozmawia z kimś siedzącym w środku. A potem stało się coś dziwnego. Kierowca wysiadł i odebrał od niej rower. „Odebrał” było słowem, które precyzyjnie określało to, co się wydarzyło. Nie wyrwał go jej, nie wyszarpał, tylko wziął go spokojnie, jak gdyby oboje byli na to wcześniej umówieni. Teraz nie było już wątpliwości, że jest mężczyzną. Był wysoki, potężnie zbudowany i ubrany w elegancki, dobrze skrojony garnitur. Na ustach miał czarną maseczkę, a na oczach okulary w tym samych kolorze. Profilaktyka antykoronawirusowa znacząco ułatwiała działanie osobom, które nie chciały być rozpoznane. Mężczyzna otworzył bagażnik samochodu i umieścił w nim rower. Potem obszedł auto, otworzył drzwi od strony pasażera i poczekał, aż Agnieszka wsiądzie. Powiedział coś do niej, trzasnął drzwiami, a potem zajął miejsce kierowcy i odjechali. Popatrzeliśmy po sobie.

– Kaszanka – celnie spuentował ochroniarz.

***

Kolejne dni były bliźniaczo do siebie podobne. Kilkadziesiąt razy dziennie dzwoniłem i pisałem do Agnieszki, otrzymywałem wiadomości od serdecznych ludzi oferujących pomoc i każde możliwe wsparcie oraz rozmawiałem z policją i fundacjami zajmującymi się odnajdywaniem zaginionych osób. Marta i kilku innych znajomych odwiedzali mnie co jakiś czas, jednak nie mieli dla mnie niczego oprócz ciepłych słów. Ojciec Agnieszki twierdził, że rozpoczął prywatne śledztwo, ale póki co nie przyniosło żadnych rezultatów, podobnie jak to prowadzone przez policję. Opryskliwy komisarz rozmawiał ze mną dwukrotnie. Rozmowy te można by streścić w następujący sposób: „policja nie zajmuje się sprawami kobiet wsiadających z własnej woli do samochodów obcych mężczyzn”.

W nocy miałem kłopoty z zasypianiem. Kilkakrotnie zapadałem w płytką drzemkę, co natychmiast kończyło się wystawieniem na pastwę koszmarów. Śniły mi się wielkie węże morskie i gigantyczne kałamarnice wciągające mnie w mroczne głębiny. Oleista woda wlewała się do moich płuc i wtedy gwałtownie budziłem się z uczuciem, że czarna dziura pośrodku mojej klatki piersiowej powiększa się coraz bardziej. Miałem wrażenie, że się kurczę, pusta przestrzeń agresywnie napierała ze wszystkich stron, zmuszając mnie do stopniowego wycofywania się w głąb siebie. Czułem, że jeśli ten proces będzie postępować, wkrótce niewiele ze mnie zostanie. Zupełnie jakby po zniknięciu Agnieszki zaczęły wyczerpywać się moje baterie.

– Muszę coś zrobić – powiedziałem, leżąc na materacu i patrząc w sufit.

– Miau – zgodził się Chopper.

– Inaczej niedługo nie będę w stanie zrobić nic.

Tym razem nie skomentował.

Nie wiem, czy doświadczyliście w życiu drastycznej zmiany, która na pierwszy rzut oka wydaje się zmianą na gorsze. Być może zostaliście zwolnieni z pracy, zdiagnozowano u was trudną do wyleczenia chorobę, a może ktoś z waszych bliskich niespodziewanie zmarł. Przechodzi się wówczas przez cykl, który psychologowie nazywają krzywą zmiany. Na początku jest szok i niedowierzanie, potem człowiek usiłuje zaklinać rzeczywistość i udawać, że zmiana nie nastąpiła, choć wszystkie fakty wskazują, że jest inaczej. Kiedy nie można już dłużej udawać, pojawia się gniew. Niekiedy ma konkretny obiekt, innym razem jest chmurą wirującego chaosu i ślepej furii domagającej się krwi i wskazania winnych. Tak właśnie było w moim przypadku. Chodziłem po domu, kopałem nierozpakowany z kartonów sprzęt AGD, warczałem na koty i wrzeszczałem na wszystkich znajomych, którzy dzwonili lub przychodzili zapytać, jak wygląda sytuacja. Po gniewie zwykle następuje etap negocjacji, kiedy to zaczynamy ciągnąć kocyk w swoją stronę, sprawdzając, ile z dawnego stanu rzeczy jesteśmy w stanie zachować w nowej rzeczywistości. Kłopot polegał na tym, że nie miałem z kim negocjować. Został mi tylko Bóg. Pomyślałem o tym, aby się modlić, ale nie wiedziałem jak. Postanowiłem zatem wrócić do gniewu. Wychodził mi nieźle i nie pozwalał popaść w bezradność.

Dwa tygodnie po zniknięciu Agnieszki znajomi przestali mnie odwiedzać. Potem skończyły się również telefony, na końcu zaś ucichł Messenger. Zaglądali do mnie jedynie stolarze, którzy co jakiś czas pojawiali się w mieszkaniu, budowali fragment kuchni lub łazienki i znikali na kilka kolejnych dni. Żyjemy w społeczeństwie, w którym nawet najbardziej spektakularne, straszne czy szokujące wydarzenie żyje w świadomości ludzi zaledwie chwilę. Potem odkłada się na nim osad nowych wydarzeń, newsów, kontrowersji, teorii spiskowych, afer i plotek, które z kolei po kilku dniach pokrywają się kolejnymi warstwami świeżych informacji. Nie można wymagać od ludzi, aby przeżywali cokolwiek dłużej niż kilka dni.

Wtedy po raz pierwszy poczułem, że zostałem sam. Przerażony wizją kolejnej na poły bezsennej, na poły wypełnionej koszmarami nocy, pojechałem do jedynej całodobowej apteki na naszym osiedlu. O tej porze nie wpuszczano już klientów do środka. Młoda dziewczyna rozmawiała ze starszą kobietą przez uchylone okienko w przeszklonych drzwiach. Staruszka długo szukała drobnych w portmonetce, wreszcie zapłaciła i uważnie przejrzała zawartość plastikowej torebki z lekami, którą podała jej aptekarka. Potem zamruczała coś pod nosem i odeszła na bok.

– Poproszę coś na sen – powiedziałem.

– Coś mocniejszego?

– Coś najmocniejszego, co może pani sprzedać bez recepty.

Przyjrzała mi się uważnie i odniosłem wrażenie, że na jej twarzy odmalowało się współczucie. Od kilku dni nie patrzyłem w lustro i podejrzewałem, że muszę wyglądać koszmarnie. Miałem ochotę ją uderzyć. Za to współczucie, za jej domniemaną dobroduszność i za to, że była człowiekiem – tak jak mężczyzna, z którym odjechała Agnieszka. Byłem naprawdę zły.

– Tak naprawdę wszystko bez recepty jest na bazie szyszki chmielu – wyjawiła.

– No i?

– Równie dobrze może pan po prostu wypić dwa mocne piwa.

Zamknąłem oczy i potarłem czoło dłonią. Czułem, jakby ktoś upchał w mojej głowie stosy brudnej waty.

– Po prostu muszę zasnąć i przespać całą noc – wyjaśniłem najspokojniej, jak umiałem. – Nie chcę się budzić, nie chcę mieć snów, chcę po prostu spać.

– Rozumiem – odparła łagodnie. – Mówię tylko, że nic, co może pan kupić bez recepty, nie działa.

– Czy osoba pracująca w aptece powinna mówić takie rzeczy?

Wzruszyła ramionami i delikatnie się uśmiechnęła. Miała ładną twarz, gładką cerę i rumiane wystające policzki. Takie, które odruchowo ma się ochotę dotknąć delikatnie opuszkami palców, by sprawdzić ich sprężystość.

– To co pani poleca? – spytałem.

Dziewczyna wychyliła się przez okienko i sprawdziła, czy staruszka odeszła już wystarczająco daleko.

– Kiedy ja nie mogę spać, wypijam szklankę whisky i biorę dwie tabletki Onironu – wyznała. – Nie ma szans, żeby się pan po tym nie przewrócił. I żeby pana mózg miał siłę i ochotę o czymkolwiek śnić.

– Zgaduję, że whisky pani nie ma, a Oniron jest na receptę?

Uśmiechnęła się tym razem odważniej i zniknęła w głębi apteki. Chwilę później wróciła i podała mi prostokątne pudełko wielkości dłoni.

– Proszę nie brać więcej niż dwie tabletki naraz. I proszę nie szukać pieniędzy – dodała, widząc, że sięgam do kieszeni. – I tak nie mogę sprzedać tego panu bez recepty. Proszę po prostu wrócić do domu i pójść spać. W temacie whisky niestety już nie pomogę.

Spojrzałem na nią zdziwiony i niepewnie odebrałem lekarstwo.

– Dlaczego pani to robi?

– Wygląda pan jak ktoś, komu mogłoby przytrafić się dla odmiany coś pozytywnego.

W drodze powrotnej zatrzymałem się w Żabce i kupiłem butelkę Jacka Danielsa. Wróciłem do domu, nalałem whisky do szklanki i chwilę przyglądałem się brunatnej cieczy kołyszącej się w kryształowym szkle. Potem połknąłem dwie tabletki Onironu, wypiłem alkohol, rozebrałem się do naga i położyłem na materacu w sypialni. Po piętnastu minutach moje powieki zaczęły opadać. Lekarstwo musiało być mocne, a może był to efekt zmieszania go z alkoholem. Kiedy zadzwonił telefon, nie byłem pewien, czy dzieje się to w rzeczywistości, czy we śnie. Wyciągnąłem komórkę z kieszeni leżących na podłodze spodni i spojrzałem na ekran. Dzwoniła Tris. Nie pamiętałem, kiedy zapisałem jej numer w pamięci telefonu.

– Tak? – usłyszałem własny głos. Był niski, ochrypły i brzmiał obco.

– Znalazł pan swoją narzeczoną?

– Nie, muszę spać. Najpierw muszę się wyspać. Potem mogę szukać dalej. Tylko nie wiem jak i gdzie.

Dźwięk w słuchawce przypominał odległy szum morza. Wyobraziłem sobie czarne fale wpełzające na brzeg w ciepłą letnią noc.

– To może puszczę panu coś do snu?

– Coś do snu?

– Kołysankę.

– Kołysankę – powtórzyłem, zamykając oczy. Telefon osunął się na mój bark. Tris nadal mówiła, ale nie rozumiałem już słów. Po chwili z głośnika zaczęła się sączyć melodia. Brzmiała jak solówka na rozstrojonym akordeonie z bębnami w tle. Ciekawe czy akordeon może się rozstroić — pomyślałem. A potem straciłem przytomność.