Redakcja: Justyna Techmańska

Korekta: Renata Kuk, Dorota Piekarska

Skład i łamanie: Robert Majcher

Copyright © Beata Majewska 2021

Projekt okładki: Pola i Daniel Rusiłowiczowie

Zdjęcia wykorzystane na okładce: © kiuikson/Adobe Stock

Zdjęcie autorki na okładce: Sylwia Lidak Fotografia

Copyright for the Polish edition © 2021 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

Wyrażamy zgodę na wykorzystanie okładki w Internecie.

ISBN 978-83-7686-993-3

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2021

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Ludwika Mierosławskiego 11a

01-527 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2021

Bezpłatny fragment

CZĘŚĆ I. Powiedz, że zostaniesz

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

CZĘŚĆ II. Najważniejsze, że cię kocham!

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Epilog

CZĘŚĆ III

Posłowie, podziękowania i garstka dygresji…

Dla Gosi, najlepszej siostry na świecie!

Dzięki, że jesteś.

Prolog

– Boże, miej nas w opiece… – jęknął starszy mężczyzna, zbliżywszy się do miejsca tragedii. Rzucił rower w zarośla, sprawdził, czy nie widać go z drogi i schylony wpół, przekradł się bliżej ogrodzenia z siatki. – Co za nieszczęście.

Florin Golban nigdy nie uważał się za tchórza, raczej za ostrożnego człowieka, kierującego się w życiu rozwagą i z wyraźnym brakiem skłonności do ryzyka. Właśnie dlatego ukrył się w krzakach otaczających dom niegdysiejszych sąsiadów i ze zgrozą patrzył na płonący budynek. Wyjął z kieszeni telefon, wybrał sto dwanaście, ale po krótkim namyśle wyłączył aparat i schował z powrotem. Nie mógł pomóc, bo jak powstrzymać taki pożar? Ogień pochłaniał wszystko. Dachu już nie było. Przed chwilą zapadł się z głośnym hukiem do wnętrza domu, ale murowane ściany jeszcze się trzymały. Przez wnęki po oknach wybuchały co rusz ogniste chmury, a gęsty czarny dym wzlatywał w niebo, unosząc ze sobą miliony rozżarzonych strzępków.

Istny armagedon.

Jedynie ktoś głupi i naiwny wierzyłby, że z takiego pożaru można cokolwiek uratować, a już na pewno nie żywego człowieka. Florin wzdrygnął się ze zgrozy, gdy pomyślał, że tam, w środku piekła, prawdopodobnie zostali ludzie. Na pewno już nie żyli. Nawet gdyby schronili się w piwnicy, nie ocaleliby. Drewniana konstrukcja stropów odebrała im jakiekolwiek szanse na przetrwanie. Stary Golban doskonale znał ten dom. Wiedział, jak go zbudowano, bo swego czasu rozważał, czy nie kupić go dla swojej córki, ale ta wolała mieszkać w Bukareszcie i wyprowadziła się z rodzinnego domu zaraz po maturze.

– Wieczny odpoczynek… – Przeżegnał się. – Czemu nie uciekaliście? – szeptał do siebie. – Czemu tam zostaliście? Co za nieszczęście…

Zanim tu dotarł, zaniepokojony ciemną chmurą dymu, która nadciągnęła z wiatrem nad jego gospodarstwo, po drodze dostrzegł samochód młodego Polaka, który parę lat temu kupił ten dom od sąsiadów i czasami zlecał sprzątanie żonie Florina. Facet był inwalidą, poruszał się na wózku. Przyjeżdżał raz w roku, siedział kilka tygodni, potem wracał do Polski. Tym razem zabrał ze sobą dziewczynę. Florin tylko raz ją widział – była ładna, ale nie w jego guście, zresztą bądźmy szczerzy, mogła być jego wnuczką.

– Jezu, miej nas wszystkich w opiece – wychrypiał, kiedy wybrzmiał głośny huk, prawdopodobnie spowodowany wybuchem butli gazowej podpiętej do kuchenki.

Eksplozja rozerwała jeden z narożników budynku i przyspieszyła dzieło zniszczenia. Florin wychylił się z zarośli i spojrzał w stronę miasteczka. Był zdziwiony, że jeszcze nikt z okolicznych mieszkańców nie wezwał służb i nie przybiegł z pomocą. Owszem, on też tego nie zrobił, ale miał ku temu ważne powody. Bał się, że ktoś może właśnie jego podejrzewać o podpalenie. Po co mu były problemy? Sumienie miał czyste, nikomu krzywdy nie zrobił. A że nie ratował mieszkańców? Nie pobiegł na pomoc? „Boże, wybacz, ale jeszcze mi życie miłe” – westchnął w duszy, kucając.

Żar bił na odległość dziesięciu metrów od budynku, lecz to nie ogień przerażał Florina najmocniej, ale samochód.

Samochód, który stał przed domem.

Widział tego nissana już przed południem. Krążył po okolicy, przejeżdżał również obok jego gospodarstwa. Akurat wtedy Florin był w ogrodzie, reperował łańcuch w studni. Wprawdzie już dawno przyłączono ich do sieci wodociągowej, ale Florin lubił w lecie zaczerpnąć wody ze studni i wypić duszkiem szklaneczkę czy dwie. Usłyszał warkot silnika, potem trzaśnięcie drzwiami. Sądził, że to Lucian Matei, listonosz. Właśnie wypadał dzień, w którym dostarczał rentę żonie Florina. Wychylił się zza daszku nad studnią i już miał krzyknąć, żeby Lucian zostawił pieniądze w skrzynce, kiedy zauważył, że to ktoś inny.

Nie żeby był lękliwy, ale aż go wmurowało na widok wysokiego mężczyzny w maskującym stroju i z kałasznikowem na plecach.

– Co, do licha? – wymamrotał.

Na szczęście facet nie wszedł na podwórze, jedynie zbliżył się do ogrodzenia z siatki, zapuścił żurawia i odkrzyknął głośno:

– Eta nie zdies!

Florin nie znał rosyjskiego, lecz łatwo się domyślił, o co chodziło wielkoludowi w wojskowym kombinezonie. Szukał czegoś, a raczej kogoś. On i jego kompani. Gdy odjechali, Florin błyskawicznie przebiegł przez ogród, ukrył się w krzakach i spojrzał na odjeżdżające auto. Nie miał pojęcia, po co, ale zapamiętał numery z tablic i zapisał je w telefonie komórkowym.

Nagle do jego uszu dobiegł cichy warkot silnika. Znowu się wychylił. Myślał, że nareszcie przybyła pomoc, niestety, gdy samochód się zbliżył, od razu stwierdził, że to nie ambulans. W środku siedziało dwoje ludzi – facet i babka. Ku jego zdumieniu niewielki blaszak wtoczył się na podwórze, stanął w sporej odległości od budynku, a raczej dopalających się ruin, bo wszystko, co łatwopalne – poszycie dachowe i konstrukcja nośna, stropy, drzwi i futryny okienne – już zniknęło. Kierowca wysiadł. Florin nie widział go wyraźnie, dopiero po chwili zauważył, że facet trzyma kamerę. To był duży, profesjonalny sprzęt. Mężczyzna podszedł bliżej i zaczął nagrywać płonący dom.

– Hieny, sumienia nie mają – sapnął Florin, gładząc długą siwą brodę.

Obserwował kamerzystę, klnąc w duszy na ludzkość. „Nawet na czyimś nieszczęściu chcą zarobić – narzekał. – Pokazaliby coś dobrego, a nie tylko wojny, katastrofy i dramaty”. Wprawdzie zdawał sobie sprawę, że na całym świecie tak jest, nie tylko w Rumunii, ale mimo to nie mógł się z tym pogodzić. Był pewien, że wkrótce nadjedzie jakaś pomoc – straż albo policja. I tak się stało. Po paru minutach pojawił się wóz strażacki, potem drugi i karetka, ale już nie było czego ratować. Z budynku zostały kopcące się zgliszcza.

Florin postanowił poczekać, aż wszyscy odjadą, lecz to trwało i trwało. Mnóstwo ludzi krążyło po placu, strażacy dogaszali ostatnie tlące się ogniska, ratownicy czekali przy ambulansie, dwóch policjantów kręciło się wokół: jeden robił zdjęcia, a drugi nieustannie rozmawiał przez telefon. Ku satysfakcji Florina któryś ze strażaków przegonił kamerzystę. Chwilę później biały citroën wycofał, zawrócił na placu i odjechał.

Florin nie potrafił odgadnąć, co go zaalarmowało, gdy obserwował błyskawiczną rejteradę dziennikarzy, ale teraz nie miał czasu na zastanowienie, chciał stąd zniknąć jak najszybciej. Postanowił zostawić rower – przecież mógł go zabrać później – i zaczął powoli się wycofywać, aż dotarł do niewielkiego zagajnika na skraju posesji. Przelazł przez dziurę w ogrodzeniu i pobiegł prędko do domu. Dopiero tam poczuł się bezpiecznie. Słowem nie wspomniał żonie ani o ludziach z nissana, ani o tym, że był naocznym świadkiem pożaru. Zresztą nie musiał, ledwie wrócił, małżonka napadła na niego z wieściami, że „spłonął dom tego Polaka na wózku”.

– Daj temu spokój – warknął, kiedy Christina zaczęła lamentować, że zginęli ludzie. – Rozumiesz, kobieto?

– Ale Florin, no co ty…

– Mówiłem! Daj temu spokój! To nie nasza sprawa. Nie łaź do wioski i nie wypytuj.

– Nigdzie nie łażę! To Anca do mnie przylazła powiedzieć o pożarze. Anca Baciu – doprecyzowała.

– No tak, największa papla we wsi.

– Wcale nie – Christina stanęła w obronie znajomej.

– Mówiłem, to nie nasza sprawa, rozumiesz? – spytał groźnym tonem.

– Rozumiem, rozumiem. Co się tak ciskasz?

Florin siadł z piwem przed telewizorem, włączył lokalny program, czekając na relację, ale nic takiego się nie pojawiło. Zmienił kanał i dopiero wtedy pojął, co mu nie pasowało: kiedy citroën opuszczał podwórze, na siedzeniu pasażera nikogo nie było…

Rozdział 1

Bruno był pewien, że umarł. Przed oczami miał jedynie oślepiającą jasność, nie czuł bólu, nie słyszał żadnych dźwięków poza lekkim szumem chłodnego powietrza, wypełniającego płuca. Czy w ogóle miał płuca? „Czy nieboszczyk ma płuca? To idiotyczne” – parsknął śmiechem. Martwym ludziom niepotrzebne są płuca. Mimo to postanowił się poruszyć. Zgiął palce, zacisnął je w pięść i rozprostował. Do jego uszu dotarł cichy szmer miętej pościeli. Podniósł powieki, światło było zbyt ostre, więc natychmiast zamknął oczy.

Już wiedział, że żyje.

Trwał w półśnie, ale każda, nawet najdłuższa noc kiedyś się kończy, a on coraz częściej wracał do świadomości. Był w szpitalu, leżał tu sam, łóżka po obu stronach były puste i niezaścielone. Co chwilę ktoś przychodził, głównie kobiety. Kilka z nich nosiło chusty. Zakrywały włosy, łatwo się więc domyślił, że jest w kraju, w którym obowiązują zasady szariatu. Zagadka szybko się wyjaśniła: prywatny szpital, w którym go leczono, znajdował się w Stambule.

Nawet nie próbował wypytywać lekarzy, co się z nim stało i w jaki sposób trafił do szpitala. Wolał tego nie wiedzieć, zresztą, co by mu dały te informacje? Szybko zrozumiał, że uciekł śmierci spod kosy i trochę żałował, że miał tyle szczęścia, o ile w ogóle można było tak to określić.

– Będę chodził? – zapytał doktora Kahramana, który od początku się nim zajmował.

– Zobaczymy. – Ozan Kahraman nie lubił pozbawiać nadziei. – Jesteś młody i silny, a twoje ciało wysportowane. Musiałeś sporo ćwiczyć.

– Mam wielką dziurę w udzie.

– Zgadza się. Ubytek jest poważny.

Profesor Kahraman wytłumaczył, dlaczego musieli usunąć spory fragment mięśnia. Najbardziej ucierpiał mięsień przywodziciel długi. Odłamki pocisku naszpikowały włókna, posiekały je i rozszarpały na strzępy. Część z nich wbiła się w kość udową, inne rozerwały naczynia krwionośne i ścięgna. Lecz to, co ponoć było najważniejsze dla każdego prawdziwego mężczyzny: worek mosznowy wraz z delikatną zawartością i penis – nie nosiły śladów urazu. Bruno stracił większą część tkanki mięśniowej, ale był wydolny seksualnie.

Szczęście w nieszczęściu.

Po dwóch tygodniach od przebudzenia zaczęli go pionizować. Przechodził liczne zabiegi, między innymi takie, które miały na celu odtworzenie ubytków w skórze, ćwiczył, pływał, dostawał zastrzyki i wlewy dożylne. Dużo spał, musiał się porządnie zregenerować. Dietę też dostosowano do jego potrzeb. Kiedyś Bruno spytał Kahramana, ile wyniesie rachunek za jego pobyt i zażartował, dlaczego tak dużo. Ten odparł ze śmiechem:

– Masz dobrego sponsora.

– Mogę poznać jego nazwisko?

– Rzecz w tym, że to bardzo tajemniczy człowiek – odparł Kahraman.

Bruno nie miał pewności, że to Nikita Donecki, ale nikt inny nie przychodził mu do głowy. Przecież nie Grizzly. Stary pracodawca chciał go zlikwidować, nie ratować, właśnie dlatego wysłał kilku swoich drabów, żeby się policzyli z krnąbrnym żołnierzem, a Bruno zamiast zostać ich ofiarą, zmienił się w wykonawcę wyroku śmierci. „Donecki mnie uratował dla swojej siostry. Zrobił to dla Wiery” – ta myśl trzymała go przy życiu. Dodawała siły, żeby przetrwać nieustający ból i cierpienia związane z operacjami. Czekał na jakiś sygnał, cokolwiek: list, telefon, odwiedziny, ale na razie Donecki milczał.

Po kilku długich miesiącach, kiedy znał z imienia i nazwiska wszystkich członków załogi prywatnej kliniki medycznej profesora Ozana, pojął, że prawdopodobnie nikt się do niego nie odezwie. Dla świata nie żył. Poprosił o dostęp do internetu, chciał sprawdzić, co dzieje się w Polsce, jak wygląda sytuacja. Niestety, nie znalazł żadnych informacji. Uznał, całkiem słusznie, że wszelkie materiały w jego sprawie zostały utajnione. Uwagę całego świata skupiała szalejąca pandemia, jej druga fala, która zbierała swoje żniwo w Europie i Stanach Zjednoczonych.

Czy szukał Wiery? Oczywiście. Próbował zadzwonić, lecz żaden z zapamiętanych numerów dziewczyny nie był aktywny. Bruno sprawdził w sieci wszystko, co przyszło mu do głowy, wszystkie social media, ale tam wytropienie kogoś, kto nie chce być odkryty, przypominało szukanie igły w stogu siana. Nie wiedział, czy Wiera ma nowe konto na Facebooku lub Instagramie, natomiast był prawie pewien, że Donecki zadbał o to, by skończyła ze swoim internetowym ekshibicjonizmem na dobre. To było dla niej zbyt niebezpieczne.

W końcu Kahraman pozwolił mu wychodzić na miasto.

Wychodzić.

Wprawdzie Bruno najpierw poruszał się na wózku, co z wiadomych powodów było dla niego bardzo proste, ale szybko z niego wstał i zaczął względnie normalnie się przemieszczać. Względnie, ponieważ dosyć mocno kulał, a noga wytrzymywała tylko krótkie dystanse, prędko zaczynała go koszmarnie boleć. Aż robiło mu się słabo.

– To kiedyś przejdzie – stwierdził Kahraman. – Proces regeneracji będzie trwał długo, ale za rok, dwa, zauważysz znaczącą poprawę, a na razie musisz dużo ćwiczyć.

– Ktoś się z wami kontaktuje? – spytał.

– Czasami. Nie mogę o tym rozmawiać.

– Jak długo tu będę?

– Dotąd, aż…

– Ten ktoś pozwoli mi odejść – dokończył za Kahramana.

Zwiedzał więc Stambuł. Zaliczył kilka meczetów, muzeów i innych zabytkowych miejsc, wymienianych w przewodnikach, ale szybko się tym znudził. Na szczęście, ze względu na pandemię, jak wszyscy, Bruno też nosił maseczkę. Nie ryzykował ewentualnego rozpoznania, a turystów było jak na lekarstwo. Lubił szwendać się po targowiskach, udawać, że chce kupić przyprawy, targować się z handlarzami, po czym dziękować i odchodzić z pustymi rękami, chociaż miał pieniądze. Kahraman dawał mu niewielkie sumy, żeby starczyło na taksówkę i drobne prywatne wydatki.

Minęły święta, potem Nowy Rok. Bolało go serce, kiedy myślał, jak cierpi jego matka, ale bał się zaryzykować kontakt. Sądził, że już na zawsze zostanie w klinice, będzie tu trwał do końca swoich dni, zawieszony w czasoprzestrzeni, żywy, lecz martwy, z pustym sercem, które biło mechanicznie, napędzane nie wolą życia, a prozaiczną fizjologią. Wybrał się na pierwszą wyprawę w tym roku, znowu chciał zobaczyć rybaków na moście Galata, ale kiedy wrócił do swojej salki, ujrzał na łóżku męskie ciuchy, czarny plecak oraz dużą wypchaną kopertę.

Od dzisiaj nazywasz się Bruno Pertia. Na te dane masz otwarty rachunek bankowy. Nie dzwoń bez powodu. Nie kontaktuj się z nikim spoza listy w telefonie. Powodzenia w nowym życiu. N.D.

Przekaz Nikity Doneckiego był krótki, nabazgrany odręcznie na świstku papieru. Prócz listu w kopercie znajdowały się dokumenty, między innymi paszport i prawo jazdy, nowy smartfon z tylko jednym numerem wpisanym do pamięci, pokaźny plik banknotów oraz wizytówka taksówkarza. Bruno domyślił się, że powinien zadzwonić do tego człowieka. Koleś pochodził z Ukrainy, czekał na kontakt od Brunona i podjechał po niego pod szpital nazajutrz o piątej rano.

Z pobliskiego minaretu dobiegał głos muezina nawołującego wiernych do pierwszej porannej modlitwy, gdy mężczyźni wyruszyli w daleką drogę.

Rozdział 2

Ostatni raz Bruno rozmawiał po gruzińsku lata temu, kiedy jeszcze żył jego ojciec. Czasami toczyli długie rozmowy w rodzimym języku Eduarda Nemsadze, a ten był dobrym i cierpliwym nauczycielem. Dzieciaki szybko się uczą, ich młode umysły chłoną wszystko jak gąbka, nie inaczej było z małym Goczą, lecz nieużywany język znika z pamięci, słowa umykają, tracą swoje znaczenie, mylą się i plączą. Mózg nie nadąża, gdy chce się coś powiedzieć: odmawia posłuszeństwa i podsuwa w zamian słówka rosyjskie albo angielskie. Czasami Brunonowi wymsknęło się coś po polsku, na przykład, gdy rozmawiał z recepcjonistą hotelu w Tbilisi, ale zdarzało się to coraz rzadziej.

Najciemniej pod latarnią, właśnie dlatego Bruno postanowił zamieszkać w stolicy. Planował wynajęcie małego mieszkania na jednym z wielkich osiedli, chociażby w dzielnicy Nutsubidze, która wyglądała jak gotowa scenografia do filmu o czasach po apokalipsie. Zwiedził również te bardziej eleganckie dzielnice, znalazł nawet niewielkie osiedle luksusowych domów jednorodzinnych, zaprojektowanych przez polskiego architekta, ale z każdej kolejnej wycieczki wracał coraz bardziej zniechęcony.

Szukał swojego miejsca do życia przez hotelowy Internet. Zaraz po przyjeździe kupił laptop i trochę ciuchów, półkę regału w pokoju zastawił podręcznikami do nauki języka i na tym zakończył pierwsze zakupy. Uczył się codziennie, rozmawiał z pokojówkami i kelnerkami, czasami zaczepił kogoś w restauracji, niestety, zbyt wielu gości nie było ze względu na obostrzenia w ruchu turystycznym, związane z pandemią.

Powoli, lecz do przodu – z dnia na dzień mówił coraz płynniej, bardzo pomagała mu doskonała znajomość rosyjskiego, często rozmówcy brali go właśnie za Rosjanina, a Bruno nie wyprowadzał ich z błędu, chyba że musiał się przedstawić, wtedy częstował rozmówcę – jeśli ten był ciekawy – krótką historyjką, że pochodzi z Gruzji, ale przez lata mieszkał w Rosji. Na szczęście takie sytuacje zdarzały się bardzo rzadko, a Bruno potrafił unikać ludzi, gdy potrzebował spokoju.

Po miesiącu miał dosyć dużego miasta. Wprawdzie mieszkał w Warszawie długie lata, ale mentalność Gruzinów była całkiem inna. Szybko pojął, że są hałaśliwi, spontaniczni, wścibscy i pełni niespożytej energii, a jednocześnie leniwi i koszmarnie niesumienni. Szlag go trafiał, gdy czekał godzinami na room service albo na zwrot wypranej odzieży. Obsługa potrafiła pomylić numery pokojów i dostarczyć mu czyjś garnitur albo koszulę.

Przedłużył pobyt o następny tydzień, znowu zapłacił gotówką i poprzysiągł sobie, że w ciągu najbliższych siedmiu dni wyprowadzi się stąd. Przeglądał oferty agencji nieruchomości, wyłonił tę, która miała najlepsze opinie i pojechał na drugi koniec miasta swoim nowym samochodem, kupionym – również za gotówkę – w autoryzowanym salonie. Na razie auto spisywało się dobrze, co wcale nie było takie oczywiste. Od jednego z kelnerów Bruno dowiedział się, że warto ściągnąć samochód zza granicy, na przykład z Niemiec, ponieważ niemieckie auta są najlepsze, a te, które trafiały do Gruzji, nawet nowe, często się psuły. Ot, drugi sort, o ile nie trzeci.

Szkoda, że jedyny range rover evoque – właśnie ten konkretny model go interesował – był dostępny od ręki tylko w ciemnoczerwonym kolorze, w dodatku lakier miał lekko perłowy odcień, co mogłoby sugerować, że właścicielem jest kobieta. Mimo to, po bardzo krótkim namyśle, Bruno jednak go kupił. Nie chciał czekać, a sprowadzenie czarnego auta potrwałoby co najmniej trzy miesiące. Już zdążył poznać Gruzinów i był pewien, że z trzech miesięcy zrobiłoby się pół roku lub dłużej. W tym czasie można zmienić kolor karoserii pięć razy, o ile znalazłoby się sensownego lakiernika, rzecz jasna.

Zaparkował pod agencją nieruchomości, wysiadł i nie oglądając się za siebie – ten przeklęty kolor! – podszedł do wejścia. W środku panowała nieprzenikniona cisza, co bardzo go zaskoczyło, ponieważ wszędzie, ale to wszędzie w tym kraju grała muzyka. We wszystkich sklepach i knajpach, w taksówkach i autobusach, zawsze zbyt głośna, aż nie słyszało się własnych myśli. Wprawdzie Gruzini z wiadomych powodów mieli stały i niezbyt przychylny stosunek do Rosjan, jednak ich muzykę uwielbiali. Naprawdę można było zwariować, słuchając na okrągło discopolowych przebojów prosto z Rosji.

Bruno odnalazł recepcję i poinformował, że był umówiony z panią Wiktorią Cereteli. Nastawił się na co najmniej dwa kwadranse spędzone na niewygodnej kanapie w korytarzu, ale znowu spotkało go miłe zaskoczenie: pani Wiktoria już na niego czekała. Była przeciętnej urody, za to nadrabiała kompetencjami. Doskonale znała angielski, aż miło się z nią rozmawiało, mimo to Bruno poprosił, by posługiwali się gruzińskim, a pani Wiktoria niech pełni funkcję nauczycielki. Zaczęła się śmiać na tę propozycję, stwierdziła:

– Przecenia pan moje umiejętności.

– Bardzo proszę.

Zgodziła się, ale Bruno szybko zrozumiał, że za wcześnie na zaawansowane rozmowy, brakowało mu słownictwa, dlatego wrócili do angielskiego.

– Zatem, jaki ma pan budżet? – spytała, uruchamiając komputer.

– Powiedzmy, że nieograniczony.

– O! – Przeniosła wzrok z ekranu na Brunona. – Rzadko się trafia taki klient.

– Nieograniczony, ale w granicach rozsądku – doprecyzował.

– Szuka pan domu. Jednorodzinny, nieduży, w cichym spokojnym miejscu – powtórzyła to, co ustalili w rozmowie telefonicznej.

– Dokładnie tak.

– Chyba mam coś dla pana. – Agentka przymrużyła oczy. Zwróciła twarz w stronę ekranu i zaczęła klikać. – Mam. Dom jednorodzinny, miejsce ustronne i spokojne, w promieniu dwustu metrów nie ma żadnych innych osad i domostw. Okolica przepiękna, a co najlepsze, zaledwie kilometr od morza. I co pan na to?

– Brzmi nieźle. – Bruno się nie napalał. Wystarczyło mu rozczarowanie w salonie Range Rovera. Spodziewał się wszystkiego, włącznie z tym, że zaraz ujrzy na ekranie starą, rozpadającą się chałupę krytą strzechą albo krzywo obitą eternitem. – A jak z pogodą?

– Większość dni jest bardzo słoneczna, w lecie panują upały, ale zdarzają się dni z ulewami czy burzą. W zimie proszę spodziewać się dużych opadów śniegu, na szczęście z reguły jest ciepło, blisko zera lub stopień czy dwa na minusie.

– Mogę spojrzeć na zdjęcia?

– Oczywiście. – Agentka obróciła pokaźny monitor. – Dom jest stosunkowo nowy, ma niecałe dziesięć lat, zaprojektowany przez małżeństwo młodych Szwedów. To bardzo interesująca para, oboje są architektami, niestety nie mają dzieci, dlatego dom nie jest dostosowany pod względem bezpieczeństwa, ale to da się zrobić – zastrzegła. – Można założyć barierkę na piętrze, a schody…

– Nie mam dzieci i nie planuję – przerwał słowotok agentki.

– Rozumiem. Wracając do tematu, ci Szwedzi mieszkali w nim osiem lat, a teraz jest wystawiony na sprzedaż. Piękny budynek, aż dziwne, że jeszcze nie znalazł nabywcy.

– Widocznie nie nadszedł jego czas – mruknął, patrząc na zdjęcie budynku. – Bardzo nowoczesny.

– Tak. Szalenie oryginalny.

– Może dlatego nikt się nie skusił.

– To bardzo wygodny dom, chociaż dwupoziomowy. Wyposażony we wszelkie dogodności: klimatyzację, ogrzewanie podłogowe, centralny odkurzacz.

– Wspominała pani.

– Zaraz pokażę rzuty i resztę zdjęć.

Bruno bił się z myślami. Pooglądał zdjęcia, szkice i dokumenty, cena była dobra, okolica spokojna. Co ciekawe, stary klasztor przerobiono na dom, co mogło wpłynąć zniechęcająco na potencjalnych klientów, ponieważ w podziemiach klasztoru przez długie lata chowano zmarłych zakonników.

– Ale przeniesiono te groby, co do jednego – zarzekała się Wiktoria Cereteli. – Proszę się nie obawiać, nie będzie pan mieszkał nad nieboszczykami.

– Nie boję się nieboszczyków – odparł nieco zbyt mrocznym tonem, czym spłoszył agentkę, ale szybko się otrząsnęła i znowu przywołała na twarz profesjonalny uśmiech.

– Zatem świetnie się składa.

– Tak, świetnie.

Bruno z trudem się opanował, ale kiedy agentka dodała: „Będzie się pan tam czuł jak u siebie” – nie powstrzymał śmiechu. Aż musiał ją przeprosić.

– Chciałby pan obejrzeć ten dom? – spytała, czerwona po same cebulki włosów.

– A ma pani jeszcze jakieś inne propozycje?

– Tak.

Może to i dobrze, że kolejne oferty były zdecydowanie gorsze: albo okolica nie taka, albo dom szkaradny i zbyt wielki. Bruno wrócił do pierwszej propozycji, jeszcze raz przejrzał zdjęcia, w tym również wnętrz – te nadawały się do remontu, lecz wystarczyło porządne odnowienie, nic poważniejszego – i zapytał, kiedy mogliby go zobaczyć.

– To dosyć daleko, obawiam się, że… – przeniosła wzrok na ścienny kalendarz – najwcześniej za…

– Mogę sam obejrzeć dom.

– Och, szkoda. – Spojrzała z rozczarowaniem na swojego klienta. – Widziałam pana samochód, piękny. – Rozmarzyła się.

– Nie rozumiem.

– Pojechalibyśmy pana autem.

– Aha. – Bruno z niedowierzaniem potrząsnął głową.

– Ten kolor auta… cudowny – jęknęła. – To dla żony?

– Nie mam żony – burknął, myśląc, że jeszcze dzisiaj przemaluje to przeklęte auto na czarno, choćby miał to zrobić zwykłym sprayem, kupionym na stacji benzynowej.

Pojechał sam, nazajutrz rano. Dostał klucze od Wiktorii Cereteli i poradę, gdzie najlepiej zatrzymać się na noc. Poleciła apartament w jakimś pensjonacie w Batumi. Gdy powiedział, że to tylko sześć godzin jazdy, stwierdziła autorytatywnie, że nawigacja kłamie. Miała rację – do Batumi dotarł po długich dziewięciu godzinach, przenocował i drugiego dnia, po obfitym śniadaniu, ruszył do Kvariati. Długo błądził, zanim znalazł wąską leśną drogę, wiodącą do jego przyszłego domu. W końcu dojechał, wysiadł z samochodu i spojrzał na prosty budynek, w dużej części przeszklony, pełny światła, jasny, ascetyczny w formie, całkiem inny niż wszystkie domy w Gruzji, otoczony starym drzewostanem. Bruno poczuł, że nareszcie jest znowu u siebie.

– Halo? Czy rozmawiam z panią Wiktorią?

– Tak! Słucham pana! Znalazł pan dom?

– Właśnie przed nim stoję.

– I jak?

– Kupuję.

– Naprawdę?! – pisnęła w słuchawce.

Aż chciało się odpowiedzieć, że na żarty. Właśnie po to tłukł się tutaj ponad osiem godzin, a za chwilę miał znowu pokonać ten dystans.

– Jutro będę w agencji, proszę przygotować papiery – mruknął do słuchawki. – Do usłyszenia.

– Bardzo się…

Zakończył połączenie.

Rozdział 3

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 4

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 5

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 6

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 7

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 8

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 9

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 10

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 11

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 12

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 13

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 14

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 15

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 16

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 17

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 18

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 19

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 20

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 21

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 22

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 1

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 2

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 3

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 4

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 5

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 6

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 7

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 8

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 9

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 10

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 11

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 12

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 13

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 14

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rozdział 15

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

EPILOG

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Posłowie, podziękowania i garstka dygresji…
Uprzedzam – długie…

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.