TYTUŁ ORYGINAŁU:

In a Jam

Redaktorka prowadząca: Ewa Pustelnik

Wydawczyni: Maria Mazurowska

Redakcja: Ewa Kosiba

Korekta: Justyna Techmańska

Projekt okładki: Wojciech Bryda

Copyright © 2022 by Kate Canterbary

Copyright © 2024 for the Polish edition by Papierowe Serca

an imprint of Wydawnictwo Kobiece Agnieszka Stankiewicz-Kierus sp.k.

Copyright © for the Polish translation by Karolina Kłosowska, 2024

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2024

ISBN 978-83-8371-479-0

Grupa Wydawnictwo Kobiece | www.WydawnictwoKobiece.pl

Plik przygotował Woblink

woblink.com

Pulpecikom

OSTRZEŻENIE

W treści książki pojawiają się: wątek nieobecnego rodzica (-ów), krótka wzmianka o śmierci rodzica, krótka wzmianka o chorobie przewlekłej rodzica, wzmianka o uwięzieniu, wzmianka o umieszczeniu dziecka w pieczy zastępczej, odwołania do droczenia się/nękania w latach nastoletnich (bez szczegółowych informacji i drastycznych opisów), fat-shaming.

Prolog

Shay

Cel dzisiejszej lekcji: uczniowie nauczą się,

kiedy używać siekiery

Gdy zadzwonił, miałam na sobie suknię ślubną. Suknię, welon, buty i ciasno zasznurowany gorset, który trzymał wszystkie moje fałdki w ryzach. Suknia ze zwojami materiału w obszernych ilościach przypominała bezę i kompletnie nie nadawała się na ślub w lipcu, ale i tak wyglądała doskonale. Wszystko było doskonałe.

Usłyszałam:

– Shay, nic z tego nie wyjdzie.

Wiedziałam, co ma na myśli, zanim jeszcze zdążył wypowiedzieć moje imię. Nie chodziło mu o bufet z owocami morza w restauracji ani o gałęzie dereni przystrajające baldachim czy zespół przygrywający do tańca. I wcale nie byłam zaskoczona.

Powinno było mnie to wprawić w zakłopotanie albo zszokować, ale miejsce, w którym mieszkają tego rodzaju emocje, wypełniało poczucie pustki. Pobrzmiewał w niej dalekim echem rechot, a z niego przebijało tylko jedno: należało się tego domyślić.

Zerwałam welon z głowy i cisnęłam go na pluszowy dywan wyściełający hotelowy apartament, a cztery druhny wydały z siebie okrzyk zgrozy. To był znaczący gest i one o tym wiedziały – nie zaryzykowałabym niczego, co mogłoby zepsuć mój wygląd jak spod igły zaledwie na kilka minut przed wyjściem na zewnątrz do ślubnego zdjęcia.

Pani fotograf opuściła aparat, a ja powiedziałam eksnarzeczonemu:

– Okej.

Okej. Najwyraźniej to, co usłyszałam, nie uprawnia do rozmowy twarzą w twarz.

Fotograf zrobiła krok do tyłu, a potem jeszcze jeden.

Okej. Ślubu, który miał się odbyć za trzy godziny, nie będzie.

Moja pierwsza druhna, Jaime, ruszyła ku mnie z wyciągniętą ręką i szeroko otwartymi oczami.

Okej. Półtora roku planowania w plecy.

Emme i Grace, które także miały mi drużbować, wymieniły zdziwione spojrzenia: „Co u licha?”.

Okej. Wszystko, co moim zdaniem robiłam, jak trzeba, było stratą czasu.

Audrey wygładziła dół granatowej sukni druhny i odprowadziła stylistki fryzur i makijażu do drzwi.

Okej. Okej.

– Słyszałaś… słyszałaś, co powiedziałem? – zapytał. – Dotarło to do ciebie?

Chciałabym powiedzieć, że coś takiego przytrafiło się komuś innemu. Nikt nigdy nie porzucił mnie przed ołtarzem czy choćby w jego sąsiedztwie. Ba, nikt nigdy nie porzucił mnie nigdzie!

– Zrywasz ze mną – odparłam z drżeniem w głosie, które znienawidziłam. Nie miał prawa mnie tak niszczyć i być świadkiem mojego załamania. Szarpnęłam za uciskający mnie gorset. Zwymiotuję, jeśli zaraz go nie zdejmę. – Poinformujesz gości?

Nie zareagował od razu, a w tej ciszy usłyszałam coś, co bardzo przypominało tykanie włączonego kierunkowskazu.

– Ja nie – odrzekł. – Bo mnie tam nie ma.

Dopiero gdy się okazało, że mój eksnarzeczony mnie porzucił i odmówił posprzątania całego bałaganu, którego narobił, a wszystko to w przeciągu zaledwie pięciu minut, w pełni pojęłam znaczenie powiedzenia „dokonać zwrotu o sto osiemdziesiąt stopni”. Kochałam go. Kochałam go latami. I chociaż zepsuł nasz dzień ślubu, nawet nie byłam zaskoczona. Nagle nie czułam do niego już nic z tego, co wcześniej. Wszystkie dobre i miłe rzeczy, które mu przypisywałam, zyskały gorzki posmak, więdnąc od razu jak jesienne liście. Tak jak wcześniej go kochałam, tak teraz odkryłam, że stać mnie na pogardę i obrzydzenie do niego. Przyszło mi to bez trudu.

A to mnie zaskoczyło.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – zapytałam, zrzucając buty w kolorze fuksji, które idealnie pasowały do bukietu ślubnego. – Nie uważasz, że jesteś winien jakieś wyjaśnienia swojej rodzinie?

Odchrząknął.

– Nie będzie ich. Już wiedzą. Od wczoraj. – Jeszcze jedno odchrząknięcie. Znowu tykanie kierunkowskazu. – Powiedziałem im zaraz po kolacji próbnej.

Z moich ust na znak zaskoczenia wydarł się ni to śmiech, ni jęk jak po uderzeniu w brzuch. Teraz już byłam pewna, że dostanę torsji. Zanim rzuciłam się do łazienki, po raz pierwszy od trzech lat zamierzałam powiedzieć temu człowiekowi, co o nim myślę. Koniec z autocenzurą. Koniec z robieniem dobrej miny do złej gry.

– Wczoraj co?! Nie! Do diabła z tym! I do diabła z tobą! Nie mam pojęcia, jak mogłeś poinformować o tym wczoraj swoją rodzinę, a potem jakieś osiemnaście godzin zwlekać z powiedzeniem tego mnie… Mnie, którą miałeś dzisiaj poślubić?! Ale mam to gdzieś! Nie musisz mi niczego wyjaśniać. To nie ma znaczenia. Z nami koniec. – Szarpnęłam za gorset i z satysfakcją usłyszałam dźwięk rozdzieranego materiału. Moje przyjaciółki momentalnie mnie otoczyły i zabrały się do rozwiązywania i rozpinania wszystkich guzików i haftek, aż wreszcie owa przewspaniała śmietankowobiała suknia z moich marzeń, która była jednym z najważniejszych elementów całej ceremonii ślubnej, spoczęła u mych stóp. – Nie waż się do mnie odezwać. Nigdy.

Rzuciłam telefonem z zamiarem roztrzaskania go o ścianę, tak by ekran rozbił się na miliony kawałków, ale chybiłam i zamiast tego aparat wylądował na łóżku. Czerń ekranu kontrastowała ze śnieżną bielą świeżej pościeli.

– Co mam zrobić? – zapytała Jaime.

Potrząsnęłam głową. Za godzinę zjawi się tu setka najbliższych znajomych i krewnych z wyjątkiem tych, których mój eks zdążył już poinformować. To była katastrofa nie do naprawienia.

– Mam iść po twoją mamę? – spytała Emme.

– Nie – odpowiedziałyśmy chórem z Jaime. Podziwiałam moją matkę, ale nie dałoby się jej opisać słowami „matczyna” czy „podnosząca na duchu”.

– Chcesz alkohol w dużej ilości i siekierę? – zapytała Grace.

– To może alkohol w dużej ilości i szybkie wyjście? – zaproponowała Audrey.

– Coś w tym stylu – wyszeptałam.

– Możesz na nas liczyć – odrzekła Emme.

Załkałam głośno i histerycznie. Czułam się zdruzgotana.

Otoczyły mnie wszystkie. Jedna wkładała mi szlafrok. Druga wciskała butelkę w rękę i z niezachwianą pewnością wydała polecenie, abym z niej pociągnęła. Trzecia zaczęła wyciągać wsuwki z moich włosów, a czwarta usunęła mi sprzed oczu suknię ślubną, choć prawdę mówiąc, niewiele co byłam w stanie dojrzeć przez strumienie łez, które w niekontrolowany sposób płynęły po moich policzkach.

– Niech spieprza. – To była Emme.

– I tak na nią nie zasługiwał – stwierdziła Audrey.

– I niech się modli, żebym go przypadkiem nie dorwała. – To jak zawsze dzika Grace.

– Ty tu sobie spokojnie obmyślaj, jak go poćwiartować, a ja idę… idę się wszystkim zająć. Pogadam też z twoją mamą i ojczymem.

Coś w tym starannie sformułowanym komunikacie Jaime o tym, że zajmie się moją klęską, sprawiło, iż poczułam dotkliwszy ból niż w reakcji na wszystko, co dzisiejszego popołudnia usłyszałam od mojego eks. Przechyliłam głowę i podniosłam butelkę do ust. Nie dbałam o to, że wódka pali mnie w przełyk i spływa strużką po brodzie, rozmazując szminkę na ustach.

Nic z tego wszystkiego nie miało znaczenia.

Nie musiałam już być doskonała. Co za dziwny prezent na pożegnanie! Prezent, o który się nie prosiłam i którego nie chciałam. Ale lubowałam się w byciu doskonałą. Podobałam się sobie w tej roli i odgrywałam ją zgodnie z zasadami bycia idealną. Zrobiłam wszystko, jak trzeba.

Ale to wszystko było bez znaczenia.

Rozdział 1

Shay

Uczniowie nauczą się walczyć z prawnikami,

ciężarówkami wożącymi bydło i piratami

– Musisz pokwitować odbiór listu.

Zmrużyłam oczy, patrząc na Jaime z kokonu, jaki uwiłam sobie na sofie. Byłam pijana i od trzech dni w tej samej piżamie. Dwa tygodnie po tym, jak narzeczony porzucił mnie przed ołtarzem, przez większość czasu byłam lekko wstawiona, ale przynajmniej nie płakałam już całymi dniami.

Mogło to oznaczać, że czułam się już lepiej albo stanowić oznakę odwodnienia.

– Czemu? – zapytałam.

Zebrała długie, jedwabiste włosy w koński ogon.

– Kochana, nie mam pojęcia. Chciałam podpisać za ciebie, ale gość się uparł, żeby mnie wylegitymować.

Minęła chwila, zanim zwlekłam się z sofy. Dojście do drzwi stanowiło nie lada wyczyn. Odkąd moja impreza ślubna przyjęła nieoczekiwany obrót, opuściłam przerobiony z hali magazynowej loftowy apartament Jaime, który dzieliła z trzema innymi kobietami, zaledwie kilka razy.

Za pierwszym razem zebrałam na tyle siły, aby pójść do fryzjera i skrócić włosy o jakieś piętnaście centymetrów, choć zapuszczałam je przez prawie dwa lata, aby mieć idealną fryzurę na ślub, a następnie przefarbować je z naturalnego blond na truskawkowy.

Nie było jakiegoś szczególnego powodu do skrócenia włosów do ramion i zmiany koloru na róż. Nie umiałam tego wyjaśnić. Wiedziałam tylko, że nie mam już ochoty widzieć starej wersji siebie w lustrze.

Potem był tatuaż – zmiana o charakterze dużo trwalszym niż różowe włosy, ale coś takiego marzyło mi się od lat. Teraz potrzebowałam widocznego przypomnienia, że obecnie byłam kimś całkowicie innym niż osoba, która przeżyła taką katastrofę życiową.

Następnie sprzedałam wszystko, co przypominało mi mój związek. Sukienki – wszystkie jak leci: ze zdjęć z zaręczyn, z imprezy zaręczynowej, z przyjęcia dla przyszłej panny młodej, z wieczoru panieńskiego. Stroje do włożenia po ślubie i kreacja na drugi dzień na brunch, stylizacje na miesiąc miodowy. Wspaniałe buty w kolorze magenty i welon. Wszystko, co nosiłam, będąc z eks. Całą ślubną tandetę, jaką kiedykolwiek zakupiłam, w tym nawet coś około dwóch roczników magazynów ślubnych.

I tę cholerną suknię ślubną. Jak się okazało, nie rozdarła się specjalnie mocno, jedynie trochę wzdłuż szwu – nic, czego dobry krawiec nie potrafiłby naprawić. Ponieważ projektant, którego suknię kupiłam, nie sprzedawał niczego w rozmiarze szesnaście, jaki nosiłam, do kupna sukni zgromadziła się całkiem spora kolejka chętnych.

Niewiele co mi zostało. Ubrania wkładane do pracy w przedszkolu. Kilka par spodni do jogi w różnych odcieniach spranej czerni. Pudełko po butach z kolekcją kolczyków w zwariowanych kształtach, których mój eks nie tolerował, a ja uwielbiałam.

Zatem z nowym kolorem włosów i świeżą dziarą żłopałam alkohol całymi dniami i bezmyślnie wgapiałam się w programy telewizyjne typu reality show, siedząc na kanapie mojej najlepszej przyjaciółki. Nie zmieniłam nawet piżamy, a mój eks świetnie się bawił na zaplanowanym i opłaconym przeze mnie wyjeździe na miesiąc miodowy, który był moim podarunkiem ślubnym dla niego.

A do tego diabli wiedzą, co miałam do podpisania przy drzwiach.

Powlekłam się na drugi koniec apartamentu z kocem na ramionach, który mocno przyciskałam do piersi. Jeden fałszywy ruch i ekspozycja całego biustu gotowa.

Jaime oparła się o ścianę, a ja wręczyłam doręczycielowi dowód i pokwitowałam odbiór pisma.

– Co to? – zapytałam.

– Nie moja sprawa – odrzekł. – Ja tylko dostarczam przesyłki, a pani mi tego nie ułatwiła.

– Zagadkowe, co? – zapytała Jaime, gdy listonosz oddalił się w stronę wyjścia.

Odwróciłam kopertę.

– Nieważne, co to jest, i tak mam to gdzieś – stwierdziłam, wlokąc się z powrotem w stronę kanapy. Rzuciłam list Jaime. – Powiedz mi, co jest w środku. – Utkwiłam wzrok w ekranie telewizora i naciągnęłam na siebie koc, siorbiąc haniebnego drinka, na który składało się czerwone wino, lód i dietetyczna cola. Zbrodnia przeciwko winu. Ale jaka pyszna!

Jaime rozdarła kopertę, a ja po raz kolejny doceniłam, że absolutnie mnie nie oceniała. Mało kto wytrzymałby aż taką dawkę dołowania się. Nie dyskutowałby nad wyborem tatuażu ani nie dopingował mnie, gdy pierwsze pukle moich włosów spadły na podłogę w salonie fryzjerskim. Jaime nie oceniała. Przyjmowała wszystko, jak leci, a to była tylko jedna z jej licznych zalet.

– Chodzi o twoją przybraną babkę – powiedziała, przeglądając strony pisma. – Tę, która zmarła.

Lód w szklance zagrzechotał. Babcia Lollie zmarła kilka miesięcy temu podczas snu w domu seniora na Florydzie, w którym, jak się upierała, spędziła wprost szalone lata jesieni życia. Miała dziewięćdziesiąt siedem lat, ale to jej bynajmniej nie przeszkadzało w szaleństwach na parkiecie w czasie wieczorków tanecznych w stylu salsy. Mieszkałam u niej przez jakiś czas w liceum, gdy moje życie trochę się skomplikowało, i kochałam ją ogromnie.

Tylko ją jedną zaliczałam do grona prawdziwej rodziny. Byłam absolutnie przekonana, że jej nieobecność na moim ślubie to najgorsza rzecz, jaka mogła mi się przytrafić.

Cóż, w taki oto fajny sposób udało mi się sprowokować przeznaczenie.

– Nic z tego nie rozumiem – wymamrotała Jaime, przekładając strony pisma. – Wygląda na to, że zostawiła ci… farmę. W Rhode Island.

Powędrowałam wzrokiem do koszy na pranie, worków na śmiecie i różnego rodzaju kartonowych pudełek zebranych pod ścianą. Ten przypadkowy bałagan dobitnie świadczył, że moje kochane, niesamowite, zwariowane przyjaciółki w dowolnej kombinacji odwiedziły luksusowy apartament mieszczący się w wieżowcu w bostońskiej dzielnicy Back Bay, który zamieszkiwałam z moim eks, i zgarnęły wszystko, jak leci, co ich zdaniem, należało do mnie.

Wszystko, począwszy od niemal pustej butelki po oliwie aż po szczotkę, którą pierwszy raz widziałam na oczy.

Były najlepszymi przyjaciółkami, jakie można sobie wymarzyć, i traktowałam je prawie jak rodzinę, której w Bostonie nie miałam. Dopytywały się, czy czegoś nie potrzebuję i czy dobrze się czuję. Prawda była taka, że nie czułam się dobrze. Wcale a wcale.

Ale tego im nie mówiłam.

Spojrzałam na Jaime.

– Co?

Potrząsnęła głową, wskazując na pierwszą stronę pisma.

– Musimy zadzwonić do adwokata twojej babci, bo nic z tego nie rozumiem. Podają tu jakieś daty i wymagania. To chyba jest ważne.

Przeszłam do kuchni, żeby znieważyć kolejną porcję wina lodem i colą.

– To się nie trzyma kupy. Pewnie jakaś pomyłka. Lollie nie zostawiłaby mi farmy. Należała do jej rodziny od wielu lat, a ona miała czworo wnuków z pierwszego małżeństwa mojego ojczyma. To im zapisałaby farmę. Albo mojemu ojczymowi. Albo w ogóle komuś innemu.

Jaime wskazała na dokumenty.

– Musimy zadzwonić do tego faceta.

– Nie mam telefonu, bo mi go zabrałaś. Już tego nie pamiętasz?

W którymś momencie odebrała mi komórkę, a potem razem z pozostałymi przyjaciółkami powstrzymywała mnie, gdy miałam ochotę nawrzeszczeć na mojego eks, że zwlekał do samego ślubu z zerwaniem, i wtedy, kiedy chciałam, żeby mi wyjaśnił, co się stało, dlaczego coś poszło nie tak, co ja zrobiłam nie tak, czemu doszedł do wniosku, że zrobi ze mnie idiotkę.

Ale jego wyjaśnienia nic by nie dały. Wiedziałam o tym. Choć czasem męczył mnie już ten stan upojenia alkoholowego, smutku i zobojętnienia i miałam ochotę zareagować z furią na to, jak bezmyślnie mnie skrzywdził. Chciałam, aby ta złość mnie wyczerpała, wydrenowała do tego stopnia, abym nie miała już siły na płacz czy nawet na odrętwienie.

Tę wściekłość odczuwałam najprawdziwiej i nawet wtedy było to coś więcej niż tylko rozczarowanie. Zaplanowałam ten ślub w najdrobniejszych szczegółach, ale nagle – bum! Wszystko trafił szlag. Wszystko znikło. Jakby nic, co ten ślub miał reprezentować – wszystko, co dla mnie oznaczał – nigdy nie istniało.

– Zadzwonimy z mojego – powiedziała Jaime, wyciągając telefon z tylnej kieszeni dżinsów.

Uniosłam kieliszek w geście toastu.

– Mówię ci, że to jakaś pomyłka. Nie zapisała mi farmy.

– A jeśli zapisała? – Przyjaciółka obrzuciła mnie zniecierpliwionym spojrzeniem, po czym wybrała numer z kartki. Wróciłam na sofę, jednym uchem słuchając, jak wyjaśnia komuś na drugim końcu linii, o co chodzi. Chwilę potem wręczyła mi telefon ze słowami: – Połączą nas z adwokatem.

Przełączyłam na głośnik, gdy usłyszałam sygnał i głos:

– Słucham, mówi Frank Silber.

– Hmm… tu Shay Zucconi – przedstawiłam się.

– Pani Zucconi! Staraliśmy się z panią skontaktować od miesiąca. – W jego głosie pobrzmiewał śmiech.

Odwróciłam kopertę. Nic dziwnego, widniał na niej mój poprzedni adres, czyli ten, pod którym mieszkałam, zanim przeprowadziłam się do eks.

– Tak, niedawno zmieniłam miejsce pobytu.

– Skoro już mam z panią kontakt – zaśmiał się jowialnie – wyjaśnię pani zasady dziedziczenia spadku.

– No właśnie, jeśli o to chodzi – powiedziałam, ignorując uniesione ze zdziwienia brwi Jaime. – To chyba rozmawia pan z niewłaściwą osobą. Może chodzi o syna Lollie albo o jej wnuki? Naprawdę nie wydaje mi się, żeby coś przypadło mi po niej w spadku.

– Pani babka wyraziła się bardzo jasno – odrzekł. – Mniej więcej trzy miesiące przed śmiercią omawialiśmy jej testament. Tego właśnie chciała.

– Okej, ale… – Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Dla Franka był to sygnał, że ma głos.

– W swoim testamencie pani babka wskazała panią, Shaylene Marie Zucconi, jako jedyną spadkobierczynię rezydencji, budynków gospodarczych i ziemi, czyli farmy bliźniąt Thomas, potocznie zwanej Twin Tulip, położonej pod adresem osiemdziesiąt jeden Old Windmill Hill Road w miejscowości Friendship w stanie Rhode Island.

– To jakieś szaleństwo – wykrztusiłam. – Nie… nie rozumiem, czemu zapisała farmę właśnie mnie?

– Nie mogę się wypowiadać za nią, ale pamiętam, że kilkakrotnie wspominała, że będzie pani wiedziała, co z nią zrobić – odpowiedział Frank.

Spojrzałam na szorty i górę od piżamy.

– Ależ ja nawet nie wiem, co mam zrobić ze sobą! Hektary ziemi to dla mnie za duża odpowiedzialność.

Zachichotał, jakbym nie była dostatecznie szczera, i mówił dalej:

– Są dwa istotne warunki, które jestem zobowiązany pani objaśnić. Po pierwsze, musi pani przebywać na nieruchomości przez minimum pół roku, a po drugie…

– Ale ja pracuję w Bostonie – przerwałam mu. – Nie mogę dojeżdżać do pracy z Rhode Island.

– Jeśli nie jest pani skłonna lub nie może spełnić obydwu ustanowionych warunków, nieruchomość przejdzie w ręce miasta Friendship – odrzekł.

Czemu Lollie mi to zrobiła?

Napotkałam wzrok Jaime i wolno skinęłam jej głową.

Wyciągnęła do mnie rękę i wzruszyła ramionami.

– Zawsze możesz ją zwrócić rdzennym mieszkańcom tej ziemi, którym najprawdopodobniej została skradziona.

Frank mówił dalej o przejęciu nieruchomości przez miasto, a ja wyciszyłam rozmowę.

– Ona tak zrobiła jakieś czterdzieści lat temu. Oddała mnóstwo ziemi. – Urwałam, a Frank krzyczał coś do swojej asystentki. – Mocno wkurzyła tym swoją rodzinę, ale miała to gdzieś.

– Podoba mi się twoja babcia – stwierdziła Jaime.

– Drugi warunek – ciągnął Frank. – Był dla Lollie najważniejszy. Jej rodzina mieszkała i pracowała na tej farmie od początku osiemnastego wieku, więc zależało jej, żeby ziemia pozostała w rodzinie. Aby po upływie dwunastu miesięcy mogła się pani stać pełnoprawną spadkobierczynią majątku, musi pani przedłożyć akt małżeństwa lub związku partnerskiego w ciągu tego okresu.

– Czyli… – zaczęłam, po czym zrobiłam przerwę na przełknięcie haniebnej sangrii. – Muszę się przeprowadzić do Rhode Island, zamieszkać na farmie oraz wyjść za mąż? I tylko ja mam takie prawo? Nie dzieci mojego ojczyma ani dosłownie nikt inny?

Usłyszałam, jak Frank przesuwa kartki.

– To był wybór Lollie. Ale może pani scedować prawo własności do nieruchomości na rzecz miasta, kładąc w ten sposób kres trzystuletniej tradycji związanej z tym, że farmę zamieszkiwała jedna rodzina. Jak rozumiem, nie każdą tradycję da się podtrzymywać w nieskończoność. Jestem pewien, że Lollie też to rozumiała.

– Nawet nie należę do jej prawdziwej rodziny. – Zabrzmiało to jak żałosna wymówka, i tak też czułam. Babcia Lollie była dla mnie moją najprawdziwszą babcią. Nigdy nie miałam bliskich relacji z mamą ani z ojczymem. Byłam dla nich co najwyżej logistycznym utrudnieniem. Z jego dziećmi widziałam się zaledwie kilka razy, ale były starsze ode mnie o dziesięć czy piętnaście lat i mieszkały w różnych miejscach. – Nie byłyśmy ze sobą spokrewnione. Ona była matką mojego ojczyma.

– Jak już wspominałem, Lollie była przekonana, że będzie pani wiedziała, co najbardziej przysłuży się farmie. – Frank wydał z siebie głośny nosowy rechot. – Jeśli dobrze rozumiem, pozostałe wnuki mojej klientki nie wyraziły zainteresowania nawet wizytą na ziemi należącej do rodziny.

– To znaczy, można to sprawdzić jeszcze raz. A nuż zmieniły zdanie?

Frank znowu się zaśmiał.

– Obawiam się, pani Zucconi, że tak to nie działa, jeśli chodzi o testament.

– Okej, skoro nie wychodzę za mąż i nie mogę się przenieść do Rhode Island, to chyba nie mogę przyjąć tego spadku – powiedziałam. Zabolały mnie te słowa. Nie byłam na farmie od lat, ostatni raz tuż przed przeprowadzką babci Lollie na Florydę, gdy wydzierżawiła gospodarstwo młodej parze, która miała nadzorować plantację tulipanów. Zawsze jednak gdzieś z tyłu głowy wydawało mi się, że to miejsce będzie na mnie czekać.

Aż do teraz.

– Proszę dzisiaj nie podejmować żadnych decyzji – powiedział Frank. – Farma należy do pani przez najbliższy rok. Proszę dać sobie czas. Nie ma potrzeby przekazywać gminie prawa własności wcześniej, niż będzie to konieczne. Niech pani poczeka rok. A ja zaraz poproszę moją asystentkę, żeby przesłała pani klucze i dokumenty kurierem.

Podałam Frankowi adres Jaime i skończyliśmy rozmowę. Mój wzrok spoczął na przepełnionych kartonach i koszach zgromadzonych pod ścianą. Mieściły cały mój dobytek. Już kiedyś obiecałam sobie, że koniec z życiem na walizkach, że moje życie nie będzie polegało na wiecznych przeprowadzkach. Że nie będę jedną nogą tu, a drugą tam, i że porzucę takie koczownicze życie.

Tymczasem miałam trzydzieści dwa lata i znów znalazłam się w sytuacji, w której nie wiedziałam, co będzie dalej.

Chyba że… chyba że jednak wiedziałam, jaki ma być ciąg dalszy?

Moje życie nie musiało się kręcić wokół nikogo. Z tym koniec.

Mogę robić, co mi się żywnie podoba.

Jaime spojrzała na mnie.

– Jak się mamy?

Wzruszyłam ramionami.

– Okej.

– I to wszystko? A co z naszym ślubem? – spytała.

Potrząsnęłam głową.

– Tego bym ci nie zrobiła.

– A ja owszem, dla ciebie – powtórzyła.

– Nie bierzemy ślubu. Niech mnie piorun strzeli, jeśli przez dłużej niż ułamek sekundy będę rozważać małżeństwo z kimkolwiek, nie wspominając, że ty zapewne straciłabyś wiarygodność jako osoba biseksualna. Twoje poglądy na temat monogamii i związków obowiązujących wobec prawa są powszechnie znane.

– Mogłoby to być małżeństwo otwarte – zaproponowała.

Naprawdę nie mogłabym wymarzyć sobie nikogo lepszego niż Jaime.

– Jesteś dla mnie za dobra, a twoja propozycja zbyt uprzejma. Ale wszystko, co wiem na temat rolnictwa, ogranicza się do pojemności tego kieliszka. – Uniosłam drink. – Sama nie wiem. Ta cała sprawa to jakiś idiotyzm. Nie mogę… to znaczy, nigdy specjalnie nie przepadałam za tym miasteczkiem, ale na farmie było mi całkiem dobrze i nie… No sama nie wiem.

Przeliczyłam kartony. Nie było ich tak dużo. Gdybym się bardzo postarała, mogłabym zmieścić wszystko w aucie. Wyjechać. Nawet zaraz, gdybym tylko chciała. Nie musiałabym czekać na klucze. Wiem, gdzie Lollie trzymała zapasową parę.

Nie tylko mogłabym wyjechać, ale wręcz powinnam. Farma babci Lollie to jedyne miejsce, gdzie kiedykolwiek czułam się jak w domu, i niewiele czasu zostało, zanim je stracę. Musiałam tam pojechać, dopóki posiadłość była jeszcze moją własnością.

– Co tam sobie myślimy? – zapytała Jaime. – Znam to spojrzenie. Dokładnie tak samo wyglądałaś, gdy kilka lat temu wpadłaś na pomysł gruntownych zmian w rozdziale dotyczącym jabłek i dyń na dwa dni przed rozpoczęciem roku szkolnego. To jest spojrzenie pod tytułem „Mam szalony plan”.

Odwróciłam wzrok od kartonów i uśmiechnęłam się do przyjaciółki. Uczyła pierwszoklasistów po sąsiedzku z moimi przedszkolakami.

– Ależ żadnych szalonych planów – odpowiedziałam. – Za to mam dobre wieści.

– To znaczy?

– Opuszczam twoją kanapę na dobre.

– A dokąd to się wybierasz, kochana?

Opróżniłam kieliszek do końca.

– Jutro przeprowadzam się do Rhode Island.

Opadła na poduszki.

– Czyli to to, tak?

– Co?

– Początek fazy „jestem wredna”: „Mam to gdzieś, nic mnie to nie obchodzi, palę za sobą mosty i zaczynam od nowa, bo taką mam zachciankę”.

Przez chwilę zastanawiałam się nad tym, co powiedziała. To była prawda. Miałam wszystko gdzieś, o czym świadczyły sangria i siedzenie w piżamie przez cały dzień. Ale nie przejmowałam się tym. Musiałam tylko pozbyć się pozostałości po moim dotychczasowym życiu. I ta myśl była jak pierwszy haust świeżego powietrza od dawien dawna.

– Taak, może coś w tym jest.

– Chciałabym cię wspierać – powiedziała Jaime, gdy upychałam kolejny karton na tylnym siedzeniu samochodu. – Sprawdzić, czy nie pakujesz się w jakąś depresyjno-destrukcyjną sytuację.

– Mam depresję w uzasadnionym natężeniu – odparłam, siedząc w SUV-ie. Dwa dni po rozmowie z Frankiem zredukowałam swój dobytek do rzeczy absolutnie niezbędnych, wzięłam urlop w szkole i po raz pierwszy od zbyt długiego czasu poczułam, że naprawdę żyję. – Nie za małą, nie za dużą, zważywszy na okoliczności.

– A ciągoty destrukcyjne? Roczny urlop od nauczania i zostawienie mnie na pastwę nie wiadomo kogo za ścianą zdecydowanie noszą znamiona destrukcji.

Wychyliłam się z okna auta, aby spojrzeć jej w oczy.

– Przykro mi z tego powodu – powiedziałam. – Absolutnie nie miałam zamiaru cię wykiwać. Po prostu… – Zapatrzyłam się przez chwilę na ulicę.

– Musisz złapać oddech od tego wszystkiego – podpowiedziała. – Rozumiem. Ale co w ogóle wiemy na temat Friendship? Już sama nazwa jest podejrzana, a fakt, że jest to niewielka miejscowość, wcale nie czyni z niej dobrego miejsca do zamieszkania.

– To senne miasteczko nad Narragansett Bay. Zatoka wrzyna się w sam jego środek – wyjaśniłam, gestem ilustrując położenie geograficzne. – Po jednej stronie znajdują się stare rodzinne farmy, a po drugiej zalesione przedmieścia zabudowane domami i szkołami na przestrzeni ostatniego stulecia. I to by było na tyle.

– To odpowiedz mi na to pytanie – powiedziała, kładąc ręce na biodrach. – Czy są tam niedźwiedzie?

– Co? Ależ skąd, przynajmniej tak mi się wydaje. Nie, nie ma niedźwiedzi. Nic o tym nie słyszałam, gdy mieszkałam tam w czasie liceum. – Zagapiłam się na chodnik. Cholera. Teraz sama zaczęłam się zastanawiać nad kwestią niedźwiedzi.

– Co będziesz robić na farmie? – Jaime nie dawała za wygraną. – Znam cię sześć lat i ani razu przez ten okres nie wspomniałaś, że wiesz coś o tulipanach czy ich hodowli.

Zaśmiałam się.

– Bo nie wiem. Nie mam pojęcia, co zrobię z tulipanami ani z ziemią i w ogóle… Ale mogę pracować w lokalnym okręgu szkolnym i… Nie wiem. – Plusem mieszkania z moim eks w jego apartamencie przez ostatnie dwa lata było to, że udało mi się co nieco zaoszczędzić. Teraz mogłam sobie pozwolić na pewną rozrzutność. Pierścionek zaręczynowy, wciśnięty w przegródkę na monety w portfelu, stanowił pewne zabezpieczenie na wypadek, gdybym się nieco rozhulała z wydatkami. – Coś po drodze wymyślę.

Mój plan polegał na jego braku, ale nie mogłam pozwolić, by mnie to powstrzymało. Było to niedorzeczne, lecz całe moje obecne życie tak wyglądało. Równie dobrze mogę przestać z tym walczyć.

Jaime wręczyła mi ostatni kosz na pranie, w którym spoczywały: trzy opakowania krakersów serowych Cheez–It, pościel, żeliwna brytfanna i splątane ładowarki.

– Oczekuję systematycznych meldunków co i jak, i nie mam na myśli kilku esemesów na odczepnego. Będziesz do mnie dzwonić na wideoczacie, jasne? I nie każ mi napuszczać na ciebie lokalnych policjantów, żeby sprawdzili, jak się miewasz.

– Dam znać – odrzekłam. – Przecież odzywamy się do siebie najrzadziej co kilka dni. Myślisz, że teraz będzie inaczej?

Machnęła rękami, wskazując auto.

– Zaczynasz robić mnóstwo rzeczy, których normalnie nie robiłaś. Podstawowe zasady mają być jasne. I nie zjedz całej paczki krakersów w drodze, bo cię brzuch rozboli i będziesz w złym humorze.

– Okej, proszę mamuśki – zakpiłam z niej.

– Ty sobie żartujesz, a ja mówię całkiem poważnie – odpowiedziała. – Wiesz, jak to z tobą jest, gdy zjesz za dużo Cheez–Itsów.

– Zadzwonię, jak dotrę na miejsce – obiecałam i wyszłam z auta, żeby ją uściskać. – Dziękuję za matkowanie mi.

– Nie ma za co – wymamrotała w moje ramię. – Wystarczy jeden telefon. Powiesz słowo i zaraz tam będę.

– Nie masz auta. I nie umiesz prowadzić – przypomniałam jej.

– Audrey poprowadzi, już moja w tym głowa – odpowiedziała. – Albo Grace. Nawet i lepiej. Nie zwraca uwagi na ograniczenia prędkości. Chodzi o to, że przeprowadzasz się dwie godziny jazdy stąd na południe, a ja się tam zjawię, ilekroć będziesz mnie potrzebować. Czy którejkolwiek z nas. Albo wszystkich razem.

Skinęłam głową.

– Wiem.

– Jak tylko się tam zaaklimatyzujesz, a ja zbiorę nas wszystkie razem, wpadniemy na weekend – dodała. – O ile do tego czasu nie umrzesz z nudów, mieszkając na wsi, i nie wrócisz czym prędzej na moją kanapę.

Chciałam jej powiedzieć, że nie wrócę, ale nie byłam przekonana, czy to prawda. Równie dobrze po dotarciu na miejsce może mi się przypomnieć wszystko, co mnie wkurzało w tym miejscu, i wrócę czym prędzej.

Ale czekał mnie rok na rodzinnej farmie babci, zanim zostanie mi ona odebrana. Chciałam wycisnąć z tego okresu, ile tylko się da, nim ten nieoczekiwany prezent od Lollie ulegnie konfiskacie.

Nie znienawidziłam Friendship po przyjeździe, ale miałam spory problem z czterema ciężarówkami do przewozu bydła zaparkowanymi na podjeździe babci Lollie.

Naprawdę. Ciężarówkami, na których namalowane były krowy. Czarne z białymi łatami i długimi rzęsami tuż przy reflektorach. Niewielkie napisy na drzwiach od strony kierowcy głosiły: „Buttercup”, „Clarabelle”, „Rosieroo” i „Gingerlou”. Dojście do domu było zatarasowane, a stary budynek w stylu wiktoriańskim z szeroką werandą od frontu praktycznie niewidoczny. Dwie bliźniacze wieżyczki (większość innych elementów występowała tu parzyście) rysowały się na tle bezchmurnego nieba nad naczepami. Całość przywodziła na myśl cyrk i wybitnie działała mi na nerwy.

Thomas House, czyli dom Thomasów, był wymyślny w każdym aspekcie. Front, przypominający domek z piernika, pomalowano na różne odcienie zieleni, a obramowanie było w jaskrawym różowo-fioletowym kolorze. Kwietna łąka robiąca za ogródek kołysała się pod wpływem lekkiej bryzy. Wiedziałam, że za żółtą jak słoneczniki stodołą znajduje się ogród wróżki z miniaturowymi dekoracjami. Jeśli pamięć mnie nie myliła, to do stodoły prowadziła wybrukowana ścieżka obsadzona rozmarynem i anyżkiem. Grube konary dwóch ogromnych brzóz zwieszały się nisko i w letnie dni można było zaszyć się na nich z książką. Za nimi rósł krzew różany, który oplatał wykutą z żelaza ramę łóżka tworzącą niecodzienną rabatę. Całości dopełniały plantacje tulipanów o różnych kolorach. Wszystko tu było celowo odjechane.

Ale ciężarówki z krowami nie pasowały do tego cudacznego obrazka.

Opuściłam szybę, aby przyjrzeć się lepiej najbliższemu pojazdowi.

– Co to ma być, do cholery – wymamrotałam pod nosem.

Na boku nagryzmolono stylizowany na stary napis w jasnoniebiesko-szarym kolorze: „Little Star Farms”, a nad nim umieszczono cztery odręcznie narysowane gwiazdki.

Nie przypominałam sobie, aby w okolicy znajdowała się farma o takiej nazwie, ale nawet gdyby tak było, dlaczego ciężarówki zaparkowały właśnie tutaj? Pierwsza lepsza odpowiedź, jaka przyszła mi do głowy, była daleka od zrozumienia. Doszłam do wniosku, że właściciel owej farmy wykorzystywał podjazd Lollie jako złomowisko. Chwyciłam telefon do ręki i poszukałam farmy o takiej nazwie. Musiała mieć jakiś numer do kontaktu. Zadzwonię tam i powiem, żeby przepędzili swoje krówki na jakieś inne pastwisko.

Już miałam nacisnąć polecenie „zadzwoń”, gdy mój wzrok spoczął na adresie: Old Windmill Hill Road. Ależ to przecież farma mieszcząca się przy tej samej ulicy!

– Tym lepiej – stwierdziłam, cofając po żużlowej drodze prowadzącej do ulicy. – Będę mogła od razu dobrać im się do skóry.

Nie kojarzyłam wszystkich gospodarstw i rodzin z okolicy, ale pamiętałam ówczesnych sąsiadów Lollie. Żaden z nich nie zajmował się hodowlą bydła mlecznego. Mieli sady, jabłka, jagody, tego typu rzeczy. Pomagałam Lollie na farmie, gdy na niej mieszkałam – przez większość czasu stałam przy kasie na końcu pól, z których kupujący sami zbierali plony w kwietniu i maju, ale nie miałam dostatecznej wiedzy na temat rolnictwa, by mieć pewność, że można zamienić sad na… krainę mlekiem płynącą. W zasadzie nie wydawało mi się to możliwe, ale kto wie?

Na ulicy przyspieszyłam, kierując się w stronę działki oznaczonej jako Little Star Farms. Byłam mocno zdeterminowana, by naprawić to zło.

Gdy dotarłam do wzgórza przy Old Windmill Hill Road, gdzie stał liczący sobie cztery stulecia wiatrak, od którego droga wzięła swoją nazwę, skręciłam w uliczkę oznaczoną dużym szyldem „Little Star Farms”, pod którym znajdowały się kolejne tabliczki: „Świeży chleb”, „Jagody z lokalnej uprawy”, „Domowe dżemy”, „Miód leśny”.

Dookoła kręciło się pełno robotników. Po obu stronach żużlowej alejki parkowały ciężarówki, obok znajdowały się szklarnie, a w oddali spore budynki gospodarcze, których ogromne drzwi były szeroko pootwierane. Stary dom stał dokładnie w tym miejscu, które zapamiętałam, tyle że teraz wyglądał inaczej: został rozbudowany od frontu o wystawę sklepową.

Zatrzymałam samochód częściowo na żużlu, a częściowo na mocno wydeptanym trawniku przed szklarniami. Inaczej się nie dało, bo wszystkie miejsca do parkowania były zajęte. Poziom mojej frustracji jeszcze się podniósł, gdy spostrzegłam kolejkę do sklepiku. Konieczność zaopatrywania lokalnej społeczności w mleko i dżem nie była na tyle paląca, by uzasadnić pozostawianie krowich pojazdów wszędzie, gdzie dusza zapragnie. I skąd, u diabła, wzięli się ci wszyscy ludzie?

Zamiast grzecznie czekać w kolejce na rozmowę z obsługą sklepu, skierowałam się w stronę szklarni. Minęłam budynek, w którym znajdowały się maszyny rolnicze i pojazdy dostosowane do wszelkich warunków jazdy w terenie, a potem kolejny, mieszczący bele siana. Próbowałam ściągnąć na siebie uwagę pracowników, ale byli zajęci ładowaniem dostaw wózkami widłowymi, noszeniem fragmentów ogrodzenia i wydawaniem sobie wzajemnie poleceń gniewnymi głosami.

Moja wcześniejsza determinacja przerodziła się w złość, a to uczucie było dziwne. Osobliwe. Im dłużej tam stałam, piekąc się w późnopopołudniowym słońcu i jednym uchem słuchając nawołujących się robotników, tym wyraźniej zdawałam sobie sprawę, że nie byłam całkowicie zobojętniała. W chwili, gdy wymyśliłam ten polegający na braku planu plan związany z przyjazdem tutaj, poczułam, że odżywam, choć przypominało to wychodzenie ze śpiączki wywołanej poczuciem wstydu.

Uświadomienie sobie tego faktu spowodowało, że nie zauważyłam, iż alejką zbliża się jakiś mężczyzna, a za nim drepcze mała dziewczynka. Wskutek rozkojarzenia mojej uwadze umknęło, że mała miała na twarzy piracką opaskę i z upodobaniem wymachiwała plastikową szabelką.

Dopiero okrzyk: „Ahoj! Ziemia na horyzoncie” wyrwał mnie z rozmyślań i dostrzegłam małą piratkę oraz słusznej postury brodatego mężczyznę, który ściskał ją za drobną rączkę. Na ramieniu miał przewieszony różowy plecaczek, a w drugiej ręce trzymał torbę na drugie śniadanie. Nie widziałam jego wzroku, który skrywały okulary przeciwsłoneczne i daszek czapki z napisem „Little Star Farms”. Wyglądał, jakby miał mnie minąć i zignorować jak wszyscy inni.

– Jo ho, ho! – wykrzyknęła dziewczynka, zsuwając z oka opaskę, która najwyraźniej pełniła funkcję dekoracyjną, a nie funkcjonalną.

Wyglądało na to, że mężczyzna dostrzegł mnie dopiero wtedy, gdy mała skierowała szabelkę w moją stronę. Nagle upuścił torbę na lunch, wzbijając tumany kurzu, i wymamrotał coś pod nosem, a potem spytał:

– Co pani tu robi?

– Przyjechałam – odparłam, przypominając sobie, że jestem wkurzona. – Ponieważ ciężarówki z tej farmy tarasują podjazd na mojej farmie i staram się znaleźć kogoś, kto może je przeparkować. Najszybciej, jak to możliwe.

– Tam dmucha*! – wykrzyknęła dziewczynka.

Posłałam jej zachęcający uśmiech i skinęłam głową, bo dzieci lubią być zauważane, a ona wkładała mnóstwo energii w odgrywanie pirata. Następnie przeniosłam uwagę na towarzyszącego jej mężczyznę.

– Wie pan może, kto tym wszystkim zarządza?

– Czy wiem, kto tym wszystkim zarządza? – powtórzył powoli, jakby sam odgrywał jakąś scenkę. – Taaak, sądzę, że tak.

Rozłożyłam ręce.

– Może mi pan powiedzieć, gdzie znajdę tę osobę?

Skinął lekko głową i schylił się, aby podnieść torbę. Wręczył ją dziewczynce, a potem skrzyżował ramiona na klatce piersiowej.

– Ma ją pani przed sobą. We własnej osobie.

* Tradycyjny okrzyk wydawany przez wielorybników po dostrzeżeniu wieloryba wydmuchującego powietrze z płuc. (Wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).

Rozdział 2

Noah

Uczniowie nauczą się wypierać wszystko

Ożeż! Shay Zucconi.

W moim mieście. Na mojej farmie.

I zupełnie mnie nie pamięta!

Ale to nawet lepiej, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności.

– Masz na sobie pajacyk? – zapytała Gennie, na chwilę wychodząc z roli pirata. Okrążyła Shay i z zaciekawieniem przyglądała się jej ubraniu. – Wygląda jak pajacyk. A jak się w tym korzysta z toalety?

Shay uśmiechnęła się do niej bez śladu poirytowania. To mnie zaskoczyło. Sądziłem, że będzie miała w pogardzie sześciolatkę, która bez skrępowania dzieli się z otoczeniem wszystkim, co tylko przyjdzie jej do głowy, albo że odpowie coś lakonicznie i zacznie ją ignorować.

W końcu Shay Zucconi była przecież ponad to. Była ponad nami wszystkimi.

– To się nazywa kombinezon – odpowiedziała, co zabrzmiało, jakby rozmawiała z koleżanką. – Jeśli masz ochotę pogadać na temat body dla dorosłych, to ono ma zapięcie i nie będzie z nim żadnego problemu w łazience. A coś takiego – odwróciła się bokiem, wskazując na zamek błyskawiczny na plecach – potrafi dać w kość. – Wyciągnęła dłoń w kierunku małej. – Mam na imię Shay. A ty jak się nazywasz?

Nagle Gennie się zawstydziła i schowała za moimi plecami. Poczułem, jak chwyciła mój T-shirt i zacisnęła na nim palce.

– Gennie – szepnęła.

Shay pomachała jej ze słowami:

– Miło mi cię poznać, Gennie.

Bardzo chciałem ją znienawidzić, i to z miliona różnych powodów, a głównie za to, że zjawiła się tutaj po tylu latach i mnie nie pamięta. Nie żebym chciał, by ktokolwiek zachowywał się niegrzecznie czy lekceważąco wobec Gennie, bo ona przeszła już w życiu niemało, ale najchętniej odszedłbym stąd, pogardzając Shay. To by mi ogromnie ułatwiło życie.

Niestety ona wskazała na spódniczkę w paski, jaką miała na sobie Gennie, tę, której brzegi nosiły ślady nożyczek, bo małej nie można było ufać w tym temacie, i powiedziała:

– Opowiedz mi o twojej stylówce. Jest bajeczna.

– Lubię biały i czarny – odrzekła Gennie. Puściła moją koszulkę i wykonała piruet, a spódniczka się zakręciła. – To moje ulubione kolory, chociaż Noah mówi, że powinnam dać szansę innym.

Wpatrując się w Gennie, Shay sięgnęła do zawieszonego na szyi wisiorka w kształcie rombu, przesunęła go kilka razy i zamrugała. Chwilę to potrwało, ale w końcu utkwiła we mnie wzrok.

– Noah? – wyszeptała, puściła wisiorek i poprawiła okulary przeciwsłoneczne na głowie. Otworzyła usta ze zdumienia. – Noah Barden? Co? Dlaczego od razu nie powiedziałeś? Jesteś ostatnią osobą, którą spodziewałam się ujrzeć we Friendship.

Owszem, do cholery, zgadza się.

– Mógłbym powiedzieć dokładnie to samo o tobie – odpowiedziałem.

Zagapiła się nieobecnym wzrokiem na falujące wzgórza wokół farmy i wolno potrząsała głową.

– Taak… Tego bym się w ogóle nie spodziewała.

Wpatrywaliśmy się w siebie nawzajem, a Gennie kręciła piruety wokół nas z wysoko uniesioną szabelką.

Jeśli Shay zamierzała wyjaśnić, skąd się tu nagle wzięła po czternastu latach i złożonej w wieku nastoletnim obietnicy, że jej noga nigdy więcej nie postanie w tym miejscu, to teraz był na to idealny moment. To samo dotyczyło też mnie.

Ale odpowiednia na to chwila przeminęła, a Gennie zatrzymała się tuż obok Shay i zaczęła się bawić bransoletką na jej nadgarstku.

– Ale masz ładne włosy – powiedziała.

– Dziękuję, to nowy kolor – odparła Shay, unosząc dłoń i dotykając włosów w kolorze truskawkowy blond. – Jeszcze się do niego nie przyzwyczaiłam.

– Wyglądasz świetnie, Shay. Nic się nie zmieniłaś – skomplementowałem ją, choć to nie było zbyt mądre, bo nie byliśmy już tymi dzieciakami, co kiedyś, a ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałem, byłby znowu kłopot w postaci Shay, nawet mimo tego, że z biegiem czasu ta niezapomniana dziewczyna o kocich oczach i gęstych blond włosach zmieniła się w niezapomnianą kobietę o różowej fryzurze i kształtach zbyt kuszących jak na tę temperaturę. Nie urosła już więcej, a jej skóra nadal była gładka jak brzoskwinia, bez jednego piega, który mógłby zakłócić tę perfekcję.

– To miłe, ale niestety nieprawdziwe – odrzekła, machając ręką w moją stronę. Wtedy zdałem sobie sprawę ze swojej bezdennej głupoty. Nie mogłem komentować jej wyglądu, nie zwracając uwagi na swój. Mało kto wiedział lepiej niż ja, jak to jest być obiektem komentarzy na temat prezencji. – Za to ty się bardzo zmieniłeś. – Znów ten sam gest w moim kierunku. – Jesteś wyższy chyba aż o trzydzieści centymetrów.

– Noah ma trzy metry wzrostu – poinformowała Gennie, nadal zafiksowana na bransoletce Shay.

– Tylko o dwadzieścia. – Wcisnąłem ręce do kieszeni, czekając na ciąg dalszy. Po przeprowadzce do Friendship w pierwszej kolejności usłyszałem uwagi na temat utraty wagi i poprawy stanu skóry. Dopiero po wygłoszeniu komentarzy o mojej nadwadze w dzieciństwie i trądziku, którego najwyraźniej nie dało się zapomnieć, rozmówcy sprawnie przechodzili do rozmowy na temat, jaki ich do mnie sprowadzał: sponsorowanie lokalnej drużyny softballowej, zakup stoiska na nadchodzące wydarzenie, przekazanie kosza z towarami na aukcję charytatywną, dołączenie do nowo powstającego komitetu czy odzyskanie rodzinnej farmy przed wystawieniem jej na licytację.

Ale Shay ograniczyła się tylko do stwierdzenia: „Naprawdę miło cię widzieć, Noahu”, a ja znów czułem się, jakbym miał szesnaście lat – niezręcznie jak cholera i pogrążony w absolutnym zachwycie nad tą dziewczyną.

Ale tak dalej być nie mogło. W żadnym wypadku.

– Z wzajemnością. A jeśli chodzi o te ciężarówki na farmie Twin Tulip – powiedziałem, dłonią pocierając kark, który jak zwykle był napięty – to chłopaki widziały, że parkowali tam jacyś ludzie i przechodzili skrótem do lasu, tym, który prowadzi do zatoki. Dlatego postawiliśmy tam parę aut dostawczych wyłączonych z użytkowania, żeby nikt inny nie mógł parkować w tym miejscu. – Uniosłem ramię, z którego zwisał różowy plecaczek Gennie, zarzucony mi w momencie, gdy tylko wysiadła z autobusu. Nienawidziłem tego różowego plecaka, ale niesamowicie podobały mi się różowe włosy Shay. Jasne. Co za idiotyzm! – Nie sądziliśmy, że ktoś przyjedzie na farmę.

Zmarszczyła brwi i zrobiła minę, której znaczenia nie odgadłem.

– Ja też nie wiedziałam, że przyjadę.

– Masz dwa różne kolczyki – zauważyła Gennie. – Nie powinny być takie same?

– Nie widzę powodu – odpowiedziała jej Shay. – Po co nosić kolczyki, jeśli nie można się nimi trochę pobawić?

Sięgnąłem do tylnej kieszeni spodni po telefon.

– Zadzwonię i zaraz ktoś zrobi porządek z tymi ciężarówkami.

– Poczekaj. – Zaśmiała się, wymachując rękami, gdy pisałem wiadomość. – O co w ogóle chodzi z tymi dostawczakami? Nabiał? Co tutaj się wydarzyło? A co z sadem? – Wskazała na moją czapkę. – I ta nazwa, Little Star Farms? Co tu jest grane?

Wytrzymałem jej spojrzenie, choć serce miałem w gardle. Byłem pewien, że mnie nakryła i będę się musiał przed nią tłumaczyć całą wieczność, a i tak poniosę klęskę, ale…

– Tyle się tu zmieniło! – wykrzyknęła, gestem wskazując szklarnie i stoisko. – Nie do uwierzenia. Czy to nie tutaj rosły te dziwne krzewy? Z takimi porzeczkami z włoskami?

– Nie ma czegoś takiego. Chodzi ci o agrest – poprawiłem ją.

– Ależ właśnie są – mruknęła Gennie.

– Właśnie! Agrest! – powiedziała Shay. – Nie ma agrestu!

– Nikt go nie kupował. Kompletna strata zasobów – wyjaśniłem. – A jeśli chodzi o nabiał, to mój tato nie umiał odmówić, gdy właściciele sąsiednich farm prosili, aby je wykupił, mimo że nie miał pojęcia, co zrobić z taką ilością aktywów. Gdy przejąłem farmę, skonsolidowałem jej działalność, w tym dawne gospodarstwo mleczne McIntyre’ów. Zaopatrujemy cały region i oferujemy dostawy do domu. Mleko, przetwory, chleby. Nic specjalnego.

Gennie wbiła szabelkę w ziemię i ogłosiła wszem i wobec:

– Nuda jak chuj.

Szacun dla Shay, która nie zareagowała na wybuch sześciolatki. Mrugnęła tylko i spojrzała na mnie.

– Imogen – powiedziałem szybko. – Przecież wiesz, za co wyrzucili cię ze szkoły letniej. Rozmawialiśmy o tym. Nie możesz…

– Ale tak mi się nudzi. – Odwróciła się do Shay, chwyciła ją za rękę i zapytała: – Chcesz zobaczyć kózki? Są takie śmieszne.

– Chyba tak. – Shay spojrzała na mnie. – Noah próbuje porozmawiać z tobą o tym słowie, którego używają dorośli, a które właśnie powiedziałaś. Może najpierw posłuchaj, co o tym myśli, a potem zastanowimy się nad wizytą u kózek.

Gennie kiwnęła głową i odwróciła się do mnie, wydymając usta w oczekiwaniu na wykład, jak gdyby zgodziła się znieść tę drobną niedogodność tylko dlatego, by zadowolić Shay.

Mając taką publiczność przed sobą, kompletnie poległem, jeśli chodzi o stawianie granic niesfornemu dzieciakowi.

– Nie możesz tak mówić – powiedziałem. – Rozmawialiśmy na ten temat. Nie możesz używać żadnych tego typu sformułowań.

Gennie ryła czubkiem buta w piachu. Wzruszyła ramionami i odpowiedziała:

– Postaram się.

Przez chwilę jej się przyglądałem. Wiedziałem, że tego typu obietnica spełznie na niczym, a ona za wszelką cenę chciałaby już skończyć tę rozmowę i pokazać Shay kozy. Zauważyłem, że była nią oczarowana.

Nic dziwnego. Tak to właśnie było z Shay. Wystarczyła krótka chwila, spojrzenie jej kocich oczu i człowiek przepadał.

Gdybym był mądry, skończyłbym to tu i teraz. Zapędziłbym Gennie do jej obowiązków, a Shay odesłał tam, skąd przyszła.

Niestety, gdy chodziło o Shay, traciłem resztki rozumu. Za każdym razem.

– Musisz się postarać z całych sił – poinstruowałem Gennie. – A Shay nie jest twoją niewolnicą, Gen. Pewnie ma coś do roboty. – Rzuciłem spojrzenie w stronę ostatniej osoby na ziemi, którą spodziewałbym się zobaczyć dziś na mojej farmie. – Jak sądzę.

Gennie tupnęła.

– Obiecuję nie używać słowa na „ch” do końca dnia. – Posłała Shay promienny uśmiech, wyzbywając się resztek buntowniczego nastawienia, i zapytała: – Chcesz obejrzeć nasze kózki czy jesteś zajęta?

Wzruszając ramionami, Shay odpowiedziała:

– Mogę je obejrzeć.

Gennie chwyciła ją za rękę i pociągnęła biegiem za sobą po ścieżce między szklarniami. Poszedłem za nimi spokojniejszym krokiem, obserwując, jak się śmieją, a mała pokazuje Shay farmę.

– Nie mogę wchodzić na to pole. – Dziewczynka machnęła szabelką w kierunku białych skrzyń na horyzoncie. – Tam mieszkają pszczoły, a Noah mówi, że są za bardzo zajęte produkowaniem miodu, żeby się ze mną bawić.

– Ma rację – zgodziła się Shay, rzucając mi uśmiech przez ramię.

Twarz Shay zawsze wyglądała tak, jakby była stworzona do uśmiechu. Mało kto ma taką twarz, ale w jej przypadku tak właśnie było. Kąciki ust miała uniesione, jak gdyby tylko czekała na jakiś powód do uśmiechania się.

A kiedy te uśmiechy kierowała w moją stronę… Cóż, w okresie dorastania żyłem dla tych uśmiechów i przez nie umierałem.

Zagapiłem się na pszczoły. Szkoda, że żadna z nich nie przyleciała tu, żeby użądleniem przywrócić mi zdrowy rozsądek.

– Ta szklarnia jest zarezerwowana na tajne projekty Noaha – powiedziała Gennie, kierując szabelkę w stronę szklarni usytuowanej nieco na uboczu.

– Zakaz wstępu! – zawołałem. – I to nie są żadne tajne projekty. Po prostu nie chcę, żeby ktokolwiek się nimi zajmował, dopóki nie będą gotowe.

– Brzmi jak tajny projekt – zakpiła Shay.

Pobiegły w dół niewielkiego wzgórka, nadal trzymając się za ręce. Przecięły pole, które wcześniej należało do rodziny McIntyre’ów. Był to spokojny zakątek, osłonięty drzewami przed wiatrem wiejącym od zatoki. Kozom odpowiadał w zupełności.

– A ta z dużą białą łatą koło oka to Łatka. Nazwałam ją tak z powodu tej dużej łatki – wyjaśniła Gennie.

– Pasuje idealnie – stwierdziła Shay.

Spojrzała na mnie. Stałem kilka kroków od zagrody przed tą kobietą, z rękami skrzyżowanymi na piersi jak na barykadzie. Gapiłem się w dal.

– Ludzie przychodzą tutaj na jogę z kózkami – relacjonowała Gennie. – Czasem niektórzy krzyczą, gdy koza się na niego wdrapie.

– Kozia joga – skomentowała Shay. – No, no, to miejsce naprawdę się zmieniło.

– Odezwało się do nas studio jogi z miasteczka i… – Wyciągnąłem rękę, żałując, że nie było łatwiejszego sposobu, by powiedzieć jej, że owszem, do cholery, to miejsce faktycznie się zmieniło w ciągu ostatnich piętnastu lat oraz że może gdyby nie wyjechała i nie zapomniała o mnie, toby o tym wiedziała. – Uczestnicy sprzątają sklep po każdych zajęciach. To dobrze wpływa na biznes.

– Dobrze wpływa na biznes – powtórzyła Shay, lustrując mnie od stóp do głów. – Okej.

Odpowiedziałbym na to znaczące spojrzenie i powiedział jej coś na temat tego, jak ktoś musiał się zająć prowadzeniem biznesu, ale Gennie wdrapała się na ogrodzenie i skoczyła na wybieg dla kóz, po czym machając szabelką, krzyknęła:

– A tę nazwałam Koronka, chociaż nie ma niczego koronkowego. Ale to fajnie brzmi. Widzisz? A ta to Cagney. Noah kazał mi ją tak nazwać, chociaż to głupie imię.

– To, że ci się nie podoba, nie znaczy, że jest głupie – zawołałem.

– Czy ona może tam wchodzić? – spytała Shay.

– Nie są groźne. W najgorszym wypadku mogą ją przewrócić, a dla niej to frajda. – Wzruszyłem ramionami. – Sądzisz, że mógłbym ją powstrzymać?

– No tak – odmruknęła Shay.

Po kilku minutach wykładu Gennie na temat genezy kozich imion, po którym nastąpiły próby podniesienia najmniejszej kózki, która natychmiast zaczęła lizać ją po twarzy, aż dziewczynka z chichotem straciła równowagę, Shay spojrzała na mnie ponownie.

– Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś. Że masz kozy, szklarnię z tajnymi projektami i dziecko.

Miałem ochotę powiedzieć jej tyle rzeczy, ale większość z nich byłaby mało uprzejma. Nie mogłem uwierzyć, że się tu zjawiła. Wkurzało mnie to. Wcale nie byłem zadowolony z faktu, że jeden jej uśmiech sprawiał, iż cała moja pogarda i złość na nią, które kumulowały się latami, w jednej chwili wyparowały.

Zamiast tego krzyknąłem:

– Gennie! Stracisz tę szabelkę, jeśli nie będziesz uważać!

– Okej – odpowiedziała, wyrywając zabawkę Łatce. – Teraz musimy zobaczyć szczeniaczki. Shay chce obejrzeć nasze pieski.

Rzuciłem okiem na Shay i uniosłem brwi.

– Jeśli nie będziesz ostrożna, spędzisz tu cały wieczór.

– Aż tyle macie szczeniąt? – zapytała ze śmiechem. – Lubisz się zamartwiać, ale nie musisz mnie bronić. Nie przed twoją córką. Jest urocza, Noahu.

Mogłem wyprowadzić ją z błędu. Mogłem wspomnieć, że Gennie to moja siostrzenica, a ja jestem jej prawnym opiekunem i nie mam żony, która czekałaby na mnie w domu. Że nic z tego wszystkiego nie potoczyło się zwyczajnym torem.

Ale znowu tylko stałem i patrzyłem, jak Gennie i Shay biegną razem w stronę wybiegu dla psów. No i proszę, już miałem wrażenie, że skutecznie poradziłem sobie z nieśmiałością lata temu, a tymczasem ona powróciła wraz z pojawieniem się Shay.

Potrząsnąłem głową na znak poirytowania i zacząłem się przyglądać kozom.

– Nie mogłybyście się zachowywać niegrzecznie? Nie macie z tym problemu podczas jogi. Koronko, zjadłaś kiedyś czapkę tamtej kobiecie, za to teraz zgrywasz dobrze wychowaną kozę? Dwulicowe i fałszywe z was bestie.

Kozy meczały na mnie wściekle.

Zerwałem czapkę z głowy, przetarłem czoło wierzchem dłoni i pomaszerowałem przez pole. Miałem pełną świadomość, że mogę wrócić do pracy, zostawiając Gennie i Shay razem z psami. Nie musiałem im towarzyszyć. Nie musiałem niczego nadzorować. Gennie doskonale znała farmę, a Shay… Cóż, miałem w dupie Shay!

To nie była prawda, ale wolałem tak myśleć zamiast mierzyć się z czymś całkowicie przeciwnym.

Gdy dotarłem do psiego wybiegu, najpierw zwróciłem uwagę na śmiech Gennie. Był szczery i zaraźliwy, niewymuszony. Ilekroć go słyszałem, zawsze na mojej twarzy pojawiał się uśmiech. Rzadko śmiała się w ten sposób. W ogóle nie śmiała się często.

Zobaczyłem, że stoi przy ogrodzeniu, a para golden retrieverów obwąchuje jej kieszenie. Z dużym prawdopodobieństwem miała w nich coś smakowitego. Aż dziwne, że kozy nie zorientowały się jako pierwsze.

– Czy psy mogą jeść bajgle? – zapytała ze śmiechem.

– Nie za dużo – odpowiedziałem.

Shay patrzyła, jak Gennie dzieli bajgla, którego przechowywała, nie wiadomo jak długo, i karmi nim psy z ręki. Pozostałe psiaki obchodziły ją kołem, obwąchiwały nowego przybysza, jakim była Shay, i pozwalały drapać się za uszami. Większość wygrzewała się w słońcu, część wyglądała ze swoich bud. Na wybiegu panował spokój.

– Noahu. – Shay wskazała na staruszka, który opierał się o jej nogę. – Skąd masz te wszystkie zwierzaki? Nie pamiętam, żeby wcześniej było ich aż tyle. – Machnęła ręką w kierunku kilkunastu psów.

– Są u nas, bo inaczej by umarły – poinformowała ją Gennie, nadal zajęta dzieleniem bajgla.

Shay skrzywiła się, nie rozumiejąc.

Rzuciłem okiem na budynki, w których była zakwaterowana część pracowników farmy. Przyszło mi to łatwiej niż kontakt wzrokowy z Shay.

– Przyjmujemy stare psy, które nie znajdą domu. Mają u nas spokojne miejsce na dożycie ostatnich dni. – Brodą wskazałem domy pracowników. – Nasi ludzie lubią, gdy psy kręcą się dookoła.

– Mamy też kury – dodała Gennie. – Ale tępe z nich dziwki.

– Imogen! – krzyknąłem. – Dopiero co rozmawialiśmy o tępocie. I dokładnie wiesz, że to ostatnie słowo jest nie do przyjęcia.

Gennie rzuciła spojrzenie w kierunku Shay. Zniżając głos, stwierdziła:

– Ale nie są inteligentne.

Shay przycisnęła dłoń do ust i stłumiła śmiech. Mnie także zachciało się śmiać. Chcąc odzyskać powagę, musiałem się odwrócić, odchrząknąć i przywołać w głowie obraz wydatków w tym miesiącu.

Gdy ponownie spojrzałem w stronę Gennie, była już na drugim końcu wybiegu i starała się wywabić z budy starego basseta. Wiedziałem, że jeśli nie ma w kieszeni kotleta, wszystkie jej starania pójdą na marne.

Nie było to jednak całkowicie wykluczone, że mogła mieć przy sobie taki wabik.

– Co jeszcze robisz? – spytała Shay. – Kiedy w ogóle masz czas na sen?

– Rzadko. – Skinąłem głową w stronę Gennie. – Znacznie rzadziej, odkąd się pojawiła.

– Nie wątpię – mruknęła Shay.

Znowu zapadła cisza. Obserwowaliśmy, jak Gennie bawi się z psami. Czułem frustrację, bo Shay nic nie mówiła, tylko przyglądała się małej. Dałbym wiele, żeby chociaż w jakiejś części czuła się tak niezręcznie jak ja. Po tak długim czasie uważałem, że przynajmniej tyle mi się należy. Wyglądało na to, że tylko ja mam trudności ze skleceniem choćby zdania, tylko mnie oblewa fala gorąca na karku aż po uszy i tylko ja cierpię takie katusze.

– To naprawdę niezwykłe, Noahu – powiedziała.

Skinąłem głową i krzyknąłem do Gennie:

– Robi się późno, obowiązki czekają.

– Z głupimi kurami – mruknęła do basseta.

– Wszystko słyszałem – ostrzegłem ją.

– Ale nie powiedziałam, że są tępe ani że są dziwkami – odpowiedziała.

Shay stłumiła śmiech i podsumowała:

– Ależ z niej petarda, o mój Boże.

Odepchnąłem się od ogrodzenia i wszedłem na ścieżkę prowadzącą do domu.

– Ciężarówki już pewnie zdążyły odjechać – rzekłem. – Przepraszam za kłopot.

– Dzięki. – Podniosła rękę i zaczęła się bawić kolczykiem. – Teraz już wszystko rozumiem. I dziękuję za pomoc. Mogłam się domyślić, że da się to jakoś sensownie wyjaśnić. Ale po tej podróży… Do tego zjadłam za dużo krakersów serowych i… Nazwa na ciężarówkach nic mi nie mówiła…

– Rozumiem. Dużo się tu zmieniło. Długo cię nie było.

Shay zrobiła krok do tyłu i ponownie chwyciła wisiorek na szyi. Przyglądała mi się, przesuwając go raz w jedną, raz w drugą stronę.

– W ogóle jestem zaskoczona, że cię widzę. Nie traktowali cię tutaj zbyt dobrze i…

– No, dalej! – Przybiegła Gennie i wysłuchanie dalszego ciągu tej uwagi zostało mi oszczędzone. Wzięła Shay za rękę ze słowami: – Kurnik to taka mini wersja naszego domu. Ma nawet skrzynkę na listy, ale mieści się w niej tylko jedno jajko.

– Tylko jedno? – dopytywała Shay z niedowierzaniem. Gennie rozbłysły oczy, a w odpowiedzi przytakiwała tak gorliwie, że cała się trzęsła. – Koniecznie muszę to zobaczyć.

I znowu poszedłem za nimi. Co miałem, do cholery, zrobić? Z różowym plecakiem na ramieniu wspinałem się na wzgórek, a moja siostrzenica trajkotała jak najęta o występkach niesfornych kur.

Gdy dotarły do kurnika, Gennie od razu zabrała się do pracy i zebrała jajka. Otwierając po kolei klatki, swoim zwyczajem w niewybredny sposób upominała kury:

– Nie dziobcie mnie, paskudy jedne.

Shay odwróciła się do mnie z szeroko otwartymi oczami. Uświadomiłem sobie, że wygląda na zmęczoną i znużoną, choć dobrze to ukrywała. Wszystkie te szerokie uśmiechy i niewyczerpane pokłady entuzjazmu w reakcji na wiejskie atrakcje… Na pierwszy rzut oka nie było to zauważalne.

– Poczekaj, zaraz zrobi się ciekawiej.

– Zostaw mnie – sarkała Gennie. – Głupi dupek.

– O, nie mówiłem?

Machnąłem ręką w kierunku kurnika.

– Dawaj to jajko, gnojku jeden.

Kiwnąłem głową, a Shay przyłożyła dłoń do ust.

– Voilà.

– Pieprzona robota, nienawidzę jej.

Kołysząc się na piętach, zauważyłem:

– Hm, i to też.

– Noahu – szepnęła Shay. – Co tam się dzieje?

Z kurnika wynurzyła się Gennie z morderczym spojrzeniem. W rękach trzymała kosz pełen jajek.

– Proszę – powiedziała, stawiając koszyk w pół drogi pomiędzy nami, w ten sposób dając do zrozumienia, jak bardzo nienawidzi wypraw do kurnika. – Idę poszukać kotków.

Pstryknąłem palcami, pokazując dom.

– Najpierw idź umyć ręce.

Gennie powoli ruszyła w kierunku białego domu po drugiej stronie żużlowego podjazdu, w dalszym ciągu złorzecząc pod nosem na kury. Gdy zatrzasnęły się za nią drzwi, zwróciłem się do Shay:

–ؘ Coś przepracowuje w sobie. Ostatnie lata były dla niej trudne.

– Przykro mi. – Założyła włosy za ucho.

– To córka mojej siostry – poinformowałem ją, bo przy Shay trudno było zachować dyskrecję. – Jej matką jest Eva, ale Gennie mieszka teraz tutaj. Ze mną. Zaadoptowałem ją zeszłej jesieni.

Shay wolno kiwnęła głową. Nie zadała żadnych pytań, w których tak bardzo lubowali się inni, na przykład gdzie jest matka Gennie i czemu nie zajmuje się swoim dzieckiem albo gdzie podziewa się ojciec dziewczynki. Po prostu spojrzała na mnie nieoceniająco i spytała:

– Co z nią, wszystko w porządku? Z Evą.

Odruchowo zwiesiłem ramiona.

– Niestety nie. Ale Gennie jest teraz tutaj i sytuacja się normuje. Powoli. Pod warunkiem, że nie zwraca się uwagi na to, co mówi.

Moja siostra, starsza o dwa lata ode mnie i od Shay, wyjechała z miasteczka, zanim pojawiła się tu Shay. Chyba nie było drugiej osoby, która bardziej pragnęła się stąd wydostać niż Eva.

Shay pokiwała głową.

– W takim razie sporo przeszliście. Obydwoje.

Problem z Shay polegał na tym, że trudno było oprzeć się jej urokowi. Nawet mimo całej urazy, jaką do niej odczuwałem, kilka miłych słów i przepełniony współczuciem uśmiech wystarczyły, aby mnie rozbroić. Zawsze umiała sprawić, że każdy czuł się przy niej wyjątkowo, a nawet więcej – jak ktoś wybrany. Ale teraz byłem mądrzejszy o pewne doświadczenia i chciałem uniknąć tej pułapki.

– Tak – potwierdziłem. – Przekleństwa wchodzą w skład pakietu.

Kiwnęła lekko głową, jakby to wszystko było dla niej oczywiste.

– Czy Gennie ma pomoc z przerabianiem tego wszystkiego?

Zaśmiałem się krótko.

– Tak. Terapia na okrągło. Dwa razy w tygodniu jeździmy do Providence na spotkania z terapeutką plus dodatkowe godziny ze specjalistami w trakcie szkoły. – Powinienem był się ugryźć w język, ale dodałem: – Trudno jej w szkole. Sporo opuściła, gdy… – rzuciłem okiem na dom i wzruszyłem ramionami – to wszystko się działo. Widzisz, jak się zachowuje, nie jest lekko. Chcą, żeby powtórzyła naukę w przedszkolu.

– O cholera – mruknęła Shay.

– Tak, Gennie zareagowała dokładnie tak samo.

– Koszty psychiczne będą znacznie gorsze niż jakiekolwiek deficyty edukacyjne – stwierdziła. – Noahu, nie możesz do tego dopuścić.

– Uwierz mi, nie przyglądam się temu biernie – odwarknąłem, żałując, że powiedziałem za dużo. Nie potrzebowałem niczyich mądrości w tym temacie. Słyszałem ich już dostatecznie dużo.

– Jest jakaś możliwość, żeby przeszła dalej, czy klamka już zapadła?

Uniosłem ramię, na którym spoczywał plecak Gennie.

– Letnia szkoła to była ostatnia deska ratunku, ale wyrzucili małą, gdy spytała nauczyciela, czy znowu będą się zajmować kurewsko nudnymi zadaniami.

Gennie wystrzeliła z domu i pomknęła w kierunku stodoły, krzycząc:

– Będę teraz u kotków!

– O ile ci na to pozwolą – odkrzyknąłem. – Z kotami ze stodoły nie wygrasz. – Patrzyliśmy, jak biegnie, wzbijając za sobą kurz. Zerknąłem na Shay. – Tuż po przyjeździe na farmę nie było nawet mowy, aby się zbliżyła do zwierząt. Widząc kozę w niedalekiej odległości od siebie, wpadała w histerię, a teraz wyciąga żaby ze stawu. Gołymi rękami.

Gennie wychynęła ze stodoły, trzymając na rękach kota, któremu najwyraźniej nie sprawiało to przyjemności.

– To jest Brownie – oznajmiła. – Bo jest brązowy. Nie mogłam znaleźć drugiego, ale to nic, pewnie poluje. Wczoraj upolowała…

– Oszczędźmy Shay szczegółów – przerwałem jej. – Nie wszyscy muszą wiedzieć, co potrafi upolować wiejski kot.

Shay leciutko się do mnie uśmiechnęła i wymamrotała:

– Dzięki.

– Nie więcej niż kilka minut z Brownie – powiedziałem, widząc, jak kociak wierci się na rękach Gennie. – Biegałaś dzisiaj po całej farmie. Czas wracać do domu na kolację i do łóżka.

– Gówno prawda – mruknęła do kota. – Jest jeszcze jasno.

– A ja muszę wracać do Twin Tulip – zakomunikowała Shay, robiąc krok do tyłu. – Jeszcze się nie rozpakowałam i… Zaraz, a gdzie my jesteśmy?

– To nasz nowy dom – poinformowała ją Gennie. – Jest kawałek od sklepiku i starego domu, bo Noah ceni sobie prywatność.

Shay stłumiła śmiech.

– Hmm, no tak.

– Odprowadzimy cię – zaproponowałem.

– Shay może zjeść z nami kolację – rzuciła Gennie.

Spotkaliśmy się z Shay wzrokiem, a ja odetchnąłem, widząc, że potrząsnęła głową. Przy niej nie dałbym rady niczego przełknąć. Jeszcze nie dotarło do mnie na dobre, że zjawiła się we Friendship ani jaką ma nade mną moc. Nie mogłem przyprowadzić jej do domu i posadzić przy kuchennym stole.

– Jesteś kochana, Gennie – powiedziała. – Ale właśnie się przeprowadziłam do miasteczka i nie mam nic w domu, więc…

– Więc pewnie nic sobie nie ugotujesz – stwierdziła Gennie. – A my zawsze gotujemy za dużo i mnóstwo jedzenia zostaje. – Spojrzała na mnie dużymi orzechowymi oczami. – Pamiętasz, jak obiecałeś, że mogę mieć gościa w tym tygodniu?

– To było, zanim wyrzucili cię z letniej szkoły – powiedziałem, starając się mówić przyciszonym głosem. – I nie chodziło o osobę dorosłą, a o koleżankę do zabawy.

– No to może po prostu odwiedziny? – nalegała Gennie. – Czy Shay może mnie odwiedzić? – Moje życie właśnie zatoczyło koło w jakiś dziwny i nieprzyjemny sposób, a ja nie miałem nawet możliwości zareagowania, bo mała ciągnęła: – Mogę ci pokazać swój pokój i pójdziemy na huśtawki. Będziemy się super bawić! – Postawiła kota na ziemi i podbiegła do mnie, składając ręce jak do modlitwy. – Noahu, proszę. Błagam. Nikt nigdy nie chce przyjść do mnie się pobawić.

Na te słowa się ugiąłem.

Spojrzałem na Shay, starając się ze wszystkich sił jej w to nie angażować. Chociaż okazała Gennie i mnie nadspodziewaną uprzejmość, wiedziałem, że nasz dom był ostatnim miejscem, w jakim chciałaby się znaleźć. Mogła zniknąć tak samo jak zawsze i nic by nam się nie stało. Gennie trochę by pocierpiała, ale gdybym tylko włączył Piratów z Karaibów, momentalnie wróciłaby do roli pirata i całe zauroczenie Shay znikłoby jak zły sen. Ze mną byłoby podobnie. Znowu.

Dalibyśmy sobie radę. Innej opcji nie przewidywałem.

Ale wtedy Shay powiedziała:

– Z przyjemnością zostanę, Gennie. Dziękuję za zaproszenie.

Moja siostrzenica i moja miłość z czasów nastoletnich weszły do domu, trzymając się za ręce, a ja poczułem ucisk w klatce piersiowej. Pomasowałem się po mostku, ale to nic nie dało.

Jeśli chodzi o Shay Zucconi, kolacja była istnym popisem wytrzymałości z mojej strony. Zupełnie nie pamiętam ani jedzenia, ani targowania się z Gennie o zjedzenie warzyw, ale pewnie musiałem robić jedno i drugie, bo obydwie odniosły talerze do zlewu i załadowały zmywarkę. Stałem na środku kuchni, mając wrażenie, że podłoga przechyla się pod moimi stopami.

Tak dalej być nie mogło. Nie i koniec. Nienaruszalność mego domu była mi droższa niż wolność, jaka płynęła z przekonania, że Shay dawno zniknęła z mojego życia. Gdy nie było jej w pobliżu, nic mi nie zagrażało.

– Czy możemy spotkać się znowu? Jutro? – zwróciła się Gennie do Shay. – Możemy tym razem bawić się u ciebie.

– Zaraz czas na kąpiel – przypomniałem siostrzenicy. Skrzywiła się, spoglądając na zegar na kuchence. Nie umiała dobrze odczytywać godziny, ale wiedziała, że do pory kąpieli została jeszcze dobra godzina. – Pożegnaj się z Shay i podziękuj za wspólnie spędzone popołudnie.

Gennie spojrzała na naszego gościa, szeroko otwierając swe ciemne oczy.

– Dziękuję za wspólne popołudnie – powiedziała. – Nie muszę już chodzić do letniej szkoły, więc jeśli chcesz, możemy się spotkać jutro. Mogę ci pomóc. Jestem dobrym pomocnikiem. Zawsze wszystko odkładam na miejsce. Noahu, mówiłeś, że musimy pójść na farmę tulipanów, bo wszędzie rośnie trujący bluszcz. Możemy to zrobić jutro.

Kurwa mać.

Teraz przypomniało mi się, o czym zapomniałem, gdy kazałem zaparkować ciężarówki na farmie Twin Tulip.

– Trujący bluszcz?! – krzyknęła Shay. – Gdzie?

– Tak. – Westchnąłem. – Rośnie na brzozach przy podjeździe. Zwłaszcza jedna jest cała nim opleciona. Ta z huśtawkami. – Zauważyłem pełne nadziei spojrzenie Gennie. – Chyba w tym tygodniu zajrzę tam z kozami.

Shay się roześmiała, a ja z trudem powstrzymałem się od uśmiechu.

– Chcesz je ukarać?

– Nie, one to jedzą – wyjaśniłem, kładąc rękę na ramieniu siostrzenicy i kierując ją ku schodom. – Przygotuj się do kąpieli. Za moment do ciebie przyjdę.

– Dobranoc, Shay! – krzyknęła Gennie, idąc po schodach najwolniej, jak mogła. – Powiem Łatce i Koronce o naszym spotkaniu!

– Dziękuję, moja nowa przyjaciółko – odparła Shay. – Świetnie się dziś z tobą bawiłam.

Gdy Gennie zniknęła z widoku i usłyszałem skrzypienie drzwi do jej sypialni, powiedziałem:

– Dzięki, że ją trochę porozpieszczałaś. Nie przejmuj się tymi planami. Jutro nie będzie o nich pamiętać.

Shay wytarła rękę w ścierkę kuchenną i zajęła się porządkowaniem blatu. Niby nic takiego, ogarnęła tu i tam, ale w efekcie wszystko nosiło ślady jej obecności. Nie będę w stanie o tym zapomnieć.

– Ale… kozy?

– Tak. – Zdjąłem czapkę, lecz momentalnie założyłem ją z powrotem. – To nic takiego. Wyślę kogoś, żeby się tym zajął. Robimy tak, odkąd mamy kozy. Po prostu tego lata mi to umknęło.

Kiwnęła głową, więc uznałem temat za zamknięty, a ten okropny dzień za zakończony, ale potem ona powiedziała:

– Naprawdę dobrze cię było zobaczyć, Noahu.

– Hm, no cóż. – Znowu zdjąłem czapkę. – Nie będę cię zatrzymywać.

– Dzięki, że zgodziłeś się wbrew swojej woli – dodała ze śmiechem. – A jak mam teraz wrócić do sklepiku?

Do jasnej cholery. Co jest ze mną nie tak?

– Poczekaj, zawołam Gennie i podrzucimy cię quadem.

– Nie, nie, nie trzeba. Chętnie się przejdę, tylko pokaż mi, dokąd mam iść.

Wciskając czapkę z powrotem na głowę, zesztywniałem na ułamek sekundy, a potem się odwróciłem i obrzuciłem ją gniewnym spojrzeniem. Takim naprawdę przepełnionym gniewem i znacznie intensywniejszym niż spojrzenia, jakie rzucałem jej przez całe popołudnie. To było z gatunku wykonawczych, takie, które rodzi się w reakcji na połączenie „Co z tobą jest nie tak, do cholery?” i „Chyba mnie nie znasz”.

– Żadnych spacerów po sadach po ciemku. Nie ma takiej możliwości. Gennie, schodź na dół! – krzyknąłem w górę schodów. – Musimy podwieźć twoją przyjaciółkę do bramy.

– Ale jestem na golasa! – odkrzyknęła Gennie.

– To się ubierz! – poleciłem.

– Wrzuciłam już rzeczy do kosza na pranie! – odpowiedziała.

– Wyjmij je! – Dzisiejszy wieczór nie skończy się bez drinka. Tylko ja i alkohol.

– Naprawdę przespaceruję się trochę, nic mi nie będzie. – Shay ruszyła w stronę drzwi. – Masz co robić. Włączę sobie nawigację w telefonie.

No i co jeszcze?

– Mówiłeś, że mam nie wkładać rzeczy z kosza! – wrzasnęła Gennie.

– Włóż to, co przed chwilą zdjęłaś – poleciłem jej. – To nie to samo, co ubieranie się do szkoły w coś z kosza na pranie.

– Pójdę już. – Shay położyła dłoń na klamce. – Jeszcze raz dziękuję za kolację. I za możliwość nadrobienia zaległości.

Wskazując na Shay, wszedłem na schody i powiedziałem:

– Nigdzie nie idziesz. – Po czym zwróciłem się do siostrzenicy: – Dziecko, włóż cokolwiek. Jedziemy na krótką przejażdżkę quadem.

– Mogę prowadzić? – spytała Gennie.

– Nie! – odkrzyknąłem. – Nie pozwalam jej prowadzić – wyjaśniłem Shay. – Raz pozwoliłem jej trzymać kierownicę i od tego czasu myśli, że jest kierowcą formuły jeden.

Gennie zeszła do połowy schodów. Miała na sobie świeże ubranie. Poinformowała mnie z rozbrajającą szczerością:

– Nie mogłam znaleźć tego, co miałam dzisiaj na sobie.

– Ekstra. Nieważne. Włóż, proszę, buty.

Gdy zeszliśmy do kuchni, Shay rzuciła mi spojrzenie, które miało mnie ponownie utwierdzić w przekonaniu, że nie potrzebuje żadnej eskorty. No cóż, miała pecha.

Ruszyliśmy do stodoły, gdzie trzymałem quada, którym jeździłem po farmie. Gennie znowu u boku Shay. Pytała ją o bransoletkę, lakier do paznokci, a także co sądzi o franczyzie Piratów z Karaibów. Nie słyszałem jej odpowiedzi, ale moja siostrzenica sprawiała wrażenie usatysfakcjonowanej.

Gennie usiadła z tyłu i poleciła Shay, żeby zajęła miejsce z przodu, po mojej prawej ręce. Niczego mi dziś nie ułatwiała. Wyjechałem ze stodoły i starałem się skupiać na prowadzeniu pojazdu. Tylko tak mogłem się powstrzymać od gapienia się na nogi Shay. Nie żeby to miało znaczenie, w co była ubrana. Mogłaby mieć na sobie pajacyk lub kombinezon narciarski, a i tak byłbym doprowadzony do kresu wytrzymałości.

Gennie paplała coś o psach i kozach i wypytywała Shay o jej zwierzaki – brak. Czemu? Najwyraźniej Shay miała masę pracy, zajmując się sobą, i nie dałaby już rady opiekować się innymi żywymi stworzeniami, nawet roślinami.

Niemal zahamowałem przy jabłoniach i zażądałem wyjaśnień, co było jawnym dowodem, że w ogóle nie powinienem spędzać czasu w jej towarzystwie. Nie mogłem normalnie funkcjonować w obecności tej kobiety. Nie byłem w stanie powstrzymać się przed skokiem na główkę, jakim była obsesja na jej punkcie, chociaż ona skupiała się wyłącznie na sobie. Nie znosiłem Shay za to, że dałem jej się tak omotać w ciągu zaledwie kilku godzin.

Wyjechaliśmy z sadu, minęliśmy szklarnie i dotarliśmy na parking, który teraz był pusty i ciemny z wyjątkiem jednego SUV-a z górnej półki. O tak. To była Shay Zucconi, jaką pamiętałem.

– Jesteśmy na miejscu – powiedziałem, robiąc kółko, aby podjechać od strony kierowcy.

– Kaczki! – Gennie z krzykiem wystrzeliła z siedzenia i rzuciła się do biegu.

– Tam jest gniazdo – wyjaśniłem.

– Czyli kocha wszystkie stworzenia oprócz kur – stwierdziła Shay.

– Mniej więcej. – Zacisnąłem dłonie na kierownicy.

Shay odwróciła się w moją stronę. Spoglądała wprost na mnie, a ja uciekałem wzrokiem, by na nią nie patrzeć. W końcu powiedziała:

– Mogę ci pomóc z Gennie.

– Mamy mnóstwo pomocników.

– Nie wątpię, ale dziewczynka nadal będzie mieć zaległości, jeśli tego nie zmienisz. Proszę, pozwól mi jej pomagać. Wiem, czego potrzebuje. Pracuję w przedszkolu dziewięć lat…

– Jesteś nauczycielką? Ty? – Kompletnie nie mogłem sobie wyobrazić Shay wykonującej pracę wymagającą bezpośredniego zaangażowania i wysiłku.

– Jak sam wiesz, ludzie się zmieniają. – Rzuciła mi poirytowane spojrzenie. – Mogę uczyć Gennie do czasu rozpoczęcia roku szkolnego i pomóc jej nadrobić zaległości, a do tego zająć się pewnymi problemami związanymi z zachowaniem.

To było dokładnie to, czego Gennie potrzebowała i o co błagałem w szkole, ale wrogość, jaką odczuwałem wobec tej kobiety, sprawiła, że byłem gotów z mety odmówić.

– Dlaczego?

– Bo nie cierpię, gdy dzieci zostają w tyle – odrzekła natychmiast. – A Gennie szybko łapie. Jest inteligentna. Z pewnością ma zaległości, jeśli chodzi o podstawowe umiejętności, co powoduje frustrację i inne silne emocje, a to z kolei skutkuje określonym zachowaniem.

– A co ty z tego będziesz miała?

Zaśmiała się smutno.

– A co z tego mają nauczyciele? – Gdy milczałem, dodała: – Muszę mieć coś do roboty, żeby nie myśleć o życiu, dopóki nie zacznie się rok szkolny, bo dopiero wtedy będę na tyle zmęczona, że tego rodzaju myśli przestaną zatruwać mi życie.

Nie zabrzmiało to dobrze.

– Co chciałabyś w zamian w ramach zapłaty?

– Co… ja… chciałabym… w zamian? – Skrzywiła się z niedowierzaniem, że o to zapytałem. – W zamian będę wiedziała, że zdolne dziecko nie musi powtarzać klasy i cierpieć kolejnej traumy w życiu. Zlikwiduj ten trujący bluszcz i będziemy kwita.

Gennie zjawiła się w świetle reflektorów i krzyknęła:

– Są trzy jajka!

– Nie zbliżaj się do gniazda, bo kaczka cię pogoni – ostrzegłem ją, a do siebie dodałem pod nosem: – Chociaż to nieuniknione.

Kolejny raz uświadomiłem sobie, że wychowywanie dzieci nie należy do moich mocnych stron.

Wreszcie odważyłem się spojrzeć na Shay. Ależ była śliczna! Ale dziewczyna, którą znałem dawno temu, nie działała bezinteresownie. Nie robiła niczego, co nie przynosiło jej korzyści, tylko dlatego, że tak należy. Nie szukała w innych ludziach dobra. Musiałem zapytać:

– Dlaczego?

Wyjęła klucze z kieszeni i zaczęła pocierać breloczek kciukiem.

– Bo ty zrobiłbyś to samo dla mnie. – Wskazała na quada, jakby chcąc dowieść swojej racji. – I nie przyjąłbyś odmowy.

Dalsza część w wersji pełnej