Tytuł oryginału: This Savage Song

Copyright © 2016 by Victoria Schwab

All rights reserved.

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018

Redaktor prowadząca: Milena Buszkiewicz

Redakcja: Dawid Wiktorski

Korekta: Małgorzata Kryszkowska

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Projekt okładki: Jenna Stempel

Adaptacja okładki i stron tytułowych: Magdalena Bloch

Fotografie na okładce: © 2016 by Vitezslav Valka / Shutterstock and Matyas Rehak / Shutterstock

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

Wydanie elektroniczne 2018

eISBN 978-83-7976-838-7

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Tym, co dziwni, szaleni i potworni

Wielu ludzi to potwory, a wiele potworów

potrafi udawać ludzi

V.A. Vale

Kate

Tamtej nocy, kiedy Kate Harker postanowiła spalić szkolną kaplicę, nie kierował nią gniew czy alkohol. Była zdesperowana.

Spalenie kaplicy to ostatnia deska ratunku. Kate zdążyła już złamać koleżance nos, ściągać na pierwszym egzaminie i obrazić trzy zakonnice. Niemniej czego by nie robiła, Akademia Świętej Agnieszki wybaczała jej za każdym razem. Na tym polega problem z katolickimi szkołami. Widzieli w niej zbłąkaną duszyczkę, którą trzeba nawrócić.

Jednak Kate nie potrzebowała nawrócenia. Musiała się stąd zwyczajnie wydostać.

Już prawie wybiła północ, kiedy Kate ląduje na trawie pod oknem dormitorium. Kiedyś nazywano tę część nocy godziną duchów – mroczny czas, w którym niespokojne dusze wychodziły na wolność. Niespokojne dusze i nastolatki uwięzione w szkole z internatem zbyt daleko od domu.

Ruszyła w dół wypielęgnowaną kamienną ścieżką prowadzącą z dormitoriów do Kaplicy Krzyża, z torbą przerzuconą przez ramię, skąd dobiegało stukanie butelek obijających się o siebie w rytm jej kroków. Zmieściły się wszystkie butelki prócz jednej – ze starym winem z prywatnego zbioru siostry Merilee – którą trzymała w ręku.

Dzwony zaczęły wybijać dwunastą, nisko i cicho, jednak ich dźwięk dochodził z drugiego końca kampusu, z większej Kaplicy Wszystkich Świętych. Tamta była pilnowana praktycznie na okrągło – matka Alice, wielokrotnie przełożona szkoły czy coś tam, spała w pokoju w kaplicy, a nawet jeśli Kate chętnie spaliłaby tamten budynek, nie była na tyle głupia, by oprócz podpalenia popełnić też morderstwo. Nie w obliczu tak poważnych konsekwencji.

Drzwi mniejszej kaplicy były zamykane na noc na klucz, jednak Kate ukradła go wcześniej w czasie niemiłosiernie nudnych wykładów siostry Merilee o szukaniu łaski. Weszła do środka i postawiła torbę na podłodze. W kaplicy panowały absolutne ciemności, głębsze niż Kate miała kiedykolwiek okazję zobaczyć – niebieskie szyby w blasku księżyca były czarne. Od ołtarza dzieliło ją kilkanaście ław i Kate przez chwilę miała wyrzuty sumienia, że podpala to niezwykłe miejsce. Jednak nie była to jedyna kaplica szkoły – nawet nie najładniejsza – a przecież zakonnice z Akademii Świętej Agnieszki ciągle nauczały o potędze poświęcenia.

Kate wypaliła sobie drogę ucieczki z dwóch szkół (w przenośni, oczywiście) w pierwszym roku swojego wygnania i kolejną w drugim, licząc, że wystarczy. Niestety jej ojciec okazał się zdeterminowany (w końcu Kate po kimś to miała) i za każdym razem znajdywał kolejne miejsce. Czwarta szkoła, specjalizująca się w nastolatkach z problemami, wytrzymywała z nią przez prawie rok, zanim się poddała. Piąta – akademia dla chłopców, której dyrekcja była gotowa zrobić wyjątek dla Kate w zamian za hojną darowiznę – zatrzymała ją tylko na kilka miesięcy, jednak ojciec musiał mieć już przygotowane miejsce w następnym ośrodku, ponieważ Kate spakowała się i pojechała tam bezpośrednio, nie zaglądając do Miasta Prawdy.

Sześć szkół w pięć lat.

Ale następnej nie będzie. Nie może być.

Kate kucnęła na drewnianej podłodze, rozpięła torbę i wzięła się do pracy.

Gdy wybrzmiały dzwony, noc stała się zbyt cicha, a kaplica upiornie pusta, więc Kate zaczęła nucić pod nosem pieśń, rozpakowując zawartość torby: dwie butelki jacka i jedna prawie pełna wódki, obie wyciągnięte z pudła ze skonfiskowanymi rzeczami, razem z trzema butelkami liczącej kilka dekad whiskey z gabinetu matki Alice, a także wino siostry Merilee. Ustawiła wszystkie trunki na ostatniej ławie, a potem podeszła do świec modlitewnych. Za trzema rzędami płytkich szklanych miseczek leżał talerzyk z zapałkami, takimi staromodnymi, z długim drewienkiem.

Wciąż nucąc, Kate wróciła do swojej wystawki alkoholi i otworzyła po kolei każdą butelkę, rozlewając zawartość na ławach, jedna po drugiej, oszczędnie. Whiskey matki Alice zachowała na drewniane podium z przodu. Leżała na nim otwarta Biblia, a Kate – chwilowo poddając się mocy przesądów – uratowała księgę, wyrzucając ją przez otwarte drzwi na trawę. Kiedy wróciła do środka, mokry i słodki zapach alkoholu zaatakował jej zmysły. Zakaszlała i wypluła ślinę, pozbywając się z ust kwaśnego posmaku.

Nad ołtarzem znajdującym się na drugim końcu kaplicy wisiał ogromny krzyż i nawet w panującej w kaplicy ciemności czuła na sobie wzrok posągu, kiedy podniosła zapałkę.

Wybacz mi ojcze, bo zgrzeszyłam, pomyślała, pocierając zapałkę o futrynę.

– To nic osobistego – dodała na głos, kiedy nagle pojawił się jasny płomień.

Kate przez dłuższą chwilę obserwowała ogień zbliżający się do jej palców. A potem, zanim zdążył ją poparzyć, rzuciła zapałkę na siedzisko najbliższej ławy. Alkohol zapalił się od razu, a płomień rozprzestrzenił się gwałtownie z głośnym szust i zaraz zaczął trawić także drewno. Po chwili wszystkie ławy stanęły w ogniu, potem podłoga, a na końcu ołtarz. Płomień rósł i rósł, od światełka wielkości jej paznokcia po prawdziwe piekło, które żyło własnym życiem. Kate stała, urzeczona, i patrzyła na taniec ognia wspinającego się centymetr po centymetrze kaplicy, dopóki dym nie wygonił jej na zewnątrz.

Uciekaj, powiedział głos w jej głowie – cichy, naglący, instynktowny – gdy kaplica stanęła w płomieniach.

Nie poddała mu się i zamiast biec usiadła na ławce w bezpiecznej odległości od ognia, przesuwając stopami w tę i z powrotem po trawie.

Mrużąc oczy, była w stanie dostrzec światła najbliższego podmiasta na horyzoncie: Des Moines. Staromodna nazwa, relikt czasów sprzed rekonstrukcji. Garść takich miast była rozrzucona wokół Prawdziwości – jednak żadne nie liczyło więcej niż milion mieszkańców i żadne nie mogło się równać stolicy. Taka była zasada. Nikt nie chciał zwracać na siebie uwagi potworów. Albo Calluma Harkera.

Kate wyciągnęła piękną srebrną zapalniczkę, którą matka Alice skonfiskowała w pierwszym tygodniu szkoły, i zaczęła się nią bawić, by uspokoić drżące dłonie. Kiedy to się nie udało, sięgnęła do kieszeni po papierosa – kolejny łup z pudełka skonfiskowanych rzeczy – i zapaliła, obserwując taniec maleńkiego błękitnego płomienia, który zaraz został pochłonięty przez pomarańczowy żar.

Zaciągnęła się i zamknęła oczy.

Gdzie jesteś, Kate? – zapytała samą siebie.

To gra, w którą bawiła się, odkąd poznała teorię nieskończonych paraleli, głoszącą, że ścieżka życia w rzeczywistości nie jest linią lecz drzewem, a każda decyzja tworzy nową gałąź, a na niej nową wersję człowieka. Kate spodobała się myśl, że istnieje sto różnych Kate żyjących setką różnych żyć.

Może w jednym z nich nie ma potworów.

Może jej rodzina się nie rozpadła.

Może ona i jej matka nigdy nie opuściły domu.

Może nigdy tam nie wróciły.

Może, może, może – a jeśli istnieje setka żyć i setka Kate, w takim razie ona jest tylko jedną z nich i dokładnie taką, jaka powinna być. W końcu łatwiej było jej zrobić to, co musiała zrobić, jeśli wierzyła, że gdzieś tam istnieje jej inna wersja, która podjęła inną decyzję. Która dostała lepsze – albo przynajmniej prostsze – życie. Może nawet je ratowała. Może pozwalała innej Kate pozostać bezpieczną i przy zdrowych zmysłach.

Gdzie jesteś? – zastanawiała się.

Leżysz na łące. Patrzysz na gwiazdy.

Noc jest ciepła. Powietrze czyste.

Na plecach czujesz chłód trawy.

W ciemności nie czają się żadne potwory.

Jak miło, pomyślała Kate w chwili, gdy kaplica przed nią zapadła się, posyłając w niebo kurzawę iskier.

W dali rozległo się wycie syren, a Kate wyprostowała się na ławce.

No to zaczynamy.

W ciągu kilku minut z dormitoriów wypłynął strumień uczennic, a wraz z nimi matka Alice, z bladą twarzą, na którą płonąca kaplica rzucała czerwony cień. Zanim podjechał wóz strażacki i wszystko zagłuszył, Kate miała przyjemność usłyszeć, jak świątobliwa zakonnica wyrzuca z siebie serię nieprzyzwoitych słów.

Nawet katolickie szkoły mają ograniczoną cierpliwość.

Godzinę później Kate ze skutymi rękami siedziała na tylnym siedzeniu radiowozu z Des Moines. Samochód jechał nocą po ciemnym terenie tworzącym północno-wschodni róg Prawdziwości, oddalając się od bezpieczeństwa peryferiów i zbliżając do stolicy.

Kate poruszyła się na siedzeniu, próbując znaleźć bardziej wygodną pozycję. Przejechanie terytorium Prawdziwości wszerz zajmowało trzy dni, a zgodnie z obliczeniami Kate znajdowali się w odległości dobrych czterech godzin od stolicy i jakąś godzinę od granicy Ziemi Jałowej – jednak nie wierzyła w to, by policjant wybrał się tym samochodem w taki teren. Auto nie posiadało zbyt wiele dodatkowego wyposażenia, jedynie żelazne wykończenie oraz wzmacniane ultrafioletem lampy, które przecinały ciemność.

Mężczyzna tak mocno ściskał kierownicę, że knykcie wyraźnie mu zbielały.

Myślała o tym, by powiedzieć mu, żeby się nie martwił, bo jest na to jeszcze za wcześnie – byli zbyt daleko od centrum; krawędzie Prawdziwości były wciąż relatywnie bezpieczne, ponieważ żaden ze stworów ze stolicy nie chciał przekraczać Ziemi Jałowej, skoro miał wystarczająco dużo ludzi do pożarcia w pobliżu miasta. Potem jednak mężczyzna popatrzył na nią spode łba i stwierdziła, że nie będzie go uspokajać.

Przekręciła głowę, przyciskając zdrowe ucho do skórzanego fotela, i wpatrywała się w mrok.

Droga przed nimi wydawała się pusta, a noc gęsta. Kate spojrzała na swoje odbicie w oknie. Dziwny widok – na ciemnym tle pokazywały się tylko najwyraźniejsze elementy: jasne włosy, ostry zarys szczęki, ciemne oczy. Nie dało się zauważyć blizny przypominającej wyschniętą w kąciku oka łzę ani tej biegnącej wzdłuż linii włosów od skroni w dół, przy uchu.

Wiele kilometrów z tyłu z Kaplicy Krzyża zostały pewnie dymiące zgliszcza.

Dziewczęta w piżamach, tworzące rosnący tłum, przeżegnały się na ich widok (Nicole Teak, której Kate niedawno złamała nos, uśmiechnęła się z satysfakcją, jakby Kate wreszcie się doigrała; a przecież ona chciała dać się złapać), a matka Alice pomodliła się za duszę Kate, gdy tę wyprowadzano poza teren szkoły.

Nie będę za tobą płakać, święta Agnieszko.

Policjant coś powiedział, ale słowa rozpadły się, zanim zdążyły do niej dotrzeć, zostawiając za sobą tylko stłumione dźwięki.

– Co? – zapytała, odwracając głowę z udawanym brakiem zainteresowania.

– Jesteśmy prawie na miejscu – mruknął mężczyzna, wciąż obrażony, że ktoś zmusił go do przejechania takiego kawału drogi, choć on wolałby zamknąć dziewczynę na noc w celi.

Minęli znak – 380 kilometrów do stolicy. Zbliżali się do Ziemi Jałowej, terenu buforowego między stolicą a resztą Prawdziwości. Fosa ze swoimi własnymi potworami, pomyślała Kate. Nie istniała wyraźna granica, jednak czuło się zmianę, niczym na wybrzeżu, ziemia zdawała się opadać, chociaż pozostawała płaska. Ostatnie miasteczka znikały, zastąpione przez nieużytki, a świat ze spokojnego zmieniał się w pusty.

Po kilku kolejnych boleśnie cichych kilometrach – policjant nie chciał włączyć radia – monotonny krajobraz ciągnącej się bez końca głównej drogi przerwała odnoga, a radiowóz skręcił w nią. Koła zjechały z asfaltu na żwir, a potem się zatrzymały.

W piersi Kate zamigotało słabo podniecenie, kiedy światła omiotły auto. Nie byli sami; na poboczu wąskiej drogi stał czarny transportowiec. Jedynymi znakami życia było oświetlone podwozie, czerwone światła hamowania i warkot uruchomionego silnika. Światła radiowozu prześlizgnęły się po przyciemnianych szybach drugiego auta i zatrzymały się na metalowej siatce zdolnej porazić setką tysięcy woltów wszystko, co za bardzo by się zbliżyło. Ten samochód był zaprojektowany tak, by przetrwać podróż przez Ziemię Jałową – i spotkanie z każdym jej mieszkańcem.

Kate uśmiechnęła się w ten sam sposób, w jaki uśmiechnęła się do niej Nicole przed kaplicą – z satysfakcją i samozadowoleniem. To nie był uśmiech radości lecz triumfu. Policjant wysiadł, otworzył przed nią drzwi, a potem wyciągnął ją z tylnego siedzenia za łokieć. Rozpiął kajdanki, mrucząc coś pod nosem o polityce i przywilejach bogaczy, podczas gdy Kate rozmasowywała nadgarstki.

– Wolna? – Skrzyżował ramiona na piersi. Uznała to za odpowiedź twierdzącą i ruszyła w stronę drugiego auta, a potem odwróciła się i wyciągnęła rękę. – Ma pan coś, co należy do mnie – powiedziała.

Nie poruszył się.

Kate zmrużyła oczy. Pstryknęła palcami, a mężczyzna spojrzał na mruczący czołgo-samochód i zaraz wyciągnął z kieszeni srebrną zapalniczkę.

Dziewczyna oplotła palcami gładki metal i odwróciła się, jednak zdążyła jeszcze złapać zdrowym uchem słowo „dziwka”. Zignorowała to. Wsiadła do transportowca, zajęła miejsce na skórzanej kanapie i zaczęła wsłuchiwać się w odgłosy odjeżdżającego radiowozu. Jej kierowca właśnie rozmawiał przez telefon, ale popatrzył na nią w lusterku wstecznym.

– Tak, mam ją. Dobra, już. Proszę. – Podał jej komórkę przez okienko w ściance działowej, a Kate podskoczyło ciśnienie. Przyjęła telefon i przyłożyła do lewego ucha.

– Katherine. Olivio. Harker.

Głos po drugiej stronie był cichym grzmotem, dudniącą ziemią. Niepodniesiony i nieznoszący sprzeciwu. Taki ton domagał się szacunku, jeśli nie wprost strachu. Takiego tonu Kate uczyła się od lat, niemniej poczuła, jak wstrząsa nią nieoczekiwany dreszcz.

– Witaj, ojcze – powiedziała, próbując zapanować nad swoim głosem.

– Jesteś z siebie dumna, Katherine?

Zaczęła przyglądać się swoim paznokciom.

– Bardzo.

– Święta Agnieszka to szósta szkoła.

– Aha – mruknęła, udając brak zainteresowania.

– Sześć szkół w pięć lat.

– No co, zakonnice mówiły, że mogę osiągnąć wszystko, jeśli tylko zechcę. A może to byli nauczyciele z Wild Prior? Zaczynam się już gubić…

– Wystarczy. – Słowo było jak uderzenie w splot słoneczny. – Musisz z tym skończyć.

– Wiem – odparła, starając się być tą właściwą Kate, tą, którą chciałby mieć przy sobie, która zasługiwałaby na to, żeby być przy nim. Nie tą leżącą na łące albo tą płaczącą w samochodzie tuż przed wypadkiem. Tą, która niczego się nie bała. Nikogo. Nawet jego. Nie potrafiła przywołać tamtego triumfalnego uśmiechu, lecz wyobraziła go sobie i zachowała jego obraz w pamięci. – Wiem – powtórzyła. – Domyślam się też, że tuszowanie tego rodzaju wybryków staje się coraz trudniejsze. I bardziej kosztowne.

– Dlaczego w takim razie…

– Znasz powód, tato – rzuciła, przerywając mu. – Wiesz, czego chcę. – Słyszała, jak wypuszcza powietrze. Odchyliła głowę, kładąc ją na skórzanym oparciu. Szyberdach transportera był otwarty i mogła oglądać gwiazdy rozrzucone po niebie. – Chcę wrócić do domu.

August

Zaczęło się od wybuchu.

August przeczytał te słowa po raz piąty, wciąż nie rozumiejąc ich znaczenia. Siedział przy kuchennym blacie, tocząc po nim jabłko jedną ręką, a drugą przyciskając otwartą książkę o wszechświecie. Noc rozgościła się za metalowymi żaluzjami, a August czuł, jak miasto przyciąga go do siebie zza ścian. Zerknął na zegarek – spod podciągniętego rękawa widać było położone najniżej czarne kreski. Z drugiego pokoju dało się słyszeć głos jego siostry, chociaż jej słowa nie były przeznaczone dla niego, a z dziewiętnastu niższych kondygnacji docierał do niego wielowarstwowy hałas rozmów, dudnienia ciężkich butów, metaliczne trzaski ładowanej broni i tysiące innych rwanych dźwięków, które tworzyły swoistą muzykę kompleksu Flynna. August na powrót skupił się na książce.

Zaczęło się od wybuchu.

Słowa te przypomniały mu fragment „Wydrążonych ludzi” T.S. Eliota. I tak właśnie kończy się świat. Nie hukiem a skomleniem[1]. Oczywiście w jednym chodziło o początek życia, a w drugim o jego koniec, lecz mimo to August zaczął się zastanawiać: nad wszechświatem, nad czasem, nad sobą. Myśli przewracały się w jego głowie jak domino, jedna wpadała na drugą, druga na trzecią…

Zadarł gwałtownie głowę tuż przed tym, jak otworzyły się stalowe kuchenne drzwi i do środka wszedł Henry. Henry Flynn, wysoki i szczupły, z dłońmi chirurga. Był ubrany w standardowy ciemny uniform oddziałów specjalnych, do którego przypiął srebrną gwiazdę. Należała niegdyś do jego brata, wcześniej do ojca, a jeszcze wcześniej do wuja i tak dalej, pięćdziesiąt lat wstecz, sięgając jeszcze czasów sprzed upadku i rekonstrukcji oraz utworzenia Prawdziwości, a może nawet jeszcze wcześniejszych, ponieważ jakiś Flynn zawsze znajdował się w sercu tego miasta.

– Cześć, tato – powiedział August, starając się nie zabrzmieć, jakby czekał na tę chwilę cały wieczór.

– August – odparł Henry, odstawiając HUV-a, silną latarkę UV, na blat kuchenny. – Co słychać?

August przestał bawić się jabłkiem, zamknął książkę i zmusił się do tego, by siedzieć nieruchomo, chociaż wszystko w nim buzowało dzięki kłębiącym się w głowie myślom; musiało mieć to coś wspólnego z potencjałem i energią kinetyczną, ale zgadywał. Tak czy inaczej, jego ciało pragnęło ruchu.

– Wszystko w porządku? – zapytał Henry, nie doczekawszy się odpowiedzi.

August przełknął głośno ślinę. Nie mógł kłamać, więc dlaczego tak trudno mu było powiedzieć prawdę?

– Nie mogę tak dalej – oznajmił.

Henry popatrzył na książkę.

– Masz dosyć astronomii? – zapytał z fałszywą swobodą. – Więc zrób sobie przerwę.

August spojrzał swojemu ojcu w oczy. Henry Flynn miał łagodne spojrzenie i smutne usta albo smutne spojrzenie i łagodne usta; nigdy nie potrafił ich dopasować. Twarze mają tak wiele rysów, nieskończenie wiele wariacji, a jednak każda potrafiła wyrażać tak łatwe do zidentyfikowania uczucia, jak duma, obrzydzenie, frustracja, zmęczenie… August znowu odpływał gdzieś myślami. Walczył, by wrócić na brzeg.

– Nie mówię o książce.

– August… – zaczął Henry, ponieważ już wiedział, dokąd zmierzała ta rozmowa. – Nie będziemy o tym dyskutować.

– Ale gdybyś tylko…

– Oddziały specjalne nie wchodzą w grę.

Stalowe drzwi otworzyły się ponownie i do kuchni weszła Emily Flynn z pudłem zapasów, które zaraz postawiła na blacie. Była odrobinę wyższa od męża, szersza w ramionach, z ciemniejszą skórą i krótkimi włosami. Na biodrze miała kaburę. Emily poruszała się krokiem żołnierza, jednak podobnie jak Henry miała zmęczone oczy i ściągniętą twarz.

– A ty znowu o tym samym.

– Jestem otoczony przez OSF – zaprotestował August. – Gdzie bym nie szedł, ubieram się jak oni. Czy to taka duża różnica, gdybym stał się jednym z nich?

– Tak – odparł Henry.

– To niebezpieczne – dodała Emily, rozpakowując jedzenie. – Ilsa jest w swoim pokoju? Pomyślałam, że moglibyśmy…

Jednak August nie zamierzał odpuścić.

– Wszędzie jest niebezpiecznie – przerwał jej. – O to właśnie chodzi. Wasi ludzie ryzykują życiem każdego dnia, walcząc z tamtymi, a ja siedzę tutaj i czytam o gwiazdach, udając, że wszystko jest w porządku.

Emily pokręciła głową i wyciągnęła nóż ze stojaka na blacie. Zaczęła kroić warzywa, tworząc porządek z chaosu, jeden plaster po drugim.

– Kompleks jest bezpieczny, August. A przynajmniej bezpieczniejszy niż ulice.

– I właśnie dlatego powinienem być na zewnątrz, pomagając w czerwonej strefie.

– Masz swoje zadania – powiedział Henry. – To…

– Czego się tak bardzo boicie? – warknął August.

Emily odłożyła nóż z metalicznym stuknięciem.

– Naprawdę musisz o to pytać?

– Boicie się, że stanie mi się krzywda? – A potem, zanim zdążyła odpowiedzieć, August wstał. Jednym płynnym ruchem chwycił nóż i wymierzył sobie cios w dłoń. Henry wzdrygnął się, a Emily wciągnęła gwałtownie powietrze, jednak ostrze ześlizgnęło się z jego skóry, jakby była z kamienia, a jego koniec wbił się w deskę do krojenia. W kuchni zapadła cisza.

– Zachowujecie się, jakbym był ze szkła i mógł się rozbić w każdej chwili – powiedział, puszczając nóż. – Ale nie jestem. – Chwycił jej ręce. Tak, jak nieraz robił to Henry. – Em – zaczął łagodnie. – Mamo. Nie jestem kruchy. Wręcz przeciwnie.

– Nie jesteś też niepokonany – odpowiedziała. – Nie…

– Nie wyślę cię na zewnątrz – wtrącił się Henry. – Jeśli ludzie Harkera cię złapią…

– Leo pozwalasz dowodzić całym oddziałem – odparował August. – Wszędzie wiszą zdjęcia jego twarzy, a mimo to wciąż żyje.

– To co innego – stwierdzili jednocześnie Henry i Emily.

– Dlaczego? – rzucił wyzywająco.

Emily podniosła ręce do twarzy Augusta, tak jak kiedyś, gdy był dzieckiem – chociaż to mylne określenie. Nigdy nie był dzieckiem, nie naprawdę, dzieci nie materializują się nagle na środku miejsca zbrodni.

– Chcemy cię chronić. Leo od pierwszego dnia brał udział w operacjach. To jednak oznacza, że stanowi stały cel. I im więcej terenu udaje nam się zdobyć w tym mieście, tym bardziej ludzie Harkera będą chcieli wykorzystać nasze słabości i skraść nasze atuty.

– A czym ja jestem? – zapytał August, odsuwając się od niej. – Waszą słabością czy atutem?

Na te słowa ciepłe brązowe oczy Emily otworzyły się szeroko.

– Jednym i drugim.

Zadawanie takich pytań było nie fair, jednak prawda zabolała.

– Dlaczego tak się zachowujesz? – zastanawiał się Henry, przecierając oczy. – Przecież nie chcesz walczyć.

Miał rację, August nie chciał walczyć – nie na ulicach w środku nocy i nie tutaj, z rodziną – jednak czuł potworną wibrację w kościach, coś próbującego wydostać się na zewnątrz, melodię grającą coraz głośniej i głośniej w jego głowie.

– Nie – przyznał – ale chcę pomóc.

– I tak już pomagasz – upierał się Henry. – Oddziały leczą wyłącznie objawy. Ty, Ilsa i Leo uderzacie w samą chorobę. Tak to działa.

„Ależ właśnie nie działa!” – chciał wykrzyczeć August. Rozejm między siłami w Mieście Prawdy – Harkera i Flynna – trwał zaledwie od sześciu lat i już rozchodził się w szwach. Wszyscy wiedzieli, że nie wytrzyma. Każdej nocy do miasta zakradało się coraz więcej śmierci. Było zbyt wiele potworów i za mało dobrych ludzi.

– Proszę – powiedział. – Mogę zrobić więcej, jeśli tylko mi na to pozwolicie.

– August… – zaczął Henry.

Chłopiec tylko podniósł rękę.

– Po prostu obiecajcie, że to przemyślicie.

Po tych słowach wycofał się z kuchni, zanim rodzice poczuliby się zmuszeni do wyznania mu prawdy.

Pokój Augusta był studium entropii i porządku, swoistym opanowanym chaosem. Niewielkie pomieszczenie nie posiadało okna i gdyby nie było tak dobrze mu znajome, czułby się w nim jak w klatce. Książki od dawna nie mieściły się na półkach i teraz stały w dziwacznych stertach na i wokół łóżka, wiele z nich leżało otwartych, grzbietem do góry, na pościeli. Niektórzy ludzie mają ulubione tematy albo gatunki, lecz Augusta interesowało wszystko, co nie było fikcją – chciał wiedzieć każdą rzecz o świecie takim, jaki był, jest i będzie. Jako ktoś, kto pojawił się na nim nagle, niczym w wyniku magicznej sztuczki, obawiał się niepewnej natury swojej egzystencji – że mógłby w pewnej chwili równie raptownie zniknąć.

Książki były poukładane według tematyki: astronomia, religioznawstwo, historia, filozofia.

August zamiast chodzić do szkoły, uczył się w domu, co w praktyce oznaczało, że zajmował się tym zupełnie sam. Czasami Ilsa próbowała mu pomóc, jeśli akurat jej umysł pracował w kolumnach zamiast w węzłach. Jego brat, Leo, nie miał cierpliwości do książek, zaś Henry i Emily byli zbyt zajęci, więc przez większość czasu August pracował sam. I przez większość czasu nie przeszkadzało mu to. Teraz się to jednak zmieniło. Sam nie wiedział, kiedy samodzielność stała się osamotnieniem.

Oprócz mebli i książek w jego pokoju znajdowały się jeszcze skrzypce. Leżały w otwartym futerale wspartym na dwóch stosach książek, a August instynktownie podążył w jej stronę, lecz oparł się chęci sięgnięcia po nie i zagrania. Zamiast tego zdjął egzemplarz Platona z poduszki i opadł na skotłowaną pościel.

W pokoju było duszno, więc podciągnął rękawy koszuli, odsłaniając setki czarnych kresek, które zaczynały się na lewym nadgarstku i biegły ku górze, aż do ramienia, a potem dalej, do obojczyka i żeber.

Dzisiaj było ich czterysta dwanaście.

August odgarnął ciemne włosy i wsłuchał się w głosy Henry’ego i Emily, którzy wciąż siedzieli w kuchni i rozmawiali w typowy dla siebie łagodny sposób. Rozmawiali o nim, o mieście, o rozejmie.

Co się stanie, jeśli rozejm faktycznie zostanie zerwany? Nie jeśli, lecz kiedy. Leo zawsze mówił kiedy.

August nie istniał jeszcze, kiedy po wydarzeniu zwanym Fenomenem wybuchły wojny o terytorium, słyszał jedynie historie o rozlewie krwi. Widział jednak strach w oczach Flynna za każdym razem, kiedy poruszano ten temat – co zdarzało się coraz częściej. Leo nie wydawał się zaniepokojony – twierdził, że Henry wygrał wojnę terytorialną, że rozejm jest ich zasługą i że mogą to powtórzyć.

„Kiedy przyjdzie czas – mówił Leo – będziemy gotowi.”

„Nie – odpowiadał zawsze Flynn z ponurym wyrazem twarzy. – Nikt nie jest gotowy na coś takiego”.

W końcu głosy z sąsiedniego pomieszczenia umilkły, a August został sam na sam ze swoimi myślami. Zamknął oczy, szukając ukojenia, lecz gdy tylko zapadła cisza, zaraz została przerwana, odległy łomot wystrzeliwanych pocisków odbijał się echem w jego głowie jak zawsze – ten dźwięk zakłócał każdą spokojniejszą chwilę.

Zaczęło się od wybuchu.

Przewrócił się na drugi bok i wyciągnął odtwarzacz spod poduszki, włożył słuchawki do uszu i nacisnął przycisk „play”. Rozbrzmiała muzyka klasyczna, głośno, radośnie i cudownie, a August zanurkował w melodii, obracając w głowie cyframi.

Dwanaście. Sześć. Cztery.

Dwanaście lat od Fenomenu, kiedy przemoc zaczęła przybierać realny kształt, a stolica upadła.

Sześć lat odkąd powstała na nowo dzięki rozejmowi, jednak już nie jako jedno miasto lecz dwa.

I cztery od dnia, kiedy August obudził się pośrodku szkolnej stołówki, którą właśnie odgradzano taśmą policyjną.

„O, Boże – powiedziała jakaś kobieta, chwytając go za łokieć. – Skąd się tu wziąłeś?” A potem krzyknęła do kogoś innego: „Hej, znalazłam chłopaka!”. Uklękła, więc patrzyła mu prosto w twarz i August wiedział, że próbuje zasłonić mu coś. Coś potwornego. „Jak się nazywasz, skarbie?”

August popatrzył na nią beznamiętnie.

„Na pewno jest w szoku” – powiedział mężczyzna.

„Wyprowadź go stąd” – polecił następny.

Kobieta wzięła go za ręce. „Skarbie, chciałabym, żebyś zamknął oczy”. I właśnie wtedy zobaczył to, co znajdowało się za jej plecami. Czarne worki, ułożone na podłodze jak przecinki.

Pierwsza symfonia wybrzmiała w uszach Augusta i chwilę później rozpoczęła się następna. Wyróżniał każdy dźwięk, każdy takt; niemniej, jeśli odpowiednio się skupił, wciąż mógł usłyszeć mrukliwy głos ojca i kroki maszerującej w kółko matki. I właśnie dlatego nie miał problemu z usłyszeniem trzech sygnałów dzwonka komórki Henry’ego. Poznał też odpowiedzi, wypowiedziane cichym i naznaczonym troską głosem.

– Kiedy? Jesteś pewien? Kiedy ją zapisano? Nie, nie. Cieszę się, że mi mówisz. Okej. Tak, wiem. Załatwię to.

Połączenie zostało zakończone, a Henry najpierw zamilkł, a potem znowu się odezwał, tym razem mówiąc do Leo. August tego jednego nie usłyszał – powrotu brata do domu. Właśnie rozmawiali o nim.

Wyprostował się i wyciągnął słuchawki z uszu.

– Daj mu to, czego chce – przemawiał właśnie Leo niskim i beznamiętnym głosem, jak zawsze. – Traktujesz go bardziej jak zwierzątko domowe niż syna, chociaż nie jest ani jednym, ani drugim. Jesteśmy żołnierzami, Flynn. Jesteśmy świętym ogniem…

August przewrócił oczami. Cieszył się z wiary, jaką pokładał w nim brat, jednak mógł to powiedzieć bez tego tonu przekonania o własnej słuszności.

– A ty go dusisz.

W tym mogłem się z nim zgodzić.

Emily dołączyła do rozmowy.

– Staramy się…

– Ochronić go? – dokończył za nią Leo. – Kiedy rozejm zostanie zerwany, ten kompleks nie zapewni mu bezpieczeństwa.

– Nie wyślemy go za linię wroga.

– Otrzymaliście szansę, ja tylko sugeruję, byście ją wykorzystali…

– Ryzyko…

– Nie jest takie duże, o ile będzie ostrożny. A korzyści…

August miał dosyć tego, że rozmawiali o nim za jego plecami, jakby nie słyszał, więc podniósł się z łóżka, przewracając przy tym jedną ze stert książek. Niestety spóźnił się – rozmowa skończyła się, kiedy otworzył drzwi. Leo zniknął, a jego ojciec stał z wyciągniętą ręką, jakby miał zapukać.

– Co się dzieje? – zapytał August.

Henry nie próbował niczego ukrywać.

– Miałeś rację. Zasługujesz na szansę. I myślę, że znaleźliśmy sposób na to, byś mógł pomóc sprawie.

August się uśmiechnął.

– Cokolwiek to jest – oznajmił – wchodzę w to.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

[1] Tłumaczenie cytatu pochodzi z przekładu Czesława Miłosza.