Copyright © 2018 Jakub Bielawski

Copyright © 2018 Phantom Books Horror

Seria: Odmienne Stany Grozy. Biblioteczka OkoLicy Strachu

Wydanie I

ISBN 978-83-66135-03-1

Wszelkie prawa zastrzeżone.

All rights reserved.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana i w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Ilustracja na okładce: Antoine Monmarche
http://www.monch.fr/

Ilustracje: Mikołaj Zachoszcz

Opracowanie okładki, skład i łamanie: Krzysztof „Korsarz” Biliński

Redakcja i korekta: Marta Sobiecka

Redaktor serii: Sebastian Sokołowski

Wydawca: Phantom Books Horror, Szczecinek 2018

www.okolicastrachu.pl

Wielka woda

Pękła wielka ziemia jakoby garnek.

Przez dzień pierwszy południowa burza szaleje. Wdarła się i góry wodą pokryła, powódź wpadła na ludzi jak bitwa, jeden drugiego już nie widzi i z nieba takoż ich nie dojrzeć.

Bogowie sami zlękli się potopu, wznieśli się, umknęli do nieba Anu, jak psy się skulili, pod murem przypadli.

Gilgamesz. Epos starożytnego Dwurzecza, Tablica jedenasta

And rise with me forever

Across the silent sand

And the stars will be your eyes

And the wind will be my hands

The Handsome Family, Far from Any Road

Dziadkowi Gustkowi, który pokazał mi wielką wodę i nauczył bać się świata.

Piława wzbierała od kilku dni i nic nie wskazywało na to, że przestanie. Bywała kapryśna, owszem, ale tegoroczna powódź to było wydarzenie bez precedensu. Widział to wszystko przez lornetkę: zalane wsie, pola, przerwane wały i masy przerażonych ludzi, podobnych do mrówek, którym jakieś okrutne dziecko rozdeptało kopiec. Skryty w eternitowej dziupli poddasza mężczyzna bezwiednie oblizywał spierzchnięte usta. Odrywał trzęsącą się głowę od soczewek, mrugał kompulsywnie, po czym wracał do obserwacji okolicy.

Woda była wszędzie. Spieniona, brunatna, pełna szumowiny. Kotłowała się wściekle w dawnym korycie rzecznym, wypluwając przy tym całe mrowie gwałtownych strumieni. Ten burzliwy pomiot ulewy i ludzkiego zaniedbania, tuż po narodzinach pożerał łakomie kolejne wiejskie gospodarstwa. Nie było przed tym ucieczki. Jak okiem sięgnąć wszędzie bulgotały muliste kipiele. Pomiędzy tym wszystkim pełzały zmęczone larwy wozów strażackich i wojskowych amfibii. Doliną niósł się skowyt ich syren, odbijał się zwielokrotnionym echem od górskich stoków, aby wrócić w spotworniałej, wykoślawionej formie pomiędzy podtopione domy. Było lato 1997 roku.

* * *

Cudza bieda syci i raduje serce, nie można z nią jednak przesadzać. Podobnie jest z wódką. Stary mężczyzna dobrze o tym wiedział, miał doświadczenie w korzystaniu z radości życia. Odstawił radziecką lornetkę, zaślepił grube soczewki i schował wszystko do skórzanego pokrowca. Pokrowiec odwiesił na gwoździu wbitym pięćdziesiąt sześć centymetrów ponad parapetem, z prawej strony okna. Dokładnie na wysokości ręki. Uwielbiał optymalizować przestrzeń, która go otaczała. Chichotał czasem pod nosem i mruczał fragmenty z Księgi Rodzaju. Szczycił się znajomością Biblii, w młodości znał niektóre ustępy na wyrywki. Im częściej ją czytał, tym bardziej utwierdzał się w swym naukowym materializmie. Zresztą, w jego zawodzie nie wypadało wierzyć w przesądy. W pamięci notował numery boczne jednostek OSP. Kojarzył z nimi konkretne nazwiska, twarze, słabości. Stare nawyki zostają z ludźmi do końca.

Przeczesał przerzedzone włosy, poprawił pożyczkę drżącymi dłońmi. Klął w myślach na swoje koślawe, pajęcze palce. Kiedyś było inaczej. Wszystko było lepsze. Nastały psie czasy, spsiali ludzie. Jego to też dotyczyło, on także schodził na psy. Tęsknił za sobą trzydziesto-, a nawet czterdziestoletnim. Miał parę w łapach, gęstą czuprynę i powodzenie u kobiet. Teraz wszystko poszło się paść. Tylko makówka działała jak wcześniej, tylko to mu pozostało. Zawsze liczył kroki. Znał swój dom na pamięć. Nocą nie musiał nawet włączać świateł. Wiedział, gdzie co stoi, ile kroków dzieli łóżko od drzwi, kuchnię od łazienki. Pamiętał o każdym sęku na schodach, policzył je, wyrysował sobie w myślach ich mapę. Jego mózg działał jak dobrze naoliwiony mechanizm. Lubił tak o sobie myśleć, widział siebie samego, jako jednego z bohaterów powieści Lema. Głowa podrygiwała w chorobliwym rytmie starczej melodii. Przestał już na to zwracać uwagę, czasami udawał, że nie widzi rozlanej kawy, kawałków jedzenia na brodzie, czy coraz częstszych zacięć przy goleniu. Zwycięstwo ducha nad materią, zwycięstwo ducha nad materią, zwycięstwo… Mantra, jedna z wielu jakimi zdążyły już nasiąknąć te grube mury. Długie lata samotności zatarły granicę między słowami a myślami. Tak naprawdę wszystko, cały powiat, wieś, dom i meble, dosłownie wszystko mogłoby być li tylko jego fantastycznymi rojeniami albo rzuconymi w ciemność dialogami z samym sobą.

* * *

Wizytę strażaków przewidział ze sporym wyprzedzeniem. Umiał łączyć fakty, wyciągać twarde wnioski z efemerycznych przesłanek. Chwalono go za to w pracy. Dostał nawet medal od ministra. Kiedy to mogło być? Myśl o tym, że czegoś zapomniał, nie miała prawa zrodzić się w tak genialnym umyśle. Odrzucał ją a priori, jak niechciane dziecko albo list z ofertą Trzeciego Filaru. Czekał na białe kaski w kuchni. Pozwalał kawie stygnąć, cieszył się jej zapachem. Odgłosy ciężkich kół miażdżących żużlowy podjazd przywitał kilkoma urwanymi słowami, jakby czkawką nieprzetrawionych myśli. Nie ruszył się z miejsca, słysząc trzaskanie drzwi i głośne rozmowy strażaków. Takich ludzi trzeba wyczekać, pokazać, że ma się władzę, że można się spóźnić, a im nic do tego, że mają siedzieć cicho i dziękować, że w ogóle przyszedł, że… Nie używali dzwonka, walili bezczelnie łapami w podwójne drzwi. Zerwał się, jakby ubyło mu lat, wystraszony taboret trzasnął o podłogę, zawibrował gniewnie. On już sunął przez wąski przedpokój, nie zwracał uwagi na skargi domu i mebli. Nie teraz, nie teraz! Opanował się dopiero na ganku. Kim on jest, żeby miał się tak śpieszyć? Złośliwy uśmieszek wrócił na swoje stałe miejsce. Znów był zimną skałą, czekał i pozwalał łaskawie na kolejne uderzenia. W końcu doczłapał do drzwi, odsunął wszystkie rygle i łańcuchy. Starał się zrobić to jak najszybciej, chciał wystraszyć natrętów, pokazać chamom ich miejsce. W jego głowie tak to wyglądało, właśnie obsobaczał tych prostaków oderwanych dynamitem od pługa. Beształ ich jak psy. Robił to wszystko i jeszcze wiele, wiele więcej. Robił to we własnych myślach…

Palce odmawiały posłuszeństwa. Drżały, kurczyły się mimowolnie. Nie zgadzał się na żadną autonomię, nie tolerował nieposłuszeństwa. Bywało, że beształ młodych milicjantów za krzywe spojrzenie albo opieszałość w salutowaniu. A teraz jego własne dłonie? Złapał zadyszkę, mocując się z tymi zamkami. Zeszło mu dobrą chwilę. Za długo. Strażacy przywitali go kpiącymi grymasami, lekceważąco skłonili głowy. Znał takich jak oni! Szczeniaki bez krzty szacunku do starszych! Barachło! Ścierwo! Znów się zaperzył. Oddychał głęboko, świszczał przy tym i kasłał. Usta znów były suche, spękane. Miał ochotę je sobie wyrwać, wyrzucić w cholerę albo chociaż przejechać po nich językiem. Opanował się. Jak zwykle. Zimna krew, stalowa wola. Przeszedł do konkretów.

Łysiejący grubas gadał od rzeczy. Jaka ewakuacja? Jakie zagrożenie? To były brednie wyssane z brudnego palca jakiegoś solidarucha z powiatu. Oni wszędzie się już wciskali. Nie znali się na robocie, nie znali się na zarządzaniu kryzysowym. Gówno wiedzieli, a chcieli mu rozkazywać. Takiego wała! Opieprzył wsiurów z OSP, pogonił ich, aż się cały popluł. Głupstwo. Pewnie nawet nie zauważyli. Bali się go. I dobrze! W dupie miał te wodę ze Śmierdzielki, mieszkał na wzgórzu, daleko od rzeki. Wygrażał im pięścią, kiedy jeszcze zawracali na podjeździe. Takiego wała! Zadowolony zamknął drzwi i przekręcił wszystkie zamki. Dom dyszał euforią razem z właścicielem.

* * *

Kawa wystygła, ale niezbyt mu to przeszkadzało. Na komendzie nauczył się pić zimną, nawet lekko stęchłą. Roboty na Ząbkowickiej zawsze mieli aż nadto. A on to już zupełne zatrzęsienie. Sumienny był, ambitny. Przykładał się do swoich zadań, słuchał rozkazów, meldował komu trzeba i na kogo trzeba. Radził sobie całkiem nieźle. Bąkali coś o komendzie wojewódzkiej, mówili o awansach, szarżach. Obiecywali rauty, delegacje do Moskwy. Klepali go po ramieniu, przechodzili na „ty” bez pytania, a potem obiecywali złote góry. Jakoś nic z tego nie wyszło. Został tam, gdzie został. Siedział na pieprzonej prowincji i zbierał teczki. Był przecież skrupulatny, umiał ruszyć głową. Dość szybko pokapował się, na co się zanosi i z której strony wieje wiatr. Zabezpieczył sobie emeryturę, doczekał ‘89 i odszedł sam. Nikt mu nie robił problemów. Zadekował się na wsi i grzybiał. Psuł się, jak cały ten pieprzony kraj. Oglądał go codziennie przez lornetkę i aż się gotował. Starość przyszła bez zaproszenia, z listonoszem. Odebrał ją za pokwitowaniem, zostawił nawet roznosicielowi końcówkę z drobnych. Był zdeklarowanym materialistą, dokształcał się i wiedział, że duch zawsze zwycięża ciało. Wystarczy chcieć. On chciał jak nikt inny. Zaczesywał rosnącą łysinę, udawał, że nie widzi tego, czego widzieć nie chciał. Trzymał książki coraz bliżej ściany, a starego diorowskiego Nokturna podkręcał na coraz większą głośność. Miał silną wolę i nie zamierzał się poddawać.

Dopił kawę, przegryzł chleba z pasztetową i nastawił radio. Puszczali właśnie wiadomości. Wysłuchał audycji z odrazą. Ledwo wytrzymał. Cały się gotował, musiał przytrzymać lewy nadgarstek, bo by sobie palce połamał. Mimo to nie wyłączył odbiornika, nawet go nie ściszył. Był twardy, przeczekał. Później nadawali komunikaty powodziowe, ostrzeżenia i inne bzdety. Czekał na jakieś słuchowisko albo koncert. To go uspokajało, dlatego wybierał Jedynkę. Inne stacje grały ten amerykański chłam, od którego chciało mu się rzygać. Tylko ta jedna stacja pozostała mniej więcej taka, jaka była przed tym całym Okrągłym Stołem. Zagrali laureatów zeszłorocznego Konkursu Chopinowskiego. To go uspokoiło. Dał się ponieść muzyce, odsapnął i wymościł się w fotelu. Potrzebował coraz więcej poduszek. Kościsty tyłek wyłapywał każdą sprężynę, każdy kant czy wygnieciony materac. Nie miał ochoty na żadną książkę. Nie zakładał nawet okularów. Po prostu tonął w fotelu i w dźwiękach fortepianu. Obok niego pół kraju zanurzało się w brudnej, śmierdzącej błotem wodzie. Ale to wszystko działo się poza murami domu, u stóp wzgórza i za szosą. Daleko. W zasadzie mogło się w ogóle nie dziać. Ktoś mógł to wszystko wymyślić. Kłamać. Ale po co? Powieki ciążyły, głowa przestawała drżeć, zamiast tego kołysał się do taktu coraz głębszego oddechu. Zaczął pochrapywać przez nos. Poprawił jeszcze koc na kolanach i w końcu zasnął.

* * *

Światła zgasły dokładnie o 21:37. Miał nakręcany budzik i co tydzień synchronizował go z telegazetą. Zabrali prąd. Wyjrzał przez okno. Wszędzie ciemno. Całą wieś odcięli. Też sobie wymyślili, wielka rzecz. Od kilkudziesięciu lat, przynajmniej raz w roku rzeka zalewała łąki i piwnice w kilku gospodarstwach. Teraz, co prawda, było więcej wody, owszem, ale bez przesady. Żeby prąd odcinać? Zdurnieli do reszty.

O 22:00 zagrali w radio nieznaną mu wcześniej melodię i spiker zapowiedział słuchowisko. Głos miał niski, chropawy. Brzmiał trochę, jakby mieli problemy techniczne albo membrana w jego radioodbiorniku szwankowała. Opukał bakelitową obudowę i pokręcił gałkami, szukając lepszej częstotliwości. Sygnał był wyraźny, nawet kiedy odszedł daleko od ustalonej częstotliwości. Być może zagłuszali inne bzdury, żeby móc nadawać komunikaty o tej całej powodzi? Sprawdził na wszelki wypadek kabel zasilania, ale nigdzie się nie naderwał. Wzruszył ramionami. Można i tak. W międzyczasie zaczęło się już słuchowisko. Z tego wszystkiego przegapił tytuł. Był zły na siebie, bo lubił wiedzieć o wszystkim, a tak zmuszony był domyślić się wszystkiego w trakcie. Zrozumiał tylko, że jest to akt pierwszy jakiegoś dramatu. Odpuścił sobie obdukcję aparatu, nie chcąc już nic więcej uronić z treści i wrócił na fotel.

Fabuła nie była specjalnie porywająca, prawdę powiedziawszy, liczył na więcej. Zaczął przysypiać. Kiwał sennie głową, wybudzając się co kilka chwil. Wychwytywał strzępy dialogów, ochłapy fabuły. Usłyszał fragment dziwnej piosenki w wykonaniu jednej z bohaterek. Załapał się później na scenę balu maskowego. Pamiętał, że pojawił się tam jakiś mężczyzna. Później wszystko mu się już pomieszało.

Sen, jawa, słuchowisko i jego własne fantazje. Pochłonęła go woda. Pachniała inaczej niż brunatny ściek przelewający się po okolicznych łąkach i drogach. Nie wyczuł w tym wszystkim ani śladu mułu czy zgnilizny. Nie mógł jednak powiedzieć, że była to woń przyjemna. Wychwytywał w niej jakieś obce, odstręczające nuty. Słodki, jakby kwiatowy zapach, w którym czai się groźba. Pomyślał przez chwilę o mięsożernych roślinach żyjących w lasach równikowych. Ale przecież one pożerały owady, tymczasem to on sam czuł się w tym momencie zagrożony. Otworzył oczy. Dookoła niego rozlewał się bezmiar żółtej wody. Nieruchomy, szklisty wręcz i skrzący się od antracytowych refleksów. Gdzieś ponad nim, ponad taflą tego przedziwnego morza albo jeziora, wznosiły się dwie onyksowo czarne kule. Ich ebonitowy blask docierał do niego bardzo wyraźnie. Ranił wręcz oczy, zmuszał do ucieczki. Wtedy też zdał sobie sprawę, że tonie. Przypomniał sobie o oddychaniu. Zaczął w panice machać rękami, rozbijając niechętną mu breję. Zaczął wrzeszczeć, krzyczał tak głośno, że poczuł, jak w pewnym momencie pękają mu bębenki w uszach, a żuchwa wypada z zawiasów. Dookoła panowała znajoma ciemność, stary dom skrzypiał i trzeszczał, jak zwykle. Za oknem skrzeczała sowa. Wciąż siedział w swoim fotelu. Przyłożył dłonie do skroni. Pod powiekami nadal falował żółty bezmiar wód. Ostatnie, co pamiętał, to niejasne przeczucie, że tuż pod jego stopami, przy dnie, poruszało coś wielkiego i groźnego.

* * *

Całą noc lało. Poranek nie przyniósł poprawy. Oglądał zapłakany świat przez lornetkę i odpychał od siebie ponure myśli. Wody przybywało. Widać to było bardzo wyraźnie. Ulice zamieniły się w rwące potoki, po których nurt wlókł masę śmieci. Widział dryfującą budę i siedzącego na niej przerażonego psa. Obok płynęły połamane gałęzie, jakaś plandeka i coś co mogło być równie dobrze kupą szmat, jak i ludzkimi zwłokami. Nie wiedział nic o ofiarach śmiertelnych w okolicy. Radio trzeszczało, jakby zgubiło sygnał. Może to ulewa uszkodziła antenę? Żadnego pożytku z tego ustrojstwa. Postawił na piecu czajnik, wsypał do szklanki w koszyczku trzy łyżeczki kawy. Gapił się przez kwadratowe okno na pobliski zagajnik. Szukał zwierząt, ludzi. Jakiegokolwiek śladu życia. Gwizd czajnika musiał mu jednak wystarczyć. Postanowił wyjść na podwórko.

Do rzeki daleko, stok całkiem stromy, chyba kamienisty. Zszedł żużlową drogą w stronę ulicy i rozejrzał się dookoła. Krople uderzały o kaptur gumowej sztormówki. Na ryby już nie chodził, ale ze sprzętu korzystał. Nic nie mogło się zmarnować. Oceniał po kolei sąsiednie gospodarstwa. Spieniona woda podchodziła pod okna na parterze, wlewała się przez progi. Mieszkańcy biegali przemoczeni, układali na szybko zapory z worków, sypali prowizoryczne wały. Zaśmiał się pod nosem z ludzkiej głupoty. Gdzieś za rzeką wojskowy wóz pruł wezbraną kipiel. Niebieskie światła wozów strażackich załamywały się w miliardach kropel, nadając krajobrazowi niesamowitej głębi. Nieśmiałe cienie to rosły, to znikały w natłoku szarości pochmurnego dnia. Popatrzył na zegarek. Dopiero 10:13. Nie widział szansy na przejaśnienie. Znał się na czytaniu pogody, jeszcze w wojsku lubił się tym chwalić. To były czasy… Gmerając czubkiem gumofilca w wysokiej trawie, wyczuł coś niepokojącego. Opita deszczówką ziemia wypluwała wodę. Cały stok zdawał uginać się jak trzęsawisko. Myślał coraz szybciej, bezwiednie trzepocząc rachityczną głową. Wyprężył się, zachłysnął, po czym podreptał do domu mamrocząc coś o piwnicy. Ulewa nabierała siły. Woda spływała kaskadami w dół zbocza, wypłukując przy okazji wulkaniczne odpryski pomiędzy połamane źdźbła lipcowej trawy.

* * *

Od pobielonych murów ciągnęło wilgocią. Zarówno tą starą, wżartą w tynk i zaprawę, jak i nową, naniesioną wraz z kilogramami mułu w ciągu ostatniej nocy. Nerwowe drgawki tylko przybrały na sile, kiedy zobaczył ciemne lustro wody kończące się na wysokości ostatniego ze stopni. Ponaglany przełącznik ani myślał zadziałać i sprawić, aby stała się w końcu biblijna jasność. Trzeba było ratować się latarką z demobilu. Trzepnął parę razy otwartą dłonią w mrugającą żarówkę. Po którymś z kolei uderzeniu snop światła nabrał pewności siebie i liznął niskie sklepienie, budząc przy okazji uśpione cienie do tańca. Staruszek omiótł wzrokiem piwnicę. Nie poświęcił zbyt wiele uwagi zardzewiałemu Rometowi, starym bańkom na wino ani też stercie bliżej nieokreślonych gratów w kącie. Interesowała go tylko przysadzista pancerna szafa ustawiona naprzeciwko schodów. Mamrotanie przerodziło się w obłąkańczą litanię, kiedy pokonywał kolejne stopnie i brodził w cuchnącej wodzie. Dotarł do ukochanego mebla i obejrzał go dokładnie, cal po calu. Woda nie zakryła jeszcze stopek, ale niewiele brakowało. Zawartość powinna być sucha. Na pewno jest. Grzebał roztrzęsionymi palcami w kieszeniach sztruksowych spodni. Wiedział, gdzie są klucze, czuł, jak wbijają mu się w udo, ale im natarczywiej gmerał w ich poszukiwaniu, tym jego dłonie drżały coraz bardziej. Zaklął w myślach. A może na głos? Te mury odbierały jego myśli, rezonowały nimi. Czasami wydawało mu się wręcz, że wypowiadają je za niego. Znalazł w końcu! Wyciągnął cały pęk. Zaczął przeglądać, szukając tego właściwego. Ciężko było to robić jedną wolną ręką, na dodatek nie do końca posłuszną. Podparł latarkę brodą, zaczął się pocić. Nerwy ze stali. Nerwy ze stali. Przecież szczycił się zimną krwią. Do rąk wkrótce dołączyła głowa. Arytmiczne paroksyzmy wstrząsały jego wątłym ciałem. Szlag! Upuścił je! Cały pęk! Pochłonęła je łapczywa, ciemna woda. Ledwo udało mu się utrzymać latarkę. Poświecił w okolicach stóp. Gdzieś tu musiały spaść, gdzieś blisko. Mętna deszczówka nie przepuszczała ani odrobiny światła. Połykała fotony jak prastare istoty zagubione w rozrastających się korytarzach rzeczywistości. Teatr cieni zakończył się nagle, bez ostrzeżenia. Opadła kurtyna, ale aktorzy wciąż odgrywali swój niepokojący spektakl za kulisami. Piwnica zaczęła się kurczyć. Niemal słyszał chrobot ścian, skargę sklepienia. Kucnął w towarzystwie jęku – znali się od dawna i z dnia na dzień widywali coraz częściej. Zanurzył rękę w wodzie.

Pajęcze palce rozpoczęły mozolną podróż po dnie piwnicznego oceanu. Kanciasta dłoń, niczym prehistoryczny stawonóg, muskała wilgotne klepisko. Pozbawiony wzroku, musiał zdać się na upośledzony wiekiem dotyk. Nie rozpoznawał chwytanych przypadkiem przedmiotów. Obce kąty, faktury, wszystko to budziło w nim frustrację i obrzydzenie. Nie spodziewał się takich kłopotów. Nie przy tak prozaicznej czynności. W końcu natrafił na metaliczną harmonijkę. Wyczuł okrągły drut, stary breloczek z otwieraczem do piwa. Udało się! Znalazł! Nachylił się jeszcze bardziej, wytężył wzrok, podrywając klucze na powierzchnię. Ale zamiast własnych palców zobaczył wyłaniającą się z wody dłoń!

Opuchnięte palce chwyciły go za koszulę. Widział ślady po zerwanych paznokciach, zgrubienia przypominające o wielokrotnych złamaniach. Cholera jasna, widział nawet ślad po obrączce! Próbował się wyrwać, opędzić od tej bladej ręki. Zaraz dołączyła do niej kolejna! I jeszcze jedna! Piwnicę wypełnił plusk kotłujących się rąk. Przypominały ławicę tłustych, obżartych ścierwem węgorzy. Wiły się pod powierzchnią, badały wokół ślepymi palcami. Pomiędzy nimi, jak wzdęte meduzy, wyłaniały się umęczone twarze. W większości męskie, straszliwie pokancerowane. Kępki zarostu mieszały się ze strupami i plamami zaschniętej krwi. W oczodołach kłębiły się strzępy jakiejś czarnej, oleistej wręcz substancji. Gotów był przysiąc, że słyszał obmierzły szelest włókien. Rzucił się do tyłu. Zahaczył o coś, albo to któraś z rąk chwyciła go za kostkę. Woda wystrzeliła do góry i zrosiła ściany ciemnymi smugami. I nie było już zachłannych rąk ani skatowanych twarzy powtarzających bezgłośnie jedno słowo. Był sam w swojej piwnicy. W jednej z rąk trzymał mokre klucze, drugą przytrzymywał latarkę, która próbowała prześwietlić półkolisty strop na wylot. Myśli odbijały się od siebie, nie umiał ich zebrać, nie umiał sobie z tym poradzić. Przestał nawet zwracać uwagę na nerwowe tiki wstrząsające raz po raz jego ciałem. Głowę wypełniało mu tylko jedno, jedyne słowo – Carcosa.

* * *

Bał się wchodzić do piwnicy. Myśl, że przyjdzie mu brodzić w tym obmierzłym bajorze, napawała go lękiem i wstrętem. Przemógł się jednak. Nie miał wyjścia. Zawartość szafy była zbyt cenna. Wziął się w garść. Był twardy, musiał być twardy. Prawie cały dzień zleciał mu na przenoszeniu kartonowych pudełek na górę. Układał je ostrożnie w sieni, upewniał się, że nikt go nie podgląda, i wracał do piwnicy po kolejne teczki. Później głowił się nad tym, gdzie je ukryć, jak zabezpieczyć. Krążył po domu, przeczesywał zakamarki. Wszystko na nic. Dopiero pod wieczór wpadł na pewien pomysł. Z tego wszystkiego niemal zapomniał o piwnicznych omamach. Zepchnął te niepokojące wspomnienia na dno świadomości, zasypał je zakurzonymi papierami, notatkami służbowymi i kompromitującymi zdjęciami. Jakaś pierwotna cząstka jego umysłu wyła z przerażenia, gryzła synapsy, wrzeszcząc do utraty sił. Udawał, że tego nie słyszy. Próbował zabić w sobie strach, jedynego przyjaciela, który mógłby go jeszcze ocalić.

Wybebeszył szafę i komodę. Ubrania upchnął w workach, zaniósł je później na poddasze. Ich miejsce zajęły stosy skrupulatnie opisanych teczek, dla niepoznaki przykryte kilkoma parami spodni i koszul. To była jego emerytura. Ba, gwarancja bezpiecznego i wygodnego życia. Nie miał złudzeń co do uczuć, jakimi darzyli go nocni interesanci sprzed kilku lat. Był realistą, chwalił się tym przy każdej okazji. Pogardzał tymi wszystkimi spoconymi słabeuszami, którzy prosili go o milczenie. Słuchał obietnic, kiwał głową i podawał im cenę. Nie pozwalał się targować, nie słuchał wymówek. Stawiał twarde warunki. Wyciskał ich wszystkich jak cytryny, jednego po drugim. Ale słowa dotrzymywał. Kopie palił, a oryginały podpisywał jako zabezpieczone. Wszystkie miały swoje osobne pudełka i przegrody w szafie. Bałagan na biurku, to bałagan w głowie. Przy przenosinach, o ile to było oczywiście możliwe, starał się zachować ten podział. Pilnował, jak mógł, porządku. Kiedy wszystko było już gotowe, poczuł dumę. Wykorzystał ją w ostatnim pożegnaniu lęku, zasypał nią wieko trumny, przyklepał ziemię i rzucił pierwszy bukiet. Zadowolony z siebie włączył radio. O dziwo, przestało szumieć. Załapał się na przydługi koncert muzyki orientalnej, której ni w ząb nie mógł skojarzyć. Obce, lekko drażniące dźwięki fletni załamywały się w rytmicznych warknięciach bębnów. Brzęk cymbałów i jęki jakiegoś strunowego instrumentu, podobnego do cytry, przywodziły na myśl żałosny płacz niezliczonych istot. Ta muzyka zawładnęła nim, oczarowała jak kobra polująca na przerażone gryzonie. W transie wydobył kilka świec z kredensu. Ustawił je na stoliku obok radia i rozsiadł się w fotelu. Niepokojąca symfonia wypełniła mu resztę wieczoru. W skąpym świetle świec z Caritasu doczekał w końcu wiadomości.

* * *

Głos spikera był dziwny. To nie mogły być żadne zakłócenia ani usterki. Słychać było wyraźnie, że nic nie przerywa. Chodziło raczej o jego barwę, o sposób wymawiania poszczególnych zgłosek. Przypominało to nieco powtarzanie obcych słów ze słuchu albo czytanie fonetycznego zapisu egzotycznych wyrażeń. Nie podobał mu się ten dziennikarz, a już zwłaszcza nie podobało mu się to, co i o czym mówił.

Musiał być chyba pijany albo coś mu się pomyliło. Daty, których używał, nijak się miały do roku 1997. Wspominał o jakichś rozruchach, o zbiorowym szaleństwie, które miało ogarniać połowę Europy. Nazywał to Drugim Rokiem Bez Lata. Brednie! Jakby tego wszystkiego było mało, wieszczył deszcz czarnej waty, która miała pomóc temu światu znów stać się jednością w nieskończonej wielości. Opowiadał te wszystkie głupoty, jakby czytał z kartki notowania giełdowe, zupełnie bez krzty emocji, być może z odrobiną satysfakcji. Mężczyzna zaniepokoił się. Dorwał się do aparatu i zaczął zmieniać częstotliwość. Bez skutku. Wszędzie to samo, nie było nawet najmniejszego szumu. Zaczął się denerwować. Odział się w gniew. Tak było mu wygodniej. Ale głos wydobywający się ze świeżo zakopanej trumny zdawał się przybierać na sile. Uderzył pięścią w stolik. Raz, drugi, trzeci. Zabolały go palce, przycichły wewnętrzne sprzeciwy. Powoli się uspokajał. Tłumaczył to sobie jakoś, próbował racjonalizować. W końcu wrócił na fotel. Spiker skończył wreszcie czytać te niedorzeczności i zapowiedział kolejną część przerwanego słuchowiska.

* * *

Akt II przyniósł ze sobą obrazy i dźwięki. Z głośnika płynęła żółta rzeka kipiąca od obcych krajobrazów, które połknęły – najpierw pokój, później całe poddasze i dom. Bliźniacze gwiazdy utkane z czarnej waty rozpoczęły taniec w miejscu, gdzie kiedyś piął się w górę brzozowy zagajnik. W ich atramentowych promieniach rozkwitały cieliste kwiaty o konturach wymykających się ludzkiemu oku. Dookoła wirowały pustynne miraże splecione w niekończące się korowody. Rogate postaci, bardziej lub mniej ludzkie w swej powierzchowności, wychynęły z rozpościerającego się na horyzoncie lasu polipów. Podwodne giganty wędrowały niespiesznie po niekończących się wydmach tego dziwnego świata. Nagle wszystko to przykryła wielka woda. Narodziła się z nicości, nie wypluło jej niebo, nie zrodziła spękana ziemia. Po prostu zabrała wszystko w zasięgu wzroku. Wtedy też mężczyzna przypomniał sobie o swoim istnieniu. Na powrót zrozumiał, że musi rozpatrywać siebie jako osobny byt. Było to na wskroś bolesne i trudne doświadczenie. Świadomość wyrwała go z królestwa czarnych gwiazd, po czym na siłę wtłoczyła w to ułomne ciało uwięzione w trzech wymiarach. Zapłakałby, gdyby jeszcze pamiętał, że istnieje coś takiego jak oczy.

* * *

Dom śnił wraz z nim dziwne sny. Majaki przesycone zdeformowanymi twarzami z przeszłości. Pamiętał je wszystkie, wiele z nich łączyło się we wspomnieniach z sygnaturami spraw, niektóre miały nawet nazwiska. Widział je wszystkie na kształt podwodnych maszkaronów ukrytych tuż pod zrudziałą taflą wzbierającej deszczówki. Wykluwały się z czarnego skrzeku, żywiły jego strachem i puchły. Pęczniały tak, aż w końcu wypełniły sobą całą piwnicę. Sięgnęły łukowego sklepienia, rozpełzły się po kątach, po czym zaczęły się parzyć z ukrytymi tam cienistymi postaciami. Słyszał to wszystko z dołu. Odróżniał piskliwy rechot cieni od przejmującego jęku umęczonych ciał. Później zapadła cisza.

* * *

Wiedział, że to wszystko sny, że nic z tego nie dzieje się naprawdę. Był pewien swojej psychiki, swojej woli i poczytalności. Zamknął oczy i zaczął głęboko oddychać. Zacisnął dłonie na poręczach fotela, ukrywając przed samym sobą lękliwe drżenie. Odliczał od stu do jednego. Chciwie łykał powietrze. Wdech. Wdech. Wdech. Zapominał o wydychaniu, zachłysnął się tym wszystkim. Kaszel przeszedł w starczy skrzek. Musiał liczyć od nowa. Wziął się w garść. Pilnował oddechów, pilnował odliczania. Dotarł wreszcie do jedynki i otworzył oczy.

* * *

Czarne słońca zbliżyły się do siebie. Rojowiska ebonitowych włókien błyszczały z pragnienia. Woda wypełniała mu płuca. Była o wiele lepsza od powietrza. Niosła ze sobą prawdziwe poznanie, gnozę. Im więcej jej pił, tym szybciej wypływał ku powierzchni. Uderzył czołem w nieruchomą taflę. Przebił się przez nią jak przez monstrualną błonę. Bezkresny ocean żółci wypluł go wprost w onyksową pustkę bliźniaczych gwiazd. Usłyszał niecierpliwy szept niezliczonych włókien. Poczuł ich zew. Zrozumiał.

* * *

Ciszę rozdzierał wrzask bólu. Była w nim skarga i brak zgody wobec własnego istnienia. Porodowe spazmy zatrzęsły grubymi murami. Dom skarżył się, jęczał głucho i z wyrzutem. Potem znów wszystko umilkło, ale ta cisza była jeszcze gorsza od wrzasków i jęków z podziemi. Kiedy usłyszał człapanie mokrych stóp, prawie rozpłakał się ze szczęścia. Myśl, że to wszystko nareszcie się skończy, napełniła go obłąkańczą radością. Łzy mieszały się z histerycznym śmiechem, a na parterze narastał skrzek tysięcy istot, których obecność była bluźnierczym aktem sprawiedliwości.

* * *

Przed oczami miał abażur martwej lampy. Oświetlały ją wypalone do połowy świece. Rozejrzał się, próbował przekonać samego siebie, że znów siedzi w swoim fotelu, w pustym domu. Zamrugał.

* * *

Mrok wabił go, pochłaniał. On zaś tonął w nim z radością, świadom, że w końcu dostąpi oświecenia. Pojął, że na to właśnie czekał cały czas, całe swoje życie. Zamrugał.

* * *

Drzwi uchyliły się z powątpiewaniem. Miał je za plecami. Poczuł kwaśny odór potu zmieszanego z krwią i nieczystościami. Poczuł zapach wieloletniej wilgoci, swąd mułu. Dotarła do niego wreszcie woń charakterystyczna dla ciemnych, zapomnianych miejsc. Nie liczył już na słuch ani na wzrok. Węch zdradził mu wszystko, co chciał wiedzieć. Zacisnął mocno powieki. Nie chciał ich już otwierać. Nie widział potrzeby.

* * *

Deszcz nie ustawał, przykrył gęstą zasłoną całą okolicę. Wydawało się wręcz, że na świecie nie pozostało już nic poza wodą. Strumienie lały się z nieba, aby spotkać pokrywającą ziemię bezkresną toń. Nie było tu miejsca dla ludzi, dla dzieła ich rąk i lędźwi. Udręczona ludzką arogancją planeta wracała jak zbite dziecko w ramiona praoceanu.

* * *

Masywny dom na wzgórzu obok brzozowego zagajnika opierał się nawałnicom. Wydrążone ślepia ciemnych okien nie zdradzały najmniejszego ruchu, niepodobna było stwierdzić, czy ktoś tutaj mieszka. Jedynie muzyka, dziwna i obca, zdradzała czyjąś obecność. Słowa, które od czasu do czasu przetykały ponurą melodię, należały do dwóch kobiet i jakiegoś mężczyzny. Uporczywy szum kropel zagłuszał ich sens, rozcieńczał go i rozmywał. Pozostały jedynie marne resztki, które wraz z setką brudnych strumieni spłynęły do rozlanej u stóp wzgórza rzeki.

* * *

Załoga wojskowego helikoptera Mi-2 T patrolowała sowiogórskie niebo od samego rana. Wody wciąż przybywało. Zdesperowani ludzie wychodzili na dachy w obawie przed podtopieniem. Układali z worków krótkie wiadomości. Wzywali pomocy, prosili o zapasy i interwencje lekarza. Około godziny 9:00 zaobserwowano niecodzienny komunikat. Na jednym z dachów pojawił się skomplikowany znak – z ułożonego na środku okręgu wychodziły trzy nieregularne, zakrzywione ramiona. Jedno z nich przypominało nieco znak zapytania. Drugie zwijało się na podobieństwo haka. Ostatnie, najkrótsze, było niemal proste. Oprócz tego nie zaobserwowano żadnych liter, liczb ani innych piktogramów. Dziwny znak wymalowany żółtą farbą przyciągał wzrok, wręcz hipnotyzował. Pilot z trudem poderwał maszynę wyżej. Zameldował o znalezisku. Wywołany przez radiostację potwierdził swoją pozycję i jeszcze raz opisał ten dziwny, żółty znak. Dyspozytor milczał przez dłuższą chwilę, po czym wezwał go natychmiast do powrotu. To nie był jedyny taki rysunek, który zauważono tego ranka na Dolnym Śląsku.