Czytaj inne książki Holly Webb:

Biedna, mała Luna

Czaruś, mały uciekinier

Figa tęskni za domem

Gdzie jest Rudek?

Gwiazdko, gdzie jesteś?

Kora jest samotna

Kto pokocha Psotkę?

Ktoś ukradł Prążka!

Łezka, przerażona kotka

Mały Rubi w tarapatach

Mgiełka, porzucona kotka

Na ratunek Rufiemu!

Pusia, zagubiona kotka

Samotne święta Oskara

Smyk, uprowadzony szczeniak

Wąsik, niechciany kotek

W poszukiwaniu domu 

Wróć, Alfiku!

Zagubiona w śniegu

Pusia,
zagubiona kotka

Holly Webb

Ilustracje: Sophy Williams

Przekład: Jacek Drewnowski

Dla Toma

Tytuł oryginału: Lost in the Storm

Przekład: Jacek Drewnowski

Redaktor prowadząca: Sylwia Burdek

Korekta: Teresa Lachowska

Typografia: Stefan Łaskawiec

Skład i łamanie: Barnard Ptaszyński

Copyright © for the Polish edition

by Wydawnictwo Zielona Sowa, Warszawa 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Text copyright © Holly Webb, 2007

Illustration copyright © Sophy Williams, 2007

ISBN 978-83-7895-390-6

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

00-807 Warszawa, Al. Jerozolimskie 96

tel. 22-576-25-50, fax 22-576-25-51

www.zielonasowa.pl

wydawnictwo@zielonasowa.pl

Rozdział pierwszy

Koteczka Pusia leżała na grzbiecie w swoim koszyku, odsłaniając puchaty brzuszek i cicho pochrapując. Nie spała zbyt głęboko, raczej drzemała z łapkami wsuniętymi pod brodę. Jej drobne ciałko zajmowało tylko jeden kąt koszyka. Pusia rosła, tyle że nie bardzo szybko. Koszyk stał w plamie światła, rzucanej przez zimowe słońce, i był bardzo przytulny. Kotka zamierzała spędzić w nim jak największą część popołudnia. W końcu mu siała oszczędzać siły, bo gdy Ela wróci ze szkoły, będzie chciała się bawić.

Mama Eli przeszła obok i Pusia z namysłem otworzyła jedno oko. Czy miała szansę dostać jakąś przekąskę? Mama Eli opuściła rękę, by pogłaskać kicię za uszkami. Na początku nie chciała, by jej córka miała kota. Gdy pierwszy raz zobaczyły Pusię na farmie, gdzie kicia się urodziła, nazwała Pusię „paskudnym kotem” i powiedziała dziewczynce, że lepszym wyborem będzie rybka. (W sumie pewnie Pusia trochę żałowała, że Ela nie ma rybki. Kotka sama chętnie by o nią poprosiła). Gdy jednak kobieta zobaczyła postawę Eli, zrozumiała, że córka jest już wystarczająco duża, aby odpowiednio dbać o kocię, i zmieniła zdanie. Teraz głaskała kicię niemal równie często jak Ela. Pusia zamruczała i le niwie poruszyła łapkami. Mama Eli pogładziła jedwabistą sierść na jej brzuszku i parsknęła śmiechem. Sięgnęła po paczuszkę kocich przysmaków leżącą na blacie. Kotka w pół sekundy wyskoczyła z koszyka i stanęła na tylnych łapkach, opierając przednie o drzwiczki szafki i skrobiąc je, jakby chciała wdrapać się wyżej.

– Nie powinnam tego robić – mama pokręciła głową. – Jesz ich o wiele za dużo. Niedługo ten koszyk będzie dla ciebie za ciasny.

Pusia delikatnie skubnęła trzymany przez kobietę kąsek o smaku krewetek i wskoczyła z powrotem do swojego koszyka. Mama Eli żarto wała – koszyk przecież był ogromny! Kotka lubiła wyciągać się przy brzegu, żeby wydawał się nieco mniejszy.

Kotka pewnie miała wrażenie, że Ela i jej tata trochę przesadzili z rozmiarem koszyka w sklepie zoologicznym.

Pusia uciekła z farmy przed okropnym chłopcem, który chciał nią nakarmić wilczura z sąsiedztwa, lecz Ela z pomocą rodziny w końcu ją odnalazła na kilka dni przed Bożym Narodzeniem. Było to najbardziej śnieżne Boże Narodzenie od dwudziestu lat, więc dziewczynka nie mogła wyjść, by kupić kici gwiazdkowy prezent. Nadrobiła to, kiedy śnieg stopniał, wydając większą część kieszonkowego na kocie zabawki. Ela mijała sklep zoologiczny codziennie w drodze ze szkoły i lubiła tam zaglądać, by wydawać kieszonkowe na różne rzeczy dla Pusi. A Pusia nie miała nic przeciwko temu – bardzo lubiła smakołyki o smaku krewetek...

Kotka nagle nadstawiła uszu. Usłyszała, że ktoś otwiera drzwi wejściowe. To Ela wróciła ze szkoły!

– Jestem! – zawołała Ela i Pusia pobiegła do drzwi, by czule połasić się do jej nóg. Z radością wciągnęła też zapach z zewnątrz, wystawiając nosek za próg.

Dziewczynka delikatnie ją podniosła.

– Hej! Nie uciekaj, Pusiu!

Kicia potarła łebkiem podbródek Eli. Wcale nie próbowała uciec. Fajnie by było wyjść i pospacerować. Odkąd kotka została adoptowana przez rodzinę Eli, rzadko wypuszczano ją na dwór, a spędzanie cza su w domu bywało trochę nudne. W weekendy dziewczynka zabierała Pusię do ogrodu, ale gdy wracała ze szkoły, było już na to zbyt ciemno. Pusia uwielbiała ogród, drapanie kory drzew, pogonie za liśćmi, obserwowanie karmnika dla ptaków. Kotka żałowała, że nie może się podczas tych przechadzek oddalać, ale widziała, jak bardzo Ela się denerwuje, że znowu mogłaby ją stracić, więc wolała trzymać się w pobliżu dziewczynki. Pewnie dla kotki było to niezrozumiałe – jak mogła by się zgubić w sąsiednim ogrodzie!? Wcześniej kotka zaginęła tylko dlatego, że była taka mała. Teraz już trochę podrosła i miała pewność, że zawsze znajdzie drogę powrotną.

– Przyniosłam ci prezent! – oznajmiła Ela, zamykając drzwi. Zaniosła Pusię do kuchni, uściskała mamę i zaczęła szperać w tornistrze.

– Kolejna wycieczka do sklepu zoologicznego? – spytała mama tonem na wpół gniewnym, na wpół roześmianym. – Ten kot zacznie myśleć, że codziennie jest Boże Narodzenie.

Ela popatrzyła na mamę ze skruchą. Sklep znajdował się po drodze ze szkoły do domu i wolno jej było tam zaglądać, pod warunkiem, że nie trwało to zbyt długo. Mama chciała zawsze wiedzieć, gdzie jest Ela.

– Wiem. Ale sama mówiłaś, że potrzebna jej obróżka. Wcześniej nie mieli nic ładnego, ale spójrz na tę! – wyciągnęła piękną obróżkę z niebieskiej skóry. – Cudna, prawda? I zobacz, jest miejsce na jej imię i w ogóle – Ela zapięła obróżkę na szyi Pusi, która energicznie potrząsnęła łebkiem, niepewna, czy podoba jej się to uczucie.

– Trochę za duża – stwierdziła Ela, patrząc uważnie. – Ale pewnie będzie dobra, jak Pusia urośnie, prawda? Wygląda pięknie. – Z obróżki zwieszała się mała, okrągła złota tabliczka. – Było kilka wzorów do wyboru – wyjaśniła Ela. – Można poprosić w sklepie, żeby wygrawerowali jej imię. Ale chciałam sprawdzić, co jeszcze powinniśmy wygrawerować. Może jeszcze adres, na wypadek gdyby się zgubiła?

Mama namyślała się przez chwilę.

– W sumie myślę, że wystarczy nu mer telefonu. Nawet imię nie jest potrzebne. Wiem, że to głupie, ale jeśli wygrawerujemy imię, wszyscy będą je znali i ktoś może ją przywołać. A nie chcemy, żeby każdy miał możliwość zabrania naszej cudownej kici, prawda?

Ela była przerażona.

– Nie! O tym nie pomyślałam. Niech będzie sam numer telefonu – znowu podniosła Pusię i mocno ją przytrzymała, tak mocno, że kotka po kilku sekundach zaczęła się wiercić, próbując się wydostać.

– Hej! Elu, nic się nie dzieje. To tylko na wszelki wypadek. Taka sytuacja jest bardzo mało prawdopodobna – mama posłała córce zaniepokojone spojrzenie. – Wiem, że kochasz Pusię i nie chcę, żebyś ją straciła, ale chyba za bardzo się przejmujesz. Pusia dorasta, a koty są bardzo niezależne. Myślę, że niedługo będziesz musiała wypuszczać ją samą.

Ela spojrzała na Pusię, która obwąchiwała blat w nadziei na więcej przysmaków.

– Ale co, jeśli znowu się zgubi? – spytała.

Mama usiadła obok niej.

– Nie ma powodu, żeby się zgubiła. Koty mają bardzo dobrą orientację w terenie. Nie pobiegnie gdzieś bez powodu, tylko się rozejrzy i upewni, że wie, jak wrócić. W końcu jest mądra, prawda?

Ela pokiwała głową.

- Tak - zgodziła się, po czym dodała z powątpiewaniem: - Ale wcześniej już zaginęła.

– Była malutka, zresztą to nie jej wina. Nigdy nie od dalała się od farmy. I znalazła cię, prawda? To pokazuje, jak niezwykły ma instynkt.

– Mmm – była to prawda.

Nigdy nie pojęli, w jaki sposób Pusia trafiła do nich z powrotem, ale Ela nie wierzyła, że był to jedynie przypadek.

– Chyba trzeba namówić tatę, aby zamontował kocie drzwiczki w tylnych drzwiach. Wtedy Pusia będzie mogła wchodzić i wychodzić, kiedy zechce.

– Dobrze – Ela przystała na to z ociąganiem, wciąż zerkając niespokojnie na Pusię. Kotka była taka mała, nawet teraz, gdy trochę podrosła, i mimo pełnego przysmaków brzuszka. Ela nie mogła przestać myśleć o tym, czy Pusia na pewno będzie bezpieczna na dworze, zupełnie sama.

W weekend tata poszedł z Elą do sklepu zoologicznego po drzwiczki dla Pusi. Pierwszy raz wizyta w tym sklepie nie sprawiła dziewczynce przyjemności. Zazwyczaj przechadzała się po nim i żałowała, że nie ma więcej pieniędzy na prezenty dla kotki! Teraz patrzyła z niepokojem na regał z obrożami, podczas gdy tata rozmawiał z właścicielem sklepu o różnych rodzajach kocich drzwiczek. Wygrawerowane kółko na obróżkę Pusi też było już gotowe i czekało na odbiór, lecz entuzjazm Eli niemal zupełnie zgasł. Zastąpiło go poczucie ulgi, że gdyby Pusia wyszła przez nowe drzwiczki i znikła, ktoś mógłby ją znaleźć i zadzwonić do nich.

Kocie drzwiczki były tak zaprojektowane, że dało się je zablokować, by Pusia mogła przejść tylko w jedną stronę. Montaż okazał się prawdziwym koszmarem. Tata Eli musiał wyciąć kawałek drzwi i zajęło mu to całe wieki. Gdy wreszcie skończył, dziewczynka przykucnęła na trawniku, wymachując krewetkowymi przysmakami, by zwabić kotkę. Pusia dość szybko zrozumiała, na czym polega przechodzenie przez drzwiczki, choć po pierwszej próbie wydawała się bardzo zaskoczona. Przednimi łapkami stała na progu, a tylnymi w kuchni i nie była do końca pewna, gdzie ma brzuszek. Zaczęła wiercić się w panice i nagle cała znalazła się w ogrodzie. Rozejrzała się podejrzliwie, nie do końca świadoma, jak to się stało.

– Mądra Pusia – szepnęła Ela i nagrodziła ją smakołykiem. – Podobają ci się nowe drzwiczki, hmm? Ale będziesz ostrożna, prawda? – podrapała kotkę w jej ulubione miejsce za uszkami. – Trzymaj się blisko ogrodu... – przełknęła ślinę. – Nie wybiegaj na drogę, Pusiu!

Pusia zamruczała, głaskana przez dziewczynkę. Nie miała pewności, czy dokładnie już rozumie, o co chodzi z tymi drzwiczkami, ale wyglądało na to, że może po prostu wychodzić, kiedy jej się spodoba! A potem wrócić, żeby zdrzemnąć się w koszyku – dla kotki takie rozwiązanie było doskonałe, ale po głosie Eli poznawała, że dziewczynka nie jest w pełni szczęśliwa. Kotka dwa razy obeszła ją dookoła, ocierając się, jakby chciała obiecać, że nie ucieknie, aby Ela się dłużej nie martwiła.

Przez pierwsze dni Pusia ograniczała swoje wycieczki tylko do ogrodu. I tak było tam wiele ciekawych rzeczy. Ela miała dość duży ogród – długi i wąski. Jej mama uwielbiała ogrodnictwo i przed domem znajdowały się duże kwietniki, które niespecjalnie interesowały kotkę, ale odkryła także wiele ciekawych zakątków i zakamarków. Najlepsza była stara, wysoka jabłoń z gałęziami zwieszającymi się nisko nad ziemią. Ela miała tam huśtawkę, na której często siadała i śniła na jawie. Drze wo dało Pusi pierwszą prawdziwą szansę trenowania wspinaczki, stanowiło też doskonały drapak.

Ale po jakimś czasie kotka obejrzała już wszystkie ciekawe rzeczy w ogrodzie, więc wspięła się na płot, by obejrzeć sąsiedni ogród. Kotka już wcześniej widziała sąsiadkę – panią Jarską – kiedy Ela podnosiła ją wyżej płotu, by ją pokazać. Pusia nie miała okazji lepiej przyjrzeć się temu ogrodowi, ale teraz zauważyła coś bardzo interesującego. Zeskoczyła z płotu po drugiej stronie, niezbyt elegancko chrobocząc pazurkami, i zatrzymała się na dole, by dla ukojenia nerwów wylizać swoją zmierzwioną sierść. Potem ruszyła na poszukiwania. W ogrodzie sąsiadki było oczko wodne! I to z rybkami, co wkrótce odkryła Pusia. Resztę popołudnia spędziła przycupnięta na kamieniach nad brzegiem, z rozmarzeniem obserwując rybki przepływające to tu, to tam. Kotce zdawało się, że pływają trochę szybciej i są zdenerwowane. Z pewnością wymagało to ćwiczeń, ale Pusia była niemal pewna, że jeśli zanurzy łapkę i potrzyma ją nieruchomo, uda jej się złowić rybkę...

Rybki tak bardzo pochłonęły kotkę, że omal zapomniała wrócić do domu, zanim Ela przyjdzie ze szkoły. Kotka na pewno nie chciała, aby dziewczynka się martwiła, że zaginęła, a poza tym, ma się rozumieć, pragnęła ją zobaczyć. Pusia zawsze umiała odgadnąć, kiedy Ela wróci.

Kotka poderwała się ze swojego miejsca na kamieniach i wdrapała się do połowy płotu pani Jarskiej, zanim w ogóle się zorientowała, że się wspina. Potem prawie zsunęła się w dół i musiała mocno wbić pazurki, żeby nie zjechać. Zawstydzona, pokonała płot i pobiegła przez trawnik do kocich drzwiczek. Ela właśnie otworzyła drzwi wejściowe i mama parsknęła śmiechem, gdy Pusia wpadła przez klapkę do środka.

– W samą porę, Pusiu! Ojej, ledwo łapiesz oddech.

Kotka posłała jej surowe spojrzenie i usiadła na podłodze w kuchni, owijając łapki ogonkiem w pozie pełnej dumy. Starała się nie wyglądać jak kotek, który przed chwilą omal nie spadł z płotu, ale wąsiki ciągle drżały jej z podniecenia. Może i na dworze było trochę niebezpiecznie, ale kotce bardzo się tam podobało!

Rozdział drugi

Była połowa lutego i nagle znowu zrobiło się bardzo zimno. Ela niezmiernie się cieszyła, że Pusia śpi nocami przy jej nogach. Rodzice nakazali, że powinna spać w swoim koszyku, ale udawali, że nie widzą, jak jest naprawdę. Na ogół kicia leżała na skraju łóżka, ale parę razy Ela przytuliła ją do siebie i Pusia spała skulona pod jej podbródkiem.

Ela obudziła się wcześnie rano. Kołdrę miała naciągniętą na ramiona, a nogi zgięte, bo zwinęła się, czując przejmujący chłód. Pusia chodziła po parapecie i miauczała z ekscytacją.

– Pusiu! – jęknęła Ela. – Nawet nie jest jeszcze całkiem widno. Co się dzieje? – a potem usiadła, zdezorientowana. Zrobiło się już prawie jasno, ale pokój wyglądał jakoś inaczej. I dlaczego Pusia robiła takie zamieszanie? Dziewczynka owinęła sobie kołdrę na ramionach niczym płaszcz i podeszła do okna.

– O, proszę! Znowu spadł śnieg! – wykrzyknęła, gdy wyjrzała na dwór.

Tuż przed Bożym Narodzeniem, gdy Pusia zaginęła, napadało dużo śniegu, ale atak zimy nie trwał długo. Styczeń był ponury i mokry.

– Dlaczego dzisiaj trzeba iść do szkoły? – westchnęła dziewczynka. – Po lekcjach będzie za ciemno, żeby dłużej pobawić się na dworze.

Przy śniadaniu próbowała przekonywać, że szkoła będzie pewnie zamknięta z powodu intensywnych opadów śniegu, ale mama stwierdziła, że powiedzieliby o tym w radiu. Mama uroczyście obiecała, że gdy Ela wróci ze szkoły, pomoże jej ulepić całą rodzinę bałwanów. Wydobyły z szafy kozaki, wełniany szalik i czapkę. Zwykle Ela sama chodziła do szkoły. Nie miała zbyt daleko, a po drodze spotykała koleżanki, ale dzisiaj mama zdecydowała, że pójdą razem, bo bała się, że córka może się poślizgnąć i przewrócić na śniegu.