Wprowadzenie

Długie lata spędziłam w medycynie, czując wewnętrzną pasję zrozumienia człowieka i jego problemów zdrowotnych. Wtedy jeszcze nie uświadamiałam sobie, że poszukuję odpowiedzi na dręczące mnie pytanie: dlaczego choruję od najwcześniejszego dzieciństwa, czy jest to coś, co przyniosłam ze sobą, żyjąc w łonie matki, czy może tkwi w tym jakaś inna zagadka, w rozwiązaniu której pomóc mi może właśnie medycyna? Dlatego, dziwnym trafem trafiłam do organizującego się dopiero na Wydziale Farmacji w Warszawie Zakładu Diagnostyki Klinicznej (nazwanego początkowo Zakładem Analityki Klinicznej), gdzie rozpoczęłam specjalizację I stopnia i wraz z nią współtworzyłam pierwszy program dla kierunku o tej nazwie. W międzyczasie, będąc w ciąży, a potem na urlopie macierzyńskim zaczęłam przygotowywać swą pracę doktorską z immunologii, stawiając sobie pytania o miejscową ochronę błon śluzowych przewodu pokarmowego (wydzielniczą immunoglobulinę IgA, zwaną w nauce sIgA), która, czerpana z siary i mleka matki chroni od najwcześniejszego okresu noworodka i niemowlę przed wszelkimi pierwszymi problemami zakażeń pokarmowych, a jednocześnie stymuluje tworzenie mechanizmów ochronnych w błonie śluzowej przewodu pokarmowego. Użyłam do swych badań własnej siary i mleka, gdyż przez jakiś czas nie mogłam karmić dziecka, będąc leczona antybiotykami po porodzie.

Moje badania i ich wyniki uświadomiły mi po pewnym czasie, że szukałam odpowiedzi na nurtujące mnie pytanie, o moje problemy z błoną śluzową żołądka i dwunastnicy od wczesnych lat mego życia. Zrozumiałam, że wszystko w fizjologii jest i było u mnie w porządku, jedynym problemem były moje przeżycia emocjonalne, które rozpoczęły się od 2 roku życia, a związane były z mym ojcem oraz tego konsekwencjami na życie rodziny oraz moje zdrowie. Ta fascynująca podróż w głąb siebie była więc zaczęta w nauce, aby potem przejść na poziom lokalny, a raczej indywidualny, mój własny, obserwując już wtedy bardziej świadomie skutki stosowanych na mnie terapii medycznych.

Nie miałam jednak pojęcia, że ta rozpoczęta w nauce droga, nie będzie miała uwieńczenia w jej głównym nurcie medycznym, lecz musi wyjść poza nią, w inne sfery, zupełnie wtedy nauce nie znane i nie zrozumiane, jako fundamentalne do funkcjonowania człowieka w wielu jego dziedzinach życia, a szczególnie dotyczących zarówno jego wychowania w domu, edukacji szkolnej, także wyboru zawodu i podążania drogą realizacji siebie w świecie, używając swych talentów i pasji.

Odkryłam to dopiero po kolejnych latach, gdy z braku satysfakcji zarówno w leczeniu, jak i poszukiwaniach badawczych, opuściłam naukę (medycynę), aby pójść do pracy w przemyśle. I znowu, zastanawiając się nad istotnym znaczeniem tego wyboru, uświadomiłam sobie, że był to zasadniczy krok do praktyki – tak jak przemysł (farmaceutyczny) produkuje leki dla leczenia ludzkich chorób. Mój krok w tę przestrzeń był jednak symboliczny, gdyż znowu stałam się tam pionierką, tworząc kolejną przestrzeń do pracy (i nowy dział, będąc jego kierownikiem). Niemniej ten fakt był mniej istotny w porównaniu do tego, że dzięki memu pomysłowi tworzenia czegoś nowego, stałam się jednocześnie podmiotem samodzielnym, w tym także do dalszego szkolenia, które zaistniało niebawem, dzięki rezygnacji z niego jednego z dyrektorów, któremu podlegałam. Tak więc wkrótce znalazłam się za niego na zajęciach dla managerów w Centrum Kreowania Liderów, gdzie uświadomiłam sobie, że od tej chwili ja mam zacząć zarządzać sobą. Zajęcia były oparte o techniki psychosyntezy, prowadzone przez emerytowanego profesora UCLU w Kalifornii, twórcę programu MBA psychosyntezy managerskiej i organizacyjnej wprowadzonej na tymże uniwersytecie w połowie lat 70-tych XX w.

Tak więc, znalazłszy się tamże, mogłam zarówno już w CKL, jak i potem kontynuować studiowanie psychologii, a szczególnie zgłębić psychosyntezę i po raz kolejny stałam się pionierką tego podejścia w Polsce. Wkrótce stworzyłam sama programy, tym razem autorskie, wprowadzając je jako uzupełniające do edukacji nauczycieli, począwszy od przedszkola, jak i szkoląc różne środowiska, aranżując powołanie Stowarzyszenia „Edukacja dla Przyszłości”, stając się członkiem Towarzystwa Edukacji Psychosomatycznej w Krakowie (Prof. Henryk Gaertner, Doc. Marzanna Magdoń, Prof. Jan Łazowski), przez ponad 15 lat biorąc udział w sympozjach, organizowanych przez nie, podobnie jak będąc zapraszaną na Sympozja Polskiej i Światowej Akademii Medycyny im. Alberta Schweitzera przez jej twórcę – Profesora Kazimierza Imielińskiego. W tym czasie uczestniczyłam w dziesiątkach różnorodnych konferencji naukowych organizowanych przez liczne uczelnie, zarówno publiczne jak i prywatne, prezentując swe całościowe (systemowe) podejście do zdrowia i rozwoju człowieka w nauce. Z tego okresu wywodzi się blisko 150 moich publikacji.

Okres ten był jednocześnie czasem intensywnej pracy nad sobą, nad zrozumieniem mechanizmów zaistnienia mych problemów zdrowotnych, jak również budowaniem drogi do ich odkodowania i uwolnienia, podobnie jak do tworzenia „modelu edukacji dla przyszłości”, aby potem nie trzeba było terapii. Opis ten znajdzie Czytelnik w treści tej książki, jak również w szeregu innych mych książek, a wśród nich w następujących:

1. Psychosynteza w edukacji. Wzrastanie samoświadomości człowieka;

2. Zrównoważony rozwój dziecka w świetle nowych wyzwań;

3. Człowiek kwantowy. Zintegrowane podejście do zdrowia i rozwoju;

4. Psychosomatyczne, emocjonalne i duchowe aspekty chorób ze stresu (choroby z autoimmunoagresji);

5. Edukacja zdrowotna w praktyce;

6. Słowo jako energia czyli co niesie słowo (Psychoenergetyka słowa);

7. O sensie życia.

Zachęcam więc do studiowania tej książki, pokazującej me zrozumienie korzeni chorób cywilizacyjnych, zakodowanych w nas wzorców emocjonalnych, będących depozytami ze spóźnionym zapłonem bomb energetycznych, które eksplodują w różnym czasie i miejscach w ciele po latach, nie będąc zrozumiałymi przez medycynę, zajmującą się jedynie objawami i ich likwidowaniem.

Dedykuje tę książkę dla potomnych, zarówno wywodzących się z nauki, jak i młodego pokolenia, dla zrozumienia, że nic w nas nie ginie, jest tylko odłożone w czasie. To podejście pozwoli na promocję zdrowia (aby zdrowo żyć, nie mając na względzie jakiejkolwiek choroby, tylko myśląc z perspektywy JAK BYĆ ZDROWYM), profilaktykę (gdy choroba jest w środowisku jako zagrożenie) oraz terapię (gdy jest już za późno i choroba zaistniała w nas) i zrozumienie, że wiele dróg prowadzi do zdrowia (u-zdrowienia) i uświadomienia sobie, że zdrowie nie jest tylko na poziomie fizycznym, ale na wielu innych i aby powrócić do zdrowia należy podejść do niego systemowo (całościowo), nie redukując go jedynie do objawu i choroby (co wzmacnia chorobę, a nie zdrowie).

Jak powstawała książka?

Książka wyrosła z blogu, który przyszedł do mnie, kiedy zaczęłam moją kampanię promocyjną na publikację książki w języku angielskim „Pokonanie fibromyalgii. Prezentacja historii sukcesu”. Postanowiłam pokazać przyczyny i skutki chorób przed przeczytaniem przez Czytelnika mej książki.

Jako naukowiec w dziedzinie medycyny, nie wyobrażam sobie, że stałam się naukowcem w dziedzinie JA – MOJEGO JA, aby pokazać drogę do mojego najgłębszego rdzenia tożsamości, jego uszkodzenia we wczesnym dzieciństwie z powodu warunków środowiskowych …ale również sposób, aby wrócić do niego, dzięki zrozumieniu korzeni problemów zdrowotnych i chorób, ciągnących się przez lata i przywrócić moją prawdziwą naturę.

Jestem Polką, więc moim językiem ojczystym jest polski, nie angielski. Blog pojawił się już w połowie lata 2013 roku w języku angielskim (ma obecnie ponad 160 odcinków) i jest pisany spontanicznie, czasem w języku polskim (i tłumaczony przeze mnie), czasami tylko w języku angielskim. To była moja głęboka potrzeba wyrażenia siebie najlepiej, jak tylko potrafię. Ale wiem, że wypowiedzi w języku angielskim nie zawsze oddają to, co chcę wyrazić, stąd wymaga on ciągle naprawy. Praca z moim tłumaczem, który jest rodowitym Anglikiem i nie zna zupełnie polskiego, nad Pokonanie fibromialgii uświadomiła mi, jak język niewerbalny przekazu jest istotny, aby uchwycić to, co jest zawarte pod słowami, a co w procesie zdrowienia i rozumienia siebie jest fundamentalne. Oddaje on bowiem całą głębię nas, naszej jaźni (duszy) i pomaga zrozumieć jej wołanie z centrum naszej istoty.

Gdy napisałam już kilkadziesiąt odcinków blogu w języku angielskim, zdecydowałam rozpocząć go w języku polskim. Podobnie jak kilka z moich książek, jego zawartość jest bezcenna dla tych, którzy chcą poznać siebie, odkodować swe zdrowotne problemy, a przede wszystkim zrozumieć ich korzenie, a stąd nie dopuścić do kolejnych chorób. Od najwcześniejszego dzieciństwa kodujemy bowiem wzorce zachowań, a w konsekwencji choroby i tylko od nas zależy wybór zdrowia czy choroby w dorosłym życiu. Zrozumiawszy ich przyczyny, możemy zapobiec nieprawidłowościom, gdyż jak obecnie wiadomo ponad 90 proc. chorób ma podłoże psychosomatyczne, stąd w naszych mocach jest ich pielęgnowanie lub odwołanie. Wybór należy do każdego.

Życzę wszelkiej pomyślności w tej podróży ze mną i będę bardzo wdzięczna, jeśli podzielicie się ze mną swymi pozytywnymi refleksjami, które będą budzić się w miarę czytania, a są związane z PRAWDĄ głęboko zakorzenioną w każdym z nas. To, o czym piszę jest bowiem żywym przykładem tego, że wszystko w życiu ma głębokie korzenie i sens i warto temu poświęcać każdego dnia trochę czasu. Dzięki przyglądaniu się życiu innego człowieka, można korygować swoją własną historię w miarę zrozumienia swego życia i jego lekcji. O tych lekcjach będę tu pisać często, podobnie jak znajdziesz o nich wiele w innych mych książkach.

Zacznę od początku

Cierpiałam na różnorodne dolegliwości bólowe od najwcześniejszego dzieciństwa, których nigdy nie wiązano z niczym, co wydarzyło się w moim życiu, a co od samego początku leczono środkami farmakologicznymi. Teraz, gdy patrzę na to po latach, widzę jak nasze życie jest sterowane skądś, jakby z góry, określając jego głębszy sens. Wtedy jeszcze tego tak nie rozumiałam, choć podążyłam za mymi głębokimi potrzebami znalezienia leku na zdrowotne problemy, dlatego też dedykowałam się medycynie, a szczególnie badaniom naukowym, pogłębiając immunologię (z której obroniłam pracę doktorską) i diagnostykę kliniczną. Już wtedy, a były to lata 70-80 XX w. powoli stawałam się pionierką, wprowadzając pewne kierunki myślenia w medycynie.

Prawie 25 lat poświęciłam poszukiwaniom odpowiedzi dla pytania dotyczące kondycji człowieka i jego zaburzeń zdrowotnych. Początkowo były to badania kliniczne, bardziej związane z diagnostyką czy naukowym zrozumieniem procesów w ciele, a może bardziej precyzyjnie mechanizmów biochemicznych. W tym czasie nauczyłam się wielu różnych teorii i wierzyłam w nie, podobnie jak w lekarzy , którzy stale mieli co robić przy mnie, starając się pomóc mi w problemach zdrowotnych. Ale pewna część mego życia była nieustannie zakryta, zarówno przede mną, jak i przed nimi, gdyż nikt nigdy nie pytał (od najwcześniejszego dzieciństwa) o me przeżycia, ciągnące się od tego okresu.

Moja historia jako fundament

Przez wiele lat mego życia nieustannie pamiętałam moje dzieciństwo pełne stresu po aresztowaniu ojca, jako więźnia politycznego po II wojnie światowej i wiele lat poczucia nieustannego zagrożenia o życie, nie tylko zdrowie. Przypomniałam sobie moje życie pełne strachu i rozpaczy oraz matkę i brata i wpływ tego w życiu codziennym na każde z nas. Wtedy, dawno temu nie wyobrażałam sobie, że wszystko to jest na ten sam temat. Również moi lekarze, zarówno w okresie dzieciństwa, jak i w wieku dorosłym, (już wtedy, gdy pracowałam naukowo w Akademii Medycznej i Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego), nigdy nie zebrali tego wszystkiego razem w jedną całość, aby mi pomóc odzyskać zdrowie. Nikomu nie przychodziło do głowy (także wtedy mnie), aby przyglądać się mojej historii i czytać wszelkie problemy – jak z książki. Tymczasem oni zajmowali się pojedynczym objawem, potem już wieloma, każdy w swej specjalności, niezależnie od siebie, a ja w międzyczasie zbierałam wciąż nowe diagnozy – jak ordery na piersiach, zaliczając kolejne szpitale i biorąc coraz to nowe leki, działające tylko dorywczo, a na dłuższą metę – bez powodzenia.

Przez lata byłam zaangażowana również w cierpienia mojej matki, konsekwencje nie przeleżanych przeziębień i gryp, nieustanne punkcje zatok, które zaowocowały po latach operacją z wstawieniem sztucznej przegrody nosowej; nawracające zapalenia pęcherza i nerek, a w końcu wadliwego rozpoznania raka narządów rodnych (nie operowano) i zastosowania naświetlań radem i kobaltem, które spowodowały nieodwracalne szkody w jej ciele, bardzo szybko po zastosowanej terapii. To przyniosło wkrótce nieprawdopodobne bóle jelit i konieczność dokonania operacji w środku nocy – ze względów życiowych (na skutek sklejenia esicy), wprowadzając sztuczny odbyt (prawie na środku brzucha), a kilka lat później, w podobnych okolicznościach i rozsadzających bólach pęcherza (kilka kropli moczu nie mogło zmieścić się w pęcherzu, który tymczasem zamieniał się w depozyt kryształów) – wykonanie kolejnej drastycznej operacji. Ta ostatnia była jeszcze bardziej dewastująca, gdyż po obu bokach ciała wykonano 4 dziury, aby wyprowadzić przez nie dreny do odprowadzania moczu. Sam widok tych oprzyrządowań, przyprawiał o łzy współczucia, nie wspominając o cierpieniu matki, która odtąd nie mogła już spać na żadnym boku, a do tego dreny musiano usuwać (podobnie jak przyszywać, aby nie wypadły) co sześć kolejnych tygodni. Bywało jednak, że te wszystkie zabiegi musiały być powtórzone wcześniej, gdyż zdarzało się, że dren wypadł w nocy i trzeba było natychmiast jechać do szpitala.

Powracam pamięcią do comiesięcznych dojazdów do szpitala, gdzie wyciągano jej dreny, bardzo często bez znieczulenia (opieka medyczna w tym momencie nie miała pieniędzy na pokrycie kosztów chociażby zastrzyków znieczulających) i wszystko odbywało się na żywca. Pamiętam, gdy oddział urologiczny został przeniesiony pod Warszawę i mama musiała tam dojeżdżać, spotykając się z uwłaczającym godności człowieka traktowaniem przez tę samą osobę, która wykonała jej operację kilka lat wcześniej (z tytułem profesorskim).

Mama żyła w tych warunkach prawie 18 lat, nie mając żadnych innych objawów raka.

Pamiętam, kiedy moja matka czekała w szpitalu na jedną z jej operacji i lekarz zapytał ją, czy bierze pigułki od pielęgniarki (były to leki psychotropowe na uspokojenie pacjentki przed zabiegiem) – a moja mama odpowiedziała: „Biorę to, ale nie łykam”. Zostawiała je codziennie w szufladzie nocnej szafki.

To spowodowało, że, po latach zdałam sobie sprawę, że te słowa nieświadomie dały mi kierunek w szukaniu rozwiązań dla mnie i mych problemów zdrowotnych, inny sposób, inne opcje leczenia, poza lekami i inwazyjnymi, okaleczającymi ciało metodami.

Zanim jednak do tego doszłam, wierzyłam, że tak być musi przez lata, nie lepiej ale gorzej, mimo stosowania przecież leczenia farmakologicznego czy operacyjnego. Po dziesiątkach lat odkryłam jednak, że może być inaczej. Było już to po śmierci mojej matki, po 18 latach uczestnictwa w jej niewyobrażalnym cierpieniu każdego dnia, gdy wspominała, że była zawsze wysportowana, zdrowa, a potem została okaleczona i doprowadzona do inwalidztwa i niepełnosprawności w codziennych czynnościach. Już jednak wtedy, prawie osiem lat wcześniej, wysłana na zajęcia dla manadżerów w Centrum Kreowania Liderów, aby uczyć się zarządzania innymi. Nie przyszło mi jednak na myśl, że mogę wziąć odpowiedzialność za swoje zdrowie w swoje ręce i zacząć krok po kroku odkodować przyczyny, aby wrócić do początku, do „psycho-syntezy życia” …zrozumieć moje traumatyczne dzieciństwo.

Musiałam sama osiągnąć dno – aby pojąć, że muszę zacząć zarządzać sobą. Tak więc przyszły najgorsze cierpienia, bóle we wszystkich częściach ciała, depresja i objawy ciągłego zmęczenia. Nieustannie leczyłam objawy i choć trafiałam do najlepszych w tym specjalistów, staczałam się po równi pochyłej. Nie mogłam spać, wykonać podstawowych życiowych czynności, a najmniejszy ruch powodował nieopisany ból i cierpienie. Wtedy już wiedziałam. Diagnoza jest inna: Fibromialgia jako ewidentny przykład chorób ze stresu i autoimmunoagresji, a moje objawy weszły w pełne spektrum jej (ich) bogactwa.

Byłam ofiarą okoliczności

Czy wierzysz w przypadki? Czy wierzysz w przeznaczenie? Dlaczego życie toczy się tak jak wskazują to okoliczności, a nie inaczej? Czy mamy wpływ na okoliczności? Czy mamy jakikolwiek wpływ na cokolwiek?

Wtedy nie miałam wpływu na nic. Byłam dzieckiem wychowanym w poczuciu nieustannego zagrożenia, z brakiem poczucia bezpieczeństwa, a właściwie żyjącym w nieustannym zagrożeniu życia i zdrowia. Wszędzie wokół mnie było zagrożenie. Jedna z mych późniejszych książek: O sensie życia opisuje w szczegółach mą codzienność. Nigdzie nie było bezpiecznie dla małej dziewczynki, ani w domu, ani poza nim. Wszędzie było strasznie przebywać samotnie, a samotność towarzyszyła mi nieustannie. Dotąd łapię się na kiwaniu do przodu i do tyłu. To syndrom choroby sierocej, która nie opuszczała mnie przez lata, weszła mi w nawyk.

Wszystko i wszyscy byli zagrożeniem. Nie było bezpiecznego miejsca dla małej dziewczynki, aby mogła się ukryć i być sobą. Wszędzie był paniczny strach, strach przed ludźmi, którzy nieśli wszelkiego rodzaju zagrożenia. Oni stali wiecznie pod drzwiami, pukali, przynosili jakieś papiery, po których mama dostawała napadowego bólu serca. Nikt mnie nie potrzebował. Nikt mnie nie kochał, nie przytulał. Zawadzałam po drodze. Matka była wiecznie zdenerwowana i często krzyczała lub mnie dotkliwie biła, także nieustannie była chora i wtedy był paniczny strach o jej życie. Nasze zewnętrzne otoczenie bało się, aby się nie narazić, bo myśmy byli niebezpieczni – bo ojciec był „polityczny”.

Pamiętam tylko strach

Dalsza część książki dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Wprowadzenie

Jak powstawała książka?

Zacznę od początku

Moja historia jako fundament

Byłam ofiarą okoliczności

Pamiętam tylko strach

Nie jesteś wystarczająco dobra w…

Słowa niosą energię

Byłam osiągającą i perfekcjonistką

Nie mam prawa

Twoja mapa ciała. Ono jest bankiem depozytów energetycznych

Jestem nikim

Bałam się nieustannie

Agresja i przemoc wobec dzieci

Psychologiczne opuszczenie w dzieciństwie

Agresja wobec dziecka a utrata tożsamości

Więcej o tożsamości i ranach dzieciństwa

Fibromialgia to ból duszy

Cierpienie duszy jest wołaniem o uwagę i uwolnienie

Czy boisz się mówić? – twoje ciało będzie bolało, twoja dusza będzie cierpiała

Im bardziej wyrażasz siebie, tym więcej uwalniasz bólu i cierpienia

Przeszłość stworzyła moje teraz

Moje ciało wołało o uwagę

Uczenie się słuchania ciała

To nie jest łatwa droga, aby powrócić

Powrót jest prosty, ale trudny

Jaki jest pierwszy krok twojej drogi powrotnej?

Pozwólmy śpiewać wszystkim ptakom. Lasy byłyby bardzo ciche, gdyby śpiewały w nich tylko te ptaki, które śpiewają najpiękniej

Pozwól odejść twoim chorym wzorcom zachowań

Uzdrawianie przeszłości

Zaufaj sobie – to zasadnicze przesłanie, aby zdrowieć

Bezwarunkowa miłość i wybaczanie

Zdefiniuj siebie. Odkryj siebie na nowo

Integrowanie siebie to fundament do harmonii

Twoja wrażliwość jest twoją siłą

Pozwól temu odejść

Pamiętaj, już nie jesteś ofiarą okoliczności

Zarządzanie sobą

Twój umysł będzie się bronił i odwlekał

Praca z wewnętrznym dzieckiem

Twoje wewnętrzne dziecko jest twoim centrum istnienia

Twoje stare wzorce zachowań są twoim wrogiem i niszczą twoje ciało

Zmiana zaczyna się od ciebie

Jaka chcę być? Kim chciałabym się stawać? Czy chciałabym być naprawdę zdrowa?

Życie z poziomu nieświadomego nie służy twemu zdrowiu

Możesz kontrolować swoje otoczenie

Twój wewnętrzny świat

Możesz stworzyć zmianę, jeśli chcesz to zrobić

Bądź w pełni obecny

Twoja droga jest unikalna

Życie jest twoją lekcją i szkołą

Moja odpowiedzialność za zdrowie

To jest trudna sztuka – wiara w siebie

Sztuka zmiany

Najpierw edukacja, aby potem nie trzeba było terapii

Zmiana jest twoją naturą i szansą

Kreowanie zmiany

Systematyczność czyni mistrzostwo

Zachowanie należytej staranności

Ruch jest sztuką

Ty jesteś artystą, rzeźbiarzem twego ciała

Jakość zdrowia i jakość życia

Pytaj i szukaj – aż znajdziesz

Nie pozwól sobie na bylejakość

Objaw czy przyczyna

Synteza jest drogą

Grasz o siebie

Reguluj swe rytmy

Radość bycia badaczem

O znaczeniu ciszy. Odkrywanie ciszy – odkrywanie pełni

Myśl w harmonii. Czytaj komunikaty twojego ciała

Tajemnice wewnętrznego świata

Wzorzec zdrowia jest w tobie

Czas, abyś zadbał o siebie

Kochaj siebie przede wszystkim

Żyj w teraźniejszości aby być zdrowym

Zatrzymaj opór w sobie, zacznij robić cokolwiek

Co czyni różnicę w tobie?

Zobacz sprawy w nowym świetle

Nadajesz znaczenie twojemu życiu

Słuchaj i ucz się

Nie przechowuj w tobie niczego, co cię niepokoi

Jak zapobiegać bólom duszy?

Poznaj swoje pod-osobowości

Więcej o podosobowościach i archetypach

Moce wewnętrznego dziecka

Jeszcze o wewnętrznym dziecku

Obserwacja i rozmowa

Bądź wdzięczna każdego dnia

Uczyń zdrowie twoim priorytetem

Rób to teraz!

Odkryj siłę w tobie

Potrzeba zdrowia czy choroby

Nie walcz z życiem – żyj nim!

Mogłam to zrobić – ty możesz to zrobić także!

Ciesz się z małych rzeczy

Czy ból da się rozciągać?

Co jest pod bólem?

Uczenie się nowych technik pracy ze sobą

Nowa jakość życia

Kreowanie zmiany

Wiem, czego chcę

Jestem sterem, żeglarzem, okrętem, kapitanem

Tylko ja się liczę, nikt inny

Dziś dbam o oddychanie

Codziennie osiągam coraz więcej

Przebaczam sobie i innym zaniedbanie i ignorancję

Czy kiedykolwiek ktokolwiek wierzył w ciebie

Troska czy niepokój o siebie?

Czy jesteś naprawdę gotowy na zmianę?

Twoim zadaniem jest żyć, nie osiągać

Nie pozwól sobie uwierzyć w przewlekły ból!

Dziś doceniam siebie

Nasz system przekonań jest fundamentem dla wzmacniania choroby lub jej uwalniania

Postanawiam cieszyć się każdym dniem

Motywacja jest w tobie

Słuchaj i czuj

Co ja zmienię dzisiaj na jutro?

Co jest dla ciebie najważniejsze?

Jesteś kimś więcej niż twoje problemy zdrowotne

Pamiętaj o nieustannym uwalnianiu napięcia w ciele

Znajdź punkt odniesienia w tobie

Odzyskiwanie siebie

Przecieraj stale lustro twego umysłu

Stwarzanie siebie

Powiedz do widzenia przewlekłym chorobom

Zmień sposób myślenia

Niecierpliwość a twoje zdrowienie

Dzisiaj zasiewasz to, jak chcesz żyć

Dziękuję za ten dzień

Inspiruj siebie codziennie

Dziś kolej na trzecią mą nagrodę – The Parliament Award

Dzieląc się nadzieją, dobrostanem i zdrowiem

Co możesz zrobić teraz dla siebie, aby oświetlić ciemność?

Puść siebie na luzie

Życie po nowemu jest nieustannym wzrastaniem

Co zasiane w tym roku, wyrośnie w przyszłym

Bilans zysków i strat – więcej o tym, co tracisz

Podsumowanie roku

Nowy Rok – nowe wyzwania

Płynąc z nurtem życia

Pionier i innowator

Dzisiaj jasno-widzę

Czy jesteś projektantem twego życia?

Kop głębiej – poznawaj swe wewnętrzne drogowskazy

Zraniony Uzdrowiciel

Bycie ofiarą – odwrócenie skutków

Dziecko-sierota i tego konsekwencje na długie lata życia

Skrzywdzone dziecko – kolejna odsłona z dzieciństwa

Czy Autor/ Reżyser twej sztuki jest obecny, czy udał się na urlop, a twoją rolę – Autora, przejął uzurpator?

Jaką rolę odegrała Mądra kobieta w moim życiu?

Gdzie jest twoja Nauczycielka?

Tym razem to już ostatni archetyp

Jak najlepiej wyrazić swe archetypowe energie w życiu (osobistym, pracy, biznesie), odczytując tym samym sens swego życia?

Zakończenie

Karta redakcyjna

Prawa autorskie:

Ewa Danuta Białek

Warszawa 2014

ISBN 978-83-634-2831-0

Wydawca: INSTYTUT PSYCHOSYNTEZY

Centrum Zrównoważonego Rozwoju Człowieka

ul. R. Maciejewskiego 1/51, 03-187 Warszawa

www.psychosynteza.pl

Sprzedaż wysyłkowa:

instytut@psychosynteza.pl

sklep internetowy http://zdrowiedlaciebie.abc24.eu

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com