Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Małgorzata Burakiewicz

Redaktor prowadzący: Małgorzata Burakiewicz

Redakcja techniczna: Sylwia Rogowska-Kusz

Korekta: Anna Sośnicka (Lingventa)

Zdjęcia na wewnętrznej stronie okładki pochodzą z kolekcji historycznej Roberta Piotrowskiego (Gorzów).

© by Maciej J. Dudziak

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2026

ISBN 978-83-287-4133-1

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Wydanie I

Warszawa 2026

–fragment–

Ten e-book jest zgodny z wymogami Europejskiego Aktu o Dostępności (EAA).

MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF sp.j., Bydgoszcz

Dla Agnes, która jest – po prostu

Mundus vult decipi, ergo decipiatur

(Świat chce być oszukiwany,

więc niech będzie oszukiwany)

Spis treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Dedykacja

5. Motto

6. Gorzów, dziś

7. PROLOG

8. ROZDZIAŁ 1

Gorzów, dziś

Letnie popołudnie – nasycone zapachem kurzu, rozgrzanego bruku i waniliowej waty cukrowej, który snuł się spod dziecięcego wózka sprzedawcy – przykryło miasto niczym miękki koc. Powietrze przepełnione było aromatem pieczonych migdałów i świeżo zmielonej kawy, mieszającym się z delikatną wonią rzeki – lekko mulistą, ale dziwnie kojącą.

Na bulwarze nad Wartą dźwięki niosły się w rytmie pulsu miasta: od kamiennych murów odbijał się kobiecy śmiech, gdzieś zsunął się ze stołu porcelanowy talerz i pękł z cichym westchnieniem, a nad tym wszystkim unosiła się melodia akordeonu – melancholijna, ledwie uchwytna, jak wspomnienie piosenki, którą kiedyś nuciła do snu babka.

Rozmowy przy stolikach tliły się jak ogień w kominku, spokojne i miękkie, przeplatane brzękiem szkła i cichym stukotem sztućców. Nawet dzieci krzyczały ciszej niż zwykle, zapewne lato zmęczyło je swoją obfitością.

I wtedy – nieomal niepostrzeżenie – znad rzeki zaczęło unosić się coś chłodnego. Mgła.

Początkowo była zaledwie smugą – cienką jak strużka mleka wlewana do kawy – ale wkrótce stała się czymś bardziej namacalnym. Wpełzała między stoły, ślizgała się po stopach przechodniów, przysiadała na ramionach, zostawiając po sobie zapach wilgoci, chłodu i czegoś jeszcze – może omszałej ziemi albo starych korzeni.

Właściciele ogrodów unosili głowy znad rachunków i zerkali w stronę Warty, skąd leniwie sunęła mgła. Wydawało się, że rzeka zaczęła oddychać czymś własnym, głębszym i dawnym. Śmiechy cichły. Akordeonista zamilkł, a echo jego ostatniego tonu rozwiało się w powietrzu.

Miasto, nie wiedząc jeszcze dlaczego, na moment wstrzymało oddech.

W ogródku tuż przy restauracji, której kamienny portal dźwigał wypłowiały napis „Stadthaus”, pachniało pieczoną papryką, ziołami z kuchni i starym winem. W powietrzu unosił się dźwięk szkła stukającego o blat, rozmowy były rozleniwione, a nad brudnymi talerzami krążyło kilka much. Czas płynął powoli – aż nagle coś, jak rysa w gramofonowej płycie, przecięło jego rytm.

Z podcienia pergoli, gdzie pnącza wiciokrzewu osłaniały kilka stolików, dobiegł odgłos przesuwających się krzeseł, a potem – dźwięki muzyki. Ale nie takiej z radia czy z głośnika. To były stłumione, niewyraźne szepty i głuchy rytm dobywający się spod ziemi.

I wtedy stara kobieta zaczęła tańczyć.

Była bardzo stara. Drobna, niewysoka. W rozciągniętej, szaroburej sukni, która trąciła naftaliną i kurzem. Jej siwe, splątane włosy poruszały się jakby wbrew wiatrowi, a bose stopy uderzały o bruk w dziwnym, niepokojącym rytmie. Ruchy miała niezborne, jakby prowadziło ją coś niewidzialnego i niezrozumiałego. Kręciła się w miejscu, potem przystawała, podnosiła ręce, szeptała coś do pergoli, do winorośli, w powietrze.

Z początku goście restauracji patrzyli na nią z rozbawieniem. Kilkoro dzieci parsknęło śmiechem, jedna z kobiet z ironią ukrytą w spojrzeniu uniosła kieliszek. Ale szybko śmiech zamarł jej na ustach. Jakiś zapach – przypalonych liści, może starej księgi – i coś w rytmie tych kroków sprawiło, że przestrzeń wokół zmieniła ton.

Rozmowy całkiem ucichły. Szklanki przestały dzwonić. Kelnerka upuściła sztućce – metal uderzył o bruk z dźwiękiem, który zdawał się zbyt głośny jak na popołudnie.

– Czy ona śpiewa? – szepnął ktoś.

Ale to nie był śpiew, raczej modlitwa.

Staruszka mamrotała coś pod nosem, kręciła się w kółko i wydawała się całkowicie nieobecna.

– Co się dzieje? – zapytał gość przy sąsiednim stoliku.

Ludzie zaczęli szeptać, ale nikt nie podszedł bliżej. Wreszcie kobieta zatrzymała się i osunęła na ziemię.

– Dzwońcie po pogotowie! – krzyknął ktoś z tłumu.

Manager restauracji, młody mężczyzna w eleganckiej koszuli, machnął ręką, wyraźnie zirytowany.

– Nie trzeba, zaraz jej przejdzie. To ta stara Niemka. Zawsze robi sceny. Wariatka.

Zebrani ludzie szeptali między sobą, niepewni, co począć. W końcu młoda dziewczyna o jasnych włosach i delikatnych rysach podeszła do staruszki. Uklękła obok niej, wyciągnęła chusteczkę i zwilżyła ją wodą z butelki, którą miała przy sobie. Przetarła jej twarz, a staruszka zaczęła powoli powracać do przytomności. Otworzyła oczy. Jej usta poruszyły się lekko, a potem wyszeptała coś po niemiecku.

– Was ist passiert?

Dziewczyna spojrzała na nią zaskoczona.

– Proszę się nie ruszać, wszystko w porządku.

Chłopak, który stał za nią, przewrócił oczami.

– Ola, daj spokój. To nie nasza sprawa. Zostaw ją, wróćmy do stolika. Masz jeszcze dziś do skończenia tekst! W redakcji nie będą czekać.

Ale Ola go zignorowała.

– Gdzie pani mieszka? – zapytała cicho.

Staruszka drżącą ręką wskazała stary budynek na końcu ulicy, gdzie mieściła się biblioteka wojewódzka.

– Odprowadźcie mnie tam.

Głos miała słaby, ale w jej oczach tlił się dziwny blask. Ruszyły powoli przez Park Róż i po kilku minutach znalazły się przy bocznym wejściu do budynku. Mimo że było dość ciepło, staruszka miała na sobie długi, mocno zużyty sweter z różnokolorowej wełny. Sięgnęła do kieszeni, wyciągnęła stary, ciężki klucz i podała go Oli.

– Proszę – powiedziała już pewniejszym głosem. – To klucz do mojego mieszkania. Tu, na piętrze.

Ola zawahała się, ale podążyła za nią. W środku panował półmrok, w powietrzu unosił się zapach starego papieru i kurzu z nutą czegoś nieokreślonego, jakby przeszłość nigdy nie opuściła tego miejsca.

– Ależ to piękne!

Dziewczyna odruchowo sięgnęła po starą pozytywkę stojącą na regale.

Staruszka opadła na fotel i przymknęła oczy.

– Piękne… ale zwiastuje śmierć.

Mgła za oknem zgęstniała. Przez bulwar przeszedł zimny dreszcz wiatru. Ludzie zaczęli rozglądać się niespokojnie, przeczuwając chyba, że to popołudnie nigdy nie będzie miało spokojnej, sielankowej atmosfery.

– Ta pozytywka ma swoją historię, dziecko. – Głos staruszki był cichy, ale wypełniony czymś więcej niż zwykłe wspomnienia. – To historia sprzed lat. Z czasów, kiedy świat stał się innym miejscem, pełnym brunatności i czerwieni.

Przymknęła oczy. Jej powieki poruszały się delikatnie, zdawało się, że czas zatrzymuje się na chwilę. W pokoju pachniało kurzem starych fotografii, pożółkłych listów i czegoś jeszcze trudnego do nazwania, co unosiło się w powietrzu niczym zapach deszczu po długiej suszy.

– Wiosna tysiąc dziewięćset trzydziestego trzeciego – odezwała się po chwili staruszka głosem, który brzmiał jak przędza snuta z pamięci i cienia. – To był dziwny czas, pełen szeptów i spojrzeń za ramię. Jeszcze jasny, a już można było wyczuć, że coś się kończy. Że nic nie wróci.

Zza okna dochodził monotonny stukot tramwaju na zakręcie ulicy Chrobrego – ten sam dźwięk, który słyszała wtedy, gdy jako młoda dziewczyna, stojąc na rynku, patrzyła, jak mężczyźni w nowych mundurach rozdają ulotki, a kobiety przystają, nerwowo tuląc do siebie torby z chlebem i mlekiem.

– Miasto było jak twarz kobiety, która wciąż jeszcze się uśmiecha, choć dowiedziała się właśnie, że mąż ją zdradza.

Zamilkła na moment, jakby musiała oswoić wspomnienie, które właśnie nadchodziło.

– Ale zanim wszystko się zaczęło, była wiosna. Pachniały bzy na Zawarciu. Dzieci biegały za piłką na bulwarze. I nikt jeszcze nie przypuszczał, że Landsberg zmieni się na zawsze.

Znów przymknęła oczy. Teraz już naprawdę zaczęła opowiadać.

– Miasto od wielu miesięcy pulsowało napięciem, choć wielu wciąż udawało, że wszystko jest tak, jak dawniej. Brukowane ulice rozbrzmiewały stukotem butów przechodniów spieszących do domów, w kawiarniach jeszcze toczyły się rozmowy o polityce, ale głosy były bardziej stonowane, bardziej ostrożne. Jeszcze latem tego roku miasto tętniło swoim zwykłym rytmem, ale czuć było, że coś się zmienia.

Plakaty na murach nawoływały do poparcia Hitlera. NSDAP przejęło władzę w Landsbergu, zdobywając ponad pięćdziesiąt procent głosów. Ulice, które jeszcze kilka lat temu były miejscem swobodnych rozmów, teraz wypełniały się marszami, okrzykami, a potem cichymi szeptami tych, którzy wiedzieli, że lepiej milczeć.

Berlin płonął. Pożar Reichstagu stał się pretekstem do czystek. Gestapo i SA nie kryły się już z terrorem. Landsberg nie był wyjątkiem. Miasto należało już do nich.

A jednak nie wszyscy się poddali. Byli tacy, którzy wiedzieli, co nadchodzi. Tacy, którzy walczyli, nawet jeśli walka była skazana na porażkę. I wśród nich był ktoś, kto jeszcze nie wiedział, że jego los już został zapisany.

Ola spojrzała na staruszkę.

– Co się z nimi stało?

Caroline Lehmann uśmiechnęła się blado i sięgnęła po pozytywkę.

– O tym opowiem ci jutro.

Zamknęła oczy, a w pokoju rozległ się cichy dźwięk melodii. Za oknem mgła znów zaczęła się podnosić. Ola spojrzała na staruszkę, której palce drżały lekko na wieczku pozytywki. Ta wciąż grała swoją hipnotyzującą melodię. Cichą, urywaną, która zdawała się przywoływać coś więcej niż tylko wspomnienia.

– Co się z nimi stało? – zapytała dziewczyna raz jeszcze.

Oczy staruszki pozostały skupione na czymś odległym, niewidocznym, jakby wciąż tkwiła w innym miejscu, w innym czasie.

– O tym opowiem ci jutro – powtórzyła.

Znowu zamknęła oczy, a melodia płynęła z pozytywki jeszcze przez chwilę, po czym zamarła, jakby historia właśnie zamknęła się w jej wnętrzu i czekała na kolejny moment, by znów móc wybrzmieć. W pokoju panowała cisza przerywana jedynie głuchymi odgłosami dobiegającymi z włączonego telewizora.

To był kanał ZDF.

Ekran migotał chłodnym światłem, wypełniając półmrok pokoju ruchomymi obrazami, którym nikt nie przyglądał się uważnie. Dźwięk wydawał się jedynie monotonnym szumem, częścią tła, czymś pozbawionym znaczenia.

Nagle spojrzenie Caroline, dotąd zamglone i odległe, skupiło się na ekranie z taką intensywnością, że Ola poczuła, jak powietrze w pokoju nagle tężeje.

Mężczyzna w garniturze, stojący przed tłumem, gestykulujący w doskonale wyćwiczony sposób, przemawiał pewnym siebie głosem, nacechowanym czymś, co było mieszanką oburzenia i triumfu. Logo partii AfD błyszczało na podium, nad nim widniały rozmaite hasła, a on mówił o potrzebie „nowego porządku”, o konieczności „odzyskania tożsamości narodowej”, o „fałszywych elitach” i „obcych, którzy zmieniają Niemcy w coś, czym nigdy nie były”.

Caroline już kiedyś słyszała te słowa, choć wybrzmiały w innej epoce, w innym rytmie. Jej dłoń, która dotąd leżała nieruchomo na pozytywce, zacisnęła się nagle.

– Nie… – wyszeptała, tak cicho, że Ola ledwo ją usłyszała.

– Co się stało?

Caroline nie odpowiedziała od razu. Wciąż była wpatrzona w obraz, który dla niej nie był wiadomością dnia, tylko czymś znacznie ważniejszym, czymś, co wracało jak powidok historii, która nie chciała przeminąć.

– To się znowu zaczyna.

Jej głos drżał lekko, ale nie ze zmęczenia. Tym razem to był lęk.

– Pamiętam to. I wiem, co będzie dalej.

Ola patrzyła na nią z rosnącym niepokojem, a mężczyzna na ekranie właśnie uniósł dłoń w geście, który miał być uspokajający, ale dla Caroline oznaczał coś innego.

Ostrzeżenie.

W Berlinie, kilkadziesiąt kilometrów dalej, Heiko Koller miał naprawdę powód do zdenerwowania. Poparcie dla jego partii rosło z miesiąca na miesiąc, sondaże nie kłamały – AfD zyskiwało przewagę, a ludzie chcieli słuchać tego, co miał im do powiedzenia, a on mówił to, co chcieliby usłyszeć. To było niemal zbyt proste. Rząd i inne partie same podrzucały im tematy kampanijne, wręcz podawały im na tacy paliwo, które mogli wykorzystać do podsycenia społecznych nastrojów.

Migranci. Islam. Terroryści. Biurokratyzm europejski.

Te hasła działały bezbłędnie. Za każdym razem, gdy rząd próbował gasić jeden pożar, oni rozniecali kolejny, rozlewając benzynę tam, gdzie było to potrzebne. Każdy wiec, każde spotkanie przynosiło setki nowych sympatyków, nowe deklaracje członkowskie, nowe składki. Im większy chaos, tym większa była ich siła.

A jednak coś go drażniło. Nie mógł się skupić. Spokój odbierała mu jedna uparta dziennikarka. Zaczęła grzebać w jego przeszłości, w artykułach prasowych, w relacjach z partyjnych zjazdów. I dotarła dalej, niż powinna. Już odkryła, że był współpracownikiem Stasi.

To nie była nowość. Wielu ludzi miało coś w kartotekach dawnej NRD, wielu działało w strukturach, których później się wypierali. Do tej pory udawało mu się z tego tłumaczyć – mówił o młodzieńczej naiwności, o konieczności, o tym, że wschodnie Niemcy to zupełnie inna rzeczywistość, że czasy były brutalne, że każdy musiał znaleźć sposób na przetrwanie.

Ale ona grzebała dalej. Nie chodziło jej tylko o to, że donosił. Chodziło o to, komu i dlaczego. Spojrzał przez okno. Wiosna tego roku zaczęła się wyjątkowo szybko.

Na ulicach Berlina zieleniły się już drzewa, pojawiły się pierwsze pąki, ludzie w wiosennych ubraniach spacerowali po chodnikach, w kawiarniach na Prenzlauer Berg i Friedrichshain popijano poranne espresso, rozmawiając o polityce, o Europie, o przyszłości.

A on, Heiko Koller, przyszłość miał w zasięgu ręki.

Główna siedziba AfD mieściła się przy Eichhorster Weg na berlińskim Weddingu. Budynek był surowy, modernistyczny, nijaki. Doskonała fasada dla partii, która wciąż udawała, że jest tylko ruchem obywatelskim, że reprezentuje „zwykłych ludzi”, choć w rzeczywistości była napędzana przez cynicznych polityków i biznesmenów, którzy doskonale wiedzieli, jak wykorzystać strach i gniew.

Spojrzał na telefon. Dwie nieprzeczytane wiadomości. Jedna od redaktora naczelnego. Druga od człowieka, który zawsze miał dla niego rozwiązania. Heiko Koller wiedział jedno – jeśli uparta dziennikarka się nie uspokoi, ktoś będzie musiał sprawić, by przestała grzebać w dawnych sprawach.

Sięgnął po laptopa, przesunął palcami po touchpadzie, sprawdzając, czy system odpowiednio zareaguje, choć wiedział, że sprzęt jest przygotowany do pracy w każdych warunkach. Koller był ostrożny, zbyt wiele razy widział, jak ludzie tracili wszystko przez jeden błąd, przez jedno źle zapisane hasło, przez chwilę nieuwagi.

Podniósł się i podszedł do sejfu wbudowanego w ścianę, gładko ukrytego za atrapą starego, niczym niewyróżniającego się regału. Szybko wprowadził kod, potem przesunął palcem po czytniku linii papilarnych. Lekki mechaniczny zgrzyt, klik, otworzyło się.

W środku, oprócz kilku plików, gotówki i pistoletu Glock, znajdował się przenośny twardy dysk. To było jego ubezpieczenie.

Jego polisa na przetrwanie.

Podłączył dysk do laptopa, czując delikatne drżenie w palcach, ale nie z nerwów – raczej z koncentracji, z precyzji, z chłodnej kalkulacji, którą trenował przez lata. Pliki były zaszyfrowane, zabezpieczone wielowarstwowym systemem ochrony, ale to nie miało znaczenia.

Znał właściwe klucze. Otworzył odpowiedni katalog, przeciągnął wybrane dokumenty i wysłał je za pośrednictwem specjalnego szyfrowanego serwera. Nie mógł ryzykować. Minęła sekunda. Potem kolejna. Na ekranie pojawiło się potwierdzenie – wiadomość wysłana.

Telefon zadzwonił niemal natychmiast. Nie odebrał od razu. Zaczekał.

Siedem dzwonków. Potem sygnał ustał. Minęła niespełna minuta i telefon zadzwonił ponownie. Tym razem odebrał natychmiast.

– Dostałeś? – zapytał.

Po drugiej stronie przez chwilę panowała cisza, zakłócana tylko lekkim szumem w tle.

– Tak. I przeczytałem.

Koller wziął głębszy wdech, nie pozwalając, by cokolwiek zdradziło jego napięcie.

– Jedź i za wszelką cenę odzyskaj te dokumenty – powiedział. – Jego głos nie pozostawiał miejsca na negocjacje. – Zanim…

– Zanim? – Rozmówca się zawahał, ale nie dlatego, że nie rozumiał, tylko dlatego, że chciał usłyszeć to bezpośrednio od niego.

– Zanim towarzysze z Kremla dowiedzą się, że mamy poważne kłopoty. – Koller przymknął oczy.

Po drugiej stronie zapadła całkowita cisza, ale Koller wiedział, że jego rozmówca już podjął decyzję.

– Rozumiem.

Połączenie zostało przerwane.

Odchylił się na krześle, przesunął dłonią po twarzy. Teraz wszystko zależało od tego, czy tamten zdąży. I czy nie popełni błędu.

PROLOG

„Neumärkische Zeitung”

gazeta dla mieszkańców Landsberga i okolic

TAJEMNICZE ZNIKNIĘCIE JOSEFA GUTTSTEINA

Landsberg, lato 1891 roku

Delikatne, jakby utkane z mgły dźwięki pozytywki snują się w powietrzu niczym szept minionych wieków, zwiastując nieszczęście. Melodia, zimna i melancholijna, przypomina hipnotyczne kompozycje Erika Satiego. Jej powtarzający się motyw wiruje w zwiewnym, lecz niepokojącym tańcu, z którego nie sposób się wyzwolić. Brzmi jak echo samotności, jak lament zaklęty w mechanicznych trybach, które raz wprawione w ruch, nie zatrzymają się, dopóki ostatni ton nie zgaśnie w ciszy. Ta muzyczna osobliwość, tworzona na początku XX wieku wyłącznie w Landsbergu, kryje w sobie coś złowieszczego – subtelne zniekształcenia, niemal niezauważalne fałsze, które sprawiają, że serce mimowolnie przyspiesza, jakby przeczuwało nadciągającą tragedię.

HISTORIA ZNANEGO ZEGARMISTRZA

Josef Guttstein był człowiekiem szczęśliwym. Jego rodzina przeprowadziła się z Wielkopolski do Landsberga nad Wartą w drugiej połowie XIX wieku i tu, w tętniącym życiem mieście, znalazła swój dom. Josef miał kochającą żonę i troje dzieci, a jego manufaktura zegarów ratuszowych i kościelnych cieszyła się wielkim uznaniem. Oprócz majestatycznych mechanizmów czasomierzy jego firma produkowała także pozytywki, słynące z niezwykłej precyzji i piękna, a ich delikatne melodie wypełniały salony i buduarowe wnętrza.

TRAGICZNE WYDARZENIA NAD WARTĄ

Lecz szczęście nie jest wieczne. Pewnego letniego dnia, gdy słońce złociło fale Warty, Josef wybrał się z rodziną na piknik. Pogoda była cudowna, powietrze ciepłe, a niebo bezchmurne. Josef z uśmiechem sprawdzał liny przy małej łódce, myśląc tylko o słońcu, koszu z jedzeniem i spokojnym nurcie rzeki, który tego dnia miał ponieść ich na niewinny piknik. Nie dostrzegli jednak, że od strony portu na drugim brzegu, jak duch, pojawiła się mgła. Rozsnuwała się nad wodą gęsta i cicha.

Znaleźli się mniej więcej na środku rzeki, gdy mgła, tłumiąc wszelkie dźwięki i pochłaniając światło, nagle ich otoczyła. Początkowy zachwyt przerodził się w niepokój, a ten – w panikę. Dzieci płakały, żona ściskała dłoń Josefa, szepcząc jego imię. Łódź, chybocząca się z powodu ich nerwowych ruchów, przechylała się coraz bardziej, aż w końcu, w jednej tragicznej chwili, się przewróciła. W zimnych, nieprzeniknionych wodach Warty utonęła żona z dziećmi – przeżył tylko Josef, wyrzucony przez nurt na brzeg.

TAJEMNICZE ZNIKNIĘCIE

Od tamtej nocy nie mógł znaleźć ukojenia. Wędrował po mieście, skazany na samotność, jęcząc i rozpaczając nad utraconą rodziną. Ludzie patrzyli na niego ze współczuciem, ale nikt nie potrafił ukoić jego bólu. Wieczorami snuł się ulicami Landsberga, a jego rozpaczliwe zawodzenie odbijało się echem wśród kamienic.

Aż pewnej nocy, gdy mgła znów spowiła miasto, Josef zniknął. Udał się do swojej manufaktury i nikt więcej go nie widział. Pracownicy, zaniepokojeni jego długą nieobecnością, po kilku tygodniach zaczęli dobijać się do zamkniętych drzwi zakładu. Gdy w końcu weszli do środka, nie zastali nikogo. Warsztat był pusty, jakby opustoszały od dawna, lecz na jednym ze stołów stało kilkanaście nowych pozytywek – najpiękniejszych, jakie kiedykolwiek widzieli. Każda z nich grała tę samą melodię, cichą i przejmującą, pełną smutku i żałoby.

Mówiono potem, że to lament Josefa, jego ostatni ślad. Że w nocach spowitych mgłą, gdy ktoś odważy się nakręcić jedną z tych pozytywek, słychać w niej nie tylko muzykę, ale i cichy, rozpaczliwy szept imion jego żony i dzieci. A mgła nad Wartą nigdy już nie była tylko zwykłą mgłą.

Autor: H.P. Weiner

lipiec 1891 r.

ROZDZIAŁ 1

Landsberg a. d. Warthe, 8 kwietnia 1933 r.

Landsberg tonął w mlecznej otchłani mgły, jakby samo miasto zawiesiło się między światem żywych a niezgłębionym snem. Od kilku dni mgła ta spowijała ulice niczym wilgotny całun, wciskając się w każdy zaułek, każdą szczelinę bruku i we wszystkie fasady kamienic. Latarnie uliczne rzucały blade, rozproszone światło, które tylko potęgowało wrażenie odcięcia od rzeczywistości.

Mgła pełzała od strony Warty, sunąc wężowym ruchem przez wąskie uliczki miasta. Była pierzasta, ale jednocześnie lepka, jakby składała się nie tylko z wody, lecz z czegoś bardziej gęstego, niemal żywego. Osadzała się na fasadach kamienic, zacierając ich kontury, zmieniając je w rozmyte, bezkształtne cienie. Światła gazowych latarni przy rynku gasły w jej uścisku, a ich blade aureole niknęły, dławione ciężką, wilgotną zasłoną. Było w tej mgle coś nienaturalnego, co sprawiało, że przechodnie kulili ramiona i przyspieszali kroku. Być może instynktownie czuli, że nie są sami, choć ulice wydawały się puste.

Wczesna wiosna tysiąc dziewięćset trzydziestego trzeciego roku nie mogła do końca rozgościć się w mieście, bo zima nie chciała ustąpić.

W oddali, gdzieś za mgłą, rozbrzmiał głuchy dźwięk dzwonu. Jego głos zdawał się przytłumiony, jakby nawet on ugrzązł w lepkiej zawiesinie. Miasto wstrzymywało oddech. Wczesna wiosna niosła ze sobą nie tylko wilgoć i zapach rzeki od południa, a lasów od północy, ale także coś jeszcze, czego nie sposób było nazwać, ale co osiadało na skórze niczym chłodny dotyk.

Tamten poranek był cichy. Zbyt cichy jak na początek Wielkiego Tygodnia, kiedy mieszkańcy spieszyli do największego kościoła w mieście na nabożeństwa przygotowujące do Wielkanocy. Kościół, znany jedynie z lakonicznych wzmianek w miejskich przewodnikach i nieczytelnych tablic przy wejściu, pierwotnie poświęcony był Maryi Pannie i Jedenastu Tysiącom Świętych Dziewic. Niezwykła liczba, niemal groteskowa w swym przesycie, a jednak w dawnych czasach nie budziła zdziwienia. Była raczej wyrazem zbiorowej potrzeby pośrednictwa, modlitwy i nadziei rozciągniętej na tysiące istnień, jakby Bóg chętniej słuchał w tłumie i tłumu. Prezbiterium zwrócone było ku wschodowi, ku światłu i ku obietnicy – to stamtąd miał nadejść Chrystus w dniu Sądu Ostatecznego. Główne wejście umieszczono po stronie zachodniej, w symbolicznym geście odwrotu od ciemności ku światłu, od śmierci ku zmartwychwstaniu.

Jednak dzisiaj strach przyćmił religijną gorliwość wiernych.

Na schodach prowadzących do bocznego wejścia kościoła przy Butermarkt tłum ludzi stał w milczeniu, otaczając coś na marmurowej posadzce. Na ich twarzach, w tej gęstej mgle zamazanych i bladych, malowały się szok i przerażenie.

Leżało tam dziecko. Chłopiec.

Miał najwyżej osiem lat. Jego ciało ułożone było nienaturalnie, jakby ktoś bezdusznie je porzucił. Najbardziej szokujący był brak lewej ręki, odciętej w sposób sugerujący brutalne działanie. Miejsce amputacji zostało przysypane popiołem, co wydawało się dziwne.

Proboszcz Augustin Ludvig, mężczyzna o zmęczonych oczach i posiwiałych włosach, patrzył z przerażeniem na tę scenę. Modlitwa zamarła mu na ustach. Jego dłonie zaciśnięte na różańcu drżały nie z zimna, lecz z nieopisanego lęku.

– Co tu się dzieje, na miłość boską… – wyszeptał ktoś z tłumu.

Gdy do kościoła dotarł miejscowy nadkomisarz Friedrich Köhler, mgła zdawała się gęstnieć, jakby chciała zasłonić przed światem to, co ukazało się jego oczom. Nie miał daleko. Wiadomość o tym, że coś stało się w Kościele Mariackim, dotarła do niego, gdy był w ratuszu na pobliskiej Schlossstraße. Köhler, wysoki, o surowym wyrazie twarzy, miał na sobie długi płaszcz, którego poły były zawilgotniałe. Spojrzał na ciało i zmarszczył brwi.

– Zabierzcie dzieci i odejdźcie stąd – polecił surowo, ale jego głos był łagodniejszy niż zazwyczaj.

Ludzie zaczęli się powoli rozchodzić, ale niektórzy zostali, przytłoczeni makabrycznym widokiem. Köhler kucnął, by przyjrzeć się bliżej. Jego wzrok przesunął się po twarzy chłopca – bladej, lecz spokojnej, jakby dziecko zostało wyrwane z tego świata nagle, zanim zdążyło zrozumieć, co się dzieje.

– To nie przypadek – mruknął do siebie.

Za plecami Köhlera stanął jego asystent, młody i ambitny Bruno Schwark, który dopiero od kilku miesięcy pracował w Landsbergu. W jego oczach widać było strach, choć próbował zachować pozory profesjonalizmu.

– Komisarzu, to już trzeci przypadek zaginięcia w ciągu miesiąca… A teraz… – Schwark urwał zdanie w połowie, nie chcąc wypowiadać na głos czegoś, co jest oczywiste.

Köhler podniósł się powoli, czując na sobie wzrok proboszcza, który przeżegnał się raz jeszcze, próbując odpędzić złowieszcze myśli.

– Opanuj się, młody człowieku! – huknął. – Co mają zaginięcia do tej makabry?!

Do Köhlera szybkim krokiem podszedł mundurowy. Wręczył mu krótki meldunek. Drobinki czegoś białego i nieuchwytnego zsuwały się z grubego płaszcza policjanta.

Köhler skinął głową.

– I sprawa tajemniczych zaginięć wyjaśniona – mruknął, przeczytawszy treść, a na widok pytającego spojrzenia Schwarka dodał szybko: – Cała trójka spiła się bimbrem szmuglowanym z polskiej strony i dwa dni tkwili nieprzytomni w lesie za miastem. Sprawa skończona!

Spojrzał na ciało chłopca.

– To zaś nie wygląda mi na zwykłą zbrodnię – stwierdził nadkomisarz, wskazując je lekko drżącym palcem. – To coś więcej, co wykracza poza nasze zrozumienie. – Scheiße – mruknął jeszcze pod nosem.

Wiedział, że cały dzień będzie miał zepsuty. Na myśl przyszła mu tłusta gęś, którą jego Gretchen kupiła wczoraj na targu przy Wollstraße od znajomej chłopki. Gęś rzadko gościła na jego stole, a i chłopka z pobliskiego Zantoch o polsko brzmiącym imieniu, którego nie był sobie w stanie teraz przypomnieć, niezbyt często pojawiała się w Landsbergu.

– Scheiße – głośno powtórzył Köhler.

Kilka zaskoczonych osób zwróciło wzrok w jego kierunku.

Mgła zdawała się słuchać z dziwną, niemal chorobliwą uwagą. Przesączała się przez szczeliny okiennic, owijała szyldy i latarnie, pełzała brukiem, zaglądała do klatek schodowych i piwnic. Jakby czegoś szukała, jakby podsłuchiwała modlitwy tych, którzy jeszcze się modlili.

Nad Landsbergiem wisiało pytanie, którego nikt nie odważył się zadać, a mimo to rozbrzmiewało echem w sercach wszystkich, od służki w gospodzie po pastora przy ambonie: kto albo co odpowiada za sprowadzenie na miasto tego mroku? Czy była to kara? Pokuta? Za coś starszego niż grzech, co nigdy nie zostało wybaczone?

Zegar na ratuszu wybił pełną godzinę, ale jego dźwięk wydawał się stłumiony. W powietrzu unosił się zapach świec i spalonego drewna – nie tego domowego, ciepłego, ale takiego, które tli się długo, niechętnie, jak resztki czegoś, co powinno było zniknąć dawno temu.

Zbliżała się Wielkanoc, ale wiara w Zmartwychwstanie była teraz cieniem samej siebie. Kazania powtarzały znane słowa o odkupieniu i światłości, lecz w oczach wiernych nie tliło się nic oprócz zmęczenia i cichego lęku. Niebo nad miastem nie było niebieskie ani nawet szare. Miało barwę brudnego ołowiu, a sam Bóg zawiesił nad miastem zasłonę milczenia.

Dzieci nie bawiły się już na placach, okna domów były zakryte grubymi kotarami. Na niektórych drzwiach pojawiały się kredowe krzyże, stawiane nie przez duchownych, ale przez matki – jakby to ich gest miał większą moc.

Zdawało się, że w głębi uliczki przy Krämerstraße ktoś zanucił pieśń wielkopostną, ale głos urwał się w połowie wersu. A mgła… Mgła tylko gęstniała. Czekała.

Friedrich Köhler spojrzał raz jeszcze na schody kościoła, a potem na nieprzeniknioną szarość. Wiedział jedno: musiał odkryć prawdę, zanim Landsberg całkowicie pogrąży się nie tylko w tej szarości, ale i w strachu.

– Znajdź mi Fabera. Natychmiast!

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji