Tytuł oryginalny: Until Friday Night

Autor: Abbi Glines

Tłumaczenie: Regina Mościcka

Redakcja: Agnieszka Pietrzak

Korekta: Aleksandra Tykarska

Skład: IMK

Projekt graficzny okładki: Katarzyna Borkowska

Zdjęcie na okładce: GretaMarie [gettyimages]

Redaktor prowadząca: Katarzyna Kocur

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

SIMON PULSE

An imprint of Simon & Schuster Children’s Publishing Division

1230 Avenue of the Americas, New York, New York 10020

First Simon Pulse hardcover edition August 2015

Copyright © 2015 by Abbi Glines

Copyright for Polish translation © Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, z wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2018

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

tel. 338282828, fax 338282829

pascal@pascal.pl, www.pascal.pl

ISBN 978-83-8103-251-3

Przygotowanie eBooka: Jarosław Jabłoński

Dla Kiki Marii i jej cudownej córki Mili.

Kiki, zawsze mówiłaś, że chcesz czytać moje książki razem z nią, więc ta jest dla was obu. Twoja wspaniała dusza będzie żyć wiecznie.

Mila, pamiętaj, że mama jest zawsze przy tobie. W twoim sercu.

Rozdział 1

Prawda, że jest urocza?

Maggie

To nie był dom. Nigdy już nie będę miała domu. I wcale mi na nim nie zależało. To słowo kryje w sobie tak wiele wspomnień, zbyt bolesnych, by o nich myśleć.

Wiedziałam, że ciocia Coralee i wujek Boone uważnie mnie obserwowali, oprowadzając po swoim domu. Bardzo chcieli, żeby mi się tu spodobało. Widać to było po ich oczach, w których tliła się nadzieja. Ja już nie pamiętałam, jakie to uczucie mieć nadzieję. Od dawna nie było we mnie ani odrobiny.

– Przygotowaliśmy dla ciebie pokój na górze. Pomalowałam go na pastelowy błękit – odezwała się niepewnie ciocia Coralee. – Pamiętam, że zawsze lubiłaś niebieski.

To prawda. Kilka Gwiazdek temu.

Kiedyś nawet przez cały rok ubierałam się tylko na niebiesko. Ale teraz to niekoniecznie był mój ulubiony kolor…

Wchodziłam po schodach prowadzących na piętro tuż za ciocią i wujkiem. Na widok rodzinnych zdjęć wiszących rzędem na ścianie pośpiesznie odwróciłam głowę i skierowałam wzrok prosto przed siebie. U nas też kiedyś takie były. Moja mama z dumą ozdabiała nimi ściany naszego domu. Ale kryły się w nich same kłamstwa. Ani jeden uśmiech nie był szczery.

– To tutaj – oznajmiła ciotka Coralee, zatrzymując się w połowie korytarza i otwierając drzwi do przestronnej sypialni, umeblowanej w całości na biało, nie licząc błękitnych ścian. Od razu mi się spodobała. Podziękowałabym, ale bałam się usłyszeć własny głos. Zamiast tego zsunęłam plecak z ramion i odwróciłam się, żeby ją uściskać. To musiało wystarczyć.

– I jak? Mam nadzieję, że spodobał ci się mój pokój – dobiegł od strony drzwi czyjś niski głos.

– Brady, przestań – odezwał się wujek ostrym tonem.

– Dlaczego? Staram się być uprzejmy – odparł chłopak. – Tak jakby…

Słabo pamiętałam swojego kuzyna Brady’ego. Nigdy nie bawił się ze mną na rodzinnych spędach. Zawsze ganiał z jakimś kumplem, którego przywoził ze sobą.

A teraz stał przede mną, oparty o futrynę drzwi, z brązowymi włosami opadającymi na oczy i krzywym uśmieszkiem. Nie wyglądał na uszczęśliwionego. O nie, czyżby oddali mi jego pokój? Niedobrze. Nie chciałam mu go odbierać.

– Brady tylko się popisuje – rzuciła pośpiesznie ciocia Coralee. – Absolutnie mu nie przeszkadza, że przenosi się na poddasze. Od dwóch lat nas zamęczał, żeby zrobić mu tam pokój, bo chce mieć więcej swobody.

Poczułam na swoim ramieniu dotyk szerokiej dłoni wujka Boone’a, który stanął tuż obok mnie.

– Synu, na pewno pamiętasz Maggie – odezwał się nieznoszącym sprzeciwu tonem.

Brady nie spuszczał ze mnie wzroku. Początkowo sprawiał wrażenie zirytowanego, ale po chwili jego spojrzenie zmiękło i pojawiło się w nim coś na kształt zainteresowania.

– Uhm, pamiętam.

– W poniedziałek masz jej wszystko pokazać w szkole – ciągnął wujek. – Jesteście w tej samej klasie. Udało nam się załatwić, że Maggie będzie chodziła z tobą na niektóre lekcje, abyś mógł jej pomóc.

Miałam wrażenie, że Brady już o tym doskonale wie, a informacja ta jest przeznaczona przede wszystkim dla mnie.

Brady westchnął, kręcąc głową.

– Dobra, dobra – mruknął i wyszedł z pokoju.

– Przepraszam za niego – odezwała się ciotka. – Ostatnio wiecznie ma humory, trudno z nim wytrzymać.

Nawet gdybym odważyła się odezwać, i tak nie miałam pojęcia, co na to odpowiedzieć.

Ciotka ścisnęła mnie za ramię.

– Zostawimy cię teraz samą, żebyś się rozpakowała. I może trochę odpoczęła. Gdybyś miała ochotę na towarzystwo, będę w kuchni robić kolację. Możesz korzystać ze wszystkich pokojów, jeśli tylko chcesz. Czuj się jak u siebie w domu.

I znów padło to słowo… Dom.

Ciocia z wujkiem wyszli na korytarz, zostawiając mnie nareszcie samą. Gdy tak stałam pośrodku przytulnego błękitnego pokoju, ku swojemu zdumieniu zdałam sobie sprawę, że w zasadzie poczułam się tu bezpiecznie. Choć byłam przekonana, że poczucie bezpieczeństwa opuściło mnie już wieki temu.

– Więc ty naprawdę nie gadasz? – Głos Brady’ego przeszył panującą w pokoju ciszę. Odwróciłam się i zobaczyłam, że kuzyn znów stoi w drzwiach pokoju.

Naprawdę mi zależało, żeby nie czuł do mnie urazy, że się tu pojawiłam. Nie wiedziałam jednak, jak mam go przekonać, że będę się trzymać na uboczu. Że nie mam zamiaru komplikować mu życia.

– O w mordę, nie będzie łatwo. Jesteś… – urwał, parskając wymuszonym śmiechem. – To jeszcze gorszy kanał, niż myślałem. Jeszcze żebyś chociaż była brzydka.

Co proszę?

Brady zmarszczył czoło.

– Postaraj się nie wychylać, jasne? Matka w końcu doczekała się córeczki, której nigdy nie miała, ale co mi z tego, do cholery. Mam własne życie, czaisz?

W odpowiedzi kiwnęłam tylko głową. Jasne, że miał. Wysoki, przystojny, o ciemnych włosach, orzechowych oczach i szerokich ramionach z wyraźnie zarysowanymi pod koszulką mięśniami. Dziewczyny musiały za nim szaleć, to było oczywiste.

Nie miałam zamiaru wchodzić mu w drogę, choć moje wtargnięcie do jego domu – i pokoju – rzeczywiście mogło tak wyglądać. Jeszcze na domiar złego będziemy razem chodzić na lekcje.

Chciałam mu jakoś dać do zrozumienia, że nie musi się mną przejmować. Podniosłam z podłogi plecak i wyjęłam z niego długopis i notatnik, który zawsze nosiłam przy sobie.

– Co robisz? – spytał, wyraźnie zbity z tropu.

W odpowiedzi nakreśliłam pośpiesznie kilka słów:

Przyrzekam, że nie będę ci wchodzić w drogę. Nie musisz mnie niańczyć w szkole. Udawaj przy rodzicach, że tak jest, ja cię nie wydam. Przepraszam, że zajęłam twój pokój. Zamieńmy się, jeśli chcesz.

Wręczyłam notatnik Brady’emu. Kiedy skończył czytać, westchnął przeciągle i podał mi go z powrotem.

– Możesz tu zostać. Mama ma rację, wolę poddasze. Tak tylko pajacowałem. Wydaje ci się, że nie będę ci potrzebny w szkole, ale sama zobaczysz. Nic nie poradzimy. – Po tych słowach zniknął w korytarzu.

Stanęłam w drzwiach i patrzyłam za nim, jak schodzi po schodach. Już miałam zamknąć drzwi, gdy z dołu dobiegł mnie jego głos.

– Co na obiad?! – zawołał.

– Spaghetti z kurczakiem. Pomyślałam sobie, że Maggie też może zasmakuje, skoro ty tak je lubisz – odpowiedziała ciocia Coralee. A potem, zniżając głos do szeptu, dodała: – Chciałabym, żebyście się lepiej poznali.

– Właśnie z nią gadałem. To jest, ekhm, coś mi napisała – odparł.

– I co? Prawda, że jest urocza? – Głos cioci Coralee zabrzmiał całkowicie szczerze.

– Prawda, mamo. Naprawdę urocza.

Ale w odróżnieniu od niej Brady nie wydawał się o tym przekonany.

Rozdział 2

Mówiłem, że masz zmykać

West

Musiałem się napić. To mój główny cel dzisiejszego wieczoru.

Zatrzasnąłem drzwi pikapa i ruszyłem w stronę pola, skąd dobiegał już łomot muzyki i gdzie mrok rozświetlało płonące ognisko. To miał być ostatni wolny piątkowy wieczór, zanim przez następne trzy miesiące w naszym życiu będzie się liczył tylko futbol. Czas świętowania i zabawy. Parki będą się bzykać na tylnych siedzeniach samochodów, chłopaki popijać piwo z plastikowych kubków, a przed końcem imprezy ktoś na bank pobije się o dziewczynę. Koniec lata i początek naszej ostatniej klasy w liceum.

Jeśli miałem się bawić, potrzebowałem piwa, najlepiej sześciu puszek. Wymiotujący krwią ojciec, któremu matka ociera czoło ze zwierzęcym strachem w oczach, to było jak dla mnie stanowczo za wiele. Powinienem był zostać w domu, ale nie mogłem się na to zdobyć. Za każdym razem, gdy ojcu się pogarszało, odzywał się we mnie mały chłopczyk. Nie cierpiałem tego uczucia.

Kochałem swojego tatę. Przez całe życie był dla mnie wzorem. Jak to, do cholery, możliwe, że mogę go stracić?

Potrząsnąłem głową, wsuwając dłoń we włosy i mocno je szarpiąc. Byłem gotów do powrotu na boisko. W następny piątek stanę na nim w ochraniaczach i kasku, ale już teraz chciałem poczuć odrobinę fizycznego bólu. Poczuć cokolwiek, byle uciec od rzeczywistości.

Poczułem wibracje telefonu, więc sięgnąłem do kieszeni. Za każdym razem, gdy dzwonił, a ja byłem poza domem, ogarniał mnie tak silny lęk, że aż robiło mi się niedobrze. Widząc na wyświetlaczu imię Raleigh, mojej dziewczyny, momentalnie poczułem ulgę. To nie mama. Nic złego się nie dzieje. Tata jest nadal z nami, w domu.

– Hej – odezwałem się, zdziwiony, że do mnie dzwoni. Przecież wiedziała, że wybieram się na imprezę.

– Przyjedziesz po mnie czy nie? – spytała rozdrażnionym głosem.

– Nie mówiłaś, że mam przyjechać. Jestem już na miejscu.

– Serio? Nie przyjdę, jeśli po mnie nie przyjedziesz, West!

Była wkurzona. W sumie żadna nowość, bo Raleigh przeważnie była na mnie o coś wkurzona.

– W takim razie zobaczymy się kiedy indziej. Nie mam dziś nastroju na twoje numery, Ray.

Raleigh nie miała pojęcia o moim ojcu. Nie chciałem, żeby ludzie dowiedzieli się, jak bardzo jest chory. Trzymaliśmy to w tajemnicy, a ponieważ miejscowy szpital nie był w stanie leczyć raka jelita grubego w tak zaawansowanym stadium, woziliśmy tatę do oddalonego o godzinę drogi Nashville. Zwykle w małym miasteczku trudno ukryć takie rzeczy, ale jakoś nam się udawało. Było to o tyle łatwiejsze, że mama nie miała w Lawton zbyt wielu przyjaciół.

Jako dzieciak kompletnie tego nie rozumiałem, ale teraz wiedziałem dlaczego. Mój tata był w liceum gwiazdą futbolu. Rozsławił Lawton, grając najpierw w drużynie Uniwersytetu Alabamy, a potem wchodząc do składu New Orleans Saints. Z kolei mama była prawdziwą księżniczką – jej stary miał w kieszeni prawie całą Luizjanę. Tata zakochał się w niej na zabój.

Jakiś czas później, tuż po tym, jak uszkodził sobie kolano i przez to pogrzebał swoją sportową karierę, okazało się, że jego dziewczyna jest w ciąży. Pobrali się wbrew jej rodzinie, a potem zabrał ją ze sobą z powrotem do Alabamy. Jego rodzinne miasteczko wiedziało swoje: on był ich bohaterem, a ona im go ukradła. Od tego czasu minęło siedemnaście lat, a oni nadal odnosili się do niej z rezerwą. Ale mama sprawiała wrażenie, jakby w ogóle jej to nie przeszkadzało. Kochała tatę, on i ja byliśmy całym jej światem. To jej wystarczało.

– Słuchasz mnie?! – wyrwał mnie z zamyślenia piskliwy okrzyk Raleigh.

Raleigh i ja byliśmy specyficzną parą: ona lubiła się ze mną pokazywać, a mnie podobał się jej tyłek i cała reszta. Nie było między nami uczucia ani zaufania. Chodziliśmy ze sobą od ponad roku, ale łatwo ją było trzymać na dystans. W tym momencie zresztą nie miałem czasu na nic innego.

– Słuchaj, Ray, nie chce mi się teraz gadać. Muszę odetchnąć. Dajmy sobie dziś spokój, pogadamy w przyszłym tygodniu, dobra?

Nie czekając na odpowiedź, zakończyłem połączenie. I tak wiedziałem, co od niej usłyszę: wymówki i groźby, że prześpi się z którymś z moich kumpli. Znałem to już na pamięć.

I prawdę mówiąc, miałem to gdzieś.

Przyśpieszyłem kroku, przedzierając się przez wysoką trawę i mijając rząd drzew. Tuż za nimi rozciągało się otwarte pole, na którym zwykle imprezowaliśmy. Należało do dziadka Rykera i Nasha Lee. Byli kuzynami i grali w naszej drużynie. Starszy pan pozwalał urządzać na nim imprezy jeszcze w czasach, gdy sam miał synów w liceum. Pole znajdowało się już prawie poza miastem, najbliższej położonym budynkiem był właśnie dom dziadka, ale nawet i on był oddalony o prawie dwa kilometry. Mogliśmy więc imprezować do woli i nie obawiać się, że będą nas podglądać jacyś wścibscy sąsiedzi.

Przeczesałem wzrokiem pole, wyławiając z tłumu sylwetkę Brady’ego Higgensa, mojego najlepszego kumpla jeszcze z podstawówki. Podawał do mnie piłki, odkąd oboje chodziliśmy do szkółki piłkarskiej Pop Warner. Był najlepszym rozgrywającym w całym stanie, bez dwóch zdań.

Na mój widok Brady podniósł puszkę piwa w powitalnym geście. Siedział na pace swojego pikapa, którym wjechał aż na pole, żeby wykorzystać zamontowany w nim agregat do podłączenia muzyki. Między jego nogami usadowiła się Ivy Hollis. Nie było to dla nikogo zaskoczeniem, skoro spędzili ze sobą większość lata. Ivy miała przed sobą ostatnią klasę, była główną cheerleaderką i robiła wszystko, by usidlić Brady’ego. Zwłaszcza że jego poprzednia dziewczyna skończyła liceum i przeprowadziła się na drugi koniec kraju.

– Najwyższa pora – odezwał się Brady z prześmiewczą miną, rzucając mi puszkę piwa. Rzadko kiedy pozwalał sobie na alkohol. Nie żeby miał coś przeciwko, ale bardzo mu zależało, żeby w przyszłym roku dostać się do drużyny uniwersyteckiej. Mnie kiedyś też, ale to było dawno. Teraz funkcjonowałem z dnia na dzień, modląc się, żeby tata od nas nie odszedł. Piwo było dla mnie ostatnią deską ratunku na wszystkich naszych imprezach. Nie potrafiłem się odciąć od domowych problemów, nic nie mogłem na to poradzić. Musiałem więc jakoś stępić umysł.

Brady chyba podejrzewał, że coś jest na rzeczy, i próbował to ze mnie wydobyć. Jego mama była jedyną kobietą w mieście, która okazywała mojej mamie sympatię. W minionych latach mnóstwo razy zapraszała nas na kolację, na święta przynosiła nam tort red velvet i zawsze znajdywała czas, by pogawędzić z mamą na meczu. Byłem ciekaw, czy mama jej się zwierzała.

– Gdzie Raleigh? – spytała Ivy.

Zbyłem ją milczeniem. To, że była z Bradym, nie oznaczało jeszcze, że muszę odpowiadać na jej wścibskie pytania. Odwróciłem się w kierunku Gunnera Lawtona. Tak, tak – koleś nazywał się tak samo, jak ta przeklęta mieścina. Założył ją jego praprapradziadek i prawie wszystko tu należało do jego rodziny. Gunner był też rewelacyjnym skrzydłowym, a to w tej dziurze liczyło się najbardziej.

– Też jesteś sam? – spytałem go, przysiadając na beli siana obok pikapa.

Zaśmiał się.

– Wiesz, jak to jest. Nie mogę się zdecydować, którą wybrać – odparł z ironicznym uśmieszkiem.

Wystarczyło, że Gunner kiwnął palcem, a dziewczyny biegły do niego w podskokach. Jasne, że jego przechwałki były paskudne, ale kiedy ktoś śpi na kasie w takiej małej mieścinie, a przy tym jest gwiazdorem licealnej drużyny futbolowej, zawsze będzie miał branie wśród lasek. Szczególnie gdy nieźle wygląda.

– Pogadamy o futbolu? – zaproponował Ryker Lee. Podszedł do nas i usiadł na pace pikapa obok Brady’ego i Ivy.

– Wolę pogadać o tym, jak się ogoliłeś – odpowiedział Brady, uśmiechając się złośliwie.

W zeszłym roku Ryker zarzekał się, że zapuści włosy i zrobi sobie dredy. Zdziwiło mnie, że ściął się na krótko już pierwszego dnia treningu. Wcześniej przebywał z rodziną u babki w Georgii, więc nie widzieliśmy go przez kilka tygodni wakacji.

– Znudziło mi się. Będę miał dredy, jak zostanę zawodowcem. Teraz nie potrzebuję tego dziadostwa – wyjaśnił, przeciągając dłonią po włosach. Wyglądało, jakby chciał jeszcze coś dodać, ale zamiast tego podniósł się i zaczął rozglądać dookoła, szczerząc głupkowato zęby. – Ale chrzanić futbol. Lepiej powiedzcie mi, kto to jest.

Podążyłem za jego wzrokiem, żeby zobaczyć, o kim mówi. Z daleka od reszty imprezowiczów, prawie przy samych drzewach stała nieznana mi dziewczyna. Miała długie, brązowe włosy opadające miękkimi falami na ramiona i niesamowite zielone oczy, które właśnie spoglądały w naszą stronę. Przesunąłem wzrok w dół po jej twarzy, zawieszając go na różowych, idealnie wykrojonych ustach bez śladu szminki.

A jej figura… Jasna cholera, ale ta kiecka na niej leży!

– Zbastuj – odezwał się ostrzegawczym tonem Brady.

Chciałem się odwrócić i wyczytać z jego twarzy, dlaczego interesuje się jakąś nową dziewczyną, skoro ma już jedną siedzącą mu właśnie między nogami, ale nie byłem w stanie oderwać od niej wzroku. Wyglądała na zagubioną. A ja miałem wielką ochotę pomóc jej się odnaleźć.

– Czemu, stary? Gorąca z niej laska, wygląda, jakby tylko na mnie czekała – zapalił się Ryker.

– To moja kuzynka, kretynie – warknął Brady.

Kuzynka? Jakim cudem miał nagle kuzynkę?

Oderwałem niechętnie wzrok od dziewczyny, odwracając głowę ku Brady’emu.

– Od kiedy ty masz kuzynkę?

Brady wywrócił oczy.

– Poznałeś ją. Wieki temu, na jednym z moich rodzinnych spędów w Tennessee. Teraz mieszka z nami. Nie startuj do niej, jasne? Ona nie jest… Ma swoje problemy. Nie nadaje się dla ciebie – ostrzegł, po czym odwrócił się do Rykera i dodał: – Ani dla ciebie.

– To ja jej pomogę je rozwiązać! Jestem cholernie dobry w te klocki – zawołał Ryker, szczerząc zęby.

Nie mógłbym powiedzieć tego samego o sobie. Miałem swoje i chciałem się od nich oderwać, a nie babrać w czyichś. Poza tym jej problemy nie mogły się równać z moimi. Niczyje nie mogły.

– Ona nie gada – wyjaśnił Brady. – W ogóle. Przyprowadziłem ją dzisiaj, bo matka mnie zmusiła. Powiedziałem, że może się trzymać ze mną, ale nie chciała. Chyba ma nie po kolei w głowie, tak przypuszczam.

Zerknąłem ponownie w jej kierunku, ale już jej nie było. Więc Brady ma bardzo atrakcyjną, ale szurniętą kuzynkę niemowę. Bardzo dziwne.

– No to kicha. Dochodzi do nas nowa fajna laska i oczywiście to musi być twoja kuzyneczka, a w dodatku niemowa – stwierdził Gunner, dopijając piwo.

Brady’emu wyraźnie nie spodobała się ta uwaga. Widziałem to po jego minie.

Gunner miał jednak sporo racji. W naszej dziurze od podstawówki wiecznie mieliśmy do czynienia z tymi samymi dziewczynami. Były nudne i głupie, a ja zdążyłem się już przespać z co ładniejszymi. Nic godnego uwagi. Wszystkie bez wyjątku były wkurzające jak diabli.

Gunner podniósł się na nogi.

– Idę po piwo – oznajmił, po czym odszedł. Gunner gwarantował nam bezpieczeństwo na wszystkich imprezach. Gdyby przyłapano nas na piciu, jego ojciec miał odpowiednie kontakty i mógł nas wyciągnąć z kłopotów. Podejrzewałem, że policjanci dobrze o tym wiedzieli i dlatego w ogóle nie zapuszczali się w tę okolicę.

W tym momencie znów zadzwoniła moja komórka, a ja momentalnie poczułem ucisk w żołądku. Wyszarpnąłem ją pośpiesznie z kieszeni, zerkając na wyświetlacz: mama. Niech to szlag.

Nie tłumacząc się przed nikim, odstawiłem puszkę z piwem na ziemię, odszedłem kawałek na bok i dopiero wtedy odebrałem.

– Mamo? Wszystko w porządku?

– Tak, tak. Dzwonię, żeby ci powiedzieć, że zostawiłam dla ciebie kawałek smażonego kurczaka w piekarniku. Aha, i byłoby dobrze, gdybyś po drodze zajechał do Walmartu i kupił mleko.

Z ulgą wypuściłem z płuc wstrzymywany bezwiednie oddech. Uff, z tatą nie dzieje się nic złego.

– Jasne, mamo. Załatwię to mleko.

– Późno wrócisz? – spytała głosem, w którym wyczułem napięcie. Coś przede mną ukrywała. Pewnie tata znowu wymiotuje albo ma bóle.

– Będę… To znaczy nie, niedługo wrócę – zapewniłem ją.

Wydała z siebie westchnienie ulgi.

– To dobrze. W takim razie jedź ostrożnie i pamiętaj o pasach. Kocham cię.

– Ja też cię kocham, mamo.

Gdy skończyłem rozmowę, dotarłem już do miejsca, gdzie zaparkowałem samochód. I tak byłem zdecydowany wracać, jeszcze zanim mnie o to spytała. Z tatą było coraz gorzej, praktycznie nie wstawał już z łóżka. Przeklęte konowały nie potrafiły nic więcej dla niego zrobić!

Poczułem ucisk w klatce, aż trudno mi było oddychać. Coś takiego zdarzało mi się ostatnio coraz częściej. Zupełnie jakby strach ściskał mnie za gardło i trzymał tak długo, że niemal traciłem oddech.

Poczułem wzbierający we mnie gniew. To takie cholernie niesprawiedliwe! Tata jest dobrym człowiekiem, nie zasługuje na taki los. Bóg siedzi sobie spokojnie gdzieś w górze, pozwalając nam przechodzić przez piekło. Dlaczego to spotyka moją mamę? Przecież tak potrzebuje męża. Ona też na to nie zasługuje.

– Niech to szlag! – wrzasnąłem na całe gardło, waląc obiema dłońmi w maskę swojego pikapa. Ból zżerał mnie od środka, a ja nie mogłem się przed nikim wygadać. Nie chciałem współczucia od kogoś, kto nie ma pojęcia, co czuję, bo to tylko pogorszyłoby sytuację.

Kątem oka zauważyłem po lewej stronie jakiś ruch. Gwałtownie podniosłem głowę, żeby sprawdzić, kto był świadkiem mojej chwili słabości.

Pierwszą rzeczą, jaka rzuciła mi się w oczy, była znajoma sukienka. Idealnie podkreślała jej zgrabną figurę.

Ta dziewczyna ma wielkie szczęście, że nie mówi. Nie musi przed nikim niczego udawać. Ani się odzywać, ani zachowywać tak, jak wszyscy oczekują.

Przechyliła głowę na bok, bacznie mi się przyglądając. Zupełnie jakby próbowała się zorientować, czy mogę być groźny dla otoczenia, czy raczej sam potrzebuję pomocy. Faktycznie, jej cudowne włosy i pełne usta mogłyby mi pomóc choć na chwilę zapomnieć o piekle, jakim stało się moje życie.

Oderwałem dłonie od samochodu i ruszyłem w jej stronę. Spodziewałem się, że ucieknie, ale stała w miejscu.

Wciągnąłem powietrze do płuc. Ucisk w gardle nieco zelżał.

– I jak ci się widzę, co? – spytałem z drwiną w nadziei, że się spłoszy i sobie pójdzie. To było nie w porządku odgrywać się na niej, żeby złagodzić swój ból, ale byłem wściekły i nie potrafiłem się kontrolować. Nic dziwnego, skoro przez cały czas się we mnie gotowało. Tak jak każdego, kto stanął na mojej drodze, również i ją musiałem od siebie odepchnąć – dla jej własnego dobra.

Nie odezwała się, ale dostrzegłem jej bystre spojrzenie. Nie była świruską, jak twierdził Brady. Takie rzeczy od razu widać w oczach. Jej spojrzenie było zbyt przenikliwe, zbyt inteligentne.

– Będziesz się tak gapiła, jakbyś czegoś ode mnie chciała, i nawet się nie odezwiesz? Nieładnie.

Ostry ton mojego głosu sprawił, że niezauważalnie się wzdrygnąłem. Mama spaliłaby się przeze mnie ze wstydu. Ale ona nawet nie mrugnęła okiem. Nie cofnęła się i nie odezwała ani słowem. Brady mógł wygadywać o niej różne bzdury, ale w jednym miał rację – faktycznie nie mówiła.

Ale chociaż się nie odezwała, było jasne, że nie jest mną zainteresowana. To była dla mnie nowość. Nie spotkałem się dotąd z sytuacją, by dziewczyna nie miała ochoty na mój pocałunek. Dlatego podszedłem do niej i objąłem dłonią jej twarz. O rany, to nie była zwyczajna twarz. Musiałem jej dotknąć, żeby się przekonać, czy jest prawdziwa. Niemożliwe, by istniał ktoś równie idealny. Każdy z nas ma jakieś fizyczne wady. Chciałem się przekonać z bliska, że ona też.

Przeciągnąłem lekko kciukiem po jej dolnej wardze. Nie używała szminki. Nie była jej potrzebna – jej usta miały naturalnie różowy kolor.

– Zmykaj stąd, póki jeszcze czas – ostrzegłem ją, choć to ja powinienem był jak najszybciej stąd odejść.

Nie poruszyła się, wciąż wpatrując się w moją twarz. Śmiało, bez jednego drgnięcia. Jedyna rzecz, jaka ją zdradzała, to pulsująca na szyi żyła. Była zdenerwowana, ale nie ruszyła się z miejsca – nie wiadomo czy, ze strachu, czy z ciekawości.

Zrobiłem krok naprzód, przyciskając ją swoim ciałem do rosnącego tuż za jej plecami drzewa.

– Mówiłem, że masz zmykać – przypomniałem, nachylając się do jej warg.

Rozdział 3

Nie przejmuj się mną, skarbie

Maggie

Obiecałam sobie, że zrobię wszystko, żeby nie komplikować Brady’emu życia. W piątek wieczorem ciocia Coralee zmusiła go, żeby zabrał mnie ze sobą na imprezę. To była dobra okazja, by mu udowodnić, że nie musi się mną przejmować. Przez większość czasu kryłam się w cieniu, sama, z daleka od całego towarzystwa. Co pół godziny sprawdzałam, czy Brady nadal tu jest i czy mnie nie szuka, a potem znów wycofywałam się do swojej kryjówki.

Miałam nadzieję, że to nie będzie się powtarzało co tydzień. Nie chcę kryć się w ciemnościach za każdym razem, gdy Brady będzie szedł poimprezować. Wolałabym zostać w swoim pokoju i poczytać. Wałęsanie się samotnie na odludziu to wątpliwa przyjemność. Choć wydarzyło się coś, przez co ta koszmarna imprezka zrobiła się jakby mniej… nudna.

Przypominając sobie swoją przygodę przy drzewie, poczułam, jak oblewam się rumieńcem. Mój pierwszy pocałunek z prawdziwego zdarzenia, na dodatek z kimś, kogo w ogóle nie znam. Był wysoki i miał ciemne, lekko kędzierzawe włosy. A jego twarz… Zupełnie jakby Stwórca wymyślił sobie najbardziej atrakcyjne męskie rysy i nadał je temu chłopakowi.

Ale to nie był powód, dla którego tkwiłam tam bez ruchu, choć próbował mnie odganiać. Wszystko przez jego oczy. Nawet w ciemnościach dostrzegłam to chłodne i ciężkie spojrzenie. Nie widziałam takiego u nikogo, poza samą sobą.

Powiedział mamie przez telefon, że ją kocha. A potem się rozłączył i zaklął, z całych sił waląc dłońmi o maskę swojego pikapa. Ktoś, kto w ten sposób zwracał się do matki, nie mógł być zły. Nie budził we mnie strachu.

Poczułam, że mi go żal, więc zostałam, chociaż kazał mi odejść. A potem mnie pocałował. Początkowo ostro i gwałtownie, jakby chciał mi sprawić ból, ale potem złagodniał i zanim się zorientowałam, zaciskałam kurczowo palce obu rąk na jego koszulce, czując, jak miękną mi kolana. Nie wiem, czy naprawdę wtedy jęknęłam, czy tylko mi się wydawało. Miałam nadzieję, że to drugie. Biorąc pod uwagę to, jak gwałtownie się ode mnie oderwał i odszedł, wolałabym niczego po sobie nie pokazywać. Żałowałam też, że odruchowo chwyciłam go za koszulkę.

Wszystko skończyło się tak samo szybko, jak się zaczęło. Kiedy się odsunął, nie odezwał się ani słowem, ani nawet na mnie nie spojrzał. Po prostu odwrócił się, wsiadł do swojego pikapa i odjechał. Nie miałam pojęcia, kim jest. Wiedziałam jedynie, że był przystojny, że coś go dręczyło i że podarował mi pierwszy wart zapamiętania pocałunek w moim życiu.

Dwie godziny później, gdy Brady w końcu postanowił wracać do domu, znalazł mnie drzemiącą na ziemi pod tamtym pamiętnym drzewem. Był na mnie wściekły i w drodze powrotnej nie odezwał się ani słowem. Wspomnienie pocałunku zeszło na drugi plan, bo zajęłam się przede wszystkim obmyślaniem strategii, jak mam postępować, żeby mój kuzyn już na dobre mnie nie znienawidził.

W niedzielę, kiedy Brady wybierał się do kolegi popływać w jego basenie, ciocia Coralee próbowała go namówić, żeby mnie ze sobą zabrał. Napisałam jej wtedy, że zaczął mi się okres i nie mam ochoty na pływanie, więc pozwoliła mi zostać w domu.

Skończyło się na tym, że Brady przepadł na cały dzień. Pewnie wolał nie pokazywać się w domu, żeby matka znów nie próbowała mu mnie wcisnąć.

Następnego dnia zaczynała się szkoła, więc Brady usłyszał od niej całą litanię objaśnień, jak ma się mną opiekować. Szczerze mu współczułam, widząc jego skwaszoną minę. Dlatego kiedy tylko dotarliśmy na miejsce, napisałam mu na kartce:

Nie przejmuj się. Rób to, co zawsze, sama dotrę do klasy. Dam sobie radę. Powiem cioci Coralee, że się mną zajmowałeś, tak jak kazała. Nie musisz oprowadzać mnie po szkole. Załatwię wszystko sama.

Nie wyglądał na przekonanego, ale skinął potakująco głową i sobie poszedł, zostawiając mnie samą przy wejściu.

Na szczęście ciotka Coralee uprzedziła w szkole, że nie mówię. Bez problemu zgodzili się, żebym pisała na kartce to, co chcę powiedzieć. Dostałam plan lekcji, a potem spytano mnie o Brady’ego – widocznie ciocia wspomniała, że ma się mną opiekować. Skłamałam i napisałam, że poszedł do toalety i za chwilę spotkamy się na korytarzu.

W głębi duszy miałam cień, no dobra, znacznie więcej niż cień nadziei, że wypatrzę tu gdzieś chłopaka z imprezy. Chciałam mu się lepiej przyjrzeć w świetle dziennym, przekonać się, czy wszystko z nim w porządku. Może jest szansa, że i on chce się ze mną zobaczyć?

Wybrałam się na poszukiwanie swojej szafki, zadowolona z tego, co do tej pory udało mi się załatwić. Niestety, teraz zaczęły się schody. W korytarzu kłębiły się prawdziwe tłumy. Wielu uczniów stało lub obściskiwało się przed swoimi szafkami, całkiem zasłaniając mi widok. W ten sposób miałam marne szanse na znalezienie numeru 654.

– Dajesz radę? – dobiegł mnie z tyłu głos Brady’ego. Kiwnęłam potakująco głową, nie chcąc się przyznać, że utknęłam i pewnie spóźnię się na lekcję.

– Gdzie masz szafkę? – chciał wiedzieć.

Zawahałam się na moment, nie wiedząc, jak mu odpowiedzieć. W końcu pokazałam mu po prostu kartkę z numerem.

– Już ją minęłaś – zauważył, wskazując głową na drugą stronę korytarza. – Chodź, pokażę ci.

Nie miałam czasu, żeby zaprotestować, więc poszłam za nim. Widać było, że chce mi pomóc z własnej woli, a szczerze mówiąc, było mi to w tej chwili bardzo na rękę.

Choć ja musiałam przeciskać się przez zatłoczony korytarz, Brady nie miał tego problemu, bo na jego widok tłum rozstępował się, żeby zrobić mu przejście, jak Morze Czerwone przed Mojżeszem.

– Ej, obmacujcie się trochę dalej. Maggie nie może się dostać do tej przeklętej szafki – powiedział Brady do jednej z migdalących się par.

– Co za Maggie? – spytała dziewczyna, odwracając głowę w moim kierunku. Miała wielkie piwne oczy, oliwkową cerę i nie mniej efektowne, długie czarne włosy.

– Moja kuzynka – wyjaśnił Brady poirytowanym głosem.

– Masz kuzynkę? – spytała ze zdumieniem. Dłonie chłopaka, wcześniej obejmujące jej tyłek, przesunęły się na biodra i odciągnęły ją na bok. Zanim zdążyłam dojrzeć jego twarz, Brady cofnął się o krok i otworzył moją szafkę.

– Proszę. Jakbyś czegoś jeszcze potrzebowała, daj znać, będę w pobliżu.

Po tych słowach ulotnił się, zostawiając mnie samą.

Starałam się nie patrzeć w kierunku stojącej obok mnie pary. Dziewczyna zachichotała, potem usłyszałam szepczącego coś do niej chłopaka. Z tego, co mówił, dało się wyraźnie wyłowić słowo „niemowa”. Pewnie Brady wszystko już rozgadał. No cóż, przynajmniej będę miała spokój, bo nikt nie będzie mnie zaczepiać.

– Ona nie gada? – odszepnęła mu dziewczyna, na tyle głośno, że dotarło to do moich uszu.

Szybko schowałam książki do szafki, jeszcze raz upewniłam się, że mam przy sobie zeszyty potrzebne na pierwszą lekcję, i zatrzasnęłam drzwiczki. Spuściłam nisko głowę, starając się nie patrzeć na parę obok, ale mój wzrok przypadkowo wylądował na dłoniach chłopaka, znów ściskających tyłek dziewczyny. Najwyraźniej trzeba będzie przyzwyczaić się do takich widoków.

Odwróciłam się ze spuszczoną głową i już chciałam ruszyć przed siebie korytarzem, gdy nagle potrąciła mnie czyjaś barczysta sylwetka, aż zatoczyłam się do tyłu.

– O kurde, sorki – usłyszałam męski głos, gdy wpadałam z impetem na znajomą, ponownie obściskującą się parę. Po prostu super.

– Nic ci nie jest? – spytał chłopak, z którym się zderzyłam.

Podniosłam głowę i napotkałam wzrokiem parę chyba najbardziej błękitnych oczu na świecie, na dodatek na tle apetycznie kakaowej cery. Naprawdę robiły wrażenie, szkoda tylko, że nie należały do tajemniczego chłopaka z imprezy.

– Gdzie się pchasz! – warknęła dziewczyna za moimi plecami i odepchnęła mnie od siebie.

Zeszyt i notes wypadły mi z rąk na podłogę, tylko powiększając całe zamieszanie. Nie chciałam zwracać na siebie niepotrzebnie uwagi, ale teraz nie dało się tego uniknąć.

– Zlituj się, Raleigh, to ja na nią wpadłem. Wyluzuj, co? – rzucił w jej stronę chłopak, schylając się po moje rzeczy. Przyglądałam się jak zahipnotyzowana jego mocno zarysowanym mięśniom, wypychającym materiał dopasowanej koszulki.

Raleigh zaśmiała się krótko, z wyraźnie szyderczą nutą w głosie.

– Ona jest niemową, Nash. I kuzyneczką Brady’ego. Możesz przestać zgrywać przed nią rycerza, nie jest w twoim typie.

W tym momencie usłyszałam za sobą czyjś głos.

– Nie bądź wredna, kotku.

Ten głos. Zamarłam w bezruchu. Znałam go. Nie… błagam, tylko nie to.

– Brady ma kuzynkę? – spytał Nash, prostując się i podając mi moje zeszyty.

Bałam się odwrócić i spojrzeć za siebie. Musiałam się pomylić. Chłopak obściskujący się z dziewczyną tuż obok mnie nie może przecież być tym samym, który pocałował mnie na piątkowej imprezie. Tamten tak ciepło rozmawiał ze swoją matką. Czy taki ktoś byłby w stanie całować się z inną, skoro miał już dziewczynę? Czyżby wcale nie był taki fajny, jak mi się wydawało? Ubzdurałam sobie to wszystko, kiedy przez cały weekend odtwarzałam w myślach scenę naszego pocałunku. Starając się zachować opanowanie, odebrałam swoje zeszyty od Nasha i przycisnęłam je do siebie.

– No jednak ma. Zdziwko, co nie?

Znowu ten głos… To on. O Boże… Nie ma mowy o pomyłce.

Spuściłam wzrok i wbiłam go w zeszyty. Nie chciałam na nikogo patrzeć, czułam, jak poczerwieniały mi policzki. Zależało mi tylko na tym, by jak najszybciej zostać sama i w spokoju przetrawić niemiłą niespodziankę, jaka mnie dziś rano spotkała.

– Jest na czym zawiesić oko – dodał mój tajemniczy nieznajomy – ale Brady wyraził się jasno, że mamy do niej nie startować. Więc Ray ma rację, odpuść sobie. Tak jak ja.

Ale przecież wcale tak nie zrobił. Czy wtedy już wiedział, że Brady kazał wszystkim trzymać się ode mnie z daleka? I dlaczego teraz udawał, że w ogóle się nie znamy? Co za dupek! I ja pozwoliłam mu się pocałować. Co też mi przyszło do głowy? Zazwyczaj na widok przystojnej buźki nie miękły mi nogi. Mój ojciec taki był i matka nigdy nie mogła na niego liczyć. Ja byłam na to za mądra. To błąd, którego więcej nie popełnię.

– Tak jak ja? A cóż to niby ma znaczyć? – odezwała się podniesionym głosem Raleigh, odpychając chłopaka od siebie. Odsunęłam się na bok, żeby zejść jej z drogi.

– Przecież mówię, jest na czym zawiesić oko – powtórzył.

Celowo był wredny dla swojej dziewczyny i na dodatek wykorzystywał do tego mnie. Nie znosiłam takiego sadyzmu. Poczułam, jak wzbiera we mnie gniew. To była jedna z nielicznych chwil, gdy miałam ochotę się odezwać. Nie, nawet nie tyle odezwać, ile wrzasnąć! Ale jakoś się powstrzymałam.

Poczułam, jak płonie mi twarz – z zażenowania, gniewu i zawodu. Jaka szkoda, że Brady na mnie nie poczekał. Nie miałam pojęcia, w którą stronę pójść, a w tej koszmarnej sytuacji nie mogłam ot tak wyjąć planu szkoły i zacząć go studiować. Poczułam, że cała drżę. Rozejrzałam się ukradkiem na boki, zastanawiając się, którą drogę ucieczki wybrać.

– Przecież to niemowa! – wrzasnęła dziewczyna, po czym zasyczała z wściekłością: – Naprawdę nie wiem, jak ja z tobą wytrzymuję. Mogłabym mieć każdego. Każdego, West! Słyszysz?!

West. Miał na imię West. Chyba powinno się znać imię chłopaka od pierwszego poważnego pocałunku, ale on nic mnie nie obchodził. Chciałam całkiem wymazać z pamięci jego i tamten feralny wieczór.

– Mnie na pewno nie. Nie zadaję się z wariatkami – odparował Nash. Podniosłam na niego wzrok, a on puścił do mnie oko. Spoglądał na mnie ciepło i przyjaźnie. Niczego takiego nie zauważyłam w spojrzeniu Westa. Dlaczego to nie Nash mnie pocałował?

West zaśmiał się z riposty Nasha.

– Ciebie nawet nie biorę pod uwagę – wysyczała Raleigh. – Tata pozwala mi się spotykać tylko z białymi.

Na te słowa cała zesztywniałam. Czy ona naprawdę to powiedziała? Nash nie był czystej krwi białym, to fakt, za to miał cudowny odcień skóry.

– Oho, oho, wielka strata – odparł Nash, wyraźnie rozbawiony. – Widzę, że szanowny tatuś nadal nie może przeżyć, że jego ukochana wyszła za czarnego. To było wieki temu, Raleigh. Naprawdę powinien już odpuścić i zacząć życie na nowo. Tak jak moja matka.

No, no, no. Jakie te małe miasteczka potrafią być… małe.

Nash przeniósł wzrok z powrotem na mnie.

– Pomóc ci znaleźć salę na pierwszą lekcję? – spytał.

Raleigh nie dała jednak za wygraną.

– Pozwolisz mu tak się do mnie zwracać? – spytała gniewnie Westa.

– Sama zaczęłaś. On się tylko odgryzł – zauważył spokojnie West.

– Mam tego dosyć, West! – wrzasnęła, po czym odwróciła się i odeszła wściekła.

Dałabym wszystko, żeby znaleźć się w swojej klasie. Wyjęłam z kieszeni plan, żeby sprawdzić, w której sali mam pierwszą lekcję, nie przejmując się dłużej, że drżą mi ręce. Byle tylko znaleźć się daleko stąd. Daleko od Westa.

– Jaką masz pierwszą lekcję? – spytał Nash.

– Ona naprawdę nie gada. To nie była podpucha – rozległ się za moimi plecami głos Westa.

Nie chciałam podnosić wzroku, ale nie mogłam się powstrzymać. Zerknęłam przez ramię na Westa, żeby mieć absolutną pewność, że to on. Głos ten sam, ale chciałam zobaczyć jego twarz. Nadal tliły się we mnie resztki nadziei, że chłopak, który mnie pocałował, jest sympatyczniejszy niż ten za mną.

Nic z tego. W świetle dziennym wydawał się jeszcze przystojniejszy niż wtedy w ciemnościach. Szybko opuściłam wzrok z powrotem na plan, żeby mnie nie przyłapał, jak się na niego gapię. Nienawidziłam go. Tak samo jak każdego, kto nie liczy się z uczuciami innych.

– Masz to od urodzenia? – chciał wiedzieć Nash. Wolałabym, żeby dał mi już spokój. Kompletnie nie wiedziałam, jak się wobec niego zachować. Był bardzo fajny, ale nie miałam zamiaru z nim rozmawiać.

West niespodziewanie podszedł bliżej, stając naprzeciwko mnie ze znudzoną miną. Przed chwilą zerwała z nim dziewczyna, ale to najwyraźniej nie zrobiło na nim żadnego wrażenia. Trzeba być naprawdę podłym draniem, żeby tak zareagować.

Uniosłam wzrok, napotykając spojrzenie jego ciemnobłękitnych, okolonych długimi rzęsami oczu. Nie były aż tak niesamowite jak u Nasha – założę się, że takich nie ma nikt na całym świecie – ale kryło się w nich o wiele więcej, niż udało mi się dostrzec w tamten piątkowy wieczór. Ból, strach, rezerwa. Dokładnie to samo, co widziałam w swoich własnych, gdy spoglądałam w lustro.

– O kurde, z bliska jest jeszcze ładniejsza – oznajmił West, przechylając głowę w bok i bacznie mi się przyglądając. – Mógłbym nawet zapomnieć, że nie potrafi gadać.

Przyglądał mi się, jakby nie dotykał wcześniej swoimi szerokimi dłońmi mojej twarzy. Poczułam, jak mój żołądek zaciska się w ciasny supeł. Znałam kogoś, kto był szalony i bezlitosny. Był częścią mojego życia, wiele przez niego przeszłam. Dlatego bałam się takich ludzi. Gdyby nie ból i smutek widoczny w oczach Westa, dałabym mu w twarz. Ale w tym momencie zależało mi tylko na tym, żeby znaleźć się od niego jak najdalej. Nie był dobrym człowiekiem, coś go skrzywiło. Ja wybrałam milczenie jako lekarstwo na ból, a on postanowił leczyć swój, raniąc innych.

– Ona nie gada, kretynie, ale nie jest głucha – warknął Nash.

Na wargach Westa zadrgał lekki uśmieszek, ale jego oczy pozostały chłodne. Czy jego kumple tego nie widzą? Nie zdają sobie sprawy, że ukrywa ból, który go dręczy i zamienia w potwora?

– Nie przejmuj się mną, skarbie, nie warto. Jestem dupkiem – oznajmił, jakby chciał mnie przeprosić. Tylko właściwie za co? Że mnie pocałował? Że zdradził swoją dziewczynę? Że z każdym kolejnym słowem wychodzi na jaw, jakim jest skończonym palantem?

Ci, którym zniszczono życie, zwykle nigdy nie dochodzą do siebie. Wiedziałam o tym aż za dobrze. Każdy, kto próbuje im w tym pomóc, ponosi klęskę. Ale ludzie nie rodzą się okrutni, to życie ich zmienia. Przynajmniej tak twierdziła pewna psycholog, kiedy próbowała rozmawiać ze mną o ojcu.

Zdecydowanym ruchem odsunęłam się od Westa, unosząc wysoko głowę. Posłałam mu ostre spojrzenie, które mówiło znacznie więcej niż słowa. Na szczęście potrafił je właściwie odczytać, bo zrezygnował, odwrócił się i odszedł.

Patrzyłam za nim, zastanawiając się, czy jest ktoś, kto wie, dlaczego West tak się zachowuje. Kto zna prawdę, kryjącą się pod maską okrucieństwa. Jego dziewczyna raczej nie, bo nie zerwałaby z nim w ten sposób. Emanowała od niego taka pewność siebie, że chyba nikt nie potrafił dostrzec, co go dręczy.

Choć wiedziałam, jaki potrafi być nieprzyjemny, i bardzo starałam się go znienawidzić, nie byłam w stanie zapomnieć jego rozmowy z matką. Powiedział, że ją kocha. Ten ból w jego głosie…

– Daj sobie spokój – odezwał się ostrzegawczym tonem stojący za moimi plecami Nash. – To kiepski pomysł, skarbie. West to mój najlepszy kumpel, ale jest niczym trucizna dla takich dziewczyn jak ty. Nie obchodzi go nikt poza samym sobą.

Nash niepotrzebnie się o mnie martwił. Nie miałam zamiaru więcej zbliżać się do Westa. Wystarczy, że już raz mu na to pozwoliłam, a teraz wyglądało, jakby wcale tego nie pamiętał. Na pewno nie rozpamiętywał przez cały weekend naszego pocałunku tak jak ja.

W każdym razie West zasługiwał na pomoc. Ktoś powinien się do niego zbliżyć, dotrzeć do jego prawdziwego ja. Nikt nie potrafił ocalić mojego ojca i przez to zostawiał za sobą jedynie zgliszcza i cierpienie. Było jasne, że West rozpaczliwie potrzebuje pomocnej dłoni. Ale to nie będzie moja dłoń. Ja musiałam walczyć z własnymi demonami.

Rozdział 4

Kocham cię, mamo

West

– Gdzie Brady? – spytał Nash, siadając przy naszym stoliku w stołówce.

– Pojęcia nie mam. Pewnie ze swoją kuzyneczką – odparłem, nie dając po sobie poznać, że trzymałem ją w ramionach, a nasz pocałunek nieźle mną wstrząsnął. Rany, był naprawdę niesamowity. Tamtej nocy leżałem później w swoim łóżku i cały czas rozmyślałem, czy ona też tak uważa. Przypominałem sobie dotyk jej dłoni na mojej piersi i przywierającego do mnie ciała. W takiej chwili jak tamta byłem gotów o wszystkim zapomnieć. Nie rozmyślać o swoim życiu i tym, z czym musiałem się zmierzyć za każdym razem, gdy wracałem do domu.

Wtedy ona wydała z siebie cichy jęk, który wyrwał mnie z transu. Więc jednak potrafiła mówić. A ja ot tak przyparłem ją do drzewa i wykorzystałem, bo akurat miałem na to ochotę. Ale ze mnie potwór. Nie zasługiwała na takie traktowanie.

Musiałem się od niej jak najszybciej uwolnić, więc zostawiłem ją wtedy bez słowa i odszedłem. Nawet na nią nie spojrzałem. Wystarczyłby jeden rzut oka na jej nabrzmiałe od pocałunku wargi, żebym znów do nich sięgnął. Była taka piękna, cudownie było czuć bliskość jej ciała.

Już nie wspomnę o tym, że gdyby Brady się dowiedział, że całowałem jego kuzynkę, pewnie stłukłby mnie na kwaśne jabłko. I słusznie. Była dla mnie za dobra.

– Ona faktycznie nie gada. Mieliśmy razem drugą lekcję – oznajmił Asa Griffith. Występował w naszej drużynie na pozycji biegacza i grał z nami od podstawówki. – Pomyślcie tylko, taka superlaska i nie dziamga ci za uszami! Normalnie ideał.

Siedzący nieco dalej przy stole Nash aż podskoczył na swoim miejscu.

– Przymknij się, co? Ona jest kuzynką Brady’ego. – Słychać było po głosie, że jest wkurzony. Widziałem, jak na nią patrzył na korytarzu dziś rano. Błyskawicznie się w niej zabujał. I jeśli mam być ze sobą szczery, bardzo mi się to nie podobało.

– Mówię serio. Jest wystrzałowa i nie gada. Czy może być coś lepszego? – spytał Asa.

Wolałem tego nie komentować. Choć Raleigh potrafiła nieźle dać popalić, nikomu nie życzyłbym, żeby był niemową. Wiedziałem, że Asa tylko żartuje, ale to było wredne. Bredził zupełnie bez zastanowienia.

– Była w piątek na imprezie. Brady twierdzi, że coś z nią nie halo i nie chce, żebyśmy do niej startowali – dorzucił swoje trzy grosze Ryker, siadając naprzeciwko kuzyna. – Ona nie tylko nie gada, ale ponoć ma coś z głową.

Nash wpatrywał się przez dłuższą chwilę w Rykera z niedowierzającą miną.

– Nie wygląda na wariatkę.

Przyznałem mu w duchu rację. Z głową Maggie było wszystko w porządku – tego mogłem być pewny. Brady chyba specjalnie nagadał nam takich bredni. Dziewczyna była bystra i inteligentna, wystarczyło spojrzeć jej w oczy. Kiedy posłała mi wściekłe spojrzenie, dostrzegłem w nich gniew i rozczarowanie. Pokazałem się jej od jak najgorszej strony, ale tak miało być. Po tamtym pocałunku celowo chciałem ją od siebie odstraszyć. Nie byłem typem faceta, który zasługiwał na taką rewelacyjną dziewczynę.

Owszem, nasze króciutkie spotkanie na imprezie było dla mnie miłą odskocznią. Ale tylko przez chwilę, więc jak najszybciej od niej uciekłem. W tym momencie nie byłem w stanie skupić się na niczym poza swoją rodziną. Zeszłej nocy, słysząc, jak mama płacze po cichu w salonie, uświadomiłem sobie, że nie mam zadatków, żeby być miłym dla jakiejkolwiek dziewczyny. Nawet takiej jak ona.

Ryker przewrócił oczami.

– Niby skąd to wiesz? Przyjrzałeś się jej? Wygląda na superlaskę, ale jeśli ma coś z głową, bez sensu do niej startować.

– Do cholery, nie macie ciekawszych tematów? – wtrącił siedzący na końcu stołu Gunner.

Nie ciągnąłem dalej tej rozmowy, bo wiedziałem swoje. Ja ją poznałem. Miałem wrażenie, że widzi mnie na wylot i czyta w moich myślach. I wszystko rozumie. Poza tym zorientowałem się, że ma wobec mnie oczekiwania. To też było dla mnie trudne. Z jednej strony nie chciałem jej zawieść, a z drugiej starałem się ją od siebie odstraszyć. Tak, żeby nigdy więcej się do mnie nie zbliżyła.

– Zaraz mecz, który trzeba wygrać. Nie możemy kręcić się koło kuzyneczki naszego gwiazdora, bo cały zespół będzie miał przechlapane. Brady ma myśleć o grze, a nie stresować się waszymi napalonymi tyłkami – stwierdził Ryker.

I miał rację. Jeśli mamy zdobyć w tym roku mistrzostwo stanowe, trzeba dopilnować, żeby Brady skupił się tylko i wyłącznie na futbolu.

Bardzo chciałem zdobyć ten tytuł – dla swojego taty. Tak bardzo na to czekał. Zawsze powtarzał, że ostatni rok liceum będzie należał do nas. Musiałem to dla niego zrobić, nieważne, ile miałoby mnie to kosztować. Nie będzie mi łatwo zapomnieć o tamtym pocałunku, ale nie żałowałem swojego dzisiejszego chamskiego popisu wobec Maggie. Gadałem straszne bzdury i tak fatalnie ją potraktowałem, że moja mama spaliłaby się ze wstydu. Na szczęście, sądząc po wyrazie jej oczu, dotarło do niej, że nie jestem porządnym facetem. Kimś, kogo warto lepiej poznać i mu zaufać.

Kiedy wróciłem wieczorem do domu po treningu, zastałem nakryty stół, zupełnie jakbyśmy nadal byli normalną, szczęśliwą rodziną. Kiedy się urodziłem, rodzice przywieźli mnie ze szpitala właśnie do tego domu. Nie znałem innego. Ale poczucie bezpieczeństwa, jakie kiedyś mi dawał, przeminęło. Teraz musiałem codziennie stawiać czoła swojemu strachowi, w głębi duszy wciąż jeszcze licząc, że zdarzy się cud.

Mama przygotowała kolację – tak jak robiła to przez całe moje życie. Nadal ze wszystkich sił starała się utrzymywać pozory, choć wiedziałem, że tak jak ja modli się już tylko o cud. Kiedy tylko się dało, zachowywała się, jakby los nie odwrócił się od nas, gdy dwa lata temu zdiagnozowano chorobę ojca. Dziś wieczorem postawiła nawet na stole kwiaty w wazonie. Obok nich stał koszyk wypełniony świeżo upieczonym chlebem. Ostatnio bardzo często piekła. Podejrzewałem, że to była jej metoda, żeby nie zwariować.

– Wróciłeś – powiedziała z uśmiechem, ale jej oczy pozostały poważne. – Jak trening?

Tak radziła sobie z tym, co nas spotkało – uśmiechała się i na zewnątrz sprawiała wrażenie dziarskiej i energicznej. Nie byłem pewien, czy próbuje pomóc mnie, czy to dla niej jedyny sposób, by jakoś funkcjonować. Ojciec nigdy jej nie zmuszał do konfrontacji z bolesną rzeczywistością. Odkąd pamiętam, zawsze ją ubóstwiał.

Nasz dom nie był tak okazały i elegancki jak ten, w którym dorastała, ale go uwielbiała. Zawsze bardzo o niego dbała i starała się, by był ciepły i przytulny. To najlepszy dowód, że była dumna z życia, jakie tato jej ofiarował. Nigdy nie wspominała przeszłości ani życia, jakie zostawiła za sobą, poślubiając tatę.

– Dobrze. Jesteśmy przygotowani na piątek. Na pewno damy radę – zapewniłem ją, ponieważ tak jak tato, za nic nie chciałem jej zawieść. Jeśli postanowiła udawać, że wszystko jest jak kiedyś, będę to robił razem z nią. – Tata zje z nami? – spytałem, chcąc się w ten sposób dowiedzieć, czy lepiej się dziś czuł. Kiedy wychodziłem rano z domu, jeszcze spał. Nie męczyły go wymioty, a noc minęła spokojnie.

Posłała mi rozpromienione spojrzenie, aż wydało mi się, że naprawdę widzę światło w jej oczach.

– Tak. Właśnie się ubiera po kąpieli. Nie może się doczekać, aż mu opowiesz o treningu. Chyba ekscytuje się tym meczem bardziej niż ty.

Ekscytuje się, ale czy go zobaczy? W ubiegłym roku nie było z nim jeszcze tak źle, mógł siedzieć na trybunach i kibicować. Teraz trudno mi to było sobie wyobrazić. W zeszłym miesiącu bardzo mu się pogorszyło i nie widać żadnej poprawy. Nie chciałem ciągać go na swoje mecze; to mogło poważnie odbić się na jego zdrowiu.

– Co jemy? – spytałem, żeby zmienić temat. Ciężko mi było rozmawiać o ojcu i futbolu. Sport był obecny w moim życiu od najwcześniejszego dzieciństwa, bo to druga największa miłość taty – zaraz po naszej rodzinie. To dzięki futbolowi połączyła nas niepowtarzalna więź. Nie zliczę godzin, które tata spędził ze mną na podwórku za domem, rzucając mi piłkę, ani poranków, gdy szliśmy razem pobiegać przed moją szkołą. Byliśmy nierozłączni. A teraz to „my” stopniowo odchodziło w cień.

– Pieczeń rzymska, purée ziemniaczane i kapusta. Aha, i chleb kukurydziany. Tata go uwielbia, tak jak kapustę.

Ostatnio przygotowywała głównie jego ulubione dania, choć prawie w ogóle nie mógł jeść. Kompletnie jej to nie przeszkadzało. Gotowała, bo nie wiedziała, co innego mogłaby dla niego zrobić. Świetnie ją rozumiałem.

Sam siadałem do stołu i rozmawiałem z nim o treningach i nadchodzących meczach, zupełnie jakby miał być na trybunach, gdy zdobędziemy mistrzostwo stanowe. Bardzo chciałem go tam znowu zobaczyć i wygrać – na jego oczach. Ale miałem świadomość, że to marzenie raczej się nie ziści.

Teraz nie zostało nam już nic innego, jak tylko starać się sprawiać tacie jak najwięcej przyjemności. Nawet jeśli oboje w głębi duszy byliśmy w zupełnej rozsypce. Ojciec był dla mamy nie tylko mężem, ale i najlepszym przyjacielem. Odkąd pamiętam, pozostawali nierozłączni. W przyszłym roku chciałem grać w SEC*, ale jak tu zostawić ją samą? Jeśli tata odejdzie, czy da się zrealizować moje – nasze – marzenia?

* Southeastern Conference (z ang. Konferencja Południowo-Wschodnia) – jedna z grup akademickiej ligi futbolu amerykańskiego.

– Idź się przebrać. Nałożę jeszcze tylko lodu do szklanek i pójdę sprawdzić, czy ojciec już schodzi – oznajmiła, nie przestając się uśmiechać. Wciąż próbowała udawać, że jesteśmy szczęśliwą rodziną, choć jej serce pękało z bólu, tak jak i moje.

– Uhm, jasne – odparłem. Nie byłem w stanie wykrzesać z siebie nic więcej. Ruszyłem w stronę schodów, ale zaraz przystanąłem w pół kroku. Musiałem dać jej do zrozumienia, że nie jest z tym wszystkim sama. Że kiedy to się skończy, będę przy niej. Mama zawsze wydawała mi się delikatna jak kwiat, nieustannie chroniony przez ojca, ale w ciągu ostatniego roku przekonałem się, że jest twarda jak stal. Ani razu nie załamała się w jego obecności, choć wiem, jak było jej ciężko. Zawsze była dla niego podporą, podczas gdy ja miałem ochotę zwinąć się w kłębek i płakać w kącie jak dzieciak.

Odwróciłem się w jej stronę.

– Kocham cię, mamo – powiedziałem, chcąc dać jej do zrozumienia, że jestem przy niej. Że przejdziemy przez to razem. A kiedy tata odejdzie, nie zostawię jej samej.

Jej oczy wypełniły się łzami, ale jak zwykle nie pozwoliła im spłynąć w dół. Potem kiwnęła głową.

– Ja ciebie też, kochanie.

Na razie tyle musiało wystarczyć. Nie byłem gotów, żeby płakać. Nie w jej obecności. I wątpię, żebym był w stanie poradzić sobie z jej łzami.

Rozdział 5

Trzymaj się od nich z daleka

Maggie

Siedziałam na parapecie w swoim pokoju, wyglądając przez okno. Brady zaprosił do siebie kolegów na wieczór, żeby pooglądać nagrania z meczów – cokolwiek to miało znaczyć. Ciocia Coralee oczywiście od razu dała mi do zrozumienia, że będę mile widziana u nich na dole, o ile mam ochotę, ale nie miałam serca robić tego Brady’emu.

Siedziałam więc sama w pokoju i obserwowałam przez szybę, czy nie pojawi się West. Chociaż tak podle się dziś wobec mnie zachował, wciąż nie dawał mi spokoju ból w jego oczach, który ze wszystkich sił starał się zamaskować. Chciałam nim gardzić, a przynajmniej traktować go obojętnie, ale nie potrafiłam wyrzucić go ze swoich myśli.

Po jego porannym popisie na korytarzu automatycznie uznałam go za potwora. Ale zaraz potem zauważyłam, jak popycha na ścianę jednego ze starszych chłopaków, wydziera mu z ręki okulary i podaje je zastraszonemu pierwszoklasiście. Wszystko odbyło się tak nagle, że na pewno by mi to umknęło, gdybym go uważnie nie obserwowała. Okrutnicy bez serca nie zachowują się w ten sposób. Nie bronią słabszych. Jak widać, West był pełen sprzeczności.

Jedno wiedziałam na pewno – wciąż nie potrafiłam mu zaufać. Co prawda ciepło odnosił się do mamy i wybawił z opresji prześladowanego ucznia, ale to nie wystarczyło, żebym kiedykolwiek jeszcze chciała mieć z nim do czynienia. Zgoda, pocałował mnie i było bardzo przyjemnie. Owszem, ciekawiło mnie, jaką tajemnicę skrywa. Ale nie należałam do dziewczyn, którym można ot tak zawrócić w głowie. Pozwoliłam sobie na to tylko raz, w gimnazjum. Był ode mnie o rok starszy i zabójczo przystojny. Myślałam, że naprawdę mu na mnie zależy, ale wkrótce okazało się, że tylko mnie wykorzystał, żeby zbliżyć się do mojej przyjaciółki. Kiedy dowiedziałam się, że zaprosił ją na szkolny bal, wróciłam do domu we łzach. Mama siedziała potem razem ze mną na sofie i jadłyśmy popcorn, lody czekoladowe z polewą i pizzę. Zawsze mnie wspierała, kiedy było mi źle. I zawsze wiedziała, jak mnie rozweselić…

Czym prędzej wyrzuciłam z głowy to wspomnienie. Nie byłam w stanie dłużej o niej myśleć. Tak bardzo za nią tęskniłam…

Otuliłam ramiona kocem, podciągając go pod samą brodę, a potem oparłam głowę o ścianę. Oczy Westa cały czas mnie prześladowały. Czy jego koledzy byli ślepi na to, co się z nim dzieje? A może po prostu uznawali to za normę?

Kiedy po południu zobaczyłam, jak całuje się z Raleigh – chyba nie potrafiła się długo na niego gniewać i już przed końcem lekcji znowu się z nim obściskiwała – miałam ochotę się z nią zamienić, choćby na jedną sekundę. Wiedziałam już, jakie to uczucie znaleźć się w jego ramionach. W chwili słabości zapragnęłam, żeby z powrotem stał się chłopakiem, za jakiego uważałam go w tamten piątkowy wieczór. Zaraz dotarło do mnie, że właśnie całuje się z dziewczyną, którą niedawno tak paskudnie potraktował. Czy to był rodzaj przeprosin? Czy Raleigh naprawdę tak łatwo mu przebaczała? Pewnie tak. Miałam już do czynienia z takim pokręconym związkiem – swoich rodziców. Szkoda, że Raleigh nie rozumiała, jak bardzo są one toksyczne.

Dla chłopaków pokroju Westa dziewczyny tracą głowę i zapominają o całym świecie. Widziałam ten scenariusz już wiele razy. Ktoś, kto nie mówi, ma okazję o wiele więcej zaobserwować. Znacznie częściej dostrzega też błędy innych. Poza tym ludzie w mojej obecności mówili bardziej otwarcie niż zwykle, przekonani, że nikomu tego nie zdradzę. Jakby zapominali, że jestem tylko niema, a nie głucha.

Pierwszy z brzegu przykład – dwóch z sześciu moich nauczycieli zwracało się dziś do mnie w klasie przesadnie głośno, jakbym miała problemy ze słuchem. Komicznie to wyglądało. Zdążyłam się już przyzwyczaić, ale w duchu nadal chciało mi się śmiać.

Czasami zastanawiałam się, jakie to uczucie znów usłyszeć swój głośny śmiech. Poczuć go w swoich ustach. Ale czy mając świadomość, że mama odeszła na zawsze, a ja dopilnowałam, by ojciec zapłacił za swoją zbrodnię, jeszcze kiedyś będę mogła się śmiać? Usłyszeć własny głos i nie rozpaść się na drobniutkie kawałki?

Z zamyślenia wyrwało mnie pukanie do drzwi. Odwróciłam głowę i zauważyłam, że gałka powoli się przekręca. Drzwi uchyliły się i ukazała się w nich głowa Nasha. Tak jak dziś rano, znów nie mogłam się napatrzeć na jego niesamowite oczy i czekoladową cerę.

– Nie przeszkadzam? – spytał z lekko zakłopotanym uśmiechem.

Przez cały dzień wyraźnie próbował ze mną flirtować. Kilkakrotnie do mnie podchodził i zagadywał, choć wiedział, że mu nie odpowiem. Nie spodziewałam się tego, ale widać było, że jest mną zainteresowany. Początkowo traktowałam go z rezerwą, ale trzeba przyznać, że był dla mnie bardzo miły i ani razu nie próbował się narzucać. Obserwowałam go w kontaktach z innymi i trzeba przyznać, że był bardzo lubiany. Nawet przez nauczycieli.

Nie powiem, żebym była w nastroju na towarzystwo. Już nie wspominając o tym, że czułam się trochę nieswojo na myśl o przesiadywaniu z nim w swoim pokoju sam na sam. Wzruszyłam więc tylko ramionami. Nie było to zaproszenie, ale też nie chciałam okazać się niemiła.

– To dobrze. Mam już dość tych nudziarzy na dole – powiedział.

Próbowałam zdobyć się na uśmiech, ale bezskutecznie.

– Wiesz – ciągnął, przysiadając na brzegu łóżka naprzeciwko mnie, podczas gdy ja nadal kuliłam się na parapecie – dzięki tobie łatwiej mi dziś było wytrzymać w budzie.

Spuściłam głowę, wbijając wzrok w koc, którym się owinęłam. Zanosiło się na dalszy ciąg flirtu. Nie byłam do tego przyzwyczajona. Jasne, miałam chłopaków, zanim… zanim tamto się wydarzyło. Ale to było coś innego. Nie całowaliśmy się i nie chodziliśmy nigdzie razem po lekcjach. Wszystko rozgrywało się w szkole albo po nocach przez telefon. Mama była wyjątkowo nadopiekuńcza i zabraniała mi chodzić na randki, dopóki nie skończę szesnastu lat.

Kiedyś byłam też cheerleaderką i miałam mnóstwo przyjaciół. Ale dwa lata temu wszystko się zmieniło i musiałam pożegnać się z tamtym życiem.

– Nie chcę cię spłoszyć ani naciskać. Sorki, chciałem tylko ułatwić ci start w nowej szkole.

Był sympatyczny i przystojny. W moim poprzednim życiu na pewno by mi się spodobał. Każda dziewczyna byłaby nim zachwycona. Mogłam nie zwracać na niego uwagi, żeby się odczepił, ale to byłoby niegrzeczne. Był kolegą mojego kuzyna i jak dotąd moim jedynym prawie-przyjacielem w tym mieście.

Sięgnęłam po notes i długopis, które zostawiłam obok po odrobieniu lekcji. Nash na to zasługiwał. Chciałam mieć prawdziwego przyjaciela. Kogoś, kto nie patrzy na mnie jak na świruskę.

Dzięki, że jesteś dla mnie miły. Ten dzień mógł być o wiele gorszy, gdyby nie twoja przyjaźń.

Wręczyłam mu notes. Kiedy czytał napisane przeze mnie słowa, kąciki jego ust zadrgały w uśmiechu. Potem podniósł na mnie wzrok.

– Masz komórkę? – spytał. – Moglibyśmy do siebie esemesować.

Przytaknęłam, sięgając do kieszeni. Dostałam telefon od swojej chrzestnej, Jorie, z którą zamieszkałam po tym, co się wydarzyło. Dwa lata spędzone z Jorie nie były łatwe. Wyraźnie jej przeszkadzałam, nie wiedziała też, jak ze mną postępować. Kiedy okazało się, że nie mam zamiaru się do niej odzywać, dała sobie spokój. Zadzwoniła do wujka Boone’a i spytała, czy nadal ma ochotę się mną zająć. Razem z ciocią Coralee zareagowali błyskawicznie. Nie minął nawet tydzień, gdy Jorie spakowała cały mój dobytek i przygotowała mnie do wyjazdu. Od tego czasu ani razu nie zadzwoniła, żeby chociaż zapytać, co u mnie słychać. Nie zmieniłam numeru – to był ten sam telefon, który mi podarowała, z tą tylko różnicą, że teraz rachunki płacili ciocia z wujkiem.

Nash wyciągnął rękę.

– Mogę zapisać ci swój numer?

Ponownie przytaknęłam, podając mu komórkę. Zrobił sobie nią zdjęcie, a potem zapisał mi resztę swoich danych w kontaktach. Chwilę potem usłyszałam sygnał wiadomości.

– Wysłałem do siebie SMS-a, żeby mieć twój numer. Mogę ci zrobić fotkę do kontaktu?

Niezbyt spodobał mi się ten pomysł, ale wolałam nie protestować. Skinęłam nieznacznie głową na zgodę, a wtedy uniósł swoją komórkę.

– Uśmiech! – zawołał.

Nie posłuchałam go, ale i tak pstryknął mi zdjęcie.

– W porządku – zaśmiał się. – Może być bez uśmiechu.

W tym momencie otworzyły się drzwi i do środka wkroczył z wściekłą miną Brady.

– Wypad stąd, Nash – polecił, wskazując mu palcem drzwi i piorunując go wzrokiem.

Nash uniósł obie ręce w obronnym geście.

– Spoko, stary. Przyszedłem tylko pogadać z Maggie. Jesteśmy kumplami, co nie, Maggie? Nic poza tym. Przysięgam, że do niczego nie doszło.

– Mam to gdzieś. Wynocha! – powtórzył z naciskiem Brady, wciąż wskazując na drzwi.

Nash wstał, zerkając na mnie przelotnie, a potem uniósł swoją komórkę, mrugnął do mnie porozumiewawczo i ruszył do wyjścia.

Brady nie odezwał się, czekając, aż Nash znajdzie się na korytarzu. Dopiero kiedy zamknęły się za nim drzwi, odwrócił głowę w moją stronę.

– Uważaj, Maggie. To moi kumple, ale muszę cię ostrzec, że nie zawsze są w porządku wobec lasek. Ja czasem też. Ty… najlepiej trzymaj się od nich z daleka, dobra?

Prawie się do mnie nie odzywał, a nagle zachciało mu się mnie chronić? Nie musiał mi mówić, kogo mam się wystrzegać. Znałam się na ludziach lepiej niż on. Jeśli nie życzył sobie, żebym zadawała się z jego kumplami, w porządku, ale nie miał prawa tego ode mnie wymagać. Zadarłam podbródek, rzucając mu wyzywające spojrzenie. Zrobiłam wszystko, żeby nie musiał mnie niańczyć, jak chcieli tego jego rodzice. Ale nie mogłam pozwolić, żeby tak się wobec mnie zachowywał.

Wzrok Brady’ego padł na notes, który Nash odłożył na łóżko. Sięgnęłam po niego, ale on był szybszy. Cierpliwie czekałam, aż przeczyta moją odpowiedź dla Nasha. Chciałam tylko być miła i podziękować mu za wsparcie, ale Brady oczywiście zinterpretował to zupełnie inaczej.

Rzucił notes z powrotem na łóżko, zaśmiewając się ironicznie, choć wcale nie wyglądał na rozbawionego. Potem przeciągnął dłonią po swojej potarganej czuprynie.

– Mamy w piątek ważny mecz. Całe to przeklęte miasto liczy na mnie, że go dla nas wygram. Ale nie dam rady skupić się na grze i jeszcze pilnować ciebie. Nie prosiłem się o to, żeby cię niańczyć. Nie mam czasu na takie bzdety. Dlatego trzymaj się z daleka od moich kumpli. Proszę. Znajdź sobie jakichś przyjaciół, byle nie z naszej drużyny. Aha, i zapamiętaj sobie – żaden facet nie będzie twoim kumplem. Poszukaj lepiej wśród dziewczyn. Kurczę, naprawdę jesteś aż taka naiwna?

Po tym słowach wyszedł, zatrzaskując za sobą drzwi.

Naprawdę miałam nadzieję, że Brady mnie polubi. Starałam się nie wchodzić mu w drogę. Wkroczyłam niespodziewanie w jego życie i wiem, że to nie było w porządku. Ale bardzo mi się nie podobały jego zakazy. Nie ma sprawy, nie będę się kręcić wokół jego kumpli, ale nie dlatego, że on mi zabrania. Powód był prosty – jeśli wszyscy zachowują się jak skończone dupki, wolę nie mieć z nimi do czynienia. Nie potrzebowałam przyjaciół. Już od dawna radziłam sobie bez nich.

Rozdział 6

Zrobiłem jej przyjemność

West

Raleigh nie czekała na mnie przy szafce, gdy rano pojawiłem się w szkole. Jaka ulga, że nie muszę się z nią szarpać. Czasami bywała miłą odskocznią od moich problemów, ale nie dziś, gdy nie spałem od trzeciej, pilnując taty. Znowu miał atak wymiotów. Obudziły mnie kroki mamy na korytarzu, gdy biegła do kuchni, żeby przynieść mu szklankę wody.

Wstałem, żeby jej pomóc, i oboje do rana już się nie położyliśmy. Bałem się wracać do łóżka. Co będzie, jeśli zasnę i przegapię ostatnie wspólne chwile z tatą? Zrobił się przeraźliwie chudy i słaby. Lekarze nie byli w stanie niczego więcej zrobić. W zeszłym miesiącu odesłali go na dobre do domu – nie było dla niego żadnej nadziei. Zostały tylko leki przeciwbólowe.

Nie było mi łatwo normalnie chodzić do szkoły, gdy moje życie waliło się w gruzy. Nie miałem też cierpliwości, żeby udawać, że cieszy mnie towarzystwo Raleigh.

Zacząłem wyjmować potrzebne podręczniki, gdy obok mojej ręki pojawiła się czyjaś delikatna dłoń o kształtnych różowych paznokciach. To Maggie. Dziewczyna, która uparcie pojawiała się w moich myślach, choć bardzo starałem się zapomnieć, jak na mnie patrzyła – jakby udało się jej zobaczyć kogoś innego niż drania, na którego pozowałem. I o tym, jak przyjemnie było trzymać ją w ramionach.

Podniosłem głowę i spojrzałem na jej profil, gdy otwierała zamek szyfrowy swojej szafki. Faktycznie, było na co popatrzeć.

Nieznacznie odwracając głowę, rzuciła mi ukradkowe spojrzenie, po czym z powrotem zajęła się swoją szafką. Cierpliwie czekałem, aż ją otworzy, ale już trzeci raz wprowadzała szyfr i nic.

– Daj mi zobaczyć – poleciłem. – Masz kod?

Spojrzała na mnie uważnie, po czym podała mi swoją komórkę. Spojrzałem na wyświetlony na ekranie numer.

– Dzięki. Odsuń się.

Kiedy zrobiła mi miejsce, wprowadziłem odpowiednią kombinację cyfr i bez problemu otworzyłem szafkę.

– Gotowe – oznajmiłem i w tym samym momencie jej komórka zawibrowała mi w dłoni, sygnalizując nadejście SMS-a. Zerknąłem odruchowo na wyświetlacz i zobaczyłem zdjęcie Nasha oraz tekst wiadomości.

Dzień dobry, piękna.

Co jest grane? Dlaczego Nash do niej pisze i skąd ona, do cholery, ma jego fotkę? Przecież Brady zapowiedział, że mamy się do niej nie zbliżać.

Wyciągnąłem do niej rękę z telefonem.

– Wszyscy liczą, że zdobędziemy w tym roku mistrzostwo stanowe. Nie damy rady, jeśli kuzyneczka naszego rozgrywającego będzie mącić w drużynie i wszystko nam spieprzy. Trzymaj się od nas z daleka. – Zabrzmiało to ostrzej, niż planowałem, ale trudno. Byłem u kresu sił.

Wyrwała komórkę z mojej ręki, obrzucając mnie gniewnym spojrzeniem. Musiałem pajacować, żeby omijała mnie szerokim łukiem. Ale widząc dziwny błysk w jej oczach, momentalnie pożałowałem swojej głupiej gadki. Wściekły na samego siebie, odwróciłem się na pięcie i czym prędzej zmyłem. Tak naprawdę wszystkiemu winien był Nash. To jego powinienem objechać, nie Maggie. Już zdążyłem jej udowodnić, że lepiej trzymać się ode mnie z daleka. Teraz nie zechce nawet na mnie spojrzeć. Naprawdę nie musiałem udawać przed nią aż takiego bydlaka. Z drugiej strony miałem świadomość, że gdybym nie traktował jej cały czas po chamsku, w pewnym momencie mógłbym się zapomnieć i powiedzieć coś, czego nie powinienem. Coś, co jest prawdą.

Po drodze na pierwszą lekcję zauważyłem nadchodzącego z naprzeciwka Nasha. Najwyraźniej wypatrywał Maggie. Masakra. Do cholery, przecież Brady jasno się wyraził, że mamy się z nią nie zadawać. A ten oczywiście puścił to mimo uszu. Przez jego kretyńskie podchody musiałem kolejny raz wyjść przed nią na dupka.

– Nie waż się! – syknąłem, chwytając Nasha ostro za ramię, kiedy mnie mijał. – Brady powiedział „nie” i masz się go słuchać.

Poczułem, jak mięśnie Nasha się napinają. Gwałtownie wyszarpnął rękę z mojego uścisku.

– Odczep się, Ashby – warknął w odpowiedzi, po czym ruszył w stronę Maggie.

Nie było sensu dłużej się tym zajmować. Nie miałem na to żadnego wpływu. Jeśli Nash chciał się w to pakować, droga wolna, ale miałem zamiar nauczyć go dziś na treningu rozumu. Wszyscy go nauczymy. A jeśli w piątek nie będzie mógł się ruszać, wtedy ja odwalę za niego całą robotę. Możemy wygrać i bez tego idioty.

Ale nie bez Brady’ego. A przecież musimy wygrać. Nie mogłem zawieść taty.

– Co ta Raleigh tak się klei do Jacksona Hughsa? – spytał Gunner, siadając za mną w sali przed lekcją historii.

Zeszłego wieczoru Raleigh najwyraźniej bzyknęła się z Jacksonem Hughsem, jedynym graczem w piłkę nożną z prawdziwego zdarzenia w naszym liceum. Przeniósł się tu skądś z Północy – jedynie tam podniecają się tym szajsem. Teraz rozsławiał Lawton w piłkarskich kręgach.

– Mam to gdzieś – odpowiedziałem szczerze. Kiedy zobaczyłem ich razem dziś rano, przystanąłem, spodziewając się, że mnie to zaboli. Że cokolwiek poczuję. Ostatecznie chodziłem z Raleigh z krótkimi przerwami prawie przez rok. Ale nie poczułem nic. Kompletnie nic.

– Serio? Przecież jeszcze wczoraj lizaliście się na korytarzu – przypomniał mi Gunner.

– To ona mnie lizała, ja tylko zrobiłem jej przyjemność. – To była prawda, choć może nie do końca. Potrzebowałem się na chwilę zrelaksować, a ona świetnie się do tego nadawała. Poza tym próbowałem zagłuszyć wspomnienie pocałunku z Maggie. Cholera jasna, cały czas mnie prześladował.

Gunner się zaśmiał.

– Raleigh ciągle tu zerka. Czeka na twój ruch.

No to się nie doczeka. Wzruszyłem ramionami i otworzyłem zeszyt.

– Ale z ciebie drań, Ashby. Naprawdę niezły drań. To dlatego jesteś takim potworem na boisku. Po prostu masz wszystko w dupie.

Gdyby tylko wiedział, jaka jest prawda. Że jest coś, na czym cholernie mi zależy. I to mnie zjada od środka.

– Szkoda gadki – odparłem.

– Nash mówi, że go objechałeś, bo kręci z kuzyneczką Brady’ego. Powiedziałem mu, że słusznie.

Na te słowa odwróciłem głowę do Gunnera.

– Załatwię to raz na zawsze dziś na boisku.

Gunner skrzywił się w uśmiechu.

– Pozwolisz mu wrócić do domu na dwóch nogach?

– Nie.

W odpowiedzi Gunner parsknął śmiechem.

– Wrzucę wasze fotki na Instagram.

W tym momencie do sali wszedł pan Halter, po czym zadał nam tekst do przeczytania z podręcznika. Dzięki Bogu, będę mógł się zdrzemnąć.

– Mama twierdzi, że ta laska widziała, jak jej ojciec zabił matkę – szepnął Gunner, nachylając się w moją stronę. – Masakra, nie?

O czym on, do cholery, gadał?

– Hę? – mruknąłem, odwracając się do niego.

– No ta od Brady’ego. Przestała gadać, bo widziała, jak ojciec zastrzelił matkę. Jest w więzieniu czy czeka na karę śmierci, nie wiem dokładnie. Moja mama mówi, że przez to ześwirowała.

.

.

.

...(fragment)...

Całość dostępna w wersji pełnej.

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Rozdział 1 – Prawda, że jest urocza?

Rozdział 2 – Mówiłem, że masz zmykać

Rozdział 3 – Nie przejmuj się mną, skarbie

Rozdział 4 – Kocham cię, mamo

Rozdział 5 – Trzymaj się od nich z daleka

Rozdział 6 – Zrobiłem jej przyjemność

Rozdział 7 – Okej!

Rozdział 8 – Za nasz sezon

Rozdział 9 – Co noc mam koszmary

Rozdział 10 – Przetrwałam dzięki milczeniu

Rozdział 11 – W takich chwilach byłam zadowolona, że nie muszę się odzywać

Rozdział 12 – Koniec boli najbardziej

Rozdział 13 – To po co jesteś tak cholernie ładna?

Rozdział 14 – A ty czegoś żałujesz?

Rozdział 15 – Ale ze mnie kłamczucha

Rozdział 16 – Nie była moja

Rozdział 17 – West uświadomił mi, że nadal mam uczucia

Rozdział 18 – Nie byliśmy aż tak cholernie zabawni

Rozdział 19 – Jesteś o wiele silniejszy, niż ci się wydaje

Rozdział 20 – Moja krew

Rozdział 21 – Miną lata, zanim zmądrzeją

Rozdział 22 – Zawsze będzie tylko przyjaciółką

Rozdział 23 – Z nikim innym się tak fajnie nie gada

Rozdział 24 – Odbiło ci? Ja i moja kuzynka?

Rozdział 25 – Jesteś mi tu potrzebna

Rozdział 26 – Będę żyć, jak mnie nauczyłeś

Rozdział 27 – Nie będę niczego żałować

Rozdział 28 – Oni zostali

Rozdział 29 – Cofam to

Rozdział 30 – Nie mogłem jej stracić

Rozdział 31 – Zostanę z tobą, jeśli chcesz

Rozdział 32 – Nie potrafiłem się powstrzymać

Rozdział 33 – Ufasz mi?

Rozdział 34 – Tylko. Ze. Mną

Rozdział 35 – Czyli mamy więcej nie drążyć tematu?

Rozdział 36 – Chciałem być z nią na zawsze

Rozdział 37 – Moja dziewczyna

Rozdział 38 – Czy nadal zechce być ze mną?

Rozdział 39 – Robisz ze mną, co chcesz

Rozdział 40 – Bardzo przypomina swoją mamę

Rozdział 41 – Cicha woda, a swoje wie

Rozdział 42 – Nie mogę wiecznie być dla ciebie oparciem

Rozdział 43 – Nie był sam. A ja tak

Rozdział 44 – Inaczej ją stracisz

Rozdział 45 – Nie lubię zwracać na siebie uwagi

Rozdział 46 – Będę przy tobie

Rozdział 47 – Chcę powtórki

Rozdział 48 – Zostań tyle, ile chcesz

Rozdział 49 – Płakałam nad sobą

Epilog

Podziękowania