Oto dwuksiążka.

To ta sama historia,

ale opowiedziana z dwóch różnych punktów widzenia:

raz Amelii, a raz Kuby.

Możesz poznać tylko jedną jej część,

ale wtedy opowieść nie będzie kompletna.

Zupełnie jak w życiu –

żeby zrozumieć świat i innych ludzi,

trzeba wczuć się w drugiego człowieka.

Bo problemy rodzą się z niezrozumienia:

rodziców, przyjaciół, tych, których lubimy

i tych, których nie darzymy sympatią.

Czasem nie lubimy kogoś tylko dlatego,

że za mało o nim wiemy.

„Amelię i Kubę” oraz „Kubę i Amelię”

możesz czytać jednocześnie, możesz po kolei.

Amelia i Kuba. Godzina duchów. Kuba i Amelia. Godzina duchów
Dwuksiążka
ISBN: 978-83-66178-24-3

Wydawca:
Powergraph
ul. Cegłowska 16/2
01-803 Warszawa
tel. 22 834 18 25
e-mail: powergraph@powergraph.pl
www.powergraph.pl

Copyright © 2013-2019 by Rafał Kosik
Copyright © 2013-2019 by Powergraph
Copyright © 2019 for the cover by Rafał Kosik
Copyright © 2019 for the cover illustration by Jakub Grochola
Copyright © 2019 for the illustrations by Jakub Grochola
Wszelkie prawa zastrzeżone.
All rights reserved.

Redakcja: Kasia Sienkiewicz-Kosik
Korekta: Maria Aleksandrow
Skład i łamanie: Powergraph
Projekt graficzny i okładka: Rafał Kosik
Ilustracje na okładce i wewnątrz: Jakub Grochola
Ilustracje na wyklejce: Jakub Grochola i Rafał Kosik

Wyłączna dystrybucja:

Dressler Dublin sp. z o.o.
ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Mazowiecki
tel. 22 733 50 31/32
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl
www.dressler.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Spis treści

Rozdział 1

w którym do Zamku sprowadza się królewicz, Amelia się odrobinę kompromituje, a młodsze rodzeństwo dyskutuje o „Rycerzach i insektach”.

Rozdział 2

w którym Albert uświadamia Amelii coś ważnego, Kuba ją rozczarowuje, a rodzina Domeyków obserwuje dziwne rzeczy na balkonie nowych sąsiadów.

Rozdział 3

w którym Amelia się nudzi, wraca Klementyna, a pani Kożuszek spotyka smoka.

Rozdział 4

w którym Amelia tak naprawdę zapoznaje się z Kubą, a Kuba z okolicą, gdzie odnajdują coś, co niekoniecznie chcieliby znaleźć, a tymczasem pani Kożuszek widzi ducha.

Rozdział 5

w którym również Amelia widzi ducha, ale wcale nie jest pewna, czy jej się nie przywidziało, a wszyscy nie całkiem planowo zwiedzają Dziwny Dom.

Rozdział 6

w którym Klementyna okazuje się zupełnie nierealna, a Amelia wreszcie może spokojnie porozmawiać z Kubą.

Rozdział 7

z którego dowiadujemy się, że nikt nie lubi poznawać przykrej prawdy o sobie, a jak już ją pozna, to próbuje zwalić winę na innych.

Rozdział 8

w którym Amelia próbuje coś naprawić, a w efekcie udaje jej się naprawić znacznie więcej.

Epilog

Rozdział 1

w którym rodzina Rytlów przeprowadza się do nowego mieszkania, Kuba poznaje dziwną dziewczynę, doprowadza do zagłady kolonii mrówek i podpada pewnej ważnej osobie.

Rozdział 2

w którym nad apartamentowcem pojawia się tajemniczy dron, a u Rytlów nie ma obiadu, półki spadają, farba nie schnie i truje.

Rozdział 3

w którym Kuba się nudzi, tata walczy z drzwiami, Mi chce zostać patologiem, a w Zamku pojawia się smok.

Rozdział 4

w którym Kuba wybiera się na randkę, a ta okazuje się zwykłym zwiedzaniem niezwykłej okolicy, tymczasem pani Kożuszek widzi ducha.

Rozdział 5

w którym Kuba z tatą próbują zamontować nowe drzwi, a spisek młodszego rodzeństwa sprawia, że wszyscy, nie całkiem zamierzenie, zwiedzają Dziwny Dom.

Rozdział 6

w którym Albert zdaje się rozumieć, o co w tym wszystkim chodzi, ale jednak nie do końca.

Rozdział 7

z którego dowiadujemy się, że nikt nie lubi poznawać przykrej prawdy o sobie, a jak już ją pozna, to próbuje zwalić winę na innych.

Rozdział 8

w którym Kuba zamierza rozwiązać wszystkie problemy w prosty sposób, a tymczasem rozwiązanie okazuje się znacznie bardziej skomplikowane, choć jednocześnie też znacznie mądrzejsze.

Epilog

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Rozdział 1

w którym do Zamku sprowadza się królewicz, Amelia się odrobinę kompromituje, a młodsze rodzeństwo dyskutuje o „Rycerzach i insektach”.

Amelia Domeyko miała jedenaście lat, czarne włosy i lubiła marzyć.

Teraz wyobrażała sobie, że siedzi na dziedzińcu średniowiecznego zamku. Dom przy ulicy Dębowej przypominał bowiem trochę zamek. Kwadratowe podwórko wyglądało jak dziedziniec otoczony ze wszystkich stron murami sześciopiętrowego budynku. Na ten dziedziniec można się było dostać przez bramę, która stanowiła tunel wycięty w parterze budynku, a dostępu do wnętrza broniła solidna krata umieszczona w połowie tego tunelu. Tak, ten dom zdecydowanie przypominał zamek. I tak właśnie w rozmowach między sobą nazywali go mieszkańcy.

Na środku podwórka, no może odrobinę z boku, rosło wielkie drzewo. Był to stuletni, albo i starszy, dąb. Pamiętał czasy, gdy w tym miejscu rósł jeszcze las. To już historia. Teraz okoliczne tereny zdobywało miasto. Wokół, zamiast drzew, wyrastały nowe budynki. Żeby zobaczyć las, trzeba by się wybrać na długi spacer. Ale komu by się chciało w taki upał iść tak daleko.

Amelia siedziała w cieniu, na najniższej gałęzi dębu ze swoim szkicownikiem na kolanach. Gałąź była na tyle gruba, że siedziało się na niej jak na ławce. Mimo że wisiała dwa metry nad ziemią, dawało się na nią wejść dzięki małemu pagórkowi, który usypali chyba budowniczowie Zamku.

Amelia uwielbiała rysować, i była w tym naprawdę dobra. Często na papier przenosiła swoje marzenia. Dziś jeszcze nie zdecydowała, kim chce być na swoim rysunku. Czy królową, która rządzi całym imperium? Nie, na to była zbyt nieśmiała. Lepiej uwięzioną na Zamku królewną, którą ma uwolnić piękny królewicz na białym koniu. Czy może królewną, która schroniła się przed pościgiem złego czarnoksiężnika. Albo rozbójnika, herszta okrutnej bandy.

Obok siedział Albert, dziewięcioletni brat Amelii. Chudy okularnik nie był takim całkiem zwyczajnym dzieckiem. Teraz na tablecie grał w Rycerzy i insekty i nie zwracał uwagi na otoczenie. Wiele osób uważało go za niezbyt rozgarniętego, bo prawie się nie odzywał, nawet jeśli zadawano mu pytanie. Ale ludzie mylili się, Albert po prostu nie widział potrzeby odpowiadać na pytania zbyt oczywiste albo nieciekawe.

Amelia nie miała pomysłu, jak umieścić brata w swoim marzeniu. Lubiła czuć jego obecność i to jej wystarczało. Skupiła się więc na rysowaniu całej reszty. Naszkicowała zamek, który trochę przypominał apartamentowiec przy Dębowej, i królewicza na białym koniu. Tak, królewicz zdecydowanie stwarzał ciekawsze możliwości niż rozbójnik.

Oderwała od gałęzi spory obruszany kawałek kory, który pewnie i tak zaraz sam by odpadł, i przyjrzała mu się ze wszystkich stron. Oto magiczny amulet, który sprawi, że królewicz odnajdzie drogę do jej serca. Tylko jak to pokazać na rysunku?

Amelia wygładziła różową sukienkę i zastanowiła się, jak w taką pogodę musiało być gorąco królewnom, dawno temu. Długie suknie, te wszystkie gorsety, halki i pończochy. I brak pryszniców z ciepłą wodą. Brrr, okropieństwo! Jej sukienka, mimo że dość długa – Amelia nie lubiła bowiem mini – była całkiem przewiewna. Wyszperała ją na przecenie, a ciuszek kosztował grosze. Okazała się jej ulubionym strojem tego lata. Amelia uwielbiała ten brudny odcień różu tak inny od cukierkowych odcieni, w których gustowały jej koleżanki. Zwykle zakładała do niej trampki, dziś w ten upał wyjątkowo założyła klapki.

Z zamyślenia wyrwał ją szczęk metalu. Pan Zenek, strażnik osiedlowy, otwierał bramę. To zdarzało się rzadko. Samochody mieszkańców nie wjeżdżały na podwórko, lecz specjalnym zjazdem – wprost na podziemny parking. Wyjątkiem był Bardzo Ważny Dyrektor, który parkował tu swoją limuzynę. Albert wyrecytował mu kiedyś fragment kodeksu drogowego, zabraniający parkowania samochodu na placu zabaw. Od tego czasu Dyrektor patrzył na niego z ukosa.

Strażnik pomachał przyjaźnie do dzieci. Amelia w odpowiedzi uśmiechnęła się do niego. Bardzo lubiła pana Zenka. Pod pozorem surowości skrywał dobre serce.

— Nowi — oznajmił Albert, nie unosząc wzroku znad tabletu.

Rzeczywiście na podwórko wtoczyła się ciężarówka z napisem „Przeprowadzki”. Dom został niedawno wybudowany i większość mieszkań była jeszcze pusta. Rodzina Amelii sprowadziła się na samym początku.

Ciężarówka zatrzymała się przed piaskownicą. Z placu zabaw nikt nie korzystał, bo pod koniec wakacji Amelia i Albert byli jednymi z nielicznych dzieci w całym apartamentowcu. Amelia uważała się za zbyt dorosłą, by się choć zbliżyć do huśtawek. No, był jeszcze syn Bardzo Ważnego Dyrektora, ale on nigdy nie wychodził na podwórko, a co za tym idzie, nie zapoznał się z rodzeństwem Domeyków.

Amelia uzupełniła szybko swój rysunek o machinę oblężniczą, która zbliża się do Zamku. Machina trochę przypominała ciężarówkę do przeprowadzek. Nie skończyła jej rysować, za ciężarówką wjechał bowiem biały pick-up, z którego wysiadły cztery osoby. Jedną z nich był jasnowłosy chłopak. Amelii spadły klapki. Dosłownie. Na widok chłopaka nerwowo zamachała nogami i klapki spadły na trawę pół metra niżej, na pagórek pod dębem. A niech to!

Szybko wzięła się w garść i przestała na niego gapić. Wróciła do rysunku. Rzecz jasna co chwila zerkała w tamtą stronę, ale udawała, że nie zerka. Nowo przybyła rodzina i kilku mężczyzn od przeprowadzek kręciło się wokół ciężarówki.

— Powinniśmy iść na obiad. — Albert klikał w klawiaturę, wydając polecenia podległej mu armii. — Już pora.

— Akurat teraz? — zapytała Amelia.

— Mama mówiła, że obiad będzie za półtorej godziny. Właśnie mija półtorej godziny.

— Nie możesz wszystkiego brać tak dosłownie.

— Półtorej godziny to dziewięćdziesiąt minut.

Amelia pokręciła głową.

— Nie musimy być tak precyzyjni. Ludzie to nie maszyny. Jeżeli ktoś mówi „półtorej godziny”, czasem może to oznaczać godzinę, a czasem dwie godziny.

— Czy biały pick-up liczy się jako biały koń? — zapytał Albert.

— Co? — Amelia uniosła brwi.

W odpowiedzi Albert popukał palcem w jej szkicownik, a dokładniej w królewicza na białym koniu. Amelia dopiero po chwili zrozumiała, co brat ma na myśli.

— Kurczaki, on tu idzie… — szepnęła, widząc, jak królewicz, to znaczy nieznajomy chłopak, zbliża się do niej. Poczuła, że się czerwieni, bo, owszem, chciała mu się przyjrzeć, ale tak raczej z ukrycia. Rzuciła szybkie spojrzenie i pomyślała, że z bliska jest nawet przystojniejszy…

— Cześć, jestem Kuba — powiedział chłopak, uśmiechając się. — A ty?

— A ja nie. — Amelia usłyszała słowa, które sama wypowiedziała, jakby wbrew własnej woli, i od razu zdała sobie sprawę z tego, co palnęła. Aby pokryć zmieszanie, zeskoczyła z drzewa, wyrzuciła amulet, czyli kawałek kory, wsunęła klapki i pobiegła w stronę swojej klatki schodowej.

Kuba odprowadził ją zaskoczonym spojrzeniem.

— Albert — przedstawił się brat Amelii. — Tak samo jak Einstein. Mam zespół Aspergera i interesuję się badaniami naukowymi.

— Kogo masz? — zapytał odruchowo Kuba.

— To taka choroba[1] polegająca na zaburzeniach umiejętności społecznych.

Kuba zamarł, zaskoczony. Nigdy jeszcze nie spotkał kogoś takiego jak Albert.

Do drzewa podeszła sześciolatka z kasztanowymi włosami spiętymi w kitkę na czubku głowy. Wyglądała nieco ekscentrycznie[2], ubrana w czarną sukienkę, przez pierś przewiesiła zaś wojskowy chlebak, cały porysowany długopisem. Rysunki przedstawiały różne dziwne zwierzęta, głównie mrówki.

— Jestem Milena, ale wszyscy mówią na mnie Mi. Grasz rycerzami czy mrówkami? — Dziewczynka wgramoliła się na gałąź obok Alberta i zerknęła na ekran tabletu. — Przegrasz, jak nie będziesz nic robił. Tu trzeba cały czas parować ciosy i atakować. — Zamachała wirtualnym mieczem.

— Gram generałem — odparł niechętnie Albert. — Widzę bitwę z góry. Można grać szeregowym żołnierzem, dowódcą oddziału albo generałem.

— Czyli wysyłasz armię i potem przez pół godziny czekasz, kto wygra? Nudy!

— No co ty! Przygotowywałem strategię tej bitwy przez kilka godzin. Teraz przekonam się, jak działa.

Albert zeskoczył z gałęzi i bez słowa pożegnania odszedł w ślad za swoją siostrą. Naprawdę musiał już iść na obiad. Był spóźniony dwie minuty, a przecież bardzo nie lubił się spóźniać.

Obszedł ciężarówkę i prawie otarł się o zaparkowaną kawałek dalej limuzynę.

— Uważaj, mały, bo zarysujesz lakier — powiedział stojący obok Bardzo Ważny Dyrektor. — Twoi rodzice będą musieli zapłacić, a na pewno ich nie stać.

Albert zatrzymał się i spojrzał na Dyrektora jak na zepsuty automat z batonami. Dyrektor z kolei patrzył na niego z góry jak na niesfornego szczeniaka. Łysiał solidnie, miał czterdzieści lat i tyle samo kilogramów nadwagi. Elegancki szary garnitur ledwo opinał te kilogramy.

— Kodeks drogowy mówi wyraźnie, że nie wolno parkować na placu zabaw — powiedział Albert. — Łamie pan prawo.

— Coś z tym trzeba będzie zrobić. — Dyrektor pokiwał głową, a jego dwa podbródki zatrzęsły się. — Najlepiej zlikwidować ten plac zabaw. No, ile tam jeszcze? — To ostatnie pytanie skierowane było do robotników, których ciężarówka blokowała wyjazd.

Albert miał w zanadrzu wiele argumentów i chętnie by ich wszystkich użył, doprowadzając tym niechcący Bardzo Ważnego Dyrektora do szewskiej pasji, ale musiał już iść. Był spóźniony trzy minuty.

* * *

Na obiad była zupa pomidorowa, którą lubiła cała rodzina. Albert, podobnie jak jego tata, miał długą listę potraw, których nienawidził. Amelia za to od kilku tygodni próbowała się odchudzać, choć, jak mówili wszyscy, nie miała z czego. Nie jadła więc niczego, co było tłuste lub zbyt słodkie. Mama wciąż zastanawiała się, jak przygotować obiad, który smakowałby wszystkim. Czasem, gdy miała dużo pracy, gotował tata. Ale wtedy było jeszcze gorzej, bo on w ogóle nie przejmował się wymaganiami reszty. Robił to, na co miał pomysł. Potem rodzina Domeyków wpatrywała się smutno w talerze, a tata się zajadał. Wszystkożerny był natomiast Imbir, ich pies rasy west highland white terrier, mały, biały i kudłaty. Imbir w swym krótkim życiu pożarł nie tylko zupę pomidorową, siedemnaście niepilnowanych surowych kotletów mielonych (za jednym razem) i ogromny tort urodzinowy z bitą śmietaną, lecz również kilka butów, ostatnich dwadzieścia stron bardzo grubej książki oraz krem do rąk. Razem z opakowaniem.

Tak, Domeykowie byli rodziną skomplikowaną pod względem kulinarnym, ale zupa pomidorowa to było coś, co ich łączyło.

— Do dziewiątej klatki wprowadzają się nowi — oznajmiła mama, gdy skończyła jeść.

Mama pracowała jako redaktorka, czyli poprawiała książki, nim te trafiały do druku.

— Zauważyłem — odparł tata. — Zostało jeszcze dużo pustych mieszkań.

— Przez najbliższy rok wszyscy będą kuć i wiercić w ścianach — westchnęła mama. — A ja przecież pracuję w domu.

— Mnie się to też często zdarza. Nic na to nie poradzimy.

Kuchnia połączona była z jadalnią, a jadalnia z salonem. Tata Amelii i Alberta był architektem, więc dobrze wiedział, jak trzeba zaprojektować jadalnię, by była wygodna. W tym domu nikt nie uderzał w ścianę odsuwanym krzesłem ani nie potykał się o szafkę, idąc do lodówki. Wszystko było na swoim miejscu i jednocześnie pod ręką.

Amelia pochłaniała zupę w przyspieszonym tempie, bo chciała jak najszybciej zaszyć się w swoim pokoju. Czuła się fatalnie po tym, co zrobiła na podwórku. To było idiotyczne! Wciąż nie mogła uwierzyć, że powiedziała coś tak głupiego, no i że uciekła.

Odniosła pusty talerz do zlewu i pobiegła do siebie. Usiadła na parapecie i zapatrzyła się w zamieszanie na dole. Tragarze wnosili kolejne pudła i meble. Serce zabiło jej szybciej, gdy przy samochodzie pojawił się Kuba. Wziął jedną z paczek i znikł w wejściu na klatkę. Wrócił za chwilę po następny przedmiot.

— Jaki on silny… — szepnęła.

— Pomaga nosić te klamoty, bo wie, że się na niego gapisz — zauważył trzeźwo Albert.

Amelia gwałtownie zeskoczyła z parapetu. Brat stał w uchylonych drzwiach.

— A skąd ty to niby wiesz? — zapytała.

Albert tylko wzruszył ramionami i odszedł. Dziewczyna wiedziała, że nic więcej z niego nie wyciągnie. Wiedziała też, że brat ma rację, choć bardzo nie chciała tego przyznać. Albert był tak bardzo racjonalny[3], że zwykle złościła się na niego dwa razy. Raz, kiedy mówił jej coś nieprzyjemnego, a drugi – gdy okazywało się, że miał rację. Wtedy najchętniej by go udusiła.

Przysunęła się do okna tak, by nie było jej widać z podwórka. Kuba przeniósł jeszcze kilka wielkich paczek i nie sprawiał wrażenia, aby robił to z wysiłkiem. Pewnie coś trenuje, pomyślała Amelia.

Na huśtawce bujała się sześcioletnia na oko dziewczynka. Amelii spodobała się jej czarna sukienka i zielone wielkie buty sportowe. Bujała się jak szalona, tak że ramię huśtawki unosiło się niemal do poziomu, a popiskiwanie zawiasów słychać było aż tutaj. Amelia czekała jeszcze z kwadrans, ale Kuba więcej nie wyszedł.

Pojawił się za to pan Zenek. Zaczekał, aż siostrze Kuby znudzi się huśtanie. Gdy tylko zeskoczyła z huśtawki i weszła do domu, podszedł do małej kratki wentylacyjnej obok okienka piwnicznego dziewiątej klatki. Kratka była obruszana. Amelia pamiętała, jak się bujała przy silniejszym wietrze. Co ciekawe, nie wyglądało to, jakby strażnik chciał ją naprawić. On raczej upewniał się, że kratkę daje się swobodnie uchylać. W innej sytuacji byłoby to intrygujące, ale Amelia nie miała nastroju, żeby się nad tym teraz zastanawiać. Położyła się na łóżku i zmartwiona wydarzeniami popołudnia, wtuliła twarz w mięciutką i bielutką sierść Imbira. Pies, szczęśliwy, że nikt nie przegania go z zakazanego terytorium, delektował się swoim psim szczęściem.

* * *

Mama stała przed lustrem, robiła dziwne miny i naciągała sobie skórę na twarzy. Amelia zauważyła to przez otwarte drzwi.

— Co ty robisz? — zapytała ze zdziwieniem.

— Zmarszczki — odparła mama, dziwnie wysuwając szczękę.

— Robisz zmarszczki?

— Nie no, oglądam, jak się robią. Robią się od tego gapienia się w komputer.

Amelia nie znała się na zmarszczkach, ale wiedziała dobrze, jak się je leczy.

— Idź do kosmetyczki.

Do łazienki zajrzał też tata. Objął mamę i pocałował w szyję.

— Pięknie wyglądasz, kochanie — powiedział. — Nie potrzebujesz żadnej kosmetyczki.

Tata, pracując cały czas przy komputerze i unikając ruchu, wyhodował sobie lekki brzuszek. Nieco za długie (zdaniem mamy) włosy prawdopodobnie wyhodował sobie, żeby wyglądać bardziej artystycznie. Mama za to była szczupła i drobna, nosiła długie spódnice i rozpuszczone, kręcone ciemne włosy. Takie same, jak Amelia.

— Kupię sobie krem — zadecydowała mama, a gdy tata wyszedł, dodała szeptem do Amelii — tata ma wstrzymane wynagrodzenie, bo developer ma kłopoty finansowe. Jakieś problemy z nowym osiedlem. Na razie nie za bardzo mogę sobie pozwolić na kosmetyczkę.

* * *

W nocy Amelia długo leżała w łóżku, wpatrując się w ciemność. Wprowadził się wreszcie ktoś, z kim mogłaby porozmawiać, może nawet zaprzyjaźnić się. W dodatku przystojny. A ona, jak ostatnia kretynka, rzuciła ten głupi tekst i uciekła. Jak to się mogło stać? Ale w sumie… to ten cały Kuba mógł się przecież inaczej zachować. Jakoś… inaczej. Mógł zrobić cokolwiek, żeby Amelia… Tak, to jego wina, i tyle. Amelia, uspokojona trochę tym wytłumaczeniem, wreszcie zasnęła.

* * *

Pan Zenek przewrócił kolejną stronę książki i pociągnął łyk zimnej kawy. Przebiegł wzrokiem po kilku monitorach wewnątrz stróżówki. Nic się na nich nie działo. Odkąd rozpoczął tu pracę, czyli trzy miesiące temu, jeszcze nigdy nie wydarzyło się nic niespodziewanego. Dlatego pozwalał sobie na czytanie. Trzymał książkę w taki sposób, by tuż nad nią widzieć monitory. Przy początku każdego akapitu[4] unosił wzrok, po czym czytał dalej.

Była już noc i w apartamentowcu Oak Residence[5], której to nazwy nikt nie używał, nie działo się nic. To się oczywiście zmieni, gdy reszta mieszkań zostanie zasiedlona. Teraz jednak naprawdę nic się nie działo. Obraz na monitorach pozostawał nieruchomy. Ze swojego fotela pan Zenek widział przez okno ceglaną ścianę i kawałek podwórka. Tam również panował niczym niezmącony spokój.

Gdy przewrócił kolejną kartkę, ponownie zerknął na monitory. Już miał czytać dalej, ale kątem oka coś zobaczył. Odłożył książkę i przyjrzał się bliżej jednemu z monitorów. Na parkingu ktoś był! Parking Zamku miał dwa poziomy i ktoś się właśnie przechadzał po poziomie minus dwa. I to w tej części, w której nikt jeszcze nie parkował.

Strażnik nachylił się do monitora. Nie potrafił rozpoznać intruza. Postać była niewyraźna i półprzezroczysta. Pewnie problem z kamerą.

Pan Zenek wstał i wziął latarkę. Trzeba to sprawdzić. Schodami zszedł na najniższy poziom parkingu i zapalił latarkę. Na suficie paliły się lampy, ale po kątach czaił się półmrok.

— Jest tu kto? — rzucił w przestrzeń.

Odpowiedziało mu tylko echo. Ruszył dalej, by obejść cały parking. Stało tu ledwie kilka samochodów, a wszystkie blisko wjazdu. Za pierwszym zakrętem już nikt nie parkował. Mimo że był tu już wiele razy, poczuł pewien niepokój. Być może dlatego, że postać z monitora nie przypominała nikogo z mieszkańców. A może dlatego, że była tak niewyraźna.

Tknięty nagłym przeczuciem, odwrócił się. Pusto. Bardzo nie chciał sprawdzać całego wymarłego parkingu, ale na tym przecież polegała jego praca. Westchnął więc ciężko i ruszył dalej.

Wtedy zupełnie bezszelestnie ktoś przeszedł za jego plecami. Ten ktoś był niewyraźny i półprzezroczysty.

1. Według niektórych badaczy zespołu Aspergera nie powinno się nazywać chorobą. Prawdopodobnie miało go wielu genialnych naukowców i artystów. ↩

2. Ekscentryczny – oryginalny, odbiegający od ogólnie przyjętych zasad i norm. ↩

3. Racjonalny – logiczny i rozsądny. ↩

4. Dłuższy tekst dla lepszej czytelności dzieli się na fragmenty, zwane akapitami. W tej książce każdy akapit zaczyna się od małego wcięcia przed pierwszą literą. ↩

5. Oak Residence (ang.) – Dębowa Rezydencja. ↩

Rozdział 2

w którym Albert uświadamia Amelii coś ważnego, Kuba ją rozczarowuje, a rodzina Domeyków obserwuje dziwne rzeczy na balkonie nowych sąsiadów.

Do rana złość jej trochę przeszła. Amelia była nawet skłonna przyznać, że wczorajsze wydarzenia z podwórka nie stanowiły wyłącznie winy Kuby. Może i ona też zachowała się troszkę nieodpowiednio. Ale tylko troszkę. Odrobinkę.

Gdy myła zęby, była już pewna, że to tylko jej wina. Cóż miał zrobić Kuba? Gonić ją, gdy uciekała?

Po śniadaniu usadowiła się na łóżku i zajęła poprawianiem rysunku. Królewicz otrzymał twarz Kuby, a machina oblężnicza zniknęła pod nerwowymi pociągnięciami gumki. Tu nie było miejsca na żadne oblężenie, królewicz przybywał w pokoju. A królewna Amelia miała go zaprosić do zamku i ugościć wystawną ucztą.

— Zależy ci na nim. — Albert zajrzał przez drzwi.

— Skąd ten pomysł, panie psychologu?! Przecież ty się nie znasz na ludziach.

— Ale myślę logicznie i analizuję ich reakcje specjalnym systemem badań. Zobacz, najstaranniej narysowałaś królewicza. — Albert wskazał rysunek. — Każda linia jest pociągnięta kilka razy, a reszta obrazka wygląda jak szkic. Nie możesz zmienić rzeczywistości, więc tworzysz jej model na papierze.

Amelia przyjrzała się rysunkowi. Nie sposób zaprzeczyć, że w postać królewicza włożyła najwięcej pracy. Wielokrotnie poprawiała linię pleców, zarys mięśni pod koszulą i w ogóle całą sylwetkę. Z tego powodu stał się wyraźniejszy i wychodził z tła. Zrobiła to zupełnie nieświadomie.

Zamknęła szkicownik.

— Dokończę rysunek na podwórku. Chodź.

— Mnie tu dobrze. Nie chcę nigdzie iść.

— Chcesz! — Podniosła ze stołu książkę Alberta i wetknęła mu w dłoń. — Poczytasz sobie na świeżym powietrzu, dotlenisz się.

O dziwo, Albert nie protestował dłużej, tylko posłusznie ruszył w stronę drzwi. Amelia szybko chwyciła szkicownik i piórnik, by wyjść, zanim brat się rozmyśli. Nie chciała teraz siedzieć na podwórku sama. A brat, nawet tak niezwykły jak Albert, dodawał jej pewności siebie. Usiądą na drzewie i będą udawać, że siedzą sobie ot tak, po prostu. A potem przyjdzie Kuba. Przyjdzie, bo czemu miałby siedzieć w domu. Nie miała nic przeciwko temu, by królewicz… znaczy Kuba, podszedł do niej, przeprosił za to, co zrobił wczoraj, chociaż… nic złego nie zrobił. No ale to zawsze miło, jeśli przeprosi. A potem on zapyta, czy może usiąść obok. Wtedy Amelia zgodzi się łaskawie, bo gałąź jest przecież długa i zmieszczą się na niej swobodnie. Potem ona będzie rysowała, a on – podziwiał. I zaczną rozmawiać…

— Zawiesiłaś się?

Pytanie brata wyrwało ją z zamyślenia. Stała wciąż w wejściu do ich mieszkania.

— Idę, idę. Imbir śpi, nie budźmy go. — Zamknęła za sobą drzwi. Albert wcisnął guzik wzywania windy. — Z trzeciego piętra windą? — zapytała.

— Nigdy nie ma nieodpowiedniego momentu na skorzystanie z zaawansowanej technologii.

Amelia westchnęła.

— Nigdy nie mów nigdy — odparła, ale zaczekała na windę.

Zjechali na parter. Po drodze Amelia układała sobie w głowie kolejne wersje zaproszenia Kuby, aby usiadł na gałęzi obok niej. On przeprosi, ona się zdziwi i powie, że przecież nic się nie stało, przesunie się bliżej pnia i zostawi mu miejsce po swojej lewej stronie. Skoro rysuje prawą ręką, to z lewej będzie mu łatwiej obserwować. A potem on zaprosi ją na lody albo zrobi coś podobnego.

Wyszli na podwórko i natychmiast cały plan legł w gruzach. Kuba siedział bowiem na gałęzi. Na JEJ gałęzi. Cały pomysł z zapraszaniem go, by usiadł, nie miał już sensu, skoro on już tam siedział. Leżał właściwie.

— To nasza gałąź! — powiedziała z pretensją w głosie Amelia.

Chłopak usiadł i spojrzał na nią.

— Nie była podpisana. — Przesunął się kawałek. — Siadaj obok. Gałąź jest długa.

Co za bezczelność! No i miał siedzieć po jej lewej stronie, a nie prawej.

— Pomyślę! — Amelia zacisnęła usta. — Nie zamierzasz przeprosić?

Kuba uniósł brwi.

— Za co? Dopiero co wyszedłem z domu…

I jeszcze udaje, że nic nie rozumie! Zepsuć taki piękny plan! A ta jego dziwaczna siostra rozwija cukierki z papierków i rzuca je w trawę. Co za rodzina! Po co oni się tu wprowadzili?!

— Albercik, idziemy. — Amelia odwróciła się na pięcie.

— Przecież chciałaś wyjść na dwór — przypomniał brat, który uważnie obserwował Mi, zastanawiając się, jaki może być powód jej zachowania.

— Wcale nie chciałam! — Pchnęła brata w stronę drzwi.

Weszli na górę, Amelia właściwie wbiegła i otworzyła z rozmachem drzwi do mieszkania. Pomaszerowała do swojego pokoju.

— Chciałam się z nim zaprzyjaźnić — powiedziała z żalem w głosie. — Chciałam go zaprosić, żeby usiadł na mojej… naszej gałęzi. A on tam usiadł wcześniej! Zrobił to na pewno złośliwie!

— Zachowujesz się nieracjonalnie — zauważył Albert. — On nie zna twoich myśli.

— Teraz już daj mi spokój — warknęła. — Muszę pobyć sama.

Zamknęła mu przed nosem drzwi. Usiadła przy biurku i zapatrzyła się w rysunek. Zdjęła skuwkę z ołówka i dorysowała królewiczowi wąsy, ale nie takie zwykłe, tylko złośliwie podkręcone.

A potem było już tylko gorzej.

Rysowałaby dalej, gdyby nie Imbir, który coraz wyraźniej dawał znać, że musi wyjść. Amelia westchnęła, odłożyła ołówek, wzięła z przedpokoju smycz i torebkę na wszelki psi wypadek.

Na klatce Imbir skręcił w stronę schodów. Nie miał cierpliwości czekać na windę. To tylko trzecie piętro.

Na parterze pies wystrzelił na zewnątrz, aż mu powiewały uszy. Przebierając małymi łapkami, pognał na ukos do dziewiątej klatki, jak rzucony kłębek poplątanej białej wełny.

Imbir od jakiegoś czasu interesował się kratką piwniczną – tą samą, którą poprzedniego dnia obluzowywał pan Zenek. Tym razem nie tylko ją obwąchiwał, ale i szczekał.

— Imbir! — zawołała Amelia.

Pies oczywiście nie zwrócił na to uwagi i szczekał dalej. Pan Zenek akurat wyszedł ze stróżówki i podszedł do dziewczyny.

— Dzień dobry — przywitała go z uśmiechem. — Imbir! Cicho bądź!

— Dzień dobry, Amelio.

Strażnika bardziej jednak interesował pies. Zagwizdał, by odwrócić jego uwagę od kratki. Najeżony Imbir nie dawał za wygraną.

— Może w piwnicy zalęgły się szczury. — Amelia wzdrygnęła się na samą myśl. — Powiem tacie, żeby sprawdził.

— Nie, nie! — zaoponował szybko strażnik. — Sprawdzałem. Żadnych szczurów tam nie ma.

— Coś tam jednak musi być. On się tak zachowuje, jak wyczuje jakieś zwierzę. Lepiej tam zajrzeć.

Pan Zenek westchnął.

— Umiesz dochować tajemnicy? — zapytał poważnie.

Zdziwiona Amelia przytaknęła. Strażnik rozejrzał się podejrzliwie i głową dał jej znak, by szła za nim.

— Tylko Imbira zostaw tutaj.

Pan Zenek otworzył drzwi i oboje zeszli do piwnicy. Zatrzymali się przed napisem „Węzeł ciepłowniczy”. Strażnik rozejrzał się jeszcze raz i kluczem otworzył zamek. Weszli do pomieszczenia pełnego rur, wskaźników i zaworów. Było tu zdecydowanie cieplej niż na zewnątrz. Panował tu dziwny zapach, który dziewczynie kojarzył się z…

— Oj… jakie śliczne! — wykrzyknęła, kucając.

Zza rur wybiegło kilka czarnych, szarych, rudych i biało-czarnych kociąt i zaczęły się ocierać o jej łydki. Głaskała miękkie futerka i zachwycała się, jakie są przesłodkie. Tymczasem pan Zenek z butelki nalał wody do ukrytej pod grubą rurą miski. Do drugiej miski nasypał kociej karmy. Kotka podbiegła tam i zaczęła łapczywie jeść.

— To taka moja mała tajemnica. — Strażnik mrugnął porozumiewawczo do dziewczyny.

— Teraz już nasza wspólna. — Amelia nie mogła się opędzić od kociąt.

— Musimy już iść. Nie możemy wzbudzać podejrzeń, Administrator by kociaki wyrzucił, a mnie zwolnił z pracy.

Amelia niechętnie zostawiła kotki i wyszła na korytarz.

— Przy okazji zrobię obchód garażu — powiedział strażnik i skręcił w szerszy korytarz. — Pamiętaj, ani mru-mru.

— Jasne!

Teraz jeszcze bardziej lubiła pana Zenka. Wybiegła na parter i na podwórko. Imbir czekał na nią przed drzwiami klatki i oczywiście szczekał. Obwąchał ją podejrzliwie.

— Jak to dobrze, że ty nie możesz niczego wypaplać. — Amelia pogłaskała kosmaty psi łeb.

* * *

Rysunek Amelii był ciemny od poprawek. Teraz przed zamkiem na czarnym koniu siedział zezowaty, czarnowłosy, brodaty i wąsaty rycerz z wielkim brzuchem. I zamierzał zdobyć zamek. Na blankach stali rycerze w białych płaszczach. Mieli bronić zamku. Amelii trochę przeszkadzało, że trudno jej wymyślić ich odpowiedników w rzeczywistości. Zastanawiała się, czy nie dorysować im twarzy Alberta, ale w końcu wydało jej się to zupełnie bez sensu. Pan Zenek bardziej by pasował, jednak jakoś nie chciała go mieszać do tej bajki.

Cały rysunek był bez sensu.

Chwilę później wylądował więc w szafie na stercie, na którą trafiły poprzednie rysunki. Amelii szkoda było je niszczyć. Robiła to tylko wtedy, gdy była naprawdę zła. A teraz złościła się raczej na siebie. Albert oczywiście znów miał rację – przecież Kuba nie mógł znać jej myśli. Nie wiedział, że chce go zaprosić, żeby usiadł na tej gałęzi obok niej. Skąd miałby to wiedzieć?

— Możesz mi pomóc? — zawołała.

Amelia niechętnie poszła do łazienki, gdzie zastała mamę z szarobrązową saszetką w dłoni. Mama próbowała raz w okularach, raz bez nich przeczytać coś na opakowaniu.

— Ci geniusze umieścili na ciemnobrązowym tle napisy w kolorze jasnobrązowym. — Podała córce saszetkę. — Spróbuj to rozczytać.

Amelia podeszła do lampki obok lustra i z trudem odcyfrowała:

— „Maseczka błotna na zmarszczki. Rozrobić z niewielką ilością ciepłej wody i zostawić na pół godziny”.

Przyniosła z kuchni płaskie pudełko do przechowywania żywności i widelec. Włożyła je do umywalki. Mama odkręciła lekko ciepłą wodę.

— Niewielka ilość to znaczy ile? — zapytała retorycznie[1]. — Specjaliści, ech…

Amelia rozerwała saszetkę i wysypała zawartość do pudełka. Rozmieszała widelcem, aż otrzymała coś o konsystencji błota. Pachniało jak bagno. A dokładniej jak coś podejrzanego, co przeleżało w tym bagnie całkiem długo.

— Wygląda i pachnie jak coś… — zastanowiła się — jak coś, czego na pewno nie nałożyłabym sobie na twarz.

— Piękność wymaga wyrzeczeń — westchnęła mama. — Nie wiesz, gdzie ja położyłam telefon? — Rozejrzała się. — No nic, zadzwoni, to się znajdzie. Tam jest napisane pół godziny?

Amelia przytaknęła i też się rozejrzała w poszukiwaniu miejsca, gdzie mogłaby odstawić pudełko. Wreszcie postawiła je pod umywalką.

* * *

Albert w swoim pokoju na wielkim biurku, tymczasowo zamienionym w stół warsztatowy, konstruował Uniwersalny Przyrząd Badawczy, w skrócie UPB. W zamyśle miało to być połączenie kamery, noktowizora[2] i kilku innych urządzeń, którymi sterował przymocowany na zawiasie smartfon. Obudowa była wykonana ze starej wiertarki pozbawionej ciężkich mechanizmów z wnętrza. Nie wiedział, do czego może się przydać UPB. Jednak zawsze lepiej mieć coś takiego pod ręką, gdyby trzeba było wykonać jakieś specjalistyczne badania. Wszak Albert był fanem rozumowego poznawania świata.

W kuchni pan Domeyko w ekspresie ciśnieniowym przygotowywał kawę, a pani Domeyko intensywnie przeszukiwała salon.

— Nie widziałeś mojego telefonu? — zapytała. — Leżał tu gdzieś jeszcze pół godziny temu. Zdawało mi się, że przed chwilą słyszałam dzwonek. Taki krótki, urwany.

Siedząca na kanapie Amelia przeglądała album o prerafaelitach[3]. W zamyśleniu pokręciła przecząco głową.

— Zadzwoń do siebie, to go znajdziesz — odparł w zamyśleniu tata.

— Jak mam zadzwonić, skoro nie mogę znaleźć telefonu. Ty do mnie zadzwoń.

Tata wybrał numer mamy. Dzwonek rozległ się z pokoju Alberta.

— Oho, mam złe przeczucia — mruknęła mama.

Poszli do pokoju syna. Albert pochylał się nad smartfonem przymocowanym do UPB i próbował palcem w rękawicy roboczej wcisnąć ikonę czerwonej słuchawki, żeby odrzucić połączenie.

— Mój telefon — zauważyła oczywistość mama. — Wziąłeś go bez pytania.

— Ma odpowiednią wersję systemu. — Albertowi udało się w końcu trafić w czerwoną słuchawkę. — Tylko trochę nawala.

Mama popatrzyła bezradnie na tatę. Tata wzruszył ramionami.

— Kupisz sobie nowy — stwierdził. — Może będzie promocja.

— Ale ja czekam właśnie na ważny telefon z wydawnictwa…

— Oto przyczyna nawalania. — Albert wyjął i podał jej kartę SIM. — Ciągle ktoś dzwonił i przeszkadzał mi w konfigurowaniu systemu.

— Ciągle ktoś dzwonił…? — Mama wzięła kartę w dwa palce i chwilę patrzyła na nią smutno. — Nawet wiem kto, bo czekam na ten telefon. OK. Poszukam mojego starego aparatu.

Tata wyjrzał przez okno.

— Co oni wyprawiają? To ci, co się dopiero sprowadzili.

— Ci nowi są trochę dziwni — zauważyła mama. — Na balkonie robią zdjęcia otwartych kubków po jogurcie.

Rzeczywiście, na wystawionym na balkon stole stały otwarte i trochę już pogniecione kubeczki po jogurtach. Ojciec Kuby przestawiał je na różne sposoby, a fotograf poprawiał ustawienia lamp fotograficznych, ekranów odblaskowych i pstrykał zdjęcie za zdjęciem.

— To jakaś sztuka nowoczesna — zawyrokował pan Domeyko. — Widzę profesjonalny aparat, a i fotograf też wygląda zawodowo. Hm… Albo może to ci, hipsterzy. A to co? — Spojrzał na podłogę w korytarzu. Widniały na niej brązowe ślady małych łapek.

— O nie… — Mama szybkim krokiem ruszyła do łazienki. Drzwi były uchylone i pachniało z niej bagnem. Zapaliła światło. — O nie!

Pudełko, w którym Amelia rozrobiła maseczkę, leżało przewrócone, a sama maseczka, czyli błoto, była rozsmarowana po większej części podłogi.

Po śladach łapek mama i tata doszli do sypialni, gdzie ślady krążyły po dywanie oraz… po łóżku.

— O nie… — jęknęła znów mama.

Dalej ślady doprowadziły ich do pokoju Amelii i tu sytuacja wyglądała jeszcze gorzej.

— O nie…

Imbir siedział na narzucie na łóżku Amelii. Rodzinie zajęło chwilę, nim się zorientowali, że to rzeczywiście jest ich pies. Imbir zmienił kolor na brązowy, a wraz z nim kolor zmieniła spora część narzuty. Pies szczekał radośnie i merdał ogonkiem, pokrywając resztę narzuty brązowymi ciapkami. No i śmierdział bagnem. Albo i czymś gorszym. W drzwiach stanęła zaintrygowana szczekaniem Amelia i ją też zatkało. Przyszedł nawet Albert, choć on akurat wykazał się obojętnością.

— Poprawcie mnie, jeśli się mylę — powiedziała wolno mama. — Czy on się wytarzał w mojej maseczce na zmarszczki?

Imbir był najszczęśliwszym psem na świecie, gdy się wytarzał w czymś śmierdzącym. Z całą pewnością nie rozumiał, czemu reszta stada nie podziela jego radości.

— Wystawił jej pozytywną opinię — stwierdził Albert. — Taka psia recenzja, że coś odpowiednio śmierdzi.

Tata otrząsnął się z wrażenia i powiedział:

— A może on pod tym futerkiem też ma zmarszczki?

1. Pytanie retoryczne – pytanie, na które odpowiedź nie jest potrzebna ani oczekiwana. ↩

2. Noktowizor – urządzenie umożliwiające widzenie w ciemności. ↩

3. Prerafaelici – stowarzyszenie artystyczne działające w Anglii w XIX w. odwołujące się do włoskiej sztuki sprzed Rafaela. Prerafaelici malowali bardzo piękne portrety kobiet. ↩

Rozdział 3

w którym Amelia się nudzi, wraca Klementyna, a pani Kożuszek spotyka smoka.

Amelia siedziała na gałęzi dębu i co chwila odrywała wzrok od szkicownika, zerkając na wejście do dziewiątej klatki. Gdyby Kuba teraz wyszedł i stanął przed drzewem, z ochotą zaprosiłaby go, żeby usiadł obok. Te wczorajsze dąsy były bardzo dziecinne. Tak, wystarczyłoby, żeby przyszedł i się uśmiechnął. Amelia też by się uśmiechnęła, przesunęła i zrobiła mu miejsce. Wprawdzie nie było to konieczne, bo gałąź jest przecież długa. Ale chodzi o gest. Zaproszenie. A potem zaczęliby rozmawiać. Złe wydarzenia przeszłości przestałyby się liczyć. Może nawet to ona by go przeprosiła?

Nowa wersja rysunku wyglądała podobnie jak pierwszy szkic. Królewicz siedział na białym koniu przed zamkiem. Tym razem most zwodzony był opuszczony, a brama zachęcająco otwarta. W oknie najwyższej wieży siedziała królewna i machała białą chusteczką. Wszystko zapraszało królewicza do środka. Wystarczyło, żeby wszedł i uwolnił Amelię… to znaczy królewnę z wieży. Właściwie to mogła wyjść sama, bo drzwi do tej najwyższej komnaty pozostawały otwarte, choć nie było tego jak tutaj narysować. No ale gdyby sama zeszła, sytuacja nie byłaby tak romantyczna, a Amelia bardzo lubiła romantyczne sytuacje.

Niespodziewanie na szkicowniku wylądował papierowy samolot. Amelia uśmiechnęła się i spojrzała na otwarte okno pokoju brata. Pewnie mama kazała mu zawołać ją na obiad, a on zamiast krzyczeć przez okno, czy schodzić na podwórko, rzucił samolot. To do niego podobne.

Dorysowała jeszcze gołębia krążącego nad wieżą i posmutniała. Czekała od godziny, a Kuba nie przyszedł. No cóż, jego sprawa. Dostał szansę. Ona nie będzie się prosić. Zamknęła szkicownik, zeskoczyła z gałęzi i pobiegła do domu.

Mama siedziała na rogu stołu w jadalni, obłożona grubymi słownikami i papierami. Wpisywała kilka słów do laptopa, wertowała słownik, wpisywała kilka kolejnych słów, kasowała i wpisywała znów.

— Co robisz? — zapytała Amelia.

— Redaguję drugi tom tego romansu Miłość jak kromka chleba — odparła, nie podnosząc głowy znad papierów. — Nosi tytuł, wyobraź sobie, Miłość jak dwie kromki chleba. A ty? Co robisz? — zapytała.

— Staram się nie zanudzić na śmierć — odpowiedziała dziewczyna.

— To świetnie — odparła automatycznie mama.

— Co jest na obiad?

— Obiad! — Mama zerwała się od stołu. — Tak czułam, że o czymś zapomniałam.

Amelia głośno wypuściła powietrze, przeszła na koniec korytarza i otworzyła drzwi pokoju brata.

— Bardzo śmieszne — powiedziała, rzuciła w niego papierowym samolotem i poszła do siebie.

Albert podniósł samolot i rozprostował go. Była to kartka A4 z wydrukowaną wiadomością e-mailową, zaadresowaną do Kuby Rytla, czyli do tego nowego chłopaka. Ciekawe, skąd to się tu wzięło. Wsunął kartkę do segregatora opisanego na grzbiecie „Potencjalnie Przydatne Informacje” i powrócił do konstruowania Uniwersalnego Przyrządu Badawczego.

* * *

Tata zwykle jeździł do biura w Centrum, ale czasem prostszymi projektami lub poprawkami zajmował się w domu na własnym komputerze. Wtedy zza przymkniętych drzwi jego pokoju dobiegała cicha muzyka, na którą nakładały się dźwięki klikania myszy i klawiatury. Co jakiś czas poskrzypywał fotel.

Czasem Amelia zaglądała do taty. Duży ekran komputera zapełniały literki, cyferki i różnokolorowe kreski, które nie przypominały niczego. Gdy tata kończył jakiś etap pracy, kreski zamieniały się w trójwymiarowy obraz przyszłego budynku. Trwało to tylko chwilę, po czym na ekranie znów pojawiały się różnokolorowe kreski. Niedawno kupił drugi monitor i kresek zrobiło się dwa razy więcej.

Nie inaczej było teraz. Amelia zaglądała do taty kilka razy i próbowała zgadnąć, kiedy wreszcie skończy pracę, żeby mogła z nim porozmawiać. Wstał od klawiatury, dopiero gdy usłyszał szczęk rozkładanych sztućców. Rodzina Domeyków starała się przynajmniej niedzielny obiad celebrować i rozmawiać przy nim o tym, co wydarzyło się w mijającym tygodniu i co ma się wydarzyć w nadchodzącym. Wyjątkiem był Albert, który zwykle czytał, i odpowiadał tylko wtedy, gdy usłyszał pytanie skierowane bezpośrednio do siebie. A i to nie zawsze.

Tego dnia na obiad mama zrobiła makaron z tuńczykiem, co jak zwykle było kompromisem. Amelia zjadła połowę dania, nim wreszcie odważyła się powiedzieć:

— Pamiętam waszą rozmowę sprzed wakacji. Obiecaliście nie pracować w niedziele.

Mama i tata spojrzeli na siebie z zaskoczeniem.

— Rzeczywiście przypominam sobie coś takiego — zgodził się tata.

— Za dużo pracujemy — przytaknęła mama. — Życie przechodzi obok.

— Przez to nie ma ani wakacji, ani weekendów — dodała Amelia.

— Tak wygląda dorosłe życie. — Tata pokiwał głową. — Czasem sytuacja sprawia, że trzeba pracować trochę więcej.

— To „trochę więcej” trwa od początku wakacji.

— Czasem trzeba trochę dłużej pracować… trochę więcej.

— Rzeczywiście powinniśmy robić sobie przerwy — wtrąciła mama.

Amelia spojrzała błagalnie na Alberta, ale brat nie zamierzał jej poprzeć. Ta rozmowa go nie interesowała. Skończy się więc jak zwykle, tata będzie twierdził, że nic się nie da zrobić; mama będzie smutno powtarzała, że muszą coś zmienić, a w efekcie nie zmieni się nic.

— Coś by się stało, gdybyście dziś nie pracowali? — naciskała dziewczyna. — Kilka godzin przerwy chyba wiele nie zmieni.

— Projekt sam się nie zrobi — odparł tata.

— Możesz go zrobić jutro. Gdybyś na przykład się przeziębił, tobyś przełożył projektowanie i świat by się nie zawalił.

— Trochę przyjemności pomogłoby nam odetchnąć — powiedziała mama, już zerkając w stronę swojego laptopa za otwartymi drzwiami pokoju.

— Na przyjemności trzeba najpierw zapracować. — Tata wytarł usta serwetką i wstał. — Wprowadzam poprawki do projektu nowego osiedla. Start budowy się opóźnia, więc muszę parę rzeczy pozmieniać, żeby prace trwały krócej. Dopóki tego nie oddam, nie mamy co liczyć na wypłatę.

Amelii zrobiło się smutno, że tak egoistycznie postępuje. Przecież rodzice mają tyle zmartwień.

Mama wstała od stołu, a Amelia za nią. Albert był dopiero w połowie dania. Całkowicie zaczytany w książce, nie zwracał na nic uwagi. Kiedyś wszyscy czekali, aż Albert skończy, próbowali go poganiać, ale to nic nie dawało. Zawsze przy jedzeniu czytał albo przeglądał internet, albo robił cokolwiek innego. I zawsze jadł najwolniej ze wszystkich. Nie było więc innego wyjścia, jak pozwolić mu skończyć w jego własnym tempie.

Amelia pomyślała, że rodzice powinni choć trochę odpocząć, i spróbowała jeszcze raz:

— Może chociaż teraz, w ostatnim tygodniu wakacji, gdzieś się wybierzemy? Na pizzę, na spacer, nawet do zoo. Gdziekolwiek. Na trochę.

— To tylko z tatą — odparła szybko mama. — Zostało mi jeszcze pięćdziesiąt stron Miłości jak dwie kromki chleba. A to jest tak źle napisane, orka na ugorze po prostu.

Dziewczyna bez przekonania oparła się o framugę drzwi pokoju taty, który myślami był już przy tych swoich kreskach.

— Może później, na kolację, wybierzemy się na pizzę? — zapytała. — To zajmie tylko godzinkę i podobno jest tam naprawdę tanio.

— Doskonały pomysł. — Tata nawet nie oderwał wzroku od monitorów. Amelia poczuła coś na kształt nadziei. Ta jednak szybko zgasła. — Poproś mamę, na pewno chętnie z wami pójdzie.

Amelia zamknęła oczy, pokręciła smutno głową i wycofała się. Albert skończył jeść, ale wciąż zaczytany, tkwił nad pustym talerzem. W przeciwieństwie do Amelii on nie nudził się nigdy.

* * *

Jedną z tajemnic, którą Amelia i Albert musieli zachować dla siebie, było to, że to ich tata zaprojektował budynek, w którym mieszkali. Tym nie należało się chwalić, bo wszyscy sąsiedzi mieliby pretensje o cokolwiek, co by w domu źle działało. Na przykład o te wiecznie zacinające się automatyczne zamykacze do drzwi. A to przecież nie wina taty, że zamykacze się psują. Teraz wszystkie pretensje kierowano do Administratora i lepiej, żeby tak zostało.

Właśnie przez te niedomknięte drzwi z pierwszej klatki wyszło coś dziwnego. Było zielone i wyglądało jak bardzo długi jamnik. Traf chciał, że w tym samym momencie Albert testował Uniwersalny Przyrząd Badawczy, a konkretnie jego funkcję lunety. Przybliżył na ekranie obraz zielonego stwora wolno pełznącego wzdłuż ściany. Albert nie dziwił się niemal nigdy. Każde dziwne zjawisko było dla niego okazją do poszerzenia wiedzy.

Nacisnął jeden z guzików z boku UPB, by zrobić zdjęcie. Następnie przypiął urządzenie kablem USB do laptopa i wyszukał podobne zdjęcia w internecie. Po chwili wiedział już, że po dziedzińcu Zamku spaceruje legwan, czyli iguana – gad z Ameryki Południowej. W Polsce można go spotkać tylko w zoo lub u hodowców.

Albert wstał i zajrzał do pokoju Amelii, by jej to pokazać. Dziewczyna leżała na łóżku ze słuchawkami na uszach i czytała książkę. Posłała mu tylko niechętne spojrzenie i wróciła do lektury. Wiedział, że kiedy siostra słucha muzyki i czyta, to próba zainteresowania jej czymkolwiek skazana jest na niepowodzenie. Wrócił więc do siebie i ponownie wycelował UPB w legwana. Skąd tu się wzięło takie coś?

Przypomniał sobie przedwczorajszą przeprowadzkę rodziny Rytlów i kilka szklanych pojemników, które wnosili. Prawdopodobnie to właśnie im uciekł ten okaz.

Przez bramę weszła właśnie pani Kożuszek. Sądząc po wypchanej torbie na kółkach, wracała z zakupów. Jako jedna z nielicznych używała wyłącznie furtki, nie miała bowiem samochodu. Pani Kożuszek miała ponad siedemdziesiąt lat, metr pięćdziesiąt wzrostu i była nieco zdziwaczała.

Zbliżała się do legwana i wydawało się, że przejdzie dalej, nie zauważając niczego niezwykłego. Jednak stało się inaczej. Legwan odwrócił głowę w stronę kobiety, kłapnął paszczą i uderzył mocno ogonem o chodnik. Paszcza była malutka, mniejsza niż u szczeniaka jamnika, i pozbawiona zębów. Jednak pani Kożuszek wydała z siebie zduszony kwik, wypuściła torbę i pobiegła truchcikiem do swojej klatki. Legwan, krokiem równie leniwym jak poprzednio, podszedł do otworu w fundamencie budynku. Kratka, która powinna zamykać otwór, bujała się luźno. Gad zamarł na chwilę, po czym dostojnie zniknął w otworze.

Albert usiadł przy komputerze i wyszukał informacje o legwanach. Najważniejsza była ta, że zwierzęta te lubią ciepło. Albert dla pewności wyświetlił jeszcze plan budynku, który dostał kiedyś od taty. Tak, otwór, do którego wszedł legwan, był otworem wentylacyjnym węzła ciepłowniczego. To miejsce, w którym jest bardzo ciepło.

Sięgnął do segregatora „Potencjalnie Przydatne Informacje” i wyjął z niego kartkę z adresem mailowym Kuby. Otworzył program pocztowy, wpisał wiadomość „Ja bym zaczął od węzła ciepłowniczego” i wysłał. Szkoda się bardziej rozpisywać. Każdemu inteligentnemu człowiekowi taka informacja powinna wystarczyć. Przecież, jeśli zginął ci legwan, to wykorzystujesz każdą informację, by go znaleźć.

* * *

Amelia leżała na łóżku i patrzyła w sufit. Zamyśliła się. Już za kilka dni rozpocznie się rok szkolny. Nowa szkoła, nowe koleżanki i koledzy. Cieszyła się na myśl o szkole, choć i trochę obawiała. Czy nauczyciele będą fajni? Piąta klasa to nie przelewki. Na szczęście będzie miała obok Klementynę, swoją przyjaciółkę ze starej szkoły. Teraz też będą razem w klasie. Jej obecność zawsze dodawała Amelii pewności.

Na biurku leżał rysunek, który wykonała na konkurs „Warszawa wczoraj i dziś”. Przedstawiał Zamek w otoczeniu starych domów, jakich sporo stało jeszcze w okolicy. Zamek był narysowany prostą kreską, niemal schematycznie, za to stare domy tonęły wprost w bogactwie detali. Zdaniem Amelii były zdecydowanie ciekawsze od nowego budownictwa. No i skrywały tyle tajemnic…

Narysowała to na początku wakacji i wciąż odkładała moment wysłania. Nie wierzyła, że jest dość dobry, by komuś go pokazywać. Nie mówiąc już o pokazywaniu go jury[1] złożonemu z plastyków. Raz na kilka dni wkładała go do teczki ze starymi rysunkami, a potem przekładała do zaadresowanej koperty, po czym znów wyjmowała.

Biały laptop blurbnął dźwiękiem wiadomości z komunikatora. Wstała niechętnie i podeszła do komputera. Znajomi wracali z wakacji i odzywali się przez komunikator właśnie. Amelia kilka dni temu odkryła, że z większością z nich nie ma ochoty rozmawiać. Zapewne dlatego, że jej własne wakacje nie należały do najciekawszych. Tata miał bardzo dużo pracy przy projekcie nowego osiedla, a mama bez niego nie chciała nigdzie wyjeżdżać. Skończyło się więc na tygodniowym pobycie nad morzem w Łebosławowie, podczas którego non stop lało.

Tym razem było jednak inaczej. Na ekranie widniała krótka wiadomość: „Jestem”. Amelia uśmiechnęła się szeroko. Wiadomość pochodziła od Klementyny.

„W Warszawie? W domu?”, odpisała natychmiast.

„Tak, właśnie się rozpakowujemy”.

Klementyna mieszkała w szóstej klatce, tej na wprost bramy. Amelia podeszła do okna i pomachała przyjaciółce, która odpowiedziała tym samym. Amelia nie mogła zauważyć przyjazdu Klementyny, bo z garażu bezpośrednio wjeżdżało się windą na klatkę schodową. Część mieszkańców wychodziła na podwórko tylko wtedy, gdy mieli gdzieś iść piechotą lub jechać taksówką.

„To wpadaj! Nie widziałyśmy się chyba z rok”.

W rzeczywistości były to trzy tygodnie, które w opustoszałym w czasie wakacji mieście ciągnęły się niemiłosiernie.

„Przebiorę się i wpadam :) :) :)”.

Amelia rozejrzała się po pokoju i przystąpiła do pospiesznych porządków. Wrzuciła pomięte ubrania luzem do szafy, upchnęła tam lalki, porozrzucane książki ułożyła w równiutki stos, a kosmetyki wyjęła z szuflady i położyła pod lusterkiem obok komputera.

Ledwo skończyła, rozległ się dzwonek do drzwi. Przyjaciółki wpadły sobie w ramiona. Klementyna była niebieskooką blondynką, a jej włosy, rozjaśnione po wakacjach przez słońce, kontrastowały z opaloną skórą. Przy niej Amelia wyglądała blado, co podkreślały jeszcze czarne włosy. Amelia zawsze marzyła o tym, by wyglądać jak Klementyna, uważała przyjaciółkę za wielką piękność.

— Opowiadaj, opowiadaj. — Klementyna usiadła na łóżku. Miała na sobie niebieską sukienkę, która nadawała jej trochę wygląd lalki. — Gdzie byłaś?

— Mówiłam ci przecież, w Łebosławowie. — Amelia wzruszyła ramionami. — W lipcu. Od miesiąca siedzę w Warszawie.

— O… — Klementyna zrobiła współczującą minę i zapytała ściszonym głosem — rodzicom skończyły się fundusze?

— Nie… po prostu… nie mieli czasu, żebyśmy gdzieś wyjechali.

— Więc czemu cię nie wysłali na jakiś obóz? Chyba ich stać?

— Mieliśmy jechać gdzieś razem. Na początku wakacji myśleli, że będą mieli czas. A potem… a potem to już nie było miejsc na żadnym obozie.

Klementyna zamilkła.

— A co u ciebie? — Amelia zmusiła się do uśmiechu. — Jak ta Kreta?

— Och, było super! — Blondynka ożywiła się od razu. — Trzy tygodnie słodkiego nicnierobienia. Słońce i ani jednej chmurki. Codziennie taka sama pogoda. Po śniadaniu na basen i na leżaczek, potem obiad i nad morze, też na leżaczek. Wszystko, czego chcesz. Parasolki, zimne napoje i pełna kultura. Żadne dresy się nie plączą. Na koniec dnia kolacja i dyskoteka. Można pić i jeść do woli. To się nazywa all inclusive[2].

— Coś zwiedziłaś?

— Jasne! Dwa razy byliśmy w aquaparku! Nie uwierzysz, jakie zjeżdżalnie! I basen ze sztucznymi falami. I sklepy wszędzie.

— A zabytki?

— No co ty! — Machnęła ręką. — Same ruiny. Szkoda czasu. Ale kupiłam z dziesięć sukienek i dwie torebki. Torebek zapomniałam zabrać z hotelu, jak wyjeżdżaliśmy, ale co tam, już się je nanosiłam. Kupię sobie nowe. Wiesz, jaka tam jest przejrzysta woda? Widać na pięćdziesiąt metrów. I te kolorowe ryby!

Amelia słuchała opowieści o nurkowaniu, o szlifowaniu angielskiego z młodymi Szwedami i Rosjanami, o cudownych knajpkach oferujących świeże owoce morza. Uśmiechała się, choć było jej smutno. Sama w tym roku ledwo zamoczyła stopy w zimnym Bałtyku i jadła tłuste, odsmażane flądry. Prawdę mówiąc, nie pamiętała gorszych wakacji.

Klementyna nagle zamilkła i wstała. Podeszła do okna.

— Coś tam się dzieje — zauważyła.

Na podwórku w asyście dwóch policjantów stała pani Kożuszek i kilku sąsiadów. Kobieta zawzięcie gestykulowała i coś głośno opowiadała.

— Co ona gada? — Klementyna przyłożyła dłoń do ucha i wychyliła się za okno. — Coś o smoku. Mówi, że widziała smoka na podwórku. Stara wariatka, całkiem o niej zapomniałam na wakacjach. Ooo… A to kto?

Amelia wstała i spojrzała w tym samym kierunku. Z dziewiątej klatki wyszedł Kuba z tą świrniętą siostrą.

— Nowy chłopak — wyjaśniła. — Wprowadzili się w piątek.

— Nowy chłopak? — zainteresowała się Klementyna. — Rozmawiałaś z nim?

— Chciałam, ale jakoś tak nie wyszło.

— Nie wierzę! Przez dwa dni miałaś go tylko dla siebie i nawet nie zagadałaś? Ale podoba ci się, co? Niezłe ciacho.

— No w sumie… wiesz… właściwie to tak. — Amelia popatrzyła na Kubę i poczuła ukłucie złości. Nie była tylko pewna, czy jest zła na niego, czy na samą siebie. — Jest bardzo… fajny. Ma ładne oczy, no i w ogóle…

— Jutro musisz z nim porozmawiać. Koniecznie! No, ja lecę. — Klementyna wstała. — Wyszłam tylko na chwilę. Zaraz miała być kolacja. To do jutra.

— Do jutra…

Cmoknęły się na pożegnanie w policzki i Amelia została sama. Rzuciła się na łóżko, nałożyła słuchawki i sięgnęła po ulubioną książkę. Od dawna czekała na wizytę przyjaciółki, ale teraz znów poczuła żal, że jej własne wakacje wyglądały tak, a nie inaczej. Świat nie jest sprawiedliwy.

* * *

Pan Domeyko usiadł w swoim wygodnym fotelu i włączył komputer. Miał zamiar jeszcze trochę popracować tego dnia. Gdy po chwili obydwa monitory zajaśniały tłem pulpitu, przedstawiającym wieczorną panoramę Manhattanu[3], automatycznym ruchem położył dłoń na myszce. Niestety jego dłoń nie trafiła w myszkę. Myszki nie było. Obok klawiatury leżał tylko pusty mousepad. Architekt chwilę rozglądał się po biurku, potem zerknął pod blat, do kosza na papiery, pod fotel. Klęknął i zajrzał głębiej, pod regały. Ani śladu.

Wstał i podrapał się w brodę. Kto mógł ją zabrać? Przecież jeszcze przed obiadem tu była. Włamywacz? Co to za włamywacz, który kradnie myszkę, a zostawia dużo cenniejsze rzeczy?

Chwilę stał na środku gabinetu i rozglądał się bezradnie. Przeszedł do salonu.

— Nie widziałaś mojej myszki?

Pani Domeyko pokręciła tylko głową. Odłożyła laptop, wstała i poruszała zdrętwiałym karkiem. Poszedł więc do pokoju Alberta.

— Albert, nie widziałeś przypadkiem…? — nie dokończył pytania, bo jego spojrzenie padło na Uniwersalny Przyrząd Badawczy. Na jego wierzchu przybył element do złudzenia przypominający myszkę komputerową.

— Czego czy nie widziałem? — Albert kończył ją właśnie dokręcać.

— Już nic, już nieważne…

— Kupisz sobie nową — nie bez złośliwości poradziła mama, przechodząc obok. — Może będzie promocja.

Nie da się ukryć, że Albert mógł liczyć u rodziców na specjalne traktowanie.

— Taaa… A co to za zbiegowisko? — Tata wyjrzał przez okno. — Sprawdzę. I tak chwilowo… nie mogę pracować.

Gdy tata wyszedł, Albert również wyjrzał na podwórko. Wyglądało na to, że w zamieszaniu na dole chodziło o legwana. A jeśli tak, to było też zupełnie jasne, że pani Kożuszek nie zrezygnuje. A jak tak dalej pójdzie, to policjanci będą musieli sprawdzić budynek dokładniej. Postanowił jeszcze trochę pomóc nowym sąsiadom. Otworzył szafę, wyjął szeleszczący prostokąt metalizowanej folii i rozwinął go. Był to balon z urodzin Amelii. Zwykle takie balony wyrzuca się następnego dnia po imprezie. Albert miał jednak na ten temat własne zdanie. Uważał mianowicie, że takie rzeczy zawsze mogą się przydać.

Na przykład teraz.

Balon, kiedy wypełniał go lżejszy od powietrza hel, unosił się pod sufitem. Albert nie miał helu, ale miał pomysł, czym go zastąpić. Zwyczajnie go nadmuchał, ale nie do końca, przeszedł do łazienki i podgrzał go suszarką do włosów. Po chwili powietrze wewnątrz rozszerzyło się i balon przybrał kształt pękatego jamnika. Nie był to wprawdzie smok ani legwan, ale przynajmniej miał zielony kolor.

Chłopak wrócił do pokoju, zgasił światło i na próbę puścił balon. Opadał zdecydowanie wolniej, niż gdyby nie był podgrzany. Na trochę powinno wystarczyć. Potem powietrze wystygnie, a balon łagodnie opadnie na ziemię. Albert otworzył szerzej okno i wypchnął balon na zewnątrz. Uznał, że nic więcej nie może zrobić. Zamknął więc okno i wrócił do poprawiania UPB. Te nowe przyciski i rolka z myszki komputerowej sprawdzały się doskonale.

* * *

Pan Domeyko podszedł do zbiegowiska, by się zorientować, co się dzieje. Kilkanaście osób, chyba połowa mieszkańców, zgromadziło się wokół pani Kożuszek, która gestykulowała i ze zdenerwowaniem opowiadała coś dwóm policjantom. Z okna na piątym piętrze wychyliła się Celebrytka. Była piosenkarką, której żadnej piosenki nikt nie znał.

— Ciszej tam! — krzyczała. — Ja mam jutro ważny występ! Ja muszę medytować! To jest zakłócanie porządku! Wezwę policję.

— Policja już tu jest — odparł głośno jeden z policjantów. — Proszę tak nie krzyczeć, bo to jest zakłócanie porządku.

W odpowiedzi okno się zatrzasnęło.

Tata Amelii obszedł zaparkowany czarny samochód, obok którego stał Bardzo Ważny Dyrektor, jak go nazywał tata.

— Dobry wieczór — odezwał się. — Wie pan może, co tu się dzieje?

— Ta stara wariatka znowu ma przywidzenia — odparł Dyrektor, nawet nie starając się ściszać głosu. — Nie dotykaj! — Wycelował palcem w sześciolatkę z kucykiem na czubku głowy, zaglądającą pod samochód. — Już ci mówiłem, nie kręć się koło mojego wozu. Te szczeniaki…

— Nie powinien pan tu parkować — zauważył pan Domeyko. — Pod całym budynkiem są parkingi podziemne. Miejsc jest aż nadto.

Bardzo Ważny Dyrektor spojrzał na niego niechętnie.

— Pogadałbym sobie z architektem tego domu. Odwalił fuszerkę. Te miejsca parkingowe są za ciasne.

Tata Amelii miał na końcu języka radę, by Bardzo Ważny Dyrektor poszedł na kurs doszkalający z jazdy samochodem, ale się powstrzymał. Nie chciał się przyznać, że to on jest tym architektem. Zamiast tego powiedział:

— Ta nowa rodzina, która się wprowadziła w piątek, parkuje w garażu dużego pick-upa.

Spojrzał na balkon tych nowych, gdzie stała nowa sąsiadka. Odruchowo wciągnął brzuch i wyprostował plecy.

— Tu zmieszczą się trzy samochody. — Dyrektor wskazał placyk zabaw. — Wywali się to żelastwo, piaskownicę i wyrówna. Po co to komu?

Tata Amelii już go nie słuchał. Zauważył bowiem coś dziwnego. Nad podwórkiem krążył balon w kształcie jamnika, taki sam, jaki kupił na urodziny Amelii. Lekki podmuch wiatru uniósł jamnika i zakręcił nim. Niewiele brakowało, a odleciałby nad dachy. Jednak poszybował nad środek podwórka i zniżył lot. Sunął wolno tuż nad ziemią w kierunku zbiegowiska.

— To on! — Pani Kożuszek dramatycznym gestem wyciągnęła przed siebie rękę.

Wszyscy odwrócili się we wskazanym kierunku. Policjanci odruchowo położyli dłonie na kolbach pistoletów. Zapanowała konsternacja. Potem mundurowi spojrzeli na staruszkę w taki sposób, jakby mieli zamiar ją aresztować, zasalutowali i odeszli.

* * *

Amelia leżała w łóżku, już w koszuli nocnej, czyli w za dużym o kilka rozmiarów T-shircie i analizowała wydarzenia całego dnia. Wzięła szkicownik i powróciła do rysowania. Tym razem królewicz na koniu obserwował zamek z odległego wzgórza, a nad samym zamkiem krążył zielony smok. Ział ogniem, którego blask odbijał się w łuskach na smoczym grzbiecie. Dachy zamku płonęły. A królewicz przyglądał się temu bezczynnie.

Przyłapała się na tym, że znów najwięcej uwagi poświęca królewiczowi, w którego wsmarowała już więcej grafitu niż w resztę obrazka. Zaczęła więc poprawiać szczegóły smoka i zamku, ale wzrokiem cały czas zahaczała o smukłą postać na koniu. Nie zauważyła momentu, w którym zamiast rysować zamek, smoka i królewicza, zaczęła o nich śnić. Wtedy królewicz wreszcie ruszył na pomoc uwięzionej w zamku królewnie. Po długiej i bohaterskiej walce zabił smoka i uwolnił Amelię z wieży.

1. Jury [czyt. żiri] – zespół oceniający np. prace konkursowe. ↩

2. All inclusive (ang.) – wszystko wliczone w cenę. ↩

3. Manhattan – dzielnica Nowego Jorku pełna drapaczy chmur. ↩

Rozdział 4

w którym Amelia tak naprawdę zapoznaje się z Kubą, a Kuba z okolicą, gdzie odnajdują coś, co niekoniecznie chcieliby znaleźć, a tymczasem pani Kożuszek widzi ducha.

Codzienne zakupy, jeśli były konieczne, rodzina Domeyków robiła w osiedlowym sklepie. Jednak średnio raz w tygodniu po większe zakupy jechali do hipermarketu. Mama przygotowywała listę, ale i tak kończyło się na tym, że przejeżdżali przez wszystkie alejki i decydowali na bieżąco, czego potrzebują i co będą jeść przez najbliższy tydzień. Dużym plusem wolnych zawodów, jakie wykonywali państwo Domeykowie, było to, że mogli robić te zakupy przed południem, kiedy w sklepie było luźniej.

Tak było i tym razem. Hipermarketowe alejki ziały pustkami, więc zakupy szły dwa razy szybciej. Tata pchał wózek, a reszta rodziny dokładała do niego kolejne rzeczy.

Albert włożył trzy elektryczne modele samochodzików.

— Po co ci trzy identyczne samochody? — zapytał tata.

— Wyjmę z nich silniki. Reszty nie potrzebuję.

Tata sprawdził cenę i uznał, że nie warto rozpoczynać dyskusji. Pchnął wózek dalej. W dziale sportowym zatrzymał się przy regale z butami i wziął w dłonie parę butów do jazdy na rowerze. Nie były zbyt dobrej jakości.

— Po co ci dwa identyczne buty? — zapytał Albert, a gdy tata na niego spojrzał, wyjaśnił — to taki żart, nawiązujący do twojego poprzedniego pytania.

— Ha, ha — powiedział poważnie tata i odłożył buty. — Muszę się wybrać do sklepu sportowego po porządne buty i rower stacjonarny. I strój sportowy. I sportowy ręcznik.

— Bierzesz się za siebie? — zapytała mama.

— No. Czas się pozbyć brzucha. A właściwy sprzęt to podstawa.

Wjechali w alejkę z artykułami dla zwierząt. Wprawdzie nie kupowali w hipermarkecie karmy dla Imbira, ale dla porządku, żeby niczego nie przegapić, przejeżdżali przez wszystkie alejki.

Amelia korzystając z nieuwagi rodziców, zgarnęła z półki puszkę z karmą dla kotów. Wsunęła ją głęboko pod makarony i pudełka chusteczek. Jeśli sama je wyłoży na taśmę przy kasie i sama zapakuje do torby, to jest szansa, że nikt się nie zorientuje.

* * *

Minęło południe, za oknem trwało w najlepsze ciepłe lato. Albert, nieczuły na uroki przyrody, rozłożył UPB na części pierwsze i teraz kończył składać przyrząd ponownie, w inny sposób. Z otwartego obok laptopa dobiegł dźwięk powiadomienia. Chłopiec niechętnie zerknął na wiadomość od siostry Kuby (podpisała się „Mi jak Milena”) i powrócił do pracy. Przykręcił ostatnią śrubkę w obudowie UPB i ocenił efekt. Tak, teraz było lepiej niż poprzednio.

Wstał i wyjrzał przez okno. Na podwórku stał Kuba i najwyraźniej na kogoś czekał. Tym kimś prawdopodobnie była Klementyna, bo w całym Zamku mieszkały tylko dwie osoby, na które mógł czekać ten chłopak. Drugą była Amelia, ale raczej nie chodziło o nią. Albert przeszedł ze swojego pokoju do kuchni. Po drodze zajrzał do pokoju siostry. Tak, Amelia siedziała na łóżku obłożona albumami z malarstwem, które tak lubiła oglądać, i nigdzie się nie wybierała.

Albert otworzył lodówkę, wyjął kawałek szynki i dyskretnie rzucił pod drzwi wejściowe. Imbir, który zachowywał się cały czas, jakby zjadł gniazdo mrówek, zareagował błyskawicznie. Zerwał się z posłania, dopadł drzwi i jednym mlaśnięciem pochłonął szynkę.

— Imbir chce wyjść — powiedział Albert, wracając do siebie.

— To go wyprowadź — odparła Amelia. — Robię coś.

— Jestem bardzo zajęty. Bardzo. Zresztą wiesz, że mogę o nim zapomnieć.

Rzeczywiście to zdarzało się wcześniej.

— Tu nie ma gdzie uciec. Musisz tylko po nim sprzątnąć.

Zgodnie z przewidywaniami Albert nie odezwał się więcej. Amelia czasem mu zazdrościła. Zwykli ludzie potrafili zamknąć oczy, jeśli na coś nie chcieli patrzeć. Jej brat najwyraźniej potrafił zamykać uszy, gdy nie chciał czegoś słyszeć.

Dziewczyna odłożyła album i wyjrzała do przedpokoju. Pies kręcił się koło drzwi i obwąchiwał je. Westchnęła i włożyła buty. Następnie dyskretnie, najdyskretniej jak tylko potrafiła, wyjęła spod regału puszkę z karmą dla kotów i chwilę zastanawiała się, gdzie ją ukryć. W sukience miała tylko małą kieszonkę na telefon. Wreszcie schowała puszkę w jedynym miejscu, w jakim mogła – w jednorazowej torebce, którą zawsze brała na wypadek, gdyby po psie trzeba było sprzątnąć.

— Imbir, na spacerek.

Sięgnęła po smycz, a Imbir rozpoczął zwyczajowy taniec radości, polegający na podskakiwaniu, kręceniu się w kółko i popiskiwaniu. Na schodach zbiegał na półpiętro, obracał się i podskokami poganiał Amelię. I tak aż do parteru.

Amelia była w mniej radosnym nastroju, myślami błądziła wciąż w świecie, gdzie królewicz na białym koniu wjeżdżał do zamku. Ech, dlaczego życie jest tak inne od baśni? Dlaczego nie może po prostu, tak zwyczajnie, spotkać Kuby i…

Pchnęła drzwi na podwórko i zamarła. Pod dębem stał Kuba i patrzył na Amelię. Uśmiechał się.

Amelia wrosła w ziemię i gdyby nie Imbir, który pobiegł do Kuby, merdając ogonem, odwróciłaby się i uciekła z powrotem do domu. Na szczęście ze swojej klatki wyszła właśnie Klementyna. Cóż za zbieg okoliczności! Amelia odetchnęła z ulgą.

Klementyna też się zatrzymała, zaskoczona. Po chwili uśmiechnęła się i ruszyła w ich stronę.

— Imbir! — Amelia zdała sobie sprawę z tego, że jej pies obskakuje Kubę. — Chodź tu! Spokojnie, on nie gryzie…

Kuba nie wyglądał na przestraszonego. Przykucnął i głaskał uradowanego psa.

Amelia i Klementyna podeszły do niego. Chłopak wstał. Amelia zebrała się w sobie i wyciągnęła do niego dłoń, ale on, zamiast ją uścisnąć, spojrzał na nią z zaskoczeniem. Amelia trzymała w niej torebkę na psie kupy. Parsknął śmiechem.

— Oj, sorry… — Schowała torebkę i ponownie wyciągnęła dłoń. — To… Zapomniałam… A… melia.

— Kuba.

Zaczerwieniła się. Co za blamaż! Pewnie on teraz myśli sobie o niej, że jest jakąś idiotką.

— To Klementyna. — Amelia wskazała przyjaciółkę.

— Wiem, znamy się.

— Wpadliśmy na siebie wczoraj — wyjaśniła szybko Klementyna. — Wszyscy wyszli zobaczyć, co tym razem wymyśliła pani Kożuszek.

— Przestraszyła się balonu. — Kuba popatrzył na dziewczyny. — Macie ochotę na mały spacer po okolicy?

Amelia przytaknęła, starając się nie okazywać zdenerwowania.

— Chodźmy. — Klementyna uśmiechnęła się do niej. — Pokażemy Kubie brak okolicznych atrakcji.

Cóż za szczęście, że napatoczyła się akurat teraz. Amelia nie miała pojęcia, jak przeżyłaby ten spacer sam na sam z Kubą. O czym by rozmawiali? Pewnie zaraz znowu by palnęła jakieś głupstwo.

Gdy przechodzili koło stróżówki, na moment została z tyłu i przez uchyloną szybkę na dole okna wsunęła do środka puszkę. Uśmiechnęła się do pana Zenka. Zanim zdążył coś powiedzieć, już jej nie było.

* * *

Zamek był ostatnim zamieszkanym apartamentowcem. Za następną przecznicą ciągnął się płot ogradzający rozbabraną budowę. Równo z końcem ogrodzenia placu budowy chodnik z kostki brukowej urywał się gwałtownie, a kawałek dalej zaczynał się stary, częściowo zarośnięty trawą chodnik z częściowo popękanych płyt betonowych. To tutaj nowa Warszawa zjadała starą. Amelia nie była pewna, czy ta nowa będzie lepsza. Dalej stały opuszczone domy, w części zrujnowane, z zaniedbanymi ogrodami, w których rosło wiele starych dębów. To od nich z pewnością wzięła swą nazwę ulica. Daleko, w jej perspektywie widać było las. Cała ta okolica działała na Amelię przygnębiająco, choć jednocześnie coś ją tutaj przyciągało. Amelia uwielbiała puszczać wodze wyobraźni i zastanawiać się, jak wyglądały te miejsca dwadzieścia czy pięćdziesiąt lat temu.

— Teraz to przedmieścia — opowiadała Klementyna. — Za kilka lat przedmieścia będą się ciągnęły gdzieś tam daleko. A Zamek będzie stał niemal w centrum miasta. Te rudery znikną, tak mówi mój tata. Bo teraz to obciach, jak ktoś do nas przyjeżdża. Jak się pomyli i pojedzie za daleko, to sobie pomyśli, że to jakaś wieś.

Amelia wstydziła się powiedzieć, jak bardzo nie zgadza się z Klementyną. Te domy były ładne, nawet bardzo ładne, tylko zrujnowane. Lubiła wyobrażać sobie, kim byli ich mieszkańcy, jak wyglądali, czym się zajmowali, jakimi byli ludźmi. No i szkoda jej było przedwojennych willi. Za kilka miesięcy zostaną zniszczone. Ich miejsce zajmą podobne do siebie, wybudowane gęsto i ogrodzone apartamentowce. Nie wypowiedziała jednak tego głośno, nie chciała, żeby Kuba pomyślał sobie o niej, że jest przesadnie romantyczna.

— Mnie się tu podoba — powiedziała tylko. — Lubię stare domy.

— W porównaniu z nimi nasz Zamek jest dosyć paskudny. — Kuba wzruszył ramionami. — Jakby projektował go gimnazjalista.

Amelia poczuła ukłucie przykrości. Szybko je jednak odegnała. Przecież on nie mógł wiedzieć, że Zamek projektował jej tata. Bardzo szanowała pracę swojego taty, jednak nawet Zamek wyglądał brzydko, gdy porównywała go do tych starych budynków.

Zerkała dyskretnie na Kubę. Dla niego ten widok to była nowość. Chłopak rozglądał się z ciekawością, nie interesując się Amelią. Może on po prostu nie chciał zawierać z nią bliższej znajomości? Pewnie śmiała i wygadana Klementyna bardziej mu się podoba. Amelia westchnęła i postanowiła za wszelką cenę zrobić na nim jak najlepsze wrażenie. Niestety, nie miała pomysłu, jak to osiągnąć. Milczała więc. Na szczęście była z nimi rozgadana Klementyna, więc nie szli w krępującej ciszy.

Imbir podbiegał do przodu, kręcił się, węszył, ciekawy jak zawsze. W bujnej roślinności opuszczonych ogrodów musiało mieszkać dużo małych zwierzątek, których zapach teraz czuł.

Nagle Klementyna zamilkła. Kuba wskazał palcem w górę. Przeleciał nad nimi ten mały helikopterek, który widziała kilka razy na podwórku Zamku. Zniknął za drzewami ogrodu jednego z domów.

— Chodźcie! — Kuba ruszył biegiem. — Dowiemy się, kto nas szpieguje.

Imbir ochoczo pobiegł za nim. Amelia nie wiedziała, co Kuba zamierza, ale ruszyła za nim razem z Klementyną. Zatrzymali się kilkanaście metrów dalej, przy narożniku najbliższej posesji. Ukryci za zarośniętą bluszczem siatką, wyjrzeli za róg. Imbir, o dziwo, nie szczekał, tylko też wychylił łepek. Pięćdziesiąt metrów dalej, obok leżącego starego roweru przyklęknął szczupły jedenastoletni na oko chłopak z czupryną kasztanowych włosów. Miał na sobie poprzecierane jeansy i sprany T-shirt. Pakował coś do zniszczonego czerwonego plecaka.

— Więc to on robił mi zdjęcia tym latającym aparatem — powiedziała rozmarzonym tonem Klementyna. — Pewnie się we mnie zakochał.

— On wszystkim robi zdjęcia. — Kuba wyszedł z ukrycia i odważnie ruszył w stronę obcego. — I zamierzam się dowiedzieć dlaczego.

Imbir szedł razem z nim, przy nodze i powarkiwał. Amelia nie poznawała swojego psa. Zachowywał się jak… pies myśliwski.

Obcy chyba zauważył Kubę, bo zarzucił plecak, wsiadł na rower i szybko odjechał. Zniknął za następnym rogiem. Kuba podbiegł do skrzyżowania i tam się zatrzymał. Rozglądał się. Amelia pomyślała, że jest bardzo odważny. Podobał jej się coraz bardziej. Szkoda, że bez wzajemności. Ani razu na nią nie zerknął.

— Wszystkim robił zdjęcia? — upewniła się Klementyna, gdy dotarły do skrzyżowania.

— Nawet temu ważniakowi, który parkuje samochód na podwórku — potwierdził Kuba.

— A to… szmaciarz!

Amelia bardzo chciała coś powiedzieć. Czuła się jak niewidzialna.

— Po co…? Eee… — Przełknęła ślinę. — Po co on to robi?

Skarciła się w myślach za to nieudolne pytanie. Kuba nawet na nią nie spojrzał.

— Może planuje włamanie — odparł. — Sprawdza, kto gdzie mieszka, jakie są zabezpieczenia.

— On może nas podglądać przez okna! — przeraziła się Klementyna.

Kuba spojrzał na psa i powiedział:

— Imbir, szukaj!

Pies zastrzygł kosmatymi uszami, spojrzał bystro na Kubę, jak gdyby zrozumiał polecenie i pobiegł przed siebie. Ruszyli za nim.

— Dlaczego on się ciebie słucha? — zdziwiła się Amelia.

— Wyczuł hierarchię stada — odparł z powagą Kuba.

Dziewczyny parsknęły śmiechem, ale Amelia pomyślała, że coś w tym jest. Sama mogła wołać Imbira, a on przychodził albo nie. Za to taty słuchał się zawsze.

Mijali puste domy, niektóre malowniczo pozarastane bluszczem i dzikim winem. Okolica wyglądała, jakby wszyscy gdzieś wyjechali, nie dbając o to, co się stanie z ich domami.

Melancholia to dobre określenie tego, co tutaj czuję, pomyślała.

— Co tu się stało? — zapytał Kuba.

Amelii szybciej zabiło serce.

— Wszyscy zostali wysiedleni, bo tu mają powstać następne apartamentowce — odpowiedziała, zanim zdążyła to zrobić Klementyna. — Tata mi mówił.

— Tak po prostu ich wywalili?

— No nie… — zająknęła się. — Chyba dostali lepsze mieszkania gdzie indziej. Nazywamy tę okolicę Strefą.

Nie była pewna, czy dostali lepsze mieszkania. No ale… przecież nie wyrzucili ich na bruk.

Na jednym z podwórek, na skoszonym kawałku trawnika stał billboard, smutna zapowiedź tego, co tu będzie już niedługo.

Imbir zatrzymał się przed furtką po drugiej stronie ulicy i szczekał. Za ogrodzeniem oplecionym dzikim winem, wśród starych dębów, krzaków bzu i polnych kwiatów rosnących w wysokiej trawie, stał kremowoszary dom z czerwoną dachówką. Był bardzo stary i zaniedbany. Ktoś jednak chyba w nim mieszkał, bo przy schodach kwitły różowe hortensje, przed drzwiami leżała wycieraczka, a obok stał rower tego chłopaka. Dom sprawiał wrażenie starej, rodowej siedziby. Duże okna na wysokim parterze były zakratowane i brudne, i podobnie jak pozostałe okna w domu – zasłonięte ciemnobrązowymi kotarami. Ze spadzistego dachu wyrastały okrągłe mansardowe[1] okienka strychu i masywne kominy. Dom był naprawdę duży i bardzo ładny.

Amelii zrobiło się go szkoda, bo przecież zapewne wkrótce on również zostanie zburzony.

Imbir, szczekając, nagle ruszył do domu.

— Imbir! — krzyknęła wyrwana z zamyślenia Amelia.

Oczywiście jej nie posłuchał. Wbiegł przez uchylone drzwi do środka. Kuba ruszył za nim, ale Amelia złapała go za rękę.

— Nie wiadomo, kto tam jest — powiedziała. — Zawołajmy mojego tatę.

— Tu mieszka ten szpieg. — Kuba wpatrywał się w dom z groźną miną.

Amelia puściła jego rękaw i pomyślała, że może nie powinna go powstrzymywać. On się przecież w ogóle nie boi, a tata dotrze tu nie wcześniej niż za dziesięć–piętnaście minut.

Wystraszony Imbir wybiegł z domu i zatrzymał się dopiero przy Kubie. Szczekał i powarkiwał, wpatrując się w uchylone drzwi. Te otworzyły się gwałtownie i stanął w nich starszy przygarbiony mężczyzna z czupryną siwych włosów. Amelia cofnęła się o krok. Było w nim coś przerażającego, choć nie potrafiła powiedzieć co. Miał na sobie biały fartuch, jaki noszą lekarze albo naukowcy. Znad zsuniętych na czubek nosa okularów posępnie popatrzył na grupkę przy furtce. Wyglądał na bardzo zmęczonego i nieszczęśliwego, ale jednocześnie zdeterminowanego[2] człowieka. Z mrocznego wnętrza obok nogawki jego spodni przepłynął rozciągnięty obłoczek niebieskawego dymu. Amelii przez chwilę wydawało się, że dym świeci, ale to pewnie było tylko złudzenie.

— Zmykajcie stąd! — krzyknął groźnie mężczyzna. — Przeszkadzacie mi w pracy. Nie mam czasu na wizyty.

Cofnął się do środka i zatrzasnął drzwi. Zaśmierdziało spalenizną.

— Podejrzany typ — mruknął Kuba, patrząc na zamknięte drzwi. — Ciekawe, co tam kombinuje.

— Szmaciarz mieszka z chamem — prychnęła Klementyna. — Pasują do siebie.

Amelia chciała powiedzieć coś innego, ale wzdrygnęła się i zdołała wydusić tylko:

— Chodźmy lepiej stąd. Jakoś tu strasznie.

— Właśnie. Kolacja. Na wpół do ósmej miałam być w domu.

Kuba jeszcze przez chwilę z namysłem oglądał budynek, po czym przytaknął i ruszyli w drogę powrotną.

* * *

Gdy zbliżali się do Zamku, z bramy wyjechał ambulans. Nie miał włączonej syreny. Wyjechał tak po prostu, w ciszy, jakby był zwykłym samochodem. Zaniepokojone dzieci przyspieszyły kroku.

— Jeśli ambulans wyjeżdża tak po cichu — odezwała się Amelia — to znaczy, że stało się coś niedobrego.

— Albo że pomylili adres. — Kuba miał bardziej optymistyczne podejście do życia.

Weszli na podwórko. Słońce już schowało się za dachami. Dla mieszkańców parteru, pierwszego i drugiego piętra słońce już zaszło. Tym mieszkającym powyżej jeszcze świeciło w okna, zamieniając szyby w lśniące złotem lustra. W tym magicznym oświetleniu pani Kożuszek opowiadała sąsiadom, jak spotkała ducha.

— … ale mówię przecież, że sunął nad ziemią, nie dotykając jej stopami. Był przezroczysty, jak firanka.

Podbiegła do nich ożywiona Mi.

— Zobaczyła ducha, zemdlała i wezwała ambulans — oznajmiła nieco za głośno. — Mama udzielała jej pierwszej pomocy.

Amelia popatrzyła badawczo na Mi, potem z troską na panią Kożuszek.

— Na pewno w tej kolejności? — upewnił się Kuba. — Zemdlona wezwała ambulans?

Mi zmarszczyła brwi.

— Może i odwrotnie — przyznała po namyśle. — Zadzwoniła, że zamierza zemdleć. Albo zadzwoniła, mdlejąc, w locie. Jak smakowała pizza?

— Zwiedzaliśmy okolicę. — Klementyna wzięła Amelię pod ramię. — To na razie. Lecimy na obiad.

Amelia chciała coś jeszcze powiedzieć, zamienić kilka słów z Kubą, może nawet umówić się na następny raz. To znaczy dać mu szansę, żeby to on się umówił.

— Na razie. — Kuba uśmiechnął się do Klementyny.

Klementyna pociągnęła delikatnie Amelię.

— Zgłodniałam — oświadczyła, kiedy odeszły kawałek. — Nie wydaje ci się, że ta siostra Kuby jest jakaś wredna?

— Nie wiem… — Amelia miała wielką ochotę wrócić, ale bez Klementyny obok nie potrafiłaby chyba wydukać ani jednego słowa.

Odwróciła się jeszcze, by sprawdzić, gdzie jest Imbir. Kręcił się koło pani Kożuszek.

— Imbir! — zawołała.

Pies przybiegł do niej – najwyraźniej zmęczony długim spacerem, chciał już iść do domu. Przyjaciółka odprowadziła ją pod samą klatkę, a nawet otworzyła drzwi i wepchnęła delikatnie do środka.

— To na razie — rzuciła. — Potem pogadamy przez komunikator.

— Cześć. — Amelia uśmiechnęła się z wdzięcznością i ruszyła do schodów. Jak to dobrze, że Klementyna już jest w Warszawie. Bez niej Amelia nawet nie zbliżyłaby się do Kuby, a Klementyna przecież pomoże jej nawiązać z nim bliższą znajomość.

Tak, prawdziwa przyjaciółka to dobra rzecz!

* * *

Oparty o szafki kuchenne stał karton z rowerem stacjonarnym. Tata kupił go po południu i tak się zmachał przy wnoszeniu go z garażu, że już nie miał siły go nawet rozpakować.

Albert jadł w milczeniu i co kilka chwil wciskał przycisk na stojącym obok laptopie. Rodzice wiedzieli, że nie ma sensu mu tego zabraniać. Amelia czasem wykorzystywała to, by samej czytać przy jedzeniu. Tym razem jednak nie czytała. Grzebała w talerzu z łososiem gotowanym na parze i zbierała się do zadania pytania.

— Tato — odezwała się wreszcie — poszliśmy dziś na spacer po tych uliczkach z opuszczonymi domami. Widzieliśmy starszego pana, który mieszka z takim chłopakiem w moim wieku…

— Nie kręćcie się tam. — Tata spojrzał na nią z niepokojem. — Tam trwa budowa, a zaraz zacznie się następna. Sam projektowałem ten nowy budynek, więc wiem, że będą tam konieczne głębokie wykopy. Chodzenie po tej okolicy jest niebezpieczne.

Takiej odpowiedzi się spodziewała.

— Tam dalej nikt niczego nie buduje — zauważyła.

— Ale zaraz zacznie.

— Chodzi o ten budynek, którego budowa miała się zacząć jeszcze przed wakacjami? — wtrąciła mama.

— Tak. Jeden z mieszkańców tych starych domów nie chce się wyprowadzić i budowa nie może ruszyć. To przez niego muszę teraz zrobić tyle poprawek, żeby potem dało się budować szybciej.

— Może ktoś po prostu lubi swój dom i nie chce go zostawiać — podsunęła Amelia. — To pewnie ten starszy pan.

— Ten starszy pan sprawia wszystkim spory kłopot.

— Tam mieszkało dużo starszych ludzi — wtrąciła mama. — Jeden z tych domów należał nawet do pani Kożuszek. Wyprowadziła się już w czerwcu.

— Jak to potrwa do zimy, zaczną się tam wprowadzać bezdomni. Wtedy będzie jeszcze większy problem. Nie chodźcie tam. — Tata starał się wyglądać groźnie, co mu jak zwykle nie wychodziło. — Tam już mogą się kręcić podejrzane typki.

Amelia pokiwała głową. Wcale nie zamierzała tam wracać.

* * *

Po obiedzie poszła do siebie, usiadła na kanapie i rozejrzała się po pokoju. Chyba trzeba go trochę przemeblować, żeby nie był taki dziecinny. Większość pluszaków i lalek zniknęła w czasie przeprowadzki, ale kilka najukochańszych wciąż okupowało miejsca na oparciu kanapy. Nie mogła się zdobyć, by je wyrzucić. Może to było tak samo dziecinne, jak chęć zaprzyjaźnienia się z Kubą? Jak niby miała tego dokonać, skoro on nie zwracał na nią uwagi? Siedziała, patrząc na zamknięty laptop. Telefon też wyłączyła. Nie miała ochoty z nikim rozmawiać, nawet z Klementyną.

Przyjrzała się rysunkowi „Warszawa wczoraj i dziś”. Znów wydał jej się bardzo, bardzo zły. Włożyła go do teczki i upchnęła na półce.

Otworzyła szkicownik i poprawiła kilka nie dość doskonałych kresek na ramionach królewicza. Smokowi nad zamkiem dorysowała większe błoniaste skrzydła, które kojarzyły jej się ze śmigłami tego helikopterka. Jak Kuba go nazwał? Dron? A potem w pustym miejscu na skale, tam gdzie stał zamek, dodała grotę, z której wystawiał łeb drugi, większy smok. Z groty wysnuwał się dym. Smok miał bardzo ludzką twarz, twarz strasznego mężczyzny, którego widzieli w Dziwnym Domu.

Przyjrzała się królewiczowi. Był bardzo starannie narysowany, ale wyglądał raczej jak niedostępny posąg niż człowiek. To trzeba poprawić. Zresztą wiele miejsc na rysunku wymagało dopracowania. Amelia postanowiła się z tym nie spieszyć. Przecież ta baśń dopiero się zaczęła.

1. Okna mansardowe – wystające ponad powierzchnię pochyłego dachu. ↩

2. Zdeterminowany – gotowy na wszystko. No… prawie na wszystko. ↩

Rozdział 5

w którym również Amelia widzi ducha, ale wcale nie jest pewna, czy jej się nie przywidziało, a wszyscy nie całkiem planowo zwiedzają Dziwny Dom.

Albert siedział w jadalni nad niedojedzoną kanapką. Nie odzywał się, nie zwracał uwagi na resztę domowników. Obserwował rozwój sytuacji w grze Rycerze i insekty. Z tego, co Amelia rozumiała z tej gry, wynikało, że od godziny armia kierowana przez jej brata przemieszcza się w kierunku mrówczej twierdzy. Sama nie grała w gry komputerowe. Nie lubiła ich, ale i tak była przekonana, że ta jest najnudniejszą grą pod słońcem.

— Skończyłeś? — Sięgnęła po jego talerz.

Nie zareagował, co uznała za potwierdzenie. Wyrzuciła resztki śniadania, a talerz włożyła do zmywarki.

Do kuchni weszła mama. Zdjęła okulary i przetarła oczy.

— Siedzę nad tą Miłością jak dwie kromki chleba od siódmej. Zostały mi do zredagowania jeszcze dwa rozdziały. — Pokręciła głową. — To jest takie złe, gorsze jeszcze od pierwszego tomu, że aż mi się odechciewa. Nie mam pojęcia, kto to w ogóle zechce czytać.

Albert był tak pochłonięty grą, że nie zwrócił uwagi ani na mamę, ani nawet na dźwięk przychodzącej wiadomości.

— Nie możesz redagować innych książek? — zapytała Amelia.

— Dostaję zlecenia na to, co ludzie chcą czytać, a chcą czytać właśnie takie powieści. Autorka zapowiada tom trzeci. Chyba nawet wiem, jaki będzie nosił tytuł.

Imbir kręcił się koło drzwi, coraz wyraźniej domagając się spaceru. Amelia szybko oceniła sytuację i uznała, że to ona musi go wyprowadzić. Wzięła smycz, plastikową torebkę i wyszła z psiskiem kręcącym się jak mały satelita wokół jej nóg.

Schody czy winda? Schody czy winda? Jednak lenistwo to potęga. Amelia nie miała dziś najmniejszej ochoty drałować po schodach. Wcisnęła więc guzik ze strzałką w dół. Imbir wyczuł intencje swojej pani i ustawił się w pozycji wyczekującej przed stalowymi drzwiami. Gdy tylko zaczęły się otwierać, wystrzelił do środka. Amelia wcisnęła „0” i poczuła, że za chwilę coś się wydarzy. Imbir też to poczuł. Zjeżył się, zaczął warczeć i wcisnął zadek w kąt, chowając się za Amelię.

Winda ruszyła i zaczęła zjeżdżać. Nagle… z podłogi wyłoniła się głowa. Półprzezroczysta, jakby utkana z dymu. W ślad za nią pojawiła się reszta ciała. Amelia była zbyt przerażona, by choćby krzyknąć. Tymczasem duch, bo to przecież był duch, uniósł się nad podłogę i… wniknął w sufit.

Ledwie drzwi windy otworzyły się na parterze, dziewczyna i pies wybiegli na korytarz, a potem na podwórko. Imbir był tak przerażony, że biegł szybciej od Amelii. Dziewczyna dopadła do siedzącego na murku Kuby. Na jej widok wstał, a ona złapała go kurczowo za rękę.

— Widziałam ducha! — krzyknęła. — W windzie był duch! Taki przezroczysty, niebieskawy…

Minęła dłuższa chwila, nim zdała sobie sprawę z tego, że trzyma rękę chłopaka. Rozluźniła chwyt i cofnęła się o krok.

— Przepraszam. — Była trochę zakłopotana, ale jednak bardziej wystraszona. — Ale… serio, on tam był.

— Duch w nowym budynku? — Kuba nie wyglądał, jakby jej uwierzył. — Nawiedzone są zwykle stare dwory, kościoły. Takie miejsca, gdzie ktoś… umarł.

Amelia uspokoiła się nieco. Z drugiej strony przecież wiedziała, że nie kłamie.

— Naprawdę go widziałam — dodała ciszej.

Patrzyła teraz na chłopaka w oczekiwaniu.

— Dobra, chodź. — Kuba uśmiechnął się zachęcająco i ruszył w stronę jej klatki. — Zobaczymy, co tam się dzieje.

Amelia zawahała się. Nie miała ochoty choćby zbliżać się do tej windy, ale… przy Kubie było jej raźniej. Imbir bał się wejść do windy.

— Imbirku, chodź — zachęciła go dziewczyna.

Pies chwilę przebierał łapkami, po czym wbiegł na schody. Nie to nie, tchórzu.

Amelia wcisnęła „3” i mimowolnie złapała Kubę za rękę. Pociągnęła go jak najdalej w kąt. Gdy winda ruszyła, dziewczyna z emocji zacisnęła mocniej palce. Obserwowała podłogę windy, ale nie wydarzyło się zupełnie nic.

Gdy winda zatrzymała się na trzecim piętrze i z cichym gongiem otworzyły się drzwi, Amelia wyraźnie się rozluźniła. Puściła dłoń Kuby i wyszła. Pies już na nich czekał, machając ogonem i poszczekując, jakby rozstali się na wieki. Do windy się jednak nie zbliżał.

Amelia znów poczuła się głupio, bo to wyglądało przecież, jakby całą tę historię wymyśliła.

— Przepraszam. — Wzruszyła ramionami. — Sama już nie wiem. Może mi się przywidziało.

Kuba przytrzymał zamykające się automatycznie drzwi.

— To proste — powiedział. — Na każdym piętrze są drzwi, takie same jak w windzie. Kiedy winda przejeżdża przez piętro, szczelina w drzwiach windy jest na wprost szczeliny w drzwiach zewnętrznych. A dalej na wprost jest okno. Światło przelatuje przez szczelinę i odbija się od lustra. I złudzenie optyczne gotowe.

Amelia uśmiechnęła się, kryjąc zażenowanie własnym postępowaniem. Teraz chciała już tylko zniknąć.

— Dzięki. Muszę lecieć…

Uniosła dłoń na pożegnanie i szybko odeszła. Zamknęła za sobą drzwi mieszkania, a potem drzwi swojego pokoju. Usiadła na kanapie i zacisnęła pięści.

— Znowu wszystko źle… — szepnęła. — Pomyśli sobie, że jestem wariatką.

Co gorsza, mógł mieć rację. Może mam przywidzenia? Nie… Kuba słusznie zauważył, że to po prostu złudzenie optyczne. Zamyśliłam się i to był zwykły odblask na ścianie. Na pewno. Na pewno mi się wydawało.

Trochę jej ulżyło, a nieoczekiwanie zdała sobie sprawę z jeszcze jednej rzeczy. Zrobiła kolejny krok w stronę zaprzyjaźnienia się z Kubą. Teraz żałowała, że nie zaprosiła go do domu, a przecież był tak blisko… Ech, wszystkie dobre pomysły pojawiają się, gdy jest już za późno.

Tylko jedna rzecz nie pasowała. Bo jeśli ducha nie było, to co widziała wczoraj pani Kożuszek?

* * *

Do popołudnia następnego dnia Amelia wciąż nie była pewna, czy widziała ducha, czy odblask. Z jednej strony pamiętała własne przerażenie w windzie, z drugiej – spokojne i logiczne wyjaśnienie Kuby. Jednak na jej rysunku przybyła wieża, z której okna wychylał się duch. Dla pełnej jasności, duch był takim „prześcieradłowym” duchem, bardziej halloweenowym niż prawdziwym. Tak na wszelki wypadek, żeby nie było zbyt strasznie.

Amelia siedziała w kuchni, poprawiała szpiczasty dach wieży i podjadała czekoladę. Niby się odchudzała, ale raz na jakiś czas przecież można. Chcąc nie chcąc, słuchała rozmowy dobiegającej z pracowni taty. Tata miał gościa. To był pan Krzysztof, jakiś znajomy naukowiec, który chciał kupić, albo już nawet kupił, mieszkanie w tym nowym budynku. Właśnie tym, co go nie można było zbudować przez krnąbrnego staruszka.

Chwilę się zastanawiała, czy narysować drugą wieżę, w której siedziałby szalony naukowiec. Obracała ołówek w palcach, nie mogąc się zdecydować. Nie, jedna wieża, ta z duchami, wystarczy. Druga zepsułaby kompozycję. Starła więc smoka w grocie pod zamkiem, ale zostawiła twarz profesora. Było jej szkoda, bo ten portret całkiem nieźle wyszedł. Następnie dorysowała mu szatę czarnoksiężnika, bo czarnoksiężnik jednak bardziej pasuje do zamków i królewiczów niż naukowiec. Czarnoksiężnik zwykle siedzi w wieży, ale w tym zamku wieża jest nawiedzona, musi więc pracować w grocie po smoku. Nie było to idealne rozwiązanie. Niestety, jej baśń nie pasowała idealnie do życia.

A raczej to życie nie pasowało do jej baśni.

Wreszcie nie wytrzymała, wstała i poszła do pokoju brata. Skończył już bitwę i teraz dłubał we wnętrzu tego swojego wynalazku, który nazywał Uniwersalnym Przyrządem Badawczym. Biurko zawalone było częściami i narzędziami.

— Chyba widziałam ducha — powiedziała ostrożnie Amelia. Albert nie zareagował. — Skoro pytasz, to wyjaśnię, że widziałam go w windzie.

Gdy już prawie straciła nadzieję na odpowiedź, Albert odezwał się, nie przerywając pracy:

— Duchy nie istnieją.

— Więc widziałam coś, co wyglądało jak przezroczysty mężczyzna. Wleciał przez podłogę windy, a wyleciał przez sufit.

— Jechałaś w dół?

— Tak… to było koło drugiego piętra.

— Więc on prawdopodobnie stał w miejscu, a to winda przez niego przejechała.

— Czyli mi wierzysz?

— Ja tylko wykazałem błąd w twojej relacji.

— Dzięki. — Amelia założyła ramię na ramię. — Czyli według ciebie przejechałam kogoś windą?

— To mógł być obraz kogoś, kto czekał na windę na drugim piętrze. Przy odpowiednim oświetleniu szczelina między drzwiami windy mogła zadziałać jak soczewka w aparacie fotograficznym.

Amelia zastanowiła się. Coś podobnego mówił przecież Kuba. Trochę jej ulżyło, bo oczywiście nie chciała mieszkać w nawiedzonym domu.

Tata z panem Krzysztofem przeszli do kuchni.

— Ładny rysunek — powiedział gość.

— Amelia ma talent — wyjaśnił tata. — Całymi dniami coś rysuje.

Amelii zrobiło się miło i wróciła do kuchni. Gość pochylał się nad jej rysunkiem.

— Ładne — powtórzył. — Ten czarnoksiężnik… To jest czarnoksiężnik, prawda? Bardzo mi przypomina profesora Koprowicza, tylko ma siwe włosy.

— Nie znam go. — Amelia pokręciła głową. — Kto to?

— W skrócie można go określić jako szalonego naukowca. Pracował kiedyś ze mną w Instytucie Badań Nadzwyczajnych.

— Szalony naukowiec? — Albert nagle wyrósł jak spod ziemi.

— Tak, właśnie tak bym go określił. Za to wyleciał z pracy w Instytucie. No, na mnie czas. — Uścisnął dłoń taty. — Wielkie dzięki za pokazanie planów. Wpadnę jutro zobaczyć poprawki.

Uśmiechnął się jeszcze do dzieci i wyszedł, a tata wrócił do pracowni.

Albert przyjrzał się rysunkowi.

— Kto to? — Wskazał czarnoksiężnika.

— To człowiek, którego widzieliśmy wczoraj w Dziwnym Domu — odparła Amelia. — Nawet wyglądał na szalonego naukowca.

— Możesz mnie tam zaprowadzić?

Amelia spojrzała na brata z zaskoczeniem.

— Nie chcę wracać do tego strasznego miejsca.

Albert nie nalegał. On nigdy na nic nie nalegał. No, prawie nigdy. A na pewno nigdy nie robił tego wprost.

Zostawił siostrę, wrócił do swojego pokoju, otworzył laptop i przeczytał wiadomość od Mi. Od rana przysłała mu dziesięć identycznych wiadomości: „Dowiedz się od siostry, który dom wczoraj zwiedzali. Trzeba się tam wybrać”. Dla porządku skasował pozostałe dziewięć wiadomości, a na tę jedną odpisał: „OK, ale sami nie możemy tam iść. Trzeba namówić starszych”.

Na odpowiedź czekał nie dłużej niż pół minuty. „Kolo, to jest ciastko z masłem[1]. Za dwie minuty przy piaskownicy”.

* * *

Albert wyszedł z psem. To zdarzało się niezwykle rzadko. A chyba nigdy nie zdarzyło się, by zrobił to z własnej inicjatywy. Przynajmniej Amelia nie pamiętała takiego przypadku. Nikt specjalnie nie naciskał, by brat wychodził z Imbirem. Potrafił bowiem wyjść z psem, a wrócić bez niego.

Tym razem jednak wrócił z psem. Za to zachowywał się dziwnie. Kręcił się po kuchni i zerkał na siostrę siedzącą przy kuchennym stole. Ukrycie tego, że czegoś od niej chce, było ponad jego siły.

Po tym, gdy po raz trzeci otworzył lodówkę i nic z niej nie wyjął, zapytała wreszcie:

— Co tam?

— A, nic. Spotkałem Kubę Rytla. Tego, co się wprowadził kilka dni temu. Mają białą Toyotę Hilux[2].

— Wiem którego. To jedyny Kuba, jaki tu mieszka.

— No tak. I właśnie on bardzo chce iść z tobą jeszcze raz do domu szalonego naukowca.

— Tak powiedział? — Amelii zabiło szybciej serce.

— Powiedział, że napisze do ciebie — wyjaśnił z ulgą brat. Uspokoił się, co znaczyło, że powiedział już wszystko, co chciał.

Amelia poszła do swojego pokoju, gdzie na blacie biurka leżał jej telefon. Sprawdziła, czy nie ma żadnych wiadomości, po chwili sprawdziła jeszcze raz. Usiadła przed telefonem i zapatrzyła się w ekran. Za każdym razem, gdy włączał się wygaszacz ekranu, dotykała go palcem. Opustoszałe okolice wzbudzały w niej niepokój, nawet przygnębienie, jednak nie aż tak duże, by nie iść tam raz jeszcze z Kubą. Tylko że… nadal nie czuła się w jego towarzystwie zbyt pewnie. Nie wiedziała, o czym mogłaby z nim rozmawiać.

Zerknęła na brata, który stał oparty o framugę jej drzwi, jakby na coś czekał.

Napisała wiadomość do Klementyny: „O czym się rozmawia na randce? Podrzuć jakieś bezpieczne tematy”.

Odpowiedź przyszła po kilku sekundach: „Wybierasz się na randkę?”.

„Kuba zaprosił mnie dziś na spacer. Nie wiem, o czym z nim rozmawiać. Pomóż”.

„Na pewno dziś?”, przyszło niemal natychmiast.

„Tak. On chce mnie zabrać do Strefy. Mam tremę”.

Tym razem na odpowiedź czekała dłużej.

„Pójdę z Tobą, żeby Ci dodać otuchy :)”.

Nie do końca o to chodziło, ale Amelia doceniała Klementynę za jej chęć niesienia pomocy. Zastanowiła się i doszła do wniosku, że chyba mimo wszystko wolałaby iść bez przyjaciółki. Tylko jak to napisać, żeby jej nie urazić.

„Dzięki, masz takie dobre serce. Naprawdę nie chcę Ci robić kłopotu. Poradzę sobie”.

„Żaden kłopot. Od tego są przyjaciółki :O której wyruszamy?”.

Amelia westchnęła. Była wzruszona troską Klementyny i nie potrafiła jej teraz napisać, że tak naprawdę to woli iść bez niej. Napisała więc: „OK. Dam znać, jak będę wiedziała”.

Trwało to długie pięć minut, nim nadeszła wiadomość od Kuby. Amelia gwałtownie chwyciła telefon, niemal go upuszczając, i przeczytała: „Umówmy się o czwartej. Albert może iść z nami”. Zwięźle i konkretnie, przemknęło jej przez myśl. Pospiesznie wpisała odpowiedź: „Dzięki za zaproszenie. Będę czekała o czwartej pod dębem”. Powstrzymała się, by nie dopisać wykrzykników.

Albert wykazywał zaskakująco duże zainteresowanie jej poczynaniami. Zajrzał jej przez ramię i powiedział:

— Bez pierwszego zdania będzie lepiej.

— Dlaczego?

— No po prostu będzie lepiej.

Nie chciała dyskutować. Może rzeczywiście będzie lepiej. Aby Kuba nie pomyślał o niej, że jest gadatliwa.

Pozostawała jeszcze sprawa Alberta. Nie miała wielkiej ochoty opiekować się bratem podczas randki. Ech… Klementyna.

— Chcesz z nami iść? — zapytała.

— Skoro Kuba nalega, to byłoby niekulturalnie odmawiać.

— Nie wygadasz? — zapytała przyciszonym głosem.

— Jasne, że nie. Kuba wspominał, że chce zabrać siostrę. Napisz mu, że OK.

Amelia westchnęła. Robiła się z tego wycieczka rodzinna, no ale przecież nie może odmówić. Wysłała więc: „Mi też może iść”, a potem napisała do Klementyny, o której mają się spotkać.

* * *

Wchodzili w Strefę, wymieniając tylko ogólne uwagi. Coś dziwnego wisiało w powietrzu, ale Amelia nie wiedziała co.

Miała wyrzuty sumienia, że wolałaby przyjść tu bez Klementyny.

Mi maszerowała dziarskim krokiem na spotkanie przygody. Unikała Imbira, schodziła mu z drogi i ani razu nie próbowała go pogłaskać. To było dziwne, skoro tak lubiła zwierzęta.

Albert za to szedł jak zwykle całkowicie zatopiony w swoim wewnętrznym świecie. Amelia czasem się bała, że brat wejdzie pod samochód albo spadnie ze schodów. W rodzinie Domeyków panowała niepisana umowa, że nie spuszczają Alberta z oczu. Czy to na zakupach, czy na zwykłym spacerze, mama, tata albo Amelia stale uważali na niego. Tutaj jednak nie było żadnych samochodów. Albert co najwyżej mógł się potknąć o dziurę w chodniku lub zaczepić o płot przechylony pod ciężarem dzikiego wina.

Kuba, milczący od wyjścia z Zamku, był czujny, bo chyba traktował Strefę podejrzliwie. Nawet pies to czuł, bo znów z biegającego radośnie i chętnego do zabawy wiecznego szczeniaka zamienił się w zwiadowcę.

Klementyna zachowywała się inaczej niż poprzednio. Wyglądała wręcz na obrażoną i milczała, zamiast jak zwykle w kółko nawijać. Tylko czemu?

— Macie pojęcie, kim jest ten staruszek? — odezwał się Kuba, gdy zbliżali się do Dziwnego Domu.

— Dowiemy się — rzuciła z przodu Mi. — O właśnie! To może być cel naszej wycieczki.

— To profesor Koprowicz. — Amelia już prawie nie czuła się onieśmielona obecnością Kuby. — Szalony naukowiec. Znajomy taty pracował z nim w jakimś instytucie i tego profesora wyrzucili właśnie dlatego, że był szalony.

— Nawet wygląda na szalonego naukowca — zgodził się Kuba.

— Chcą go eksmitować, żeby wyburzyć ten piękny dom i postawić tu apartamentowiec — dodała smutno Amelia. — Ale on się nie zgadza.

Zastanawiała się, po co zaproponował powtórną wyprawę do Dziwnego Domu. Cóż, jeśli będzie chciał, to powie. Szkoda tylko, że musieli zabrać rodzeństwo, no i Klementynę.

Zatrzymali się przed furtką. Dom i ogród, tak jak za pierwszym razem, wyglądały mrocznie i tajemniczo. Jakby zaraz coś miało się tu wydarzyć.

— Jest rower tego szmaciarza — zauważyła Klementyna. — Ma ze sto lat.

Amelii nie podobało się, że przyjaciółka nazywa chłopaka w ten sposób. Ugryzła się w język, żeby jej tego nie powiedzieć. Nie powinna, w końcu to przyjaciółka, która zawsze ją wspiera.

Rower stał oparty o ścianę obok uchylonych drzwi.

— Ściszcie dźwięk w telefonach — polecił Kuba.

— Musimy tam wchodzić? — zaniepokoiła się Klementyna.

Amelia również nie chciała nawet podchodzić do furtki, nie mówiąc o zaglądaniu do domu.

— Sama nalegałaś, żeby tu przyjść — powiedział Kuba.

Amelia już zamierzała zaprotestować, ale zdała sobie sprawę, że to było skierowane do Klementyny. Nie było czasu się nad tym zastanawiać.

— No tak, ale… — Klementyna wydęła usta. — To nie jest aby nielegalne?

— To on tu mieszka nielegalnie.

Kuba pchnął furtkę. Amelii szybciej zabiło serce. Nie chciała wyjść na tchórza, ale coraz bardziej się bała wchodzić do tego domu.

Zarośniętą alejką podeszli do uchylonych drzwi. Albert zapukał.

— Odbiło ci?! — syknęła Mi. — To tajna misja.

— Jestem kulturalny.

Mi przewróciła oczami.

Chwilę nasłuchiwali. Nikt się nie pojawił. Tylko Imbir kręcił się wokoło, podejrzliwie obwąchując rower. Kuba pchnął drzwi. Amelia podjęła już decyzję, że tam wejdzie. Kuba na pewno wie, co robi.

— Zaczekajcie tutaj — powiedział do Mi i Alberta.

— Ej, zaraz — zaprotestowała siostra. — Traktujesz mnie jak dziecko.

— A powinienem jak sześcioletniego dorosłego? Wyobraź sobie, że to jest posterunek, a ty masz wartę.

Mi prychnęła i założyła ramię na ramię. Albert wyjął z plecaka UPB i włączył.

— Wziąłeś karabin maszynowy? — zapytała Mi.

— To Uniwersalny Przyrząd Badawczy. Ja tu przyszedłem w celach naukowych.

— Tak czy inaczej, czekacie na nas tutaj — powtórzył Kuba i spojrzał na psa. — Imbir, zostań!

Chłopak pchnął uchylone drzwi i wszedł do środka. Amelia, drżąc z emocji, weszła tuż za nim, Klementyna zaś, ociągając się, na końcu.

Wnętrze pachniało starym kościołem i przez swoją wysokość oraz wiszące na ścianach wielkie obrazy nawet sprawiało wrażenie przedsionka niewielkiego kościółka. Było tu ciemno, choć nie całkiem. Odrobina światła wpadała przez jedno z zasłoniętych okien w dalszej części domu.

Stanęli na posadzce z dużych płytek ułożonych w czarno-białą szachownicę. Amelia trzymała się tak blisko Kuby, jak to tylko było możliwe, choć oczywiście bez dotykania go. Rozglądała się po wielkim hallu z zainteresowaniem, a nawet lekkim podziwem. Niestety, było za ciemno, by docenić urodę i staranność wykonania detali. Mogła zobaczyć zaledwie zarys rzeźbionych gzymsów, tylko domyślać się piękna złoconych starych ram i obrazów czy zastanawiać się nad wzorem na tkaninach wiekowych zasłon. Kawałek dalej kilka stopni prowadziło do korytarza, w którym podłogę ułożono z wielkich klepek. Wysoko w górze, z sufitu wykonanego z belek i desek pociemniałych już ze starości, zwieszał się ogromny żyrandol obwieszony kryształkami, zakurzony jak wszystko wokół. Jaka szkoda, że ten piękny dom zostanie zburzony!

Kiedy stąpali po schodach, te niestety poskrzypywały przy każdym kroku. Gdzieś z głębi domu dobiegało mocno stłumione dudnienie, jakie w połowie słychać, w połowie zaś czuć, gdy się stoi nad tunelem kolejowym.

Amelia potknęła się, a Kuba natychmiast chwycił jej dłoń. I już jej nie puścił. Dziewczyna zresztą nie próbowała jej wyrywać, tylko też zacisnęła palce. Ten dotyk dodawał jej otuchy.

Szli dalej. Dom okazał się większy, niż wydawało jej się z zewnątrz. Pod ścianami stały skrzynie, kartony, rury i różne przedmioty, które Amelii nie kojarzyły się z niczym. W półmroku trudno się było zorientować w rozkładzie pomieszczeń.

Kuba nacisnął klamkę pierwszych z brzegu drzwi, wysokich chyba na trzy metry. Zaskrzypiała, ale drzwi ani drgnęły.

— Już chyba zobaczyliśmy dostatecznie dużo — szepnęła z tyłu Klementyna.

— Nic nie zobaczyliśmy — odparł Kuba.

Amelia przytaknęła, choć w półmroku i tak nikt tego nie zauważył. Wciąż była ciekawa, po co Kuba chciał tu przyjść.

Skręcili w boczną odnogę korytarza, gdzie pod ścianami leżały z kolei wypchane worki. Ten kościelny zapach, mieszanka kurzu, wilgoci i starego drewna, był tu wyraźniejszy.

Kuba zatrzymał się i przyłożył palec do ust. Gdzieś za nimi rozległy się kroki.

— Wiedziałam… — syknęła Klementyna.

Kuba nie wystraszył się ani trochę. Był opanowany i myślał logicznie. Nacisnął najbliższą klamkę i pchnął drzwi. Weszli do ciemnego wąskiego korytarzyka, którego dalszy ciąg tonął w mroku.

— Ja chcę wracać — narzekała Klementyna.

— To wracaj. — Kuba zamknął za nimi drzwi. — Ja tu mam z kimś do pogadania.

Nasłuchiwali, ale kroki nie powtórzyły się. Za to tajemnicze dudnienie zaczęło się wzmagać. Amelia mimowolnie zacisnęła mocniej palce na dłoni chłopaka. Po chwili wszyscy już czuli delikatne wibracje podłogi.

— Proszę was, chodźmy stąd — nalegała Klementyna.

— To jakieś urządzenie — wyjaśnił Kuba.

Zapalił latarkę, oświetlając ciemną część korytarza. Dziesięć metrów dalej kończył się on identycznymi drzwiami. Gdy do nich dotarli, dudnienie stało się głośniejsze. Przywodziło na myśl piekielną armię goblinów, ćwiczącą posługiwanie się młotami.

Amelia, tknięta przeczuciem, obejrzała się przez ramię i wydała z siebie zduszony krzyk. W korytarzu za nimi stał… duch. Ten sam, którego widziała w windzie. Objęła ramię Kuby. Zanim chłopak się odwrócił i zapalił latarkę, duch zdążył wejść w ścianę. Światło latarki omiotło pusty korytarz.

— Weź, nie strasz — ofuknęła ją Klementyna.

— Co widziałaś? — zapytał spokojnie Kuba.

— Nie uwierzycie. — Amelia pokręciła głową. Miała kłopot z wysłowieniem się. Teraz już żałowała, że dała się namówić na tę wyprawę.

— Daj nam szansę — zachęcił ją Kuba.

— Widziałam… ducha.

— Masz rację — przyznała Klementyna. — Nie uwierzyliśmy.

— Gdzie był? — zapytał Kuba.

Amelia wskazała drzwi, przez które tu weszli.

— Tam, gdzie my przed chwilą — szepnęła. — Był wyraźniejszy niż poprzednio.

— Próbujesz nas nastraszyć? — zapytała Klementyna. — Zamieniasz się w panią Kożuszek?

— To był pewnie odblask latarki od… — Kuba poświecił do przodu i zawiesił głos.

Amelia tym razem była pewna, co zobaczyła. Trwało to ułamek sekundy, ale wiedziała, że to nie wyobraźnia płata jej figle. Pokręciła zdecydowanie głową.

— Jeśli chcecie, możemy wracać — powiedział z troską w głosie Kuba. Wyglądało na to, że uwierzył w ducha Amelii.

— Nareszcie. — Klementyna odwróciła się, gotowa do odwrotu.

— Nie, nie tamtędy — zaprotestowała Amelia. Chciała już wyjść z tego domu, ale nie tamtędy. Ten duch mógł tam czekać.

— Pójdziemy naokoło. — Kuba przytaknął i nacisnął klamkę drzwi przed nimi. Otworzyły się z piskiem zawiasów, a dudnienie przybrało na sile. Za nimi były strome schody. Wysoko w górze, po drewnianym suficie pełgały błękitne odblaski, jakie można dostrzec nocą w pobliżu podświetlonej fontanny.

— Może to coś takiego widziałaś — powiedział Kuba.

— Na pewno nie — szepnęła ledwo dosłyszalnie Amelia, zdecydowanie kręcąc głową.

Niechętnie puściła dłoń Kuby, było tu zbyt wąsko. Zaczęli się wspinać po trzeszczących schodach, aż dotarli na pierwsze piętro. Chociaż nie całkiem można to było nazwać piętrem. Znaleźli się bowiem na drewnianej galeryjce, obiegającej bibliotekę wysoką na dwie kondygnacje. Wszystkie ściany zasłonięte były od góry do dołu regałami pełnymi książek. I to nie zwykłymi regałami, lecz potężnymi, z grubych, rzeźbionych, ciemnych desek. A książek były tysiące; małych, dużych i całkiem wielkich, oprawionych w skórę i w płótno, jasnych i ciemnych. Wiele z nich miało pewnie ponad sto lat.

— Łał… — szepnęła Klementyna. — Po co komu tyle książek?

— Do czytania — odpowiedziała odruchowo Amelia.

Amelia uwielbiała książki. Zafascynowana magiczną biblioteką, prawie zapomniała o duchu. Tak, takie miejsce miało prawo być nawiedzone! Czuła się tutaj jak skrzat w domu olbrzymów. Pomost galeryjki, na której stali, był przedłużeniem jednej z „półek” biegnącej w połowie wysokości biblioteki. Ten dom z zewnątrz naprawdę wydawał się znacznie mniejszy. Czuło się tutaj historię opowiadaną przez dwie wojny światowe, a może i przez rozbiory Polski. Tylko skąd te wodno-niebieskie odblaski na suficie i książkach?

Podeszli do solidnej drewnianej barierki, z ręcznie rzeźbionymi tralkami[3], i z niedowierzaniem popatrzyli w dół. Ich twarze rozświetlał błękitny poblask. Na środku biblioteki stało coś, co Amelii skojarzyło się z wielkim i skomplikowanym mosiężnym kotłem parowym o kształcie spłaszczonego czajnika. Opleciony kablami kocioł buczał i wypuszczał z siebie kłęby pary, która w tajemniczy sposób świeciła na niebiesko. To ta para była źródłem światła.

— Co ona tam robi?! — szepnął z niepokojem Kuba.

Dopiero teraz Amelia zobaczyła, że wokół kotła przechadza się Albert ze swoim Uniwersalnym Przyrządem Badawczym, a towarzyszy mu Mi.

Jak oni tu weszli?

— Zejdziemy tędy. — Kuba wskazał strome schody, którymi kończyła się galeryjka z prawej strony. — Zgarniemy młodych i się ewakuujemy. Ten kocioł może być niebezpieczny.

Popędził pomostem, nie oglądając się za siebie. Amelia ruszyła za nim. Zbiegli po stromych schodach, okrążyli kocioł i stanęli obok zdziwionej Mi.

— O! — powiedziała dziewczynka. — Gdzie się podziewaliście?

— Miałaś czekać… — zauważył z troską w głosie Kuba.

Ten niebieski dym, wydobywający się z kotła, pachniał trochę jak przepalony zasilacz od telefonu. Snuł się wokół nóg, opływał regały, unosił wzdłuż rzędów książek i tam rozmywał. Brodzili w nim niczym we mgle przepływającej wiosennym świtem po łąkach. Po bokach kotła migały kolorowe lampki, drgały wskazówki zegarów, a przewody syczały. Całe to urządzenie wyglądało, jakby miało zaraz eksplodować. W ogóle nie pasowało do bibliotecznych półek. Chociaż… Amelia zastanowiła się. Może i pasowało. Stare książki i maszyna parowa jak z poprzedniej epoki.

Tymczasem Kuba złapał pod pachę wierzgającą Mi, drugą ręką chwycił za plecak zajętego swoim UPB Alberta i zaczął ich transportować do drzwi. Amelia była mu za to wdzięczna; wiedziała, jak trudno byłoby po dobroci odciągnąć brata od takiego urządzenia. I wtedy, nagle, zmienił się dźwięk wydawany przez kocioł. Brum cichł, a dym się rozwiewał. Wszyscy zatrzymali się w pół kroku jak w teatrze.

Z cichym sykiem uniosła się górna klapa, ukazując wnętrze kotła, który nie był kotłem. Był kapsułą z masą przełączników i przedpotopowych monitorów. Stara i pomarszczona dłoń oparła się o krawędź kabiny ukrytej wewnątrz maszyny. Zastygła w bezruchu, jakby należała do nieboszczyka. Klementyna krzyknęła i pobiegła do najbliższych drzwi. Kuba pchnął młodszych w stronę głównego wejścia do biblioteki. Amelia nie mogła oderwać wzroku od bladej dłoni. Chude palce zacisnęły się na rancie otworu, a profesor uniósł głowę… Nie, to nie był profesor! Istota wewnątrz, choć ubrana w przybrudzony fartuch naukowca, wyglądała nieludzko. Wielki czarny łeb poruszał się na chudej szyi, a ponad ogromnymi matowymi oczami, również czarnymi, wyrastały z niego różnej grubości macki, których końce ginęły w błękitnym dymie. Istota nie widziała nieproszonych gości. Wierciła się we wnętrzu kabiny i wykonywała dziwne ruchy mackami i tymi starczo ludzkimi dłońmi.

Amelia nie wiedziała, ile czasu to trwało. Zapamiętała tylko, że Kuba pociągnął ją za sobą, a potem biegli w półmroku korytarzami Dziwnego Domu. Zatrzymywali się, naradzali, aż Kuba wyprowadził wszystkich na zalaną słońcem alejkę.

Dopiero na ulicy Amelia odzyskała zdolność logicznego myślenia. Imbir przywitał ich radosnym szczekaniem.

I wtedy zauważyła, że kogoś brakuje.

— Gdzie Klementyna? — Rozejrzała się.

— Pewnie ten mutant ją właśnie pożera — stwierdziła bez żalu Mi.

— Zaczekajcie tutaj! — Kuba bez zastanowienia ruszył z powrotem do budynku.

— Nie! — Amelia złapała go za rękę. Nie mogła pozwolić, żeby tam ponownie poszedł!

— Widziałaś to coś, w co zamienił się profesor. — Kuba wskazał drzwi.

Boże, jaki on jest odważny…

— Właśnie dlatego tam nie wchodź — poprosiła, starając się wymyślić inne rozwiązanie. Wciąż była zdezorientowana i nie mogła skupić myśli.

— Może dzisiaj jest pełnia. — Mi była podekscytowana. — I ten profesor zamienia się w… to coś.

— Zadzwonię do taty. — Amelia wyjęła telefon. — Będzie zły. Zabronił nam tu przychodzić. Ale to jest ważniejsze.

Wybrała numer. Trudno, skończy się awanturą, ale tu chodzi o bezpieczeństwo przyjaciółki. W tym momencie drzwi wejściowe domu otworzyły się i wyszła przez nie… Klementyna w towarzystwie chłopaka, którego widzieli poprzednio.

— Halo? — Tata właśnie odebrał telefon.

— Cześć… — Amelia zamilkła, nie wiedząc, jak wybrnąć z sytuacji. Za dużo się działo jednocześnie. — Co będzie na obiad? Eee… tak pytam. Zgłodniałam. A zresztą nieważne. Już ci nie przeszkadzam.

Rozłączyła się.

Chłopak miał na sobie to samo ubranie, co przedtem. Klementyna pocałowała go w policzek i, uśmiechnięta od ucha do ucha, wyszła za furtkę. Pomachała mu jeszcze, a chłopak odmachał oszczędnym ruchem, wszedł do domu i zamknął za sobą drzwi.

— No, możemy iść — oświadczyła radośnie Klementyna.

Amelia gapiła się na nią jak na prawdziwego ducha. Prawie już wzywali policję, żeby uwolnić ją z rak szalonego naukowca, a ona tak po prostu wychodzi i niczego nie wyjaśnia.

— Co? — Klementyna uniosła pytająco brwi.

— Znasz go? — zapytała Amelia.

— Poznałam przed chwilą. To Emil, wnuk profesora. Jest taki… — zastanowiła się rozmarzona — spokojny. To się chyba nazywa… godność.

— Czyli już nie szmaciarz? — zapytała ironicznie Mi. — Myśleliśmy, że padłaś ofiarą tego Cthulhu[4].

Klementyna w ogóle nie zwróciła na to uwagi.

— Jest taki uroczy.

— Cthulhu?

— Emil. Jak mnie zostawiliście, pomógł mi trafić do wyjścia.

— Nie zostawiliśmy cię — zauważył Kuba. — Sama gdzieś pobiegłaś.

— Umówiliśmy się na jutro. Tylko… on nie ma telefonu ani internetu, więc to trochę utrudnia. Powiedział, żebyśmy tu nie przychodzili, bo to przeszkadza jego dziadkowi w pracy. Oczywiście ja mogę przychodzić, ale najpierw on musi po mnie przyjść.

— Czym się zajmuje jego dziadek? — odezwał się niespodziewanie Albert.

— Och, nie pytałam. To pewnie coś… naukowego czy coś w tym stylu.

Albert nie był zachwycony tą odpowiedzią. Schował UPB do plecaka.

Spacerkiem ruszyli w stronę Zamku. Emocje już opadły i Amelia czuła się zmęczona i senna. Najchętniej wzięłaby Kubę za rękę, ale oczywiście nie zrobiła tego.

1. Powinno być „bułka z masłem” (co oznacza coś łatwego), ale Mi ciągle wszystko przekręca. ↩

2. Ze względu na miłość autora do motoryzacji i jego wrodzoną krnąbrność, w tej książce nazwy samochodów są pisane wielką literą. ↩

3. Tralka – element balustrady, mała ozdobna kolumienka. ↩

4. Cthulhu [czyt. ktulu] – istota fikcyjna, najbardziej znane bóstwo z kręgu mitów stworzonych przez H.P. Lovecrafta. Ma postać człowieka z mackami u twarzy i skrzydłami. ↩

Rozdział 6

w którym Klementyna okazuje się zupełnie nierealna, a Amelia wreszcie może spokojnie porozmawiać z Kubą.

Tata pedałował zawzięcie na rowerku stacjonarnym w kuchni. Ustawił go blisko blatu kuchennego, na którym stała puszka coli i miska chipsów. Popijał i podjadał w trakcie treningu, bo uważał, że bez dostarczania organizmowi energii ćwiczenia nie mają sensu.

Mama weszła do kuchni i pokręciła głową z niedowierzaniem.

— Musimy dbać o siebie — wyjaśnił tata, sięgając po następnego chipsa.

— Taaak…

— Mam też coś dla ciebie — dodał tata. — Na stole.

Zaciekawiona mama wzięła ze stołu papierową torbę.

— Miałem ci dać wieczorem — dodał tata — ale jak masz chodzić smutna przez cały dzień, to już teraz otwórz.

Zajrzała do środka i uśmiechnęła się. Podskoczyła kilka razy, jak mała dziewczynka, podbiegła do taty i pocałowała go w policzek. Wytarła usta rękawem, bo policzek był mokry.

— Kupiłeś mi krem przeciwzmarszczkowy! Jesteś kochany!

Pobiegła do łazienki zastosować od razu prezent. Wszedł za to Albert. Popatrzył na tatę, po czym wziął opakowanie po chipsach i przeczytał napisy na odwrocie. Potem to samo zrobił z puszką coli.

— 590 kilokalorii — powiedział. — Żeby tyle spalić, musisz pedałować przez godzinę.

Nalał wody do szklanki i wrócił do siebie. Tata pedałował coraz wolniej. Z niewyraźną miną przyjrzał się napisom na torebce po chipsach. Pokiwał głową i zsiadł z roweru.

— To rzeczywiście nie ma sensu — mruknął i powlókł się do swojej pracowni.

Po chwili wrócił tylko po to, żeby zabrać colę i chipsy.

Amelia, oparta o parapet kuchenny, zerkała przez okno. Całe to rodzinne zamieszanie akurat dziś jej nie interesowało. Wciąż nie mogła uwierzyć w to, co się wczoraj wydarzyło. Kim albo czym była ta istota z maszyny? Wyglądała jak połączenie człowieka, owada i jeszcze czegoś. Amelia wzdrygnęła się na samo wspomnienie. A najgorsze było to, że nie mogła o tym powiedzieć rodzicom, bo przecież wyraźnie zabronili jej chodzić do Strefy. A ona, nie dość że tam poszła, to jeszcze zabrała ze sobą brata, narażając go na niebezpieczeństwo. Teraz przynajmniej wiedziała, że już nigdy, przenigdy się tam nie wybierze.

Z Kubą też wszystko zrobiła nie tak, jak powinna. Nawet się nie umówili na następne spotkanie. Wprawdzie mogła mu wysłać wiadomość, ale to wydało jej się… niewłaściwe. Może zbyt śmiałe? Sama wiedziała, że to głupie. W poprzednim miejscu, gdzie mieszkała, po prostu wychodziła na podwórko i tam zawsze mogła spotkać kogoś ze znajomych. Tu na razie mieszkały tylko trzy rodziny z dziećmi. No, co prawda był jeszcze syn Bardzo Ważnego Dyrektora, ale wyglądał na gburowatego. A może to tylko takie wrażenie? Może warto kiedyś z nim porozmawiać?

Przez podwórko przeszła Klementyna. Zapewne wybierała się na spotkanie z Emilem. Klementyna nie miała takich problemów jak Amelia. Jeśli chciała się umówić z Emilem, to po prostu to robiła.

Amelia westchnęła. Jeśli teraz wyjdzie i usiądzie na gałęzi dębu, będzie to wyglądało, jakby czekała na Kubę. Bo czekałaby, tylko chciałaby czekać tak, żeby wyglądało, że nie czeka.

Czemu to wszystko jest takie skomplikowane?

Na stole leżała duża koperta z rysunkiem „Warszawa wczoraj i dziś”. Rano Amelia zadecydowała, że jednak go wyśle na konkurs. A teraz, kiedy myślała o tym, że ma iść na pocztę i że potem nie będzie już odwrotu, nie mogła się na to zdobyć.

Drzwi od pracowni otworzyły się i tata wszedł do kuchni. Znów był u niego pan Krzysztof i wprowadzali poprawki do projektu.

— … i miejmy nadzieję, że budowa wkrótce ruszy — kończył mówić gość. — Jeśli nic nie pomoże, będzie go musiała wyrzucić policja.

— Oby do tego nie doszło — odparł tata.

Włączył czajnik i uśmiechnął się do córki.

— Pan Krzysztof — wskazał na drzwi pracowni — pomaga mi zmienić projekt, by budynek dało się szybciej zbudować. Nowe technologie wylewania betonu bardzo się przydadzą.

Amelia na samą myśl o Dziwnym Domu aż dostała gęsiej skórki. A jednak było jej szkoda profesora i Emila. Bo w sumie… on chyba nic złego nie robił. No i kim była ta dziwna istota? Może on się nią opiekował? Albo raczej sam się w nią zmieniał podczas pełni Księżyca, jak mówiła Mi? Nawet jeśli, to cóż z tego? Jeśli nikogo nie krzywdzi, to w swoim własnym domu może robić, co chce.

— Jeśli ten profesor nie chce się wyprowadzić, to nie powinno się go wyrzucać siłą — stwierdziła.

— Widzisz, to nie jest takie proste… — Tata podrapał się po głowie.

— Ale on tam nikomu nie przeszkadza. I mieszka w takim pięknym domu. Nie można osiedla wybudować gdzie indziej?

— Pan Krzysztof — tata ściszył głos — czeka na mieszkanie właśnie w tym nowym budynku. Ma córkę mniej więcej w twoim wieku. Ona chce się jak najszybciej przeprowadzić, chce mieć swój pokój, tak jak ty masz. Ponad sześćdziesiąt rodzin czeka na te mieszkania.

Tata zalał wrzątkiem herbatę w imbryczku i wrócił do pracowni.

Na ostatni argument taty Amelia nie znalazła odpowiedzi.

Przyniosła z pokoju zeszyty, które przygotowywała na nowy rok szkolny. Wszystkie miały gładkie okładki, by można było na nich umieścić ilustracje pasujące do przedmiotu oraz fantazyjny podpis. Co roku Amelia poświęcała dużo czasu na odpowiednie przygotowanie zeszytów. Niewiele brakowało, a zaczęłaby im nadawać imiona.

Usiadła przy stole i powróciła do przerwanej ilustracji matematycznej.

Albert co jakiś czas wyglądał ze swojego pokoju, aż wreszcie wyszedł z niego i kręcił się w okolicach pracowni taty. Ewidentnie czatował na wyjście gościa. Zza zamkniętych drzwi dobiegały jedynie przyciszone głosy. Wreszcie drzwi się otworzyły i tata wraz z panem Krzysztofem wyszli do przedpokoju.

— Czym zajmował się profesor Koprowicz? — bez przywitania się, bez żadnego wstępu zapytał Albert.

Pan Krzysztof spojrzał na chłopca z zaskoczeniem. Zaśmiał się.

— To były skomplikowane badania. Długo by tłumaczyć.

— Mam czas.

Tata uznał za stosowne włączyć się w rozmowę.

— Albercie, nie męcz pana Krzysztofa. — Uścisnął rękę gościa i odprowadził go do drzwi.

— Ale tak ogólnie to czym się zajmował? — nalegał chłopak. — W dużym skrócie.

— Nazywaliśmy to, co robił… — Naukowiec zastanowił się, wysilając pamięć. — Nazywaliśmy to wywoływaniem duchów.

Amelia usiadłaby z wrażenia, gdyby nie to, że przecież siedziała. Duchy… Teraz ona miała ochotę zadać kilka pytań, ale drzwi za gościem już się zamknęły.

Tata spojrzał karcąco na Alberta, na co ten oczywiście nie zwrócił uwagi. Amelia zgarnęła brata do jego pokoju i zamknęła drzwi.

— Wczoraj w Dziwnym Domu widziałam ducha — oświadczyła poważnie. — To już drugi raz. Tylko nie mów mi, że duchy nie istnieją.

— Duchy nie istnieją — odparł Albert i wcale nie było w tym ironii. — Popatrz tutaj.

Do laptopa przypięty był kablem Uniwersalny Przyrząd Badawczy. Ekran wypełniały wykresy i liczby, które Amelii nic nie mówiły.

— Co to jest?

— To pomiary, które wykonałem w Dziwnym Domu — wyjaśnił Albert. — Ich analiza to same zagadki i znaki zapytania.

— A co to ma wspólnego z duchami?

— Duchy nie istnieją. Jednak nie potrafię wyjaśnić na przykład tego.

Wskazał kilka cyfr na czerwonym tle.

— Ja też nie wiem, co to jest — przyznała Amelia zgodnie z prawdą.

Chłopak dłuższą chwilę patrzył bez ruchu w ekran. Myślał. Gdy Amelia sądziła, że już nic nie powie, zapytał:

— O której widziałaś ducha w windzie?

— Jakoś przed siódmą. Czy to ważne?

— Prawdopodobnie tak.

— Czyżbyś mi uwierzył?

— Nie. Ale analizując dane, znalazłem w nich pewną prawidłowość. Ta prawidłowość nazywa się osiemnasta czterdzieści siedem. Wczoraj dokładnie o tej godzinie zmierzyłem maksymalną aktywność maszyny.

— Masz na myśli maszynę w Dziwnym Domu? — upewniła się Amelia. — Jaki to ma związek z duchami?

— Pani Kożuszek też widziała ducha mniej więcej o tej godzinie. Zjawisko powtarzające się trzykrotnie to nie przypadek.

— Czyli jednak wierzysz w duchy?

— Ani trochę. — Albert znów zamilkł na chwilę. — Mamy piętnaście minut.

— Na co? — Amelia rozłożyła ręce, niczego nie rozumiejąc.

— Na przygotowanie eksperymentu. Jest wpół do siódmej.

Przysunął się do komputera i zaczął pisać wiadomość. Amelia nachyliła się nad nim i przeczytała imię i nazwisko adresata: „Kuba Rytel”.

— Skąd masz jego adres? — zdziwiła się.

— Od ciebie.

Dziewczyna stwierdziła, że czegoś tu nie rozumie, ale w obecności brata często miała takie wrażenie, więc zrezygnowała z dociekań.

— Po co do niego piszesz?

— Żebyśmy się spotkali za dziesięć minut na podwórku.

* * *

Amelia siedziała na gałęzi dębu i z niecierpliwością machała nogami. Albert, spokojny jak zwykle, stał obok i gmerał w UPB. Minęło już jedenaście minut, a Kuba się nie pojawiał. Imbir leżał pod gałęzią, zerkając regularnie na kratkę wentylacyjną klatki numer dziewięć.

— Może zadomofonować do niego? — zaproponowała Amelia.

— Mam potwierdzenie odbioru wiadomości — odparł brat. — Czyli pewnie przyjdzie.

— Spóźnia się już… pół minuty.

Zamiast Kuby pojawiła się pani Kożuszek ze swoją nieodłączną torbą-wózkiem. Amelia bezgłośnie westchnęła. Starała się być miła dla tej kobiety, ale sąsiadka wytwarzała wokół siebie dystans, jakby w ten sposób chciała się bronić przed wrogim światem.

— Trawę wydeptaliście, drzewo niszczycie — zaczęła. — Nie wstyd wam?

— Trawa zawdzięcza swój sukces ewolucyjny deptaniu — odezwał się Albert. — Deptanie niszczy inne rośliny i dzięki temu trawa rośnie bez przeszkód.

Pani Kożuszek skrzywiła się na inny sposób niż poprzednio. Zdaje się, że nie zrozumiała ani słowa. Z wrażenia puściła rączkę torby-wózka. Torba, tym razem wypełniona zakupami, przewróciła się, a na alejkę wytoczył się dwukilowy kurczak.

Na instynkty łowieckie Imbira podziałało to jak płachta na byka. Z prędkością torpedy w kilku susach dopadł bezbronnej ofiary i zatopił w niej zęby.

— Imbir! — krzyknęła Amelia, na co jedyną reakcją psa była ucieczka w bezpieczne miejsce. Oczywiście z kurczakiem w pysku.

Kurczak był ciężki i przeważał małego pieska – tylne łapki odrywały mu się od ziemi i Imbir, jak pies cyrkowy, biegł na przednich, próbując się nie przewrócić.

— Powstrzymajcie tę bestię! — Pani Kożuszek wyglądała, jakby zaraz miała ją trafić apopleksja. — Miałam gotować rosół!

— To zupełnie naturalny instynkt psa — zauważył Albert, nie ruszając się ze swojego miejsca. — Zdobywa pożywienie, które do nikogo nie należy.

Amelia zeskoczyła na ziemię i zaczęła gonić Imbira. Ten oczywiście nie zamierzał dać się złapać.

— Jak to do nikogo nie należy?! — wykrzyknęła pani Kożuszek. — Mam rachunek.

— Psy nie umieją czytać — odparł ze stoickim spokojem chłopiec. — Ten pies skupia w sobie cechy dziesiątek pokoleń psów.

— Ale… rosół…

Amelia wreszcie zagoniła Imbira w róg alejki i odebrała mu zdobycz – psiak nie wyglądał nawet na specjalnie przejętego. Oddała nadgryzionego kurczaka właścicielce i podniosła jej torbę.

— Przepraszam panią bardzo. Proszę się nie martwić, Imbir jest szczepiony… — dodała na pocieszenie.

Pani Kożuszek fuknęła coś niewyraźnie o konieczności powiadomienia rodziców, wepchnęła kurczaka do torby i odeszła, terkocząc kółkami.

Amelia chciała coś jeszcze powiedzieć, przeprosić bardziej, ale nie zdążyła. Drzwi od dziewiątej klatki otworzyły się bowiem i wyszedł przez nie Kuba w towarzystwie Mi. Pomachał Amelii i ruszył w stronę drzewa. Mi miała na głowie kask rowerowy i wyglądała, jakby szła na wojnę. Albert zauważył rodzeństwo i wyszedł im naprzeciw.

— Nie ma czasu na wyjaśnienia — powiedział. — Mamy kilka minut.

— Na co? — zapytał Kuba.

Albert nie odpowiedział. Szedł już w stronę klatki numer trzy, czyli tej, w której mieszkała rodzina Domeyków. Amelia zeskoczyła z gałęzi i dołączyła do nich.

— Cześć. — Kuba uśmiechnął się do Amelii w taki sposób, jakby chciał ją pocałować w policzek na przywitanie. — Wiesz, o co mu chodzi?

— Cześć. — Amelia starała się nie dać po sobie poznać, jak bardzo się cieszy ze spotkania. — Lepiej, jak on sam ci to wyjaśni. Mnie byś pewnie nie uwierzył.

Weszli schodami na drugie piętro. Albert rzucił na podłogę plecak, usiadł po turecku pod ścianą na wprost drzwi windy i zajął się konfigurowaniem Uniwersalnego Przyrządu Badawczego.

Amelia odruchowo trzymała się blisko Kuby, na wypadek gdyby Albert miał rację. Nie wierzyła w to, że da się przewidzieć, kiedy i gdzie pojawi się duch, ale lepiej nie kusić losu. Korciło ją, żeby opowiedzieć o pomyśle brata, nie chciała jednak trzeci raz wyskakiwać z duchami, żeby chłopak nie wziął jej za szurniętą. Niestety Albert, jak to on, nie spieszył się z tłumaczeniem innym, co zamierza. Uważał to za stratę czasu.

— No i…? — ponagliła go Mi.

Chłopiec całkowicie ją zignorował, pochłonięty swoim urządzeniem.

— Głuchy? — zapytała Mi.

To również pozostało bez odpowiedzi.

Amelia z przepraszającą miną wzruszyła ramionami. Jeśli teraz opowiedziałaby nie tylko o duchach, lecz i o planach naukowego zbadania duchów, Kuba pewnie by ją wyśmiał. Już zresztą wyglądał na lekko zniecierpliwionego.

Kątem oka dostrzegła ruch w końcu korytarza. Przestraszona, spojrzała w tamtą stronę, ale to nie był duch, tylko Klementyna.

— Ją też zaprosiliście? — zapytała Mi.

— Ja jej nie zapraszałem. — Albert uniósł UPB i na próbę wycelował w zbliżającą się dziewczynę.

— Wytłumaczysz nam, o co tu chodzi? — Kuba wyglądał, jakby rozważał odejście.

Amelia już otwierała usta, by mimo wszystko wyjaśnić plan brata. Ten jednak wreszcie się odezwał:

— Chcę zweryfikować zjawisko potocznie określane jako duchy. W tym miejscu Amelia ostatnio widziała ducha, w windzie. — Wskazał głową drzwi windy i ponownie uniósł UPB. — Pani Kożuszek też widziała ducha w okolicy tej klatki. Warto by ją zapytać.

Kuba westchnął, lekko poirytowany. Amelia pomyślała, że to całe szczęście, iż nie ona mu o tym powiedziała.

— Nie mam zamiaru o nic pytać tej wariatki — stwierdził, po czym rzucił do Klementyny — uważaj.

Dziewczyna szła bowiem prosto na leżący na podłodze plecak Alberta i chyba go nie widziała.

— Uważaj na plecak — powtórzył Kuba.

Klementyna nie zwracała na niego uwagi, szła całkowicie pochłonięta swoimi myślami.

— Nie wierzę w duchy. — Kuba przesunął plecak pod ścianę, by Klementyna się nie potknęła.

— Duchy nie istnieją — przytaknął Albert. — Chcę wyjaśnić naturę zjawiska potocznie określanego jako duchy.

— A ty co? — Mi poirytowana patrzyła na Klementynę. — Ducha zobaczyłaś?

Amelia też spojrzała na przyjaciółkę. Tak, z Klementyną było coś nie w porządku. Jakby w ogóle ich nie widziała albo jakby lunatykowała. Wolno przeszła obok z nieobecnym wyrazem twarzy. Patrzyła w przestrzeń. Minęła ich i… wniknęła w ścianę, jakby była niematerialna.

Jakby… była duchem.

Amelii zrobiło się gorąco. Z otwartymi ustami patrzyła na pustą ścianę. Chwilę potem zza drzwi mieszkania dobiegł kobiecy pisk.

— Jest osiemnasta czterdzieści siedem — powiedział Albert.

* * *

Słońce zaszło już za dachami Zamku, śląc w okna mieszkania Domeyków odblaski od stalowych kominów wentylacyjnych. Na wschodzie niebo było już granatowe.

Albert siedział w swoim fotelu przed laptopem, do którego przypięty był Uniwersalny Przyrząd Badawczy, i klikał. Amelia i Kuba pochylali się nad nim, a Mi siedziała na blacie biurka i machała nogami. Znudzona wykresami na ekranie, podziwiała pokój wypełniony książkami i rozebranymi na części urządzeniami niewiadomego przeznaczenia.

— Takie same wskazania. — Albert popukał palcem w ekran. — Takie same jak w Dziwnym Domu.

— Czyli już wierzysz w duchy? — zapytała Amelia.

— Duchy nie istnieją.

— Ty znowu swoje!

— Duchy z definicji należą do nieżyjących ludzi. Jeśli wierzyć w gusła[1]. Klementyna żyje, więc nie mogliśmy widzieć jej ducha.

Amelia aż pufnęła ze złości, bezsilna wobec logiki brata. A chwilę później, pod wpływem nagłego przeczucia, drżącą ręką napisała wiadomość do Klementyny: „Żyjesz?”. Po długich trzydziestu sekundach przyszła odpowiedź: „I to całkiem nieźle. Jemy pizzę. On jest taki słodki :)”. Amelia odetchnęła z ulgą i powiedziała wolno:

— Może i to nie był duch. Ale cokolwiek to było, wyglądało wyraźniej, bardziej materialnie niż poprzednio.

— Padalec wyglądała jak człowiek — przyznała Mi.

— Proponuję nazwę „zjawa” — powiedział Albert.

— Niech będzie — zgodził się Kuba. — A czy te zjawy… mogą wydawać dźwięki?

— Jakie dźwięki?

— Na przykład zawodzenie.

— Raczej nie. — Albert otworzył plany architektoniczne Zamku. — Problem dotyczy tylko części domu. Wszystkie przypadki obserwacji zjaw miały miejsce w okolicy trzeciej klatki. Niestety, to właśnie nasza klatka.

— Skąd masz plany budynku? — zainteresował się Kuba.

— Od taty. On go projektował.

Amelia zamarła. Jej brat właśnie beztrosko zdradził ich największą tajemnicę. I nawet tego nie zauważył!

— Twój stary projektował Zamek?! — wykrzyknęła Mi. — Ja cię! Więc te zacinające się zamykacze do drzwi to jego sprawka?

— Architekt nie projektuje takich drobiazgów, jak zamykacze do drzwi.

Mi chciała coś jeszcze powiedzieć, ale brat ją uprzedził:

— Teraz to nieważne. Mamy problem ze zjawami. Ani trochę mi się nie podoba mieszkanie w nawiedzonym domu. Tym bardziej muszę pogadać z Emilem. Na temat jego dziadka, bo to jego sprawka. Ta maszyna w ich salonie ma moim zdaniem związek z tym, co się dzieje tutaj.

— Zadzwońmy do pogromców duchów — zaproponowała Mi. — Złapią padalca do takiego małego pudełka i będzie pozamiatane.

— Nie wiem, do kogo się dzwoni w takiej sytuacji — odezwała się Amelia i dodała przyciszonym głosem — nawet nie mogę powiedzieć rodzicom o całej sprawie, bo zabronili nam chodzić do Strefy.

— Problem rozwiąże się sam, jak profesor się wyprowadzi — stwierdził Albert.

— Jak do tej pory tego nie zrobił, to sam się nie wyprowadzi — wtrąciła Mi. — Będą go musieli eksportować.

Starsi parsknęli śmiechem, co odrobinę speszyło Mi. Sięgnęła szybko po swój notesik, który stale nosiła przy sobie i zapisywała w nim trudne słowa. Sprawdziła coś.

— Eksmitować[2] — poprawił ją Albert. — Zobaczcie.

Wszyscy spojrzeli na ekran komputera.

— Co to jest? — zapytał Kuba.

— To strona ratusza naszej dzielnicy. Tu jest decyzja o eksmisji profesora. Wystarczy więc jednak poczekać i problem sam zniknie.

Amelia westchnęła smutno. To była jedna z tych spraw, na które nie miała wpływu. Gdyby to ona opowiadała tę baśń, nowe osiedle zbudowano by gdzie indziej, sto metrów dalej, a profesor zostałby w swoim domu i gdyby zechciał, zamieniałby się w wielkiego owada. Tylko nie przysyłałby duchów do Zamku.

Albert w sposób typowy dla siebie uznał temat za zamknięty i otworzył na ekranie grę Rycerze i insekty.

— Bitwa o Wielki Kopiec — wyjaśnił. — Dziś wieczorem planuję przeprowadzić ostateczny szturm. Jeśli się uda, skończę grę.

Mi nie wyglądała na zachwyconą.

— Ja ostatnio zdobywałam Wielką Fortecę — powiedziała. — Ale się nie udało.

— Atakowaliście od frontu?

— No… tak.

— Wielka Forteca ma kilka słabych punktów. Od frontu akurat jest najtrudniejsza do zdobycia.

— A skąd ty to wiesz?

— Jestem generałem Rycerzy. Mam plany Wielkiej Fortecy.

— Nie mów…! — Mi zrobiła wielkie oczy.

— Rysujesz, prawda?

Amelia zdała sobie sprawę, że pytanie było skierowane do niej, a pytał Kuba.

— Trochę…

Chciała zaproponować, że pokaże swoje rysunki, ale się na to nie zdobyła. Wyręczył ją Kuba.

— Mogę zobaczyć?

— Jasne.

Zostawili młodsze rodzeństwo i przeszli do pokoju Amelii, która z przerażeniem zorientowała się, jaki panuje w nim bałagan. To przecież wyglądało, jakby ktoś się tu włamał i porozrzucał wszystko w przypadkowych miejscach! Gdyby tylko wiedziała wcześniej, że on przyjdzie, wypucowałaby wszystko na wysoki połysk. Lubiła te porozwieszane koraliki i bransoletki, przypięte krzywo do ściany zdjęcia i szkice, i gliniany kubek, w którym stały ołówki i kredki. Lubiła nawet te stare naklejki na szafie. Jednocześnie wiedziała, że w oczach chłopaka to wszystko wygląda zapewne jak jakiś śmietnik.

Kuba wziął rysunek drzewka bonsai[3] w doniczce, który narysowała tydzień temu.

— Bonsai? — zapytał.

Amelia była pewna, że mu się nie podoba.

— Zawsze chciałam mieć takie drzewko. Więc je narysowałam.

— Jeśli chcesz je mieć, to czemu go nie kupisz?

— Jest drogie, a poza tym wolę… rysować. — Amelia skuliła się. — Wtedy będzie takie, jak sobie wymarzę.

Z nieśmiałością zdjęła z półki jedną z dużych teczek. Nigdy nie pokazywała nikomu spoza rodziny swoich rysunków. To znaczy pokazywała Klementynie, ale to się przecież nie liczy. Przez moment rozważała, czy nie podać Kubie po prostu całej teczki. Nie, przecież tylko niektóre rysunki nadają się do pokazania. Uchyliła delikatnie teczkę i zaczęła przeglądać zawartość. Ten niestaranny… ten niedokończony… ten ma złe proporcje…

— Pokaż wszystkie — poprosił Kuba.

Amelia pokręciła głową.

— Nie wszystkie są udane.

— Nie będę się śmiał — uspokoił ją. — Ja w ogóle nie potrafię rysować.

Amelia zawahała się. Już prawie podała mu teczkę, ale nie, jednak nie. W połowie ruchu zrezygnowała i wyjęła rysunek jednorożca, który chyba nieźle jej wyszedł. Nikt przecież nie wiedział, że przerysowała go ze zdjęcia konia. Czekała z niepokojem na to, co powie chłopak. Pokiwał głową z uznaniem.

— Masz talent — powiedział.

Amelia nie miała pewności, czy zrobił to tylko przez grzeczność, czy rzeczywiście rysunek mu się podobał. Jednak ośmielona tym trochę, pokazała mu następny rysunek, a potem kolejne, zatrzymując w teczce tylko te naprawdę nieudane. Kładła na biurku uliczki ze starymi domkami, fantastyczne drzewa zamieszkane przez elfy, rycerzy na koniach, żaglowce, górskie szczyty. Było tego całkiem sporo. Na koniec pokazała rysunek, z którego była bardzo dumna. Nazwała go Dama w automobilu, bo przedstawiał elegancką kobietę, aktorkę, śpiewaczkę lub tancerkę, w samochodzie. Kobieta miała wydekoltowaną wieczorową suknię barwy burgunda (Amelii bardzo się podobała ta nazwa koloru, no i sam kolor wydawał się elegancki i taki dorosły), długie białe włosy, które powiewały targane wiatrem razem z białym szalem aż za automobilem.

— Całkiem ładne — przyznał Kuba. — Chcesz w przyszłości zostać malarką czy kimś takim?

— Nie mam pojęcia. Wiesz… — Spuściła wzrok. — Nikomu wcześniej nie pokazywałam tych rysunków. Nie wiem, czy są coś warte.

— Są super — zapewnił ją Kuba. — Nie znam się, ale wyglądają, jakby je rysował ktoś… ja wiem, całkiem dorosły.

Amelia uśmiechnęła się szeroko i w tym momencie podjęła decyzję, że jutro z samego rana pójdzie na pocztę i po prostu wyśle rysunek na konkurs „Warszawa wczoraj i dziś”. Skoro Kuba tak mówi, to może innym też się spodobają jej prace. Po chwili wahania otworzyła przed nim teczkę, by obejrzał wszystko, co chce.

Jednak rysunku z zamkiem nie zamierzała mu pokazywać. Ta baśń wciąż się opowiadała.

1. Gusła – magiczne obrzędy ludowe, zabobony. ↩

2. Eksmisja – przymusowe wydalenie z mieszkania. ↩

3. Bonsai – rozwinięta w Japonii chińska sztuka hodowania drzew w taki sposób, by w postaci karłowatej rosły w doniczkach. ↩

Rozdział 7

z którego dowiadujemy się, że nikt nie lubi poznawać przykrej prawdy o sobie, a jak już ją pozna, to próbuje zwalić winę na innych.

Amelia z bólem serca starła czarnoksiężnika i na oddzielnej kartce narysowała jego wieżę. Dokleiła ją z boku, jako dalszy ciąg arkusza rysunku i dorysowała panoramę Strefy z ruinami symbolizującymi opuszczone domy. Wieża była bardzo szeroka i przypadkiem przypominała trochę Dziwny Dom. Z tej wieży nad zamek nadlatywały białe duchy. W oknie narysowała czarnoksiężnika. Wbrew jej obawom, tym razem profesor wyszedł jeszcze lepiej. Może dlatego, że dorysowała mu macki wyrastające z głowy. Amelia spojrzała na ekran telefonu. Zbliżała się osiemnasta czterdzieści siedem.

Godzina duchów.

* * *

Pani Kożuszek wracała z codziennego obchodu okolicznych sklepów, gdzie ze sprzedawczyniami wymieniała najnowsze plotki. Jak zwykle ciągnęła za sobą wózko-torbę w szkocką kratę. Zabierała ją na wypadek, gdyby akurat coś kupiła. Mimo ciepłego wieczoru miała na sobie brązowy sweter z perłowymi guzikami i moherowy beret. Ten sam, co zwykle.

Weszła na podwórko i od razu zauważyła Mi, bujającą się na skrzypiącej huśtawce. Wykrzywiła twarz w wyrazie niechęci do wszystkiego, co zakłóca spokój.

— Nie wolno hałasować — powiedziała, zatrzymując się obok placyku zabaw. — Zmykaj do domu i nie wychodź.

Mi ze złością zaczęła się bujać jeszcze mocniej. Pani Kożuszek posłała jej ponure spojrzenie i ruszyła dalej. Zdecydowanie te dzieciaki zachowywały się za głośno i robiły za dużo zamieszania. A co to dopiero będzie, jak się wprowadzi tutaj więcej rodzin. O, a oto właśnie idzie jakiś nowy babsztyl!

Na wprost pani Kożuszek dokładnie środkiem alejki szła niska staruszka. Miała na sobie stary brązowy sweter z perłowymi guzikami i ciągnęła wózek na zakupy z torbą w szkocką kratę. Szła samym środkiem i ani myślała ustąpić z drogi pani Kożuszek. Bezczelność. Przecież wszyscy powinni jej schodzić z drogi.

Obca kobieta była coraz bliżej i wreszcie to pani Kożuszek musiała zejść na bok. Tamta patrzyła przed siebie z twarzą wykrzywioną niechęcią do wszystkiego. Cóż za niemiła osoba! I ile ma zmarszczek! Pani Kożuszek odprowadziła ją wzrokiem. Przez moment odniosła wrażenie, że skądś zna tę babę, ale nie mogła skojarzyć skąd. Ruszyła więc dalej.

Pani Kożuszek nie miałaby nic przeciwko, by poza nią nikt tu nie mieszkał. No, może z wyjątkiem strażnika, który by pilnował porządku.

* * *

Bardzo Ważny Dyrektor skręcił czarnym wielkim samochodem na podjazd do bramy Zamku i przez uchyloną szybę pomachał do pana Zenka. Strażnik zobaczył go przez okno w ścianie tunelu wjazdowego, wstał i szybko wyszedł. Potem chwilę przeglądał pęk kluczy, nim znalazł właściwy.

Bardzo Ważny Dyrektor ze zniecierpliwieniem bębnił palcami w skórzaną kierownicę.

— Tu powinien być normalny pilot — powiedział do syna, siedzącego na tylnej kanapie. — Taki pilot, w którym wciska się przycisk, a brama sama się otwiera. Kiedyś musiałem czekać trzy minuty, zanim pan Zenek wrócił z obchodu i otworzył. Trzy minuty, co za strata czasu!

Wreszcie brama się otworzyła. Dyrektor podał strażnikowi zwinięty banknot. Pan Zenek uniósł dłoń i pokręcił głową. Dyrektor wzruszył ramionami, schował banknot do kieszeni i wjechał na podwórko.

— Ta mała znowu się bawi na placu zabaw — mruknął Dyrektor. — Niektóre bachory nie rozumieją, co się do nich mówi!

Zaparkował obok piaskownicy i wysiadł z zamiarem pouczenia dziewczynki, żeby więcej tu nie przychodziła. Zapiął na wielkim brzuchu guzik szarej marynarki i obszedł samochód. Już otwierał usta, by przepędzić Mi z huśtawki, gdy zauważył zupełnie nieoczekiwaną scenkę. Jego syn siedział kawałek dalej na murku, a pochylał się nad nim jakiś wstrętny gruby facet w szarej marynarce i groził mu palcem. Pulchna twarz poczerwieniała ze złości, a dzieciak aż się przygarbił ze strachu. Bardzo Ważny Dyrektor poczuł wściekłość. Kto śmie pouczać jego dziecko?!

Ruszył w tamtą stronę zdecydowanym krokiem, ale po chwili, pod wpływem nagłego olśnienia, zatrzymał się. Przecież jego syn siedzi w samochodzie!

Odwrócił się i rzeczywiście zobaczył Robercika gramolącego się przez tylne drzwi. Co tu się dzieje…? Odwrócił się ponownie i… ze zdumienia otworzył usta. Ani dzieciaka, ani tego paskudnego grubasa w garniturze już nie było. Chwilę gapił się na pusty murek, po czym mruknął pod nosem:

— Potrzebuję urlopu. Mam przywidzenia z przepracowania.

* * *

Celebrytka wysiadła ze srebrnej taksówki i weszła przez główne wejście na podwórko Zamku. Poprawiła krótką puchatą kurteczkę ze skóry sztucznego lamparta naszywaną na kołnierzu diamencikami, obciągnęła krótką spódniczkę ze skóry sztucznej krowy i starła pot z czoła. Eleganckie ubrania trochę ją bowiem grzały w tym upale, ale czego się nie robi, aby stylowo wyglądać! Zamrugała gęstymi i bardzo długimi sztucznymi rzęsami. Była zadowolona i jednocześnie zmęczona. Udzieliła dziś trzech wywiadów, w tym jednego obszernego na temat sytuacji na Bliskim Wschodzie. Wprawdzie nie miała pojęcia, co to jest ten cały Bliski Wschód, ale to bez znaczenia, bo i tak przez większość czasu mówiła o zaletach przyklejania sobie sztucznych rzęs, o trendach w modzie tej jesieni i o tym, jak bardzo wspiera schronisko dla zwierząt.

Teraz jeszcze czekała ją wizyta u manikiurzystki, kosmetyczki i u fryzjera, bo jej blond koafiura od wczoraj mocno oklapła. Już na dziewiątą miała zaproszenie na pierwszą imprezę, a kolejne zaproszenia wciąż spływały wprost do jej telefonu ozdobionego kryształkami Swarovskiego[1]. Jak na to wszystko znaleźć czas? To właśnie z powodu braku czasu nie udało jej się nagrać żadnej nowej piosenki od pięciu lat.

Zachwiała się, gdy wysoki obcas jej złocistego buta ze skóry sztucznej antylopy trafił na nierówność chodnika. Kto robi takie chodniki?! Tu powinien być czerwony puszysty dywan wprost do jej klatki. Potknęła się znowu i przystanęła, by poprawić pasek przy bucie. I wtedy coś zwróciło jej uwagę. Wyprzedziła ją cokolwiek sztucznej urody kobieta, ubrana trochę dziwnie. Jej wydęte usta przypominały pyszczek wigilijnego karpia. Czy ona nie ma lustra? Co kilka kroków chwiała się na stanowczo zbyt wysokich obcasach i łapała równowagę, machając malutką srebrną torebeczką.

Celebrytka skrzywiła się z dezaprobatą. Co to babsko ma na sobie? Skórę lamparta sięgającą ledwo pod pachy? Nie stać jej na dłuższą? I ten blond kocapierz na głowie, niemyty pewnie od tygodnia. Ileż lakieru musi ona używać! A chodzi nieudolnie na tych obcasach, tak śmiesznie uginając kolana. W ogóle wygląda, jakby uciekła z cyrku.

1. Kryształki Swarovskiego – elementy jubilerskie przypominające brylanciki. ↩

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki