Rozdział 1

Między różami

Ja, Michał, biorę sobie ciebie, Justyno, za żonę i ślubuję ci: miłość, wierność… – Głos mu drżał, chociaż bardzo się pilnował, by nad nim panować, brzmieć pewnie i mocno. Niestety, wzruszenie wygrywało.

Nigdy się nie spodziewał, że wszystko tak się potoczy i zakończy. A może rozpocznie? Tak, rozpoczyna nowy etap życia. Było lepiej, niż mogli sobie wyobrazić, Justyna i on. Wszystko dzięki zaangażowaniu Hanki, która wzięła na siebie przygotowanie ślubu w Różanych Dołach.

No i jeszcze mama. Helena Tarkowska uznała, że skoro nie ma nic do powiedzenia, jeśli chodzi o organizację uroczystości, to zajmie się chociaż sprowadzeniem odpowiedniego księdza, bo ma w tych kręgach znajomości. Tak to określiła.

W konsekwencji działań mamy stał teraz z Justyną przed młokosem w sutannie, który pocił się i rumienił jak panna na wydaniu. Przez chwilę Michałowi zrobiło się go nawet żal, bo domyślał się, skąd to zdenerwowanie u duchownego.

Mama siedziała na krześle, subtelnie przystrojonym bukiecikiem z gipsówki, w pierwszym rzędzie, zaledwie kilka kroków od młodej pary, nie spuszczała oka z księdza, stresując go bezlitośnie samą swoją obecnością. Coraz młodsza na twarzy i coraz bardziej wymagająca.

Mimo że był koniec lipca, wciąż kwitły dzikie róże, a nad brzegiem rzeki, gdzie odbywała się ceremonia, unosił się oszałamiający zapach. Chociaż panował upał, to wiejący od strony rzeki wiatr przynosił ulgę. W odróżnieniu od Michała Justyna emanowała szczęściem pełnym spokoju. Niczym nimfa albo wróżka, z rozpuszczonymi włosami ozdobionymi wiankiem z polnych kwiatów i ziół, w koronkowej sukience, wyglądającej jak z babcinego kufra, eteryczna i piękna. Nie mógł się nadziwić, że wybrała właśnie jego. Po tym, co ich spotkało, po rozstaniu, los jednak ułatwił im zadanie. Pomyślnie przeszli wyjątkowo wredną próbę losu i zasłużyli na to, by w końcu być razem. Kiedy podczas czerwcowej imprezy na tarasie mieszkania Justyny oficjalnie ogłosili, że zamierzają się pobrać, wszystko samo zaczęło się układać.

Nie minął miesiąc, a oni stali pod baldachimem, pośród pagórków porośniętych dzikimi różami, i przyrzekali sobie wierność i miłość.

Gratulacjom nie było końca. To miała być skromna uroczystość, ale przyszli chyba wszyscy mieszkańcy Różanych Dołów. Nie znał tych ludzi, lecz na ich twarzach, kiedy podchodzili z życzeniami, malowało się szczere zainteresowanie i serdeczność. A sterta prezentów za ich plecami rosła w zastraszającym tempie. Gdzie oni pochowają te wszystkie rzeczy? Ani jego mieszkanie, ani Justyny nie było w stanie pomieścić takiej ilości podarków. Zdawało mu się, jakby brał udział w jakimś spektaklu. Ślub, bajkowe otoczenie, elegancko ubrani goście, czy to mu się śni? Pocił się, chociaż miał na sobie cienki garnitur. Gdyby nie Justyna i gdyby nie to, że cały czas stała przy jego boku, nie uwierzyłby, że to się dzieje naprawdę. Wystarczyło jedno spojrzenie, by wrócił na ziemię.

– Tak pięknie razem wyglądacie, nie mogę się na was napatrzeć! – Gdy kolejka gości z życzeniami zniknęła, podeszła jego mama. W jasnoniebieskim kostiumie i wielkim kapeluszu wyróżniała się z tłumu. – Justyno, dbaj o mojego jedynaka…

– Mamo! – jęknął zażenowany.

– Oczywiście, że będę, najlepiej jak potrafię. – Justyna nie dała się wytrącić z równowagi, obojętnie ile razy została nadepnięta przez tłum, uśmiech nie schodził jej z twarzy. – Przepraszam na chwilę. – Zostawiła ich samych i podeszła do swojego rodzeństwa i ojca.

Michał starał się skupić na tym, co mówi mama, ale niechcący usłyszał rozmowę Justyny z ojcem.

– Nie mogłaś trochę poczekać? Jeszcze rok nie minął od śmierci twojej matki. – W głosie mężczyzny nie słychać było gniewu i złości, tylko ogromny smutek.

Justyna zbladła, ale na szczęście do akcji wkroczył Andrzej, jej brat.

– No już, tato, pora się przenieść. Koniec ślubu, czas na wesele. A te uwagi niech tata zostawi dla siebie. Justyno, piękna uroczystość. Ja i Teresa jesteśmy następni w kolejce, pamiętaj o tym.

– Jak mogłabym zapomnieć, już zbieram pieniądze na prezent dla was. – Napięcie na jej twarzy ustąpiło miejsca radości.

– Pięknie, nie daj się, kochanie – mruknął Michał pod nosem, obserwując wewnętrzną walkę swojej nowo poślubionej żony.

Dużo rozmawiali na temat jej domu rodzinnego i wiele sobie postanowili. Dopiero teraz Michał mógł widzieć, jak Justyna wprowadza w czyn obietnice i nie daje tak łatwo wzbudzić w sobie poczucia winy. Też ma prawo do szczęścia i do swoich wyborów. Nikt jej nie może tego odebrać.

– Zawsze w was wierzyłam i trzymałam za was kciuki. Wiedziałam, że tak to się skończy. – Beata stanęła obok niego, a za nią Marlena.

Do tej pory nie dowiedział się, z kim przyjechała jego agentka. Kołowrotek ludzkich twarzy zaczął go przyprawiać o ból głowy. Trzymał się wyłącznie dla Justyny, chociaż najchętniej uciekłby gdzieś w stronę zachodzącego słońca, by być tylko z nią. Tak to jest, gdy oddajesz organizację najważniejszego dnia w swoim życiu komuś innemu. Okazuje się, że nie masz nic do powiedzenia i musisz znosić szereg niedogodności, których sam sobie nie zaserwowałeś. Rozpiął dwa guziki w koszuli.

– To Seweryn. – Marlena przywołała gestem swojego towarzysza, a u boku Michała zmaterializowała się Justyna.

– Bardzo miło mi cię poznać. – Uprzedziła go, wyciągając rękę.

Michał po krótkim wahaniu poszedł w jej ślady. Skąd, u licha, Marlena wytrzasnęła tego wielkoluda? Michał nie należał do niskich, ale Seweryn był o głowę od niego wyższy. No i ta klata. Nawet pod marynarką widać było, że trenuje. Niestety, niczego więcej o partnerze Marleny się nie dowiedział, bo znowu ktoś go zawołał. Tym razem Alan, trener osobisty, który stał się jedną z ważniejszych osób w jego otoczeniu. To dzięki niemu Michał się pozbierał i zaczął o siebie dbać. A teraz Alan był jego świadkiem na ślubie.

– Michał, Justyna, zapraszam do samochodu. Wszyscy na was czekają, już czas, żeby zacząć wesele.

Michał wciąż pamiętał, jak rok wcześniej przyjechali tutaj z Justyną na festiwal literacki. Różane Doły szybko się rozwijały. Chociaż to tylko kilka domostw, biblioteka w budynku starej szkoły i firma zielarska, to ich znajoma bibliotekarka Hanka Popławska wpadła na pomysł urządzenia festiwalu literackiego, który świetnie się zapowiadał. Niestety, plany pokrzyżował im żywioł. Niespodziewana wichura dokonała tak dużych zniszczeń, że imprezę przerwano.

Determinacja Hanki i jej narzeczonego Łukasza doprowadziła do tego, że dzisiaj Różane Doły zostały odbudowane i nic nie wskazywało na to, jak bardzo zostali doświadczeni mieszkańcy. Miejscowość kwitła, dosłownie i w przenośni. Między pagórkami porośniętymi krzewami dzikich róż, blisko rzeki działał ośrodek wypoczynkowy. Wszystkie drewniane domki przygotowano dla gości weselnych, a Michał z Justyną do własnej dyspozycji dostali apartament nad biblioteką, w którym zakiełkowało ich uczucie. Wrócili tu z nadzieją, że to samo miejsce stanie się dobrą wróżbą na przyszłość, a jednocześnie odczarowaniem Różanych Dołów. Z ogromną ulgą przyjęli znajomy widok bez najmniejszego śladu po nieszczęsnej wichurze.

Imprezę przygotowano na świeżym powietrzu, blisko rzeki, z widokiem na kwitnące jeszcze krzewy. Czekały na nich dwa krzesła ustawione u szczytu niekończącego się stołu, przystrojone wstążkami i kwiatami.

– Chciałbym wznieść toast za Justynę i Michała… – Alan czuł się jak ryba w wodzie, chociaż prawie nikogo tu nie znał. Potrafił błyskawicznie zjednać sobie ludzi, podobnie jak Helena Tarkowska.

– Proszę, proszę, obiecajcie mi coś! – Od tyłu podeszła do nich Beatka. Jak zwykle wyglądała świeżo i dziewczęco. – Gdy tylko kupicie dom, pozwolicie mi go urządzić! Ze swoim nowym już się uporałam.

Ich przyjaciółka od niedawna cieszyła się mieszkaniem w nowym domu. Nikomu wcześniej nie wspomniała, że się przeprowadziła. Za dużo się działo. Justyna, Michał i Marlena byli zaaferowani zmianami, które ich spotykały, więc czekała na odpowiedni moment. Zaskoczyła ich tą nowiną przed samym ślubem, bo nie mogła już dłużej wytrzymać z podzieleniem się radością ze spełnienia marzenia.

– No nie wiem, dom? Nie planujemy tak dużego zakupu, przynajmniej teraz. Nie stać nas. Zresztą, jeśli kiedyś się zdecydujemy, chyba wolę urządzić go po swojemu, a ty, jak się zdaje, na brak zleceń nie narzekasz – odpowiedziała Justyna.

– Nie narzekam, właśnie zgodziłam się urządzić mieszkanie nowego znajomego naszej kochanej Marleny, czyli pana Seweryna, o, tego tam. Przed chwilą mnie o to poprosił. Nie ustaliliśmy jeszcze żadnych szczegółów. Nawet nie wiem, czy mówił poważnie, ale co tam. – Beata zdawała się rozbawiona.

– Mieliśmy przyjemność go poznać. Marlena jest niemożliwa. Przyprowadziła go na nasz ślub, nic wcześniej o nim nie wspominając, niech ją tylko dorwę – powiedziała żartobliwie Justyna.

– Ja właśnie miałam możliwość z nim porozmawiać, wie o nas więcej niż my o nim. Marlena mu powiedziała, że zajmuję się urządzaniem mieszkań i nie tylko. I on do mnie podszedł, wyobraź sobie. Ale porozmawiamy na spokojnie, jak wrócicie do Torunia. Teraz chcę tylko usłyszeć od was deklarację, że zajmę się waszym przyszłym domem.

– Ale my dopiero zaczynamy się zastanawiać, gdzie będziemy mieszkać – próbował zaoponować Michał.

Chwilowo byli spłukani i ślub w Różanych Dołach wybawił ich od wielu kłopotów. Koszty okazały się ułamkiem tego, co musieliby wyłożyć, urządzając imprezę na przykład w Toruniu.

– Dobra, niech ci będzie. Trochę nie widzę nas w domu, więc mogę ci obiecać. – Justyna wykazała się spontaniczną niefrasobliwością, a Michał tylko przewrócił oczami. Będą musieli napisać sporo bestsellerów, żeby zadowolić Beatę i kupić dom, który ona będzie mogła urządzić.

– Nawet nie wiesz, jak się cieszę. Będziecie tam bardzo szczęśliwi! – rzuciła na odchodne Beata.

– Już jesteśmy! – odparła ze śmiechem Justyna.

Michał nie odrywał wzroku od swojej żony. Wreszcie tak mógł o niej powiedzieć. Na palcu wyczuwał obrączkę, która nie pozwalała o sobie zapomnieć. Nie przywykł do takiej biżuterii, ale to nie miało znaczenia, nie mógł się nacieszyć zmianą stanu cywilnego

Pyszne jedzenie, ognisko, tort, tańce przy muzyce na żywo, a nad ranem kąpiel w rzece – dla co odważniejszych. Dotrwali do świtu i mogli wreszcie bezkarnie zaszyć się w swoim niewielkim mieszkaniu nad biblioteką. Udekorowano je kwiatami i balonami, a łóżko zaścielono jak w najlepszym hotelu.

– Hanka jest niemożliwa! – wykrzyknęła na ten widok Justyna, gdy Michał przeniósł ją przez próg.

Tradycji stało się zadość. Nie mógł przestać jej całować.

– Zamknijmy chociaż drzwi! – wyszeptała Justyna.

Niechętnie wypuścił ją z objęć, a gdy trzasnął drzwiami i się odwrócił, stała przed nim już bez sukienki. Koronkowa tkanina udrapowała się w okolicy jej kostek.

– Daj mi minutkę! – powiedziała i zaszyła się w łazience.

On niecierpliwie chodził wokół kanapy. Zdjął marynarkę, koszulę, napił się wody. Słyszał szum prysznica i też marzył, żeby do niej dołączyć, a jednocześnie chciał odwlec ten moment jak najdłużej.

W końcu oboje znaleźli się w sypialni, w specjalnie dla nich przygotowanym łóżku, drżący z niecierpliwości i podniecenia.

– Kocham cię… – wyznała podekscytowanym głosem Justyna, patrząc mu prosto w oczy i obejmując go ze wszystkich sił.

– Kocham i będę kochał. Zawsze – odpowiedział, nim znowu ją pocałował, a jego dłonie zaczęły błądzić po tak dobrze znanych, ale wciąż ekscytujących zakamarkach jej ciała.

Rozdział 2

Potknięcia

Piękna uroczystość. Na łonie przyrody, między kwitnącymi pagórkami, łąkami, blisko rzeki. Bardzo mi się podobało. Bez tego nadęcia, a wytwornie. Justyna wyglądała elegancko, a zarazem bardzo oryginalnie, Michał też. Nie poznałabym go na ulicy. Jak gwiazdor filmowy. Pasują do siebie idealnie. Od zazdrości do miłości, piękna historia. Marlena wspominała, że kiedyś był zazdrosny o Justynę – w końcu mogą być dla siebie konkurencją, bo oboje piszą – ale ja jakoś nie mogę sobie tego wyobrazić.

– Mamo, ja już nie mogę tego słuchać… – Lilka zrobiła znudzoną minę i sfrustrowana kopnęła nogą sąsiednie krzesło.

– A ja posłucham z przyjemnością. – Ciocia Weronika z anielską cierpliwością zignorowała focha córki Beaty.

Beata wróciła późnym wieczorem dzień wcześniej i dopiero przy śniadaniu z córką i ciocią mogła się podzielić wrażeniami z ostatniego weekendu. Wciąż podekscytowana, nie przestawała mówić ani na chwilę. O ile Lilka marudziła, znudzona entuzjazmem mamy, o tyle ciocia zdawała się zadowolona, widząc tak rozemocjonowaną siostrzenicę, która wreszcie wyrwała się z domu w celu innym niż praca.

– A ty, Liluś, jak spędziłaś weekend? – Beata nie chciała dłużej ignorować córki.

– Normalnie. – Dziewczynka nawet nie podniosła wzroku znad talerza. Znudzona dłubała widelcem w jedzeniu.

– Ciężko było ją oderwać od komputera – przyznała ciocia, która opiekowała się córką Beaty, gdy tylko zachodziła taka potrzeba.

– No, ale chyba gdzieś byłyście? Kino, kręgle? Jakaś wycieczka, zakupy? Cokolwiek?

– W parku i nad Wisłą. Mogę już odejść od stołu?

Beata skinęła głową, a gdy córka zamknęła się w swoim pokoju, ciężko westchnęła.

– Cały czas taka była? – zapytała ciocię Weronikę.

– Przejdzie jej. Nie martw się. Cieszę się, że dobrze się bawiłaś. Pokaż mi raz jeszcze zdjęcia. Miałaś uroczą sukienkę. Państwo młodzi też dobrze wyglądali, ale nie tak ładnie jak ty. – Ciocia poprawiła Beacie kosmyk mocno skręconych włosów, który opadł jej na oko.

– Ciociu, no co ty. – Beata odłożyła komórkę, na której chwilę wcześniej pokazywała zdjęcia z ostatniego weekendu.

– Ładne miejsce. Nie kusiło cię, żeby zostać dłużej?

– Nie, a Lilka? No i mam za dużo pracy, nawet o tym nie pomyślałam.

Wstawiła naczynia do zlewu.

– Zostaw, ja to zrobię.

– O nie, już wystarczająco się narobiłaś, obsługując przez dwa dni tę kapryśną pannę.

– Dziękuję za śniadanie, będę się zbierać.

– Odwiozę cię.

– Nie trzeba, przyjechałam swoim samochodem. Odpocznij trochę.

Kiedy się pożegnały, Beata zamiast odpoczywać, rzuciła się do pracy. Po południu miała spotkanie z klientem, a na biurku w jej gabinecie piętrzyła się sterta faktur do przejrzenia i opłacenia.

Po kilku kwadransach zastanowiła się nad ciszą panującą w domu. Jakby była w nim sama. Podeszła do drzwi pokoju córki, przez chwilę wstrzymywała oddech, aż usłyszała delikatny, nieprzerwany stukot klawiatury. No tak. Pewnie rozmawia z koleżankami.

Beata odetchnęła i już miała wrócić do gabinetu, gdy niespodziewanie odezwały się wyrzuty sumienia. Zatrzymała się tuż przed drzwiami. Źle robi. Od dawna nie ma czasu dla córki. Ciocia jej nie zastąpi, chociaż robi, co może, i nigdy nie zwróciła uwagi Beacie na to, że za mało uwagi poświęca dziecku. A przecież to dla niej miało być wszystko. Praca na własny rachunek po to, by mogły cieszyć się sobą, być blisko. Papiery poczekają, a spotkanie z klientem przełoży.

Cofnęła się i zapukała do drzwi pokoju Lilki. Po drugiej stronie zapadła cisza i dopiero po kilku sekundach usłyszała:

– Tak?

– Mogę wejść?

– Jasne.

Beata rozejrzała się po pokoju, w którym panował niepasujący do prawie trzynastolatki porządek. Może to wina Beaty, dopiero się wprowadziły do nowego domu i bardzo pilnowała, by nie zagraciły mieszkania. Tu nie było miejsca na zbędne bibeloty.

– Pomyślałam sobie, że może byśmy dzisiaj porobiły coś razem. – Beata przysiadła na kanapie. Czy zapach nowości i farby kiedyś wreszcie wywietrzeje?, zastanowiła się przelotnie.

– A twoja praca? – zdziwiła się Lilka.

– Nic się nie stanie, jeśli kilka rzeczy przełożę na jutro.

– Mamo, co się dzieje?

– Nic, dlaczego miałoby się coś dziać?

– Bo przecież normalnie zawsze jesteś zajęta. Źle się czujesz?

– Nic mi nie jest.

– Ale jesteś jakaś inna.

– Tylko dlatego, że chcę spędzić z tobą czas? A gdzie są twoje maskotki? – Beata wzrokiem szukała miśków, którymi do niedawna bawiła się Lilka, brakowało ich w pokoju.

– Już nie są mi potrzebne. Mam prawie trzynaście lat. Oddałam je.

– Jak to? Urodziny dopiero za kilka tygodni. Nie będzie ci żal? A co, jeśli za nimi zatęsknisz?

– Nie zatęsknię. Oddałam je rodzeństwu koleżanki.

– Ale wszystkie?

– Nie do końca. Zajrzyj pod okno.

Beata przesunęła się na kanapie i wychyliła za jej oparcie. Pod firanką, w drewnianej skrzynce, którą kupiły na niezbędne drobiazgi w markecie, równo poukładane siedziały ulubione zabawki Lilki. Beacie ulżyło, ale tylko na chwilę. Jej córka zdecydowanie za szybko rosła. Gdyby mogła, sprawiłaby, żeby wciąż była tą małą, ciekawską, rezolutną i rozkoszną dziewczynką, która rozbrajała ludzi samym uśmiechem, a nie wiecznie naburmuszoną dojrzewającą nastolatką, która miała coraz więcej sekretów.

– Są wakacje, pomyślałam, że mogłybyśmy coś porobić razem. Co ty na to?

– Mamo, nie musisz.

– Ale bardzo chcę. Stęskniłam się za tobą. – Podeszła do Lilki i palcami poprawiła jej włosy. Były dziwnie sztywne. – Co to, lakier do włosów? Pokaż oczy. No ładnie, czy to mój tusz?

– Przecież nie chodzę do szkoły. Chyba mogę? – burknęła opryskliwie i już się odwracała w stronę komputera, gotowa swoją postawą wyprosić irytującą matkę.

Beata się zawahała. Czy warto? Może powinna jej trochę odpuścić, ale z drugiej strony czy to nie jest uciszanie sumienia, przekupywanie, bo Lilka ma ciągle nieobecną matkę?

– Kochanie, zmyj to, pójdziemy do kina, a potem zjemy obiad na mieście, ty wybierasz lokal. Co ty na to? A później… później zrobimy sobie babski wieczór. No wiesz, pomalujemy sobie paznokcie i nałożymy maseczki na twarz. Z ogórkami na oczach, jak w filmach.

– A Zuzia i Julka też mogą przyjść? – Córka najwidoczniej postanowiła się targować.

Beata jęknęła w duchu. Wolałaby, żeby osoby postronne nie widziały jej z jakąś niezidentyfikowaną mazią na twarzy.

– Jasne, niech przyjdą, tylko rodzice muszą wiedzieć i impreza trwa do dziewiątej.

– Dziesiątej!

– Ech, dziewiątej trzydzieści, o ile ich rodzice się zgodzą.

Tylko ten raz, jeden, jedyny. Jutro wszystko nadrobi i na nowo ustali zasady panujące w tym domu. I już na pewno nie pozwoli, by Lilka tyle czasu spędzała sama. Wchodziła w trudny wiek i Beata zaczynała czuć niepokój. Jakby córka wymykała się jej z rąk, stawała obca i niedostępna. To ostatni dzwonek, by zareagować.

– Super, mamo. – Dziewczynka rzuciła się jej na szyję i znowu było jak dawniej.

– Udusisz mnie. Pozwól mi się ubrać, wychodzimy, powiedzmy, za godzinę? Może być?

– Sprawdzę, czy coś leci o tej porze w kinie.

– Jeśli nie film, mogą być też zakupy. Wspominałaś coś, że potrzebujesz nowych trampek.

– Zakupy zawsze. Najpierw sklepy, potem kino, a potem obiad, a potem przyjdą dziewczyny. Już do nich piszę.

– Ale od jutra pakowanie. Wyjeżdżasz na obóz, pamiętasz?

– Tak, dlatego potrzebne mi są trampki. Ale mamo, ja już prawie się spakowałam.

– Przecież jest poniedziałek.

– Wiem, ale nie mogłam się doczekać.

Beata była przekonana, że zaczną dopiero rozważać, co musi zabrać Lilka, czego brakuje i tak dalej. A tu się okazało, że córka prawie o wszystko sama zadbała. Beata poczuła się zbędna.

Pocałowała dziewczynkę w czoło i rzuciła się w wir obowiązków. Wysłała kilka wiadomości, między innymi do klienta, że umowa będzie gotowa na jutro, że nie pojawi się dzisiaj w aktualnie remontowanym lokalu i ekipa musi radzić sobie sama, i tak dalej. Potem zapłaciła najpilniejszą zaległą fakturę i wypakowała walizkę, bo wczoraj wróciła zbyt późno, by chciało jej się to zrobić, po czym ruszyła do łazienki.

Po dziesięciu minutach wyszła odświeżona i pełna energii. Sprawy zawodowe oddzieliła grubą kreską, dzisiaj najważniejsza była Lilka. Matka i córka. Tylko one.

– Mamo, a mogę pożyczyć twoją spódnicę? Będzie mi pasowała do balerinek.

– Kochanie, ona przecież jest na ciebie za duża.

– Ale chodzi mi o tę, której nie nosisz, no zobacz, i przecież nigdy jej nie wkładasz.

Beata szła za stłumionym głosem. Córkę zastała prawie całą ukrytą w swojej szafie w sypialni.

– Pokaż, o której mówisz.

Po chwili obie buszowały między niezliczoną ilością kolorowych fatałaszków Beaty. Tak to sobie wyobrażała – że kiedy Lilka dorośnie, będą najlepszymi przyjaciółkami, będą sobie pożyczać ubrania, dzielić się tajemnicami i wiedzieć o sobie wszystko, a w chwili kryzysu zawsze będą mogły na siebie liczyć. Beata wskoczyłaby za córką w ogień. I już teraz drżała na myśl, że ktoś kiedyś na pewno zrobi jej przykrość. Doskonale wiedziała, że życie to nie bajka i nie da się uchronić Lilki przed trudnymi chwilami.

– No ta, chyba w życiu cię w niej nie widziałam.

– Nic dziwnego, na mnie od wieków jest za mała. Nosiłam ją pod koniec podstawówki, ale nie potrafię się z nią rozstać. Masza rację, dla ciebie będzie idealna. Przymierz.

Lilka w podskokach pobiegła do swojego pokoju.

O umówionej porze obie czekały gotowe na wyjście pod drzwiami. Beata z zadowoleniem odkryła, że córka zmyła nieudolny makijaż, a strój pasował do jej wieku. Wyszły w świetnych humorach, gotowe spędzić wyjątkowy dzień pełen przyjemności.

Rozdział 3

Tydzień miodowy

O tym marzyłam, chociaż nie wierzyłam, że nam się uda. Słodkie lenistwo.

Rozłożyli leżaki w niewielkim ogródku za biblioteką, nad którą zostali zakwaterowani. Postanowili kilka dni spędzić w Różanych Dołach. Po wydatkach związanych ze ślubem i wydarzeniach z ostatnich miesięcy ich konta bankowe świeciły pustkami. Tylko dzięki uprzejmości Hanki, która w ramach prezentu ślubnego zaproponowała pobyt wśród przepięknej przyrody, mogli mieć swój upragniony miesiąc miodowy, nawet jeśli drastycznie skrócony do kilku dni. Na dłużej nie mogli sobie pozwolić również ze względów zawodowych.

– Co dzisiaj będziemy robić? – zapytał Michał, mieszając długą łyżką koktajl owocowy, który sam zrobił.

Czarna porzeczka i mięta świetnie się komponowały i doskonale gasiły pragnienie. Wystarczyło sięgnąć ręką, by móc się cieszyć owocami. Wokół nich rósł rabarbar, agrest, porzeczki, pod ogrodzeniem rząd poziomek. Nad głowami rozciągały się korony wiekowych drzew owocowych, a na nich dojrzałe wiśnie czekały na zebranie, nim do końca zjedzą je buszujące między gałęziami szpaki.

– A na co masz ochotę? Może pójdziemy do lasu?

– Świetny pomysł. Ale możemy też zostać w ogrodzie.

– Nie chcę się bardziej rozleniwiać. Chociaż trochę się poruszajmy, dobrze nam to zrobi.

– Wczoraj byliśmy nad rzeką – zaprotestował Michał.

– Ale to było wczoraj. Jak my wrócimy do pracy po takim relaksie? Moje myśli suną jak obłoki na niebie, powolne, ospałe… – wymruczała ostatnie słowa Justyna.

Na nosie miała ogromne okulary, przechyliła głowę i wyglądała tak, jakby miała zasnąć. Rozchylone usta kusiły Michała, ale odwrócił wzrok. Mimo że ranek okazał się wyczerpujący, jego apetyt wcale się nie zmniejszył.

– Nie przesadzaj. To zmęczenie. Ostatnie tygodnie były intensywne. I to bardzo. – Przestał kontemplować piękno ciała Justyny i wrócił myślami do przeszłości, do ich początku.

Ze wstydem przypomniał sobie niechęć, jaką budziły w nim książki Justyny, jeszcze gdy się nie znali. Nie znosił siebie z tamtego okresu. Jak mógł być takim bucem? Bo inaczej siebie by nie nazwał. Na szczęście życie nim potrząsnęło. Obudził się z męczącego snu i spojrzał zupełnie inaczej na świat. Duży wpływ na jego przemianę miało pojawienie się Justyny. No i przede wszystkim Alana, z którym teraz, można powiedzieć, się zaprzyjaźnił. Wiele mu zawdzięczał. Jemu, mamie i Marlenie, która nie pozwoliła mu bez reszty pogrążyć się w autodestrukcyjnym marazmie po tym, jak Justyna się wyprowadziła, i w tajemnicy ściągnęła tych dwoje, by go ratowali. On i Justyna pogubili się wtedy, ale dzięki bliskim kryzys został zażegnany, a oni byli szczęśliwsi niż kiedykolwiek. Zadziwiające, jak wszystko się potoczyło, jakby każdy element układanki czekał tylko na odpowiedni moment, by wskoczyć na miejsce i idealnie się dopasować.

Po burzy mogli się cieszyć słońcem, spokojem, harmonią i sobą nawzajem. Wrócili do miejsca, w którym wszystko się zaczęło. Gdzie po raz pierwszy zrozumiał, że dostrzega w Justynie kogoś więcej niż rywalkę.

Różane Doły oczarowały wszystkich, którzy je odwiedzili. Oprócz nieodpartego uroku dla niego i Justyny miały osobiste znaczenie. To było idealne miejsce na ich ślub.

Rzeka płynęła spokojnie zwyczajnym rytmem, dzikie róże zawiązywały owoce, a ośrodek wypoczynkowy rozpoczynał swoją działalność. Drewniane kolorowe domki niczym z bajki zmieściły wszystkich gości weselnych, a teraz czekały na przyjęcie letników.

Z tego, co słyszał Michał, wynikało, że Hanka podeszła do tematu promocji profesjonalnie. Różane Doły zadebiutowały w mediach społecznościowych i dorobiły się strony internetowej. Wieść o tej sielankowej miejscówce poszła w świat. Michał doceniał, że mogą korzystać ze spokoju przed najazdem turystów spragnionych ustronnych i wciąż niezbadanych rejonów na końcu świata. Kto wie jak to miejsce będzie wyglądało za rok albo dwa lata. Czy wszechobecna komercja i tutaj dotrze?

Tymczasem przeżywali chwile uniesienia tylko we dwoje, korzystając z uroków okolicznych lasów i łąk. Marzyli, by znowu przyjechać i wesprzeć Hankę w drugim podejściu do festiwalu literackiego. Poprzednim razem impreza zapowiadała się obiecująco. Michał po cichu liczył, że teraz będzie jeszcze lepiej, a limit pecha został wyczerpany i wszystkie przykre niespodzianki pogodowe ich ominą.

Słońce przyjemnie grzało, chociaż godzina była jeszcze wczesna. Justyna zdawała się drzemać, a on przyglądał się trzmielom, motylom i pszczołom buszującym w pobliskich jeżówkach i rudbekiach.

Próbował sobie wyobrazić, co ich czeka po powrocie do Torunia. Nie ustalili nawet, gdzie będą mieszkać. Na to mieli czas, ale i tak się zastanawiał, jak bardzo zmieni się ich rzeczywistość po powrocie. Z łatwością ustalili, że Justyna nie zmieni nazwiska. Została przy swoim. Jemu to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie, jako pisarz, tworzący pod własnym nazwiskiem, rozumiał pewnego rodzaju przywiązanie. W ich wypadku oznaczało ono markę. Tylko jego mama kręciła nosem na te „nowoczesne wymysły”. Zdziwiło go to, bo nie znał nikogo bardziej nowoczesnego i dalekiego od wszelkiej maści przesądów od Heleny Tarkowskiej. Na wskroś racjonalna, tutaj głośno wyraziła swoje zdziwienie. Cmokała i kręciła głową, ale nie powiedziała wprost, że ten pomysł jej nie przekonuje i zwyczajnie się nie podoba. Zastanawiał się, czy nie chodzi o urazę, jaką wciąż żywiła do Justyny, mimo że starannie to ukrywała. Zarzekała się, że nic nie ma do swojej świeżo upieczonej synowej. Powiedziała mu to tuż przed wyjazdem, gdy na chwilę znaleźli się tylko we dwoje, ale Michał wiedział swoje.

Kiedy zmarła mama Justyny, ich uczucie dopiero rozkwitało. Z ufnością patrzył w przyszłość, a zakochany niczego się nie obawiał. Niestety, niespodziewana śmierć sprawiła, że wstrząśnięta nagłym odejściem bliskiej osoby Justyna postanowiła zaopiekować się ojcem. Decyzję podyktowało silne poczucie obowiązku, ale to oznaczało rozstanie.

Michał długo nie mógł się pozbierać po wyprowadzce ukochanej, która zaszyła się na wsi. Nie potrafiła jednak dostosować się do zmiany otoczenia i stopniowo popadała w coraz większe przygnębienie. Oboje cierpieli, dopóki do akcji nie wkroczyła jego agentka i przyjaciółka Justyny, Marlena. Zadziałała, wywołała niewielkie trzęsienie ziemi i sytuacja szybko się zmieniła. Justyna nie marnowała już czasu. Zrozumiała swój błąd i chcąc go naprawić, po powrocie i wyjaśnieniu nieporozumień sama mu się oświadczyła.

Popatrzył na budynek, w którym teraz mieszkali. Do tej pory nie czuł potrzeby bliskości z przyrodą. Obcy mu był wypoczynek na łonie natury. Wolał miasto, gwar, ruch, energię, którą się sycił. Nie musiał wchodzić z nikim w interakcję, by być wśród ludzi. Ale teraz… Zastanawiał się, co wybrałaby Justyna. Morze? Niewielkie mieszkanie gdzieś w Gdańsku? Góry? Czy na pewno dom? Tak sugerowała Beatka, chociaż pewnie nie brała pod uwagę wyprowadzki z Torunia. Jego wyobraźnia już podsuwała coraz to nowe obrazy. Uprawiając zawód pisarza, mogli zamieszkać w dowolnym zakątku świata.

– Czemu mnie nie obudziłeś? – Justyna, zdezorientowana, poderwała się obok niego. – Która godzina?

– Szczęśliwi czasu nie liczą. Nie mam pojęcia, ale pewnie zbliża się południe.

– Moja szyja… – Leżenie w nienaturalnej pozycji zaowocowało bólem.

Podszedł do Justyny, położył dłonie na jej ramionach i zaczął masować. Już po chwili napięcie zaczęło odpuszczać, a ona mruczała niczym kotka. Michał skłamałby, gdyby powiedział, że jej reakcja nie sprawiła mu przyjemności.

– Kochanie… – zaczął niby od niechcenia. – Zastanawiałaś się może, gdzie zamieszkamy po powrocie do Torunia?

– Szczerze? Ani przez sekundę – wymamrotała z pochyloną głową, a on nie zaprzestawał masażu.

Z każdym ruchem robiło się goręcej, intymniej, myśli rozmywały się, traciły na wyrazistości, a na pierwszy plan wkraczały inne zmysły. Pod wpływem powolnych ruchów Michała skóra napinała się. Justyna zdjęła okulary i teraz, gdy odchyliła głowę, a jego dłonie zjechały niżej, widział cienką skórę jej powiek, które drgały, kosmyk włosów, który przykleił się do jej rozchylonych ust. Jęknęła, gdy palcem czule go zsunął, muskając przy tym wargi, i nachylił się, by ją pocałować. Objęła go za szyję. Zapomnieli, że są za domem, że każdy może tu wejść. To nie miało znaczenia. Położyli się na trawie. Nagrzana ziemia oddawała ciepło. Mieszanka zapachów lata i ich podniecenia oszałamiała. Sapnięcia i oddechy splatały się z dźwiękami ogrodu tętniącego życiem. Zmięta sukienka plątała się między ich ciałami, a oni coraz łapczywiej przywierali do siebie, aż po szczyt. Justyna szeroko otworzyła oczy, łowiąc promienie słońca między liśćmi. Zaśmiała się i wtuliła w Michała.

Rozdział 4

Salon piękności z pieprzem

Obie potrzebowały tego wyjścia. Wyjścia i wspólnego wieczoru. Poznawała swoją córkę na nowo. Dziewczynka dorastała tak szybko. Zaskakiwała spostrzeżeniami, uwagami i przemyśleniami. Kiedy zrobiła się taka mądra? Beata z żalem zrozumiała, że przegapiła ten moment. Ile podobnych jej umknęło? Jej niezależność miała swoją cenę, i to wysoką. Dbała, by córce niczego nie brakowało, by obie były bezpieczne. Ale jakim kosztem?

Po kinie wybrały się na starówkę.

– Mamo! Ty mnie nie słuchasz…

– Słucham, słucham, tylko patrzę, czy nic nie jedzie. To gdzie chcesz zjeść obiad? Pizza? Pierogi? Naleśniki?  – zapytała Beata.

– Naleśniki. Na słodko. O tak! Pycha!

Beata miała nadzieję, że to jedno zbyt szybko się nie zmieni, że jej córka wciąż będzie miała dziecięcy apetyt.

– Niech będzie, naleśniki. No i co z tym filmem?

– No bo ty nie widziałaś pierwszej części. Staram się wytłumaczyć tobie…

Młodzieżowa antyutopia okazała się dość przygnębiająca. Może zmęczenie, a może to, że już dawno dojrzała, sprawiło, że nie potrafiła się wczuć w akcję. Za to córka za wszelką cenę chciała jej udowodnić, jaki świetny film obejrzały. Przed kupieniem biletów miała chwilę niepewności, czy to aby odpowiednia tematyka dla niespełna trzynastolatki, ale prosząca mina Lilki nie pozostawiła jej wyboru. Klimatyzowana sala wynagrodziła niezbyt atrakcyjną treść. Najważniejsze, że Lilka była zadowolona po seansie.

Obiad okazał się ostatnim spokojnym momentem tego dnia. Parę kwadransów później mieszkanie roznosiły trzy nastolatki, które przypomniały sobie, jak być dziećmi. Widząc szeroko uśmiechniętą Lilkę, która na chwilę zapomniała o wystudiowanej pozie znudzonej, chłodnej i nieprzyjemnej dziewczyny na skraju załamania nerwowego i bawiła się w najlepsze, Beata pękała z dumy i gratulowała sobie pomysłu. Dlaczego nie robiły tego częściej?

– Dobra, mamo, wyjdź już z tej kuchni! – zawołała Lilka ponaglająco.

– Jeszcze tylko sałatka. – Beata przeglądała zawartość lodówki, licząc, że znajdzie w niej coś zdrowego, ale wystarczająco atrakcyjnego dla dziewcząt, żeby zechciały po to sięgnąć.

– Nie! Żadnej sałatki, bleee. Na kolację powinna być pizza.

– Niby dlaczego? Jest jakaś ustawa w związku z tym, co powinny zjeść dorastające panny na kolację?

– Tak ustaliłyśmy.

Zuzia i Julka nieśmiało spoglądały na Beatę i potakiwały z całym przekonaniem.

– Niech będzie. Dzisiaj wyjątkowo pizza. A cóż to przygotowałyście?

– No przecież to salon piękności.

– Macie nawet papiloty. O, i moja prostownica. Jest niezbędna?

– Oczywiście.

– No cóż, to kto na pierwszy ogień?

– Ty! Ja będę fryzjerką, Julka zrobi ci maseczkę, a Zuzia paznokcie.

Beata posłusznie poddała się zabiegom. Nie bez obaw, ale malowanie paznokci, nakładanie i wklepywanie maseczki, a jednocześnie szczotkowanie włosów były tak relaksujące, że prawie zasnęła. Dziewczęta nie przestawały mówić, a ona nie musiała odpowiadać, przynajmniej przez czas, kiedy na jej twarzy zasychała podejrzanie pachnąca breja. Zaniepokoiła się, kiedy pojawiło się nieznaczne pieczenie.

– Ile jeszcze czasu mam mieć to na twarzy? – zapytała podejrzliwie.

– Ciii…. Wytrzymaj jeszcze trochę – mówiła Lilka tonem profesjonalistki, mieszając kolejny specyfik w najlepszej japońskiej miseczce Beaty, chyba z przeznaczeniem dla koleżanek i siebie.

– A zdradzisz, co to takiego?

– Nic nie mów, bo pęka.

– Pęka, to już chyba trzeba ją zmyć.

– Nie, bo nie zadziała. Ma oczyścić cerę, nadać jej blasku, nawilżyć i zwęzić pory.

– Wszystko jednocześnie? – Beacie coraz trudniej było wysiedzieć, w wyniku czego do marudzenia na niesubordynację klientki zaimprowizowanego salonu piękności dołączyły się Julka i Zuzia.

– O nie, maznęłam lakierem za paznokieć! Muszę zmyć i od nowa.

Po pokoju rozszedł się zapach zmywacza do paznokci.

– Czy to nożyczki? Kochanie, po co ci nożyczki? Miałaś tylko czesać! – zareagowała dość histerycznie Beata, widząc przez zmrużone powieki błysk tuż przy swojej twarzy.

Jedna z dziewcząt najwidoczniej uznała, że włosy potrzebują podcięcia.

– Widzę rozdwojone końcówki – zakomunikowała z naganą w głosie któraś z nich.

Z błogiego rozleniwienia nic nie zostało. Twarz paliła żywym ogniem.

– Lilka, kochanie, co jest w maseczce? Proszę, powiedz.

– Same zdrowe rzeczy, płatki…

– My nie mamy płatków owsianych.

– Nie dałam owsianych, tylko śniadaniowe. Te czekoladowe kulki. Sól, pieprz, chili na poprawienie ukrwienia…

– Już rozumiem, wszystko jasne! Przepraszam was, dziewczynki. Auć! Auć! Auć!

Beata poderwała się jak młody źrebak, przeskoczyła przez pierwszą przeszkodę, niczego jakimś cudem nie potrąciwszy, i z rękoma wyciągniętymi przez siebie, walcząc ze łzami zalewającymi oczy, pomknęła do łazienki, gdzie skierowała strumień wody z prysznica prosto na twarz. Ból zelżał, ale spoglądając do lustra, przeżyła szok.

– O nie! Błagam, nie! – Czerwone, napuchnięte oczy i podrażniona skóra wyglądały strasznie. – Co teraz? Oby do jutra to zeszło. I jak ja się teraz pokażę dziewczynkom? Nie dziewczynkom, ich rodzicom!

Miała pod opieką dzieci i musiała przestać skupiać się na sobie. Z wciąż wilgotną twarzą wróciła do pokoju, gdzie przywitały ją trzy zamaskowane zjawy podrygujące nerwowo na swoich miejscach.

– Zmyjcie to! Natychmiast! Chili i pieprz nie nadają się na skórę twarzy. Zapamiętajcie to sobie raz na zawsze. Migiem, raz, raz, raz.

Udało się. Umyła wszystkie trzy buzie, ale i tak dziewczynki marudziły. Na szczęście ledwie zdążyły nałożyć swoją wyszukaną maseczkę, która z powodzeniem mogłaby zostać użyta jako wyjątkowo okrutne narzędzie tortur. Beata wolała już nie wnikać, co jeszcze znajdowało się w tej skompromitowanej mazi. Resztę bez żalu wygarnęła z miseczki do toalety i spuściła wodę.

Kiedy zobaczyła zaszklone z bólu oczy Julki, Zuzi i Lilki, zrobiło się jej żal brutalnie zakończonego wieczoru piękności.

– Wiem, co nam pomoże. Okłady z rumianku złagodzą podrażnienia, zaufajcie mi, a jako uzupełnienie kuracji proponuję… Krainę lodu. Co wy na to? Chyba że już jesteście za duże na taką bajkę.

Protestów nie odnotowała, więc uznała, że jej plan został zaakceptowany. Role się odwróciły. Zaparzyła garnek rumianku, zanurzyła w nim ręczniki kuchenne i otuliła nimi trzy bardzo nieszczęśliwe buzie.

– Zaraz wszystko wróci do normy. Poleżcie tak chwilę, a ja zamówię pizzę. Jakieś życzenia?

Troskliwie zmieniała okłady, licząc, że obrzęk i zaczerwienienie znikną przed przyjazdem rodziców koleżanek Lilki. Tylko ona miała obawy, bo gdy minęło pieczenie, dziewczyny zapomniały o porażce i znowu się rozbrykały. Żartom nie było końca. Film leciał w tle, a one zajadały się dopiero co dostarczoną pizzą i popijały colę. Nic zdrowego, za to spełnienie ich marzeń i lek na kosmetyczne rozczarowanie. O ile skóra dziewczynek szybko nabrała zdrowych kolorów, o tyle jej wciąż przypominała dojrzałego pomidora. Łudziła się, że do rana wszystko wróci do normy.

W końcu film dobiegł końca i po koleżanki Lilki zgłosili się rodzice. Okazali się na tyle uprzejmi, że nie skomentowali wyglądu twarzy Beaty. Ta jednak nie miała sumienia ukrywać tego, co się wydarzyło, więc w kilku zdaniach zdała relację z wieczoru. Czuła się zażenowana, że dopuściła do takiej sytuacji, ale rodziców rozbawiło to na tyle, że jeszcze długo po pożegnaniu, dopóki nie wsiedli do samochodów i nie odjechali, rozchodził się echem ich śmiech na podwórku.

Kiedy zostały tylko we dwie, Beata wysłała Lilkę do łóżka, marząc o chwili spokoju. Sama sprzątnęła pozostałości salonu piękności, poduszki, koce, pudełka po pizzy i szklanki i położyła się na kanapie z torebką mrożonego groszku na twarzy.

– Bycie matką to kosmicznie trudne wyzwanie – powiedziała do topniejących warzyw i zasnęła wyczerpana wrażeniami i bólem.

Rozdział 5

Dwa razy przez próg

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Redaktorka prowadząca: Marta Budnik

Wydawczyni: Justyna Żebrowska

Redakcja: Jolanta Olejniczak-Kulan

Korekta: Cała Jaskrawość

Projekt okładki: Marta Lisowska

Zdjęcie na okładce: © Marina Andrejchenko / Stock.Adobe.com

Wyklejka: © Beenis / Stock.Adobe.com

Copyright © 2022 by Anna Szczęsna

Copyright © 2022, Wydawnictwo Kobiece Łukasz Kierus

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2022

ISBN 978-83-67247-40-5

Grupa Wydawnictwo Kobiece | www.wydawnictwokobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek