Agata Półtorak

Mała wiedźma Jagodzia
i wielka tajemnica

Wydawnictwo Zielona Sowa
Kraków

Ilustracje:

Agata Półtorak

Projekt graficzny serii:

Przemysław Dzierzbicki

Opracowanie graficzne:

Agnieszka Łakoma

Redakcja:

Agnieszka Misiaszek

© Copyright by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o., Kraków 2006

ISBN 978-83-7895-206-0

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

30-404 Kraków, ul. Cegielniana 4 A

tel./fax (012) 266-62-94, tel. (012) 266-62-92

www.zielonasowa.pl

wydawnictwo@zielonasowa.pl

Dla małej wiedźmy Jagodzi jesień była porą niezwykłą. Poranne mgły, dym z ognisk snujący się nad polami i zapach zwiędłych liści – wszystko to wydawało jej się bardzo tajemnicze.

Jagodzia dużo czasu spędzała teraz z Babą – swoją opiekunką, pomagając jej zbierać ostatnie jesienne zioła i owoce.

Dziewczynka lubiła długie wieczory, gdy siedziały wraz z Babą w ciepłej kuchni. Tam, na stole zarzuconym suszonymi ziołami i mądrymi księgami sporządzały rozmaite lecznicze herbatki, nalewki i mikstury. Jagodzia dziwiła się zawsze, jak Baba może spamiętać te wszystkie tajemne przepisy i zaklęcia. Co prawda, czasem staruszka zaglądała do „Wielkiej Księgi Magicznych Zaklęć”, ale większość swej niezwykłej wiedzy przechowywała w głowie.

Od wczesnej jesieni aż do wiosny często przychodzili do ich domu ludzie z okolicy, prosząc o zioła na przeziębienie, o syrop sosnowy, albo o maść z jadu żmii do nacierania bolących kolan. Tak, tak... wszyscy wiedzieli, że Baba zna zaklęcia od bólu zęba, chrapania, złych snów i innych dolegliwości, a jej kuchnia przypomina ziołową aptekę.

W czasie pracy Baba snuła niezliczone opowieści o dziwnych stworzeniach, które podobno widywała w młodości.

Złośliwe strzygi, które kryją się w krzakach, czekając tylko na to, aby wyrządzić ludziom jakąś szkodę... Płanetnicy, którzy na własnych plecach dźwigają po niebie chmury, lecz czasem schodzą na ziemię, by zabrać ze sobą do pomocy jakąś nieuważną dziewczynę. Mamuny, wodniki, południce... i mnóstwo innych niezwykłych postaci poznała Jagodzia z opowieści Baby. Najbardziej przypadły jej do serca poczciwe malutkie ubożęta, które zimują za piecami lub pod podłogą i przynoszą ludziom szczęście.