Mojej żonie, Eileen
Dziękuję za Twoją bezwarunkową miłość i wsparcie.
Jesteś wielkim błogosławieństwem! Kocham Cię!

Moim córkom, Mary and Elizabeth
Dziękuję za Waszą miłość i entuzjazm dla mojej pracy.
Pamiętajcie, żeby zawsze być blisko Jezusa i Maryi.
Oni bardzo Was kochają – i ja też!

Jezusowi Chrystusowi
Dziękuję Ci, że jesteś wobec mnie tak cierpliwy.
Proszę, pomóż mi nieustannie wypełniać Twoją wolę.
Kocham Cię, Panie!

Mojej Najświętszej Matce Maryi
Dziękuję Ci za wszystko. Kocham Cię!

PRZEDMOWA

Odkrywanie tego, jak powinniśmy postępować w życiu, żeby podobać się Bogu, może być zniechęcającym wyzwaniem. W niektórych okresach naszego życia jesteśmy na tyle zabiegani, że niezbyt dbamy o to, co powinniśmy robić, bo akurat jesteśmy całkowicie pochłonięci odfajkowywaniem wszystkich czynności z listy naszych obowiązków. Czasami zdarza się, że musimy zająć się bardzo ważnymi sprawami, które wymagają naszego zaangażowania i uwagi, i wtedy – bez dwóch zdań – to właśnie na nich powinniśmy skupiać całą naszą energię.

Pomiędzy zabieganiem a naprawdę ważnymi sprawami z pewnością przychodzą jednak momenty, gdy w głębi serca czujemy – i nie mamy wtedy najmniejszych wątpliwości – że jesteśmy zaproszeni do podjęcia takiej czy innej decyzji, do obrania takiego lub innego kierunku i że powinniśmy się zatrzymać i zastanowić, a może przede wszystkim pomodlić. Czego oczekuje ode mnie Bóg? Co powinienem zrobić?

Dobrze pamiętam, jak w pewnym szczególnym okresie mojego życia długo i żarliwie modliłam się o rozeznanie tego, jak Bóg chciał, żebym postąpiła. Niewiele wcześniej spotkałam błogosławioną Matkę Teresę z Kalkuty i bardzo pociągał mnie jej charyzmat służenia najuboższym z ubogich. Chciałam zostać świecką misjonarką miłości – wstąpić do świeckiej gałęzi zgromadzenia założonego przez Matkę Teresę. Należałam już wtedy jednak do Zakonu Dominikanów Świeckich, a skoro nie mogłam należeć do obu zgromadzeń, co było niezgodne z ich zasadami, zaczęłam modlić się o obranie kierunku, w którym – jak czułam – powołuje mnie Bóg.

Święty Dominik miał ogromną miłość do Chrystusa i do Kościoła – i dlatego tak gorliwie zabiegał o nawrócenie dusz. Charyzmatami – zwanymi również „filarami” – Zakonu Świętego Dominika są modlitwa, wspólnota i apostolstwo. Każdy z tych elementów ma fundamentalne znaczenie dla duchowości dominikańskiej, ponieważ każdy z nich służy formacji członków zgromadzenia do efektywnego głoszenia światu Chrystusa. Powołanie członków zakonu jest realizowane w życiu apostolskim. Owoce osobistej modlitwy, studium i życia wspólnotowego przepajają to, co w apostolstwie głosi każdy z jego członków.

To wszystko jest oczywiście bardzo dobre i z członkostwa w świeckiej gałęzi zakonu dominikańskiego odniosłam wiele pożytku, ale wtedy czułam nieodparte pragnienie wstąpienia do świeckiej linii zgromadzenia Matki Teresy. Ona również bardzo kochała Chrystusa i Jego Kościół – i również z ogromną żarliwością zabiegała o zbawienie dusz. Bardzo podobała mi się idea wzrastania w świętości właśnie na tej drodze – naśladowania przykładu i mądrości Matki Teresy, współczesnej świętej, wtedy będącej jeszcze wśród nas. Cenne wydawało mi się powołanie dotyczące uświęcania rodziny, które wyróżniało świeckie misjonarki miłości. Ono przemawiało do mnie szczególnie , ponieważ byłam pochłonięta troską o swoją własną rodzinę.

Siostry Misjonarki Miłości zapytały mnie, czy nie chciałabym wstąpić do świeckiej gałęzi ich zakonu, a nawet zachęcały mnie, żebym założyła lokalną wspólnotę podległą ich zgromadzeniu w części stanu Connecticut, w której mieszkałam. Spotkałam się ze świecką misjonarką miłości, żeby dowiedzieć się czegoś więcej.

Cały czas powierzałam Bogu tę sprawę w modlitwie i miałam ogromną nadzieję, że w niedługim czasie zdołam rozeznać, jakiego postępowania On ode mnie oczekuje. Po trzech miesiącach modlitw postanowiłam wstąpić jako osoba świecka do zgromadzenia Matki Teresy. Zanim to jednak mogło nastąpić, musiałam skonsultować się z władzami dominikańskimi odpowiedzialnymi za zakon świeckich. Podzieliłam się z nimi swoim pragnieniem i niedługo potem otrzymałam zgodę na odejście z zakonu dominikańskiego, by wstąpić do świeckich misjonarek miłości.

W niedługim czasie założyłam w mojej parafii wspólnotę świeckich misjonarek miłości, która od razu zaczęła przyciągać nowych członków.

Nadal czuję się związana z zakonem dominikańskim i myślę, że członkostwo w nim było ważnym etapem, który doprowadził mnie do momentu wstąpienia do zgromadzenia Matki Teresy. Oba zakony świeckie są wspaniałą drogą wzrastania w świętości dla osób żyjących w świecie.

Rozeznawanie nie jest jednak zarezerwowane dla osób rozważających powołanie do życia konsekrowanego lub w zakonie świeckim. Każdy człowiek przystępuje do rozeznawania na wiele sposobów, nawet wtedy gdy jest zwyczajnie pochłonięty codziennymi sprawami. To nie zmienia jednak faktu, że podejmując pewien wysiłek, żeby rozpoznać wolę Bożą względem siebie, możesz czasami odczuwać wręcz przerażenie i konsternację. Nie poddawaj się!

Gary Zimak, autor niniejszej książki, przyznaje, że nie jeden raz w swoim życiu zmagał się z pytaniem: „Co Bóg chce, żebym uczynił?”. Konfrontacja z niepewnością i z tym, co nieznane, może czasami być dość przerażającym doświadczeniem. Gdy nie wiemy, jaką decyzję podjąć w przypadku ważnych spraw, ale też i tych mniej ważnych, to nawet codzienne drobnostki mogą urastać do rozmiarów wyzwań, które będą wstrząsać nami do głębi – i wręcz pozbawiać nas wewnętrznego pokoju.

Bardzo się cieszę, że Gary Zimak zasiadł do klawiatury i podzielił się swoją mądrością oraz doświadczeniami codziennego życia, aby pomóc innym ludziom odkrywać wolę Bożą w ich własnym. Uważam, że rozeznawanie jest bardzo istotnym elementem postępowania każdego człowieka. Tym bardziej cieszy mnie, że sposób, w jaki Gary przedstawia w tej książce podstawowe zasady procesu rozeznawania, jest bardzo zachęcający, a ton wypowiedzi autora przypomina swobodną rozmowę. Czytelnik będzie miał wrażenie, jakby Gary był jego osobistym przewodnikiem duchowym, który towarzysząc mu na każdym kolejnym etapie podróży, nieustannie zachęca do jej kontynuowania.

Gary udziela nam w tej książce rady: „Nigdy nie dąż do świętości samemu. Zawsze proś Pana o pomoc. On nigdy cię nie zawiedzie”. Gary nie ma wątpliwości, że praca nad relacją z Panem to sprawa najwyższej wagi. Naszym zasadniczym celem jest coraz większa bliskość z Jezusem oraz codzienne życie wiarą. Te dwa wymiary są ze sobą naturalnie powiązane.

Zdradzę tu pewien osobisty sekret dotyczący Gary’ego. Za każdym razem (naprawdę, za każdym!), gdy się spotykamy przy okazji konferencji lub innych wydarzeń, a nawet podczas rozmów telefonicznych czy wideokonferencji, sporą ich część wypełnia śmiech. Gary jest przepełniony chrześcijańską radością, a ona ma to do siebie, że jest zaraźliwa. I właśnie chrześcijańską radość szczególnie upodobała sobie Matka Teresa.

I choć mam świadomość, że poruszana tu tematyka jest poważna i nie stanowi powodu do żartów, to przypuszczam, że dzięki lekturze książki Gary’ego poznasz go bardziej osobiście, ponieważ dzieląc się z tobą swoim sercem otwarcie i z ogromną radością, stara się przybliżyć cię do nieba.

Przygotuj się na miłą niespodziankę; może się okazać, że ona będzie doświadczeniem, które odmieni twoje życie!

Donna-Marie Cooper O’Boyle

WSTĘP

Bóg stworzył mnie, abym służył Mu w pewien konkretny sposób; powierzył mi do wykonania dzieło, którego nie powierzył nikomu innemu.

Kardynał John Henry Newman¹

„Co Bóg chce, żebym uczynił?”. To pytanie, z którym zmagałem się wielokrotnie. Jednak w pamięć zapadła mi szczególnie jedna sytuacja.

Jesienią 2009 roku siedziałem sobie na ławce w Manasquan w stanie New Jersey, słuchając muzyki z mojego iPoda. Właśnie wziąłem jeden dzień wolnego od moich obowiązków programisty komputerowego i cieszyłem się słońcem, podczas gdy moja żona z córkami robiły zakupy w outletach. Mój iPod odtwarzał muzykę losowo, a ja rozkoszowałem się kolejno utworami Johna Michaela Talbota²: Here I Am, Lord i Be Not Afraid³.

I gdy tak słuchałem tych piosenek, do głowy przyszła mi szalona myśl, że może Bóg chce, żebym został „pełnoetatowym” świeckim ewangelizatorem. Ignorując uczucie głębokiego pokoju, jakiego natychmiast doświadczyłem, odrzuciłem tę myśl, mówiąc sobie, że „normalni” ludzie tak przecież nie myślą. W końcu byłem jedynym żywicielem rodziny i nierozsądnie byłoby zrezygnować z sześciocyfrowego dochodu na rzecz pracy niegwarantującej zabezpieczenia finansowego. I choć tamtego dnia odrzuciłem ów „niepoważny” pomysł, później wielokrotnie łapałem się na tym, że się nad nim zastanawiam.

A jak często ty się zastanawiasz, czego Bóg od ciebie chce, czemu powinieneś poświęcić swoje życie – i to nie tylko w kontekście tych najważniejszych spraw, ale również zwykłych, codziennych decyzji? Każdego dnia Pan daje nam okazje do tego, żeby odpowiadać na Jego wezwanie. Codziennie mamy do czynienia z ludźmi i sytuacjami, które dają nam możliwość powiedzenia Bogu „tak”.

Możliwe, że tak jak i ja modliłeś się słowami Modlitwy Pańskiej tysiące razy. I tysiące razy wypowiadałeś słowa: „bądź wola Twoja”. Ale czy wymawiając je nabożnie, traktujemy je poważnie? I jeśli traktujemy je poważnie, to skąd mamy wiedzieć, jaka jest wola Boga? Dla wielu z nas podjęcie próby rozpoznania woli Bożej może być przerażające. I jeżeli takie właśnie są twoje odczucia, to pragnę cię uspokoić. Pan nie chce, żebyśmy błądzili w ciemnościach. Jeśli chce, żebyśmy coś zrobili, zakomunikuje nam to. Niestety, często Go nie słuchamy, nie wiemy, jak Go słuchać, albo po prostu nie wierzymy, że pragnie, żebyśmy zrobili coś, o co akurat nas prosi.

Choć rozpoznawanie woli Bożej względem samego siebie może wymagać trochę czasu, nie jest to niemożliwe ani nawet szczególnie trudne. Potrzeba po prostu zdrowego rozsądku, postawy gotowości do szukania Boga i pragnienia słuchania tego, co On do nas mówi. A skąd to wiem?

Przez wiele lat byłem niedzielnym katolikiem i dopiero w 2004 roku, gdy mocno podupadłem na zdrowiu, zacząłem poważnie traktować swoją wiarę. W miarę upływu czasu umacniała się moja miłość do Chrystusa i do Jego Kościoła, a ta z kolei pogłębiała we mnie pragnienie życia zgodnego z planem Bożym, a nie moim własnym. I im większa była moja bliskość z Chrystusem, tym więcej pojawiało się okazji do osobistego dzielenia się wiarą, i to za pośrednictwem różnych mediów. Za każdym razem, gdy korzystałem z tych okazji, odczuwałem pokój, który płynie z pełnienia woli Bożej.

Po przygodzie na ławce w parku w New Jersey zacząłem się zastanawiać, czy Bóg czasem nie wzywa mnie do zmiany zawodu. Potem przyszedł czas rozeznawania, gdy wiele się modliłem, rozmyślałem, rozmawiałem z żoną i znajomymi katolikami oraz regularnie spotykałem się z moim duchowym przewodnikiem. I chociaż bardzo pociągała mnie myśl o pracy w charakterze pełnoetatowego ewangelizatora, czułem się też w pełni odpowiedzialny za właściwe zaspokajanie potrzeb mojej rodziny.

I wtedy to się stało. Pierwszy raz w mojej trzydziestoletniej karierze zostałem zwolniony z pracy. W reakcji na tę wiadomość poczułem jednocześnie i lęk, i ulgę. Pomimo zdenerwowania odczuwałem pokój.

We wszystkich kolejnych wydarzeniach związanych z zakończeniem mojej kariery informatycznej przez cały czas towarzyszyła mi Boża opatrzność. Utrata pracy dała mi możliwość podążania w kierunku, w którym, jak sądziłem, prowadził mnie Bóg – poświęcenia się całkowicie ewangelizacji poprzez jej głoszenie i pisanie. Od tamtego czasu minęły już prawie cztery lata. W tym okresie wiele się nauczyłem na temat rozeznawania woli Pana i odczuwam ogromne pragnienie, żeby dzielić się tą wiedzą z innymi.

Starasz się żyć zgodnie z wolą Bożą? Czujesz, że Bóg wzywa cię do zrobienia konkretnego kroku, ale masz wątpliwości? Tę książkę napisałem właśnie dla ciebie!

Bez względu na to, czy decyzja, przed którą stoisz, jest wyższej (powołanie do życia konsekrowanego, zmiana pracy, małżeństwo) lub niższej rangi (posługa w parafii, kupno nowego samochodu, wyjazd na wakacje z rodziną), chcę podzielić się z tobą pewnym podejściem, które poprowadzi cię do decyzji. Każdy rozdział koncentruje się na innym aspekcie procesu rozeznawania i zawiera pytania wspierające w refleksji, których celem jest pomóc ci dostosować przeczytaną treść do twojej indywidualnej sytuacji. Jeśli Pan chce, żebyś postąpił w konkretny sposób, to ci to powie. Bóg ma dla ciebie plan. Przyjrzyjmy się więc kilku sposobom, które pomagają wyraźniej usłyszeć Jego głos – i wprowadźmy Jego plan w życie!

Ukaż mi drogi Twoje, PANIE,

naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami (Ps 25,4)⁴.

¹ John Henry Newman, Prayers, Verses, and Devotions, San Francisco: Ignatius, 2000, s. 338.

² John Michael Talbot – gitarzysta, kompozytor i założyciel katolickiej wspólnoty Brothers and Sisters of Charity (Braci i Sióstr Miłosierdzia) – przyp. tłum.

³ Odpowiednio: Oto jestem, Panie i Nie lękajcie się – przyp. tłum.

⁴ Wszystkie cytaty z Pisma Świętego za: Biblia. Stary i Nowy Testament. Najnowszy przekład z języków oryginalnych, red. ks. Tadeusz Brzegowy et al., Częstochowa: Edycja Świętego Pawła, 2015.

ROZDZIAŁ 1

ACH, TE DECYZJE

I ty, i ja musimy codziennie podejmować wiele decyzji. Czasami wybory, których dokonujemy, są na tyle podświadome, że nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, że podejmujemy decyzje. O której powinienem wstać? Jak się ubrać? Co zjeść na śniadanie? Którego serwisu posłuchać w drodze do pracy? Czym zająć się w niej w pierwszej kolejności? I co zjeść na lunch?

Niektóre sprawy, co do których dokonujemy wyborów, są ważne, inne błahe, ale jakąś decyzję w przypadku każdej z nich musimy podjąć. I bez względu na to, czy o tym myślimy, czy nie, jest to stały element naszego codziennego życia.

No dobrze. Jesteś gotowy? Zadam ci teraz trudne pytanie. Jak często konsultujesz się z Bogiem przed podjęciem decyzji? Dobre pytanie, prawda? Jeśli wystarczająco długo się nad nim zastanowisz, najpewniej dojdziesz do wniosku, że podejmujesz wiele decyzji, nie pytając Boga o to, jak trzeba postąpić.

CZY KTOŚ MÓGŁBY MI POMÓC?

Być może, podobnie jak ja, zwracasz się o pomoc w nowej, nieznanej ci sytuacji. Zanim na przykład kupię nowy samochód, zaglądam do Internetu i rozmawiam ze znajomymi. „Zastanawiam się nad kupnem nowego samochodu. Czy ten model jest w porządku? Do którego salonu powinienem pojechać?”

To bardzo rozsądny sposób postępowania, gdy zapuszczamy się na nieznane wody. Kupno domu, szukanie fachowca od remontów czy wybór lekarza również można zaliczyć do sytuacji, w których warto zasięgnąć czyjejś opinii i zapytać o radę. Co więcej, zazwyczaj pytamy o nią kogoś, kto zna się na danej dziedzinie. Pytanie hydraulika o najlepszy sposób na wymianę gniazdka to raczej niezbyt dobry pomysł. (Nie znam się zbytnio na remontach, ale nawet ja wiem, że woda i prąd nie idą w parze!)

Chcę przez to powiedzieć, że pytanie o radę eksperta jest dla nas jak druga natura, gdy nasz wybór dotyczy czegoś, na czym się nie znamy. Postępujemy tak, ponieważ chcemy podejmować świadome decyzje; chcemy dokonywać właściwych wyborów.

Poza wymiarem czysto praktycznym uwzględnienie opinii drugiej osoby jest często kwestią taktu. Na przykład nie wydałbym większej ilości pieniędzy bez skonsultowania tego z moją żoną. Dlaczego? Bo tak powinno się postępować w relacji. Załóżmy, że szukasz jakiejś informacji w pracy. Zanim jednak wyślesz e-maila do dyrektora naczelnego albo umówisz się z nim na spotkanie, właściwą rzeczą byłoby najpierw skonsultowanie tego z twoim bezpośrednim przełożonym, nawet w sytuacji, gdy jesteś pewien, że dyrektor posiada informację, której potrzebujesz. W wojsku określa się to mianem przestrzegania hierarchii służbowej. A to z kolei nie tylko dobra praktyka biznesowa, ale także właściwy sposób postępowania w relacji ze swoim przełożonym.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 2

POZNAWANIE PANA

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 3

RUSZ GŁOWĄ

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 4

A CO MÓWI MATKA KOŚCIÓŁ?

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 5

SŁUCHAJ MAMY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 6

WSŁUCHIWANIE SIĘ W SZMER ŁAGODNEGO POWIEWU

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 7

KIEROWNICTWO I ROZEZNAWANIE

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 8

NIE SPIESZ SIĘ

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 9

KLASYCZNE PRZYKŁADY Z PISMA ŚWIĘTEGO

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 10

SKACZ!

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 11

POKÓJ

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 12

BĄDŹ WOLA TWOJA

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 13

POTRZEBUJĘ POMOCY – NATYCHMIAST!

Dostępne w wersji pełnej

ZAKOŃCZENIE

Dostępne w wersji pełnej

TYTUŁ ORYGINAŁU:
Faith, Hope and Clarity. How to Know God’s Will

Copyright © 2015, Gary Zimak. All rights reserved.
First published in English by Servant Books,
an imprint of Franciscan Media.

Copyright © for Polish Edition 2016 by Wydawnictwo eSPe

REDAKTOR PROWADZĄCY: Michał Wilk
ADIUSTACJA JĘZYKOWO-STYLISTYCZNA: Marta Więch
KOREKTA: Marta Stęplewska
REDAKCJA TECHNICZNA I PROJEKT OKŁADKI: Paweł Kremer

NIHIL OBSTAT

Przełożony Wyższy Polskiej Prowincji Zakonu Pijarów,
L.dz. 138/16 z dnia 19 lipca 2016 r.
O. Józef Matras SP, Prowincjał

Wydanie I | Kraków 2016
ISBN: 978-83-7482-842-0

Zamawiaj nasze książki przez internet: boskieksiążki.pl
lub bezpośrednio w wydawnictwie: 12 413 19 21,
handel@boskieksiazki.pl

Zainteresowanym bezpłatnie wysyłamy drukowany katalog.
W formie pliku pdf dostępny jest on również do pobrania na stronie boskieksiążki.pl.

Wydawnictwo eSPe, ul. Meissnera 20, 31-457 Kraków.

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com