Spis treści:

Gdzie jest Małecki?

Atrakcyjne atraktory

Zazdrość i krokiety

Marek    Dobies

Anatomia przypadku

Fragment powieści

Copyright © 2013 by Marek Dobies

Wydanie I

ISBN 978-83-272-3921-1

Projekt okładki Marek Dobies

Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części niniejszej publikacji jest zabronione bez pisemnej zgody autora. Zabrania się jej publicznego udostępniania w Internecie oraz odsprzedaży .

„Z zasady nieoznaczoności Heisenberga wynika, że u podstawy działania wszechświata występuje nieusuwalny element niepewności, a określonym konfiguracjom możemy jedynie przypisywać wartości prawdopodobieństwa. Istnieją teorie, według których wszechświat jako wielowymiarowy twór przejawia właściwości kwantowe – stąd np. nie ma możliwości przewidywania przyszłości niezależnie od poziomu wiedzy, można jedynie przypisywać określone prawdopodobieństwa różnym jej wariantom. W gruncie rzeczy to przypadek jest rzeczywistą składową otaczającego nas świata, a tam gdzie go nie widzimy – ulegamy złudzeniu, że wszystko jest do przewidzenia”.

www.gazeta.pl.forum.grgk4

1.

Gdzie jest Małecki?

Przypadek to odrobina chaosu, który wkradł się w zdeterminowany przez Boga porządek świata albo narzucony przez człowieka porządek rzeczy – pomyślał Bohdan Boss Górecki, pieszcząc w pulchnych dłoniach ogromny, lśniący chromem colt Peacemaker kaliber 45. Tę budzącą respekt i szacunek broń wygrał w pokera od najprawdziwszego Amerykanina, którego w lepszych czasach gościł w swoim przybytku hazardu. Z tym, nieco staroświeckim jak jego właściciel, kawałkiem metalu wiązały się też jakże miłe wspomnienia, czyniąc z niego przedmiot o wartości sentymentalnej.

Górecki siedział przy pokrytym zielonym suknem stoliku do gry w blackjacka, oświetlonym lampą zawieszoną nisko nad blatem. Za jego plecami dębowy bar wabił oko rzędami kolorowych butelek, zwielokrotnionych przez odbicie w lustrze. Młody barman z bródką kontemplował za kontuarem kryształową czystość wycieranego właśnie kieliszka. Obaj mężczyźni wyrażali brak zainteresowania swoją obecnością. Każdego z nich bowiem pochłaniała jego własna partyjka z rzeczywistością.

Boss zdawał sobie sprawę z nieprzewidywalności wypadków, jednak z uporem maniaka usiłował wyeliminować ją ze swojego życia, a zwłaszcza ze swojej, nie zawsze zgodnej z prawem, działalności. Niestety, świadomość tego faktu nic a nic nie poprawiła mu humoru, gdy okazało się, że jego kolejny – dokładnie przemyślany i potrójnie zabezpieczony przed ewentualną porażką - plan właśnie wziął w łeb. Mężczyzna doskonale wiedział, że cała rzecz tkwi w tym, żeby kontrolować jak największą liczbę „zmiennych”, po swojemu organizować przestrzeń działania. Ale jak je kontrolować? Jak zapanować nad chaosem zdarzeń? Ta wiedza była oczywiście niedostępna dla szefa niewielkiej, acz dobrze prosperującej grupy przestępczej. Nieudana akcja, która wyprowadziła go z równowagi, okazała się właśnie jednym z przykładów braku kontroli nad wypadkami, które usiłował sprowokować.

Do mrocznej sali kasyna, zupełnie legalnego interesu, dryfującego jak tratwa na morzu niezgodnej z prawem działalności Bossa, weszło dwóch dobrze ubranych mężczyzn. Górecki oderwał wzrok od połyskującej powierzchni colta i rzuciłby im pewnie pełne aprobaty spojrzenie, gdyby nie zmartwienie, które doskwierało mu od wczoraj. Może pochwaliłby świeży glanc ich butów i gładkość wygolonych lic, bo lubił, żeby jego chłopcy stylizowali się na amerykańskich gangsterów; tych „klasycznych”, z czasów Ala Capone. Dlatego wszyscy wciskali się w ciemne garnitury, wiązali stonowane krawaty, a fryzury nosili schludne, krótkie i gładko zaczesane. Taki look obowiązywał w kasynie, a poza nim był mile widziany.

Ci dwaj doskonale odpowiadali tym standardom.

- Opowiadać mi tu szybko, jak to się stało, że cały mój misterny plan nagle runął. – Boss wstał z krzesła i zaczął przechadzać się przed stojącymi karnie obok siebie dwoma rosłymi facetami, którzy utkwili wzrok w lśniącej czerni swoich lakierek. – Ładunek zadziałał, winda spadła, tak…?

- Tak, szefie!

- A jednak Mały, jak gdyby nigdy nic, wyszedł sobie na nocną przechadzkę, co?!

- Nie wiem, czemu nie wsiadł do windy. Pierdolnęło, kiedy trzeba...

- Tylko mi tu bez takich słów! – skarcił podwładnego, wymachując energicznie palcem wskazującym przed twarzą goryla. Górecki słynął z tego, że brzydził się wulgaryzmami i ostro tępił ich używanie przez swoich ludzi.

- Winda spadła, czyli musiała zatrzymać się na siódmym piętrze… - osiłek analizował na głos sytuację. - Bomba uzbroiła się jak należy… był wybuch, a jednak Mały, nie wiedzieć czemu, ocalał.

- No dobrze... I co mieliście zrobić, gdyby wyszedł na ulicę?

- Przejechać skurwy... skurczykota – szybko poprawił się mężczyzna.

- Więc dlaczego dotarł cało do samochodu?

Zapadło pełne napięcia milczenie. Mężczyźni zerkali na siebie, ale żaden nie ośmielił się odpowiedzieć. Ich młode, kanciaste twarze stężały w oczekiwaniu. Wyglądali niemal jak bracia – nawet zmieszanie i niepewność na ich niezdradzających nadmiernej inteligencji obliczach zdawały się identyczne.

Górecki sięgnął do kieszeni spodni, wyjął lśniący nabój, po czym wsunął go do komory colta i ostentacyjnie zakręcił bębenkiem. Lufę pistoletu przystawił do głowy rozmówcy. Postawny jegomość o ulizanych włosach, z misternie wyczesanym przedziałkiem, skulił ramiona, zmrużył oczy, a czoło przeorały mu dwie grube zmarszczki.

- Wóz nam nie chciał odpalić – wydukał wreszcie. A potem wydał z siebie głośne westchnienie ulgi, gdy pistolet tylko szczęknął metalicznie przy jego uchu.

- A dlaczego go zgubiliście? – szef zadał pytanie drugiemu ze swoich ludzi.

Górecki był otyły i znacznie niższy od swojego podwładnego, więc żeby dosięgnąć głowy goryla musiał wspiąć się na palce. Z boku sytuacja wyglądała komicznie, jednak osiłkowi nie było do śmiechu. Boss ponownie zakręcił bębenkiem i zbliżył wylot lufy colta do skroni pytanego. Facet odchylił się, wykrzywił usta, a oczy osłonił dłonią, jakby zakrywał je przed snopem rażącego światła.

- Za szybko odjechał, skubaniec! – rzucił nerwowo.

Górecki delikatnie pociągnął za spust. Tym razem krótkie szczęknięcie poprzedziło ogłuszający huk wystrzału. Mężczyzna zachwiał się i nagle runął na pokrytą miękkim dywanem podłogę. Lecz nie padł martwy. Nawet nie stracił przytomności, tylko zaczął wić się i rzucać w konwulsjach, wrzeszcząc z bólu. Szef, poirytowany jego babskim piskiem, kopnął go w brzuch i przeszedł nad nim okrakiem. Gangster przestał wreszcie zawodzić i tylko jęczał monotonnie, zgięty wpół, z dłońmi zaciśniętymi na głowie. Ciągle żył, a dywanu wyściełającego kasyno nie splamiła ani jedna kropla krwi.

Boss w gruncie rzeczy uważał zabijanie za przejaw barbarzyństwa i nigdy nie strzeliłby nikomu w głowę. Jeśli już trzeba było pozbawić kogoś życia, wolał dokonać tego w sposób subtelniejszy, bardziej wyrafinowany. Nie w jego stylu było wbicie noża w plecy czy strzał między oczy. Mężczyznę powaliła na podłogę nie kula, lecz huk ślepego naboju eksplodującego blisko ucha. Wystrzał osmalił mu skórę na skroni i ogłuszył go na chwilę.

- Miał pecha – podsumował Górecki, spoglądając bez śladu współczucia na leżącego. – Zabierzcie go stąd i wezwijcie karetkę. Pewnie pękł mu bębenek.

Szef miejskiego gangu uwielbiał grać w rosyjską ruletkę, wkładając do komory colta ślepy nabój. Zwłaszcza po kilku głębszych stawał się niezwykle rozrywkowy. Dla zabawy i postrachu mierzył z broni do swoich ludzi. Przechadzał się między nimi chwiejnym krokiem i celował im w głowy albo namawiał do zakładu: wypali czy nie wypali? Chętnych do udziału w loterii brakowało, a pokaźnych rozmiarów pistolet budził respekt nawet wtedy, gdy nie był nabity. Rosyjska ruletka ze ślepym nabojem w bębenku była też sposobem Bossa na dyscyplinowanie ludzi. Wszczynał tę nieprzyjemną grę, gdy chciał ich za coś ukarać albo napomnieć. Uważał, że traktuje pracowników jak ojciec dzieci: kiedy trzeba - karci, a gdy trzeba - chwali. Tym razem trzeba było kogoś ukarać, choć winy za nieudany zamach na Małego należało upatrywać raczej w krnąbrnym losie, przypadku, który często krzyżował Góreckiemu szyki, niż w działaniu osób, którym zlecił to zadanie.

Grającego od kilku miesięcy w ich przestępczym zespole policjanta Andrzeja Małeckiego, zwanego przewrotnie Małym, bo facet miał ponad dwa metry wzrostu, należało się pozbyć w sposób niekojarzący się z brutalnym mordem. Najbezpieczniej było upozorować wypadek. Boss zaplanował więc, że urwie się winda w wieżowcu dziewczyny policjanta, z którego ofiara miała być wywabiona nad ranem. Taki wypadek może i był zbyt spektakularny, bo nieczęsto słyszy się o spadających windach w dziesięciopiętrowych blokach, ale Góreckiemu ten pomysł wydał się niezwykle oryginalny i ambitny. Nie chciał słyszeć o żadnym innym sposobie rozwiązania z nieuczciwym gliną „umowy o pracę”, choćby był mniej kłopotliwy i skuteczniejszy. Ostatecznie zgodził się, żeby sprawę Małeckiego załatwić bardziej prozaiczną metodą tylko wtedy, gdy jego - mocno przekombinowany zdaniem podwładnych - koncept zawiedzie. Boss sam wybrał bardzo wczesną porę zamachu, sądząc, że mało prawdopodobne jest, by tuż przed świtem do windy wsiadła jakaś przypadkowa osoba. Jego chłopcy skonstruowali bombę niewielką, za to wyposażoną w skomplikowany układ elektroniczny, który miał spowodować uzbrojenie się zapalnika w momencie, gdy winda zatrzyma się na siódmym piętrze. Mieszkała tam narzeczona Andrzeja, u której policjant spędzał większość wolnego czasu. Winda powinna runąć w kilka sekund po tym, jak ruszy w dalszą drogę na dół, za sprawą eksplozji ładunku niszczącego stalowe liny, na których dźwig się przemieszczał. Miało to wyglądać na wypadek. Górecki nie łudził się jednak, że fachowa ekspertyza nie ujawni wcześniej czy później rozmyślnego uszkodzenia mechanizmu. Ale miało to drugorzędne znaczenie, bo uważał, że i tak nikt nie odkryje sprawców tej tragedii.

Boss niczego nie zostawiał na pastwę losu. Właściwie wiódł swego rodzaju wojnę z przypadkami i przypadkowością w ogóle, planując każdy szczegół akcji tak, by nie zostawiać wolnego miejsca dla zdarzeń nieprzewidzianych. Dla pewności, że policjant śmierci nie ujdzie - gdyby ładunek wybuchowy nie zadziałał albo coś nie poszło zgodnie z planem - kazał swoim ludziom, czuwającym w aucie przed blokiem, zaimprowizować potrącenie. Gdyby zawiodła zasadzka z windą, a policjant nie wpadł pod koła pędzącego samochodu, czekający na spotkanie z nim w starym magazynie przy rzece ludzie mieli pomóc mu zejść z tego świata w tradycyjnie gangsterski sposób, a ciało wrzucić do wody. Niestety, Mały nie zginął w żadnym z dwóch precyzyjnie zaplanowanych zamachów. Nie wypalił nawet plan awaryjny, bo z jakiegoś tajemniczego powodu policjant nie dotarł na miejsce spotkania.

- Czy ktoś mi powie, gdzie podział się Mały? – Bohdan Górecki zadał to raczej retoryczne pytanie swoim ludziom, którzy stawili się przed nim w komplecie chwilę po tym, jak mężczyznę z uszkodzonym uchem zabrała karetka. – Ktoś z was musiał puścić parę z ust, bo jak inaczej Małecki mógł odkryć, że planujemy się go pozbyć i nawiać nam sprzed nosa...? Od dawna podejrzewałem, że między nami jest kapuś i miał zostać wyeliminowany… – tutaj Boss znacząco spojrzał na Dżerego, swoją prawą rękę i szefa osobistej ochrony. Umięśniony mężczyzna w marynarce włożonej na biały podkoszulek zrobił minę, jakby nie wiedział, o co chodzi. - Wcześniej czy później dowiem się, który z was ma za długi język.... Teraz to nieważne. W tej chwili istotne jest tylko, żeby odnaleźć Małeckiego, zanim nam zaszkodzi.

Naraz odezwała się komórka Bossa, więc wsunął dłoń do kieszeni spodni i wydobył telefon. Jednak do otwarcia miniaturowego aparatu z klapką potrzebował drugiej ręki, zajętej trzymaniem karykaturalnie wielkiej broni. Mężczyzna przez chwilę kombinował, co zrobić z coltem i aparatem, wreszcie nerwowo wcisnął pistolet za pasek spodni, a telefon otworzył i przytknął do ucha.

- Co nowego, kochanieńki? – spytał niemal z czułością w głosie.

- Nowy transport, powiadasz… Dobrze… Odbieramy tam, gdzie zawsze?... Czy są jakieś inne instrukcje?... A co ciekawego mówią gwiazdy?

Przez kilka minut Boss żartował z rozmówcą na temat astrologii, przechadzając się z zatkniętym za pasek rewolwerem jak rasowy gangster. Naraz zrobił minę, jakby dopiero zauważył szereg karnie stojących przed nim ludzi, przysłuchujących się jego rozmowie, zakrył mikrofon dłonią i zwrócił się do nich: - No, zmykać mi już stąd! Na dzisiaj dosyć.

Mężczyźni w ciemnych garniturach z zauważalną ulgą rozeszli się.

Andrzej Małecki był młodym człowiekiem i w policji służył od niedawna. Skromna pensja aspiranta nie zaspokajała jego potrzeb materialnych, a rozczarowanie pracą i ludźmi, z którymi przyszło mu pełnić służbę nie wzmocniły w nim poczucia praworządności ani uczciwości. Zawodowe kontakty ze światkiem przestępczym miasta pewnego dnia zaowocowały korupcyjną propozycją. Ktoś z gangu Bossa niby żartem bąknął coś o możliwości współpracy. Policjant najpierw oburzył się na taką ofertę, potem potraktował ją jak dowcip, ale kilka sprzeczek z szefem, jakieś zgrzyty w zespole i ogólnie zła atmosfera w komendzie sprawiły, że zaczął na serio myśleć o roli szpiega w gnieździe policji. Czas pokazał, że poznany gangster również poważnie myślał o ich kooperacji. Po wzajemnym obwąchiwaniu się, sprawdzaniu i przełamywaniu nieufności – dobili targu.

Mafijne pieniądze były spore, dobrze wyprane i wcale nie śmierdziały, gdy wpływały na konto Małeckiego z firmy prowadzącej kursy dla ochroniarzy, jako wynagrodzenie za konsultacje. Mężczyzna doszedł do wniosku, że w gruncie rzeczy jest to łatwy sposób dorobienia co najmniej drugiej pensji. Jego zadanie okazało się stosunkowo proste i – przy zachowaniu daleko idącej ostrożności – wydawało się niezbyt ryzykowane. Ot, taki handel informacjami. Małecki zarabiał na swojej zawodowej wiedzy: ostrzegał gang o planowanych policyjnych akcjach przeciwko jego działalności, sprzedawał przydatne przestępcom wiadomości operacyjne, a gdy trzeba było i mógł to zrobić, krył ich interesy. Niestety, dla Małego nie była to robota na dłużej. Traktował ją jako zajęcie dorywcze i postanowił skończyć z nim wreszcie, gdy uprzytomnił sobie, że wobec swojej dziewczyny, Zuzanny Kwiatkowskiej, ma bardzo poważne zamiary. Z chwilą, gdy zrozumiał, że Zuza jest kobietą, z którą chciałby zostać na dłużej, może nawet na całe życie, intratne koneksje z gangiem wydały mu się zbyt karkołomne. Zdały mu się teraz być związkiem bez przyszłości. Nie mógł dłużej prowadzić podwójnej gry. Nie chciał, żeby któregoś dnia musiał porzucić rodzinę i ukrywać się przed bandziorami czy policją. Albo zwyczajnie skończyć w więzieniu. Pewnego letniego popołudnia oznajmił więc osobie, z którą się kontaktował, że przekazuje ostatnią informację i proponuje, by o nim zapomnieli.

Taka opcja nie wchodziła jednak w grę. Boss stwierdził, że ma zbyt dobrą pamięć do ludzi. A zapomnieć zdarza mu się jedynie umarłych.

7.

Atrakcyjne atraktory

„Cud może zdarzyć się tylko wtedy, gdy jest to możliwe”.

Rogalski ujrzał te słowa zapisane czarnym atramentem na skrawku papieru. Kartka leżała na stoliku do kawy w salonie. Zdanie brzmiało jak sentencja wyjęta z chińskiego ciasteczka z wróżbą.

- To wiadomość dla nas? – zaciekawił się Paweł Jurek, który pospieszył za fotografem do mieszkania na pierwszym piętrze starej kamienicy. Drzwi zastali uchylone, więc gdy na ich pukanie nikt nie odpowiedział, weszli do środka. W salonie nie było nikogo, ale wróżbita Aleksy oczywiście spodziewał się ich wizyty. Umówił się przecież z Piotrem na osiemnastą i z pewnością był w pobliżu. Pewnie specjalnie dla nich nie zamknął drzwi.

– Gdzie on jest?

Rogalski wzruszył ramionami. Podał kartkę Pawłowi, który usiadł w skrzypiącym staroświeckim fotelu, a sam zaczął przechadzać się po pokoju. Pomieszczenie tonęło w półmroku, gdyż dwa nieduże okna przysłaniały ciężkie kotary w kolorze ciemnego bursztynu. Jego właściciel był bez wątpienia kolekcjonerem staroci, bo salon robił wrażenie sklepu z antykami. Było w nim za dużo przedmiotów, które robiły wrażenie pamiątek przywiezionych z różnych miejsc i czasów. Na ścianach wisiały zabytkowe obrazy (a może tylko ich kopie) w ciężkich, złoconych ramach, szesnastowieczne pistolety, skrzyżowane szable, rzeźbione zegary. Centralne miejsce pomieszczenia zajmował mahoniowy stolik do kawy oraz zestaw wypoczynkowy składający się z sofy i dwóch foteli obitych zielonym pluszem. Reszta mebli była zdekompletowana: jakieś krzesła nie do pary, komoda w zupełnie innym stylu niż szafa i regały. Nawet w witrynce z ceramiką, obok bibelotów, stały niepasujące do siebie zdobione wyszukanymi ornamentami filiżanki i talerze co najmniej z kilku serwisów.

- W tym zdaniu wyczuwam pewną ostrożność – powiedział chłopak, analizując treść kartki z wrażliwością poety. – Jego autor nie stara się przekonać nas, że cudów nie ma, a jedynie daje nam do zrozumienia, że muszą zostać spełnione określone warunki, żeby cud zaistniał.

- To jakieś bzdurne rozumowanie – zgasił go Piotr. - Przecież cud, to zdarzenie, którego nie można zaplanować ani przewidzieć. Powinno to być coś, co łamie znane nam zasady naukowe, wymyka się prawom fizyki i naszej wiedzy. Jeżeli jest możliwe, to nie jest cudem!

- A może każdy cud też ma swoją przyczynę? Wiesz, palec Boga wetknięty między trybiki…

- Może i tak…  - ustąpił Piotr. - Tymczasem nasz wróż się spóźnia.

Po tych słowach, jak odzew na umówione hasło, dobiegł ich głos: - Przepraszam, że kazałem wam na siebie czekać – po czym ukazał się im starszy jegomość, ukryty dotąd w cieniu draperii przesłaniających drzwi prowadzące gdzieś w głąb mieszkania. Być może stał tam dłuższą chwilę i przysłuchiwał się ich rozmowie albo obserwował ich z ukrycia od momentu, gdy weszli do salonu. Może ma tutaj zakamuflowane kamery…? - zastanowił się Piotr.

Mężczyzna mówił ze wschodnim akcentem, lekko przeciągając słowa. Jego śniadą twarz okalały siwe bokobrody i długa, wyglądająca bardzo niechlujnie, broda. Zarośnięte oblicze wróżbity bardzo przypominało twarz Rasputina, którego Piotr widział na jakiejś ilustracji.

- To wiadomość dla mnie? – spytał Rogalski, wskazując kartkę.

- Nu, tak na zachientu. Na dobry początek – wytłumaczył gospodarz. – Proszę usiąść.

Zajęli miejsca przy mahoniowym stoliku.

- To z panem rozmawiałem, prawda? – spojrzał na Piotra. – Coś pana trapi. Chce się pan czegoś dowiedzieć, ale nie o sobie… - rozpoczął tajemniczo.

- Zgadza się, choć nie do końca. Ma pan rację, chodzi o sprawę niezwiązaną ze mną, ale chciałbym oczywiście usłyszeć również coś na temat mojego życia, w końcu chyba po to przychodzi się do wróżki, prawda? – uśmiechnął się szeroko.

- Wróżbity – poprawił go Aleksy. - Zapewne interesują pana windy i różne niewytłumaczalne przypadki, co?

Goście wróża wymienili zaskoczone spojrzenia. Czy Aleksy widział gdzieś Pawła? Było to możliwe, bo o wypadku w bloku pisały gazety, było też coś na ten temat w lokalnej telewizji.

- Kawa czy… kawa? – zaproponował gospodarz z szerokim uśmiechem i nie czekając na odpowiedź zniknął za osłoniętymi draperią drzwiami, by dosłownie za minutę wrócić z tacą, na której stały trzy filiżanki, każda z innego serwisu, i dzbanuszek z mlekiem. Postawił napój przed swoimi gośćmi, po czym wszystkim dolał do kawy mleczka. Cukru w ogóle nie przyniósł, jakby wiedział, że Piotr pije gorzką. Pawła zdziwiło, że jego napar jest bardzo słodki, taki jak lubi.

- Od tysięcy lat stosujemy różne sposoby zaklinania losu: czary, modlitwę, talizmany, skomplikowane rytuały lub proste czynności, jak dajmy na to, plucie przez ramię…

- I to działa? – wtrącił Paweł.

- Jest takie powiedzenie, w sam raz dla rozbitków: „Módl się i wiosłuj do brzegu”… Trzeba wierzyć, że to działa i działać tak, jakby wszystko zależało wyłącznie od ciebie.

- Sprytne! – przyznał Rogalski. – Ale do rzeczy… W życiu każdego z nas przypadek odgrywa jakąś rolę, ale w życiu Pawła, i chyba moim również, szczególną. Chcielibyśmy o tym porozmawiać. Domyślam się, że słyszał pan o wypadku w wieżowcu przy ulicy Pięknej.

Wróż pokiwał głową.

- Słyszałem. Ale to raczej zadanie dla policji… Gdyby ktoś zaginął albo zawieruszył się gdzieś jakiś istotny dla śledztwa przedmiot, wtedy mógłbym pomóc. A w tej sytuacji, co miałbym wam powiedzieć…?

- Na przykład czy to zdarzenie było czystym przypadkiem, czy doskonałą kalkulacją? Może ktoś stał za tym, co się stało? Albo dlaczego Paweł wyszedł bez obrażeń z roztrzaskanej windy, a pozostałe osoby zginęły? Czy dlatego, że musiały zginąć? Może były naznaczone śmiercią...?

- Więc nie myliłem się, jesteś tym chłopakiem, który ocalał! – wróżbita spojrzał znacząco na Jurka, a potem zamknął oczy, złączył dłonie jak do modlitwy i wyrecytował: - Milon irago lamal nolim. Onaim peranties rasonastos. Agidem margidem sturgidem.

Zabrzmiało to jak zaklęcie. Twarz Aleksego stała się skupiona i równie tajemnicza jak wypowiadane słowa. Wróżbita nie zapadł jednak w trans. Po chwili otworzył oczy i spojrzał z zaciekawieniem na swoich rozmówców, jakby sprawdzając, czy zrobił na nich wrażenie.

- Co to było? – wyrwało się Pawłowi.

- Brzmi dziwnie, prawda? – odrzekł wróż. - Ale nie mniej dziwnie brzmią takie słowa, jak fraktale, bifurkacja, efekt motyla, atraktory, struktury dyssypatywne. A przecież nie są to słowa z języka magii, ale nauki... Pewnie oczekujecie ode mnie jakichś zaklęć i metafizycznych sztuczek...

- A potrafi pan racjonalnie wytłumaczyć choćby część tych rzeczy, które nam się przydarzają?

- Nawet w chaosie jest pewien porządek… Nasze życie jest jak spokojna tafla jeziora, do czasu aż los wrzuci do niego swój kamyczek. Zakłóci nieruchomą powierzchnię wody, ale czy spowoduje to chaos i zamieszanie? Nie. Powstaną regularne kręgi. Prawdziwy chaos zaczyna się dopiero wtedy, gdy spróbujesz powstrzymać te fale.

- Myślę, że rozumiem z grubsza, co chce nam pan uświadomić, ale nie uzyskałem odpowiedzi na żadne z moich pytań. Czy pan jest w stanie nam pomóc?

- Chętnie przeanalizuję całe zdarzenie, jeśli tylko dostarczy mi pan wystarczającą ilość faktów.

- Co chciałby pan wiedzieć?

- Proszę dowiedzieć się, co już ustaliła policja, jaki jest wynik ekspertyzy technicznej, porozmawiać z ludźmi, którzy widzieli ten wypadek. Dobrze by było, gdyby pan poznał osoby, które zginęły w windzie, podał mi ich imiona i daty urodzenia… A z panem Pawłem porozmawiam sobie jeszcze w cztery oczy… Zapewniam, że swoją pracę traktuję bardzo profesjonalnie i zanim przeprowadzę jakąkolwiek analizę wykraczającą poza wiedzę empiryczną, chcę znać wszystko, czego można się o zaistniałej sytuacji dowiedzieć bez uciekania się do ezoteryki czy magii. Jasne?

- Czyli nie rozłoży pan przed nami swoich kart i nie powie, co w nich wyczytał? – wtrącił Paweł.

- Czemu nie! Jeśli bardzo tego chcecie... Klient nasz pan! – zacytował peerelowski slogan.

- Widzę, że nie jest pan typem wróżki, przepraszam, wróża skupionego na swojej magicznej kuli i fusach – rzekł Rogalski. - Podchodzi pan do swojej pracy w sposób niemal naukowy… I chyba kogoś takiego nam potrzeba!

- Kiedy będzie pan miał dla mnie jakieś informacje o tym zdarzeniu?

- Postaram się dowiedzieć czego trzeba w kilka dni i wtedy zadzwonię do pana.

- Świetnie.

- A ta karteczka? – Paweł pokazał skrawek papieru, którym bawił się podczas rozmowy. – Co mają znaczyć te słowa?

- To taka myśl, którą chciałem się z wami podzielić. Dla mnie znaczy ona, że w naszym świecie, w wymiarze, w którym żyjemy, nie może mieć miejsca żadna sztuczka typu deus ex machina. Bóg nie pojawi się nagle na scenie, żeby zmienić porządek rzeczy. Sądzę, że jest to niemożliwe, bo pewnie On sam nie może łamać praw, które wcześniej ustalił, praw które być może powstały jeszcze przed Bogiem. Wprowadzenie jakiejkolwiek zmiany w losach świata zawsze wiąże się z daleko idącymi konsekwencjami. Możliwe, że jedynym sposobem Stwórcy na manipulowanie światem jest wpływanie na nasze decyzje i wynikające z nich działania. Jego wola jest w istocie naszą wolą; objawia się w naszych umysłach, a materializuje w naszych czynach. Jednak tak zwana „wolna” wola tylko w niewielkiej części jest naprawdę wolna. Potrafimy odróżnić dobro od zła i w tym zakresie jesteśmy uprawnieni do podejmowania niezależnych wyborów. Możemy więc decydować czy nasze życie będzie, z moralnego punktu widzenia, dobre czy złe, reszta jest kwestią milionów czynników, które wpływają na te wybory.

- Nie ze wszystkim, co pan powiedział mogę się zgodzić, ale dzięki za sugestie… - odezwał się fotograf. - Ile jesteśmy dłużni?

- Jeszcze nic nie zrobiłem. O pieniądzach porozmawiamy innym razem.

Mężczyźni wstali, pożegnali się i wyszli.

- Dziwny gość – odezwał się Paweł w drodze do samochodu.

Szli kawałek wilgotnym od deszczu chodnikiem.

- Tak. Ciekawy facet. Nie tak wyobrażałem sobie wizytę u wróżki. Ma szczególne podejście do spraw paranormalnych.

- Pomimo swojego wyglądu i atmosfery gabinetu wróżb, robi wrażenie detektywa.

- Cóż, mamy dwudziesty pierwszy wiek, nawet astrolodzy i szarlatani korzystają dzisiaj z komputerów i naukowej wiedzy – westchnął Piotr.

- Właśnie. Podobno horoskopy układa teraz program komputerowy – zauważył chłopak.

Wsiedli do samochodu, po czym Piotr odwiózł Jurka do domu.

Była już noc, gdy zadzwoniła komórka Rogalskiego.

- Rozgryzłem go! Wiesz, co ten wróżbita szeptał? – spytał Paweł Jurek podekscytowanym głosem. – No, te zaklęcia…

- Ach, te tajemnicze słowa…

- Zapamiętałem fragment ostatniego zdania i poszperałem w Internecie. To jego mamrotanie od razu wydało mi się podejrzane. Nie wiem, czy kpi sobie z nas, czy prowadzi jakąś grę, bo wygląda na to, że zacytował nam parę ogólnie znanych średniowiecznych zaklęć, zupełnie bez ładu i składu. To ostatnie jest zaklęciem stosowanym na ból zęba… Nie żeby cię bolał, tylko żeby przestał boleć. Trzeba je wymówić siedem razy we wtorek albo czwartek.

- I pomaga?

- A skąd mam wiedzieć? Ząb mnie nie boli. Sam spróbuj, to się przekonasz. Widać jednak, że ten gość kpi sobie z nas w żywe oczy. Ja bym mu nie ufał…

- A co ryzykujemy?

- Chyba nic.

- No to dobrej nocy. Idę spać.

12.

Zazdrość i krokiety

Piotr Rogalski siedział w pierwszej ławce pięknie odnowionego, zabytkowego wiejskiego kościółka i po raz sam nie wiedział który, wsłuchiwał się w dobrze znane mu słowa pierwszego listu świętego Pawła do Koryntian. Stary ksiądz o bladej twarzy, z przebijającym przez półprzeźroczystą skórę ciemnym zarostem, czytał z tą szczególną manierą, właściwą katolickim duchownym. Nie raziło go to. Uświadomił sobie nagle, że jest to część ślubu, którą lubi najbardziej i jednocześnie pomyślał, że stał się cholernie sentymentalny, bo ten fragment ostatnio wzrusza go bardziej niż kiedyś. Uśmiechnął się do siebie z politowaniem. Żegnaj trzydziestko, witajcie sentymenty!

Mężczyzna rzadko fotografował śluby poza miastem. Miał wystarczającą ilość zleceń na miejscu, żeby nie musieć szukać ich w okolicy. Tym razem jednak małżeństwo zawierali wspólni znajomi jego i Anny. Wprawdzie od dnia swojego rozwodu nie utrzymywał z nimi kontaktu, nie wiedział też, czy Anna nadal spotyka się z nimi, lecz obiecał kiedyś, że zrobi im ślubne zdjęcia, więc przyjechał tu, żeby wywiązać się z danego słowa.

Nie miał pojęcia, czy jego była żona przyszła na wesele. Przypuszczał, że została zaproszona, ale nie widział jej w tłumie ludzi przed kościołem. Dopiero, gdy w czasie kazania wstał, żeby zrobić kilka zdjęć gościom w ławkach, zauważył ją. Siedziała w przedostatnim rzędzie. Wyprostowana, z upiętymi włosami w wymyślną fryzurę, w połyskującej lawendowej sukience, z bukietem kwiatów w dłoni. Obok niej był jakiś przystojny, sporo młodszy od niej, mężczyzna. Ciekawe, co to za jeden? Było to idiotyczne, egoistyczne uczucie, ale nie podobało mu się, że przyszła z kimś. Wolałby jej nie widzieć tutaj wcale albo zobaczyć samą, taką smutną, wciąż zdruzgotaną ich rozstaniem.

Piotr, w głębi duszy, nadal uważał Annę niemal za swoją własność. Jeśli jej nie kochał, to z dawnej miłości pozostało mu jakieś zaborcze przywiązanie lub przyzwyczajenie do niej. W końcu spędzili razem sześć lat. Trudno było mu myśleć, że jest już wolna, może robić, co chce i spotykać się z kim zapragnie. Zresztą sam nie czuł niczym nie skrępowanej swobody, jakiej spodziewał się po rozwodzie. Wydawało mu się, że rozstanie będzie łatwiejsze, że z chwilą ogłoszenia wyroku, podpisania paru papierków i wywiązania się z materialnych zobowiązań staną się nagle dla siebie obcymi ludźmi. Nic takiego nie miało miejsca. Przeciwnie, prześladowało go wrażenie, jakby ciągle spinało ich jakieś nieprzerwane jeszcze ogniwo małżeńskiego łańcucha.

Od dawna łudził się, że bez niego Annie jest źle. Uważał się przecież za świetnego faceta, z którym życie musiało być – przynajmniej do czasu – wspaniałe, a gdy teraz nie ma go przy niej, powinna za nim tęsknić i wspominać wszystkie dobre chwile, które ze sobą spędzili. Jednak rzeczywistość znacznie różniła się od jego fantazji.

Piotr wrócił na twardą, lakierowaną ławkę w pierwszym rzędzie, aparat zaopatrzony w duży reporterski flesz położył sobie na kolanach. Popatrzył na zdobiony, lśniący nadmiarem złoceń ołtarz, a potem na plecy młodych, siedzących przed nim w towarzystwie świadków. Zastanowił się, co teraz robi ich córeczka. Skoro Anna jest tutaj, to Iza pewnie została pod opieką babci. Jutro miał zabrać córkę na cały dzień do siebie, więc Anna będzie mogła pójść na poprawiny. On się na nie nie wybierał.

To, że spotkał dziś swoją „byłą” uważał za kolejny zbieg okoliczności, których nie brakowało w jego życiu. Jeszcze nie wiedział, dobry czy zły, jednak intuicja podpowiadała mu, że nie stało się to bez powodu. W gruncie rzeczy był zdania, że jakieś ukryte znacznie ma wszystko, co nam się przydarza. Pozornie nieistotne relacje i wypadki tworzą sensowne koincydencje, wiążą się w łańcuch zdarzeń, nad którymi nie panujemy. Ale one panują nad nami. I w pewnym świetle, zwykle po czasie, gdy analizujemy je na spokojnie, dostrzegamy w nich jakąś prawidłowość, niemal przewidywalność, schemat albo zasadność, której wcześniej nie potrafiliśmy dostrzec. Drobiazgi wpływają na nasze życie bardziej, niż to sobie uświadamiamy i bardziej niż byśmy sobie tego życzyli. Są jak „efekt motyla”: Pocałunek, który potrafi zniszczyć czyjeś małżeństwo, ślad szminki na koszuli, zapach perfum innej kobiety - to szczegóły, których konsekwencje wykraczają daleko poza ich prozaiczne znaczenie...

W końcu wszystkie te słowa, że nie opuszczę cię aż do śmierci, ślubuję miłość i uczciwość, okazują się zbyt wielkie, zbyt wzniosłe i patetyczne, by nie rozpaść się na bezsensowne litery po zderzeniu z codziennością. Bo rzeczywistość to świat nie dla nich, zbyt idealistycznych i naiwnych. Ale ci młodzi przed ołtarzem jeszcze tego nie wiedzą. Jeszcze w nie wierzą. Stoją obok siebie z dziecinnym wyobrażeniem o ich związku. „Miłość jest cierpliwa, miłość jest dobrotliwa, nie zazdrości, miłość nie jest chełpliwa, nie nadyma się...” A właśnie, że zazdrości! Jest zachłanna i egoistyczna! Miłość jest niecierpliwa i niespokojna, jest zaborcza i próżna! Bo tylko taka może być, gdy jest prawdziwa i żarliwa. Jeśli przestaje być taką, staje się już tylko substytutem, szczątkiem miłości, jej namiastką. Albo przyzwyczajeniem wypracowanym przez lata bycia obok siebie.

Obowiązki fotografa przerwały rozmyślania Piotra. Nastąpiło składanie przysięgi. Błysk flesza, obrączki wciśnięte na palce. Jeszcze kilkanaście minut i tłum gości przy dźwiękach organowej muzyki wylewa się na betonowy plac przed kościołem. Wiatr wprowadza nieład we fryzurach i ubiorach. Świeci słońce, więc zdjęcia wyjdą fajnie, lecz Rogalski proponuje młodej parze sesję w plenerze innego dnia. Teraz jest na to za mało czasu i zbyt silnie wieje.

Na głowy świeżo upieczonych małżonków lecą ryż i bilon. Z pomocą świadków nowożeńcy zbierają pieniądze, a potem goście ustawiają się w długą kolejkę do składania życzeń.

Rogalski idzie do samochodu po swoją wiązankę. Wprawdzie jest fotografem, ale zarazem i gościem. Wraca i niespodzianie napotyka spojrzenie Anny. Niby obojętne, a jednak zatrzymała na nim wzrok na parę sekund. Za długo, żeby go nie podchwycił. Uśmiecha się, puszcza do niej oko i staje na końcu ogonka.

Przestronna sala wiejskiego ośrodka kultury została ozdobiona balonikami, wstążkami i serpentynami z kolorowej bibuły. Na środku ustawiono stół pełen kieliszków oraz cztery butelki szampana. Zespół z podwyższenia sceny zaprosił gości do środka, więc wlali się na parkiet zwężonym do szerokości drzwi strumieniem. Kelnerki uwijały się już przy stołach ustawionych w podkowę, a kelner w lśniącej kamizelce i białej koszuli otworzył szampana.

Fotograf zrobił kilka zdjęć młodego wnoszącego na rękach żonę do sali. Uwiecznił go w półobrocie, z zarumienionymi od wysiłku policzkami, i jak stawia roześmianą dziewczynę przed stolikiem z kieliszkami napełnionymi spienionym winem. Goście utworzyli krąg wokół młodych, orkiestra zagrała „Sto lat”. Wypito pierwszy toast. Piotr sfotografował tę scenkę: młodą parę z przewiązanymi wstążką kieliszkami w rękach, otaczających ich ludzi wychylających zdrowie nowożeńców i rozbrykane dzieciaki, uganiające się między nogami gości. Wreszcie wszyscy rozeszli się i zajęli miejsca za stołami przykrytymi białymi obrusami.

- Słuchaj, masz miejsce przy orkiestrze – poinformował go pan młody, gdy podszedł spytać czy mają jakieś specjalne życzenia co do fotoreportażu z przyjęcia. – Gdybyś czegoś potrzebował, wal prosto do starosty, tego w brązowym gangu w prążki, albo do mnie.

- Nie ma sprawy. Poradzę sobie.

Rogalski nie dał tego po sobie poznać, ale poczuł się urażony. Na to wesele przyszedł jako gość, złożył im życzenia, dał kwiaty, a prezentem od niego mają być fotografie. Tymczasem Bartek potraktował go jak kogoś z obsługi imprezy. Ale, niech mu będzie! Widocznie przestał być dla nich bliskim znajomym, odkąd nie jest z Anną. Właśnie, Anna… Ją potraktowali jak należy. Siedzi ze swoim facetem w pobliżu młodych… No tak. To są w sumie jej znajomi, nie jego…

Gadatliwy klawiszowiec z siwym wąsem, młody basista o ogolonej na łyso głowie i podstarzała wokalistka w błyszczącej cekinami sukience przedstawili mu się ponad talerzami z parującym rosołem. Za chwilę zjawił się i kamerzysta, który musiał rozstawić halogenowe reflektory do oświetlenia parkietu. Ich stolik został ustawiony na krawędzi sceny, pośród kabli od nagłośnienia plączących się im pod nogami. Siedzieli na podwyższeniu, lecz nie byli widoczni dla gości, bo stolik zasłaniała połowa kurtyny z granatowego pluszu. Młoda kelnereczka ubrana, jak cała damska obsługa, w czarną minispódniczkę, białą bluzkę i miniaturowy fartuszek obszyty koronką, zjawiła się za jego plecami. Postawiła półmisek ze schabowymi, obsłużyła spóźnionego kamerzystę i zniknęła z pustą wazą po zupie. Za chwilę na stole pojawiły się ziemniaki i pokryta kropelkami wilgoci butelka wódki.

- Dobry trunek! – pochwalił klawiszowiec, odczytując nazwę wytłoczoną na flaszce. – Ale ja tak już mam, że w pracy w zasadzie nie piję. Nie, żebym o suchej twarzy całe wesele przesiedział, ale piję tyle, ile wypada. Ma być kultura i już! Najgorsze, co może być to wziąć sobie zespół, który łoi do samego rana równo z gośćmi. A potem muzykanci nawet nie pamiętają, co grali.

- Byłem na takim weselu – odezwał się kamerzysta i nałożył sobie pokaźny kopczyk ziemniaków, które obficie polał ciemnym sosem – że perkusista nie wytrzymał nawet do północy. Mówili, że coś mu zaszkodziło, ale ja widziałem, jak było... Zastąpił go jeden z gości, jakiś muzyk to był…

- A ja perkusję mam o tu, pod palcami – pochwalił się klawiszowiec, pokazując zadbane dłonie od wewnątrz. – Teraz taki sprzęt Japończycy robią, że sam za całą orkiestrę mogę zagrać.

- A pan dużo wesel robisz? – kamerzysta zwrócił się do Piotra.

- Mam imprezę prawie co tydzień.

- Zawodowo się tym zajmujesz? – przeszedł nagle na ty, bo Rogalski był dużo młodszy od niego.

- Tak.

- A ja tak na pół etatu. Emerytem jestem i dorabiam sobie u znajomego, który prowadzi usługi foto-wideo. Zawsze parę groszy wpadnie, a przy tym człowiek naje się, napije, a jak się uda to i pobawi trochę.

Basista wprawnym ruchem odbił flaszkę i otworzył. Lekko drżącą ręką napełnił kieliszki wszystkich przy stole.

- No, pijmy zdrowie młodych i do roboty! – ponaglił klawiszowiec, który wyglądał na szefa zespołu.

Wypili do dna; tylko wokalistka umoczyła usta, zostawiła ślad czerwonej szminki na krawędzi kieliszka i odstawiła go. Zapili kompotem z gruszek. Za chwilę orkiestra stała już przy swoich instrumentach.

- A teraz proszę o napełnienie kieliszków – zaproponował wodzirej, pochylając się do mikrofonu przy swoim keyboardzie. – Pora wypić zdrowie państwa młodych.

Impreza rozkręcała się gładko. W sali zrobiło się ciepło i mężczyźni zaczęli luzować krawaty, zdejmować marynarki; goście poczęli wymykać się na zewnątrz dla ochłody albo żeby palić papierosy w kilkuosobowych grupkach. Piotr również wyszedł na dwór. Zrobiło się już ciemno, wiatr ucichł, a wrześniowy wieczór stał się przyjemny, zachęcając do spaceru albo pozostania w półmroku przed budynkiem wiejskiego przybytku kultury choćby na czas przerwy między utworami. Fotograf przeszedł się po trawniku i wrócił w światło lampy rozjaśniającej podjazd. Napotkał obsługującą orkiestrę kelnerkę. Dziewczyna paliła papierosa na uboczu, trzymając się poza grupkami rozgadanych gości.

- Przerwa na dymka? – uśmiechnął się Rogalski, mijając ją.

- Aha… Zapali pan?

- Nie. Dziękuję.

Orkiestra akurat zaczęła grać, więc zaproponował jej taniec. Podobała mu się. A poza tym musiał jakoś odreagować spotkanie z Anną.

- Czemu nie. Akurat mam chwilę – zgodziła się dziewczyna. – Rzuciła papierosa na ziemię, przydeptała czółenkiem na niskim obcasie. – Ale tylko jeden taniec. Jestem tutaj w pracy…

- Ja chyba też.

W drodze na parkiet kelnerka odwiązała mini fartuszek, złożyła we czworo i zostawiła na kaloryferze.

- Jak masz na imię? – spytał, żeby stali się dla siebie bliżsi chociaż na te pięć minut tańca.

- Powiedzmy, że Ewa.

- Powiedzmy, że Piotr – przedstawił się. Zaśmiali się jednocześnie.

Na parkiecie Anna obściskiwała się ze swoim chłopakiem. Wyglądała seksownie w tej swojej krótkiej lawendowej kiecce. Podkreślała jej figurę i odsłaniała zgrabne nogi, dokładnie tyle, ile trzeba. Wystarczająco, żeby wzbudzić w nim zazdrość. Śmiali się i co chwilę szeptali sobie coś do uszu. Mogłaby nie obnosić się tak z tą swoją zdobyczą! A on mógłby trzymać łapy przy sobie… Piotr nie podejrzewał nawet, że Anna tak dobrze znajdzie się w nowej sytuacji. Tym bardziej, że sam oszukiwał się tylko, że jest mu świetnie z tą odzyskaną naraz wolnością, ale tak nie było.

Orkiestra grała znany kawałek, więc zrobiło się tłoczno. Jakimś sposobem, w panującym ścisku, obie tańczące pary ciągle natykały się na siebie. Piotr zaczął, nieco ostentacyjnie, podrywać kelnerkę. Czuł, że w innej sytuacji nie zainteresowałby się nią do tego stopnia. Ale teraz podświadomie usiłował odegrać się na Annie za ten spaprany wieczór, za nierówne traktowanie, jakiego doświadczył od ich niegdyś dobrych znajomych. Pragnął pokazać jej, że też bawi się doskonale, że po ich rozstaniu jest znowu beztroskim kawalerem. Niestety, jego zdobycz nie była tej samej klasy. Wiedział, że nie zaimponuje Annie kelnerką wyrwaną na weselu, nawet jeśli jest młoda i zgrabna, ale chociaż pokaże jej, że stać go na luz i fantazję.

Piosenka skończyła się, goście zaczęli bić brawo kapeli, a Ewa delikatnie wyplątała się z jego ramion; zabrała fartuszek i zniknęła za drzwiami kuchni. Piotr wrócił do pustego stolika dla obsługi. Zza kotary widział kamerzystę filmującego tańczące pary, a przed sobą miał obfite pośladki wokalistki, obciągnięte połyskującą srebrzyście sukienką. Kobieta przestępowała rytmicznie z nogi na nogę, kręcąc frywolnie tyłkiem. Była w takim wieku, że nie rajcowała Piotra nawet po kilku kieliszkach wódki. Zaczynał się nudzić, więc wziął aparat, zszedł na parkiet i zaczął fotografować bawiących się gości, a przede wszystkim młodą parę i co ładniejsze dziewczęta.

Gdy orkiestra zmęczyła trzeci kawałek, wrócił do stolika. Po chwili przysiedli się do niego rozgrzani członkowie weselnego bandu. Chwycili za szklanki z napojami, ugasili pragnienie, a potem wypili po kieliszku wódki i zagryźli szynką.

- Lubię wesela – westchnął klawiszowiec. Rozparł się w krześle i otarł wąsa. – Zaliczyłem dwa własne i setki cudzych. Lubię tę radość w narodzie i nadzieję na przyszłość.

- Doskonale pana rozumiem – zgodził się Piotr. – Szkoda tylko, że tak szybko przychodzi rozczarowanie.

- Taki młody, a jaki pesymista! – obruszył się i kazał basiście napełnić kieliszki. – A ty żonaty?

- Po rozwodzie.

- Znaczy, już doświadczony przez życie – skonstatował.

Wypili. Wokalistka znowu tylko zamoczyła usta.

- Do związku trzeba dorosnąć – rzuciła filozoficznie, dotykając warg wierzchem dłoni i krzywiąc się. Popiła kompotem. – A wy, mężczyźni, to jesteście wieczne dzieciaki. I ciągle tylko zmieniacie zabawki: Jak nie samochody, to kobiety.

- Bo przy jednej dziurze, to i kot zdechnie! – obrócił rozmowę w żart klawiszowiec.

Kelnerki zaczęły roznosić krokiety i czerwony barszcz w szklankach, więc ucichli i skupili się na gorącym posiłku.

Ewa zaczęła traktować Piotra niemal jak VIP-a. Obsługiwała go pierwszego, uśmiechała się do niego porozumiewawczo, jakby coś ich łączyło; nawet zamieniła z nim kilka uprzejmych słów, żeby tylko coś powiedzieć. Sama zaproponowała kolejny taniec.

Na parkiecie zaczęła opowiadać o sobie. Trochę go tym nudziła. Pachniała potrawami i stłumioną wonią niedrogich perfum. Piotr odruchowo szukał wzrokiem Anny i równie odruchowo jego ręce wędrowały po biodrach Ewy. Pozwalała im na tę wędrówkę, nie oponując nawet, gdy spoczęły na jej pośladkach. Na koniec tańca zachęcająco cmoknęła go w policzek i powiedziała, że było jej miło.

Wybiła północ. Przy zgaszonym świetle na salę wjechał płonący tort. Rogalski miał zajęcie na następną godzinę. Nie przepadał za fotografowaniem tych wszystkich wygłupów związanych z oczepinami, bo goście byli już podchmieleni, wszyscy tłoczyli się, panował rozgardiasz i takie zdjęcia mu się nie podobały. Były może zabawne dla ich bohaterów, lecz nie dla niego, dlatego robił ich dużo, żeby później mieć z czego wybrać jakieś ciekawe ujęcia. Kiedy skończył, na stole czekał na niego kawałek tortu i zimna kawa po turecku w szklance. Czuł się niezbyt dobrze. Wypił kieliszek wódki, lecz w żołądku jakby miał kamień. Zjadł dwie łyżeczki tortu, po którym go zemdliło. Popił wodą, a potem skusił się na jeszcze jeden toast. Postanowił, że jest to już ostatni kieliszek, bo za kilka godzin będzie wracał samochodem do miasta.

- Może przynieść ci świeżą kawę? – zaproponowała Ewa, która nagle wyrosła za jego plecami.

- Nie. Dzięki. Muszę wyjść na powietrze.

Razem zeszli z wysokości estrady. Orkiestra szykowała się, żeby zagrać pierwszy kawałek. Na korytarzu Ewa chwyciła go za rękę.

- Chodź! – szepnęła tajemniczo.

Poprowadziła go stromymi schodami na piętro. Otworzyła białe drzwi i weszli do dużego pomieszczenia rozświetlonego blaskiem lustrzanej kuli i kolorowych świateł płonących nad parkietem. Środek sali zajmowały zestawione w długi szereg stoły, obstawione wyściełanymi krzesłami. Na wprost znajdowało się okno wychodzące na trawnik przed budynkiem. Przez przeszkloną do połowy ściankę widać było salę balową. Podeszli do szyby i spojrzeli z wysokości pierwszego piętra na tańczących gości. Piotr, tłumacząc, że tu duszno, otworzył na oścież okno, stanął w nim i odetchnął chłodnym, nocnym powietrzem.

Dziewczyna pozostała oparta ramieniem o szklaną ściankę, zapatrzona na tłoczące się na parkiecie pary. W salce konferencyjnej muzykę było słychać niemal równie wyraźnie jak na dole. W ciepłym blasku dyskotekowych świateł kelnerka wyglądała pociągająco. Podobała mu się jej drobna sylwetka. W krótko ściętych włosach, czarnej spódniczce przed kolana i białej bluzce wydała mu się taka dziewczęca, choć z bliska wyglądała na osobę bliższą trzydziestego niż dwudziestego roku życia. Podszedł do niej i objął od tył. Poczuł znowu tę kuchenną woń i odwrócił głowę, bo zrobiło mu się niedobrze. Dziewczyna wtuliła się w jego ramiona. Zaczęła poruszać się wolno do muzyki, ocierając się o niego pośladkami. Powędrował dłońmi do jej biustu. Piersi Ewy doskonale mieściły mu się w dłoniach. Kołysali się razem lekko, zgodnie z melodią, choć we własnym, wolniejszym tempie, a potem ona odwróciła się do niego i zaczęli się całować.

Poczuł gwałtowne podniecenie, jakby jego zmysły tylko czekały na sygnał z jej strony. Pchnął dziewczynę na stolik i przycisnął torsem do blatu. Całował jej usta i szyję, tonąc w aromacie krokietów, bigosu, rosołu, otumaniony zapachem potraw, jej perfum i potu. Rozpiął kilka guzików bluzki, wyzwolił z biustonosza wzgórki niedużych piersi i, zaskoczony ich miękkością, zaczął całować je ze wzbierającym uczuciem mdłości i uciskiem w żołądku. Zrobiło mu się gorąco, usta wyschły i nie mógł już dłużej obdarzać pocałunkami jej nabrzmiewających żądzą sutków. Nagle odskoczył od dziewczyny jak oparzony i pobiegł do okna. Ledwie zdążył uchwycić się parapetu i wychylić, zwymiotował. Sterczał tam, dławiąc się i charcząc, przez kilka minut, a gdy otarł twarz chusteczką, załapał oddech i odwrócił się wreszcie, kelnerki już nie było. Orkiestra również znikła za sceny, a na sali zapłonęły kinkiety. Nadeszła pora na kolejny toast i kolejne danie, na które Piotr nie miał najmniejszej ochoty.

Zamknął okno i ruszył do wyjścia. Przechodząc obok szklanej ściany, rzucił okiem na salę. Przy stolikach zrobiło się dużo miejsca, bo wielu gości wyszło się ochłodzić. Anny również nie było. Za stołem pozostał jednak jej partner. Pił wódkę z siedzącym naprzeciwko starszym mężczyzną.

Rogalski poczuł się lepiej. Zszedł do toalety, gdzie umył się, poprawił koszulę i krawat, i spojrzał na zegarek. Była druga trzydzieści. Wesele powoli zmierzało ku końcowi, a Piotr właściwie nie miał już nic do roboty. Gdyby chciał, mógłby wsiąść do samochodu i wrócić do domu. Jednak postanowił zostać jeszcze z godzinę albo dwie, żeby dojść do siebie. Poszedł na swoje miejsce przy stoliku za kotarą.

- Gdzieś się pan podziewał? – spytał klawiszowiec. – Marnie pan wyglądasz.

- Coś mi zaszkodziło… Chyba te krokiety. Stanęło mi coś na żołądku, ale już jest dobrze.

Klawiszowiec miał kropelki potu na opalonym czole. Pomimo późnej pory, wciąż był pełen wigoru. Flirtował z wokalistką, opowiadał jej sprośne dowcipy i popijał wódkę, dzieląc kieliszek alkoholu na trzy toasty. Za to basista zwisał z krzesła, oklapły jak roślina bez wody. Widać było, że nie przestrzega tych samych abstynenckich zasad, co jego kolega z zespołu.

Kelnerka, nagle chłodna i wyniosła, obnosiła się z urażoną miną, jakby spotkała ją ze strony Piotra zamierzona przykrość. Unikając jego spojrzenia, postawiła przed fotografem miseczkę z galaretką z nóżek. Zimnym daniem obdzieliła wszystkich przy stoliku.

- Przynieś, kochanieńka, naszemu mistrzowi fotografii coś ciepłego, bo źle się poczuł i do rana nam nie wytrzyma – poprosił klawiszowiec z uśmiechem. Jednak kelnerka nic nie odrzekła. Odwróciła się tylko na pięcie i zbiegła z estrady z pustą tacą. Rogalski nie doczekał się napoju.

Przystojniak Anny siedział w samej koszuli, z głową złożoną na stoliku między talerzem z rozbabranym tatarem a przewróconą szklanką soku pomarańczowego, który żółtą plamą rozlał się po obrusie. Marynarka mężczyzny zwisała z poręczy krzesła krzywo, przydeptana przez kogoś i wymięta.

- Gdzie twoja dziewczyna, kolego? – zapytał Rogalski, zbierając się już do wyjścia. Właśnie spakował sprzęt fotograficzny do torby, którą zarzucił sobie na ramię, zapiął marynarkę i bawił się kluczykami do auta.

- Jaka dziewczyna? – wymamrotał mężczyzna i zaraz uświadomił sobie, gdzie jest, i o co chodzi. – Ach, TA, dziewczyna… Pojechała do domu.

- Coś się stało?

Facet usiadł prosto, podniósł przewróconą szklankę i łyknął resztkę pozostałego na jej dnie soku. Potem obrzucił Piotra roztargnionym spojrzeniem.

- Nie, nic. A o co chodzi?

- To moja znajoma. Jadę do miasta, więc mógłbym ją zabrać – skłamał w drugim zdaniu.

- Mówiłem już: pojechała. Była wozem… Ale mnie mógłbyś podrzucić.

- Okay. Zbieraj się.

- Mężczyzna niezdarnie wsunął koszulę w spodnie, wcisnął krawat do kieszeni i narzucił na ramiona marynarkę. Wyszli na dwór. Ranek był otrzeźwiająco chłodny. Wsiedli do samochodu Piotra i ruszyli.

Mężczyzna zwiesił głowę. Milczał ze wzrokiem utkwionym w szarym plastiku kokpitu.

- Długo się znacie? – Rogalski spróbował dowiedzieć się czegoś o ich związku.

Facet podkasał rękaw koszuli i spojrzał znacząco na zegarek.

- Wszystkiego będzie jakieś dwanaście godzin – odparł z ironiczna miną.

- Żartujesz?!

Pasażer pokręcił przecząco głową.

- Chcesz znać prawdę…? Wynajmuję się na takie imprezy. Wiesz, studniówki, bale maturalne, chociaż te ostatnio rzadko mi się ostatnio trafiają; wesela, zabawy sylwestrowe… Edek, chłopak do towarzystwa jestem – przedstawił się, wyciągając do Piotra rękę. Po chwili wydobył z portfela wizytówkę i wręczył mu ją. – Na wypadek, gdyby jakaś twoja znajoma potrzebowała kogoś na imprezkę… - wyjaśnił.

- Da się z tego wyżyć? – zainteresował się fotograf.

- Nawet nie wiesz, ile na tym padole jest samotnych kobiet… - zadumał się, zapatrzony na drogę.

SPIS ROZDZIAŁÓW

1. Gdzie jest Małecki?................................................................................................3

2. Ten, który przeżył…………………………………………………………………………...………..9

3. Dzień sensacji…………………………………………………………………..…………..….………18

4. Frustrujące życie Smurfa……………………………………………………………….......…..23

5. Zuzanna i gangsterzy………………………………………………………………………….…..30

6. Śmierć czai się w głowie…………………………………………………………….......…….….41

7. Atrakcyjne atraktory………………………………………………………………..……………….55

8. Jak na własnym pogrzebie………………………………………………………...……………..61

9. Sekrety Mony…………………………………………………………………………………...…......67

10. Człowiek, który nie istniał……………………………………………….............……….…….76

11. Bezsenność na moście…………………………………………………………..………………….80

12. Zazdrość i krokiety………………………………………………………………….……………….92

13. Na tropie Bossa………………………………………………………...…………………………….103

14. Marian z naprzeciwka………………………………………….………………………………….111

15. Zniknięcie Zuzanny………………………………………………..………………………….……118

16. Każdy czegoś szuka………………………………………………………………………..…..…..128

17. Miłość z liceum…………………………………………………………………………..……....…...132

18. Szczucie lisa niedźwiedziem………………………………………………………...........…..136

19. Ucieczka ze straszakiem……………………………………………………………...……………142

20. Górecki, Boss i tęgie lanie………………………………………………..............………………153

21. Przegrana bitwa………………………………………………………………………..………....……166

22. Węszą, lecz nie kąsają…………………………………………………………….......…………….173

23. Psy w dziupli………………………………………………………………...…………………..…..….177

24. Wpadka i wysiadka…………………………………………………………...…..………………….180

25. Klucz i narkotyki………………………………………………………....……………………...……184

26. Okiełznać lęk………………………………………………………………………...........…….……193

27. Rodzina na widzeniu…………………………………………………………………..……..…….204

28. Powiększenie…………………………………………………………………………...……..…….....207

29. Wróżbita na celowniku……………………………………………………………....……..………211

30. Trup w kasynie…………………………………………………………………………….....………..217

31. Historia bez happy endu………………………………………………………………....………222